Kapitel 2 — De Rettungsplang entwéckelt

GSAM 38.1“Eng verspéit Hoffnung mécht d’Häerz krank; mä wann de Wonsch erakënnt, ass et e Bam vum Liewen.”¹ “Well esou seet den Här vun den Heerscharen: Nach eemol, et ass nach e klenge Moment, an ech wäert d’Himmelen, d’Äerd, d’Mier an dat dréchent Land rëselen; an ech wäert all Natiounen rëselen, an de Wonsch vun allen Natiounen wäert kommen; an ech wäert dëst Haus mat Éier fëllen, seet den Här vun den Heerscharen.”²

GSAM 38.2Zënter der Zäit, wou den Adam aus dem Gaart vun Eden an dem Bam vum Liewen verjagt gouf, huet d’Wuert, dat dem Satan iwwert d’Saat vun der Fra gesot gouf – “Si wäert däi Kapp zerdrécken” – Hoffnung op den endgültegen Ënnergang vum Teufel, d’Zerschloen vu senge hannerhältëge Pläng an eng Restauratioun zum Bam vum Liewen ginn. Deen Erwaarten – déi versprach Saat – ass domat de “Wonsch vun allen Natiounen” ginn.

GSAM 38.3An der uewen zitéierter Passage aus Haggai erschéngt et, datt d’Kommen vun dësem Erwënschten mat der Zäit verbonnen ass, wann den Här souwuel den Himmel wéi och d’Äerd erschüttert. De Paul, an sengem Bréif un d’Hebräer, huet dës Erschütterung an d’Zukunft gesat a gesot: “Nach eemol erschüttere ech net nëmmen d’Äerd, mä och den Himmel. An dëst Wuert, Nach eng Kéier, bedeit d’Ewechhuele vun de Saachen, déi geschëttelt ginn, wéi vun de Saachen, déi gemaach goufen, sou datt déi Saachen, déi net geschëttelt kënne ginn, bestoe bleiwen. Well mir also e Kinnekräich kréien, dat net beweegt ka ginn, loosst eis Gnod hunn, duerch déi mir Gott op eng him gefälleg Aart a mat Éierfurcht a gottesfërchteger Schei déngen.”³ Dës Sprooch iwwer déi nach zukünfteg eenzeg Schwingung schéngt se an enger enker Verbindung mat der endgülteger Errichtung vum Räich vu Gott ënner Christus, dem versprachene Somen, “dem Verlaangen vun allen Natiounen”, ze setzen.

GSAM 39.1D’Restauratioun, déi duerch de Christus erfollegt, kann an dëse leschte Deeg vun allen, déi d’ganz Bibel viru sech opgemaach hunn, kloer gesinn ginn. Et war net esou bei deenen ale. D’Wuert vum Här koum bei si: “Gebot op Gebot, Gebot op Gebot; Reegel op Reegel, Reegel op Reegel; hei e bësse, do e bësse.”⁴ Sou war et an der Offenbarung vum Rettungsplang fir si wéi de Wee vun de Gerechten, “wéi e liichtend Liicht, dat méi a méi schéngt bis zum perfekte Dag.”⁵ Dofir ass et vun groussem Interesse, kuerz d’stufweis Entfaltung vun dësem Plang bei sengem ale Vollek nozeverfollegen.

GSAM 39Verzögerung net direkt ugekënnegt

GSAM 39.2Den Här huet hir Hoffnung net direkt opgeschoben, hiert Häerz net direkt krank gemaach, andeems hien hinnen d’Wourecht gewisen huet, datt et nach honnerten Joer géif daueren, bis si d’Vervollstännegung vun hiren Hoffnungen an der Saat, déi versprach gouf, erreechen. Aus de festgehalen Fakten zéie mir d’Konklusioun, datt hinnen erlaabt war ze gleewen, datt dat éischt gebuerent Kand dee Same wier, an datt ganz séier, op eng Manéier, den Eden erëmhiergestallt géif ginn, an si nees Zougang zum Liewensbam hätten. Wéi de Kain gebuer gouf, huet d’Eva ausgeruff: “Ech hunn e Mann vum Här kritt.”⁶ E puer hebräesch Gelehrten bestätegen, datt den Text, wann een en wiertlech a komplett iwwersetzt, esou liest: “Ech hunn e Mann, den Här.” Dat heescht: Hei ass de Keim, deen dës herrlech Aarbecht soll ausféieren, de Satan ze besiegen. Et gëtt keng Opzeechnung vun esou enger Ausso vun der Eva, wéi Abel gebuer gouf. Si konnt unhuelen an hätt natierlecherweis ugeholl, datt den Éischtegebuerene deen ass, deen d’Verspriechen erfëllt. Wéi hir Hoffnunge musse gesunken an souguer gestuerwen sinn, wéi de Charakter vum Kain sech entwéckelt huet an si säi biese Wee matbekomm huet, deen schliisslech dozou gefouert huet, datt hien säi Brudder ëmbruecht huet. Ier Abel ëmbruecht gouf, mussen si e gewëssent Liicht a Wëssen iwwer dat zukünftegt Affer kritt hunn, dat fir si gemaach géif ginn; well den Abel, wéi Gott hien ugewisen hat, säi Lämmchen als Affer bruecht huet, während Kain, deen datselwecht wéi säi Brudder geléiert krut, en Affer vun de Friichten vun der Äerd bruecht huet, an dat war souguer mat engem Geescht vu Wut a Neid vermëscht. Abel seng Offer war méi ugeholl wéi déi vum Kain, well si “am Glawen” gemaach gouf, an doriwwer schreift de Paul: “Hien, schonn dout, schwätzt nach ëmmer.”⁷

GSAM 40Ass de Seth de Same?

GSAM 40.1No dem Doud vum Abel gouf Seth gebuer, wéi d’Hoffnung nees opgelieft huet; “well Gott,” sot d’Eva, “huet mir en anere Somen amplaz vum Abel bestëmmt, deen de Kain ëmbruecht huet.”⁸ Duerno gouf de Seth an d’Ofstammslinn vum Adam gezielt. (Kuckt Genesis 5:3.) De Kain, deen échte Éischgebuerene, gëtt net an der Ofstammslinn gezielt. Wuel huet d’Eva geduecht, datt de Seth elo de versprachene Keim wier. Aus dem Bericht geet ervir, datt no der Gebuert vum Seth d’Mënschen ugefaangen hunn, sech nom Numm vum Här ze nennen. (Kuckt d’Randbemierkung zu Genesis 4,26.) Vläicht hunn si dat gemaach, well si geduecht hunn, de Seth wier deen, deen schliisslech den Herrscher, den Här, géif ginn, an de Satan seng usurpéiert Herrschaft géif ofschafen.

GSAM 40Hoffnung op Noah konzentréiert

GSAM 40.2Am kuerzen Iwwerbléck vun den Evenementer vun der Zäit vum Adam bis zur Gebuert vum Noah gëtt awer wéineg méi wéi d’Genealogie vun der Rass ugebueden. Mat der Gebuert vum Noah (“de Gerechte”, am Rand) ass d’Hoffnung nees opkomm, an d’Leit hunn gesot: “Dëse wäert eis tréischten iwwer eis Aarbecht an d’Méi vun eisen Hänn, wéinst dem Buedem, deen den Här verflucht huet.”⁹ Dat gëttlecht Wuert schweigt dorëwwer, wéi oder op wéi eng Manéier si Trost erwaart hunn; mee d’Hoffnung bestoung, datt de Fluch op der Äerd op iergendeng Manéier gelindert géif ginn. Wëssen iwwer d’Bosheet, déi an Noahs Zäit existéiert huet, wéi d’Mënschen d’Welt esou mat Sënn a Gewalt gefëllt hunn, datt d’Mënschheet duerch eng Flut vun der Äerd gefegt gouf an nëmmen Noah mat senger Famill der Zerstéierung entkomm sinn; an d’Tatsaach, datt hien honnertzwanzeg Joer d’Welt virun der drohender Vernichtung sollt warnen, goufen hinnen all virenthalen.

GSAM 41Babel gebaut

GSAM 41.1No der Sintflut goufen d’Mënschen duerch Noah opgefuerdert, d’Äerd nei ze bevëlkeren; mee wéi si ugefaangen hunn, sech ze verméieren, hunn si de Plang vum Här, si ze regéieren, ofgeleent. Nimrod huet d’Kinnekräich Babel gegrënnt (duerno Babylon genannt, dat éischt vun ierdesche Regierungen).¹⁰ E bësse méi spéit hunn d’Leit ugefaang, den Tuerm vu Babel ze bauen, fir sech en Numm ze maachen an ze verhënneren, datt si sech verdeelen, genee am Géigesaz zu deem, wat den Här hinnen duerch den Noah geléiert hat. Amplaz gedëlleg drop ze waarden, datt den Här seng Zwecker erfëllt, hunn si d’Saach an d’eegen Hänn geholl, da huet Gott hir Sprooch verwierrt, an esou goufen si verdeelt.

GSAM 41Abraham als Ierwe vun der Welt

GSAM 41.2Wann een dës kuerz Iwwerliwwerung bis zum zéngten Nofolger vum Noah verfollegt, fënnt een de Ruff vum Abraham, zu deem den Här gesot huet: “All dat Land, wat du gesäis, dat ginn ech dir an dengem Nowuess fir ëmmer. An ech maachen däin Nowuess wéi de Stëbs vun der Äerd; sou datt wann een de Stëbs vun der Äerd zielen kann, da gëtt och däin Nowuess gezielt. Stéi op, géi duerch d’Land a senger Längt an a senger Breet; well ech et dir ginn.”¹¹ Trotz dëser Verspriechung un Abraham, datt hien dat Land soll besëtzen, huet den Här him zougeséchert, datt hien stierft. De Paul seet, hien ass erausgaangen an “eng Plaz, déi hien duerno als Ierfschaft soll kréien.”¹² Dës Fro iwwer d’Erfëllung vun der Verspriechung gouf ouni Zweiwel an enger Visioun vu Gott dem Abraham kloer gemaach, well hien “no enger Stad gesicht huet, déi Grënn huet, vun där Gott de Baumeeschter a Schëpfer ass.”¹³ Am Römer 4,13 steet, datt d’Verspriechung “datt hien den Ierwe vun der Welt sollt sinn” war; net an hirem aktuellen Zoustand, mä éischter oder spéider, nodeems hien nees gelieft huet.

GSAM 42.1Aus mënschlecher Siicht huet Abraham net verstanen, wéi den Nowuess, dee versprach gouf, säin eegent Kand kéint sinn. Hien huet deemno den Eliezer, säi Verwalter, als Nowuess virgeschloen. Den Här huet geäntwert: “Net esou; mee et wäert ee sinn, deen aus dengem eegene Leif erauskënnt.” Elo fänkt den Här un, him ze weisen, datt d’lescht Wierk vu sengem Nowuess net direkt erfëllt gëtt. Hien huet zu Abraham gesot: “Däin Nowuess wäert e Friemer an engem Land sinn, dat net hiert ass, a si wäerten hinnen déngen; a si wäerten se véierhonnert Joer quälen.... A du wäert bei däi Väter an Fridden goen; du wäert an engem héijen Alter begruewe ginn.”¹⁴

GSAM 42.2D’Fra vum Abraham huet en onkluge Plang virgeschloen, fir d’Erfëllung vun der Verspriechung ze beschleunegen; mee nodeems Isaac gebuer gouf, e richtege Jong vum Abraham a Sarah, senger legitimer Fra, sot den Här iwwer Ismael a seng Mamm Hagar: “Schéck dës Sklavin an hire Jong fort.”

GSAM 42.3An der Prouf vum Glawe vum Abraham bei der Offer vum Isaac um Altar huet hien eng Lektioun iwwert d’Operstéiung vun den Doudege geléiert. Et gëtt vun him gesot: “Hien huet gerechent, datt Gott hien [Isaac] souguer vun den Doudegen operstoe loosse kéint; vun do huet hien hien och am bildleche Sënn zréckbekomm.”¹⁵

GSAM 42Den échte Somen

GSAM 42.4Abraham gouf eemol instruit, datt de richtege Somen, duerch deen all d’Natiounen gesegent sollten ginn, och wann en no dem Fleesch aus senger Nokommenschaft koum, an der Wierklechkeet de Christus vu Gott wier; well den Här him net gesot huet: “Somen, wéi vu ville; mä wéi vun engem; an zu dengem Somen, deen de Christus ass.”¹⁶ Den Apostel Paul sot dozou: “D’Schrëft, déi virausgesinn huet, datt Gott d’Heiden duerch de Glawe gerechtfäerdegt, huet dem Abraham d’Evangelium am Viraus gepriedegt a gesot: An dir wäerten all Natiounen gesegent ginn.”¹⁷ D’Verspriechen un den Abraham gouf dem Isaac an sengem Nowuess¹⁸ nei bestätegt, an och dem Jakob.¹⁹

GSAM 42.5Well Jakob zwielef Jongen hat, stellt sech elo natierlech d’Fro: Duerch wien kann d’Linie vum richtege Somen zréckverfollegt ginn? An der inspiréierter Zeienausso vum Jakob iwwer seng Jonge gouf d’Saach entscheet: “De Zepter geet net ewech vun Juda, nach e Gesetzgeber vun tëscht senge Féiss, bis de Schilo kënnt; an op hien gëtt d’Versammlung vum Vollek.”²⁰ An der Erfëllung dovunner ass et gutt ze bemierken, datt d’Israeliten, obwuel ënner de verschiddene Natiounen stoungen, erlaabt waren, hiren Sanhedrin ze hunn. Sou hat Juda – de Stamm vun de Judden, deen no Juda benannt ass – e gewëssen Afloss op hir Regierung, bis de Schilo (Christus) wierklech koum.

GSAM 43Déi verstoppt Zäit

GSAM 43.1D’Patriarchen haten e gewëssent Wëssen iwwer d’Wiederherstellung an de versprachene Somen; mee wéini hie komme sollt oder wéi laang et bis dohin dauere géif, war hinnen nach ëmmer verstoppt. Wéi d’Nofolger vum Jakob sech an Ägypten verméiert hunn, an den Assyrer – de Pharao (Jesaja 52,4) – deen “Jozef net gekannt huet”,²¹ si ënnerdréckt huet, hunn sech hir Gedanken natierlech op déi 400 (tatsächlech 430) Joer geriicht, déi dem Abraham als Period vun hiren Affliktiounen an hirem Wunnen als Friemer genannt goufen, an si hunn gehofft, datt d’Befreiung dovun déi versprach Ierfschaft bréngt.

GSAM 43.2Wéi Moses gebuer gouf, hunn seng Elteren gesinn, datt “hien e schéint Kand war.”²² Liicht muss hinnen ginn sinn, datt hien, ënner Gott, Israels Erléiser aus hirer grausamer Versklavung géif ginn. Ouni Zweiwel gouf dëst Wëssen dem Moses vermëttelt; well hien, am Alter vun véierzeg Joer, sech entscheet huet, vollstänneg bei d’ënnerdréckte Israeliten ze goen an mat hinnen Leed ze erdroen, amplaz de Jong vun der Duechter vum Pharao an Ierwe vum ägyptesche Thron genannt ze ginn,²³ an wéi hien ugefaangen huet, fir d’Saach vu sengem Vollek ze plädéieren, an an hirer Verteidegung en Ägypter ëmbruecht huet, huet hien sech staark gewonnert, datt si säi Wierk net unerkannt hunn; “well hien geduecht huet, seng Bridder hätte verstanen, wéi Gott duerch seng Hand se géif erléisen.”²⁴

GSAM 44.1Wéi d’Zäit vum Här ukam, datt d’Israeliten aus Ägypten fortgoen sollten, si se fortgaangen, an op den virausgesagten Dag genee. Exodus 12:40, 41. Si hätten Moses net als hiren endgültegen Herrscher an de Somen, dem d’Verspriechen gemaach gouf, ugesinn, well hien aus dem Stamm Levi war, an huet net Jakob an senger inspiréierter Virausso erkläert, datt Juda hiren Herrscher sollt sinn, bis de Schilo kënnt?

GSAM 44“Ech wäert hien gesinn, mee net elo.”

GSAM 44.2Wéi d’Israeliten op hirem Wee no Kanaan waren, huet Balak, de Kinnek vu Moab (en Nokomme vum Lot), Bileam geruff, fir Israel ze verfluchen. De Här huet säi Fluch an e Segen ëmgewandelt, duerch deen si zousätzlecht Liicht kritt hunn, dat dozou geduecht war, de Gedanke ze verjagen, datt d’endgülteg Erliéisung vun der Usurpatioun vum Satan direkt no hirem Entrée an Kanaan géif stattfannen. Am Schrëftbericht steet, Bileam sot an enger Visioun vu Gott: “Ech gesinn hien, mee net elo; ech gesinn hien, mee net no; e Stär geet aus dem Jakob eraus, an e Zepter erhieft sech aus Israel, a schléit d’Ecker vu Moab a zerstéiert all d’Kanner vu Set.”²⁵

GSAM 44.3Dës grouss Nokommenschaft, déi aus dem Abraham ervirgaangen ass, gëtt vum Paul esou beschriwwen: “Dofir sinn aus engem, an deem, deen bal dout war, esou vill ervirgaangen wéi d’Stären um Himmel un der Zuel, an wéi de Sand um Ufer vum Mier, deen onzuelbar ass. Dës all si am Glawen gestuerwen, ouni d’Verspriechen ze kréien, mee si hunn se vu wäitem gesinn, si goufen dovunner iwwerzeegt, hunn se ëmfaasst a bekannt, datt si Friemer a Pilger op der Äerd waren.”²⁶

GSAM 44.4Dat Häerz vun Israel hätt net misse verzweifelen oder entmutegt ginn duerch d’Virsoen vum Bileam, datt d’Erfëllung vun hirer Hoffnung “net elo” an och net “no” ass; well de Här, net laang virun dëser Prophezeiung, säi Liewen als Bürgschaft ginn hat, datt dee glorieräiche Zoustand schliisslech géif kommen. Duerch de Moses sot hien: “A sou wouer wéi ech liewen, soll d’ganz Äerd mat der Herrlechkeet vum Här erfëllt ginn.”²⁷ An de Deeg vum Prophet Habakuk, 863 Joer méi spéit, gouf déi selwecht Wourecht nach eng Kéier bestätegt, awer als e nach zukünftegt Evenement bezeechent: “well d’Äerd mat der Kenntnis vun der Herrlechkeet vum Här gefëllt gëtt, wéi d’Waasser d’Mier bedeckt.”²⁸

GSAM 45Den Hellegtumsdéngscht e Typ vum Wierklechen

GSAM 45.1Wéi de Här Israel aus Ägypten erausgefouert huet, huet hien virun dem ganze Lager säi Gesetz vu moralesche Geboter ausgeruff an hinnen eng Kopie dovun op Steng ginn, an d’Steng goufen mat sengem eegene Fanger gravéiert, sou datt si ëmmer nees op deen Erléiser higewisen goufen, deen sech schliisslech fir si selwer als Affer géif ginn; a fir datt duerch d’Kraaft vu sengem deieren Blutt hir Sënnen gereinegt kéinte ginn, huet hien an der Wüst e Hellegtum opgeriicht. Dëse Tabernakel oder Hellegtum sollt Moses an all senger Konstruktioun genee no dem Muster maachen, dat de Här him um Bierg gewisen hat.²⁹ De Déngscht an dësem Hellegtum war e Schiet vum richtege Déngscht Chrëstes am himmlesche Hellegtum.³⁰ Wärend d’Zil vu Gott an de Gaben a Affer vum Hellegtum war, de Mënschen e Schiet vun de “gudde Saachen, déi nach kommen,” virun Aen ze halen,³¹ huet de Satan probéiert, d’Leit dozou ze bréngen, d’Offer selwer amplaz vu Christus an sengem tatsächleche Déngscht, vun deem dat nëmmen e Beispill war, am Mëttelpunkt ze stellen. Sou huet hien probéiert, si dozou ze bréngen, op hir eege Wierker fir d’Erliéisung ze vertrauen.

GSAM 45.2Et war de Wëllen vum Här, de Herrscher vu sengem Vollek – den Israeliten – ze sinn, hir Schluechte ze féieren an d’Natiounen ze ënnerwerfen. Hien hat seng Aart a Weis ze herrschen, wéi de folgende Text weist: “Wéi hien siwen Natiounen am Land Kanaan zerstéiert hat, huet hien hiert Land hinnen duerch Losverdeelung zougedeelt. An dono huet hien hinnen Riichter ginn fir ongeféier véierhonnertfofzeg Joer, bis zum Samuel, dem Prophet.”³²

GSAM 45Israel fuerdert e Kinnek

GSAM 45.3D’Israeliten haten d’Herrschaft vum Här offensichtlech net gär. Et war awer säi Zweck a säi Wëllen, datt si e besonnescht Vollek solle sinn, dat sech vun allen aneren ronderëm si ënnerscheet. Hätt si seng Uweisungen strikt gefollegt, hätten d’Natiounen souguer iwwer si gesot: “Sécher ass dëst grousst Vollek e weist a verstännegt Vollek. Fir wat fir eng Natioun ass esou grouss, déi Gott esou no bei sech huet, wéi de Här, eisen Gott, an allen Saachen, fir déi mir hien uruffen?”³³

GSAM 46.1An hirer Onzefriddenheet hunn si vum Samuel gefrot, datt hien e Kinnek iwwer si bestëmmt, an de Här sot zum Samuel: “Si hunn mech ofgewise, datt ech net iwwer si soll herrschen.”³⁴ Erëm hunn si zum Samuel gesot, an e bësse méi imperativ: “Elo maach eis e Kinnek, deen eis riicht wéi all d’Natiounen.”³⁵ Virsiichteg huet Samuel hinnen d’Ënnerdréckung duergeluecht, déi op si kéim, wann si e Kinnek hätten, mä “netdestotrotz huet d’Vollek sech geweigert, op d’Stëmm vum Samuel ze héieren; a si hunn gesot: Nee; mä mir wëlle e Kinnek iwwer eis hunn; fir datt och mir wéi all d’Natiounen sinn; an datt eise Kinnek eis riicht, a virun eis erausgeet, a eis Schluechte féiert.”³⁶

GSAM 46.2Sou haten si fir ongeféier fënnefhonnert Joer Kinneken, déi iwwer si regéiert hunn: éischtens als ee Kinnekräich ënner Saul, David a Salomo; duerno als zwee getrennte Kinnekräicher, Israel a Juda. E puer vun hiren Kinneken waren gutt a gerecht, mee déi meescht waren béis a hunn d’Leit an d’Idolatrie an an grouss Ongerechtegkeeten gefouert. Sou waren d’Leit net nëmmen wéi d’Natiounen ronderëm si, well si e Kinnek haten, mä och wéi si an der Gottlosheet, andeems si de Gott vun hiren Pappen verlooss hunn an d’Gëtter an d’Himmelsheerscharen ugebet hunn.

GSAM 46.3De Här huet iwwer dës Kinnektschaft duerch de Mond vum Prophet Hosea gesot: “O Israel, du hues dech selwer zerstéiert; mee bei mir ass deng Hëllef. Ech wäert däi Kinnek sinn; wou ass en aneren, deen dech an all dengen Stied retten kann? A deng Riichter, vun deenen du gesot hues: Gitt mir e Kinnek a Prënzen? Ech hunn dir e Kinnek an mengem Zorn ginn a hunn en an mengem Grimm ewechgeholl.”³⁷

GSAM 47D’Kinnekräich gestierzt

GSAM 47.1Dës kinneklech Herrschaft huet ugehale bis d’Kaldäer Jerusalem verbrannt hunn, d’Gefässer vum Tempel geholl hunn an Juda als Gefaangener op Babylon bruecht hunn, wou si siwwenzeg Joer bliwwen sinn, wéi et géint si virausgesot gouf. Beim Ophalen vun dëser monarchescher Herrschaft huet de Här duerch de Prophet Hesekiel zu Zedekia, hirem leschte Kinnek, gesot, “Du gottlosen, béise Prënz vu Israel, bei deem däi Dag komm ass, wann d’Ungerechtegkeet en Enn huet, sou seet de Här Gott: Huelt d’Diadem ewech a leet d’Kroun of: dat soll net méi esou bleiwen: erhiewt deen, deen niddereg ass [den Herrscher vu Babylon], an erniddregt deen, deen héich ass [dëse sech selwer héich erhuewenen Herrscher vum Stamm Juda]. Ech wäert et ëmwerfen, ëmwerfen, ëmwerfen; an et soll net méi sinn, bis dee kënnt, dem et zusteet; an ech ginn et him.”³⁸

GSAM 47.2Dëse rechtméissege Herrscher, de richtege Somen, ass de Christus. Iwwer hien huet de Prophet Micha geschriwwen: “Du, O Tuerm vun der Häerd, d’staark Festung vun der Duechter vu Zion, bei dech kënnt et, déi éischt Herrschaft [Herrschaft iwwer d’Äerd, am Christus erëmgestallt]: d’Kinnekräich kënnt bei d’Duechter vu Jerusalem.”³⁹

GSAM 47.3Wéi Israel de Zepter verluer huet, ass en an d’Hänn vum Kinnek vu Babylon iwwergaangen. Well si hannerteneen ënner der Herrschaft vu Mede-Persien, Griicheland a Rom stoungen, gouf d’Kinnekräich dräimol gestierzt. An der Herrschaft vum Keeser Augustus, dem réimesche Keeser, gouf de Christus, de rechtméissegen Ierwe vum Thron Davids — de richtege Somen vun der Fra, vun Abraham a vu David — op déi virausgesoten Aart a Weis gebuer.

GSAM 47.4Fir datt d’Leit wësse kéinten, datt de rechtméissege Herrscher, de richtege Keim, méi war wéi e gewéinleche stierfleche Mënsch mat engem kuerzliewegen Kinnekräich, huet de Här de Psalmist dozou bruecht ze schreiwen: “Ech maachen hien zu mengem éischtgebuerene Jong, méi héich wéi d’Kinneken vun der Äerd. Meng Barmhäerzegkeet wäert ech him fir ëmmer behale, an mäi Bund wäert fest bei him stoe. Och säi Somen wäert ech fir ëmmer bestoen loossen, an säi Thron wéi d’Deeg vum Himmel.” “Säi Somen wäert fir ëmmer bestoen, an säi Thron wéi d’Sonn virun mir. Et wäert fir ëmmer befestegt ginn wéi de Mound, an als e getreie Zeien am Himmel.”⁴⁰

GSAM 48.1An der Prophezeiung vum Jesaja liesen mir weider iwwer dëse Herrscher wéi follegt: “E Kand ass eis gebuer, e Jong ass eis geschenkt: an d’Herrschaft läit op senger Schëller; a säin Numm soll genannt ginn Wonnerbar, Rotgeber, de staarke Gott, den éiwege Papp, de Friddensprinz. Vun der Vergréisserung vu sengem Herrschaftsberäich an dem Fridden gëtt et kee Enn, op dem Thron Davids an an sengem Kinnekräich, fir et ze uerdnen an et mat Geriicht an Gerechtegkeet vun elo un bis an d’Éiwegkeet ze stäerken. De Äifer vum Här vun de Heerscharen wäert dat erfollegen loossen.”⁴¹

GSAM 48D’Entréckung vum Henoch an Elias

GSAM 48.2Et ginn Beispiller aus der Antik, wou Persounen ouni de Doud ze schmaachen an den Himmel entréckt goufen. Vum Henoch, dem siwenten vun Adam un, steet geschriwwen: “Hien ass mat Gott gaangen; an hien war net méi do; well Gott hien geholl huet.”⁴² “Duerch de Glawen gouf Henoch entréckt, fir datt hien de Doud net gesinn sollt; an hien gouf net fonnt, well Gott hien entréckt hat; well hien virun senger Entréckung dëst Zeiennis hat, datt hien Gott gefall huet.”⁴³

GSAM 48.3Erëm, wéi Elias a Elisha zesumme gaange sinn, “ass et geschitt, datt, wéi si nach weidergaange sinn a geschwat hunn, kuckt, e Feierwon a Feierpäerd opgedaucht sinn, déi si béid vuneneen getrennt hunn; an Elias ass an engem Wierbelstuerm an den Himmel opgaangen. An Elisha huet et gesinn, an huet geruff: Mäi Papp, mäi Papp, de Won vun Israel, an d’Reider dovunner! An hien huet en net méi gesinn.”⁴⁴

GSAM 48.4Henoch huet vum Kommen vum Christus als Riichter vun der ganzer Äerd an dëse Wierder prophezeit: “Kuckt, de Här kënnt mat Zéngdausende vu senge Hellegen, fir iwwer alleguer ze uerteelen, an fir all déi Ongerechte ënner hinnen vun all hiren ongerechte Wierker, déi si ongerechteweis verübt hunn, an vun all hiren harsche Rieden, déi ongerechte Sënner géint hien gesot hunn, ze iwwerzeegen.”⁴⁵

GSAM 49Job huet d’Kommen vum Här geléiert

GSAM 49.1Job, vun deem ugeholl gëtt, datt hien an der Zäit vum Moses gelieft huet, hat e gewëssen Wëssen iwwer d’Kommen vum Christus an d’Operstéiung; well hie gesot huet: “O, wann meng Wierder elo geschriwwen wieren! O, wann se an engem Buch gedréckt wieren! O, wann se mat engem Griffel aus Eisen a mat Bläi an de Fiels fir ëmmer gravéiert wieren! Well ech weess, datt mäi Erléiser lieft, a datt hien um leschte Dag op der Äerd stoe wäert; an och wann no menger Haut d’Wiermer dëse Kierper zerstéieren, wäert ech a mengem Fleesch Gott gesinn: deen ech fir mech selwer gesinn, a meng Aen wäerten hien gesinn, an net en aneren.”⁴⁶

GSAM 49De Thron Davids, de Thron vum Här

GSAM 49.2De Thron Davids gouf de Thron vum Här genannt. “Salomo huet um Thron vum Här als Kinnek amplaz vu David, sengem Papp, gesiess.”⁴⁷ De Här hat “him [David] en Eed geschwuer, datt aus der Frucht vu senge Lenden, no dem Fleesch, hien de Christus operstoe loosse géif, fir op sengem Thron ze sëtzen: hien, deen dat am Viraus gesinn huet, huet vun der Operstéiung vum Christus geschwat, datt seng Séil net an der Häll gelooss gouf, nach huet säi Fleesch Verfaulung gesinn.”⁴⁸ A weider gëtt gesot iwwer Christs zukünftegt Räich: Hien wäert um Thron Davids sëtzen. (Kuckt Jesaja 9,7.) Erëm: “D’Kinneken vun der Äerd hu sech opgestallt, an d’Herrscher hunn sech zesummegesat, géint de Här an géint säi Gesalbten.... Awer ech hunn mäi Kinnek op mäi hellege Bierg Zion gesat. Ech wäert de Beschloss verkënnegen: De Här huet zu mir gesot: Du bass mäi Jong; haut hunn ech dech gezeugt.”⁴⁹ Erëm: “De Här huet zu mengem Här gesot: Setz dech zu menger rietser Hand, bis ech deng Feinde zu denger Foussbänk maachen.”⁵⁰

GSAM 49D’Judden waren perplexéiert

GSAM 49.3Dës Texter hunn d’Judde ratlos gemaach. Hei stoung e Problem, deen si net konnten léisen: wann David hien Här genannt huet, wéi konnt hien da säi Jong sinn? Wéi konnt hien e Kand aus dem Stamm Davids sinn an awer Immanuel – Gott mat eis? Awer Jesaja, hiren eegene Prophet, huet ausgeruff: “Eng Jongfra wäert schwanger ginn, e Jong op d’Welt bréngen an him de Numm Immanuel ginn.”⁵¹

GSAM 50.1De Christus huet d’Fro gutt gekannt, déi d’Pharisäer, déi ëm jiddereng Saach stridden, zum Schweigen bréngt; dofir huet hien si gefrot: “Wat denkt dir iwwer de Christus? Wiens Jong ass hien? Si hunn him geäntwert: De Jong Davids. Hien huet hinnen geäntwert: Wéi nennt de David hien dann am Geescht Här, a seet: De Här sot zu mengem Här: Setz dech zu menger rietser Hand, bis ech deng Géigner zu denger Foussbänk maachen? Wann David hien also Här nennt, wéi kann hien da säi Jong sinn?”⁵²

GSAM 50.2Dëst Thema gëtt erëm am Psalm 45, Verse 6 a 7 ugesprach: “Däi Thron, o Gott, ass fir ëmmer a ëmmer; den Zepter vun dengem Kinnekräich ass e gerechten Zepter. Du hues d’Gerechtegkeet gär a hasst d’Béisheet; dowéinst huet dech Gott, däi Gott, mat dem Ueleg vun der Freed iwwer all deng Matmënschen gesalft.”⁵³ Mat dëse Schrëften virun Aen hunn d’jiddesch Leit bestëmmt héich Iddien vum Charakter vum zukünftege Herrscher a Restaurateur gehat. Et konnt net anescht sinn.

GSAM 50D’Saat vu gëttlechem Ursprong

GSAM 50.3Detailéiert Instruktiounen goufen iwwert de Christus an seng Gebuert ginn, well de Här duerch de Prophet Micha säi gëttlechen Ursprong an och dat klengt Duerf, wou hien gebuer soll ginn, bezeechent huet: “Awer du, Bethlehem Ephratah, och wann du kleng bass ënner de Dausende vu Juda, aus dir soll fir mech deen erauskommen, deen Herrscher an Israel soll sinn; seng Ausgäng sinn vun ale Zäiten, vun Éiwegkeet” (Randbemierkung, Hebräesch: vun de “Deeg vun der Éiwegkeet”).⁵⁴

GSAM 50Gottes Präsenz manifestéiert an der Schekinah an der Wollek

GSAM 50.4Spéider an der Geschicht vun den Israeliten, wéi de Salomo de Bau vum Tempel fäerdeggestallt hat, vun deem hie gesot hat, datt en aussergewéinlech “prächteg” misst sinn, huet d’Schekinah vun der Herrlechkeet Gottes hir Plaz tëscht de Cherubim iwwer dem Gnadenstull ageholl. D’Schrëften soen, datt bei der Widmung vum Tempel, wéi d’Priister aus dem hellege Raum erauskoumen, “eng Wollek d’Haus vum Här gefëllt huet, sou datt d’Priister wéinst der Wollek net stoe konnten, fir ze déngen; well d’Herrlechkeet vum Här d’Haus vum Här gefëllt hat.”⁵⁵ D’Präsenz vum Här an dësem Tempel war fir d’Aen vum Vollek an der Wollek vun der Herrlechkeet manifest. De Här huet bei dëser Geleeënheet dem Gebied vum Salomo geäntwert a sot zu him: “Ech hunn däi Gebied héieren a hunn dës Plaz fir mech als Haus vun der Afferung gewielt.”⁵⁶

GSAM 51.1D’Leit hunn gesënnt – si sinn an d’Idolatrie gaangen – an dowéinst goufen hir Stad an hiert Hellegtum fir siwwenzeg Joer a Ruine geluecht. No der Gefaangenschaft gouf de Tempel ënner der Hand vu Serubbabel nees opgebaut. Obwuel hien am Prunk dem vum Salomo opgebauten ënnerläit, huet de Här duerch säi Prophet iwwer hien gesot: “D’Herrlechkeet vun dësem zweeten Haus wäert méi grouss sinn wéi déi vum éischten.”⁵⁷ Dëst Haus gouf vum Herodes verschéinert, an a senge Virhäff huet de Retter geléiert. Dat éischt Haus hat eng Wollek vun der Herrlechkeet, déi de Här duerstellt, mä an dat zweet ass de Retter selwer komm, de Schëpfer vun alle Saachen.

GSAM 51Herrlech Herrschaft vum Stamm vum Jesse

GSAM 51.2Fir déi Erwaardend an Waartend an den Deeg vum Jesaja mussen d’Darstellungen duerch seng Prophezeiung vun de gloriosen Saachen, déi mat der endgülteger Erléisung verbonnen sinn, eng Quell vu Kraaft an Ermunterung gewiescht sinn. Dës Prophezeiungen zéien erëm ganz kloer d’Linn, vun där dëse erwaarten Erléiser soll kommen, wéi follegt: “An et wäert e Stab aus dem Stamm vum Jesse erauskommen, an e Spross wäert aus senge Wuerzelen wuessen: an de Geescht vum Här wäert op him rouen, de Geescht vun der Weisheet an dem Versteesdemech, de Geescht vum Rot an der Kraaft, de Geescht vum Wëssen an der Angscht vum Här; an hie wäert him e séieren Versteesdemech an der Angscht vum Här ginn; a hie wäert net no deem riichten, wat seng Aen gesinn, nach no deem, wat seng Ouer héieren: mä mat Gerechtegkeet wäert hien d’Aarme riichten, an mat Équitéit fir déi Sanften op der Äerd riichten: a hie wäert d’Äerd mat dem Stab vu sengem Mond schloen, an mam Otem vu senge Lëpse wäert hien déi Gottlose ëmbréngen.”⁵⁸

GSAM 52D’Operstéiung, geléiert vun de Propheten

GSAM 52.1De Prophet Jesaja huet och d’Léier vun der Operstéiung vun den Doudege geléiert, an dësen tréischterleche Wierder: “Op dësem Bierg wäert de Här vun de Heerscharen fir all d’Leit e Fest vu fette Gidder maachen, e Fest vu Wäiner op der Hefe, vu fette Gidder voller Mark, vu Wäiner op der Hefe gutt gekläert. An hien wäert op dësem Bierg d’Gesiicht vun der Deckung, déi iwwer all d’Leit geworf ass, zerstéieren, an de Schleier, deen iwwer all d’Natiounen ausgebreet ass. Hien verschléckt de Doud am Triomf; an de Här Gott wischt d’Tréinen vun allen Gesiichter; an hien hëlt d’Schimmt vu sengem Vollek vun der ganzer Äerd ewech; well den Här et gesot huet. An et wäert an deem Dag gesot ginn: Kuckt, dëst ass eise Gott; op hien hu mir gewaart, an hien wäert eis retten: dëst ass de Här; op hien hu mir gewaart, mir wäerte frou sinn an eis iwwer seng Rettung freeën.”⁵⁹

GSAM 52D’Kinnekräich vun der erneierter Äerd

GSAM 52.2Dee selwechte Prophet seet, datt et eng erneiert Äerd soll sinn, an där d’lescht Herrschaft etabléiert gëtt: “Well, kuckt, ech schafen nei Himmel [Atmosphärhimmel] an eng nei Äerd; an un dat Viregt gëtt net méi geduecht, an et kënnt och net méi an de Kapp [Randbemierkung, Hebr., ‘op d’Häerz kommen’, dat heescht, erëm gewënscht ze ginn]. Awer sidd frou a feiert fir ëmmer an deem, wat ech erschafen: well ech, kuckt, Jerusalem zu enger Freed a säi Vollek zu enger Freed maachen. An ech wäert mech iwwer Jerusalem freeën an iwwer mäi Vollek; an d’Stëmm vum Weinen a vun de Klagen gëtt net méi an där Stad héieren. Vun do un [zënter der Schafung vun der neier Äerd] gëtt et keng Kanner vu puer Deeg [kuerzlieweg Kanner] méi, nach e Mann am héijen Alter, deen net seng Deeg erfëllt huet [virzäitegt héije Alter]: well e Kand stierft am Alter vun honnert Joer [an de Zäiten, wou d’Mënschen e Liewen vun nénghonnert Joer erreecht hunn, kéinten Kanner honnert Joer al sinn]; mä de Sënner, wann hien honnert Joer al ass [an de spéidere Joren vun enger honnertjäreger Liewensdauer], soll verflucht sinn. [Déi, déi zur Zäit stierwen, wann d’nei Äerd agefouert gëtt, sinn déi, déi an der ‘Verdierwung vun de gottlosen Mënschen’ ëmkommen. 2 Petrus 3,7.] A si wäerten Haiser bauen a wunnen doranner; a si wäerten Wéngerten planzen a vun hirem Uebst iessen. Si wäerten net bauen, an en aneren wunnen doranner; si wäerten net planzen, an en aneren iessen: well d’Deeg vu mengem Vollek wéi d’Deeg vun engem Bam [dem Bam vum Liewen, Septuaginta] sinn, a meng Auserwielte wäerte laang d’Aarbecht vun hiren Hänn genéissen.”⁶⁰

GSAM 53.1Hesekiel kuckt duerch déi laang Perspektiv vun der Zäit op d’Operstéiung vun den Doudegen. Duerch hien seet de Här: “Kuckt, mäi Vollek, ech wäert Är Griewer opmaachen a Iech aus Äre Griewer erausbréngen a Iech an d’Land Israel bréngen.”⁶¹

GSAM 53“Hien huet eis Trauer gedroen”

GSAM 53.2Dem Jesaja, dem Evangelistprophet, gouf méi vollstänneg d’Prouf, d’Leed an de Doud vum Erléiser fir d’Mënschen offenbart. “Wien,” seet de Prophet, “huet eise Bericht gegleeft? An bei wien ass den Arm vum Här offenbart ginn? Well hien wäert virun him opwuessen wéi e zarten Spross, an wéi eng Wuerzel aus dréchem Buedem: hien huet keng Form an och keng Schéinheet; an wann mir hien gesinn, ass do keng Schéinheet, datt mir hien géife wënschen. Hien ass veruecht a vun de Mënschen ofgewise; e Mann vu Leed a vertraut mam Kummer: an mir hu eis Gesiichter wéi et ware virun him verstoppt; hien ass veruecht, an mir hu hien net geschätzt. Wierklech, hien huet eis Krankheeten gedroen an eis Schmäerzen op sech geholl; awer mir hunn hien fir vun Gott geschloe, getraff a geplagt gehalen. Awer hien gouf fir eis Sënnen verwonnt, hien gouf zerdréckt fir eis Ongerechtegkeeten; d’Züchtigung, déi eis Fridden bréngt, war op him; an duerch seng Wonnen si mir geheelt.”⁶²

GSAM 53.3Sollen dës esou wonnerbar Evenementer a menger Zäit stattfannen? D’Leit souwuel wéi de Prophet hätten dat kënne froen. D’Äntwert wier gewiescht: Si geschéien net elo; d’Zäit fir d’Kommen vun dësem grousse Erléiser ass nach net ukomm; mee seet de Prophet: “Deng Aen gesinn de Kinnek an senger Schéinheet; si gesinn dat Land, dat ganz wäit ewech ass.”⁶³

GSAM 54D’Prophezeiungen vum Daniel weisen d’Zukunft

GSAM 54.1Et war awer duerch de Prophet Daniel, datt de Här ugefaangen huet, säi Vollek iwwer déi openeenfolgend Kinnekräicher opzeklären, déi opkommen an herrschen sollten, bis säi éiwegt Kinnekräich opgeriicht gëtt; an eng speziell Zäitperiod ze offenbaren, vun engem Evenement, dat deemools nach sollt geschéien, bis zum tatsächlechen Erscheinen an Ofschneide vum Messias. D’Interpretatioun vum Dram vum Nebukadnezar huet gewisen, datt déi véier Räicher, déi d’Welt sollten regéieren, an hirer Muecht a Gréisst am Verhältnes vum ofhuelenden Wäert vum Gold, Sëlwer, Bronz an Eisen géifen ofhuelen; an datt schliisslech de gebrachene, zerstriddene Zoustand vun de Räicher mat der Bréchegkeet vum Eisen verglachbar wier, dat mat schlammegem Lehm vermëscht ass. Dann sollt d’Kinnekräich vu Gott kommen, dat no der Reduktioun vun de Kinnekräicher sollt follegen, déi wéi de Kuef vum Summer-Dreschfloor géifen ginn, sou datt keng Plaz méi fir si ze fannen ass, während d’Kinnekräich vu Gott d’ganz Äerd fëllt.

GSAM 54.2Dann, an der Visioun vum siwenten Kapitel, ënner de Symboler vun de véier grousse Déieren, gëtt datselwecht Thema nach eng Kéier behandelt, an aner Charakteristiken vun dëse Kinnekräicher ginn duergestallt. An dësem Kapitel gëtt d’Carrière an d’Aarbecht vun der Muecht vum “klengen Horn” nogezu, déi soll opstoen, nodeems dat véiert Kinnekräich an zéng Deeler opgedeelt gouf, dräi dovunner ëmzewierfen oder ënnerzewierfen, fir sech als geeschtege Herrscher iwwer all déi aner ze etabléieren. Dës päpschtlech Muecht soll am gedeelten a bréchege Zoustand vum véierten Räich weiderbesteen, a zwar fir 1260 Joer. Sou goufen Evenementer opgedeckt, déi bis an d’Zäit reechen, wou de Christus d’Kinnekräich vu sengem Papp empfänkt an et de Hellegen vum Allerhéichsten iwwergëtt; e Kinnekräich, dat schliisslech iwwer d’ganz Äerd herrschen an fir ëmmer bestoe wäert.

GSAM 55Déi zweedausenddräihonnert Deeg

GSAM 55.1Am aachte Kapitel vum Daniel, ënner der Visioun vum Widder, dem Geessebock an dem “klengen Horn, dat iwwergrouss gouf”, gëtt de Prophet erëm bis zum Enn vun der Zäit gefouert. An de Verser 13 a 14 gëtt seng Opmierksamkeet op eng Zäitperiod – 2300 Deeg – gelenkt, déi bis zum Geriicht dauert. Dat war eng laang Zäit, an de Prophet huet et verstanen; well den Engel him matgedeelt huet, datt d’Visioun nach fir vill Deeg bestëmmt war. Bis elo war nach kee Datum fir den Ufank vun de Deeg uginn, an esou schléisst hien d’Kapitel of mat de Wierder: “Ech war iwwerrascht vun der Visioun; mee keen huet se verstanen.”

GSAM 55Déi siwwenzeg Wochen bis zum Messias

GSAM 55.2Am néngten Kapitel gëtt erzielt, wéi den Engel op d’Gebied vum Daniel erakënnt, fir him Fäegkeet an Versteesdemech ze ginn. Hien huet him vun enger Period vu siwwenzeg Wochen erzielt. Néngasechzeg vun dëse Joerwochen [wat, wéi een eis seet, d’Bedeitung vum Wuert shevooim ass, dat mat “Wochen” iwwersat gëtt] géifen bis zum Messias reichen. De Punkt, vun deem d’Period sollt ufänken, “den Uerder, Jerusalem ze restauréieren an opzebauen”, war nach net erausginn. D’Fro stellt sech, wéi de Daniel hätt wësse kënnen, wou déi néngasechzeg Wochen ophalen? Am zwieleften Kapitel gëtt d’Fro vun der Zäit nach eng Kéier behandelt, an op seng Fro: “Wéi wäert d’Enn vun dëse Saachen sinn?”, gëtt him gesot, hien soll fortgoen, well d’Wierder “zougemaach a versiegelt sinn bis zur Zäit vum Enn”, wann déi “Kloer-Kapp-Leit et verstinn”.

GSAM 55.3Ouni Zweiwel ass dës Zäitfro ee vun de Fäll, op déi den Apostel Péiter hiweist, wann hien seet: “Vun där Rettung hunn d’Propheten nogefrot a se grëndlech ënnersicht, déi iwwer déi Gnod prophetéiert hunn, déi bei Iech géif kommen; si hunn nogefrot, wat oder wéi eng Zort Zäit de Geescht vu Christus, deen an hinnen war, uginn huet, wéi en am Viraus d’Leed vum Christus an d’Herrlechkeet, déi duerno géif kommen, bezeechent huet.”⁶⁴

GSAM 56Schicksal vun de Gottlosen

GSAM 56.1Malachias, dee leschte vun de Propheten am Alen Testament, hannerléisst eng fesselnd Beschreiwung vun der endgülteger Vernichtung vun de Béis: “Kuckt, de Dag kënnt, deen wéi e Uewen brennt; an all déi Houfreg, jo, an all déi, déi Béis tun, si wéi Stroh; an de Dag, deen kënnt, verbrennt se, seet de Här vun de Heerscharen, sou datt et hinnen weder Wuerzel nach Zweig léisst. Awer fir iech, déi mäi Numm fäerten, geet d’Sonn vun der Gerechtegkeet op mat Heelung an hiren Flilleken; an dir geet eraus a wuesst op wéi Kalbcher am Stall. An dir zertrëppelt déi Béis; fir si ginn Asch ënner de Suele vun äre Féiss an deem Dag, wou ech dat maachen, seet de Här vun de Heerscharen.”⁶⁵

GSAM 56.2Mat all dëse Fakten, am Alen Testament opgeholl an am Besëtz vun den Israeliten, déi hinnen esou vill Aspekter vum Erléisungsplang opdecken, muss d’Interesse vun de fleissege Studente vum Wuert immens gewiescht sinn, wéi si gesinn an realiséiert hunn, datt si der Zäit no koumen, wou dëse versprachene Somen géif kommen. Wärend d’Massen, an och déi, déi all Sabbat an de Synagogen d’Schrëften gelies hunn, d’Wuert net verstan hunn (Apostelgeschicht 13,27), hunn déi gottesfërchteg a studéierend Leit, déi ënner der Leedung vum Geescht treu d’Schrëften duerchsicht hunn, ouni Zweiwel instänneg gebiet, wéi et den Apostel Johannes an dëser Dispensatioun gemaach huet: “Komm, Här Jesus, a komm séier.”