Kapitel 11 — D’Botschaft vum zweeten Engel

GSAM 171.1“An et koum nach en aneren Engel a sot: Babylon ass gefall, gefall, déi grouss Stad, well si all d’Natioune vum Wäin vun der Roserei vun hirer Hurerei drénke gelooss huet.”¹

GSAM 171.2“Da sot de Här vum Haus am Zorn zu sengem Dénger: Gitt séier eraus op d’Stroossen a Gassen vun der Stad a bréngt hei eran d’Aarme, d’Behënnert, d’Krüppel an d’Blann.”²

GSAM 171.3De Här huet duerch seng Dénger d’Welt mat der Noriicht opgerëselt: “D’Stonn vu sengem Uerteel ass komm” — eng Noriicht, op där sech all seng bekennend Leit hätte kënne vereenegen, wann se gewëllt gewiescht wieren. Dat war den éischte Ruff zum “Hochzäitsmahl.” Et war “deenen, déi invitéiert waren”, ausgeruff ginn.³ Well dëse Ruff mat verschiddenen Ausreden ofgeleent gouf, gouf e zweeten Ruff gemaach, deen dem Message vum zweeten Engel entsprécht.⁴ Duerch dëse Ruff huet de Här e Vollek getrennt, fir bis zum Enn vun der Zäit mam virukommende Liicht vu senger Wourecht virugoen.

GSAM 171Den zweeten Uruff zur Hochzäitsmahl

GSAM 171.4Déi zweet Noriicht – déi no dem Ruff vun der Stonn vum Uerteel kënnt – seet: “Babylon ass gefall, ass gefall, déi grouss Stad, well si all d’Natiounen vum Wäin vun der Wut vun hirer Hurerei drénke gelooss huet.” An de zweeten Ruff zum Owendmahl liest: “Gitt séier eraus op d’Stroossen a Gassen vun der Stad, a bréngt hei eran d’Aarme, d’Behënnert, d’Krüppel an d’Blann.” An all dëse Schrëften ginn d’Leit, déi sech zum Här bekennen, eng “Stad” genannt. Mat hiren widderspréchlechen, verwirrten Dogmen ginn si “Babylon” genannt. An enger anerer Schrëft, déi op d’lescht Zäiten hiweist, gesi mir, datt just virum Kommen vum Här säi Vollek aus “Babylon” erausgeruff gëtt: “Babylon, d’grouss, ass gefall, ass gefall, a si ass ginn zur Wunnplaz vun Däiweler an zur Festung vun all onreine Geeschter an zu engem Käfeg vun all onreine a hasserfëllte Villercher.... Gitt eraus aus hir, mäi Vollek, fir datt dir net Deel hutt un hire Sënnen, an datt dir net kritt vun hire Plagen.”⁵

GSAM 172“Erënner dech, wéi du héieren hues”

GSAM 172.1An der Usprooch un d’Kierch vu Sardes liesen mir: “Erënner dech also drun, wéi du empfaangen an héieren hues, an hal fest a maach Bouss. Wann s du also net wäerts wachen, da komme ech iwwer dech wéi en Déif, an du wäerts net wëssen, an wéi enger Stonn ech iwwer dech komme wäert.”⁶ D’Kierch vu Sardes schéngt duerch d’Reformatioun ervirbruecht ginn ze sinn, no der däischter Period vum Wierk vun “Isebel” – der apostatescher Kierch. Der Kierch vu Sardes gouf gesot, si wier eng lieweg Kierch gewiescht; mee wéi si d’Léier vum Kommen vum Här héieren an ofgeleent huet, huet si sech an eng Positioun bruecht, wou si vun deem Evenement wéi vun engem “Déif an der Nuecht” iwwerfale kéint. Sou gëtt et vum Apostel Paul am 1. Thessaloniker 5,1-5 uginn, wéi de Zoustand vun deenen ass, déi ruffen: “Fridden a Sécherheet”, wann d’Kommen vum Här no ass. Déi, déi dem Liicht vun der Wourecht nofollegen, ginn d’“Kanner vum Dag” genannt, an de Här wäert net wéi e Déif iwwer si kommen.

GSAM 172.2An dëser prophetescher Beschreiwung vun de siwe Kierchen gesi mir, datt de Fall vun der Kierch vu Sardes direkt vun der Kierch vu Philadelphia, oder (wéi d’Wuert et bedeit) vun der bruddereger Léift, gefollegt gëtt. Sou waren et tatsächlech déi 50.000 Gleewege, déi duerch d’Botschaft vum zweeten Engel aus allen verschiddene Kierchen erausgeholl goufen a sech an engem Band bruddereger Léift op der grousser Kardinalwourecht vum direkte Kommen vum Christus vereenegt hunn.

GSAM 173Wéi d’zweet Botschaft ausgeruff gouf

GSAM 173.1De Midnight Cry vum 12. September 1844 enthält eng Ausso vum Pastor J. V. Himes iwwer d’Botschaft vum zweeten Engel an d’Ëmstänn, déi zu hirer Proklamatioun gefouert hunn. Säi Bréif ass datéiert op McConnelsville, Ohio, den 29. August 1844, a liest:—

GSAM 173.2“Wéi mir 1840 d’Aarbecht mam Brudder Miller ugefaangen hunn, hat hien schonn néng Joer Virträg gehalen. Während där Zäit stoung hien bal eleng. Awer seng Aarbecht war onermiddlech an effektiv, fir Bekenner vun der Relioun fir déi richteg Hoffnung vum Vollek Gottes an d’néideg Virbereedung op d’Kommen vum Här opzewecken; souwéi och fir all Klassen vun den Onbekeerten e Bewosstsinn vun hirem verluerene Zoustand an d’Pflicht vun onmëttelbarer Busse a Bekeerung zu Gott opzewecken, als Virbereedung fir de Bräutigam bei sengem Kommen a Fridden ze begéinen. Dat waren déi grouss Ziler vu sengem Wierk. Hien huet net probéiert, d’Mënschen an eng Sekte oder eng reliéis Partei ze konvertéieren.

GSAM 173.3“Wéi mir vun der Wourecht vum noosten Kommen iwwerzeegt waren an d’Léier ëffentlech ugeholl hunn, hu mir déiselwecht Meenungen gehat an déiselwecht Linn ënner de verschiddene Sekten verfollegt, wou mir, an der Vorsehung vu Gott, zum Aarbechten geruff goufen. Mir hunn de Geeschtlechen an de Kierchen gesot, datt et net eis Aufgab war, si opzedeelen oder ze spalten an ze verstéieren: Mir haten e kloert eenzegt Zil, an dat war de ‘Schrei’, d’Warnung virun dem Uerteel ‘virun der Dier’, ze bréngen an eis Matmënschen dozou ze iwwerzeegen, sech op dëse Moment virzebereeden.... Déi Geeschtlech an d’Memberen, déi vun eiser Aarbecht profitéiert hunn, awer d’Léier net oprecht ugeholl haten, hunn gesinn, datt si entweder mat der Léier missten goen, se predigen an ënnerstëtzen, oder datt si an der Kris, déi direkt op si zoukoum, Schwieregkeeten mat de fest entschlossene Glawensleit géifen hunn. Si hunn deemno géint d’Léier entscheet an hunn, e puer mat enger Politik an e puer mat enger anerer, decidéiert, d’Thema z’ënnerdrécken. Dëst huet eis Bridder a Schwësteren ënner hinnen an enger ganz schwiereger Positioun bruecht. Déi meescht vun hinnen hu hir Kierchen gär gehat a konnten net drun denken, se ze verloossen. Awer wéi si verspott goufen, ënnerdréckt goufen an op verschidde Manéiere vun hiren fréiere Privilegien a Genossë ofgeschnidden goufen, an wéi hinnen d’‘Iessen zur richteger Zäit’ virenthale gouf, an d’Sirenen-Lidd vun ‘Fridden a Sécherheet’ vun Sabbat zu Sabbat an hiren Oueren geklong huet, goufen si séier vun hiren parteiesche Virléiften ofgeléist, a si sinn an der Majestéit vun hirer Kraaft opgestanen, hunn d’Joch ofgeheit an de Ruff erhuewen, ‘Kommt eraus aus hir, mäi Vollek.’

GSAM 174An enger schwiereger Lag

GSAM 174.1“Dës Situatioun huet eis an eng schwiereg Positioun bruecht, (1) well mir grad um Enn vun eiser prophetescher Zäit waren, an där mir erwaart haten, datt de Här all seng Leit an engem géif versammelen; an (2) mir haten ëmmer eng aner Doktrin gepredigt; an elo, wou d’Ëmstänn sech geännert haten, wier et als Onéierlechkeet ugesi ginn, wann mir eis dem Ruff vun der Trennung an dem Zerbriechen vun de Kierchen ugeschloss hätten, déi eis an eis Botschaft ugeholl haten. Mir hu deemno gezéckt a sinn weiderhi op eiser éischter Positioun bliwwen, bis d’Kierch an d’Geeschtlech d’Saach esou wäit gedriwwen hunn, datt mir, an der Angscht vu Gott, gezwongen waren, eng Verteidegungspositioun fir d’Wourecht an d’ënnerdréckt Kanner vu Gott anzehuelen.

GSAM 174Apostolescht Beispill fir eise Wee

GSAM 174.2“‘An hien ass an d’Synagog gaangen a huet dräi Méint laang fräi gered, an huet iwwert d’Saache vum Räich vu Gott diskutéiert a iwwerzeegt. Awer wéi e puer verhärt goufen, net gegleeft hunn a schlecht iwwer dee Wee virun der Masse geschwat hunn, huet hien sech vun hinnen getrennt an d’Jünger getrennt, an huet all Dag an der Schoul vum Tyrannus diskutéiert.’⁷ Et war net bis ‘verschidde Leit verhärt goufen’ an ‘virun der Masse schlecht iwwer dee Wee [d’Kommen vum Här] geschwat hunn’, datt eis Bridder dozou bewogen goufen, erauszegoen an sech vun de Kierchen ze trennen. Si konnten dat ‘bösaartegt Reden’ vun de ‘bösaartege Dénger’ net erdroen, an d’Kierchen, déi de Wee vun Ënnerdréckung an ‘bösaartegem Reden’ géint déi verfollegt hunn, déi op d’‘gesegent Hoffnung’ gewaart hunn, waren fir si näischt anescht wéi d’Duechtere vum mystesche Babylon. Si hunn se esou ausgeruff an hunn d’Fräiheet vum Evangelium erreecht. An och wann mir eis net alleguer eens sinn, wat Babylon ausmécht, si mir eis awer eens iwwert d’onmëttelbar a definitiv Trennung vun allen, déi d’Léier vum bevirstoende Kommen a vum bevirstoende Räich vu Gott entgéintstinn. Mir gleewen, datt et eng Fro vu Liewen a Doud ass. Et ass Doud, mat deenen Kierper verbonnen ze bleiwen, déi d’Kommen vum Här liicht huelen oder sech deem entgéintstellen. Et ass Liewen, aus all mënschlecher Traditioun erauszekommen, op dem Wuert vu Gott ze stoen an deeglech op d’Erscheinen vum Här ze waarden. Mir soen elo also allen, déi op iergendeng Manéier am Joch vun der Knechtschaft verstréckt sinn: ‘Kommt eraus aus hinnen a sidd getrennt, seet de Här, a rührt net un dat Onreine; da wäert ech iech ophuelen, a wäert fir iech e Papp sinn, a dir sidd meng Jongen a Duechtere, seet de Här Allmächteg.’”⁸

GSAM 175Onverständleche Géigesaz

GSAM 175.1Wm. Miller schwätzt also iwwer de Konflikt, deen deemools tëscht de Kierchen an den Adventisten bestanen huet:—

GSAM 175.2“Et ass ganz onnatierlech an onerkläerlech, datt d’Chrëschtlech Kierchen dës Léier an hir Memberen wéinst dëser gesegenter Hoffnung ausschléissen. Ech weess, e puer Baptistesch Kierchen soen, si schléissen se net wéinst hirem Glawen aus, mä wéinst hirer Kommunioun mat de Adventgläiwe. Wann et also net wéinst hirem Glawen un en kommende Erléiser ass, firwat ginn ech dann vun hire Kanzelen ausgeschloss, ech, deen nach ni an enger anerer Kierch wéi enger Baptistescher d’Kommunioun geholl huet? Et ass eng falsch Ausred. Awer dat kann net d’Ausred vun de Methodisten a Presbyterianer sinn; well si un eng gemëschte Kommunioun gleewen. Firwat schléissen si aus? Ech hunn héieren, datt e puer wéinst dem ‘Singen’ vu Liddere vum zweeten Advent ausgeschloss goufen; anerer wéinst Verrécktheet, obwuel déi eenzeg Verrécktheet, déi hinnen nogewise gouf, war, datt si op Christus gewaart hunn. O Gott, ‘verzei hinnen, well si net wëssen, wat si maachen.’”

GSAM 176Storrs iwwer d’Haltung vun de Kierchen

GSAM 176.1George Storrs huet iwwer d’Haltung vun de Kierchen géint d’Adventisten esou geschwat:—

GSAM 176.2“Wéi eng vun hinnen soen net grad elo: ‘Ech sëtzen wéi eng Kinigin’? A wéi eng vun hinnen vergnügen sech net mat der Iddi, datt si eemol d’Welt erueweren an datt dës hirem Glawen ënnerworf gëtt? Wéi eng vun hinnen léisst eng Séil a Rou bei sech bleiwen, déi oppen a furchtlos hiren Glawen un d’Kommen vum Här, dat virun der Dier steet, bekennt? Si net d’Konditioune fir ongestéiert bei hinnen ze bleiwen, datt dir ‘vollstänneg ofseet’ vun enger ëffentlecher Ausso vun ärem Glawen un d’Kommen vum Här dëst Joer, egal wéi staark äer Iwwerzeegungen och sinn, an egal wéi wichteg dir et fannt ze schreien: ‘Fäert Gott a gitt him Éier, well d’Stonn vu sengem Uerteel ass komm’?”

GSAM 176Mansfields Zeienausso

GSAM 176.3L. D. Mansfield, deen den 21. Mäerz 1844 aus Oneida, N.Y., schreift, gëtt dëst Zeiennis:—

GSAM 176.4“Gott beweegt d’Geeschter vu senge léiwen Kanner, déi op de Här aus dem Himmel waarden, a féiert si net nëmmen dozou, dem Engel ‘mat dem éiwege Evangelium ze predigen, a seet: D’Stonn vu sengem Uerteel ass komm,’ Opmierksamkeet ze schenken, mä och dem duerno folgenden Uerder ze gehorchen: ‘Gitt eraus aus hir, mäi Vollek!’ Ech sinn méi déif iwwerzeegt wéi jee virdrun, datt d’religiéis Organisatiounen vun haut e wesentlechen Deel vun deem Babylon ausmaachen, dat mat Gewalt erofgeworf a ni méi fonnt gëtt.... Et schéngt mir awer, datt an e puer vun deene Organisatiounen d’Ähnlechkeet mam klenge Horn am markantesten ass. E puer Beispiller illustréieren d’Saach.

GSAM 176De Mob-Geescht manifestéiert sech

GSAM 176.5“E Brudder, deen an dëser Géigend ganz erfollegräich geschafft hat, fir d’Kommen vum Här ze verkënnegen, huet op enger bestëmmter Plaz zu enger bestëmmter Zäit e Virtrag ugekënnegt. De Här huet et esou geordent, datt hien sech siechzéng Meilen ewech vun der Verabredung befonnt huet, mä e _____ Geeschtleche war do, un der Spëtzt vun engem Mob, mat Pech a Federen, fir se op deen Dénger vum héchste Gott unzewenden. Dëse selwechte Geeschtlechen huet kuerz duerno eng laang Versammlung ugefaangen, mee alles war sou kal an äiseg wéi de Gletscher vum Norden – keng Séilen goufen erwächt oder bekehrt. Schlussendlech sot de Geeschtlechen, hien géif gleewen, hien misst ‘de besuergte Sëtz’ huelen.

GSAM 177.1“E Klassleeder an dësem Duerf huet zu senger Klass gesot, zënter mir hei Versammlungen ofhalen, datt wann e Mënsch an säi Haus kéim a géif soen, hien géif gleewen, datt de Christus dëst Joer kënnt, da géif hien en erauswerfen.”

GSAM 177Pflicht géint d’Kierchen

GSAM 177.2Mir wëlle op dësem Punkt e Zeiennis aus enger Ried un d’Adventkonferenz vun de Gleewege, déi zu Boston, Massachusetts, versammelt waren, aféieren, dat vum 31. Mee 1844 datéiert an vun Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale an J. V. Himes ënnerschriwwen ass. Si soen:—

GSAM 177.3“Iwwer eis Plicht géintiwwer de Kierchen kënne mir och e Wuert soen. D’Gefor hei, wéi an de meeschte anere Fäll, schéngt eis an de Extremer ze leien. Déi éischt Form vun der Gefor besteet doran, d’Autoritéit vun der Kierch, mat där mir verbonnen sinn, eis an esou enger Fro vun der Plicht zum Schweige bréngen ze loossen. Mir hu keng Zweifeler, datt dausende sech virun Gott an d’Veruerteelung bruecht hunn, well si den onbiblesche Fuerderungen vun hiren Kierchen an dëser Saach noginn hunn; déi, wann si entschloss a getreu gewiescht wieren, elo an enger vill méi sécherer a méi nëtzlecher Positioun géifen sinn, och wann si vläicht och zum Leed geruff géifen ginn.

GSAM 177.4“Déi zweet Form vun der Gefor besteet doran, sech engem Geescht vun Rache géint d’Kierchen wéinst hirer Ongerechtegkeet géint eis ze erginn an en ongedifferenzéierte Krich géint all esou Organisatiounen ze féieren. Wat d’Pflicht vun de Adventisten ugeet, am Bezuch op d’Kierchen, mat deenen si verbonnen sinn, kënne mir, wann mir dozou opgeruff wiere, keng Instruktiounen ginn, déi sech allgemeng uwende loossen. Si mussen an der Angscht vu Gott handelen, wéi d’Ëmstänn et verlaangen.

GSAM 178.1“Mir sollten awer entschloss sinn, eis Plicht ze erfëllen an op allen passenden a gëeegenten Geleeënheeten fir d’Wourecht Zeiennis ofzeleeën. An wann mir duerch dëse Wee d’Kierchen veräergeren an si eis mat der Ausweisung dreeën, ausser mir bleiwen stëll (obwuel wann et eis passend schéngt, eis Bezéiung zur Kierch frëndschaftlech opzeloossen, kéint dat de bessere Wee sinn), loosst eis eis Plicht erfëllen, an wann mir ausgeschloss ginn, gedëlleg sinn, dat Ongerechteg ze leiden, an bereet sinn, mat eisem Här ‘eraus virun d’Pfort ze goen an säi Schandzeechen ze droen.’”

GSAM 178.2Aus dëse Zitatiounen iwwer d’Aktioun vun de Kierchen géint déi, déi d’Botschaft vum zweeten Engel bréngen, kann een einfach gesinn, wéi, als éischt Resultat vun dësem zweeten Ruff zum “Iessen”, déi, déi an een eenzege geeschtege Schofsstall versammelt waren, als déi “verstümmelte” bezeechent ginn, “di Lahme” an “di Blannen”, wat staark d’Misshandlung weist, déi si duerch dat “Schloen” vun hiren “Matdénger” erlieft haten, vun deenen si getrennt goufen.

GSAM 178E gesondert Vollek gewielt fir nei Wourechten ze empfänken

GSAM 178.3De Zweck vum Här ass kloer erkennbar, wann en e gesondert Vollek ënner der Verkündung vun der Botschaft vum zweeten Engel – dem zweeten Ruff zum “Iessen” – an dem “Mëtternuechtsruff” erausbréngt. Wäertvoll Wourechten fir déi lescht Deeg sollten erausgesicht a verkënnegt ginn – eng Aarbecht, déi an “Bekenntnis-gebonne” Kierchen net méi konnt gemaach ginn, esou wéineg wéi d’Evangelium un d’Welt duerch d’apostolesch Kierch konnt verkënnegt ginn, während si eng Verbindung mat de jiddesche Sekten behale hätt. Gott huet do zu Trennung geruff,⁹ an hien huet och zu Trennung vun de Adventgläiweger vun deenen opgeruff, déi probéieren, si am Krees vun hiren Bekenntnisser ze halen.

GSAM 179Storrs seng “Six Sermons”

GSAM 179.1Kuerz nodeems si sech ofgesat haten, stelle mir fest, datt d’Liicht iwwert d’Thema vun der zukünfteger Bestrafung bei de Adventisten ukam, wéi et am Pamphlet beschriwwen ass, “Six Sermons” vum George Storrs, deen d’Positioun vertrëtt, datt de Mënsch vu Natur aus stierflech ass; datt d’Doudeg tëscht Doud a Resurrektioun onbewosst sinn; datt d’lescht Strafe vun de Gottlosen d’vollstänneg Ausläschung ass; an datt d’Onstierflechkeet e Kaddo vu Gott ass, deen een nëmmen duerch de Glawe un eise Här Jesus Christus kritt.

GSAM 179.2Dausende vun den Adventisten hu dës Léier iwwer d’Natur vum Mënsch ugeholl, mee net alleguerten. D’Oflehnung dovun huet keng Verwirrung bei hinnen verursaacht, well et einfach als eng Fro vum Glawen ugesi gouf an net als e Test vun hirer moralescher Integritéit; dowéinst huet de gemeinsame Versuch, d’Welt virum noe Komme vum Christus ze warnen, ouni Ënnerbriechung ugehalen. Et huet awer d’Wut vun de Kierchen géint si opgewierkt.

GSAM 179Onfäheg, d’“Six Sermons” ze widerleeën

GSAM 179.3De metodistesche Geeschtlechen an der Stad, wou ech gewunnt hunn, an deen sech schonn 1843 un der Predigt vun der Adventsléier bedeelegt hat, huet d’“Six Sermons” kritt, et gelies an huet senge Kierchmemberen zouginn, datt hien d’Léier net kéint widerleeën; mee wéi hien festgestallt huet, datt vill vu senge Kierchmemberen se ugeholl hunn, huet hien aneren geroden, d’Buch net ze liesen, well si “d’Léier géifen gleewen, wann se et liesen.” Am September 1844, nodeems dëse Geeschtleche vun der jäerlecher Konferenz zréckkomm war, ass hien an sengem Predigtstull opgestanen a huet ëffentlech d’Adventléier ofgeleent, an huet d’Kierch demiddeg ëm Verzeiung gefrot dofir, datt hien d’Referenten iwwerhaapt invitéiert hat, an deem Haus ze schwätzen.

GSAM 179Wéinst Häresie viru Geriicht gestallt

GSAM 179.4Dës Aktioun vum Geeschtleche gouf séier vun engem Versuch gefollegt, d’Adventgläiwer wéinst Häresie viru Geriicht ze bréngen; mee well hinnen erlaabt gouf, hir Fäll aus der Bibel ze verdeedegen, konnt d’Kierch keng Victoire erreechen. E puer goufen aus dëser Kierch ausgeschloss, well hiren Cours net an der Harmonie mat der Disziplin stoung, a vill anerer hu sech wéinst dësem Ausschloss vun de Memberen zréckgezunn, bei deenen net bewisen konnt ginn, datt hiren Glawen de Schrëften entgéintgestallt war. Sou gouf d’Adventléier fir ëmmer aus der Kierch ausgeschloss, wou Honnerte de Retter fonnt haten an an Gott glécklech gemaach goufen.

GSAM 180.1Wat an menger Heemechtsstad gemaach gouf, gouf och an honnerten aneren Kierchen am ganze Land duerchgefouert. Déi, déi vun hiren fréiere Bridder esou behandelt goufen, hunn vill Trost an de Wierder vum Prophet Jesaja fonnt: “Héiert d’Wuert vum Här, dir, déi bei sengem Wuert zittern: Är Bridder, déi Iech gehaasst hunn, déi Iech wéinst mengem Numm ausgestouss hunn, hunn gesot: Loosst de Här verherrlecht ginn; mee hien wäert zu ärer Freed erschéngen, an si wäerten sech schämen.”¹⁰

GSAM 180Roserei vun de Gottlosen gewisen

GSAM 180.2Wéi de Dag no a no koum, op deem de Här erwaart gouf, goufen d’Gläiweg an hirer Aarbecht ëmmer eifriger, an d’Béisewierker hunn ëmmer méi wüetend geschimpft a gespott, wéi een aus der folgender Ausso vum Redakter vum Midnight Cry vum 31. Oktober 1844 gesäit:—

GSAM 180.3“D’Wierkung, déi dës Beweegung bei de Gottlosen hat, huet eis och staark an eiser Iwwerzeegung bestätegt, datt Gott doranner war. Wéi d’Kanner vu Gott zesumme koumen, sech virun him ze demütegen an ze verneigen, an sech op säi Kommen virzebereeden, wéi et sech fir eng Schar Sënner gehéiert, déi nëmmen duerch Gnod gerett kënne ginn, hu d’Gottlose déi gréisst Béisheet gewisen. Wéi mir eis Versammlungen ausser an eiser eegener Zeitung net ugekënnegt haten an d’Allgemengheet net invitéiert haten, hu sech d’Kanner vum Belial doranner gedrängt a vill Onrou verursaacht. Um Owend vum Samschdeg, dem 12. dëse Mount [12. Okt. 1844], hu mir am Tabernakel keng Versammlung ofgehalen, fir datt de Kierchendénger [Hausmeeschter] d’Geleeënheet hat, d’Haus fir de Sabbat [Sonndeg] ze botzen. Awer d’Meute huet d’Haus gestiermt a souguer dat Recht refuséiert. De Buergermeeschter huet awer ouni dass een hie gefrot hat direkt agegraff an si erausgeworf.

GSAM 181.1“Bei eise Versammlungen um darauffolgende Sonndeg, nodeems de Tabernakel gefëllt war, huet eng déck Masse d’Strooss virun dem Gebai besat, vill dovunner waren empört, datt een iwwerhaapt un d’Kommen vum Här kéint gleewen. Am Owend gouf wéinst der Opreegung vun der Bevëlkerung keng Versammlung ofgehalen; d’Strooss war awer schonn fréi mat der Masse gefëllt; mee duerch d’schnell Interventioun vum Buergermeeschter an senger effizienter Police gouf d’Strooss geräumt, nodeems e puer Persounen an d’Wächthaus bruecht goufen. Mir konnten d’Verhalen vun der Masse nëmmen mat deem vergläichen, wat d’Dier vum Lot um Owend virun der Zerstéierung vu Sodom ëmgi hat.... Dës Beweegung vun hirer Säit war esou plëtzlech, gläichzäiteg an ëmfaassend, datt hir Manifestatioun um éischten Dag vum siwenten jiddeschen Mount eis an eiser Meenung bestätegt huet, datt dëse Mount et misst sinn.”

GSAM 181Spötter zéien Himmelfaartsgewänn un

GSAM 181.2Um 22. Oktober 1844, dem Dag, wou déi zweedausenddräihonnert Deeg eriwwer waren, hunn sech zu Paris am Maine d’Spötter a Hohnlaacher ronderëm d’Haus versammelt, hunn burlesk Lidder gesongen, während d’Gläiweger am Gotteshaus an engem feierleche Gebied zu Gott beschäftegt waren, an der Erwaardung, datt de Här deen Dag kéim. Zwee vun dëse Rowdies hunn laang wäiss Gewänn ugedoen, si sinn op d’Dach vum Haus geklammt, hunn Lidder gesongen an hunn déi am Haus verspott, déi gebiet hunn a gewaart hunn, datt de Här kéim.

GSAM 181.3Et ass warscheinlech, datt aus dëser Gegebenheet d’Ligen entstane sinn, datt d’Adventisten Ascensionsgewänn ugezunn hätten; well trotzdeem, datt d’Adventzäitschrëften Belounungen vun bis zu 500 US-Dollar fir een eenzegt authentescht Beispill ugebueden hunn, wou en Adventist am Joer 1844 en Ascensionsgewand ugezunn huet an esou op d’Komme vum Här gewaart huet, ass ni ee Fall virgeluecht ginn.

GSAM 182D’Visioun vum Hazen Foss, 1844

GSAM 182.1Ronderëm dës Zäit huet zu Poland, Maine, e jonke Mann mam Numm Hazen Foss gelieft, deen fest dovunner iwwerzeegt war, datt de Här um zéngten Dag vum siwenten Mount kéim. Hien war e Mann mat schéiner Erscheinung, engem gefällegen Auftree a war zimlech gutt gebilt. E puer Wochen ier de “Mëtternuechtsruff” eriwwer war, koum de Här no bei hien a huet him eng Visioun ginn, an där him d’Rees vum adventistesche Vollek an d’Stad vu Gott mat hiren Geforen gewisen gouf. E puer Warnungsbotschaften goufen him ginn, déi hien sollt iwwermëttelen, an hien hat och eng Vue op d’Pröfungen a Verfollegungen, déi als Konsequenz géifen follegen, wann hien treu wier am Erzielen vun deem, wat him gewisen gouf. Hien, wéi de Här Foy, krut dräi Schrëtt gewisen, duerch déi d’Leit vu Gott vollstänneg op de Wee an d’helleg Stad kéinten kommen. Well hien e feste Gleewege war un d’Kommen vum Här “an e puer Deeg nach” (wéi si deemools gesongen hunn), war fir hien dee Deel vun der Visioun, dee sech op d’dräi Schrëtt op de Wee bezitt, onerklärlech; a well hien vu Natur aus e stolze Geescht hat, huet hien sech virum Kräiz zréckgezunn an et refuséiert, et ze erzielen. D’Visioun gouf zum zweeten Mol widderholl, an dobäi gouf him gesot, datt wann hien nach ëmmer refuséiert, dat ze erzielen, wat him gewisen gouf, d’Laascht vun him geholl a engem vun de schwaachste Kanner vum Här ginn géif, deen dat getrei géif erzielen, wat Gott géif offenbaren. Hien huet erëm refuséiert. Da gouf eng drëtt Visioun gewisen, an him gouf gesot, datt hien fräi war, an d’Laascht gouf op ee vun de Schwächsten vun de Schwachen geluecht, deen dem Här säi Wëllen géif erfëllen.

GSAM 182Foss erzielt seng Visioun net

GSAM 182.2Dëst huet de jonke Mann erschreckt, an hien huet decidéiert, ze erzielen, wat him gewisen gouf, an huet dofir säi Rendez-vous ugekënnegt. D’Leit hu sech gedrängt, fir ze kucken an ze héieren. Hien huet seng Erfarung grëndlech erzielt, wéi hien refuséiert hat, ze erzielen, wat de Här him gewisen hat, an wat aus sengem Refus géif resultéieren. “Elo,” sot hien, “erzielen ech d’Visioun.” Awer ach! Et war ze spéit: Hien stoung virun de Leit stumm wéi eng Statue, a sot schliisslech an déifster Qual: “Ech kann mech un kee Wuert vun der Visioun erënneren.” Hien huet an der Qual seng Hänn gerongen a gesot: “Gott huet säi Wuert erfëllt. Hien huet mir d’Visioun geholl,” a mat grousser seelescher Nout gesot: “Ech sinn e verluerene Mënsch.” Vun deem Zäitpunkt un huet hien seng Hoffnung op Christus verluer a gouf verzweifelt. Hien huet ni méi un enger Adventistenversammlung deelgeholl an hat kee perséinlecht Interesse un der Relioun. Seng Haltung an ville Punkten war, mëll ausgedréckt, déi vun engem, dem de mëllen Afloss vum Geescht vum Meeschter gefehlt huet, vun engem, deen “sengem eegene Wëllen iwwerlooss gouf, fir mat senge eegene Wierker gefëllt ze ginn.” An dësem seeleschen Zoustand ass hien 1893 gestuerwen.

GSAM 183Foss seng Visioun erzielt vun engem aneren

GSAM 183.1Ronn dräi Méint nodeems hie sech net méi u seng Visioun konnt erënneren, huet hien aus engem Nopeschzëmmer eng Visioun héieren, déi vun engem aneren erzielt gouf. D’Versammlung huet an engem Wunnhaus stattfonnt, wou hien och war. Hie gouf dréngend gefrot, an d’Versammlung ze kommen, huet et awer ofgeleent. Hien huet gesot, d’Visioun wier esou ähnlech wéi déi him gewisen gouf, wéi wann zwou Persounen datselwecht erzielen géifen. An esou gouf bekannt, wat hien gesinn hat, awer net konnt erënneren, wéi hie probéiert huet, et ze erzielen. Wéi hien duerno d’Persoun gesinn huet, sot hien: “Dat ass dat Instrument, op dat de Här d’Belaaschtung geluecht huet.”

GSAM 183Traureg Enttäuscht

GSAM 183.2Den zéngten Dag vum siwenten Mount, no jiddescher Zäit (22. Oktober 1844), koum endlech. Hien huet dausende a dausende Leit fonnt, déi op dee Moment fir d’Erfëllung vun hiren Hoffnungen gewaart haten. Si hate fir d’Zäit no deem Datum keng Virbereedunge fir eppes Irdesches gemaach. Si haten net emol de Gedanke gehegt: “wann et net kënnt”, mä haten hir weltlech Affären esou geplangt, wéi wann si erwaart hätten, datt deen Dag d’Period vun hirem natierleche Liewen géif ofschléissen. Si haten d’Béisewëlleg gewarnt an ermahnt, virun dem kommende Zorn ze flüchten, an vill vun hinnen haten Angscht, datt d’Botschaft sech kéint bewéieren. Si haten mat hiren Familljememberen geroden a gebiet a haten deenen, déi hiert Häerz nach net Gott gewidmet haten, Äddi gesot. Kuerz gesot, si haten allen ierdesche Saache mat där ganzer Feierlechkeet Äddi gesot, wéi een, deen sech bereet hält, dem Riichter vun der ganzer Äerd Angesicht zu Angesicht ze erschéngen. Sou hunn si sech an bal atemloser Angscht an hiren Andachtsplazen versammelt, an der Erwaardung, vun enger Sekonn op déi aner “d’Stëmm vum Erzengel an d’Trompett vu Gott” ze héieren an d’Himmel brennend an der Herrlechkeet vun hirem kommende Kinnek ze gesinn.

GSAM 184.1D’Stonnen si lues viru sech gaangen, an wéi endlech d’Sonn hannert dem westleche Horizont ënnergaangen ass, war de jiddesche zéngte Dag vum siwenten Mount eriwwer. D’Schied vun der Nuecht hunn erëm hiren düsteren Mantel iwwer d’Welt gebreet; mee mat där Däischtert koum eng Péng vu Trauregkeet an d’Häerzer vun de Adventsgläiweger, esou eng Aart vu Péng, déi nëmmen e Parallel an der Trauregkeet vun de Jünger vun eisem Här fënnt, wéi si feierlech hiren Wee an hir Haiser gemaach hunn an der Nuecht no der Kräizegung an der Griewelegung vun deem, deen si nach kuerz virdrun triomphal als hire Kinnek a Jerusalem agefouert haten.