Bab 15 — Cahaya Nu Beuki Nambahan jeung Mujijat Nu Leuwih Agung

GSAM 235.1“Inget ka poe-poe baheula, sanggeus maraneh padang, maraneh tahan kana perang sangsara anu ageung; sabagean, nalika maraneh dijadikeun tontonan ku hinaan jeung sangsara; jeung sabagean deui, nalika maraneh jadi babaturan jalma-jalma anu diperlakukeun kitu.”¹

GSAM 235.2Masa ti kuciwa taun 1844 nepi ka cahaya écés ngeunaan tempat suci jeung warta malaikat katilu kaluar, mangrupa hiji ujian anu istiméwa. Para Adventis anu tetep yakin yén maranéhna leres dina gerakan baheula téh sabenerna jadi “tontonan” pikeun jalma-jalma anu nganggap yén pesen éta gagal total; sarta ku sabab éta maranéhna jadi sasaran hinaan anu gedé. Ieu maranéhna tiasa tahan kalayan gumbira salami maranéhna nyekel Gusti ku iman, sarta ngarasakeun ayana Roh Suci-Na.

GSAM 235Dua Titik Serangan Khusus

GSAM 235.3Setan miboga dua titik godaan husus pikeun umat Adventis. Anu kahiji nyaéta nyababkeun jalma-jalma anu teguh dina kayakinan yén jaman nubuat geus réngsé, percaya yén kadatangan kadua Kristus téh kadatangan rohaniah, sarta yén dina hiji cara anjeunna parantos datang dina ahir dua rébu tilu ratus poé éta. Anu kadua nyaéta pikeun ngadorong jalma-jalma anu ragu kana pangalaman maranéhna di mangsa kapungkur supaya maranéhna nyerahkeun éta sadayana. Janten, nalika kabeneran ngeunaan tempat suci jeung warta malaikat katilu lalaunan diungkabkeun tina Kitab Suci, pesen-pesen ti Roh Allah, ngaliwatan kurnia nubuat, mastikeun gerakan baheula, nyebutna “cahaya caang” anu dipasang ku Allah di sirah jalur, pikeun nyorot salila jalan nepi ka kota, sarta nunjukkeun kana bukti-bukti Kitab Suci yén kadatangan kadua Kristus téh bakal sacara harfiah jeung pribadi, sarta ku kituna moal bisa jadi kajadian di ahir “poé-poé” éta.

GSAM 236Manifestasi Nu Ajaib

GSAM 236.1Lamun Gusti nyarita ka umat-Na ku panglihatan dina poé-poé panungtungan ieu, naha urang moal ngarepkeun yén dina panyingkepan éta sorangan bakal aya tanda-tanda anu jelas ti nu ilahi? Tanda-tanda éta katingali dina panglihatan Ibu E. G. White. Fenomena tina panglihatan éta sorangan, sakumaha anu dipidangkeun dina Bab 13, téh saukur mujijat; tapi aya seueur ciri anu endah pisan patali jeung pandangan-pandangan anjeunna saméméhna, anu bakal anjeun perhatikeun nalika anjeun maca deui karya ieu; sarta naha urang tiasa ngarepkeun hal éta béda dina hiji karunia saperti kieu anu dirancang ku Gusti pikeun narik perhatian jalma-jalma, sarta ngarahkeun maranéhna pikeun nyarios, siga Musa, “Abdi badé ngalih, sarta ningali kaajaiban anu agung ieu”? Pernyataan basajan ti hiji mojang miskin, gering, jeung leuleus, anu katingalina geus di ambang paéh, yén Gusti parantos masihan manéhna hiji panglihatan, moal cukup pikeun ngalakukeun ieu. Manifestasi anu ajaib anu patali jeung panglihatan éta sabenerna nyiptakeun minat kana panglihatan éta, sarta aya panggero pikeun mojang éta supaya indit ti hiji tempat ka tempat séjén jeung nyaritakeun naon anu paréntah Gusti ka manéhna pikeun dibéjaan ka batur.

GSAM 236Demonstrasi Anu Matak Kagum dina Panglihatan Katilu

GSAM 236.2Di dieu abdi badé nyatakeun sababaraha fakta ngeunaan panglihatan katilu anjeunna, anu dipasihkeun di bumi bapa anjeunna, anu disebatkeun dina Bab 13, sakumaha dicaritakeun ka abdi ku bapa sareng indung Ibu White, ku adi awéwéna, Ibu Sarah Belden, sareng batur séjén.

GSAM 236.3Dina rohangan tempat panglihatan éta dipasihkeun, aya hiji Alkitab kulawarga anu gedé pisan nu aya dina méja. Éta téh salah sahiji édisi nu dicitak di Boston ku Joseph Teale dina taun 1822. Buku éta ukuranana dalapan belas inci ku sabelas inci, kandelna opat inci, sarta beuratna rada leuwih ti dalapan belas pon. Nalika keur dina panglihatan, manéhna nangtung, nyokot Alkitab beurat ieu dina leungeun kenca, bukana kabuka, tuluy nahanana tegak lurus jeung awakna; tuluy salila leuwih ti satengah jam, ku leungeun katuhu, manéhna muka kaca ti hiji ka kaca séjén, jeung nunjuk ka rupa-rupa ayat Kitab Suci, anu diulangna bari panonna ningali ka luhur, sarta sabalikna tina arah buku éta. Adina Sarah (saterusna janten pamajikan Stephen Belden), atawa kadang aya jalma séjén anu hadir, ningali unggal ayat anu ditunjuk ku jari manéhna, sarta jelas ningali yén dina unggal kasempetan manéhna ngulang ayat anu jari manéhna nempel di dinya. Indung Harmon nyarios yén putrina Ellen dina kaayaan normal “teu mampuh, kusabab kurang kuat, ngangkat Alkitab beurat éta tina méja; tapi dina panglihatan manéhna nyekelna sakumaha gampangna, sigana siga éta ngan hiji Perjangjian Anyar saku.”

GSAM 237.1Di dieu, saéstuna, aya hiji kaajaiban!—hiji mojang nu lemah, beuratna ngan tujuh puluh pon, nyekel hiji Alkitab beurat salila leuwih satengah jam dina posisi nu sanajan ku lalaki nu kuat ogé moal bisa nyekelna salila dua menit; deui, ngalih ti hiji tempat ka tempat séjén ka ayat-ayat Kitab Suci anu dina unggal kasus kabuktian jadi ayat anu diulangna, sedengkeun panonna ditujukeun ka luhur jeung sabalikna ti buku éta; sarta pamustunganana, sora anu kaluar ti hiji jalma tanpa aya gerakan paru-paru atawa napas dina awakna, sarta ngulang kalayan leres ayat-ayat Kitab Suci anu ditangtukeun,—ieu pasti teu bisa disalahkeun minangka hasil gawé manusa, atawa salaku akibat panyakit. Anu ningali éta nganggap éta sacara jelas pisan minangka manifestasi Roh-Na anu nyarita ti rungkun anu hurung. Manifestasi sapertos kieu dina panglihatan katilu Nona Harmon, upami dipikanyaho, nyayogikeun bukti anu ngayakinkeun yén aya kakuatan anu leuwih ti anu kawates dina panglihatan-panglihatan éta.

GSAM 237Panglihatan Topsham

GSAM 237.2Teu lila sanggeus kajadian éta, kumpulan Adventis di Topsham, kira-kira tilu puluh mil ka kalér-wétan Portland, Maine, sanggeus ngadéngé ngeunaan pangalaman Gusti ka Nona Ellen G. Harmon, ngondang anjeunna ka dinya. Undangan éta ditampi, sahingga éta kunjungan munggaran anjeunna ka Topsham. Pasamoan Adventis dina waktos éta diayakeun di imah Bapak Curtiss. Ibu Frances Lunt (anu baheula Nona Frances Howland), ti Oakland, California, masihan ka abdi pernyataan di handap ieu, tanggal 19 Januari 1890:—

GSAM 238.1“Abdi, babarengan sareng kulawarga bapa, ngiring rapat-rapat Suster Harmon di Topsham, dina taun 1845, sareng salami rapat-rapat éta manéhna ngalaman panglihatan. Éta téh kahiji kalina urang ningali manéhna keur dina panglihatan. Salah sahiji Alkitab gaya baheula [Alkitab Kulawarga Teale, beuratna dalapan belas pon] dipiboga ku Sadérék Curtiss. Alkitab badag ieu dicokot tina méja laci ku Suster Harmon nalika manéhna keur miboga panglihatan, sarta ayat-ayat Kitab Suci ditunjukkeun ku manéhna basa manéhna ngabalikkeun kaca demi kaca, bari panonna ningali ka luhur, jauh ti buku éta. Ayat-ayat anu diulang ku manéhna téh boh kecap pangajaran, panyemangat, atawa teguran. Hiji deui kaanehan tina manifestasi dina waktos éta nyaéta posisi buku éta. Éta ditahan dina leungeunna anu kabuka dina sudut opat puluh lima derajat, sarta euweuh batur séjén anu sanggup nahan buku dina sudut sarupa tanpa éta langsung licin tina leungeun; tapi Suster Harmon nahan Alkitab ieu dina sudut éta salila sababaraha menit, kenceng pisan siga nempel dina leungeunna, bari manéhna ngurilingan ka sakurilingna di jero rohangan.”

GSAM 238Kasaksian Ibu Truesdail

GSAM 238.2Pernyataan séjén ngeunaan panglihatan anu sarua ieu asalna ti Ibu M. C. Truesdail ti Trenton, Mo., tanggal 27 Januari 1891. Anjeunna nyarios:—

GSAM 238.3“Abdi yuswa lima belas taun dina taun 1845, sarta abdi aya nalika kunjungan munggaran Suster Harmon ka Topsham, nalika anjeunna nampi panglihatan di imah Sadérék Curtiss, di dinya anjeunna nyokot Alkitab kulawarga anu ageung teras nahanana dina posisi anu teu aya nu séjén tiasa nahan buku dina leungeunna tanpa langsung licin.

GSAM 238.4“Suster Harmon aya dina panglihatan leuwih ti dua jam. Éta mangrupa manifestasi kakuatan Gusti anu paling ajaib anu kungsi kuring saksian, sarta kuring geus ningali manéhna dina panglihatan leuwih ti dua belas kali. Ieu sok jadi kasempetan pikeun kaseriusan jero jeung pamariksaan diri, tapi ieu ngaleuwihan sagalana. O! kumaha urang ngageter nalika Kamulyaan sawarga ngawartosan urang ngaliwatan instrumén-Na anu ringkih; nalika manéhna maca ka urang ayat-ayat anu matak ngahadékeun hate jeung pantes pikeun kaayaan urang anu keur diuji; saperti Ibrani 2:2, 3; Yakobus 5:7, 8; Ibrani 10:35, 39; 1 Petrus 1:7; Lukas 12:32-37, sajaba ti loba deui, nyekel Alkitab kulawarga nu gedé téh luhur pisan nepi ka abdi kudu nangtung dina korsi pikeun maca tempat manéhna nunjuk. Abdi henteu nyangka Suster Harmon leuwih jangkung ti abdi leuwih ti dua inci.”

GSAM 239.1Pintonan sapertos kitu ngayakinkeun jalma-jalma nu polos yén aya kakuatan leuwih ti manusa nu ngadalikeun instrumen nu handap asor éta, sarta aya panggero ti rupa-rupa wewengkon New England pikeun manéhna datang jeung nyaritakeun kasaksianana.

GSAM 239Gawe Manual Hiji Dosa

GSAM 239.2Teu lila sanggeusna, Nona Harmon dibéré pitunjuk dina hiji panglihatan pikeun ngadatangan Paris, Maine, di mana aya jalma-jalma anu yakin yén ngalakukeun pagawean manual téh dosa. Pendeta Stephens ti Woodstock, Maine, jadi pamimpin dina kasalahan ieu, sarta miboga pangaruh anu kuat ka batur séjén. Anjeunna saméméhna parantos janten panginjil Métodis, sarta dianggap salaku urang Kristen anu handap asor tur satia. Anjeunna parantos kénging kapercayaan seueur jalma ku sumangetna pikeun kabeneran, sarta kahirupanana anu katingalina suci, nu nyababkeun sabagian jalma yakin yén anjeunna dipingpin husus ku Gusti. Gusti masihan teguran ka Nona Harmon pikeun anjeunna. Anjeunna nyatakeun yén anjeunna keur ngalawan kecap Gusti ku nolak pagawean, maksa kasalahanana ka batur, sarta ngutuk sakumna anu henteu narima éta. Manéhna nampik sakabéh bukti anu dipasihkeun ku Gusti pikeun ngayakinkeun manéhna kana kasalahanna, sarta nolak ngaku kasalahanana. Manéhna nuturkeun kesan-kesan, sarta ngalakukeun lalampahan nu jauh pisan, leumpang jarak jauh, dimana manéhna ngan nampi hinaan, sarta nganggap yén dina sagala ieu manéhna keur sangsara demi Kristus. Akal jeung pertimbanganana disisihkeun.

GSAM 239.3Ngeunaan kasaksian Nona Harmon jeung hasil perkara éta, abdi bakal nyutat tina surat anu ditampi ti Ibu M. C. Truesdail, anu waktu éta cicing di Paris, Maine. Saatos masihan sababaraha katerangan anu saluyu jeung di luhur, manéhna nyarios:—

GSAM 240.1“Pangakuan sumping ti sadayana iwal ti pamingpin maranéhna, Jesse Stephens. Suster Harmon ngingetkeun anjeunna yén lamun anjeunna henteu ngarendahkeun diri ku ngaku kasalahanana, anjeunna moal lami deui réngsé karirna. Sadayana ngartos ieu minangka ramalan yén anjeunna bakal ku cara naon waé ngalakukeun bunuh diri.”

GSAM 240.2Di handap ieu ringkesan salajengna ngeunaan kasusna:—

GSAM 240.3“Saatos kumpulan leutikna ninggalkeun anjeunna, anjeunna jadi murung, sarta teu lila ti harita kaleungitan akal, nolak dahar naon waé anu dimasak ku jalma jahat. Anjeunna tacan ngadangu ngeunaan balikna abdi ti Massachusetts nalika abdi mawa tuangeun beurangna ka anjeunna. Anjeunna naros, bari ngajularkeun leungeunna anu kaku siga kerangka ngaliwatan liang leutik dina jandéla, ‘Naha Gusti ngutus anjeun mawa ieu, Suster Marian?’ Nempo abdi ragu ngajawab, anjeunna nolak nyobaan éta. Kaayaanana anu matak prihatin, dikurung di kamar leutik di imah lanceukna (anu teu percaya), ngingetkeun abdi kana peringatan anu kalayan asih dikirimkeun ka anjeunna ti sawarga, anu ku anjeunna ditolak kalayan keras. Anjeunna dibawa ka kulawargana dua poé sanggeus kunjungan sedih éta, di dinya anjeunna teu lila engké ngeureunkeun hirupna ku bunuh diri, ku cara ngagunakeun baju saréna pikeun nyieun tali.”²

GSAM 240Ramalan Anu Kajadian

GSAM 240.4Dina usum panas taun 1845, ku undangan Otis Nichols, Nona Harmon ngadatangan Massachusetts, didampingi ku adi awéwéna, Sarah. Aranjeunna cicing di imah kulawarga Bapak Nichols. Anjeunna jeung pamajikanana sok mawa aranjeunna ku karéta ka sababaraha tempat pikeun ngayakeun rapat, dimana Nona Harmon nyaritakeun kasaksianana. Ku kituna manéhna bisa ngadatangan Boston, Roxbury, jeung Carver. Dina waktos kunjungan kadua maranéhna ka Boston, Massachusetts, kajadian hiji kajadian anu kacida matak pikaresepeun.

GSAM 240.5Di Boston jeung sabudeureunana aya hiji golongan jalma fanatik anu ogé nyangka yén gawe téh dosa, sarta pesen utamana nyaéta, “Jual naon anu anjeun gaduh, teras sedekahkeun.” Aranjeunna nyarios yén maranéhna aya dina jubileum, yén bumi kedah reureuh, sarta yén jalma miskin kedah disokong tanpa gawe. Sargent, Robbins, jeung sababaraha batur séjénna jadi pamimpin. Aranjeunna ngutuk panglihatan-panglihatan éta minangka ti setan, sabab kasalahan maranéhna sorangan geus kabuka. Aranjeunna kacida galakna ka saha waé anu henteu percaya siga maranéhna.

GSAM 241.1Nalika Nona Harmon jeung adi awéwéna keur ngadatangan imah Bapak Nichols, Sargent jeung Robbins sumping ti Boston pikeun ménta kahadéan ka anjeunna, sarta nyarios yén maranéhna sumping pikeun ngadatangan, jeung nginep sapeuting di imah anjeunna. Bapak Nichols ngawaler yén anjeunna bungah maranéhna sumping, sabab Nona Sarah jeung Ellen Harmon aya di imah, sarta anjeunna miharep maranéhna bisa kenal jeung maranéhna. Aranjeunna langsung ngarobah pikiran, sarta teu bisa dipujuk asup ka imah. Bapak Nichols naros naha Ellen tiasa nyaritakeun pesenna di Boston, sarta naha maranéhna daék ngadangukeun heula, teras mutuskeun. “Sumuhun,” saur maranéhna, “sumping ka Boston dina Sabat payun [hartina Minggu, sabab maranéhna can nampi Sabat]; kami hoyong kasempetan pikeun ngadangukeun anjeunna.”

GSAM 241.2Bapak Nichols nyaritakeun ieu ka abdi di imahna, di Dorchester, taun 1858. Anjeunna nyarios yén anjeunna parantos ngarencanakeun sagala persiapan pikeun angkat ka Boston isuk-isuk Sabat nganggo karosina pikeun nyandak Nona Harmon ka rapat anu diusulkeun. Peuting éta, nalika doa kulawarga, manéhna dibawa dina panglihatan. Saenggeus hudang tina éta, manéhna nyarios, “Sadérék Nichols, abdi moal angkat ka Boston énjing; Gusti parantos nembongkeun ka abdi yén abdi kedah angkat ka Randolph. Anjeunna gaduh padamelan pikeun abdi di dinya.” Bapak Nichols kacida ngahormatna kana omonganana. Anjeunna geus jangji rék nganter anjeunna ka Boston isukna, sarta anjeunna panasaran naros, “Kumaha abdi kedah ngajawab jangji ka Sargent jeung Robbins?” “Ulah dipikiran éta,” saur Nona Harmon, “Gusti parantos maréntahkeun abdi pikeun indit ka arah anu sanés.” “Muhun,” saur Bapak Nichols, “abdi henteu ngartos.” “Gusti parantos nembongkeun ka abdi yén urang bakal ngartos nalika dugi ka ditu,” saur Nona Harmon. “Muhun,” saur Bapak Nichols, “teu aya cara sanés pikeun anjeun dugi ka ditu iwal urang angkat sareng mawa anjeun, tapi abdi henteu terang kumaha abdi badé ngajelaskeun ka dulur-dulur di Boston.”

GSAM 241.2Bapak Nichols ogé nyarios ka abdi yén “Suster Harmon ningali munafikna maranéhna dina panglihatan, yén moal aya pasamoan di Boston dina poé Sabat, yén Sargent, Robbins, jeung nu séjénna nu nentang bakal patepung jeung rombongan ageung di Randolph (tilu belas mil ti Boston) dina poé Sabat; jeung yén urang kudu patepung jeung nu nentang di Randolph, dina pasamoan maranéhna dina poé Sabat, sarta di dinya manéhna bakal dibéré hiji pesen pikeun maranéhna, anu bakal ngayakinkeun jalma-jalma nu jujur jeung teu mihak, naha panglihatanana ti Gusti atawa ti Sétan.” Tinimbang indit ka Boston tuluy ka Randolph, nu jarakna dua puluh dua mil, maranéhna langsung indit ka Randolph, sumping di dinya kira-kira waktos pasamoan. Di dinya maranéhna manggihan jalma-jalma anu geus satuju patepung jeung maranéhna di Boston. Teras Bapak Nichols nyarios, “Ayeuna abdi ngartos.”

GSAM 242.1Upaya Sargent jeung Robbins pikeun nyingkahan kasaksian Nona Harmon, jeung cara manéhna diarahkeun supaya patepung jeung maranéhna, boga pangaruh gedé kana pikiran sabagian anu hadir. Ngeunaan pasamoan éta sorangan, abdi bakal nyutat carita sakumaha dicaritakeun ku Bapak Nichols:—

GSAM 242Demonstrasi Anu Matak Kagum

GSAM 242.2“Suster Ellen dibawa kana panglihatan kalayan manifestasi anu luar biasa, sarta terus nyarita dina panglihatan kalayan sora anu jelas, anu bisa dipikaharti ku sakabéh anu hadir, nepi ka kira-kira panonpoé tilelep. Sargent, Robbins, jeung French kacida ambekna, ogé guligah, basa ngadéngé Suster Ellen nyarita dina panglihatan, anu maranéhna nyatakeun éta ti setan; maranéhna ngagunakeun sagala pangaruh jeung kakuatan jasmani pikeun ngancurkeun pangaruh panglihatan éta. Aranjeunna ngahiji nyanyi kalawan sora gedé, tuluy silih gantian nyarita jeung maca Kitab Suci kalawan sora nyaring sangkan sora Ellen teu kadéngé, nepi ka tanaga maranéhna béak jeung leungeunna gemeteran nepi ka teu bisa maca deui Kitab Suci, tapi di tengah kabingungan jeung riweuh éta, sora jelas tur nyaringna Ellen basa manéhna nyarita dina panglihatan kadéngé écés ku sakabéh nu hadir. Panentangan lalaki-lalaki éta lumangsung salila maranéhna bisa nyarita jeung nyanyi, sanajan sabagian rerencangan maranéhna nyarangan jeung ménta supaya eureun. Tapi saur Robbins, ‘Anjeun geus sujud ka berhala: anjeun keur nyembah anak sapi emas.’

GSAM 243.1“Bapak Thayer, nu boga imah, teu sapinuhna yakin yén panglihatanana téh ti setan, sakumaha diaku ku Robbins. Anjeunna hayang éta diuji ku cara naon waé. Anjeunna kungsi ngadéngé yén panglihatan kakuatan Setan bisa dieureunkeun ku muka Alkitab jeung nempatkeunana dina diri jalma nu keur miboga panglihatan, teras naros ka Sargent naha manéhna daék nguji éta ku cara kitu, tapi manéhna nolak. Teras Bapak Thayer nyokot hiji Alkitab kulawarga ukuran kwarto anu beurat, anu ngagolér dina méja sarta jarang dipaké, dibuka, lajeng ditempatkeun dina dada Ellen nalika manéhna keur miboga panglihatan, sabab manéhna harita nyandarkeun tonggongna ka témbok di pojok rohangan. Sakali Alkitab ditempatkeun di dadana, manéhna langsung nangtung, leumpang ka tengah rohangan, bari nyekel Alkitab nu kabuka dina salah sahiji leungeunna, diangkat sabisa-bisana, sarta bari panonna tetep ningali ka luhur, nyatakeun kalayan cara anu khidmat, ‘Kasaksian anu diilhaman ti Gusti,’ atawa kecap-kecap nu miboga harti sarua. Teras, nalika Alkitab dibentangkeun dina hiji leungeun, sarta panonna ningali ka luhur, lain ka Alkitab, manéhna terus lila malikeun kaca-kaca ku leungeun séjénna, nempatkeun ramo kana sawatara ayat, sarta ngucapkeun kecap-kecapna kalayan leres ku sora nu khidmat. Loba nu hadir ningali ayat-ayat anu ditunjuk ku ramo manéhna, pikeun mariksa naha manéhna ngucapkeunana kalayan leres, sabab panonna dina waktos anu sami ningali ka luhur. Sababaraha ayat anu dirujuk téh ngeunaan hukuman ka jalma jahat jeung nu ngahujat; sedengkeun anu séjénna mah nasehat jeung parentah ngeunaan kaayaan urang ayeuna.

GSAM 243Panglihatan Pangpanjangna, leuwih ti Genep Jam

GSAM 243.2“Dina kaayaan éta manéhna terus nepi ka sonten nepi ka panonpoé ampir tilelep, nalika éta panglihatan leungit. Nalika Ellen nangtung dina panglihatan kalayan Kitab Suci nu beurat tur kabuka dina leungeunna, tuluy leumpang ngurilingan rohangan bari ngucapkeun ayat-ayat Kitab Suci, Sargent, Robbins, jeung French meneng. Salila sésa waktos maranéhna kagok, babarengan jeung loba batur; tapi maranéhna nutupan panonna jeung ngungkulanana tanpa nembongkeun rarasaanana.”³

GSAM 244Pernikahan Nona Harmon

GSAM 244.130 Agustus 1846, Nona E. G. Harmon sareng Pendeta James White dihijikeun dina ikatan perkawinan, sareng babarengan maranéhna digawé pikeun kamajuan pesen. Salila taun 1847, pagawean maranéhna lolobana diwatesan di Maine sareng Massachusetts.

GSAM 244.2Sabat munggaran dina bulan April, ka Ibu White dipasihan hiji pandangan anu kacida matak pikabitaeun, di imah Stockbridge Howland, Topsham, tempat pasamoan biasana diayakeun waktu éta. Panglihatan ieu téh anu disebatkeun dina Early Writings, dimana manéhna ningali hiji gambaran ngeunaan tempat suci jeung parabotna, mangsa kasusah, para suci nu kabur ti kota-kota, jalma jahat nu ngurilingan maranéhna, panyalametan maranéhna ku sora Allah, yubélum, datangna Gusti dina karéta mega, jsb. Saé upami diperhatikeun sababaraha gerak-gerikna nalika dina panglihatan ieu.

GSAM 244Loba Alkitab nu Dipaké dina hiji Panglihatan

GSAM 244.3Ibu Frances Lunt (putri S. Howland), dina tanggal 19 Januari 1890, nyarios ka abdi:

GSAM 244.3“Di gigir rohangan tempat rapat diayakeun, aya méja anu di luhurna aya sababaraha buku rupa-rupa, di antarana aya sababaraha Alkitab ukuran biasa. Nalika keur panglihatan, Ibu White nangtung, leumpang ka méja, nyokot hiji Alkitab tanpa nyabak buku séjén, teras muka Alkitab éta di luhur sirahna ku leungeun kénca, bari ramo tunjuk leungeun katuhu nunjuk kana ayat Kitab Suci nu keur diulangna, nalika anjeunna nangtung di hareupeun jalma nu ditujukeun éta, teras nempatkeun buku nu kabuka éta dina dada jalma nu keur diulangna ayatna. Balik deui ka méja, manéhna nyokot hiji Alkitab deui, sarta ku cara anu sarua manéhna ngulang deui ayat Kitab Suci séjén teras nempatkeun Alkitab nu kabuka éta dina dada jalma anu keur diajak nyarita. Lampah éta diulang ka kira-kira genep urang; sanggeus éta kalayan anggun manéhna linggih dina korsi, bari panonna salawasna nenjo ka luhur sarta teu ningali ka buku éta.”

GSAM 245.1Ngeunaan ieu, Ibu Truesdail nyarios:

GSAM 245.1“Abdi aya di dinya [April, 1847] nalika Suster White angkat ka méja sarta nyokot hiji Alkitab sanggeus hiji deui tina buku-buku anu aya di luhur méja, nempatkeun Alkitab éta di dada jalma anu anjeunna pasihan ayat Kitab Suci. Ieu dilakukeun bari panonna ngarah ka sawarga. Dina kasempetan ieu manéhna nyekel Alkitab di luhur sirahna bari nyarita ka kuring; teras manéhna nempatkeunana di dada kuring. Petikan anu dipasihkeun ka kuring nyaéta 2 Korinta 6:17.”⁴

GSAM 245.2Dina surat ti Ibu Frances Lunt, anjeunna nyebatkeun ngaran tilu urang anu hadir dina kasempetan éta, anu Alkitabna ditempatkeun di dada maranéhna nalika Ibu White nyarita ka maranéhna ngeunaan ayat pikeun masing-masing, sarta di antara ngaran-ngaran éta aya ngaran Ibu Truesdail.

GSAM 245Karya munggaran aya di antara Para Percaya Advent

GSAM 245.3Karya Nona Harmon, dina pituduh kurnia nubuat, ti Januari 1845 nepi ka usum semi 1846, ampir dalapan belas bulan, nyaéta babarengan jeung “para percaya” kana datangna Kristus anu geus deukeut, anu saméméhna geus manéhna silih papanggih. Saatos réngséna dua rébu tilu ratus poé (22 Okt. 1844), nepi ka sabab kuciwa maranéhna jeung hakekat kajadian anu lumangsung harita kaharti, bakal aya bahaya para percaya kabawa kana pamadegan nu salah, atawa nyerahkeun sakabéh pangalaman maranéhna baheula. Pesenna ka maranéhna: “Gerakan baheula téh ti Gusti. Tetepkeun iman anjeun. Gusti masih gaduh karya pikeun umat-Na. Diajar Kitab Suci. Talungtik kecap-Na, sarta anjeun bakal manggihan cahaya.”

GSAM 245.4Paréntah ieu saluyu jeung rencana Gusti. Tujuan-Na salawasna nyaéta sangkan pesen husus-Na pikeun umat-Na, dina waktuna, diungkabkeun tina kecap-Na, teras karunia nubuat datang sacara “kadua”, pikeun mastikeun jeung nguatkeun iman para percaya.

GSAM 246.1Conto anu jelas ngeunaan hal ieu kapanggih dina kasus Kornelius sakumaha anu dicatet dina Kitab Karya Para Rasul. Malaikat Gusti nembongan ka anjeunna sarta masihan anjeunna hiji panglihatan di imahna sorangan. Malaikat éta terang pisan kana kabeneran Injil, sarta sabenerna tiasa ngajar éta ka Kornelius, tapi anjeunna dikirim pikeun ngaladénan hiji anu jadi ahli waris kasalametan ku masihan Kornelius hiji panglihatan. Anjeunna ngajamin ka anjeunna yén ibadah jeung pangabdianna ditampi ku Gusti. Manéhna henteu nginjilkeun Injil ka anjeunna, tapi ngan saukur nyarioskeun ka anjeunna supaya nyauran Petrus, anu nginep di imah Simon tukang nguliti di Yopa. Petrus sumping, teras tina Kitab Suci ngumumkeun Injil Kristus ka Kornelius.

GSAM 246Posisi Karunia Nubuat

GSAM 246.2Dina titik ieu, saé pikeun nyatet urutan kamekaran karunia-karunia, sakumaha geus ditangtukeun ku Gusti dina kecap-Na. Paulus ngarujuk kana ieu dina suratna ka urang Korinta, dimana anjeunna nyarios, “Gusti Allah parantos nempatkeun sababaraha urang di jero garéja, kahiji rasul, kadua nabi.”⁵

GSAM 246.3Lamun ningali kana pernyataan rasul ngeunaan hubungan kurnia-kurnia ieu dina karya Injil, urang langsung ningali kunaon urutan ieu dipatuh. Nalika ngabandingkeun kurnia-kurnia ieu, Paulus nyarios: “Ku sabab éta basa-basa téh pikeun tanda, lain pikeun maranéhna anu percaya, tapi pikeun maranéhna anu henteu percaya; sedengkeun nubuat mah lain pikeun maranéhna anu henteu percaya, tapi pikeun maranéhna anu percaya.”⁶ Paréntah Gusti nyaéta sangkan pesen husus-Na ka dunya diala tina kecap-Na; sarta saluyu jeung éta, Anjeunna ngadorong manusa pikeun nalungtik Kitab Suci, sarta maju salaku rasul, nu kabebanan ku pesen Gusti, ngumumkeunana tina Alkitab, nu geus tahan uji salila jaman. Nalika para nu percaya diangkat, karunia nubuat sumping “sacara kadua,” ngalaksanakeun peranna “pikeun nyampurnakeun para suci, pikeun karya palayanan, pikeun ngawangun awak Kristus.”⁷