Kabanata 9 — Ang Panahon ng Pagkaantala

GSAM 148.1“KUNG MAGKAGAYO'Y iwawangis ang kaharian ng langit sa sampung dalaga na kumuha ng kanilang mga sulo at lumabas upang salubungin ang nobyo. At lima sa kanila ay matalino, at lima naman ay mangmang. Ang mga mangmang ay kumuha ng kanilang mga sulo, at hindi kumuha ng langis; datapuwat ang mga matalino ay kumuha ng langis sa kanilang mga sisidlan na kasama ng kanilang mga sulo. Habang naaantala ang nobyo, sila'y lahat nangantok at nakatulog.”¹

GSAM 148.2Si Kristo ang nobyo sa parabula.² Ang paglabas upang salubungin ang nobyo ay dapat kumatawan sa paggalaw ng bayan ng Panginoon upang salubungin si Kristo sa kanyang pagdating, sapagkat ang paksa ng talumpati sa Mateo dalawampu't apat at dalawampu't lima ay ang pagdating ng Panginoon. Ang salita ng Panginoon ang sulo.³ Lahat ng dalaga ay kumuha ng kanilang mga sulo. Ang kamangmangan ng ilang dalaga ay nakasalalay sa pagkuha lamang nila ng teorya ng katotohanan, nang walang taos-pusong paglalaan sa Panginoon na magpapalago ng mga biyaya ng Espiritu sa puso ng mananampalataya. Ang gawaing ito ay inilalarawan sa parabula bilang “langis sa kanilang mga sisidlan.” Ang pagkaantala ng nobyo ay dapat kumatawan sa ilang pagkadismaya ng mga lumalabas na nag-aasang makasalamuha ang kanilang Panginoon.

GSAM 148Ang Panahon kung Kailan Naaangkop ang Parabula

GSAM 148.3Ang salitang “kung magkagayon,” na siyang pambukas ng parabula, ay nagbibigay sa atin ng pahiwatig tungkol sa panahon ng pag-aangkop nito. Ito ay sumusunod agad sa mga nabanggit sa nakaraang kabanata, hindi pagkatapos ng ikalawang pagdating ng Panginoon, kundi pagkatapos maipahayag ang parabula ng puno ng igos, na nagpapahayag na ang pagparito ni Kristo ay “malapit na,” at na dumating na ang henerasyong hindi lilipas hangga't hindi lumilitaw si Kristo mismo sa mga ulap ng langit. Ito ay naaangkop din sa isang panahon na ang ilan sa mga alipin na naghahatid ng mensahe ay nagsasabi sa kanilang mga puso, “Naantala ang aking amo; at nagsimulang mamalo ng kapwa niyang utusan, at makipagkainan at makipag-inuman sa mga lasingero.”

GSAM 149Pagtatampal sa kanilang mga kapwa alipin

GSAM 149.1Sila ay dating “mga kapwa alipin,” na magkakasundo sa pagpapahayag ng iisang mensahe; ngunit ngayon ay may ilan sa kanila na lumihis mula sa kanilang itinuro, at “sinusuntok” ang kanilang mga kapwa alipin na nagbibigay ng “pagkain sa takdang panahon”—na ipinapahayag ang kinakailangang paghahanda upang salubungin ang malapit nang dumating na Panginoon. Sila ay “nanununtok” sa parehong paraan na binalak nilang suntukin si Jeremias. Sinabi ng mga tao, “Halikayo, atin siyang labanan ng ating mga pananalita at huwag nang magbigay pansin sa anumang bagay na kaniyang ipapahayag.”⁴ Kaya naman, nagsimulang magturo ang mga lingkod na ito sa paraang makahahadlang sa gawain ng mga “tapat” na lingkod. Ganito ang sinasabi sa ganitong uri: “Alalahanin mo nga kung paanong ikaw ay tumanggap at nakarinig; panghawakan mo ito at magsisi. Kung hindi ka magbantay, darating ako sa iyo na parang magnanakaw, at hindi mo malalaman kung anong oras ako darating sa iyo.”⁵

GSAM 149.2Ang parabula ng mga birhen ay naaangkop sa panahong ang mga “kasamang alipin” ay lumalayo sa mensahe ng malapit na pagdating ng Panginoon, at “nagsisimulang manakit.” Nagsisimula rin silang gumawa ng iba pa—ang “kumain at uminom kasama ng mga lasing.” Nakikisali sila sa piging kasama ng mga nagnanais na pasiyahan ang kanilang mga pagnanasa. Sinabi ni Solomon tungkol sa ganitong mga tao, “Huwag makikisama sa mga lasenggero, o sa mga matatakaw na kumakain ng karne, dahil ang lasenggero at ang matakaw ay nagiging mahirap.”⁶

GSAM 149Ang Unang Kabiguan

GSAM 149.3Lilitaw ngayon ang tanong, “Ano ang bahagi ng karanasan ng pagdating na tumutugma sa mga pahayag na ito?” May mga kilusan na lubos na tumutugma sa hula. Ang mga naghahatid ng mensahe hanggang Abril 1844 ay nagsikap sa mga simbahan, at ang mga ministro ng iba't ibang simbahan ay sumali sa kanilang mga pagsisikap. Sa gayon, sila ay “mga kapwa alipin.”

GSAM 150.1Itinuro ng mga nagbibigay ng mensahe na ang dalawang libong tatlong daang araw ng Daniel 8:14 ay magwawakas sa taong Hudyo 1843, na sa ating taon ay 1844. Ipinahayag nila na ang oras ng paghuhukom ng Diyos ay darating sa pagtatapos ng panahong iyon. Bawat denominasyon sa bansa noon ay naniniwala na ang araw ng paghuhukom ay sisimulan ng ikalawang pagdating ng ating Panginoon. Kaya malinaw na inakala ng mga Adventista na darating ang Panginoon sa pagtatapos ng panahong propetikong iyon. Sinabi nila, “Maaaring magtapos ang panahong ito sa buwan ng Marso 21, 1844, ang huling araw ng natural na taong Hudyo ng 1843.” Kaya tiningnan nila ang huling bahagi ng Marso o unang bahagi ng Abril 1844 bilang panahong maaaring dumating ang Tagapagligtas.

GSAM 150Paglitaw ng mga Masasamang Alipin

GSAM 150.2Nang dumating at lumipas ang huling bahagi ng Marso, at hindi dumating ang Panginoon, ang mga dati'y nagsikap kasama ng mga sugo ng Panginoon, ngunit hindi lubos na inialay mula sa puso ang kanilang mga buhay para sa mensahe, ay tumalikod at sinimulan nilang salungatin ang gawain, at ginawa ang lahat ng kanilang makakaya upang hadlangan ang daan ng mga patuloy na nagtuturo ng doktrina ng malapit na pagparito ng Panginoon at ng mensahe ng oras ng paghuhukom. “Sa kanilang puso,” wika nila, “ang aking Panginoon ay nagpapaliban ng kaniyang pagdating.” Sa kanilang mga labi, itinuro nila ngayon na ang buong mundo ay dapat mahikayat bago dumating ang Panginoon; na ang mga Hudyo ay dapat bumalik lahat sa Palestina at itatag ang kanilang paglilingkod sa templo sa Jerusalem bago dumating ang Mesiyas. May ilan pa nga na nagturo na ang pagdating ni Kristo ay isang “espiritwal na pagdating,” na ito ay nagaganap sa pagkahikayat at pati na rin sa pagkamatay ng kaniyang mga tao.

GSAM 151Pagbibigay ng “Pagkain sa Tamang Panahon”

GSAM 151.1Habang ang mga ito ay tumalikod sa kanilang mga kapwa alipin, ang mga nanatiling matatag sa pananampalataya ay tinitipon ang mga mananampalataya sa mga bulwagan at kakahuyan, binibigyan sila ng “pagkain sa takdang panahon”—pinapakita sa kanila na ang mga palatandaan ng panahon at ang natupad na hula ay nagpapatunay, gaya ng dati bago ang kanilang pagkadismaya, na ang pagparito ni Kristo ay “malapit na, nasa pintuan na.”

GSAM 151Pagpipiging sa Simbahan

GSAM 151.2Habang ginagawa nila ito, nagsimula ang isang bagay na dati'y hindi kilala sa mga Protestante—ang pagtitipon ng mga tao sa simbahan para sa piging at “paglilibang.” Ang lahat ng nais dumalo ay inimbitahang makisalo sa kanilang masasarap na pagkain.

GSAM 151.3Ang kauna-unahang narinig namin tungkol sa ganitong uri ng bagay sa Amerika ay noong buwan ng Mayo, 1844, kaagad pagkatapos ng pagkadismaya. Ganito ang nangyari: Habang si William Miller, sa isang bulwagan sa Rochester, N.Y., ay nagtuturo at naghihikayat sa ilang daang Adventista, sinasabi sa kanila, “Nasa panahon tayo ng paghihintay na inilarawan sa Mateo dalawampu't lima; panindigan ninyo ang inyong pananampalataya; malapit na tayong magkaroon ng mas malinaw na pagkaunawa tungkol sa bagay na ito,” ay inorganisa sa basement ng isa sa pinakamalalaking bahay-pagdaraos sa Rochester ang isang “pista.” Nagkaroon ng pagtitipon ang maraming tao, kapwa mga miyembro ng simbahan at mga hindi mananampalataya, at habang ang pangulo ng isang teolohikal na kolehiyo ay nagpapatawa sa madla sa pamamagitan ng pang-iinsulto kay William Miller, nagbenta sila sa kanila ng mga talaba, sorbetes, at matatamis, at sa halagang dalawampu't limang sentimo, isang maliit na polyeto na inihanda ng lalaking ito. Ang aklat ay pinamagatang “An Exposé of Millerism.”

GSAM 151.4Hindi pa man lumilipas ang dalawang linggo mula noon, ang isa pang denominasyon sa parehong lungsod ay nagtalaga ng “isang pagdiriwang” sa isang pampublikong bulwagan, naniningil ng dalawampu't limang sentimo bilang bayad-paloob, at iniimbitahan ang lahat na nais dumalo upang makisalo sa kanilang mga talaba, sorbetes, keyk, at kendi. Doon nagsimula ang makabagong salu-salo sa mga simbahan, na lumago at naging mga “salu-salong may mga kalokohan,” “supot na may sorpresang laman,” “larong pangingisda,” “pagtitipon para sa halikan,” at iba pa. Ang katangiang ito ng salu-salo sa mga simbahan ay lumago nang husto kaya ngayon ang isang makabagong gusali ng simbahan ay hindi na itinuturing na kumpleto maliban kung may kusina, bodega, at silid-kainan ito. Ang ganitong kalagayan ang nagsimula sa “panahon ng paghihintay,” gaya ng itinakda sa parabula.

GSAM 152.1Si Wm. Miller mismo ay nagsalita tungkol sa insidenteng nangyari sa Rochester sa mga sumusunod na salita:

GSAM 152.1“Isa sa mga D.D. sa Rochester, si G. _____, ng _____ na simbahan, ay sumulat ng isang polyeto laban sa Millerismo, tinawag ang kanyang mga panginoon at mga ginang sa bahay ng Panginoon, at nagdaos ng isang malaking piging ng mga talaba at iba pang ‘piknik,’ Katulad ni Belsasar, uminom sila ng kape at tsaa, kumain ng kanilang mamahaling putahe, at nagbenta ng kanilang sorbetes at matatamis, pati na rin ng kanyang polyeto laban sa ikalawang pagdating ng minamahal na Tagapagligtas.

GSAM 152.2“Noong gabi bago ako umalis, isa pang reverendong ginoo ang nagdaos ng piknik na salu-salo sa isang pampublikong bahay, o bulwagan, at nagbenta rin, gaya ng nabanggit, ng kanyang mga tiket, sorbetes, at mga matatamis. Natutuwa akong marinig na ang ilang simbahan ng iba't ibang denominasyon ay hindi pumapayag sa ganitong mga handaan na Babilonyan; at umaasa ako, sa aking kaluluwa, na hindi lahat ng mga denominasyong ito ay matatagpuang ‘kumakain at umiinom kasama ng mga lasing’ pagdating ni Kristo. Namamangha ako na hindi nakikita ng mga reverendong ginoong ito ang kanilang sarili sa salamin ng salita ng Diyos; at inirerekomenda ko sa kanila na basahin ang Lucas 14:12-14; Mateo 24:48-51; Lucas 13:25-28; 2 Pedro 2:13; Judas 10-21. Tunay na ito ang mga huling panahon.”

GSAM 152.3Kung nakita sana ni Pastor Miller ang kalagayan ng mga simbahan mula nang pumasok sila sa mga handaan ng donasyon, na may “pahulaan ng keyk na may singsing, halikang may bayad na sampung sentimo, palabas ng mga asno, salu-salong may mga kalokohan, banal na loterya,” at iba pang mga laro ng tsansa, atbp., tiyak na mangingilabot siya sa banal na pangamba.

GSAM 152Ang Panahon ng Paghihintay

GSAM 152.4Ang mga Adventista ay nakatagpo ng kaaliwan sa katotohanang makasulat sa Biblia na kapag ipinahayag ang malapit na pagparito ng Panginoon, sasamahan ito ng isang “panahon ng paghihintay.” Ito ay kanilang nakita sa mga salita ng ating Tagapagligtas sa Mateo 25:5, 6, at sa Habacuc 2:1-3.

GSAM 153.1Tungkol sa kanilang saloobin noong tagsibol ng 1844, sumisipi kami mula sa Midnight Cry ng Mayo 9, 1844:—

GSAM 153.2“Matapos nating lampasan ang punto ng tila pagtatapos ng mga panahong propetiko, inilagay tayo sa isang posisyon na nauna nang nakita ng Diyos na mapupunta sa katapusan ng pangitain ang kaniyang mga anak; at para rito ay naghanda Siya, sa pamamagitan ng propeta Habacuc, nang sinabi niya, ‘Tatayo ako sa aking bantayan, at pupuwesto ako sa tore, at magbabantay ako upang makita kung ano ang sasabihin niya sa akin, at kung ano ang aking sasagutin kapag ako'y napagalitan,’ o gaya ng nakasulat sa gilid, ‘pinagtalunan.’ ‘At sumagot sa akin ang Panginoon, at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawing malinaw sa mga tableta, upang makatakbo ang bumabasa nito. Sapagkat ang pangitain ay para pa sa itinakdang panahon, ngunit sa wakas [ng mga panahong propetiko] ay magsasalita ito at hindi magsisinungaling: bagaman maantala [higit pa sa kanilang inaakalang pagtatapos], maghintay ka rito; sapagkat tiyak na darating ito, [sa kaganapan ng mga panahong propetiko, na lampas pa rito] ay hindi maaantala.’⁷

GSAM 153.3“Na ang paalalang ito ay tumutukoy sa kasalukuyang panahon, ay maliwanag mula sa pagbanggit ni Pablo nito sa Hebreo 10:36-39: ‘Sapagkat kailangan ninyo ng pagtitiyaga upang inyong matanggap ang ipinangako ng Diyos pagkatapos ninyong magawa ang kaniyang kalooban. Sapagkat sa kaunting panahon, ang siyang paparating ay tiyak na darating at hindi ito maaantala. Mabubuhay ang matuwid kong lingkod sa pamamagitan ng pananampalataya. Kung tatalikod siya, hindi ako masisiyahan sa kaniya. Ngunit hindi tayo katulad ng ilang tumalikod at napahamak. Sa halip, tayo ay ilan sa mga may pananampalataya upang mapanatili ang ating mga kaluluwa.’

GSAM 153.4“Naniniwala kami na tayo ang nasa panahong binanggit ng Tagapagligtas, nang maantala ang nobyo (Mateo 25:5)—na dito dapat ihambing ang kaharian ng langit,—nang ‘ang masamang alipin [dahil sa tila pagkabigo sa takdang oras] ay sasabihin sa kanyang puso, Ang Panginoon ko'y nagpapaliban ng kaniyang pagparito, at magsisimulang mamalo sa kaniyang mga kapwa alipin, at kumain at uminom na kasama ng mga lasing,’ at ang Panginoon ay ‘darating sa isang araw na hindi niya inaasahan.’

GSAM 154.1“Naniniwala kami na tayo ngayon ay nasa panahong tinukoy ni Pedro, kung kailan ang kanilang ‘paghuhukom na matagal nang inaantabayanan ay hindi na nagpapaliban, at ang kanilang kapahamakan ay hindi na natutulog;’ kung kailan sila ay ‘lihim na magpapasok ng mga mapaminsalang heresiya.’⁸ Ang mga ito, ayon kay Pedro, ay mangyayari, gaya ng pagkakaroon ng mga huwad na propeta noong isinulat ang mga Kasulatan. Tulad ng sinabi ng mga nasa bahay ng Israel, ‘Nalawig ang mga araw, at nabigo ang bawat pangitain,’⁹ dapat nga ay nagkaroon ng panahon na tila lumipas na ang takdang panahon, upang ang mga mang-uuyam sa 2 Pedro 3:4 ay makapagtanong, ‘Nasaan na ang pangako ng pagparito niya?’ at aliwin ang kanilang sarili sa pag-aakalang ‘ang lahat ng bagay ay nananatili gaya ng mula pa sa simula ng paglalang.’

GSAM 154.2“Naniniwala kami na dahil sa ganitong pagkaantala ng pangitain, sinabi ng apostol Santiago, ‘Maging matiisin nga kayo, mga kapatid, hanggang sa pagparito ng Panginoon;’ ‘Kayo rin ay maging matiyaga; ayusin ninyo ang inyong mga puso, dahil ang pagdating ng Panginoon ay malapit na.’ At, ‘Narito, ang Hukom ay nakatayo sa pintuan.’

GSAM 154.3“At naniniwala kami na sa pag-asam ng paglipas ng inaasahang panahon ay pinaalalahanan tayo ng ating Tagapagligtas, sa ikalabing-dalawang kabanata ng Lucas, ‘Isuksok ninyo ang inyong mahabang damit sa inyong sinturon, at panatilihing nag-aapoy ang inyong mga ilawan, at maging katulad kayo ng mga taong naghihintay sa kanilang amo na bumalik mula sa kasalan, upang kung siya ay bumalik at kumatok, agad nilang bubuksan ang pinto para sa kaniya.’¹⁰ Ang paghihintay ay nangangahulugang lumipas na ang takdang panahon, sapagkat hanggang hindi pa dumating ang panahong iyon ay hindi pa tayo naghihintay. Kaya naman idinagdag ng ating Panginoon, ‘Pinagpala ang mga lingkod na iyon, na masusumpungan ng amo na nagbabantay sa kaniyang pagbabalik.’

GSAM 154.4“Magpapatuloy kami, kung papayag ang Diyos, na ipahayag, ‘Tingnan ninyo ang lalaking ikakasal! Pumunta na kayo at salubungin siya;’ at, ‘Dumating na ang oras ng kaniyang paghuhukom.’ At umaasa kami na hindi kami matitinag sa patuloy na malakas na pagtawag sa mundo at simbahan, upang gisingin sila mula sa kanilang mga awit ng ‘kapayapaan,’ at pakinggan ang mga alok ng awa ng Diyos. Nilalayon naming patuloy na maghintay at magbantay sa pagdating ng Panginoon, naniniwala na ito'y malapit nang dumating.”

GSAM 155Isang Pagpapatunay ng Kanilang Gawa

GSAM 155.1Isang magandang ideya tungkol sa kung paano tinitingnan ng mga Adventista ang kanilang gawain bago ang Marso 21, 1844, at kaagad pagkatapos ng petsang iyon, ay makukuha sa pagbabasa ng sumusunod na sipi, na hinango mula sa isang artikulo sa ilalim ng pamagat na “Pagpapatunay,” sa Advent Herald ng Nobyembre 13, 1844, na inilathala nina J. V. Himes, S. Bliss, at A. Hale:—

GSAM 155.2“Hindi kami nagmadali sa pagyakap sa aming mga opinyon. Naniniwala kami na kami ay tapat at sinserong naghahanap ng katotohanan. Sumunod kami sa utos ng aming Tagapagligtas na siyasatin ang mga Kasulatan. Hindi kami umasa sa aming sariling karunungan; kundi tumingin kami sa Diyos para sa gabay at patnubay, at sinikap naming ialay ang aming sarili sa kaniyang dambana, na nagtitiwala na siya ang magtuturo sa tamang hakbang. Sinuri namin ang lahat ng mga argumento na iniharap laban sa amin nang may taos-pusong hangarin na malaman ang katotohanan at mailayo kami sa pagkakamali; ngunit kinikilala namin na ang iba't ibang posisyon at magkakaibang anyo ng aming mga kalaban ay lalo lamang nagpapatibay sa aming mga pananaw. Nakita namin na kung kami man ay tama o mali, hindi maaaring maging tama ang aming mga kalaban; at wala silang pagkakasundo sa kanilang sarili. Ang mga argumento ng bawat isa ay napakahina at pambata kaya napilitan silang patuloy na bawiin ang kanilang mga ginawa; at sa pamamagitan ng kanilang magkasalungat at magkakontra na mga pananaw ay ipinakita nila na gaano man nila tingnan ang aming mga opinyon, wala silang tiwala sa opinyon ng bawat isa. At higit pa rito, wala ni isang pangunahing punto sa aming buong posisyon na hindi sinuportahan ng isa o higit pa sa mga nagsikap na pabulaanan ang agarang pagdating ng Panginoon. Habang mayroon kaming literal na salin ng mga Kasulatan na sumusuporta sa amin, nagsikap nang walang bunga ang aming mga kalaban na patunayan na hindi dapat unawain nang literal ang mga Kasulatan, bagaman ang bawat hula na natupad ay natupad nang pinaka-literal sa pinakamaliit na detalye.

GSAM 156Ang Pagpapaliwanag sa Kabiguan

GSAM 156.1“Ngunit lumipas ang panahon—ang taong 1843, ang taong Hudyo—at kami ay nabigo dahil hindi namin nakita ang Hari sa Kanyang karilagan. At ang lahat ng sumalungat sa amin ay taimtim na inakala na ang bawat natatanging katangian ng aming pananampalataya ay napatunayang hindi totoo; at na kami, bilang tapat na tao, ay dapat talikuran ang aming buong paninindigan. At kaya naman, nagulat sila nang makita kaming nakakapit pa rin sa aming pag-asa, at naghihintay pa rin sa aming Hari.

GSAM 156.2“Ngunit kami, sa aming pagkadismaya, ay hindi nakakita ng dahilan upang mawalan ng pag-asa. Nakita namin na itinuturo ng mga Kasulatan na dapat may panahon ng paghihintay, at habang naaantala ang pangitain ay dapat din tayong maghintay para rito. Nakita rin namin na sa pagtatapos ng taon ay hindi lubos na matatapos ang panahong iyon, kahit ipagpalagay pa na tama ang aming kronolohiya; at matutupad lamang ito sa isang panahon sa kasalukuyang taon; at gayon pa man ay prangka at buong-buo naming inamin sa mundo na kami ay nagkamali sa tiyak na puntong aming tiningnan nang may labis na kumpiyansa; ngunit bagaman nagkamali kami nang gayon, nakikita namin ang kamay ng Diyos sa bagay na iyon. Nakikita natin na ginamit Niya ang proklamasyong iyon bilang babala sa sanlibutan at pagsubok sa simbahan. Inilagay nito ang Kanyang bayan sa isang saloobin ng paghihintay. Tinawag nito ang mga handang magdusa alang-alang sa Kanyang pangalan. Ipinakita nito kung kanino ang sigaw ng pagparito ng Panginoon ay balitang lubos na kagalakan, at kanino naman ito ay isang hindi kanais-nais na tunog sa kanilang mga tainga. Ipinakita nito sa buong sansinukob kung sino ang sasalubong sa pagbabalik ng Panginoon, at sino ang tatanggi sa kaniya sa ikalawang pagdating niya, gaya ng ginawa ng mga Hudyo sa unang pagdating niya. At itinuturing namin ito bilang isang hakbang sa pagtupad ng layunin ng Diyos, sa ‘araw ng kaniyang paghahanda,’ upang kaniyang pangunahan ang isang bayan na maghahangad lamang sa kalooban ng Panginoon, upang sila'y maging handa sa kaniyang pagparito.”

GSAM 157KASAYSAYAN NG KILUSAN PAGKATAPOS NG MARSO, 1844

GSAM 157.1Isang maikling kasaysayan ng kilusang pagdating pagkatapos ng Marso 21, 1844, ay inilalahad sa sumusunod, na hinango mula sa Signs of the Times, Oktubre 31, 1844:—

GSAM 157.2“Pagkatapos ng paglipas ng 1843,—ang Taong Hudyo,—ang malaking bahagi ng mga Adventista ay nagpatuloy sa paniniwala na mula ngayon ay maaari na lamang nating bilangin ang mga tiyak na panahon nang walang anumang katiyakan. Naniniwala sila na tayo ay nasa puntong itinuturo ng ating kronolohiya, sa wakas ng lahat ng mga propetikong panahon, kung saan inaasahan ang pagdating; at bagaman kailangan lamang nating maghintay ng kaunting sandali habang maaaring mag-iba ang ating kronolohiya mula sa takdang panahon ng Diyos, naniniwala pa rin sila na wala na tayong ibang pahiwatig sa tiyak na oras. Dinala na nilang lahat ang kanilang mga sulo at lumabas upang salubungin ang Nobyo; ngunit naantala ang Nobyo lampas sa takdang oras (1843) na inaasahan Siya. Sa pagkaantala ng pangitain na ito, tila determinasyon ng lahat na maghintay dito, na naniniwala na hindi ito maaaring maantala at maaaring asahan anumang sandali. Gayunpaman, malinaw na napakabilis na napakarami ang gumagawa ng mga plano para sa hinaharap, na hindi sana nila ginawa kung naniniwala silang darating ang Panginoon ngayong taon; at sila ay nakatulog pagdating sa malinaw na kamalayan ng agarang pagparito ng Panginoon. Sa madaling salita, inakala nila na maaari siyang dumating anumang araw, o maaaring maantala ng kaunting panahon, na sa panahong iyon ay maaari nilang namnamin ang nakapapreskong pahinga. Aba, ito nga ang sinabi ng ating Tagapagligtas na mangyayari: ‘Ngayon habang naantala ang lalaking ikakasal, lahat sila ay inantok at nakatulog.’

GSAM 157Pansin na Itinuturo sa Taglagas ng 1844

GSAM 157.3“Noong Mayo pa, 1843, tinawag na ni Kapatid na Miller ang ating pansin sa ikapitong buwan ng banal na taon ng mga Hudyo, bilang panahon ng paggunita sa mga tipo na tumuturo sa ikalawang pagdating; at noong nakaraang taglagas, tiningnan namin ang panahong iyon nang may malaking interes. Pagkatapos nitong lumipas, lubos na tinanggap ni Kapatid na S. S. Snow ang opinyon na, ayon sa mga tipo, ang pagdating ng Panginoon, kapag ito'y naganap, ay dapat maganap sa ika-sampung araw ng ikapitong buwan; ngunit hindi siya tiyak kung saang taon. Pagkatapos ay nakita niya na ang mga panahong propetiko ay hindi talaga magwawakas hanggang sa kasalukuyang taon, 1844; pagkatapos ay iginiit niya na sa paligid ng ika-22 ng Oktubre—ang ika-sampung araw ng ikapitong buwan ng kasalukuyang taon—sasaksihan natin ang pagdating ng Panginoon ng kaluwalhatian. Itinuro niya ito sa New York, Philadelphia, at iba pang mga lugar noong nakaraang tagsibol at tag-init; at bagaman maraming sumang-ayon sa kanyang pananaw, wala namang partikular na pagpapakita ng mga epekto nito ang nakita hanggang sa bandang Hulyo.

GSAM 158Mga Ani na Naiwan sa mga Bukid

GSAM 158.1“Sa unang bahagi ng panahon, ang ilan sa ating mga kapatid sa hilaga ng New Hampshire ay labis na naimpluwensyahan ng paniniwala na darating ang Panginoon bago sumapit ang isa pang taglamig, kaya hindi nila inasikaso ang kanilang mga bukid. Bandang kalagitnaan ng Hulyo,—na siyang gabi ng hatinggabi ng araw-taong Hudyo (gabi-umaga, ayon sa pagbilang mula sa bagong buwan ng Abril, ang pagsisimula ng taong ito ng mga Hudyo), ang iba na naghasik at nagtanim sa kanilang mga bukid ay lubos na naantig sa pakiramdam ng agarang pagdating ng Panginoon, na hindi nila, alinsunod sa kanilang pananampalataya, naani ang kanilang mga tanim. Ang ilan, nang pumasok sa kanilang mga bukid upang gupitin ang kanilang damo, ay lubos na hindi makagalaw, at, alinsunod sa kanilang pakiramdam ng tungkulin, iniwan ang kanilang mga tanim na nakatayo sa bukid, upang ipakita ang kanilang pananampalataya sa pamamagitan ng kanilang mga gawa, at sa gayon ay hatulan ang mundo. Mabilis itong kumalat sa hilaga ng New England.

GSAM 158Ang Paghuhukom na Dapat Mauna sa Pagdating

GSAM 158.2“Sa parehong panahon, tinanggap ng aming mga kapatid sa Maine ang pananaw na ang paghuhukom ay dapat na nauuna sa pagdating; na ito ay kasabay ng anihan, at hindi lamang sa katapusan ng mundo, kundi sumasakop sa isang yugto na kaagad na nauuna sa wakas. Alinsunod sa pananaw na ito, inakala nila na tayo ay nasa paghuhukom na, na iginuguhit na ang linyang paghahati, at tinatatakan sa kanilang mga noo ang mga lingkod ng Diyos, na ang katuparan nito ang magiging senyales para sa apat na anghel na humahawak sa apat na hangin ng lupa (Pahayag 7:1) na pakawalan ang kanilang paghawak.

GSAM 159Isang Pagkagising sa Hatinggabi

GSAM 159.1“Mga bandang kalagitnaan ng Hulyo, ang biyaya ng Diyos sa pagbawi sa mga nalilihis ay nagsimulang sumabay sa pagpapahayag ng panahon, at ang mga tumanggap sa alinman sa mga nabanggit na pananaw ay nagpakita ng kapansin-pansing pagbabago sa kanilang pag-uugali, at isang biglaang paggising mula sa pagtulog, gaya ng hinulaan. ‘Sa hatinggabi ay may sumigaw, Narito, ang Nobyo'y parating na; lumabas kayo upang salubungin siya. Pagkatapos ay bumangon ang lahat ng mga birhen at inayos ang kanilang mga sulo.’ Mula Hulyo, ang mga kilusang ito ay naganap sa iba't ibang bahagi ng New England, at magkakahiwalay; ngunit sinamahan silang lahat ng biyaya ng Diyos sa pagbawi sa marami na halos naubos na ang kanilang mga sulo, at sa pagpapakabanal ng kaniyang mga banal. Sa Exeter camp-meeting, nagtagpo ang lahat ng mga impluwensiyang ito, nagsanib sa isang malaking kilusan, at mabilis na kumalat sa lahat ng mga grupong adventista sa buong lupain.”