Kabanata 13 — Mga Tanda ng Banal na Paggabay

GSAM 198.1“Nagsikap ba ang Diyos na kumuha ng isang bansa mula sa gitna ng ibang bansa, sa pamamagitan ng mga tukso, ng mga tanda at ng mga kababalaghan, at ng digmaan, at ng makapangyarihang bisig, at ng nakaladlad na bisig, at ng malalaking kakilabutan, ayon sa lahat ng ginawa ng Panginoon ninyong Diyos para sa inyo sa Ehipto sa harapan ng inyong mga mata? Ipinakita ito sa iyo, upang malaman mo na ang Panginoon, siya ang Diyos; wala nang iba pa maliban sa kaniya.”¹

GSAM 198.2Ganito ang ginawa ng Panginoon sa pagkuha ng isang bayan mula sa gitna ng isang paganong bansa, upang ilabas sila sa isang lugar kung saan Niya maipapahayag sa kanila ang Kanyang batas, at kung saan Niya ito maipapamana sa kanila na nakaukit sa mga tapyas na bato. Ang mga kababalaghang ito ay hindi ginawa upang mapasaya ang kanilang kuryosidad; kundi upang malaman nilang tiyak na ang siyang “gumawa ng mga dakilang gawa sa Ehipto; ng mga kahanga-hangang bagay sa lupain ng Ham at makapangyarihang gawa sa Dagat ng Tambo,”² at siyang nagsalita sa kanila mula sa gitna ng apoy at usok ng nagliliyab na tuktok ng Sinai, ay ang buhay at tunay na Diyos, ang Maylalang ng lahat ng bagay.

GSAM 198Ang Patawag kay Moises mula sa Nagniningas na Palumpong

GSAM 198.3Hindi kayang hikayatin ni Moises ang mga Israelita na lisanin ang Ehipto sa pamamagitan lamang ng pagsasabi sa kanila, “Habang inaalagaan ko ang mga kawan sa ilang, nagkaroon ako ng pakikiramay sa inyo sa inyong pagkaalipin, at ngayon ay bumaba ako upang pangunahan kayong lumabas mula sa Ehipto, gaya ng sinikap kong gawin nang pumatay ako sa Ehipsiyong lalaki bago ako tumakas patungo sa lupain ng Midian.”

GSAM 199.1Kinailangan ang nagliliyab na palumpong na hindi natutupok, at ang isang naririnig na tinig na nagmula sa gitna ng mga apoy, upang kumbinsihin kahit si Moises na siya ang dapat na “pumunta at pamunuan ang bayan palabas ng Ehipto.” Sa ganitong kamangha-manghang paraan niya natanggap ang kanyang komisyon, ang kanyang mataas at banal na tawag, isang rebelasyon na agad na makakahatak ng pansin ng kanyang mga kapatid, at maghahanda sa kanilang mga isipan para sa mga susunod na pangyayari, at sa gayon ay gagabayan sila upang tanggapin si Moises, sa ilalim ng Diyos, bilang kanilang pinuno.

GSAM 199.2Kung kailanman may panahon mula nang pagkabuhay na mag-uli ng Tagapagligtas na ang Kaniyang mga tagasunod na nagdadalamhati at nadismaya ay nangangailangan ng kaaliwan ng Kaniyang presensya at mga nagpapalakas-loob na salita, ito ay noong ang ilan sa mga malungkot at pinag-uusig na mananampalataya ay nananatili sa pamamagitan ng matatag na pananampalataya pagkatapos ng “sigaw sa hatinggabi” ng 1844; at kung sa awa ay direktang nakipag-ugnayan ang Diyos sa mga nagdadalamhating kaluluwa, tila tiyak na ito ay sa ganoong panahon, at sa ganoong mga tao.

GSAM 199Ang Pangako ng Presensya ng Panginoon

GSAM 199.3Siya na walang limitasyon sa mga paraan at pamamaraan ng Kanyang gawain, at naglagay ng mga kaloob ng Espiritu sa Kanyang simbahan “nang Siya'y umakyat sa kaitaasan,”³ ay nangakong sasamahan ang Kanyang mga tagasunod sa pagpapangaral ng ebanghelyo, “hanggang sa katapusan ng sanlibutan.”

GSAM 199.4Sa lahat ng panahon, handa ang Panginoon na ipamalas ang kanyang kapangyarihan at mga kaloob sa mga taong buong pusong naghanap sa kanya. Hindi ba't sinabi niya nang ibigay ang komisyon para sa ebanghelyo, “Ang mga tanda na ito ang sasama sa mga nananampalataya: Sa aking pangalan, magpapalayas sila ng mga demonyo; magsasalita sila ng mga bagong wika; hahawakan nila ang mga ahas; at kung uminom sila ng anumang nakamamatay, hindi sila mapapahamak; ipapatong nila ang kanilang mga kamay sa mga maysakit, at gagaling ang mga ito”?⁴

GSAM 199Mga Kaloob ng Espiritu noong Panahon ng Repormasyon

GSAM 199.5May ilang kahanga-hangang pagpapakita ng kapangyarihan ng Panginoon at mga pagpapahayag ng kaloob ng hula noong Repormasyon ng ika-16 na siglo at sa mga sumunod na panahon. Pinag-uusapan ni D'Aubigné ang mga hula ni John Huss. Sinasalaysay ni Charles Buck sa kaniyang Religious Anecdotes ang tungkol sa paghuhula ni George Wishart noong 1546. Sinasalaysay naman ni John Wesley sa kaniyang mga akda ang mga hula ni Jonathan Pyrah at ang kanilang katuparan. Sinasalaysay ni Pastor J. B. Finley sa kaniyang awtobiyograpiya ang isang kahanga-hangang pangitain at paggaling sa kaniyang sarili noong tag-init ng 1842. Ang The Christian Advocate (Methodist) ay naglathala ng isang kawili-wiling salaysay tungkol sa isang kahanga-hangang pangitain at ang mga bunga nito, na ibinigay kay Doktor Bond ng nasabing simbahan, sa panahon ng kanyang ministeryo. Ang mga ito ay mga tanda para sa mga mapagkumbabang naghahanap sa Panginoon, na hindi siya nagbago, at na patuloy pa rin siyang magsasalita sa kanyang bayan sa pamamagitan ng kaloob ng hula.

GSAM 200Ang Nalabing Iglesia ay Magkakaroon ng Espiritu ng Hula

GSAM 200.1May malinaw at tiyak na mga pahayag sa Kasulatan na ang Panginoon ay magpapahayag nang espesyal ng mga kaloob ng kaniyang Espiritu, at lalo na ang kaloob ng hula, sa gitna ng mga taong matatagpuang naghihintay sa kaniyang pagparito. Ang unang talata na ating binibigyang pansin ay makikita sa liham sa mga taga-Corinto, at ito ang nakasulat: “Palagi kong ipinagpapasalamat sa aking Diyos para sa inyo, dahil sa biyaya ng Diyos na ipinagkaloob sa inyo ni Jesu-Kristo; na sa lahat ng bagay kayo'y pinagyayaman niya, sa buong pananalita, at sa buong kaalaman; gaya ng pagkumpirma ng patotoo ni Kristo sa inyo: upang kayo'y huwag maihuli sa anumang kaloob; na naghihintay sa pagparito ng ating Panginoong Jesu-Kristo; na siya nama'y magpapatibay naman sa inyo hanggang sa wakas, upang kayo'y maging walang kapintasan sa araw ng ating Panginoong Jesu-Kristo.”⁵

GSAM 200.2Sa pahayag nababasa natin ang tungkol sa “nalabi”—ang huling iglesia ng ebanghelyo: “sumiklab ang galit ng dragon sa babae [simbahan], at umalis para makipagdigma sa mga natitirang kaapu-apuhan niya - silang mga sumunod sa mga kautusan ng Diyos at pinanghawakan ang mga patotoo tungkol kay Jesus.”⁶ Ano ang “patotoo ni Jesus,” tanong natin, na dapat taglayin ng huling iglesia, at na sa pamamagitan ng pagpapatibay nito ay inihahanda ang daan para sa pagpapakita ng lahat ng mga kaloob ng Espiritu? Sa tanong na ito ay makikita natin ang sagot sa patotoo ng anghel kay Juan sa pulo ng Patmos: “Lumuhod ako sa kanyang mga paa upang sambahin siya. At sinabi niya sa akin, Huwag mong gawin iyan; kapwa lingkod kita, at ng iyong mga kapatid na may patotoo ni Jesus; sumamba ka sa Diyos; sapagkat ang patotoo ni Jesus ay ang diwa ng hula.”⁷

GSAM 201.1Ang kahulugang ito na ibinigay ng anghel ay nagpapakita na ang “espiritu ng hula” na nahahayag sa iglesia na naghihintay kay Kristo ang naghahanda ng daan para sa lahat ng mga kaloob, at na ang digmaan ay idinaraos laban sa iglesia ng “nalabi” dahil sa pagkakaroon nila ng kaloob na iyon.

GSAM 201Ang Patotoo ni Pablo tungkol sa mga Kaloob

GSAM 201.2Ipinapakita ng liham ni Pablo sa mga taga-Tesalonica na ang araw ng Panginoon—ang huling araw ng ehekutibong paghuhukom—ay darating sa karamihan “na parang magnanakaw sa gabi;” ngunit hindi nito aabutan nang ganyan ang mga tapat na anak ng Panginoon dahil sila ay “mga anak ng liwanag, at mga anak ng araw.” Kabilang sa kanyang mga paalala sa mga taong nagbabantay ay sinasabi niya, “Huwag ninyong patayin ang Espiritu. Huwag ninyong hamakin ang mga hula. Subukin ninyo ang lahat ng bagay; panindigan ninyo ang mabuti.”⁸

GSAM 201.3Tungkol sa salitang Griyego na propheteias, na isinalin dito bilang paghuhula, sinasabi ni Greenfield sa kanyang Greek Lexicon, “Ang paggamit ng kaloob ng hula, sa kahulugang ito, 1 Tesalonica 5:20.” Sumasang-ayon din dito ang mga leksikon nina Parkhurst, Robinson, at Liddell at Scott. Ito, kung gayon, ay isang malinaw na patotoo na ang tunay na kaloob ng hula ay sasama sa simbahan na naghihintay sa ikalawang pagdating ni Kristo. Ang paalala ay hindi hamakin ang kaloob, kundi subukin ito; at kapag nahanap ang mabuting pagpapahayag, ay “panghawakan” ito.⁹

GSAM 201Isang Katuparan ng Pangako

GSAM 201.4Napag-usapan na natin noon kung paanong sinimulan ng Panginoon na ipahayag ang kaloob ng hula sa panahon ng pagpapahayag ng mensahe ng una at ikalawang anghel. Ang kaloob na ito ay mas ganap na umunlad mula nang magwakas ang dalawang libong tatlong daang araw. Pinili ng Panginoon ang kaniyang sariling kasangkapan para sa layuning ito, pinili bilang kaniyang ahente ang isang taong hindi lamang isinuko ang lahat para sa kaniya, kundi ang buhay ay nasa bingit ng kamatayan, “ang pinakamahina sa mga mahina.”¹⁰ Sa loob ng dalawang buwan matapos lumipas ang takdang panahon, si Binibining Ellen G. Harmon, mula sa Portland, Maine, na noon ay mga labing-pitong taong gulang pa lamang, ay nagsimulang makatanggap ng mga rebelasyon mula sa Panginoon.

GSAM 202.1Dahil nagkaroon ako ng pagkakataong makipag-usap sa mga naninirahan sa Portland noong panahon ng unang pangitain, at kakilala ko rin si Ginang Haines, sa bahay ng kanino unang nagkaroon ng pangitain si Binibining Harmon, isasalaysay ko ang mga katotohanang ibinigay sa akin ng mga taong iyon.

GSAM 202.2Noong panahong iyon, nasa napakakritikal na kalagayan ng kalusugan si Binibining Harmon. Sa loob ng ilang linggo, halos hindi niya magawang magsalita nang mas malakas kaysa bulong. Isang manggagamot ang nagpasiya na ang kanyang karamdaman ay tuberculosis na may pamamaga. Sinabi niya na nabulok ang kanang baga at malubha namang may sakit ang kaliwa, at naapektuhan din ang puso. Sinabi niya na sa tingin niya ay hindi na siya mabubuhay nang matagal, at maaaring biglang pumanaw anumang oras. Mahirap siyang huminga kapag nakahiga. Sa gabi, nakakapagpahinga lamang siya kapag itinaas sa kama sa halos nakaupo na postura. Ang madalas na pag-ubo at pagdurugo ng baga ay labis na nagpahina sa kanyang pisikal na lakas.

GSAM 202Unang Pangitain ni Binibining Harmon

GSAM 202.3Noong panahon ng kanyang unang pangitain, naninirahan siya sa bahay ni Ginang Haines. Umaga noon, at sila ay nasa pagsamba ng pamilya. Lima ang naroroon, lahat ay mga babaeng kapatid sa pananampalataya. Nagdasal na ang iba, at si Binibining Harmon ay nagdarasal nang mahina nang bumaba ang kapangyarihan ng Diyos sa isang napakagandang paraan, na kitang-kitang nakaapekto sa lahat ng naroroon, at sa isang iglap ay hindi na niya namalayan ang lahat ng nangyayari sa kanyang paligid—nasa pangitain siya.

GSAM 202.4Sa susunod na pagtitipon, ikinuwento niya sa mga mananampalataya sa Portland ang ipinakita sa kaniya. Lubos silang nagtitiwala na ito ay mula sa Panginoon. Noong panahong iyon, may humigit-kumulang animnapung tao sa Portland na sumang-ayon dito bilang gawa ng Panginoon. May kapangyarihang sumabay sa pangitain, pati na rin sa pagkukwento nito, na nagmula lamang sa Banal. Palagi niyang nararamdaman ang isang taimtim na pakiramdam ng mga walang hanggang interes, at tila napuno siya ng isang hindi mailarawang pagkamangha na ang isang kasing-bata at kasing-hina niya ay mapili bilang kasangkapan na maghahatid ng liwanag ng Panginoon sa kaniyang bayan. Ipinahayag niya na habang nasa pangitain ay tila napapaligiran siya ng maningning na mga anghel sa maringal na mga bakuran ng langit, kung saan ang lahat ay kagalakan at kapayapaan, at isang malungkot na pagbabago ang magising sa hindi kasiya-siyang mga realidad ng mortal na buhay na ito.

GSAM 203Buod ng Unang Pangitain

GSAM 203.1Ang sumusunod na maikling buod ng kanyang unang pangitain, ayon sa pagkukwento niya sa mga mananampalataya sa Portland, ay magbibigay ng ilang ideya tungkol sa katangian ng lahat ng ito:—

GSAM 203.2“Habang nananalangin, sumapit sa akin ang kapangyarihan ng Diyos na hindi ko pa kailanman naramdaman noon. Napalibutan ako ng liwanag, at pataas nang pataas akong itinaas mula sa lupa. Lumiko ako upang hanapin ang mga tao ng pagdating sa mundo, ngunit hindi ko sila nahanap, nang may tinig na nagsabi sa akin, ‘Muling tumingin ka, at tumingin ka nang mas mataas pa.’ Dito itinaas ko ang aking mga mata, at nakita ko ang isang tuwid at makipot na landas, na itinaas nang mataas sa itaas ng mundo. Sa landas na ito ay naglalakbay ang mga tao ng pagdating papunta sa lungsod na nasa dulo ng landas. Mayroon silang maliwanag na ilaw na nakatayo sa likuran nila sa simula ng landas, na sinabi ng isang anghel sa akin na ito ang ‘sigaw sa hatinggabi.’ Nagniningning ito sa buong landas, at nagbibigay liwanag sa kanilang mga paa, upang hindi sila matisod. At kung pinanatili nilang nakatuon kay Jesus ang kanilang mga mata, na nasa unahan nila at pinamumunuan sila patungo sa lungsod, ligtas sila. Ngunit di nagtagal ay may ilang napagod; sinabi nila na napakalayo ng lungsod, at inaasahan nilang makapasok na sana sila noon pa. Nangyari noon ay hinihikayat sila ni Jesus sa pamamagitan ng pagtaas ng kaniyang maluwalhating kanang bisig, at mula sa kaniyang bisig ay lumabas ang isang maliwanag na liwanag na iwinagayway sa ibabaw ng mga Adventista, at sumigaw sila, Haleluya! Ang iba naman ay padalus-dalos na itinanggi ang liwanag sa kanilang likuran, at sinabing hindi Diyos ang nagdala sa kanila nang ganoon kalayo. Namatay ang liwanag sa likuran nila, na iniwan ang kanilang mga paa sa ganap na kadiliman, at sila'y natitisod at nawala ang kanilang paningin sa tanda, at nawala sa paningin si Jesus, at nahulog mula sa landas pababa sa madilim at masamang mundong nasa ibaba. Hindi nagtagal ay narinig namin ang tinig ng Diyos na parang maraming tubig, na nagsabi sa amin ng araw at oras ng pagparito ni Jesus. Nakilala at naunawaan ng mga banal na nabubuhay ang tinig, samantalang inakala ng masasama na ito ay kulog at lindol. Nang ipahayag ng Diyos ang oras, ibinuhos Niya sa amin ang Espiritu Santo, at ang aming mga mukha ay nagsimulang lumiwanag at kumislap sa kaluwalhatian ng Diyos, na gaya ng nangyari sa mukha ni Moises nang siya ay bumaba mula sa Bundok Sinai.”¹¹

GSAM 204Paglalarawan ng Kalagayan ni Ginang White Habang Nasa Pangitain

GSAM 204.1Bago natin higit pang subaybayan ang nakakapanabik na salaysay ng kahanga-hangang pagpapahayag ng Espiritu ng Diyos, ilalahad ko ang ilang katotohanan hinggil sa mga pangitain. Ang unang pagkakataon na nakita ko si Ginang E. G. White (na dating Binibining Harmon) ay noong Oktubre 1852. Noong araw na iyon, nakita ko siya sa isang pangitain na tumagal nang mahigit isang oras. Mula noon, nagkaroon ako ng pribilehiyo na makita siya sa pangitain nang halos limampung beses. Nandoon ako nang suriin siya ng mga doktor habang nasa ganitong kalagayan, at ikinagagalak kong magpatotoo sa aking nakita at nalalaman. Umaasa akong hindi basta-basta itatabi ang salaysay ng mga katotohanan sa kasong ito para sa mga pabigla-biglang haka-haka ng mga hindi pa nakakakita sa kanya sa ganitong kalagayan.

GSAM 204.2Habang pumapasok siya sa pangitain, siya ay nagbibigay ng tatlong nakabibighaning hiyaw ng “Kaluwalhatian!” na paulit-ulit na tumutunog, ang pangalawa, at lalo na ang pangatlo, ay mas mahina ngunit mas kapanapanabik kaysa sa una, ang tinig ay kahawig ng isang tao na malayo sa iyo at nasa hangganan na ng iyong pandinig. Sa loob ng mga apat o limang segundo, tila bumabagsak siya na parang taong nawalan ng malay, o nawalan ng lakas; pagkatapos ay tila agad siyang napupuspos ng lakas na higit sa tao, kung minsan ay agad siyang bumabangon at naglalakad-lakad sa silid. Madalas ang paggalaw ng kanyang mga kamay at braso, na nagtuturo sa kanan o kaliwa habang umiikot ang kanyang ulo. Lahat ng galaw na ito ay ginagawa nang napakagrasya. Kahit anong posisyon ang paglagyan ng kamay o braso, imposibleng may makagalaw nito. Laging bukas ang kanyang mga mata ngunit hindi siya kumukurap; nakataas ang kanyang ulo at nakatingin siya pataas, hindi sa titig na walang ekspresyon kundi sa kaaya-ayang ekspresyon, na naiiba lamang sa normal dahil tila nakatitig siya nang mabuti sa isang bagay sa malayo. Hindi siya humihinga, ngunit regular ang kanyang pulso. Kaaya-aya ang kanyang mukha, at ang kulay nito ay kasing-rosas ng sa kanyang normal na kalagayan.

GSAM 205Inihambing sa Kalagayan ni Daniel

GSAM 205.1Ang kanyang kalagayan sa paghinga, pagkawala ng lakas, at ang pagiging malakas nang mahawakan siya ng anghel ng Diyos ay ganap na tumutugma sa paglalarawan ni propeta Daniel sa sarili niyang karanasan sa isang pangitain nang sinabi niya: “Kaya ako'y naiwan mag-isa, at nakita ko ang dakilang pangitaing ito, at wala nang lakas na naiwan sa akin; sapagkat ang aking karilagan ay naging kasiraan sa akin, at hindi ako nagkaroon ng anumang lakas.” “Sapagkat paanong makapagsalita ang lingkod ng aking panginoon na ito sa aking panginoon na ito? Sapagkat sa akin, agad na nawala ang buong lakas, at wala nang hinga ang nananatili sa akin. Pagkatapos ay muling may lumapit at hinipo ako na isang taong-anyo, at pinatibay niya ako, at sinabi, O lubos na minamahal, huwag kang matakot: suma sa iyo ang kapayapaan; magpakatibay ka, oo, magpakatibay ka. At nang siya'y makapagsalita na sa akin, ako'y pinatibay, at sinabi ko, Magsalita ka, ginoo ko; sapagkat pinatibay mo ako.”¹²

GSAM 205MGA PATOTOO NG MGA NAKAKITA

GSAM 205M. G. Kellogg, M.D.

GSAM 205.2Tungkol sa kalagayan ni Ginang White habang siya ay nasa pangitain, ang ilang pahayag mula sa mga nakasaksi ay nararapat. Ang una ay mula kay M. G. Kellogg, M.D., na tumutukoy sa unang pangitaing ibinigay sa Michigan, Mayo 29, 1853, sa isang pagpupulong na ginanap sa Tyrone, Lalawigan ng Livingston. Sinasabi niya:—

GSAM 206.1“Nasa pangitain si Kapatid na White ng mga dalawampung minuto o kalahating oras. Nang pumasok siya sa pangitain, tila naramdaman ng bawat isa ang kapangyarihan at presensya ng Diyos, at ang ilan sa amin ay tunay ngang naramdaman ang Espiritu ng Diyos na nagpapahinga sa amin nang makapangyarihan. Nasa panalangin at panlipunang pagtitipon kami noong Sabbath ng umaga bandang alas-nwebe. Nanalangin na sina Kapatid na White, ang aking ama, at Kapatid na White, at ako ay nananalangin rin noon. Walang naging sigla, walang pagpapakita. Ngunit taimtim naming ipinamanhik sa Diyos na pagpalain Niya ang pagtitipon sa Kanyang presensya, at pagpalain Niya ang gawain sa Michigan. Nang ibigay ni Kapatid na White ang matagumpay na hiyaw na ‘Kaluwalhatian! k-a-l-u-w-a-l-h-a-t-i-a-n-! k-a-l-u-w-a-l-h-a-t-i-a-n-!’ na madalas ninyong narinig kapag pumapasok siya sa pangitain, tumindig si Kapatid na White at ipinaalam sa mga naroroon na ang kanyang asawa ay nasa pangitain. Matapos niyang ipaliwanag ang paraan ng kanyang mga pangitain, at na hindi siya humihinga habang nasa pangitain, inimbitahan niya ang sinumang nais na lumapit at suriin siya. Si Dr. Drummond, isang manggagamot na isa ring mangangaral ng Adventista ng Unang Araw, na (bago pa man niya siyang makita sa pangitain) ay nagdeklara na ang kanyang mga pangitain ay nagmula sa mesmerism, at kaya rin niyang bigyan siya ng pangitain, ay lumapit, at matapos ang masusing pagsusuri, ay namutla at sinabi, ‘Hindi siya humihinga!’

GSAM 206.2“Tiyak akong hindi siya huminga noon habang nasa pangitain, gayundin sa alinman sa iba pa niyang mga pangitain na nasaksihan ko. Ang paglabas niya mula sa pangitain ay kasing-halata ng pagpasok niya rito. Ang unang palatandaan na natapos na ang pangitain ay ang muling paghinga niya. Malalim, mahaba, at buong paghinga ang unang hininga niya, sa paraang nagpapakita na ang kanyang mga baga ay ganap na walang hangin. Pagkatapos huminga ng unang hininga, lumipas ang ilang minuto bago niya nilanghap ang pangalawa, na pumuno sa baga nang eksakto tulad ng sa una; sinundan ito ng dalawang minutong paghinto, at isang pangatlong paghinga, pagkatapos noon ay naging natural na ang paghinga.” Nilagdaan, “M. G. Kellogg, M.D., Battle Creek, Mich., Dis. 28, 1890.”

GSAM 207F. C. Castle

GSAM 207.1Ibinibigay namin ang sumusunod na pahayag mula sa isang indibidwal na nakasaksi sa isang medikal na pagsusuri kay Ginang White habang siya ay nasa pangitain sa Stowe, Vermont, noong tag-init ng 1853. Siya ay nagsabi:—

GSAM 207.2“May isang manggagamot na naroroon, at isinagawa niya ang pagsusuri sa kaniya ayon sa kanyang karunungan at kaalaman, upang matuklasan ang sanhi ng pagpapakita. Isang kandilang nakasindi ang itinapat malapit sa kanyang mga mata, na nakabukas nang malapad; hindi gumalaw ang kahit isang kalamnan ng mata. Pagkatapos ay sinuri niya ang kanyang pulso at pati na rin ang kanyang paghinga, at walang paghinga. Ang resulta ay nakumbinsi siya na hindi ito maipapaliwanag batay sa natural o siyentipikong prinsipyo.” Nilagdaan, “F. C. Castle.”

GSAM 207D. H. Lamson

GSAM 207.3Ang mga sumusunod na patotoo ay tumutukoy sa isang pagsusuri na isinagawa habang si Ginang White ay nasa pangitain, sa isang pagpupulong na ginanap sa tahanan ni Pastor James White, sa Monroe Street, Rochester, N.Y., noong Hunyo 26, 1854:—

GSAM 207.4“Labing-pitong taong gulang pa lamang ako noon. Para bang maririnig ko pa ang nakakakilabot na mga hiyaw ng ‘G-l-o-r-y!’ na binigkas niya. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang bumaba sa sahig, hindi bumagsak, kundi banayad na bumaba, at sinuportahan sa mga bisig ng isang tagapag-alaga. Pumasok ang dalawang manggagamot, isang matanda at isang binata. Ninais ni Kapatid na White na masusing suriin nila si Kapatid na White, na kanilang ginawa. Dinala ang isang salamin, at hinawakan ito ng isa sa kanila sa ibabaw ng kanyang bibig habang siya ay nagsasalita; ngunit di nagtagal ay iniwan nila ito, at sinabi, ‘Hindi siya humihinga.’ Pagkatapos ay masusing sinuri nila ang kanyang mga tagiliran habang siya ay nagsasalita, upang makita kung may malalim siyang paghinga, ngunit wala silang nakita. Nang matapos nila ang bahaging ito ng pagsusuri, tumayo siya, na nasa pangitain pa rin, hawak ang Biblia nang mataas, lumilipat mula sa isang talata tungo sa iba, at sumisipi nang tama, kahit na nakatingin ang kanyang mga mata pataas at palayo sa aklat.

GSAM 208.1“Nagkaroon siya ng pangitain ng pitong huling salot. Pagkatapos ay nakita niya ang tagumpay ng mga banal, at tila naririnig ko pa rin ngayon ang kanyang mga hiyaw ng tagumpay. Ang mga katotohanang ito ay malaya kong pinatototohanan.” Nilagdaan, “Pastor D. H. Lamson, Hillsdale, Mich., Peb. 8, 1893.”

GSAM 208Ginang Drusilla Lamson

GSAM 208.2Isang karagdagang patotoo ang ibinigay tungkol sa parehong medikal na pagsusuri mula kay Ginang Drusilla Lamson, biyuda ng pinsan ni Pastor Lamson, at tagapangasiwang babae ng Clifton Springs, N.Y., Sanitarium. Tungkol sa pulong noong Hunyo 26, 1854, sinasabi niya:—

GSAM 208.3“Naalala ko ang pulong noong ginawa ang pagsubok, iyon ay, upang subukan ang madalas na sinasabi ni Kapatid na White, na hindi humihinga si Kapatid na White habang siya ay nasa pangitain, ngunit hindi ko matandaan ang pangalan ng doktor na naroroon.... Marahil si Doctor Fleming iyon, dahil siya ang doktor na paminsan-minsan ay tinatawag para hingan ng payo. Gayunpaman, siya ay patay na ngayon. Masasabi ko ito: ginawa ang pagsubok, at walang bakas ng hininga na nakita sa salamin.” Nilagdaan, “Drusilla Lamson, Clifton Springs, N.Y., Marso 9, 1893.”

GSAM 208.4Isa pang patotoo mula sa isang taong naroroon sa nabanggit na okasyon:—

GSAM 208David Seeley

GSAM 208.5“Ito ay upang patotohanan na nabasa ko ang mga nabanggit na patotoo nina David Lamson at Ginang Drusilla Lamson, tungkol sa pahayag ng manggagamot nang suriin niya si Ginang E. G. White habang siya ay nasa pangitain, Hunyo 26, 1854. Nandoon ako sa pulong na iyon, at nasaksihan ko ang pagsusuri. Sumasang-ayon ako sa sinasabi nina Kapatid na Lamson, at idaragdag ko pa na sina Doctor Fleming at isa pang mas batang manggagamot ang nagsagawa ng pagsusuri. Pagkatapos bumangon si Ginang White sa kanyang mga paa, gaya ng kanilang sinabi, na binabanggit ang mga teksto ng Kasulatan, hiniling ni Doctor Fleming ang isang kandilang nakasindi. Hinahawakan niya ang kandilang ito nang pinakamalapit sa kanyang mga labi nang hindi nasusunog, at nasa tuwid na linya ng kanyang hininga sakaling huminga siya. Hindi man lamang gumalaw ang apoy. Pagkatapos ay sinabi ng doktor nang may diin, ‘Iyan na ang tiyak na patunay magpakailanman, walang hininga sa katawan niya.’” Nilagdaan, “David Seeley, Fayette, Iowa, Agosto 20, 1897.”

GSAM 209Ginoo at Ginang A. F. Fowler

GSAM 209.1Ang mga sumusunod na pahayag ay tumutukoy sa isang pagsusuri na isinagawa habang si Ginang White ay nasa pangitain sa Waldron's Hall, Hillsdale, Mich., noong Pebrero, 1857. Si Dr. Lord, isang manggagamot mula sa Hillsdale na may limampung taong karanasan sa propesyon, ay nagsagawa ng isang napakaingat na pagsusuri, hinggil dito ay inihaharap ko ang mga sumusunod na patotoo:—

GSAM 209.2“Nandoon kami nang (noong Pebrero, 1857) magkaroon ng pangitain si Kapatid na E. G. White sa Waldron's Hall, Hillsdale. Gumawa ng pagsusuri si Dr. Lord, at sinabi, ‘Tumitibok ang puso niya, ngunit walang hininga. May buhay, ngunit walang kilos ng baga; hindi ko maipaliwanag ang kalagayang ito.’” Nilagdaan, “A. F. Fowler, Ginang A. F. Fowler, Hillsdale, Mich., Enero 1, 1891.”

GSAM 209C. S. Glover

GSAM 209.3Narito ang isa pang pahayag tungkol sa parehong pangitain:—

GSAM 209.4“Naroroon ako nang magkaroon si Kapatid na White ng nabanggit na pangitain sa Waldron's Hall, Hillsdale. Bilang karagdagan sa nabanggit na pahayag, narinig ko ang doktor na nagsabing ang kalagayan ni Kapatid na White habang nagkakaroon ng pangitain ay ‘higit sa kanyang kaalaman.’ Sinabi rin niya, ‘Mayroong bagay na sobrenatural tungkol diyan.’” Nilagdaan, “C. S. Glover, Battle Creek, Mich., Ene. 19, 1891.”

GSAM 209Ginoo at Ginang Carpenter

GSAM 209.5Narito ang ikatlong pahayag tungkol sa parehong kaso:—

GSAM 209.6“Ito ay upang patunayan na naroroon kami sa Waldron's Hall, Hillsdale, Mich., noong Pebrero, 1857, nang magkaroon ng pangitain si Ginang E. G. White, at habang nasa ganoong kalagayan ay sinuri siya ni Dr. Lord, at narinig namin ang kanyang pampublikong pahayag tungkol sa kaso, gaya ng nabanggit sa itaas nina Kapatid na Fowler.” Lagda, “W. R. Carpenter, Eliza Carpenter, Noblesville, Ind., Agosto 30, 1891.”

GSAM 210D. T. Bourdeau

GSAM 210.1Ang inyong pansin ay itinatawag sa susunod na pagsubok na isinagawa habang si Ginang White ay nasa pangitain sa Buck's Bridge, Lalawigan ng St. Lawrence, N.Y.:—

GSAM 210.2“Noong Hunyo 28, 1857, nakita kong nasa pangitain si Kapatid na Ellen G. White sa unang pagkakataon. Hindi ako naniwala sa mga pangitain; ngunit isang pangyayari sa iba pa na maaari kong banggitin ang nagpatunay sa akin na ang kanyang mga pangitain ay mula sa Diyos. Upang masiyahan ang aking isipan kung siya ay humihinga o hindi, inilagay ko muna ang aking kamay sa kanyang dibdib nang sapat na tagal upang malaman na walang paggalaw ng baga na higit pa sa kung siya ay isang bangkay. Pagkatapos ay inalis ko ang aking kamay at inilagay ito sa ibabaw ng kanyang bibig, pinisil ko ang kanyang mga butas ng ilong sa pagitan ng aking hinlalaki at hintuturo, kaya imposibleng makahinga siya palabas o pasok ng hangin, kahit pa gusto niya. Hinawakan ko siya nang ganito gamit ang aking kamay ng mga sampung minuto, sapat na para siya'y mabulunan sa karaniwang kalagayan; hindi siya naapektuhan kahit kaunti ng pagsubok na ito. Simula nang masaksihan ko ang kahanga-hangang penomenon na ito, hindi ako kailanman nag-alinlangan sa banal na pinagmulan ng kanyang mga pangitain.” Nilagdaan, “D. T. Bourdeau, Battle Creek, Mich., Peb. 4, 1891.”

GSAM 210Isang Doktor na Medium ng Espiritu na Sumusubok sa Pangitain

GSAM 210.3Babanggitin ko ang isa pang medikal na pagsusuri na nasaksihan ko sa Parkville, Lalawigan ng St. Joseph, Mich., Enero 12, 1861.

GSAM 210.4Sa pagtatapos ng isang panawagan na ibinigay ni Ginang White sa isang malaking kongregasyon na nagtipon sa bahay-pagtitipon ng mga Adventista, ang biyaya ng Diyos ay sumakanya sa isang kahanga-hangang paraan, at siya ay dinala sa pangitain habang nakaupo sa kanyang upuan. Naroon si Doktor Brown, isang malusog at matipunong lalaki, isang spirit medium. Sinabi niya na ang kanyang mga pangitain ay kapareho ng pagiging midyum ng espiritu, at kung magkakaroon siya ng isa habang naroroon siya, kaya niyang ilabas siya rito sa loob ng isang minuto. Nagbigay ng paanyaya sa sinumang nagnanais na lumapit at, sa pamamagitan ng pagsusuri, masiyahan ang kanilang sarili tungkol sa kanyang kalagayan habang siya ay nasa pangitain. Lumapit ang doktor, ngunit bago pa man niya natapos ang kalahati ng kanyang pagsusuri, namutla siya nang husto at nanginig na parang dahon ng punong aspen. Sinabi ni Pastor White, “Iuulat ba ng doktor ang kanyang kalagayan?” Sumagot siya, “Hindi siya humihinga,” at mabilis siyang nagtungo sa pinto. Ang mga nasa pinto na nakakaalam ng kanyang pagmamayabang ay nagsabi, “Bumalik ka, at gawin mo ang sinabi mong gagawin mo; ilabas mo ang babaeng iyon mula sa pangitain.” Sa matinding pagkabagabag, hinawakan niya ang seradura ng pinto, ngunit hindi siya pinayagang buksan ito hanggang sa tanungin siya ng mga nasa pintuan, “Doktor, ano ang nangyayari?” Sumagot siya, “Ang Diyos lamang ang nakakaalam; palabasin ninyo ako sa bahay na ito,” at lumabas siya.

GSAM 211.1Malinaw na ang espiritu na humihikayat sa kanya bilang isang medium ay hindi naging payapa sa presensya ng kapangyarihang kumokontrol kay Ginang White sa kanyang pangitain, gaya ng mga demonyado noong panahon ng Tagapagligtas, na nagtanong, “Naparito ka ba upang kami ay pahirapan bago ang itinakdang oras?”¹³

GSAM 211.2May pagkakatulad ang pangyayaring ito sa nakatala sa karanasan ni Daniel na propeta. Nang siya ay mapasailalim sa pangitain sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon, ang mga Caldeo na naroroon—mga pagano na hindi nakakakilala sa Espiritung iyon—ay labis na natakot, at “tumakbo sila upang magtago.”¹⁴

GSAM 211Si Binibining Harmon ay Inutusan na Ikuwento ang Kaniyang mga Pangitain

GSAM 211.3Mga isang linggo matapos ang kanyang unang pangitain, sa isang pagpupulong na ginanap sa bahay ng kanyang ama, nagkaroon si Binibining Harmon ng ikalawang pangitain kung saan inutusan siyang ipaalam sa iba ang mga ipinahayag sa kanya. Lubos siyang nalilito kung paano niya matutupad ang utos ng Panginoon. Napakasama ng kanyang kalusugan kaya't siya ay tunay na nagdurusa sa katawan, at sa lahat ng palatandaan ay kaunti na lamang ang natitirang panahon ng kanyang buhay. Labing-pitong taong gulang pa lamang siya, maliit at mahina, hindi sanay makisama sa iba, at sa kanyang kalikasan ay napakatimido at mailap kaya't masakit para sa kanya ang makiharap sa mga estranghero. Taos-puso siyang nanalangin nang ilang araw, at hanggang sa madaling araw, na maalis ang pasaning ito at mailagay sa iba na mas may kakayahang magpasan nito. Ngunit hindi nagbago ang liwanag ng kanyang tungkulin, at patuloy na tumunog ang mga salita ng anghel, “Ipabatid sa iba ang aking inihayag sa iyo.”

GSAM 212.1Habang nasa ganoong kalitong pag-iisip, dumalo si Binibining Harmon sa isa pang pagtitipon na ginanap sa bahay ng kanyang ama. Sa pulong na ito, nagkaisa ang lahat sa taos-pusong panalangin para sa kaniya, at muling inialay niya ang kaniyang sarili sa Panginoon, at naging handa siyang gamitin para sa kaniyang kaluwalhatian. Habang nananalangin, ang makapal na kadiliman na bumalot sa kaniya ay nagkawatak-watak; at gaya ng sinabi niya pagkatapos, isang maliwanag na liwanag, na parang bola ng apoy, ang lumapit sa kaniya, at nang ito'y bumagsak sa kaniya, nawala ang kaniyang lakas, at tila siya ay nasa harapan ni Jesus at ng mga anghel. Muling inuulit, “Ipabatid sa iba ang aking ipinahayag sa iyo.” Sinabi niya na taimtim siyang nanalangin na kung kailangan niyang pumunta at ikuwento ang ipinakita sa kanya ng Panginoon, siya ay mapangalagaan mula sa pagmamataas. Pagkatapos ay sinabi ng isang anghel sa kaniya na sinagot ang kaniyang panalangin, at kung siya ay manganganib na magmataas ay dadapuan siya ng karamdaman. Sinabi ng anghel sa kaniya, “Kung inyong ihahatid nang tapat ang mensahe, at magtitiis hanggang wakas, kayo'y kakain ng bunga ng punong-kahoy ng buhay, at iinom sa ilog ng tubig ng buhay.”

GSAM 212Ang Pagbisita ni Binibining Harmon sa Poland, Maine

GSAM 212.2Ipinakita kay Binibining Harmon na kailangan niyang pumunta sa Poland, Maine, at ikwento ang kanyang pangitain. Kinabukasan ng ikatlong pangitain na ito, sa hindi inaasahan ng lahat, dumating sa pintuan ng bahay ng kanyang ama ang kanyang bayaw at inalok siyang isama sa Poland. Nang siya ay naroroon, nagdaos siya ng isang pagpupulong kung saan ikinuwento niya ang pangitain. Si Hazen Foss¹⁵, na nasa kawalan ng pag-asa, ay hindi mapilit na dumalo sa pagsamba, ngunit nang ilapit niya ang kanyang tainga sa pinto sa labas, narinig niya itong ikuwento ang kanyang pangitain, at sinabi, “Ang pangitaing ikinuwento niya ay halos kapareho ng ipinakita sa akin, gaya ng paglalarawan ng dalawang tao sa iisang bagay.” Kinabukasan ng umaga, hindi niya inaasahang nakita si Binibining Harmon, at sinabi sa kaniya na “maging tapat sa pagdadala ng pasanin, at sa pagsasalaysay ng mga patotoo na ibibigay ng Panginoon sa kaniya, at hindi siya pababayaan ng Diyos.” Sa iba naman ay sinabi niya, “Siya ang kasangkapang pinagkalooban ng Panginoon ng pasanin na ito.” Tiyak na dapat niyang malaman, dahil nakita niya ang taong iyon sa pangitain kung saan sinabi sa kaniya na ang pasanin ay “kinuha mula” sa kaniya.

GSAM 213.1Ang gawain ni Binibining Harmon mula noon ay ang paglilibot sa iba't ibang lugar sa mga Estado ng New England, habang isinasalaysay niya ang mga ipinakita sa kaniya. Sa ilang pagkakataon, sinabihan siya sa pamamagitan ng pangitain kung saan pupunta, at kung anong mga kahirapan ang kaniyang haharapin. Ang kaniyang mga mensahe ay, lalo na, mga pagsaway para sa mga nalilihis tungo sa doktrina ng espiritwal na pagdating ni Kristo, at paghihikayat sa lahat na manatili sa nakaraang karanasan.

GSAM 213.2Sinasabi niya tungkol sa kanyang karanasan: “May ilan na tuluyang hindi na nagtrabaho, at hindi na nakisama sa lahat ng hindi tumanggap sa kanilang pananaw sa puntong ito.... Ipinakita sa akin ng Diyos ang mga kamalian na ito sa pamamagitan ng pangitain, at sinugo ako sa kanyang mga naliligaw na anak upang ipahayag ang mga ito; ngunit marami sa kanila ang tuluyang tinanggihan ang mensahe, at inakusahan akong sumusunod sa mundo. Sa kabilang banda, inakusahan ako ng mga nominal na Adventista ng fanatismo, at ako ay maling, at ng ilan ay masama, na inilalarawan bilang pinuno ng fanatismo na sa totoo lang ay aking pinagsisikapan na alisin.”¹⁶ Tungkol dito, malalaman natin nang mas buong-buo sa susunod na kabanata.