Kabanata 11 — Ang Mensahe ng Ikalawang Anghel

GSAM 171.1“Isa pang anghel ay sumunod sa sinasabing, Bumagsak, bumagsak ang tanyag na Babylonia, na ginawa ang lahat ng bansa na uminom ng alak sa kaniyang sekswal na imoralidad, ang alak na nagdala ng labis na poot sa kaniya.”¹

GSAM 171.2“Nang magalit ang panginoon ng bahay, sinabi niya sa kanyang alipin, Mabilis kang lumabas sa mga lansangan at eskinita ng lungsod, at dalhin mo rito ang mga dukha, at ang may kapansanan, at ang pilay, at ang bulag.”²

GSAM 171.3Pinukaw ng Panginoon sa pamamagitan ng kaniyang mga ministro ang mundo sa pamamagitan ng mensaheng, “Dumating na ang oras ng kaniyang paghuhukom,”—isang mensaheng maaaring pinagkaisahan ng lahat ng nagpapahayag na sila ay kaniyang bayan kung kanilang pinili. Ito ang unang tawag sa “panghapunan” ng kasal. Ipinahayag ito “sa mga naanyayahan.”³ Nang balewalain ang paanyayang ito sa iba't ibang dahilan, isang ikalawang paanyaya ang ibinigay, na katumbas ng mensahe ng ikalawang anghel.⁴ Sa paanyayang ito, ibinukod ng Panginoon ang isang bayan upang sumulong hanggang sa wakas ng panahon dala ang lumalaganap na liwanag ng kaniyang katotohanan.

GSAM 171Ikalawang Panawagan sa Hapunang Kasal

GSAM 171.4Ang ikalawang mensahe—ang kasunod ng sigaw ng oras ng paghuhukom—ay nagsasabi, “Bumagsak, bumagsak ang tanyag na Babylonia, na ginawa ang lahat ng bansa na uminom ng alak sa kaniyang sekswal na imoralidad, ang alak na nagdala ng labis na poot sa kaniya.” At ang ikalawang paanyaya sa handaan ay nagsasabing, “Bilisan mo, pumunta ka sa mga kalye at sa mga daanan ng lungsod at dalhin mo dito ang mga mahihirap, ang mga bulag, at ang mga pilay.” Sa bawat isa sa mga kasulatang ito, ang mga nag-aangking bayan ng Panginoon ay tinatawag na “lungsod.” Dahil sa kanilang magkakasalungat at magulong mga pananampalataya, tinatawag silang “Babilonia.” Sa pamamagitan ng isa pang kasulatan na tumutukoy sa mga huling araw, nakikita natin na bago pa man ang pagparito ng Panginoon, ang kaniyang bayan ay tinawag na lumabas mula sa “Babilonia:” “Ang Babilonia na dakila ay bumagsak na, bumagsak na, at naging tirahan ng mga demonyo, at kulungan ng bawat karumaldumal na espiritu, at hawla ng bawat maruming at kasuklamsuklam na ibon.... Lumabas kayo sa kaniya, bayan ko, upang kayo'y hindi makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang kayo'y hindi tumanggap ng kaniyang mga salot.”⁵

GSAM 172“Alalahanin Mo Kung Paano Mo Narinig”

GSAM 172.1Sa pahayag sa iglesia ng Sardis, mababasa natin, “Alalahanin mo nga kung paanong ikaw ay tumanggap at nakarinig, at panindigan mo, at magsisi ka. Kung hindi ka magbabantay, darating ako sa iyo na parang magnanakaw, at hindi mo malalaman kung anong oras ako darating sa iyo.”⁶ Ang iglesia ng Sardis ay tila nabuo sa pamamagitan ng Repormasyon, pagkatapos ng madilim na panahon ng gawain ni “Jezebel”—ang apostasiyang iglesia. Sinabi sa iglesia ng Sardis na dati itong isang buhay na iglesia; ngunit nang marinig at tanggihan nito ang doktrina ng pagparito ng Panginoon, inilagay nito ang sarili sa posisyong madaling abutin ng pangyayaring iyon na parang isang “magnanakaw sa gabi.” Kaya, ayon sa sinabi ni apostol Pablo sa 1 Tesalonica 5:1-5, ganoon ang magiging kalagayan ng mga nagsisigaw ng, “Kapayapaan at kaligtasan,” kapag malapit na ang pagparito ng Panginoon. Ang mga sumusunod sa liwanag ng katotohanan ay tinatawag na “mga anak ng araw,” at hindi darating sa kanila ang Panginoon na parang magnanakaw.

GSAM 172.2Sa propetikong paglalarawang ito ng pitong iglesia, nakikita natin na ang pagbagsak ng iglesia ng Sardis ay agad na sinundan ng iglesia ng Philadelphia, o (ayon sa kahulugan ng salita) iglesia ng mapagkapatid na pag-ibig. Tunay ngang ganoon ang 50,000 mananampalataya na, sa pamamagitan ng mensahe ng ikalawang anghel, ay hinango mula sa lahat ng iba't ibang iglesia, at pinag-isa sa isang tali ng mapagkapatid na pag-ibig sa dakilang pangunahing katotohanan ng agarang pagdating ni Kristo.

GSAM 173Paano Ipinahayag ang Ikalawang Mensahe

GSAM 173.1Ang Midnight Cry ng Setyembre 12, 1844, ay naglalaman ng pahayag na ginawa ni Pastor J. V. Himes tungkol sa mensahe ng ikalawang anghel, at ang mga pangyayaring nag-udyok sa pagpapahayag nito. Ang kanyang liham ay may petsang McConnelsville, Ohio, Agosto 29, 1844, at ganito ang nakasaad:—

GSAM 173.2“Nang sinimulan namin ang gawain kasama si Kapatid na Miller noong 1840, siya ay nangangaral na nang siyam na taon. Sa panahong iyon, halos mag-isa siyang nanindigan. Ngunit ang kanyang mga gawain ay walang tigil at epektibo sa paggising sa mga nagpapahayag ng kanilang pananampalataya sa tunay na pag-asa ng bayan ng Diyos, at sa kinakailangang paghahanda para sa pagdating ng Panginoon; gayundin sa paggising sa lahat ng uri ng hindi pa nahikayat sa kamalayan ng kanilang kalagayang napapahamak, at sa tungkulin ng agarang pagsisisi at pagkahikayat sa Diyos, bilang paghahanda upang salubungin nang payapa ang Nobyo sa kanyang pagparito. Iyon ang mga dakilang layunin ng kanyang mga pagsisikap. Hindi niya sinubukang hikayatin ang mga tao na sumapi sa isang sekta o partido sa relihiyon.

GSAM 173.3“Nang kami ay mapaniwala sa katotohanan ng nalalapit na pagdating, at yakapin ang doktrina nang hayag, pinanatili namin ang iisang pananaw, at sinunod ang iisang landas sa iba't ibang sekta, kung saan kami ay tinawag, ayon sa probidensya ng Diyos, upang maglingkod. Sinabi namin sa mga ministro at iglesia na hindi bahagi ng aming tungkulin na sirain sila, o hatiin at guluhin sila: Mayroon kaming isang tiyak na layunin, at iyon ay ang magbigay ng ‘sigaw,’ ang babala ng paghuhukom na ‘nasa pintuan,’ at hikayatin ang aming kapwa na maghanda para sa pangyayari.... Ang mga ministro at miyembro na nagpakinabang sa aming paglilingkod, ngunit hindi taos-pusong yakapin ang doktrina, ay nakita na kailangan nilang sumunod sa doktrina at ipangaral at itaguyod ito, o sa krisis na nasa kanilang harapan, magkakaroon sila ng kahirapan sa mga matatibay at determinadong mananampalataya. Kaya nagpasya sila laban sa doktrina, at nagpasya, ang ilan sa isang paraan at ang iba naman sa iba pa, na supilin ang paksa. Inilagay nito ang aming mga kapatid na lalaki at babae sa kanilang piling sa isang napakahirap na kalagayan. Karamihan sa kanila ay mahal ang kanilang mga iglesia, at hindi nila maisip na lisanin ito. Ngunit nang sila ay tuksuhin, apihin, at sa iba't ibang paraan ay putulin mula sa kanilang dating mga pribilehiyo at kagalakan, at nang ang ‘pagkain sa takdang panahon’ ay ipinagkait sa kanila, at ang mapanlinlang na awit ng ‘kapayapaan at kaligtasan’ ay pinatunog sa kanilang mga tenga mula Sabbath hanggang Sabbath, agad silang nawalan ng hilig sa kanilang mga partidong kinabibilangan, at tumindig sa kadakilaan ng kanilang lakas, inalis ang pamatok, at itinaas ang sigaw, ‘Lumabas kayo sa kaniya, bayan ko.’

GSAM 174Sa isang Mahirap na Kalagayan

GSAM 174.1“Ang kalagayang ito ay naglagay sa amin sa isang mapagsubok na posisyon, (1) dahil nasa wakas na kami ng aming propetikong panahon, kung kailan inaasahan naming titipunin ng Panginoon ang lahat ng Kanyang bayan sa iisa; at (2) palagi naming ipinangaral ang ibang doktrina; at ngayon na nagbago na ang mga kalagayan, ituturing na kawalang-katapatan sa amin kung sasali kami sa sigaw ng paghihiwalay at pagbuwag ng mga iglesiang tumanggap sa amin at sa aming mensahe. Kaya nag-atubili kami, at nagpatuloy sa aming unang paninindigan, hanggang sa naitulak ng iglesia at ng ministeryo ang usapin nang ganoon kalayo na napilitan kami, nang may takot sa Diyos, na tumindig para ipagtanggol ang katotohanan at ang mga pinagmamalupitan na mga anak ng Diyos.

GSAM 174Halimbawa ng mga Apostol para sa Ating Dapat Gawin

GSAM 174.2“‘At pumasok siya sa sinagoga, at nangusap nang buong tapang sa loob ng tatlong buwan, na nagtatalakay at naghihikayat tungkol sa mga bagay na may kinalaman sa kaharian ng Diyos. Ngunit nang ang iba ay tumigas ang puso, at hindi naniwala, kundi nagsalita ng masama tungkol sa daan na ito sa harap ng karamihan, lumayo siya sa kanila, at ibinukod ang mga alagad, na araw-araw na nagtatalakay sa paaralan ni Tyrannus.’⁷ Nang ‘nagmatigas ang ilan’ at ‘nagsalita ng masama tungkol sa daang iyon [ang pagparito ng Panginoon] sa harap ng karamihan,’ saka lamang naudyukan ang ating mga kapatid na lumabas at maghiwalay mula sa mga iglesia. Hindi nila matiis ang ‘masamang pagsasalita’ ng ‘masamang mga alipin,’ at ang mga iglesiang nagpapatuloy sa pang-aapi at ‘masamang pagsasalita’ laban sa mga naghihintay sa ‘pinagpalang pag-asa,’ ay para sa kanila ay wala nang iba kundi mga anak na babae ng mistikong Babilonia. Ganoon nila ito ipinahayag, at pumasok sila sa kalayaan ng ebanghelyo. At bagaman hindi kami lahat ay nagkakasundo kung ano ang bumubuo sa Babilonia, nagkakasundo kami sa agarang at huling paghihiwalay mula sa lahat ng sumasalungat sa doktrina ng nalalapit na pagparito at kaharian ng Diyos. Naniniwala kami na ito ay isang usapin ng buhay at kamatayan. Kamatayan ang manatiling kaugnay sa mga samahang magaan ang pagtingin o sumasalungat sa pagparito ng Panginoon. Buhay ang lumabas mula sa lahat ng kaugalian ng tao, at tumindig sa salita ng Diyos, at maghintay araw-araw sa pagpapakita ng Panginoon. Kaya't ngayo'y sinasabi namin sa lahat na sa anumang paraan ay nabibigkis sa pamatok ng pagkaalipin, ‘Lumabas kayo sa kanilang gitna, at maghiwalay kayo, sabi ng Panginoon, at huwag ninyong hipuin ang maruming bagay; at tatanggapin ko kayo, at magiging Ama ako sa inyo, at kayo'y magiging mga anak na lalaki at babae sa akin, sabi ng Panginoong Makapangyarihan sa lahat.’”⁸

GSAM 175Hindi Matuwirang Pagtutol

GSAM 175.1Ganito inilalarawan ni Wm. Miller ang alitang umiiral noon sa pagitan ng mga iglesia at ng mga Adventista:—

GSAM 175.2“Lubhang hindi likas at hindi maipaliwanag na ang mga Kristiyanong iglesia ay magbukod sa doktrinang ito at sa kanilang mga miyembro dahil sa pinagpalang pag-asang ito. Alam ko na ang ilan sa mga Baptistang simbahan ay nagsasabing hindi nila sila binubukod dahil sa kanilang pananampalataya, kundi dahil sa kanilang pakikipag-isa sa mga mananampalatayang Adventista. Kung gayon, kung hindi ito dahil sa kanilang pananampalataya sa isang paparating na Tagapagligtas, bakit ako binubukod sa kanilang mga pulpito, samantalang hindi ako kailanman nakipag-isa sa alinman sa iba kundi sa isang Baptistang iglesia? Isang maling palusot ito. Ngunit hindi ito maaaring maging dahilan ng mga Metodista at Presbiteriano; sapagkat naniniwala sila sa halo-halong komunyon. Ano ang kanilang dahilan sa pagbubukod? May narinig akong ilan ay binubukod dahil sa ‘pag-awit’ ng mga himig para sa ikalawang pagdating; ang iba naman dahil sa pagkabaliw, samantalang ang tanging ebidensya ng pagkabaliw laban sa kanila ay ang kanilang pagbabantay para sa Kristo. O Diyos, ‘patawarin mo sila, sapagkat hindi nila alam ang kanilang ginagawa.’”

GSAM 176Si Storrs tungkol sa Saloobin ng mga Iglesia

GSAM 176.1Nagsalita si George Storrs tungkol sa saloobin ng mga simbahan sa mga Adventista, ayon sa ganitong paraan:—

GSAM 176.2“Alin sa kanila, sa sandaling ito, ang hindi nagsasabing, ‘Nananahan ako bilang isang reyna’? At alin sa kanila ang hindi pinapasaya ang kanilang sarili sa kaisipang balang araw ay kanilang sasakupin ang mundo, at ito ay sasailalim sa kanilang pananampalataya? Alin sa kanila ang magpapahintulot sa isang kaluluwa na manatili sa kanilang piling nang payapa, na hayag at walang takot na ipinapahayag ang kanyang pananampalataya sa nalalapit na pagdating? Hindi ba ang kundisyon para manatili sa kanilang piling nang payapa ay ang iyong ‘ganap na pag-iwas’ sa pampublikong pagpapahayag ng pananampalataya sa pagdating ng Panginoon ngayong taon, anuman ang iyong paniniwala tungkol dito, at gaano man kahalaga sa iyong palagay na isigaw, ‘Matakot kayo sa Diyos, at parangalan siya; sapagkat ang oras ng kaniyang paghuhukom ay dumating na’?”

GSAM 176Patotoo ni Mansfield

GSAM 176.3Si L. D. Mansfield, na sumusulat mula sa Oneida, N.Y., noong Marso 21, 1844, ay ganito ang kaniyang patotoo:—

GSAM 176.4“Ang Diyos ay kumikilos sa mga isipan ng kaniyang mga minamahal na anak na naghihintay sa Panginoon mula sa langit, at ginagabayan sila hindi lamang upang pakinggan ang anghel ‘na may walang hanggang mensahe ng magandang balita para ipahayag, na nagsasabing, oras ng kaniyang paghuhukom ay dumating na,’ kundi upang tuparin ang kasunod na utos, ‘Lumabas kayo sa kaniya, bayan ko!’ Mas lubos akong napapaniwala kaysa dati na ang mga relihiyosong organisasyon sa kasalukuyan ay bumubuo ng malaking bahagi ng Babilonia na babagsak nang marahas at hindi na muling matatagpuan.... Sa tingin ko, gayunpaman, sa ilang mga organisasyon ay pinakamalinaw ang pagkakatulad sa maliit na sungay. Ilang halimbawa ang magpapaliwanag nito.

GSAM 176Ang Espiritu ng Pulutong na Nahayag

GSAM 176.5“Isang kapatid na matagumpay na naglingkod sa rehiyong ito sa pagpapahayag ng pagdating ng Panginoon ay nag-iskedyul ng isang lektura sa isang tiyak na lugar sa itinakdang oras. Inayos ng Panginoon na siya ay labing-anim na milya ang layo mula sa itinakdang lugar, ngunit isang _____ na ministro ang naroroon, na namumuno sa isang pulutong, na may bitbit na alkitran at balahibo, upang gamitin ito sa lingkod ng Kataas-taasang Diyos. Ang mismong ministrong ito ay nagsimula ng isang pinalawig na pagtitipon hindi naglaon, ngunit ang lahat ay kasing lamig at yelo ng glacier ng Hilaga—walang kaluluwang nagising o nahikayat. Sa wakas, sinabi ng ministro na naniniwala siyang ‘kailangan niyang umupo sa upuan ng mga nababalisa.’

GSAM 177.1“Sinabi ng isang pinuno ng klase sa nayong ito sa kanila mula nang magdaos kami ng mga pagpupulong dito, na kung may taong papasok sa kaniyang bahay at sasabihin niyang naniniwala siyang darating si Kristo ngayong taon, palalabasin niya ito sa labas.”

GSAM 177Tungkulin sa mga Iglesia

GSAM 177.2Sa puntong ito ay ipakikilala namin ang isang patotoo mula sa isang talumpati para sa komperensya ng mga mananampalatayang Adventista na nagtipon sa Boston, Mass., na may petsang Mayo 31, 1844, at pinirmahan nina Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale, at J. V. Himes. Sila ay nagsabi:—

GSAM 177.3“Tungkol sa aming tungkulin sa mga iglesia, maaari rin kaming magbigay ng ilang salita. Ang panganib dito, gaya ng sa karamihan ng ibang kaso, ay nakikita namin sa mga sukdulan. Ang unang anyo ng panganib ay ang pagpapahintulot sa awtoridad ng iglesia na aming kinabibilangan na ipataw sa amin ang katahimikan sa ganitong usapin ng tungkulin. Walang duda na libu-libo ang nagdala sa kanilang sarili sa paghatol sa harap ng Diyos sa pamamagitan ng pagsunod sa mga hindi naaayon sa Kasulatan na pag-angkin ng kanilang mga iglesia sa bagay na ito, na kung sila ay naging matatag at tapat, ay nasa mas ligtas na kalagayan ngayon, at mas kapaki-pakinabang, kahit na maaari rin silang tawagin upang magdusa.

GSAM 177.4“Ang ikalawang anyo ng panganib ay ang pagbibigay-daan sa espiritu ng paghihiganti laban sa mga iglesia dahil sa kanilang kawalan ng katarungan sa atin, at ang pagsasagawa ng walang piniling pakikidigma laban sa lahat ng ganitong mga organisasyon. Tungkol sa tungkulin ng mga Adventista, kaugnay ng mga simbahan kung saan sila maaaring kabilang, kung hihilingan kaming gawin ito, hindi kami makapagbibigay ng mga tagubiling maaaring magamit sa pangkalahatan. Dapat silang kumilos nang may takot sa Diyos, ayon sa hinihingi ng kalagayan.

GSAM 178.1“Dapat naman tayong maging matatag sa pagtupad ng ating tungkulin, sa pagpapatotoo para sa katotohanan sa lahat ng angkop at nararapat na pagkakataon. At kung sa pagsunod sa landas na ito ay makasakit tayo ng damdamin sa mga simbahan, at bantaan nila tayong paalisin hangga't hindi tayo manahimik (bagaman kung sa tingin natin ay mas mabuting wakasan nang payapa ang ating ugnayan sa iglesia, maaaring iyon ang mas mainam na paraan), gampanan natin ang ating tungkulin, at kapag tayo'y pinaalis, magtiyaga tayo sa pagtiis ng kawalan ng katarungan, at maging handa, kasama ng ating Panginoon, na ‘lumabas sa labas ng tarangkahan, na pasan ang paghamak sa Kanya.’”

GSAM 178.2Mula sa mga siping ito tungkol sa ginawa ng mga iglesia sa mga naghahatid ng mensahe ng ikalawang anghel, malinaw na makikita kung paanong, bilang unang bunga ng pagbibigay ng ikalawang paanyaya sa “hapunan,” ang mga pinisan sa isang espiritwal na kulungan ay tinatawag na “mga may kapansanan,” “ang pilay,” at “ang bulag,” na malinaw na nagpapahiwatig ng masamang pagtrato na kanilang natamo mula sa “pagpapatumba” ng kanilang “mga kapagsilbi,” na kanilang pinaghiwalayan.

GSAM 178Isang Hiwalay na Bayan na Pinili upang Tanggapin ang mga Bagong Katotohanan

GSAM 178.3Malinaw na nakikita ang layunin ng Panginoon sa pagbubuo ng isang natatanging bayan sa pamamagitan ng pagpapahayag ng mensahe ng ikalawang anghel—ang ikalawang paanyaya sa “hapunan”—at ang “sigaw sa hatinggabi.” Ang mga mahalagang katotohanan para sa mga huling araw ay dapat hanapin at ipahayag—isang gawaing hindi maaaring gawin sa mga simbahan na “nakapaloob sa kredo” gaya ng hindi rin maisasakatuparan ang pagpapahayag ng ebanghelyo sa mundo ng apostolikong iglesia habang nananatili ang ugnayan sa mga sekta ng mga Hudyo. Tinawag ng Diyos ang paghihiwalay doon,⁹ at tinawag din niya ang paghihiwalay ng mga mananampalataya sa pagdating mula sa mga nagnanais panatilihin sila sa bilog ng kanilang mga kredo.

GSAM 179Ang “Six Sermons” ni Storrs

GSAM 179.1Hindi nagtagal matapos ang paglabas na ito, napansin natin na dumating ang liwanag sa mga pangkat ng pagdating tungkol sa paksa ng parusang darating, gaya ng inilahad sa polyeto, “Six Sermons,” ni George Storrs, na kumukuha ng posisyon na ang tao ay likas na mortal; na ang mga patay ay walang malay sa pagitan ng kamatayan at muling pagkabuhay; na ang huling parusa sa mga walang Diyos ay ganap na pagkawala; at na ang kawalang-kamatayan ay isang biyaya ng Diyos, na matatanggap lamang sa pamamagitan ng pananampalataya sa ating Panginoong Jesu-Kristo.

GSAM 179.2Libu-libo sa mga Adventista ang tumanggap sa doktrinang ito tungkol sa kalikasan ng tao, ngunit hindi lahat. Ang pagtanggi rito ay hindi nagdulot ng kalituhan sa kanila, dahil itinuring ito na simpleng usapin ng paniniwala lamang at hindi pagsubok ng moral na katayuan; kaya't ang pinag-isang pagsisikap na babalaan ang mundo tungkol sa nalalapit na pagparito ni Kristo ay nananatiling buo. Gayunpaman, nagdulot ito ng pag-igting ng galit ng mga iglesia laban sa kanila.

GSAM 179Hindi Matalo ang “Six Sermons”

GSAM 179.3Ang ministro ng Metodista sa bayan kung saan ako naninirahan, na dati nang nakilahok sa pagpapangaral ng doktrinang pagdating noong 1843, ay nakatanggap ng “Six Sermons,” binasa ito, at inamin sa kanyang mga miyembro ng iglesia na hindi niya kayang pabulaanan ang doktrina; ngunit nang malaman niyang marami sa kanyang mga miyembro ang tumatanggap nito, pinayuhan niya ang iba na huwag basahin ang aklat, sapagkat “maniniwala sila sa doktrina kung babasahin nila ito.” Noong Setyembre 1844, pagbalik ng ministrong ito mula sa taunang komperensya, tumindig siya sa pulpito at hayagang itinakwil ang doktrinang pagdating, at mapagpakumbabang hiniling ang kapatawaran ng iglesia sa pag-anyaya noon sa mga tagapagsalita na magsalita sa bahay.

GSAM 179Nilitis dahil sa Heresiya

GSAM 179.4Ang aksyong ito ng ministro ay agad na sinundan ng pagsisikap na kasuhan ang mga mananampalataya sa pagdating dahil sa erehiya; ngunit dahil pinayagan silang ipagtanggol ang kanilang mga kaso mula sa Biblia, walang tagumpay na nakamit ang iglesia. Ilan ang hindi pinayagang makilahok sa iglesiang ito dahil ang kanilang paninindigan ay hindi naaayon sa disiplina, at marami pang iba ang nagbitiw dahil sa pagbubukod na ito sa mga miyembrong ang pananampalataya ay hindi mapatunayang salungat sa Kasulatan. Sa gayon, ang doktrinang adventista ay tuluyang ipinagbawal sa iglesia kung saan daan-daang tao ang nakatagpo ng Tagapagligtas at naging maligaya sa Diyos.

GSAM 180.1Ang ginawa sa aking bayan ay isinagawa rin sa daan-daang iba pang simbahan sa buong bansa. Ang mga tinrato nang ganito ng kanilang dating mga kapatid ay nakatagpo ng malaking aliw sa mga salita ng propeta Isaias: “Pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong nanginginig sa kaniyang salita: Ang inyong mga kapatid na napoot sa inyo, na nagpalayas sa inyo dahil sa aking pangalan, ay nagsabi, Purihin ang Panginoon; subalit siya'y lilitaw sa inyong kagalakan, at sila'y mahihiya.”¹⁰

GSAM 180Ipinakita ang Galit ng mga Masama

GSAM 180.2Habang papalapit ang araw na inaasahan ang Panginoon, lalo pang naging masigasig ang mga mananampalataya sa kanilang mga gawain, at lalo namang nagngalit at nangutya nang mas mabagsik ang masasama, gaya ng makikita sa sumusunod na pahayag na ginawa ng patnugot ng Midnight Cry noong Oktubre 31, 1844:—

GSAM 180.3“Ang epekto ng kilusang ito sa masasama ay lubos ding nakatulong upang patibayin kami sa aming paniniwala na ang Diyos ang nasa likod nito. Nang ang mga anak ng Diyos ay magtipon upang magpatirapa at magpakumbaba sa harap Niya, at maghanda para sa Kanyang pagparito, gaya ng nararapat sa isang kawan ng mga makasalanan na ang kaligtasan ay sa biyaya lamang, ay ipinakita ng masasama ang pinakamalaking malisya. Nang hindi kami nagbigay ng abiso ng aming mga pagtitipon maliban sa aming sariling pahayagan, at hindi rin namin inimbitahan ang publiko doon, ay nagsiksikan sa mga ito ang mga anak ni Belial, at nagdulot ng malaking gulo. Noong gabi ng Sabado, ika-12 ng kasalukuyang buwan [Oktubre 12, 1844], hindi kami nagdaos ng pulong sa tabernakulo, upang mabigyan ng pagkakataon ang tagapaglinis [janitor] na linisin ang bahay para sa Sabbath [Linggo]. Ngunit sapilitang pumasok ang pulutong sa bahay, at ipinagkait maging ang pribilehiyong iyon. Gayunpaman, ang alkalde, nang hindi hinihiling, ay agad na nakialam, at pinalayas sila.

GSAM 181.1“Sa aming pagtitipon noong sumunod na Linggo, matapos mapuno ang tabernakulo, isang makapal na pulutong ang nag-okupa sa kalye sa harap ng gusali, marami sa kanila ang nagngagalit na may naniniwala sa pagdating ng Panginoon. Noong gabi, dahil sa kaguluhan ng mga tao, walang pulong na ginanap; gayunpaman, napuno ng mga taong-bayan ang kalye nang maaga pa; ngunit ang agarang pakikialam ng alkalde at ng kanyang mahusay na pulisya ay naglinis sa kalye, matapos magpadala ng ilan sa kulungan. Maaari lamang naming ihambing ang kilos ng pulutong sa ginawa ng mga taong pumalibot sa pintuan ni Lot, noong gabi bago ang pagkawasak ng Sodom.... Ang kilos nila ay napakabilis, sabay-sabay, at malawak, kaya't ang paglitaw nito sa unang araw ng ikapitong buwan ng mga Hudyo ay nagpatibay sa aming paniniwala na ito nga ang buwan.”

GSAM 181Ang mga Manunuya ay Nagsuot ng mga Balabal sa Pag-akyat sa Langit

GSAM 181.2Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ang araw na nagtapos ang dalawang libong tatlong daang araw, sa Paris, Maine, habang ang mga mananampalataya ay nagtitipon sa bahay ng pagsamba, nakatuon sa taimtim na panalangin sa Diyos, sa pag-asang darating ang Panginoon sa araw na iyon, ang mga mapang-uyam na mang-aalipusta ay nagtipon-tipon sa paligid ng bahay, kumakanta ng mga kantang mapanuya. Dalawa sa mga manggugulong ito ang nagsuot ng mahahabang puting balabal at umakyat sa bubong ng bahay, kumanta ng mga kantang pang-uyam, at inuyam ang mga nasa loob ng bahay na nananalangin at naghihintay sa pagdating ng Panginoon.

GSAM 181.3Malamang na mula sa pangyayaring ito nagmula ang mga kasinungalingang ikinakalat tungkol sa mga Adventista na nagsusuot ng mga balabal para sa pag-akyat sa langit; sapagkat sa kabila ng pag-aalok ng mga pahayagang Adventista ng gantimpalang umaabot sa $500 para sa kahit isang tunay na insidente kung saan may Adventista na nagsuot ng balabal para sa pag-akyat sa langit noong 1844 at sa gayon ay naghintay sa pagdating ng Panginoon, wala ni isang kaso man lang ang kailanman nailahad.

GSAM 182Ang Pangitain ni Hazen Foss, 1844

GSAM 182.1Noong panahong ito, may isang binata na nagngangalang Hazen Foss na naninirahan sa Poland, Maine, na matibay ang paniniwala na darating ang Panginoon sa ika-sampung araw ng ikapitong buwan. Siya ay isang lalaking kaaya-aya ang itsura, kaaya-aya ang pakikitungo, at medyo mahusay ang pinag-aralan. Ilang linggo bago magwakas ang “sigaw sa hatinggabi,” lumapit ang Panginoon at nagbigay sa kanya ng isang pangitain, na doo'y ipinakita sa kanya ang paglalakbay ng mga adventista patungo sa lungsod ng Diyos, kasama ang kanilang mga panganib. May ilang mensahe ng babala na ibinigay sa kaniya na dapat niyang iparating, at nakita rin niya ang mga pagsubok at pag-uusig na susunod kung magiging tapat siya sa pagsasalaysay ng ipinakita sa kaniya. Siya, tulad ni G. Foy, ay pinakitaan ng tatlong hakbang kung paano ganap na darating ang bayan ng Diyos sa daan patungo sa banal na lungsod. Bilang isang matibay na mananampalataya sa pagdating ng Panginoon na “sa loob ng ilang araw pa” (tulad ng kanilang pagkanta noon), ang bahagi ng pangitaing may kinalaman sa tatlong hakbang patungo sa daan ay hindi niya maipaliwanag; at dahil sa likas niyang mayabang na espiritu, umatras siya sa krus, at tumangging ikwento ito. Inulit ang pangitain sa ikalawang pagkakataon, at bukod pa rito sinabihan siya na kung ipagpapatuloy niyang tanggihan na ikwento ang ipinakita sa kaniya, kakaltasin sa kaniya ang pasanin at ibibigay ito sa isa sa mga pinakahina sa mga anak ng Panginoon, na siyang tapat na magkukwento sa kung ano ang ihahayag ng Diyos. Muli siyang tumanggi. Pagkatapos ay ipinagkaloob ang ikatlong pangitain, at sinabihan siya na siya ay pinalaya na, at ang pasanin ay inilagay sa isa sa pinakahina sa mga mahina, na tutupad sa utos ng Panginoon.

GSAM 182Hindi Naikwento ni Foss ang Kaniyang Pangitain

GSAM 182.2Nagulat ang binata, at nagpasya siyang ikuwento ang ipinakita sa kanya, kaya't ipinahayag niya ang kanyang takdang oras. Nagkandarapa ang mga tao upang makita at makinig. Maingat niyang ikinuwento ang kanyang karanasan, kung paano niya tinanggihan na ikuwento ang ipinakita sa kanya ng Panginoon, at kung ano ang magiging bunga ng kanyang pagtanggi. “Ngayon,” wika niya, “ikukuwento ko ang pangitain.” Ngunit sa kasamaang palad! huli na ang lahat: nakatayo siya sa harap ng mga tao na tila estatwang walang imik, at sa wakas ay sinabi sa sukdulang paghihirap, “Hindi ko maisip kahit isang salita ng pangitain.” Piniga-piga niya ang kanyang mga kamay sa matinding pagdurusa, na nagsasabing, “Tinupad ng Diyos ang Kanyang salita. Kinuha Niya ang pangitain mula sa akin,” at sa matinding pagkabagabag ng isip ay sinabi, “Isang taong naligaw ako.” Mula noon, nawala ang kanyang pag-asa kay Kristo, at bumagsak sa kalagayan ng kawalan ng pag-asa. Hindi na siya muling dumalo sa anumang pulong ng mga Adventista, at wala nang personal na interes sa relihiyon. Ang kanyang pag-uugali sa maraming paraan, sa pinakabanayad na pananalita, ay parang isang pinagkaitan ng banayad na impluwensya ng Espiritu ng Guro, ng isang “iniwan sa kanyang sariling mga paraan, upang mapuno ng kanyang sariling mga gawa.” Sa ganitong kalagayan ng isipan siya namatay noong 1893.

GSAM 183Ang Pangitain ni Foss na Isinalaysay ng Iba

GSAM 183.1Mga tatlong buwan matapos niyang mabigo na maalala ang kanyang pangitain, narinig niya mula sa katabing silid ang isang pangitain na ikinuwento ng iba. Ang pulong ay ginanap sa isang bahay-tirahan kung saan siya naroroon. Pinilit siyang pumasok sa pulong, ngunit tumanggi siya. Sinabi niya na ang pangitain ay halos kapareho ng ipinakita sa kanya, gaya ng pagkukwento ng dalawang tao sa iisang bagay. At sa ganitong paraan ay nalaman ang kanyang nakita ngunit hindi niya maalala nang subukan niyang ikuwento ito. Nang makita niya ang taong iyon pagkatapos, sinabi niya, “Iyon ang instrumento na pinaglagakan ng Panginoon ng pasanin.”

GSAM 183Masidhing Nabigo

GSAM 183.2Sa wakas ay dumating ang ika-sampung araw ng ikapitong buwan, ayon sa oras ng mga Hudyo (Oktubre 22, 1844). Libu-libo ang naghihintay sa panahong iyon para sa katuparan ng kanilang mga pag-asa. Wala na silang inihanda para sa anumang makamundong bagay lampas sa petsang iyon. Hindi nila kailanman pinagyayaman ang kaisipang, “kung hindi ito dumating,” kundi inayos nila ang kanilang mga bagay-bagay sa mundo na parang inaasahan nilang magwawakas sa araw na iyon ang panahon ng kanilang likas na buhay. Binalaan at hinikayat nila ang masasama na tumakas sa nalalapit na galit, at marami sa kanila ang natakot na maaaring maging totoo ang mensahe. Nagpayo at nanalangin sila kasama ang kanilang mga kamag-anak, at nagpaalam sa mga hindi pa inialay ang kanilang puso sa Diyos. Sa madaling salita, iniwan na nila ang lahat ng makamundong bagay nang may buong kaseryosohan ng isang taong itinuturing ang sarili na malalantad nang harapan sa Hukom ng buong lupa. Kaya naman, sa halos hindi makahingang pagkabahala, nagtipon sila sa kanilang mga lugar ng pagsamba, na inaasahang sandali na lang ay maririnig nila “tinig ng arkanghel, at may trumpeta ng Diyos,” at makita ang langit na nagliliyab sa kaluwalhatian ng paparating nilang Hari.

GSAM 184.1Dahan-dahang lumipas ang mga oras, at nang sa wakas ay lumubog ang araw sa kanlurang abot-tanaw, natapos na ang ika-sampung araw ng ikapitong buwan ng mga Hudyo. Muling kumalat ang kadiliman ng gabi sa buong mundo; ngunit sa kadiliman na iyon ay dumating ang isang matinding kalungkutan sa mga puso ng mga mananampalatayang naghihintay sa pagdating, na ang kapantay ay matatagpuan lamang sa dalamhati ng mga alagad ng ating Panginoon, habang sila'y seryosong pauwi na sa kanilang mga tahanan sa gabi kasunod ng pagpapako sa krus at pagkakalibing ng kaniya na kanila lamang ilang sandali bago iyon ay matagumpay na sinamahan papuntang Jerusalem bilang kanilang Hari.