Kabanata 15 — Lumalaking Liwanag at Mas Dakilang mga Kababalaghan

GSAM 235.1“ALALAHANIN ninyo ang mga unang araw, na pagkatapos kayong liwanagan, ay nagtiis kayo ng mabigat na pakikibaka ng mga paghihirap; sa isang bahagi, habang kayo ay naging tampulan ng mga pang-iinsulto at paghihirap; at sa isang bahagi, habang kayo ay naging kasama ng mga ganoong pinagtrato.”¹

GSAM 235.2Ang panahon mula sa kabiguan noong 1844 hanggang sa mailantad ang malinaw na liwanag tungkol sa santuwaryo at sa mensahe ng ikatlong anghel ay isang natatanging pagsubok. Ang mga Adventista na patuloy na naniniwala na tama sila sa nakaraang kilusan ay tunay ngang naging “pinagtitinginan” ng mga nagsasabing ganap na kabiguan ang mensahe; at dahil dito, sila ay naging paksa ng matinding panunuya. Kaya nilang matiis ito nang may kagalakan habang nananatili silang nakakapit sa Panginoon sa pamamagitan ng pananampalataya, at nakikibahagi sa presensya ng kaniyang Espiritu Santo.

GSAM 235Dalawang Espesyal na Puntirya ng Atake

GSAM 235.3May dalawang espesyal na punto ng tukso si Satanas para sa mga Adventista. Ang una ay upang hikayatin ang mga matatag sa paniniwalang natapos na ang panahon ng hula, na paniwalaan na ang ikalawang pagdating ni Kristo ay isang espirituwal na pagparito, at sa isang paraan ay naganap ang pagdating Niya sa pagtatapos ng dalawang libong tatlong daang araw. Ang ikalawa ay hikayatin ang mga nag-aalinlangan tungkol sa kanilang nakaraang karanasan na isuko na lamang ito. Kaya habang unti-unting inilalantad mula sa mga Kasulatan ang katotohanan hinggil sa santuwaryo at sa mensahe ng ikatlong anghel, ang mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, sa pamamagitan ng kaloob ng hula, ay nagpapatibay sa nakaraang kilusan, tinatawag itong “isang maliwanag na liwanag” na itinayo ng Diyos sa simula ng landas, upang magliwanag hanggang sa lungsod, at itinuro ang mga ebidensya sa Kasulatan na ang ikalawang pagdating ni Kristo ay literal at personal, at samakatuwid ay hindi maaaring maging pangyayari sa katapusan ng “mga araw.”

GSAM 236Kamangha-manghang mga Pagpapakita

GSAM 236.1Kung ang Panginoon ay magsalita sa kaniyang bayan sa pamamagitan ng mga pangitain sa mga huling araw na ito, hindi ba inaasahan natin na sa mismong pagpapakita ay magkakaroon ng malinaw na mga palatandaan ng pagka-diyos? Ang mga palatandaang ito ay kitang-kita sa mga pangitain ni Ginang E. G. White. Ang kababalaghan ng mga pangitain mismo, gaya ng ipinakita sa Kabanata 13, ay tunay na himala; ngunit may maraming kamangha-manghang katangian na kaugnay ng kanyang mga naunang pangitain, na mapapansin mo habang patuloy mong binabasa ang aklat na ito; at maaari ba nating asahan na magiging iba ito sa isang kaloob na may ganitong katangian na idinisenyo ng Diyos upang akitin ang pansin ng mga tao, at itulak sila na magsabi, tulad ni Moises, “Lilingon ako at titingnan ang kahanga-hangang bagay na ito”? Ang simpleng pahayag ng isang mahirap, maysakit, at mahina na dalaga, na tila nasa bingit ng kamatayan, na ang Panginoon ay nagbigay sa kaniya ng isang pangitain, ay hindi sana sapat upang magawa ito. Ang mga kamangha-manghang pagpapakita na kaugnay ng mga pangitain ay nagdulot ng interes dito, at isang panawagan ang ginawa para ang dalaga ay pumunta sa iba't ibang lugar at ikuwento ang inutos ng Panginoon na ipaalam sa iba.

GSAM 236Mga Kahanga-hangang Pagpapakita sa Ikatlong Pangitain

GSAM 236.2Ilalahad ko rito ang ilang katotohanan tungkol sa kanyang ikatlong pangitain, ang isa na ibinigay sa bahay ng kanyang ama, na nabanggit sa Kabanata 13, ayon sa pagkukwento sa akin ng ama at ina ni Ginang White, ng kanyang kapatid na babae, si Ginang Sarah Belden, at ng iba pa.

GSAM 236.3Sa silid kung saan ibinigay ang pangitain, nakapatong sa aparador ang isang napakalaking Biblia ng pamilya. Isa ito sa isang edisyon na inilimbag sa Boston ni Joseph Teale noong taong 1822. Ang aklat ay labing-walong pulgada sa labing-isa, apat na pulgada ang kapal, at may bigat na mahigit labing-walong libra. Habang siya ay nasa pangitain, siya ay tumindig at kinuha ang mabigat na Bibliang ito sa kanyang kaliwang braso, na nakabukas ang aklat, at iniunat nang nasa anggulong siyamnapung grado sa kanyang katawan; at pagkatapos, nang mahigit kalahating oras, gamit ang kanyang kanang kamay, bumabalik-balik siya sa iba't ibang teksto at itinuturo ang iba't ibang talata ng Kasulatan, na inuulit niya habang nakatingin pataas ang kanyang mga mata, at sa direksyong kabaligtaran ng aklat. Ang kapatid niyang si Sarah (na kalaunan ay naging asawa ni Stephen Belden), o kung minsan ay ibang taong naroroon, ay tumitingin sa bawat talata na itinuturo ng kanyang daliri, at malinaw na nakita na sa bawat pagkakataon ay inuulit niya ang talatang kinaroroonan ng kanyang daliri. Sinabi ni Ina Harmon na ang anak niyang si Ellen sa kanyang karaniwang kalagayan “ay hindi kayang buhatin ang mabigat na Bibliang iyon mula sa aparador dahil sa kakulangan ng lakas; ngunit sa pangitain ay hawak niya ito nang kasing dali, tila baga isa lamang Bagong Tipan na kasya sa bulsa.”

GSAM 237.1Narito nga ang isang kababalaghan!—isang maselang dalaga, na may timbang na pitumpung libra lamang, ay humawak ng mabigat na Biblia nang mahigit kalahating oras sa isang posisyong hindi kayang hawakan ng isang malakas na lalaki nang dalawang minuto; muli, lumilipat-lipat sa iba't ibang bahagi ng mga Kasulatan na sa bawat pagkakataon ay napatunayang siyang teksto na inuulit niya, habang nakatingin pataas ang kanyang mga mata at sa kabaligtaran ng direksyon ng aklat; at sa huli, isang tinig na nagmumula sa isang taong walang galaw ng baga o paghinga sa katawan, at inuulit nang tama ang mga itinalagang teksto ng Kasulatan,—ito ay tiyak na hindi maaaring paratangang gawa ng tao, o bilang epekto ng karamdaman. Ang mga nakakita rito ay itinuring itong pinakamalinaw na pagpapakita ng Espiritu ng Kaniya na nagsalita mula sa nasusunog na palumpong. Ang mga ganitong pagpapakita sa ikatlong pangitain ni Binibining Harmon, kung saan ito ay kilala, ay nagbigay ng nakakukumbinsing patunay na ang kapangyarihang higit sa hangganan ay nasa mga pangitain.

GSAM 237Ang Pangitain sa Topsham

GSAM 237.2Hindi nagtagal matapos ang pangyayaring ito, ang kawan ng mga Adventista sa Topsham, mga tatlumpung milya hilagang-silangan ng Portland, Maine, nang marinig ang tungkol sa mga pakikitungo ng Panginoon kay Binibining Ellen G. Harmon, ay inimbitahan siya sa lugar na iyon. Tinanggap ang paanyaya, at sa gayon ay naganap ang kanyang unang pagbisita sa Topsham. Ang mga pagtitipon ng mga Adventista noong panahong iyon ay ginaganap sa bahay ni G. Curtiss. Si Ginang Frances Lunt (dating Binibining Frances Howland), mula sa Oakland, Cal., ay nagbigay sa akin ng sumusunod na pahayag, na may petsang Enero 19, 1890:—

GSAM 238.1“Ako, kasama ang pamilya ng aking ama, ay dumalo sa mga pulong ni Kapatid na Harmon sa Topsham noong 1845, at sa mga pulong na ito ay nagkaroon siya ng isang pangitain. Ito ang unang pagkakataon na nakita namin siyang nasa pangitain. Ang isa sa mga lumang Bibliang iyon [ang Teale Family Bible, na may bigat na labingwalong libra] ay pag-aari ni Kapatid na Curtiss. Ang malaking Bibliang ito ay kinuha mula sa aparador ni Kapatid na Harmon habang siya ay nasa pangitain, at itinuro niya ang mga talata ng Kasulatan habang bumabaliktad siya ng mga pahina, samantalang nakatingin pataas ang kanyang mga mata, at hindi nakatutok sa aklat. Ang mga talatang inuulit niya ay mga salita ng pagtuturo, paghihikayat, o pagsaway. Isa pang kakaiba sa pagpapakita noon ay ang posisyon ng aklat. Hawak ito sa kanyang bukas na kamay sa anggulong apatnapu't limang grado, at walang ibang tao ang nakahawak ng aklat sa katulad na anggulo nang hindi ito agad nadudulas sa kamay; ngunit hinawakan ni Kapatid na Harmon ang Bibliang ito sa ganoong anggulo nang ilang minuto, nang kasing-tibay na para bang nakadikit ito sa kanyang kamay, habang siya ay lumalapit mula sa isa hanggang sa iba sa silid.”

GSAM 238Patotoo ni Ginang Truesdail

GSAM 238.2Isa pang pahayag tungkol sa parehong pangitain ay mula kay Ginang M. C. Truesdail ng Trenton, Mo., na may petsang Enero 27, 1891. Siya ay nagsabi:—

GSAM 238.3“Labing-limang taong gulang ako noong 1845, at naroroon ako noong unang pagbisita ni Kapatid na Harmon sa Topsham, nang magkaroon siya ng pangitain sa bahay ni Kapatid na Curtiss, kung saan kinuha niya ang malaking Biblia ng pamilya at itinaas ito sa isang posisyon na hindi kayang hawakan ng iba ang aklat sa kanilang mga kamay nang hindi ito agad nakakalusot.

GSAM 238.4“Nasa pangitain si Kapatid na Harmon nang mahigit dalawang oras. Ito ang pinakakamangha-manghang pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos na nasaksihan ko, at nakita ko na siyang nasa pangitain nang higit sa labindalawang beses. Palaging ito'y mga pagkakataon ng malalim na kaseryosohan at pagsusuri sa sarili, ngunit nalampasan nito ang lahat. Oh! nanginig kami nang ang Kamahalan ng langit ay nagturo sa amin sa pamamagitan ng kaniyang mahinang instrumento; habang binabasa niya sa amin ang mga talata na napakapanatag at angkop sa aming pinagdadaanan; gaya ng Hebreo 2:2, 3; Santiago 5:7, 8; Hebreo 10:35, 39; 1 Pedro 1:7; Lucas 12:32-37, bukod sa marami pang iba, hawak ang malaking Biblia ng pamilya nang napakataas na kinailangan kong umakyat sa isang upuan upang mabasa ang talatang itinuturo niya. Sa tingin ko, hindi naman mahigit sa dalawang pulgada ang lamang ng taas ni Kapatid na Harmon.”

GSAM 239.1Ang mga ganitong pagpapakita ay kumumbinsi sa mga tapat na isang kapangyarihang higit sa tao ang nagkokontrol sa mapagkumbabang instrumento, at dumating ang mga tawag mula sa iba't ibang bahagi ng New England para siya ay pumunta at magbigay ng kanyang patotoo.

GSAM 239Ang Paggawa ng Kamay ay Kasalanan

GSAM 239.2Hindi naglaon pagkatapos nito, si Binibining Harmon ay inutusan, sa pamamagitan ng isang pangitain, na bumisita sa Paris, Maine, kung saan may mga indibidwal na naniniwalang kasalanan ang magtrabaho nang pisikal. Si Pastor Stephens, mula sa Woodstock, Maine, ang nanguna sa kamaliang ito, at nagkaroon ng malakas na impluwensya sa iba. Dati siyang isang mangangaral ng Methodist, at itinuturing na isang mapagkumbaba at tapat na Kristiyano. Nakuha niya ang tiwala ng marami dahil sa kanyang sigasig para sa katotohanan at sa kanyang tila banal na pamumuhay, na nag-udyok sa ilan na paniwalaan siyang espesyal na ginabayan ng Diyos. Binigyan ng Panginoon si Binibining Harmon ng isang pagsaway para sa kanya. Sinabi niya na sumasalungat siya sa salita ng Diyos sa pag-iwas sa paggawa, sa pagpupursigi sa iba na tanggapin ang kanyang mga pagkakamali, at sa pagtuligsa sa lahat ng hindi sumasang-ayon sa kanya. Tinanggihan niya ang lahat ng ebidensya na ibinigay ng Panginoon upang makumbinsi siyang mali siya, at tumangging aminin ang kanyang mga mali. Sinunod niya ang mga impresyon, at naglakbay nang napakalayo, naglalakad ng mahabang distansya, kung saan tanging panlalait lamang ang kanyang matatanggap, at inisip na sa lahat ng ito ay naghihirap siya para sa kapakanan ni Kristo. Inisantabi niya ang kanyang katwiran at paghuhusga.

GSAM 239.3Tungkol sa patotoo ni Binibining Harmon at sa kinalabasan ng kaso, kukunin ko ang sipi mula sa isang liham na natanggap mula kay Ginang M. C. Truesdail, na noon ay nakatira sa Paris, Maine. Matapos magbigay ng ilang detalye na kaayon ng nasa itaas, sinabi niya:—

GSAM 240.1“Nagkumpisal ang lahat maliban sa kanilang pinuno, si Jesse Stephens. Binalaan siya ni Kapatid na Harmon na maliban kung mapagpakumbaba siya sa pamamagitan ng pag-amin sa kanyang mga pagkakamali, malapit nang magwakas ang kanyang karera. Naintindihan ng lahat na ito ay isang hula na sa anumang paraan ay magpapakamatay siya.”

GSAM 240.2Narito ang kasunod na pangyayari sa kanyang kaso:—

GSAM 240.3“Matapos siyang iwan ng kanyang munting kawan, siya ay naging malungkutin, at di nagtagal ay nawalan ng katinuan, tumangging kumain ng anumang lutong gawa ng masasama. Hindi niya pa narinig ang pagbabalik ko mula sa Massachusetts nang dalhin ko sa kanya ang kanyang pananghalian. Nagtanong siya, habang iniaabot ang kanyang buto-butong kamay sa isang maliit na siwang sa bintana, ‘Ipinadala ka ba ng Diyos na may dala nito, Kapatid na Marian?’ Nang mapansin niya ang aking nag-aatubiling sagot, tumanggi siyang tikman ito. Ang kanyang kalunos-lunos na kalagayan, na nakakulong sa isang maliit na silid ng kapatid niyang lalaki (isang hindi mananampalataya), ay nagpapaalala sa akin ng babala na mabait na ipinadala sa kanya mula sa langit, at na kanyang matigas na tinanggihan. Dinala siya sa kanyang pamilya dalawang araw matapos ang malungkot na pagbisitang ito, kung saan hindi nagtagal ay tinapos niya ang kanyang buhay sa pamamagitan ng pagpapakamatay, gamit ang kanyang mga panakip-kama bilang lubid.”²

GSAM 240Isang Hula na Natupad

GSAM 240.4Noong tag-init ng 1845, sa paanyaya ni Otis Nichols, bumisita si Binibining Harmon sa Massachusetts, na sinamahan ng kanyang kapatid na si Sarah. Nanirahan sila sa tahanan ng pamilya ni G. Nichols. Siya at ang kanyang asawa ay naglilibot kasama ang kanilang karwahe, at dinadala sila sa iba't ibang lugar upang magdaos ng mga pagpupulong, kung saan inihayag ni Binibining Harmon ang kanyang mga patotoo. Sa ganitong paraan, nagawa niyang bumisita sa Boston, Roxbury, at Carver. Sa panahon ng kanilang ikalawang pagbisita sa Boston, Mass., naganap ang isang napaka-interesanteng insidente.

GSAM 240.5May isang grupo ng mga taong fanatiko sa Boston at mga karatig-lungsod na naniniwala rin na kasalanan ang magtrabaho, at ang kanilang pangunahing mensahe ay, “Ipagbili ang inyong mga ari-arian at ibigay ito sa mahihirap.” Sinabi nila na sila ay nasa jubileo, na dapat magpahinga ang lupa, at na ang mga mahihirap ay dapat suportahan nang hindi nagtatrabaho. Sina Sargent, Robbins, at ilan pa ang mga pinuno. Kinondena nila ang mga pangitain bilang galing sa diyablo, dahil naipakita ang kanilang mga sariling pagkakamali. Sila ay mabagsik sa lahat ng hindi naniniwala gaya nila.

GSAM 241.1Habang bumibisita sina Binibining Harmon at ang kapatid niya sa bahay ni G. Nichols, dumating sina Sargent at Robbins mula Boston upang humingi ng pabor sa kaniya, at sinabi nilang dumalaw lamang sila at mananatili magdamag. Sumagot si G. Nichols na ikinagagalak niyang dumating sila, sapagkat naroon sa bahay sina Binibining Sarah at Ellen Harmon, at nais niyang magpakilala sila. Agad silang nagbago ng isip, at hindi na napaniwala na pumasok sa bahay. Tinanong ni G. Nichols kung maaari bang ikuwento ni Ellen ang kanyang mensahe sa Boston, at kung makikinig muna sila, saka sila humusga. “Oo,” sagot nila, “pumunta ka sa Boston sa susunod na Sabbath [ang ibig sabihin ay Linggo, dahil hindi pa nila tinatanggap ang Sabbath]; nais naming magkaroon ng pribilehiyo na makinig sa kanya.”

GSAM 241.2Ikinuwento ito sa akin ni G. Nichols sa bahay niya sa Dorchester noong 1858. Sinabi niya na nakapaghanda na siya ng lahat upang pumunta sa Boston sa umaga ng Linggo kasama ang karwahe niya para ihatid si Binibining Harmon sa nakatakdang pagtitipon. Nang gabing iyon, habang nananalangin ang pamilya, siya ay dinala sa isang pangitain. Pagkatapos niyang magising dito, sinabi niya, “Kapatid na Nichols, hindi ako pupunta sa Boston bukas; ipinakita sa akin ng Panginoon na kailangan kong pumunta sa Randolph. May ipinagagawa siya sa akin doon.” Malaki ang paggalang ni G. Nichols sa kanyang salita. Nangako siyang isasama siya sa Boston kinabukasan, at nag-alala siyang nagtanong, “Ano ang gagawin ko sa aking salita kina Sargent at Robbins?” “Huwag mong pansinin iyon,” sabi ni Binibining Harmon, “iniutos sa akin ng Panginoon na pumunta sa kabilang direksyon.” “Bueno,” sabi ni G. Nichols, “hindi ko ito maintindihan.” “Ipinakita sa akin ng Panginoon na maiintindihan natin ito pagdating natin roon,” sabi ni Binibining Harmon. “Bueno,” sabi ni G. Nichols, “wala kang ibang paraan para makarating roon maliban kung pupunta kami at ihahatid ka, pero hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang mga bagay sa mga kapatid sa Boston.”

GSAM 241.2Sinabi pa sa akin ni G. Nichols na “Nakita ni Kapatid na Harmon ang kanilang pagpapanggap sa pangitain, na walang pulong sa Boston sa Linggo, na magtitipon sina Sargent, Robbins, at ang iba pang tutol kasama ang malaking grupo sa Randolph (labing-tatlong milya mula sa Boston) sa Linggo; at na kailangan nating harapin ang mga tumututol sa Randolph, sa kanilang pagpupulong sa Linggo na iyon, at doon ay bibigyan siya ng mensahe para sa kanila, na magpapatunay sa mga tapat at walang kinikilingan kung ang kanyang mga pangitain ay mula sa Panginoon o kay Satanas.” Sa halip na pumunta sa Boston at saka sa Randolph, na may layong dalawampu't dalawang milya, dumiretso sila sa Randolph, at dumating doon bandang oras ng pagpupulong. Doon nila nahanap ang mismong mga taong pumayag na makipagkita sa kanila sa Boston. Sinabi noon ni G. Nichols, “Naiintindihan ko na ngayon.”

GSAM 242.1Ang pagsisikap nina Sargent at Robbins na iwasan ang patotoo ni Binibining Harmon, at ang paraan ng paggabay sa kanya upang makasama sila, ay malaki ang naging impluwensya sa isipan ng ilan sa mga naroroon. Tungkol sa mismong pulong, ibibigay ko ang salaysay na ibinigay ni G. Nichols:—

GSAM 242Mga Kahanga-hangang Pagtatanghal

GSAM 242.2“Si Kapatid na Ellen ay dinala sa isang pangitaing may pambihirang mga pagpapakita, at nagpatuloy sa pagsasalita sa pangitain nang may malinaw na tinig, na malinaw na narinig ng lahat ng naroroon, hanggang sa paglubog ng araw. Sina Sargent, Robbins, at French ay labis na naiinis at naliligalig nang marinig si Kapatid na Ellen na nagsasalita sa pangitain, na kanilang inihayag na mula sa diyablo; ginamit nila ang lahat ng kanilang impluwensya at lakas ng katawan upang sirain ang epekto ng pangitain. Nagkakaisa silang kumanta nang malakas, at pagkatapos ay salitan silang nagsalita at nagbasa mula sa Biblia nang malakas, upang hindi marinig si Ellen, hanggang sa maubos ang kanilang lakas at manginig ang kanilang mga kamay kaya hindi na nila mabasa ang Biblia, ngunit sa gitna ng lahat ng kaguluhan at ingay na ito, ang malinaw at matining na tinig ni Ellen habang nagsasalita siya sa pangitain ay malinaw na narinig ng lahat ng naroroon. Nagpatuloy ang pagtutol ng mga lalaking ito hangga't kaya nilang magsalita at kumanta, sa kabila ng pagsaway at pakiusap ng ilan sa kanilang mga kaibigan na itigil na nila. Ngunit ayon kay Robbins, ‘Nakayuko kayo sa isang diyus-diyosan: sumasamba kayo sa isang gintong guya.’

GSAM 243.1“Si G. Thayer, ang may-ari ng bahay, ay hindi lubos na kumbinsido na ang kanyang pangitain ay mula sa diyablo, gaya ng ipinahayag ni Robbins. Nais niyang subukan ito sa isang paraan. Narinig niya na ang mga pangitain na may kapangyarihang Sataniko ay napipigilan sa pamamagitan ng pagbubukas ng Biblia at paglalagay nito sa taong nasa pangitain, at tinanong niya si Sargent kung susubukan niya ito sa ganoong paraan, na tinanggihan naman niya. Pagkatapos ay kinuha ni G. Thayer ang isang mabigat at malaking quarto na Biblia ng pamilya na nakalapag sa mesa at bihirang gamitin, binuksan ito, at inilapag sa dibdib ni Ellen habang siya ay nasa pangitain, na noon ay nakasandal siya pabalik sa pader sa sulok ng silid. Agad na agad nang mailapag ang Biblia sa kanya, tumayo siya at naglakad papunta sa gitna ng silid, na may hawak na bukas na Biblia sa isang kamay na nakataas nang kasing taas ng kanyang abot, at habang nakatitig pataas ang kanyang mga mata, buong kaseryosong ipinahayag, ‘Ang inspiradong patotoo mula sa Diyos,’ o mga katulad na salita. At saka, habang nakaladlad ang Biblia sa isang kamay, at nakatingin pataas ang kanyang mga mata, at hindi sa Biblia, nagpatuloy siya nang matagal na panahon na magbaliktad ng mga pahina gamit ang kanyang kabilang kamay, at ituro ang kanyang daliri sa ilang talata, at wastong bigkasin ang mga salita nito nang may taimtim na tinig. Marami sa mga naroroon ang tumingin sa mga talatang tinuturo ng kanyang daliri, upang makita kung wasto ang kanyang pagsasalita, sapagkat nakatingin pataas ang kanyang mga mata sa parehong oras. Ang ilan sa mga talatang binanggit ay mga hatol laban sa masasama at sa mga mapang-insulto sa Diyos; at ang iba naman ay mga paalala at tagubilin kaugnay ng ating kasalukuyang kalagayan.

GSAM 243Ang Pinakamahabang Pangitain Niya, mahigit Anim na Oras

GSAM 243.2“Sa ganitong kalagayan ay nagpatuloy siya buong hapon hanggang malapit nang lumubog ang araw, nang lumabas siya sa pangitain. Nang tumayo si Ellen sa pangitain sa kanyang mga paa, hawak ang mabigat na bukas na Biblia, at maglakad-lakad sa silid habang binibigkas ang mga talata ng Kasulatan, natahimik sina Sargent, Robbins, at French. Sa natitirang oras ay nabalisa sila, kasama ng marami pang iba; ngunit ipinikit nila ang kanilang mga mata at hinarap ito nang hindi ipinapakita ang kanilang nararamdaman.”³

GSAM 244Ang Kasal ni Binibining Harmon

GSAM 244.1Noong Agosto 30, 1846, nagpakasal sina Binibining E. G. Harmon at Pastor James White, at magkasama silang naglingkod para sa pag-usbong ng mensahe. Sa taong 1847, ang kanilang mga gawain ay nakatuon nang higit sa Maine at Massachusetts.

GSAM 244.2Noong unang Sabbath ng Abril, binigyan si Ginang White ng isang napaka-kawili-wiling tanawin, sa tahanan ni Stockbridge Howland sa Topsham, kung saan karaniwang ginaganap ang mga pagpupulong noon. Ang pangitaing ito ang nabanggit sa Early Writings, kung saan nakita niya ang santuwaryo at ang mga kasangkapan nito, ang panahon ng kaguluhan, ang mga banal na tumatakas mula sa mga lungsod, ang masasama na pumapalibot sa kanila, ang kanilang kaligtasan sa tinig ng Diyos, ang jubileo, ang pagparito ng Panginoon sa karwaheng nababalot ng ulap, atbp. Mainam na pansinin ang ilan sa kanyang mga kilos habang siya ay nasa pangitaing ito.

GSAM 244Maraming Biblia ang Ginamit sa isang Pangitain

GSAM 244.3Si Ginang Frances Lunt (anak na babae ni S. Howland), noong ika-19 ng Enero, 1890, ay nagsabi sa akin:

GSAM 244.3“Sa gilid ng silid kung saan ginaganap ang mga pagpupulong, may isang mesa na may ilang aklat ng iba't ibang uri, kabilang ang ilang Biblia ng karaniwang sukat. Habang nasa pangitain, tumindig si Ginang White, lumapit sa mesa, kumuha ng isang Biblia nang hindi hinipo ang ibang aklat, at itinaas ang bukas na aklat sa ibabaw ng kanyang ulo gamit ang kaliwang kamay, na nakaturo ang hintuturo ng kanang kamay sa tekstong inuulit niya habang nakatayo sa harap ng taong pinupuntirya nito, at pagkatapos ay inilagay ang bukas na aklat sa dibdib ng taong nasa harapan niya nang ulitin niya ang kasulatan. Pagbalik sa mesa, kumuha siya ng isa pang Biblia, at sa parehong paraan ay inulit niya ang isa pang talata ng Kasulatan at inilagay ang bukas na Biblia sa dibdib ng indibidwal na kanyang kinausap. Inulit ang gawaing ito sa humigit-kumulang kalahating dosenang tao; pagkatapos noon, sa isang magandang kilos, naupo siya sa isang upuan, habang ang kanyang mga mata ay patuloy na nakatingala at nakatingin palayo sa aklat.”

GSAM 245.1Tungkol dito, sinasabi ni Ginang Truesdail:

GSAM 245.1“Nandoon ako [Abril, 1847] nang lumapit si Kapatid na White sa mesa at kumuha ng isa-isang Biblia mula sa mga aklat na nakalagay doon, at inilalagay ang Biblia sa dibdib ng taong para kanino siya may teksto mula sa Kasulatan. Ginawa ito habang nakatingala ang kanyang mga mata patungo sa langit. Sa pagkakataong ito, itinaas niya ang Biblia sa itaas ng kanyang ulo habang nakikipag-usap sa akin; at pagkatapos ay inilagay niya ito sa aking dibdib. Ang talata na ibinigay sa akin ay 2 Corinto 6:17.”⁴

GSAM 245.2Sa isang liham mula kay Ginang Frances Lunt, ibinigay niya ang mga pangalan ng tatlong tao na naroroon sa okasyong ito, at sa kanila inilagay ang mga Biblia habang kinausap sila ni Ginang White tungkol sa teksto para sa bawat isa, at kabilang sa mga pangalan ang kay Ginang Truesdail.

GSAM 245Ang Unang Gawa ay sa hanay ng mga Mananampalatayang Adventista

GSAM 245.3Ang gawain ni Binibining Harmon, sa ilalim ng patnubay ng kaloob ng hula, mula Enero 1845 hanggang tagsibol ng 1846, halos labingwalong buwan, ay kasama ang mga “mananampalataya” sa malapit na pagparito ni Kristo, na dati niyang nakasama. Pagkatapos ng pagtatapos ng dalawang libong tatlong daang araw (Okt. 22, 1844), hanggang sa maunawaan ang sanhi ng kanilang pagkadismaya at ang kalikasan ng pangyayaring naganap noon, may panganib na ang mga mananampalataya ay maligaw sa maling pananaw, o tuluyang isuko ang kanilang nakaraang karanasan. Ang kanyang mensahe sa kanila ay: “Ang nakaraang kilusan ay mula sa Diyos. Panindigan ninyo ang inyong pananampalataya. Mayroon pa ring gawain ang Panginoon para sa kaniyang bayan. Pag-aralan ninyo ang Biblia. Saliksikin ninyo ang salita, at makikita ninyo ang liwanag.”

GSAM 245.4Ang tagubiling ito ay kaayon ng plano ng Panginoon. Ang layunin Niya ay palagi nang ang Kanyang mga espesyal na mensahe para sa Kanyang bayan ay ilahad mula sa Kanyang salita sa kanilang panahon, at saka ang kaloob ng hula ay dumarating nang “pangalawa,” upang patotohanan at patatagin ang mga mananampalataya.

GSAM 246.1Isang kapansin-pansing halimbawa ng katotohanang ito ay matatagpuan sa kaso ni Cornelio na nakatala sa Mga Gawa ng mga Apostol. May isang anghel ng Diyos na lumitaw sa kaniya at nagbigay sa kaniya ng isang pangitain sa sariling bahay niya. Lubos na alam ng anghel na iyon ang mga katotohanan ng ebanghelyo, at maaari sana niyang itinuro ito kay Cornelio, ngunit siya ay ipinadala upang maglingkod sa isang tagapagmana ng kaligtasan sa pamamagitan ng pagbibigay kay Cornelio ng isang pangitain. Tiniyak niya sa kaniya na ang kaniyang debosyon at paglalaan ay tinanggap ng Panginoon. Hindi niya ipinangaral sa kaniya ang ebanghelyo, kundi sinabi lamang na ipatawag si Pedro, na nakatira kay Simon na mangungulti, sa Joppa. Dumating si Pedro, at mula sa mga Kasulatan ay ipinahayag kay Cornelio ang ebanghelyo ni Kristo.

GSAM 246Katayuan ng Kaloob ng Hula

GSAM 246.2Sa puntong ito, mabuting pansinin ang pagkakasunod-sunod ng pag-unlad ng mga kaloob, ayon sa itinakda ng Panginoon sa kanyang salita. Tinutukoy ito ni Pablo sa kanyang liham sa mga taga-Corinto, kung saan sinasabi niya, “hinirang ng Diyos sa iglesya, una ay ang mga apostol, pangalawa ay mga propeta.”⁵

GSAM 246.3Kapag tiningnan natin ang pahayag ng apostol tungkol sa kaugnayan ng mga kaloob na ito sa gawain ng ebanghelyo, agad nating makikita kung bakit sinusunod ang kaayusang ito. Sa paghahambing ng mga kaloob na ito, sinasabi ni Pablo: “Samakatwid ang pagsasalita sa iba't ibang wika ay isang palatandaan, hindi sa mga mananampalataya, kundi sa mga mananampalataya. Ngunit ang pagpapahayag ng ppropesiya ay isang palatandaan, hindi para sa mga hindi mananampalataya kundi sa mga mananampalataya.”⁶ Ang kaayusan ng Panginoon ay ang kanyang mga espesyal na mensahe sa mundo ay dapat hango sa kanyang salita; at alinsunod dito, hinihimok niya ang mga tao na siyasatin ang mga Kasulatan, at lumabas bilang mga apostol, na may dalang pasanin ng mga mensahe ng Panginoon, na ipinapahayag mula sa Biblia, na nakatagal sa pagsubok ng mga panahon. Habang nagkakaroon ng mga mananampalataya, ang kaloob ng hula ay dumarating nang “pangalawa,” na ginagampanan ang bahagi nito “upang ihanda ang mga mananampalataya sa paglilingkod at sa ikatitibay ng katawan ni Cristo.”⁷