Kabanata 12 — Ang Kabiguan—Ang Mapait na Aklat

GSAM 185.1“Kinuha ko ang munting aklat sa kamay ng anghel, at nilamon ko; at sa aking bibig ay matamis na parang pulot; at pagkakain ko, ang aking sikmura ay napait. At sinabi niya sa akin, Kailangan kang manghula pa sa harap ng maraming bayan, at mga bansa, at mga wika, at mga hari. At binigyan ako ng isang tambo na parang tungkod; at ang anghel ay tumayo, at sinabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang altar, at ang mga nagsasamba roon.”¹

GSAM 185.2Sa wika ng kasulatan, ang “pagkain” ng isang aklat ay kumakatawan sa pagtanggap ng katotohanan upang maiparating ito sa iba, gaya ng makikita sa Ezekiel, kung saan ipinakita sa propeta ang “isang balumbon ng aklat,” at sinabi sa kaniya, “Kainin mo itong kasulatang binalumbon, pagkatapos ay humayo sa sambahayan ng Israel at magsalita.” Pagkatapos niyang kanin ang rolyo, sinabi niya, “Kaya kinain ko ito, at ito ay kasintamis ng pulot-pukyutan sa aking bibig.”²

GSAM 185.3Ginagamit ng propeta Jeremias ang parehong larawan: “Natagpuan ang iyong mga salita at naintindihan ko ang mga ito. Kagalakan sa akin ang iyong mga salita, isang kagalakan sa aking puso.”³ Mula sa pananalitang ito natutuhan natin na ang “tamis” ng aklat habang kinakain ito ay kumakatawan sa kagalakan at kasiyahang nararanasan ng mga nagpapakabusog sa salita ng Panginoon.

GSAM 185Ang Aklat na Matamis, Pagkatapos ay Mapait

GSAM 185.4Ang aklat na binanggit sa Pahayag 10, na sinasabing sa kumakain ay matamis na parang pulot, ngunit sa sandaling kainin ay “mapait” (o, ayon sa ilang salin, “sa sandaling matunaw ko ito, sa aking tiyan ay picra”⁴), ay ang aklat na mula rito inihayag ng anghel, sa kapangyarihan ng lumikha ng langit, lupa, at dagat, “Wala nang panahon.” Ang pagkain sa aklat na ito, samakatuwid, ay dapat kumatawan sa masayang pagtanggap sa proklamasyon ng panahon. Ang biglaang kapaitan ng kagat para sa mga kumain nito ay dapat kumatawan sa malungkot na kontrasteng naranasan nila nang lumipas na ang panahon ng aklat, at sila'y labis na nadismaya sa kanilang mga inaasahan.

GSAM 186Ang Proklamasyon ng Panahon: Isang Matamis na Subo

GSAM 186.1Ang proklamasyon ng oras noong 1844 ay tunay na masayang balita sa mga naniwala, at na, walang alinlangan, ay nag-asang malapit nang makamtan ang walang hanggang kaligtasan mula sa lahat ng kasamaan, kapahamakan, at kalungkutan ng makasalanang mundong ito. Ang kaisipan na sa loob ng ilang maikling linggo ay sila'y luluwalhatiin, magiging walang kamatayan, at mapapasa gintong lungsod ng Diyos, kasama ang kanilang Hari, ay tunay na nakapagbibigay-inspirasyon sa kaluluwa. Gaya ng ipinahayag ng isang nakaranas nito, “Ang mga taos-pusong umiibig kay Jesus ay maiintindihan ang pakiramdam ng mga nagbantay nang may matinding interes sa pagdating ng kanilang Tagapagligtas.... Dinatnan namin ang oras na ito nang may payapang kaseryosohan. Ang mga tunay na mananampalataya ay nagpahinga sa matamis na pakikipag-isa sa Diyos, bilang katiyakan ng kapayapaang magiging kanila sa maliwanag na hinaharap. Ang mga nakaranas ng pag-asang ito at tiwalang ito ay hindi kailanman makakalimot sa mga mahahalagang oras ng paghihintay.”

GSAM 186.2Ang natatanging pagsubok na kalagayan ng mga taong, noong ika-labing-isang araw ng ikapitong buwan, ay nananatili pa rin sa madilim na mundong ito ng pagsubok at tukso, kung saan nila kailangang harapin ang paghamak, pang-uuyam, at pang-aalipusta ng mga taong ilang oras lamang ang nakalipas ay kanilang pinayuhan na maghanda upang salubungin ang kanilang Panginoon, ay may angkop na paglalarawan sa kalagayan ni Maria nang siya ay “nakatayo sa labas ng sepulkro na umiiyak;” at nang lapitan siya ng mga anghel at tanungin, “Babae, bakit ka umiiyak?” sinabi niya sa kanila, “Dahil inalis nila ang Panginoon ko, at hindi ko alam kung saan nila siya inilagay.”⁵

GSAM 187Nadismaya, Ngunit Hindi Nawalan ng Lakas ng Loob

GSAM 187.1Ang mga dumaan sa matinding pagsubok na ito ay nagsabi tungkol dito:

GSAM 187.1“Nalito kami at nadismaya, ngunit hindi namin isinuko ang aming pananampalataya. Naramdaman naming ginawa namin ang aming tungkulin; nanindigan kami sa aming mahal na pananampalataya; nadismaya kami, ngunit hindi kami nawalan ng pag-asa. Kailangan namin ng walang-hanggang pasensya, sapagkat marami ang nang-aalipusta. Madalas kaming sinalubong ng mapanuyang pagtukoy sa aming dating pagkadismaya. ‘Hindi ka pa nakaakyat; kailan ka aakyat?’ at iba pang katulad na sarkastikong pahayag ang madalas na ibinubuhos sa amin ng aming mga makalupang kakilala, at maging ng ilang nag-aangking Kristiyano, na tinanggap ang Biblia, ngunit nabigong matutuhan ang mga dakila at mahalagang katotohanan nito. Nananatili pa rin sa amin ang pagiging mortal; ang mga epekto ng sumpa ay nasa paligid namin. Mahirap na muling pasanin ang nakakainis na mga alalahanin ng buhay na inakala naming tuluyan nang nawala.”

GSAM 187Paghahambing sa mga Nadismayang Alagad

GSAM 187.2Ang pakiramdam ng mga taong iyon, kapag inihambing sa kanilang tuwa at kagalakan ilang oras lang ang nakalipas, ay tiyak na parang matinding kapaitan ng picra para sa kanila. Inakala ng mundo sa paligid, gaya ng walang dudang inakala ng karamihan pagkatapos ng pagpapako kay Kristo sa krus, na tatalikod na ngayon ang mga mananampalataya sa kanilang pananampalataya, at sasali sa pang-uuyam sa kanilang diumano'y kamangmangan. Hindi nagtagal ay nalaman nila sa kanilang pagkabigla na hindi basta-basta natatanggal ang pag-ibig sa pagparito ng Panginoon mula sa damdamin ng mga tunay na naghandog ng kanilang sarili sa Diyos.

GSAM 187“Hindi Umupo Kasama ng mga Nagtutuya”

GSAM 187.3Ang landas na tinahak ng mga taong ito na masigasig, at ang kanilang mga damdamin, ay malinaw na inilalarawan ng mga salita ng propeta Jeremias, kung saan sinasabi niya,

GSAM 187.3“Natagpuan ang mga salita mo, at kinain ko nga; at ang salita mo ay naging kagalakan at tuwa ng aking puso: sapagka't tinawag ako sa iyong pangalan, Oh Panginoong Diyos ng mga hukbo. Hindi ako umupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako'y nag-isa dahil sa iyong kamay; sapagkat pinuno mo ako ng kagalitan. Bakit ang aking pighati ay walang katapusan, at ang aking sugat ay hindi nagagamot, na ayaw gumaling? Magiging lubos ka ba sa akin na parang sinungaling, at parang tubig na nauubos?”⁶

GSAM 188Si James White tungkol sa Kabiguan

GSAM 188.1Ilang maiikling sipi mula sa ilan sa mga nabigo, ngunit may pag-asang ito, ay magbibigay ng magandang ideya ng sitwasyon. Ang una ay mula kay Pastor James White, na naglingkod nang napakabunga noong 1843 at 1844. Sinasabi niya:—

GSAM 188.2“Ang pagkadismaya nang lumipas ang takdang panahon ay napakapait. Ang mga tunay na mananampalataya ay isinuko ang lahat para kay Kristo, at naranasan nila ang kanyang presensya sa paraang hindi pa nila naranasan noon. Inakala nila na ibinigay na nila ang kanilang huling babala sa mundo, at naghiwalay sila, sa malaki o maliit na antas, mula sa mga hindi mananampalataya at mang-aalipusta na karamihan. At sa banal na pagpapala sa kanila, mas nais nilang makisama sa kanilang Panginoong inaasahang malapit nang dumating at sa mga banal na anghel kaysa sa mga taong kanilang pinaghiwalayan. Puno ang kaluluwa ng pag-ibig ni Jesus at nagniningning sa bawat mukha, at sa di-mailahad na pagnanasa ay nanalangin sila, ‘Halika, Panginoong Jesus, at halika nang madali,’ ngunit hindi siya dumating.

GSAM 188.3“Ngunit hindi pinabayaan ng Diyos ang kaniyang bayan.... At may espesyal na puwersa at kaaliwan na dumating sa isipan at puso ng mga sinusubok at naghihintay ang mga talatang gaya ng sumusunod sa mga Hebreo: ‘Huwag ninyong itakwil ang inyong kapanatagan, na may dakilang gantimpala. Sapagkat kailangan ninyo ng pagtitiis, upang, matapos ninyong gawin ang kalooban ng Diyos, matanggap ninyo ang pangako. Sapagkat sandali na lamang, at ang darating ay darating, at hindi magtatagal. Ngayon, ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng pananampalataya; ngunit kung may sinumang umatras, ang aking kaluluwa ay hindi magkakaroon ng kasiyahan sa kaniya. Ngunit hindi tayo kabilang sa mga umatras tungo sa kapahamakan; kundi sa mga nananampalataya tungo sa kaligtasan ng kaluluwa.’⁷ Ang mga puntong kawili-wili sa bahaging ito ng Kasulatan ay ang mga sumusunod:—

GSAM 188.4“1. Ang mga tinutukoy ay nanganganib na itakwil ang kanilang tiwala sa mga bagay na kanilang wastong ginawa.

GSAM 189.1“2. Nagawa nila ang kalooban ng Diyos, at dinala sila sa isang kalagayan ng pagsubok kung saan kinakailangan ang pagtitiis.

GSAM 189.2“3. Ang mga matuwid sa panahong ito ay dapat mabuhay sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi sa pamamagitan ng pag-aalinlangan kung nagawa ba nila ang kalooban ng Diyos, kundi sa pamamagitan ng pananampalataya sa gawaing kanilang ginawa ayon sa kalooban ng Diyos.

GSAM 189.3“4. Ang mga hindi magtitiis sa pagsubok ng pananampalataya, kundi itatabi ang kanilang tiwala sa gawaing kanilang ginawa ayon sa kalooban ng Diyos, at susuko, ay tatahak sa tuwirang daan patungo sa kapahamakan.”⁸

GSAM 189Mula kay N. Southard, Patnugot ng Midnight Cry

GSAM 189.4Sa Midnight Cry ng Oktubre 31, 1844, mga sampung araw matapos ang pagtatapos ng dalawang libong tatlong daang araw, inilathala ang sumusunod mula sa panulat ng patnugot:—

GSAM 189.5“Sa pagtingin sa lahat ng mga kalagayang kaakibat ng kilusang ito, ang mga pinagpalang epekto nito sa isipan ng mga anak ng Diyos, at ang poot at malisya na ipinakita ng kaniyang mga kaaway, dapat natin itong ituring na tunay na ‘sigaw sa hatinggabi.’ At kung may ilang araw pa tayo upang subukan ang ating pananampalataya, ito ay naaayon pa rin sa parabula ng sampung birhen; sapagkat nang sila'y bumangon at ayusin ang kanilang mga sulo, may panahon pa rin na mawawala ang liwanag ng mga sulo ng mga mangmang na birhen. Hindi ito maaaring mangyari hanggang sa makalipas ang ika-sampung araw; sapagkat hanggang sa panahong iyon ay manliliwanag pa ang kanilang mga sulo. Kailangang dumaan ang araw na iyon, upang talikuran ng mga hangal ang kanilang pananampalataya, gaya ng kinailangang lumipas ang 1843 para sa panahon ng pagkaantala. Ang kaunting pagkaantala ay hindi dahilan ng pagkadismaya, kundi nagpapakita ng pagiging eksakto ng Diyos sa pagtupad ng kaniyang salita. Kaya't Panghawakan ding mabuti ang paghahayag ng ating pananalig ng walang pag-aalinlangan, sapagkat ang Diyos na siyang nangako ay tapat.”

GSAM 189Mula kay Joseph Marsh, Patnugot ng Voice of Truth

GSAM 189.6Sa Voice of Truth ng Nobyembre 7, 1844, mababasa natin:—

GSAM 189.7“Masigla naming inaamin na nagkamali kami sa kalikasan ng pangyayaring inaasahan naming mangyayari sa ikasampung araw ng ikapitong buwan; ngunit hindi pa rin namin matanggap na ang ating lubhang Dakilang Saserdote ay hindi nagsagawa noong araw na iyon ng lahat ng maaari naming asahan ayon sa tipo. Ngayon ay naniniwala kami na ginawa Niya.”

GSAM 190.1Inaasahan ng mga Adventista na sa ikasampung araw ng ikapitong buwan, 1844, magwawakas ang dalawang libong tatlong daang araw, at sa araw na iyon ay tatapusin ni Kristo ang kaniyang gawain bilang saserdote at babalik sa lupa upang pagpalain ang kaniyang bayan. Ipinakita ng mas huling pagsisiyasat na ang naganap sa araw na iyon ay ang pagsisimula ng kaniyang gawain sa paglilinis ng makalangit na santuwaryo, at hindi ang pagtatapos ng kaniyang ministeryo bilang saserdote.⁹ Sa halip na ituring ang gawain ng paglilinis ng santuwaryo bilang bahagi ng ministeryo ni Kristo bilang saserdote, iginiit na ang paglilinis ng santuwaryo ay ang paglilinis ng daigdig sa pamamagitan ng apoy sa pagparito ni Kristo. Kung hindi man ang buong mundo, hindi bababa sa lupain ng Canaan ang malilinis noon.

GSAM 190Ang Santuwaryo na Pinaniniwalaang Daigdig

GSAM 190.2Lumitaw ang ideyang ito sa isang artikulo ni Geo. Storrs sa Midnight Cry noong Abril 25, 1844. Tinanong niya, “Ano ang santuwaryo na lilinisin? Ang dati kong pananaw ay ang buong mundo. Naniniwala pa rin ako na bahagi ito ng mundo. Ngunit anong bahagi? iyan ang tanong na sisikaping sagutin ko.”

GSAM 190.3Binanggit niya ang pangako kay Abraham, ang pagpapatibay nito kay Isaac, at ang muling pagpapatibay nito kay Jacob, at pagkatapos ay binanggit ang awit ni Moises, na kinatha ni Miriam pagkatapos nilang makatawid sa Dagat na Pula, na nagsasabing: “Dadalhin mo sila at itatanim sila sa bundok na iyong pinamana, ang lugar, Yahweh, na iyong ginawa para manirahan, ang santuwaryo, aming Panginoon, na itinayo ng iyong mga kamay.”¹⁰

GSAM 190.4Kung ihahambing nang mabuti ng mambabasa ang tekstong nasa itaas sa tala ng katuparan nito na ginawa ng salmista, makikita niya na hindi nito sinasabi na ang lupain ng Palestina pa nga ay ang santuwaryo. Sinabi ni David, nang siya ay nagsasalita tungkol sa paghahatid ng Panginoon sa mga anak ng Israel: “Dinala niya sila sa hangganan ng kaniyang santuwaryo, sa bundok na ito nga, na binili ng kaniyang kanang kamay.”¹¹ Sa awit sa Dagat na Pula, sinasabi tungkol sa lupain ng Canaan na ito ang lugar na ginawa Niya upang “manahan sa santuwaryo.” Kaya sa siping ito mula sa mga Salmo, ang Bundok Moriah, kung saan itinayo ang santuwaryo, ay tinatawag lamang na “ang hangganan ng kaniyang santuwaryo.” Ngunit sa parehong salmo ay sinasabi, “Pinili niya ang angkan ni Juda, ang Bundok ng Sion na kaniyang minahal. At itinayo niya ang kaniyang santuwaryo na parang maringal na palasyo, na parang lupa na kaniyang itinatag magpakailanman.”¹²

GSAM 191Ang Paglilinis sa Santuwaryo ay Inaakala na Paglilinis sa Daigdig

GSAM 191.1Sa artikulong nabanggit sa itaas, matapos banggitin ang diumano'y patunay na ang lupa, o hindi bababa sa lupain ng Palestina, ang santuwaryo, ang pastor ay sumunod na nagtanong, “Paano lilinisin ang santuwaryo?” Sa mga salita ng propeta Mikas, sumagot siya, “Sapagkat, narito, ang Panginoon ay lumalabas mula sa kaniyang lugar, at bababa, at tatahak sa mga matataas na lugar ng lupa. At matutunaw ang mga bundok sa ilalim niya, at hahatiin ang mga lambak, na parang waks sa harap ng apoy, at parang tubig na ibinubuhos sa matarik na lugar.”¹³

GSAM 191.2Sa ideyang karaniwang tinatanggap noon na ang lupa ang santuwaryo, madaling mauunawaan ng mambabasa kung bakit nila inakala, nang walang alinlangan, na sa pagtatapos ng dalawang libong tatlong daang araw ay darating ang Panginoon at lilinisin ang lupa sa paraang inilarawan ni Mikas. Sa lahat ng oposisyon na itinaas laban sa mga Adventista, wala ni isang kalaban man ang nagpahiwatig na ang paglilinis ng lupa sa pamamagitan ng apoy ay hindi ang pangyayaring mangyayari bilang paglilinis ng santuwaryo, sa katapusan ng dalawang libong tatlong daang araw.

GSAM 191Ang Mga Apostol ay Nadismaya, Ngunit Natupad ang Kasulatan

GSAM 191.3Hindi ito ang nag-iisang pagkakataon na ginawa ng mga tao ang kalooban ng Panginoon, tinupad ang kasulatan, at nabigo pa rin sa kanilang mga inaasahan dahil lamang hindi nila nauunawaan ang kalikasan ng pangyayaring magaganap. Ganoon din ang nangyari sa mga apostol ni Kristo. Nang siya ay nakaupo sa batang asno, sumasakay patungong Jerusalem, sumigaw sila nang maalala nila ang mga salita ng propeta:¹⁴ “Sumigaw ka nang may kasiyahan, anak na babae ng Jerusalem! Masdan ninyo! Parating sa inyo ang inyong hari nang may katuwiran at ililigtas kayo. Mapagpakumbaba at sasakay siya sa isang asno, sa anak ng isang asno.”¹⁵ Napakahalaga ng pagsigaw sa okasyong iyon na kung nanahimik sana sila, kahit ang mga bato ay sisigaw sana.¹⁶ Inakala ng mga disipulo na si Kristo, noon at doon, ay sasampa sa trono ni David bilang isang makalupang hari (“umasa kami na siya ang magpapalaya sa Israel”¹⁷), kaya sumigaw sila, “Pagpalain ang pagdating ng kaharian ng ating amang si David.”¹⁸ Gaano kalakas ang kanilang pagsigaw sa okasyong iyon kung naunawaan nila na sa loob ng isang linggo ay patay na si Kristo sa libingan ni Jose, na napapaligiran ng mga guwardyang Romano? Gaano karaming pagbibigay ng “kaluwalhatian” sa Diyos at paglalaan ang naganap sa mga Adventista noong 1844 kung naunawaan nila na ang paglilinis ng santuwaryo sa katapusan ng lahat ng propetikong panahon ay aabutin ng ilang taon bago dumating ang Panginoon?

GSAM 192Walang Kamalian sa Pagkalkula ng 2300 Araw

GSAM 192.1Habang maingat na sinuri ng bayang ito ang kanilang pagkalkula ng panahon, wala silang nakitang kamalian; ngunit hindi dumating ang Panginoon, at hindi rin nalinis ang lupa sa pamamagitan ng apoy. Ano ang ibig sabihin nito? Tiyak na alam nila na kasama nila ang Panginoon sa dakilang kilusan; ngunit ngayon ay naghihintay sila nang hindi alam ang mangyayari. Hindi yumanig ang kanilang tiwala sa Panginoon. Alam nila na hindi sila iiwan ng Panginoon. Darating ang liwanag mula sa isang pinagmulan. Ang mahirap na tanong sa harap nila ay naipahayag sa mga salitang mula kay Jeremias na nabanggit na, “Magiging katulad ka ba ng mapanlinlang na tubig sa akin, mga tubig na natuyo?” Hindi pinagyayaman ng pananampalataya ang pag-aalinlangan na ito, sapagkat sumagi sa kanilang isipan ang mga salita ng Panginoon sa pamamagitan ng propeta Habacuc tungkol sa pangitain, “sa wakas ay magsasalita at hindi mabibigo.”¹⁹ Ang pahayag na nabanggit na mula sa editor ng Voice of Truth ay malinaw na naglalarawan ng kanilang posisyon: “Hindi pa namin matatanggap na ang ating lubhang Dakilang Saserdote ay hindi nakatupad sa mismong araw na iyon sa lahat ng maaari naming asahan ayon sa tipo.”

GSAM 193Liwanag sa Santuwaryo na Nadiskubre

GSAM 193.1Sinabi sa akin ni Hiram Edson, mula sa Port Gibson, N.Y., na kinabukasan matapos lumipas ang takdang panahon noong 1844, habang nananalangin siya sa likod ng mga bunton ng mais sa isang bukid, sumapit sa kaniya ang Espiritu ng Diyos nang napakalakas na halos matumba siya sa lupa, at kasabay nito'y dumating ang impresyon, “Ang santuwaryong lilinisin ay nasa langit.” Ipinabatid niya ang kaisipang ito kay O. R. L. Crosier, at magkasama nilang masusing sinuri ang paksa. Noong unang bahagi ng 1846, isang masusing paliwanag tungkol sa usapin ng santuwaryo mula sa pananaw ng Biblia, na isinulat ni G. Crosier, ang nailimbag sa Day Star, isang pahayagang inilalathala noon sa Cincinnati, Ohio. Sa mahabang sanaysay na iyon, ipinakita na ang gawain ng paglilinis ng santuwaryo ang pangwakas na gawain ni Kristo bilang ating dakilang saserdote, na nagsimula noong 1844 at magtatapos kaagad bago Siya muling dumating sa mga ulap ng langit bilang Hari ng mga hari at Panginoon ng mga panginoon.

GSAM 193Mga Simbahan na Naghahanap ng Mga Nawawalang Miyembro

GSAM 193.2Nalipas na ang ika-sampung araw ng ikapitong buwan, at inakala ng mga simbahan na magiging madali para sa kanila ang muling makuha ang mga nawawalang miyembro, na napahiwalay sa kanila dahil sa “sigaw sa hatinggabi” at sa mensahe ng ikalawang anghel; ngunit labis silang nabigo rito, gaya ng ipapakita ng sumusunod na tugon sa paulit-ulit na pakiusap na bumalik sa kanilang dating mga organisasyon, na ibinigay sa Midnight Cry noong Dis. 26, 1844:—

GSAM 193.3“Ngunit ano ang mga katotohanan? Alam nila nang mabuti na sa karamihan ng mga simbahan na ito, ang mga nangingibabaw na paksa ay, ‘Pagkahikayat ng mundo,’ ‘milenyong isang libong taon,’ at ‘pagbabalik ng mga Hudyo sa Palestina,’ bago ang personal na pagdating ng Tagapagligtas. Yaong mga bumabalik upang umupo sa ilalim ng mga himig-pampatulog ng ganoong di-makabiblikang, di-makatwirang doktrina, ginagawa nila ito nang bukas ang mga mata; at ang ganoong gawain sa kanilang panig ay tunay na ‘pagbabalik-atras.’

GSAM 194.1“Dahil naging ‘malaya’ sa maka-Kasulatang kahulugan, mas ligtas na ‘magpatuloy pasulong’ kaysa sa ‘bumalik’ o ‘umatras,’ lalo na sa panahong ito, na malapit nang ibigay ang korona ng kaluwalhatian sa mga tapat kay Kristo Jesus.”

GSAM 194.2Ang gawi ng mga simbahan sa pagpapaliban sa pagdating ng Panginoon sa pamamagitan ng pagtataguyod ng mga nabanggit na doktrinang hindi ayon sa Kasulatan ay nagpahiwatig sa mga Adventista ng mga salitang ito ng propeta Ezekiel: “Anak ng tao, narito, sinasabi ng mga tao sa bahay ng Israel, Ang pangitaing kaniyang nakikita ay para sa malalayong kaarawan pa, at naghuhula siya tungkol sa malalayong panahon.” Sa kaugnayang ito ay matatagpuan ang tugon na ginamit ng mga Adventista, “Kaya't sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Wala nang magluluwat pa ang aking mga salita, kundi ang salitang aking sinalita ay matutupad, sabi ng Panginoong Diyos.”²⁰

GSAM 194“Kailangan Kang Muling Magsalita ng Hula”

GSAM 194.3Ang mga “kumain” ng aklat at nagbigay ng proklamasyon ng “panahon” ay inakala na tapos na ang kanilang gawain para sa mundo; kaya't ipinahayag na kailangan nilang muling turuan ang mga bansa, mga wika, at mga hari. Isang bahagi pa ng gawain, na hanggang ngayon ay hindi pa nakikita, ang kailangang tuparin ngayon—ang paglalantad sa bayan ng tunay na katangian ng templo ng Diyos sa langit at ng paglilingkod sa altar nito. Ang utos na sukatin ang templo²¹ ay kinakailangan upang magkaroon ng kaalaman sa kalikasan ng pangyayaring magaganap sa pagtatapos ng propetikong panahon, at sa gayon ay maipaliwanag ang mga salitang, “Sa panahong iyon ay lilinisin ang santuwaryo.”

GSAM 194.4Pansinin na ang anghel ng proklamasyong ito ng panahon ay nagmula sa langit, at bago pa man makumpleto ang kanyang gawain ay nagbigay siya ng komisyon na muling turuan ang bayan. Ang mensahe, samakatuwid, na magpapaliwanag sa usapin ng santuwaryo, magbibigay ng tiwala sa mga nabigo, at sa parehong oras ay magbibigay sa kanila ng isang “tambo,” o “baston,” o tuntunin, na magagamit ng bayan ng Diyos upang subukan ang kanilang moral na kalagayan sa kanyang harapan, ay dapat magdala ng malinaw na palatandaan na ito ay nagmula sa langit, at hindi sa pinagmulan ng tao.

GSAM 195Pinigilan ng Pagkiling ang Pag-access sa mga Tao

GSAM 195.1Ang umiiral na pagkiling laban sa doktrina ng pagdating ay halos hindi malampasang hadlang para sa mga tao; at ang subukang turuan silang muli nang walang malinaw at positibong liwanag tungkol sa sanhi ng pagkadismaya ay magiging walang silbi. Kailangan munang muling ma-inspira ang mga mananampalatayang Adventista ng isang makalangit na komisyon bago maituro nang tama sa mga tao; at paano ito maisasakatuparan? Magagawa ba ito sa pamamagitan lamang ng karunungang pantao? o makukuntento ba sa pangangatwirang pantao lamang ang mga nakaranas ng malalim na gawain ng Espiritu ng Diyos sa nakaraang kilusan? Wala nang iba kundi isang gawaing katulad ng “mensahe ng ikatlong anghel”²² ang makakapag-angat sa kanila mula sa kanilang mga pagkalito; at ito, hakbang-hakbang, habang kaya nilang tanggapin ito, ay maayos na inilunsad, na may dalang pinakakumbinsing patunay na ito ay nagmula sa langit.

GSAM 195Tulad ng mga Tupa na Walang Pastol

GSAM 195.2Narito ang dakilang pangkat ng mga Adventista, sa isang diwa, na parang mga tupa na walang pastol, na ang libu-libo sa kanila ay ilang linggo lamang ang nakalipas nang hiwalay sa lahat ng simbahan at pananampalataya, at walang anumang organisasyong pantao ang may pananagutan sa kanilang espirituwal na kapakanan. Wala silang makalupang tagapayo na kanilang mapagtitiwalaan; sa Diyos lamang ang kanilang tiwala.

GSAM 195.3Naniniwala naman sila sa isang bagay, at ito ay parang angkla para sa kanila—tama ang pahayag tungkol sa oras.²³ Ngunit bilang isang bayan, nasa kalagayan sila na, maliban kung gagabayan at poprotektahan sila ng Diyos, ay madaling matanggap ang mga maling paliwanag, o mawalan ng “pasensya” at talikuran ang pananampalataya sa kanilang nakaraang karanasan. Ginawa ito ng ilan; samantalang ang iba, na nakatutok ang mata ng pananampalataya sa Kaniya na minamahal ng kanilang mga kaluluwa, ay masigasig na nagtanong, “Bantay, ano na lang ang natira sa gabi? Bantay, ano na lang ang natira sa gabi? Sinabi ng bantay ng tore, Paparating na ang umaga, at gayun din ang gabi: kung magtatanong ka, magtanong ka, at bumalik ka na lang muli.”²⁴

GSAM 196J. N. Andrews tungkol sa Kabiguan

GSAM 196.1Si Pastor J. N. Andrews, isa sa mga dumaan sa karanasang ito noong 1844, ay ganito ang sinabi tungkol sa pagkadismaya:—

GSAM 196.2“Nadismaya ang mga nag-asang darating ang Panginoon noong 1843 at 1844. Ang katotohanang ito ay sapat na dahilan para sa marami upang tanggihan ang lahat ng patotoo sa kasong ito. Kinikilala namin ang pagkadismaya, ngunit hindi namin maamin na ito ay nagbibigay ng makatarungang dahilan upang itanggi ang kamay ng Diyos sa gawaing ito. Nadismaya ang simbahan ng mga Hudyo nang, sa pagtatapos ng gawain ni Juan Bautista, ipinakilala ni Jesus ang sarili bilang ang ipinangakong Mesiyas. At ang mga nagtitiwalang alagad ay labis na nabigo nang ang inaasahan nilang magliligtas sa Israel ay dinakip at pinatay ng masasamang kamay. At pagkatapos ng kanyang muling pagkabuhay, nang inaasahan nilang ibabalik niya ang kaharian sa Israel, hindi maiiwasan ang kanilang pagkabigo nang maunawaan nila na siya'y paalis na patungo sa kanyang Ama, at sila'y iiwan sa mahabang panahon sa pagsubok at paghihirap. Ngunit ang pagkadismaya ay hindi nagpapatunay na walang kinalaman ang Diyos sa paggabay sa kaniyang bayan. Dapat itong mag-udyok sa kanila na itama ang kanilang mga pagkakamali, ngunit hindi dapat mag-udyok sa kanila na isuko ang kanilang tiwala sa Diyos. Dahil sa pagkadismaya ng mga anak ng Israel sa ilang, madalas nilang itinakwil ang banal na patnubay. Sila ay inilahad bilang babala sa atin, na huwag tayong matukso na sumunod sa kaparehong halimbawa ng kawalang-paniwala.”²⁵

GSAM 196Ang Katotohanan ay May Binyag ng Hindi Pagkakagusto

GSAM 196.3Tila plano ng Panginoon na ilagay ang mahahalagang katotohanan sa isang hindi popular na daluyan kung saan magiging krus²⁶ ang pagtanggap at pagsunod sa mga ito. Lalo itong totoo sa mga huling araw na ito. Si Pedro, na nagsasalita tungkol sa panahong ang wakas ng lahat ng bagay ay “malapit na,” at kapag ang “paghuhukom” ay “magsisimula sa bahay ng Diyos,” ay nagsabi, “Minamahal, huwag ninyong isipin na kakatwa ang masidhing pagsubok na ito na sumusubok sa inyo, na parang may ibang bagay na nangyayari sa inyo: kundi magalak kayo, yamang kayo'y nakikibahagi sa mga paghihirap ni Kristo; upang sa kapahayagan ng kaniyang kaluwalhatian, kayo nama'y magalak na may labis na kagalakan. Kung kayo'y mapintas dahil sa pangalan ni Kristo, mapalad kayo; sapagkat ang Espiritu ng kaluwalhatian at ng Diyos ay nananahan sa inyo: sa kanila ay sinisiraan siya, ngunit sa inyo ay pinapapuri.”²⁷

GSAM 197.1Kapag nabinyagan na ang katotohanan ng hindi pagkapopular, ang pagtanggap rito ay nangangailangan ng higit na biyaya kaysa sa simpleng pagsunod sa pananampalataya ng nakararami. Ang mga mapagkunwaring huwad ay hindi nakakakita ng malaking panghihikayat upang tanggapin ang isang katotohanang nangangailangan ng gawa, na parang pag-gaod pa-ahon sa agos “salungat sa hangin at agos.” Sa gayon, ang katotohanan ay nagiging isang pagsubok para sa mga tapat, matapat sa puso, sinsero, at may mabuting konsensya.

GSAM 197.2Ipinakita na natin noon na ang hula ng kilusang pagdating ay nagbabadya ng isang pagkadismaya. Dumating nga ito; at sa gayon, sa probidensya ng Diyos, ang pagtanggap sa mensaheng iyon ay may kasamang krus.