Kabanata 10 — Ang Sigaw sa Hatinggabi

GSAM 160.1“Sa hatinggabi'y may sumigaw, Narito, ang nobyo'y dumarating; lumabas kayo upang salubungin siya. Nang panahon na iyon, ang lahat ng mga birhen ay bumangon at inayos ang kanilang mga ilawan.”¹

GSAM 160.2Napag-usapan na natin ang panahon ng paghihintay na ipinakita sa parabula ng “sampung birhen,” at ngayon ay bibigyan natin ng espesyal na pansin ang bahaging ito na ipinakilala sa teksto sa itaas, na tinawag ng mga Adventista na “sigaw sa hatinggabi.” Isang kilalang manunulat tungkol sa paksang ito, sa isang peryodiko na tinatawag na Midnight Cry, Oktubre 3, 1844, ay nagsabi:—

GSAM 160.3“Ngunit paano tayo napasok sa gabing ito ng paghihintay? Dahil sinimulan natin ang pangitain [ang pangitain ng dalawang libong tatlong daang araw] sa tagsibol, sa halip na sa taglagas, 457 B.C. Nabigo tayong maabot ang itinakdang pantalan nang anim na buwan at ilang araw. Ipinabagsak tayo nito sa gabing paghihintay, anim na buwan.”

GSAM 160.4Isang ibang manunulat, si S. S. Snow, sa Cry ng Agosto 22, 1844, na nagsasalita tungkol sa dalawang libong tatlong daang araw, ay nagsabi:—

GSAM 160.5“Nagsimula ang mga ito nang ilabas ang kautusang panumbalikin at itayong muli ang Jerusalem. Ang kautusan ay unang inilabas ni Cyrus, muling pinagtibay ni Darius, at tinapos ni Artaxerxes Longimanus sa ikapitong taon ng kanyang paghahari. Ipinahayag ito at naging epektibo noong taglagas ng taong 457 B.C., nang si Ezra, na dumating sa Jerusalem sa pamamagitan ng mabuting kamay ng Panginoon, ay muling nagtatag ng pamayanang Hudyo, nagtalaga ng mga magistrado at hukom, at nagsimulang magtayo ng pader.”²

GSAM 160.6Dahil ang panahon ng pangitain ay dalawang libong tatlong daang buong taon, kakailanganin ang buong taong 457 at buong taong 1843 upang umabot sa dalawang libong tatlong daang taon, at kung ang kautusan ay hindi nailabas hanggang sa ikapitong buwan ng 457 B.C., itinuro na ang panahong iyon ay hindi magtatapos hanggang sa ikapitong buwan ng 1844. Tulad ng ang paggunita sa ikasampung araw ng ikapitong buwan ang tila kaganapang nagmarka ng pagsisimula ng panahon, gayon din ay malinaw na ipinakita na sa ikasampung araw ng ikapitong buwan (ayon sa panahong Hudyo), Oktubre 22, 1844, doon magwawakas ang dalawang libong tatlong daang araw, at darating na ang panahon para linisin ang santuwaryo. Ang lahat ng ebidensiyang ginamit para sa pagtatapos ng panahon noong 1843 ay pantay ding naaangkop sa pagkalkula para sa 1844, at dito'y nagkaroon sila ng katiyakang natuklasan nila ang tila tiyak na solusyon sa sanhi ng kanilang pagkadismaya. Ang paraan ng pagpapahayag ng mga Adventista ng “tunay na sigaw sa hatinggabi,” gaya ng tawag dito noon, ay hindi maaaring mas mahusay na ipakita kundi sa pamamagitan ng pagkuha ng sipi mula sa mga sinulat ng mga nangunguna sa gawain noon.

GSAM 161“Lumabas Kayo upang Salubungin Siya”

GSAM 161.1Sa Cry ng Oktubre 3, 1844, may isang artikulong isinulat ni George Storrs, na may pamagat na, “Lumabas Kayo upang Salubungin Siya,” na sinabi niya:—

GSAM 161.2“Kinukuha ko ang aking panulat na may damdamin na hindi ko pa kailanman naranasan. Walang duda, sa aking isipan, ang ika-sampung araw ng ikapitong buwan ay magiging saksi sa pagpapahayag ng ating Panginoong Jesu-Kristo sa mga ulap ng langit. Ilang araw na lamang ang layo natin sa pangyayaring iyon—isang kakila-kilabot na sandali para sa mga hindi handa, ngunit kaluwalhatian para sa mga handa.

GSAM 161.3“‘Narito, dumarating ang Nobyo’ ngayong taon; ‘lumabas kayo upang salubungin siya.’ Tinigil na natin ang pakikitungo sa mga nominal na simbahan at sa lahat ng masasama, maliban na lamang kung paano sila maaapektuhan ng sigaw na ito. Ang ating gawain ngayon ay gisingin ang ‘mga birhen na kumuha ng kanilang mga ilawan at lumabas upang salubungin ang nobyo.’ Saan na tayo ngayon? ‘Kung magtagal ang pangitain, maghintay ka rito.’ Hindi ba iyan ang sagot natin mula pa noong nakaraang Marso o Abril?—Oo. Ano ang nangyari habang nagtatagal ang Nobyo?—Nag-antok at natulog ang lahat ng mga birhen, hindi ba? Hindi nabigo ang mga salita ni Kristo; at ‘ang mga Kasulatan ay hindi maaaring masira.’ Walang silbi na magkunwari tayong gising; tayo ay nag-aantok, hindi sa katotohanan ng pagdating ni Kristo, kundi sa oras. Pumasok tayo sa panahon ng pagkaantala; hindi natin alam ‘kung gaano katagal’ ito magtatagal, at sa puntong iyon tayo ay nag-antok. Ang ilan sa atin ay nagsabi habang tayo'y natutulog, ‘Huwag nang magtakda ng ibang oras!’ kaya tayo'y nakatulog. Ngayon, ang suliranin ay gisingin tayo. Panginoon, tulungan Mo kami, sapagkat walang silbi ang tulong ng tao. Ikaw mismo ang magsalita, Panginoon. Oh, sana'y ‘ipahayag’ na ngayon ng ‘Ama’ ang oras.

GSAM 162Ang Hatinggabi ng Mensahe

GSAM 162.1“Gaano katagal ang panahon ng paghihintay?—Kalahating taon. Paano mo nalaman?—Dahil sinasabi ng ating Panginoon, ‘sa hatinggabi,’ habang naaantala ang Nobyo. Ang pangitain ay para sa ‘dalawang libo at tatlong daang gabi-at-umaga,’ o araw. Ang isang ‘gabi,’ o gabi, ay kalahati ng isa sa mga araw na propetikal na iyon, at samakatuwid, ay anim na buwan. Iyon ang kabuuang haba ng panahon ng paghihintay. Ang kasalukuyang malakas na sigaw ng panahon ay nagsimula bandang kalagitnaan ng Hulyo, at kumalat nang may labis na bilis at kapangyarihan, at sinamahan ng pagpapakita ng Espiritu, na hindi ko kailanman nasaksihan noong ang sigaw ay ‘1843.’ Ngayon ay literal na, ‘Lumabas kayo upang salubungin siya.’ May pag-iwan ng lahat na hindi ko inakalang makikita. Kapag hinawakan ng sigaw na ito ang puso, iniiwan ng mga magsasaka ang kanilang mga sakahan kasama ang kanilang mga taniman. May malakas na paghagulgol na may luha, at isang pag-aalay ng lahat sa Diyos na hindi ko pa kailanman nasaksihan. May tiwala sa katotohanang ito na hindi kailanman naramdaman sa nakaraang sigaw, sa parehong antas, at isang nagpapaluha o natutunaw na kaluwalhatian dito na hindi masukat ng pag-unawa maliban sa mga nakaramdam nito.

GSAM 162.2“Sa kasalukuyang katotohanang ito, ako, sa pamamagitan ng biyaya, ay nangangahas na isugal ang lahat, at nararamdaman kong ang pag-aalinlangan tungkol dito ay paglabag sa Diyos at magdudulot sa akin ng ‘mabilis na kapahamakan.’ Kumbinsido ako na ngayon ‘Sinumang naghahangad na iligtas ang kaniyang buhay,’ kung saan malinaw na naipahayag ang sigaw na ito, sa pamamagitan ng pagbibigay-daan sa ‘kung hindi ito dumating,’ o sa takot na maglakas-loob sa katotohanang ito, ‘ay mawawalan ng kanyang buhay.’ Kinakailangan nito ang parehong pananampalataya na nagtulak kay Abraham na ihain si Isaac, kay Noe na magtayo ng arka, kay Lot na lisanin ang Sodom, sa mga anak ng Israel na tumayo at maghintay buong gabi para sa kanilang pag-alis mula sa Ehipto, kay Daniel na pumasok sa kulungan ng mga leon, o sa tatlong Hebreo sa nagniningas na pugon. Inakala natin na makakapasok tayo sa kaharian nang hindi dumaraan sa ganoong pagsubok ng pananampalataya, ngunit kumbinsido ako na hindi nga. Ang huling katotohanang ito ay nagdudulot ng ganitong pagsubok, at walang sinuman ang maglalakas-loob dito maliban sa mga nangangahas na ituring na hangal, baliw, o anumang iba pang bansag na handang ihagis sa kanila ng mga Sodomitang bago ang baha, ng isang maligamgam na simbahan, o ng mga natutulog na birhen. Muli kong isisigaw, ‘Tumakas ka para sa iyong buhay;’ ‘Huwag kang lumingon sa likuran mo;’ ‘Alalahanin mo ang asawa ni Lot.’”

GSAM 163Ang Flat Rock ni Storrs

GSAM 163.1Sa Midnight Cry ng Oktubre 10, 1844, lumitaw mula sa panulat ni George Storrs ang sumusunod, sa ilalim ng pamagat na “Ang Katapusan,” ngunit tinawag ng mga Adventista na “Storrs's Flat Rock”:—

GSAM 163.2“Paano tayo magiging handa para sa araw na iyon?—Maniniwala sa katotohanan ng Diyos, at maglakas-loob na kumilos batay rito, sa pamamagitan ng matibay na pananampalataya na nagbibigay-luwalhati sa Diyos. Dapat tayong magkaroon ng parehong kaisipan na magkakaroon tayo kung alam nating mamamatay tayo sa araw na iyon, ang parehong ganap na paglalaan sa Diyos at pagkamatay sa mundo.

GSAM 163.3“Hindi ko maisalarawan nang mas mabuti ang ibig kong sabihin kundi sa pag-iisip ng isang malaking patag na bato sa gitna ng karagatan. Isang pangako ang ginawa ng isang maringal at makapangyarihang prinsipe na sa isang itinakdang oras ay magpapadala siya ng isang marangyang barkong singaw upang dalhin ang lahat ng taong kanyang matatagpuan doon na may ebidensya na lubos nilang pinaniwalaan ang kanyang salita, patungo sa isang maringal na bansa. Marami ang nangahas na pumunta sa bato. Ang ilan, nang ligtas na sila sa bato, ay pinutol ang lubid, at ang kanilang sasakyang ginamit papunta roon ay lumayag nang malayo, at hindi na nila ito pinansin, kundi nagbabantay na lamang sa pagdating ng bapor. Wala silang alinlangan sa katotohanan ng pangako, at inilagay nila ang lahat sa panganib para rito. Ang iba namang dumarating ay iniisip na sapat na ang makatayo lamang sa bato. Ngunit nais nilang maging ‘matalino’ at hindi sumuong sa napakalaking panganib.

GSAM 164.1“‘Ayon sa iyong pananampalataya, mangyari sa iyo’ ay naihayag bago pa man dumating ang inaasahang bapor de-singaw. Dumating ang araw. Ang mga maingat, marahil, ay balak na pakawalan ang kanilang mga bangka at hayaang lumutang palayo, kung makita nilang papalapit ang bapor de-singaw. Nakita na ito; ngunit ngayon ay huli na para pakawalan ang kanilang mga bangka nang hindi sila napapansin; at bukod pa rito, ang parehong pag-iingat ay sasabihin ngayon na huwag nilang hayaang lumutang palayo ang kanilang mga bangka hangga't hindi sila sigurado na hindi sila nagkakamali sa papalapit na barko. Ngayon ay napakalapit na nito kaya hindi na nila maaaring pakawalan ang kanilang mga bangka nang hindi napapansin.

GSAM 164.2“Dumating ang bapor de-singaw sa bato. ‘Ano ang ebidensya na lubos kayong nagtitiwala sa pangako ng pagdating ng bapor de-singaw?’—‘Pinakawalan namin ang aming mga bangka, at lumutang palayo sa amin, kaya hindi na namin magawang makarating sa pampang, at tiyak na kami'y namatay kung hindi dumating ang bapor de-singaw, sapagkat ito ay isang bato na hindi kailanman dinadaanan ng ibang sasakyang pandagat.’ ‘Sapat na iyon,’ sigaw ng kumander ng barkong singaw; ‘sumakay na kayo; ang ganitong tiwala ay hindi mabibigo.’

GSAM 164.3“Ang mga nag-angkla ng kanilang mga bangka sa bato ay ngayon nagtitipon-tipon at nagsisiksikan upang makasakay sa bapor. Tinanong ng kumander, ‘Ano ang kahulugan ng mga bangkang nakatali sa mga bato roon, o ng mga bangkang pinutulan lamang ng lubid mula nang matanaw ninyo ako?’ Sumagot sila, ‘Naisip naming maging maingat, upang kung hindi dumating ang bapor, magkaroon kami ng paraan para makabalik sa pampang.’ ‘Kaya't naghanda kayo para sa laman,’ sigaw ng kumander, ‘ginawa ninyo iyon, at pinagdudahan ang aking mga salita? Ayon sa inyong pananampalataya, gayon din ang mangyari sa inyo. Laban sa inyo ang ebidensya. Naghanda kayo para sa pagbabalik, at ngayon ay aanihin ninyo ang bunga ng inyong kawalan ng pananampalataya.’ ‘Kaya't hindi sila makapasok dahil sa kawalan ng pananampalataya.’ Oh, kakila-kilabot na kalagayan ng kawalan ng pag-asa!

GSAM 164.4“Putulin ninyo ang inyong mga lubid ngayon, mga kapatid; hayaang lumutang ang inyong mga bangka hanggang sa mawala sa paningin; oo, magmadali kayo bago ‘lumitaw ang tanda ng Anak ng tao.’ Pagkatapos noon ay huli na ang lahat. Tumaya na kayo ngayon, at isugal ninyo ang lahat. O, sumasakit ang puso ko para sa inyo; huwag nang magpaliban; itulak na ang bangkang iyon, o kayo'y mapapahamak; sapagkat ‘sinumang magsisikap na iligtas ang kaniyang buhay ay mawawalan nito,’ wika ni Jesu-Kristo, ating Panginoon at Hukom. Magmadali nga, muli ko kayong pinakikiusapan, oh magmadali! Bitawan ninyo ang bawat bangkang pinaplano ninyong pagtakbuhan papunta sa pampang ‘kung hindi ito dumating.’ Ang ‘kung’ na iyon ang magwawasak sa iyo. Ito na ngayon ang huling pagsubok at tukso. Gawin mo ang ginawa ng ating Panginoon sa huling tukso ng diyablo—‘Umalis ka rito, Satanas,’ wika niya. Pagkatapos ay iniwan siya ng diyablo, at ‘narito, may mga anghel na lumapit at naglingkod sa kaniya.’ Ganoon din ang mangyayari sa iyo kapag nakamit mo na ang tagumpay na ito.”

GSAM 165Mabilis na Gawa ng Sigaw sa Hatinggabi

GSAM 165.1Tungkol sa bilis, kapangyarihan, at epekto ng mensahe ng “sigaw sa hatinggabi,” nakakakuha tayo ng tamang ideya mula sa mga salita ni N. Southard, editor ng pahayagang dati na nating sinipian—ang Midnight Cry. Sa kopya na may petsang Oktubre 31, 1844, sinasabi niya:—

GSAM 165.2“Sa simula, ang tiyak na oras ay karaniwang tinutulan; ngunit tila may di-mapaglabanang kapangyarihan na sumabay sa pagpapahayag nito, na nagpabagsak sa lahat sa harap nito. Dumaan ito sa buong lupain nang kasing bilis ng buhawi, at umabot sa mga puso sa iba't ibang malalayong lugar nang halos sabay-sabay, at sa paraang maaari lamang ipaliwanag sa palagay na ang Diyos ang nasa likod nito. Nagdulot ito saanman ng pinakamalalim na pagsisiyasat ng puso at pagpapakumbaba ng kaluluwa sa harap ng Kataas-taasang Langit. Nagdulot ito ng paglayo ng pagmamahal sa mga bagay ng mundong ito, ng paggaling ng mga kontrobersiya at poot, ng pag-amin ng mga kasalanan, ng pagpapasakop sa harap ng Diyos, at ng mga panalangin ng nagsisisi at pusong nabasag para sa kapatawaran at pagtanggap. Nagdulot ito ng pagpapakumbaba at pagyuko ng kaluluwa, na hindi pa natin kailanman nasaksihan. Gaya ng inutos ng Diyos, sa pamamagitan ni Joel, nang malapit na ang dakilang araw ng Diyos, nagdulot ito ng pagkapunit ng puso at hindi ng mga damit, at pagbabalik-loob sa Panginoon na may pag-aayuno, pag-iyak, at pagluluksa. Tulad ng sinabi ng Diyos sa pamamagitan ni Zacarias, isang diwa ng biyaya at pamanhik ang ibinuhos sa kaniyang mga anak; tumingin sila sa kaniya na kanilang tinusok, at nagkaroon ng malaking pagluluksa sa lupain, bawat pamilya ay hiwalay, pati ang kanilang mga kabiyak; at ang mga naghihintay sa Panginoon ay pinahirapan ang kanilang mga kaluluwa sa harap niya.”

GSAM 166Ang Bayan na Ginanyak ng Kapangyarihang Higit sa Likas

GSAM 166.1Muli, tungkol sa makapagpukaw na proklamasyong ito, sinasabi niya:—

GSAM 166.2“Sa amin, tila ito ay lubos na hindi nakasalalay sa gawaing pantao kaya't itinuturing lamang namin itong katuparan ng ‘sigaw sa hatinggabi,’ pagkatapos ng pagkaantala ng Nobyo, at ng pagkahimbing at pagtulog ng mga birhen, nang lahat sila'y magbangon at ayusin ang kanilang mga ilawan. At ang huling gawain ay tila nagawa na; sapagkat hindi pa kailanman nagkaroon ng panahon na ang kani-kaniyang pangkat ng mga naghihintay sa pagdating ay nasa napakagandang kalagayan ng paghahanda para sa pagdating ng Panginoon.”

GSAM 166Pagbitiw sa mga Makamundong Ari-arian

GSAM 166.3Sa ilalim ng nakapupukaw na proklamasyon ng doktrina ng pagdating, marami ang nag-alis ng kanilang mga makamundong pag-aari, ginamit ang kanilang yaman sa pagsuporta sa mga pampublikong tagapagsalita sa kanilang gawain, o sa pamamahagi ng mga nakaimprentang pahayagan at polyeto, o sa pagtugon sa pangangailangan ng mga dukha, kaya't ibinigay nila sa mundo ang pinakamahusay na ebidensya ng kanilang katapatan at kasigasigan; samantalang ang mga kumapit sa kanilang makamundong pag-aari, at hindi nag-alay ng anumang espesyal na sakripisyo para sa gawain, ay tinuring ng mga makalupa na hindi tunay na naniniwala sa kanilang ipinapahayag. Bilang halimbawa, magbibigay ako ng dalawang pangyayari, isa para sa bawat panig ng usapin.

GSAM 166Isang Taniman ng Patatas

GSAM 166.4Ang una ay tungkol sa isang mananampalataya na nanirahan sa New Ipswich, N.H., na nagngangalang Hastings, na may malaking taniman ng napakagandang patatas na hindi niya hinukay. Nag-aalala ang kanyang mga kapitbahay tungkol dito, at lumapit sila sa kanya na nag-aalok na hukayin ang mga ito at ilagay sa silid-imbakan nang libre, kung papayagan niya sila, “dahil,” sabi nila, “baka kailanganin mo ito.” “Hindi!” wika ni G. Hastings, “papayagan kong magpatotoo ang taniman ng patatas na iyon sa aking pananampalataya sa malapit na pagparito ng Panginoon.”

GSAM 167.1Noong taglagas na iyon, ayon sa nalalaman mula sa Claremont (N.H.) Eagle, New York True Sun, at iba pang mga pampublikong pahayagan, halos tuluyan nang nawala ang tanim na patatas dahil sa “pagkabulok ng patatas.” Ayon sa pahayag sa Sun, “Nakakalungkot isipin na ang buong taniman ng napakahalagang gulay na ito ay nasira dahil sa pagkabulok. Ayon sa isang sumulat sa isang pahayagan sa Philadelphia, nasira ang taniman ng patatas sa estadong iyon. Ang tanging bahagi na kakaunti ang naririnig na reklamo ay ang Maine, ngunit kahit doon ay hindi nakaligtas ang taniman sa sakit.”

GSAM 167.2Dahil banayad ang taglagas, at naiwan sa lupa ang mga patatas ni G. Hastings hanggang Nobyembre, wala sa mga ito ang nabulok. Dahil dito, nagkaroon siya ng masaganang suplay para sa kanyang sarili at sa kanyang mga kapus-palad na kapitbahay na labis ang pag-aalala sa kanyang kapakanan noong nakaraang Oktubre, at na napilitan namang bumili ng punla ng patatas mula sa kanya noong tagsibol, at ikinatuwa nilang magbayad ng magandang halaga para rito. Ang inakala nilang magiging malaking sakuna kay G. Hastings ay ginawang makalupang biyaya ng Diyos, at hindi lamang para sa kanya, kundi pati na rin sa kanyang mga kapitbahay.

GSAM 167Itinanggi Niya ang Kaniyang Pananampalataya

GSAM 167.3Ang ikalawang pangyayari ay naganap sa mismong tinitirhan ko. Ito ay tungkol sa isang miyembro ng simbahan na maraming sinabi sa pulong hinggil sa pagdating ng Panginoon noong taglagas ng 1844. Siya ay isang taong may malaking ari-arian, at bukod sa iba pa, ay may maraming baboy na nasa tamang edad para itago hanggang sa tagsibol na pamilihan. Isang tiyuhin ko, na walang ipinagmamalaking relihiyon at ang hanapbuhay ay pagbili at pagbebenta ng mga hayop, ay lumapit sa nagpapahayag na Adventistang ito upang bilhin ang mga baboy nito, ngunit nalaman niya mula rito na ayaw nitong ibenta ang mga ito, dahil itatabi niya ang mga ito hanggang sa susunod na tagsibol para gawing “mga baboy na patatabain para sa pamilihan.” Lumapit ang tiyuhin sa lolo ko, na isang mananampalatayang Adventista, at sinabi, “Hindi pinaniniwalaan ng taong iyan ang kanyang ipinapahayag.” “Bakit?” tanong ng lolo. “Dahil,” sabi ng tiyo, “sabi niya darating ang Panginoon, at magwawakas na ang mundo ngayong taglagas, pero gusto niyang itago ang mga baboy niya hanggang sa susunod na tagsibol. Hindi na niya kailangang kausapin ako; hindi siya naniniwala sa kahit isang salita niyan.”

GSAM 168Mga Puhunan na Ipinagkaloob nang Masyadong Huli

GSAM 168.1May mga lalaking nanatiling nakahawak sa kanilang pondo, na patuloy na naghihirap sa paniniwalang dapat nila itong gamitin upang isulong ang gawain, hanggang sa huli na para ipuhunan ito. Dumating ang mga ganito sa mga taong naglilimbag ng mensahe, at lumuluhang hinihikayat silang tanggapin ang kanilang pera, ngunit ang tugon ay, “Huli na kayo! Nabayaran na namin ang lahat ng mga limbag na babasahing maaari naming ipakalat bago ang wakas. Nangupahan kami ng ilang power press para mag-imprenta araw at gabi; hindi na kami nangangailangan pa ng pera.” Isang saksi ang nagpatotoo sa akin na nakita niyang inilapag ng mga lalaki ang libu-libong dolyar sa mesa ng publisher ng Voice of Truth, at sa matinding pagkabagabag ay nakiusap sa kaniya na tanggapin ito at gamitin. Ang tugon ay, “Huli na kayo! Ayaw na namin ng pera ninyo ngayon! Hindi na namin ito magagamit!” Pagkatapos ay nagtanong sila, “Hindi ba maaari itong ibigay sa mga mahihirap?” Pareho ang sagot, “Nakahanda na kami para sa agarang pangangailangan ng lahat ng aming mararating.” Sa pagkabagabag ng isip, kinuha ng mga lalaki ang kanilang pera, na nagsasabing ang galit ng Diyos ay nasa kanila dahil sa kanilang kakulangan sa pananampalataya at sa kasakiman na nagtulak sa kanila na huwag ibigay ang pondo para sa layunin ng Diyos noong ito ay kailangan at malugod sanang magagamit.

GSAM 168Itinalaga ang mga Tagapangalaga

GSAM 168.2Ang pagkatao at mga prinsipyo ng mga taong iniwan ang kanilang mga tanim na hindi inaani at ang kanilang mga tindahan na bakante, upang ipamigay ang mga nakalimbag na pahina o makipag-usap at manalangin kasama ang mga tao mula bahay-bahay, ay walang kapintasan. Hindi pinagdudahan ng mga tao na naniwala ang mga lalaki at babaeng iyon sa bawat salitang kanilang sinabi, at bukod pa rito, sinamahan sila ng gayong kapangyarihan kaya hindi matutulan o malabanan ng mga taong tapat ang puso ang kanilang mga salita. Sa ganitong paraan, libu-libo ang napaniwala sa katotohanan, at hinanap at natagpuan ang awa ng Diyos.

GSAM 169.1Ang mapang-uyam na makasalanan at ang makalupang nagpapahayag ng pananampalataya, gayunpaman, ay nagpasiya na dapat itigil ang gawaing ito ng pamamahagi ng mga publikasyon tungkol sa pagdating. Ang mga lalaking ito na kumukuha ng isang bayan o buong lalawigan at pumupunta mula bahay-bahay dala ang doktrinang ito tungkol sa pagdating, at pinababayaan ang kanilang negosyo at pamilya, ay tiyak na baliw, ayon sa kanila, at dapat silang bigyan ng mga tagapangalaga. Ang diumano'y ebidensya ng kawalan ng katinuan na ipinapakita ng mga mananampalataya (na simpleng paggawa para sa kaligtasan ng kanilang kapwa tao, nang walang patunay na naghihirap ang kanilang mga pamilya dahil iniwan nila ang kanilang mga negosyo), ay hindi sapat na patunay ng pagkabaliw; kaya't iilan lamang ang inilagay sa ilalim ng pangangalaga. Kung huhusgahan batay sa kadaliang pambanggit ng mga kalaban sa kasalukuyan tungkol sa katotohanang ito, akala mo'y maraming insidente; subalit sa lahat ng aking paglilingkod bilang isang ministrong Adventista, na sumaklaw sa mahigit limampu't anim na taon, dalawa lamang ang aking nasumpungang kaso ng mga “Millerite” na inilagay sa ilalim ng pangangalaga. Hindi naman magiging labis kung bibigyan natin ng maikling pagbanggit ang mga ito.

GSAM 169Ang Sarili Niyang Tagapangalaga

GSAM 169.2Ang una ay naganap sa Estado ng New York, hindi lalayo sa tatlumpung milya mula sa aking tinitirhan. Isang lalaking may ari-ariang nagkakahalaga ng humigit-kumulang $100,000 ang tumanggap sa doktrina ng pagdating. Ibinigay niya ang halos kalahati ng halagang ito sa kanyang asawa at mga anak, na hindi kaisa sa kanyang pananampalataya. Ang natira ay itinuring niyang kaniya upang gamitin ayon sa kanyang nais; at dahil ang ilan dito ay napunta sa adhikain ng pagdating, nagreklamo ang kanyang mga anak at nakipagpayo sa isang hukom, na nagsusumamo na italaga ang isang tagapangalaga sa kanilang ama. Matapos ipaliwanag ng hukom sa kanila ang mga tungkulin at kapangyarihan ng isang tagapangalaga sa pamamahala ng ari-arian, tinanong niya sila kung sino ang nais nilang itakda. Matapos silang magkonsulta nang ilang sandali, nagpasya silang wala silang kilalang sinumang taong kanilang mapagkakatiwalaan ng ari-arian, at iniulat nila sa hukom na pinili nila ang kanilang ama bilang tagapangasiwa ng sarili niyang ari-arian. Bumaling ang hukom sa lalaki at sinabi, “G. _____, pinili kayo ng inyong mga anak bilang ang angkop na tao upang pamahalaan ang inyong sariling ari-arian. Ang inyong mga usapin ay nananatiling kapareho ng dati bago kayo dinala sa hukuman.”³

GSAM 170Isang Nakakatawang Sitwasyon

GSAM 170.1Ang isa pang kaso ay ang kay Stockbridge Howland, mula sa Topsham, Me. Isa siya sa mga pinakamahusay na mekaniko sa buong bahaging iyon ng bansa, isang bihasang manggagawa sa pagtatayo ng mga gilingan at tulay. Sa kilusang “sigaw sa hatinggabi” na ito, nagpunta si G. Howland nang nakasakay sa kabayo sa ilang bayan, namamahagi ng mga pahayagan at polyeto tungkol sa pagdating mula bahay-bahay, na labis na ikinainis ng mga kalaban at mang-aalipusta, na nagreklamo na sa pamamahaging ito ng traktado ay pinabayaan niya ang kanyang negosyo. Kaya agad nilang kinuha ang isang tagapangalaga, na nakatuklas ng mas maraming gawain kaysa sa inaasahan niya, dahil ipinadala ni G. Howland sa kanya ang lahat ng mga maniningil ng buwis, at sa katunayan, ang bawat isa na may dalang mga bayarin na kailangang bayaran; “dahil,” sabi niya, “hindi ako itinuturing na may kakayahang magnegosyo.” Hindi naglaon, nais ng lalawigan na magtayo ng tulay sa ibabaw ng Ilog Kennebec—isang tulay na makakatiis sa pagbaha ng rumaragasang tubig at lumulutang na yelo tuwing tagsibol. Nagpasya ang mga komisyoner ng lalawigan at ang mga pinuno ng bayan na si Stockbridge Howland ang angkop na tao para sa gawaing ito. Nang lumapit sila dala ang mga espesipikasyon at kontrata para sa pagtatayo ng tulay, sarkastikong wika niya, “Mga ginoo, kailangan ninyong lumapit sa tagapangasiwa ko. Alam ninyo na hindi ako itinuturing na may kakayahang pangasiwaan ang sarili kong negosyo, at ngayon kayo pa ang lumalapit sa akin para magtayo ng tulay!” Medyo sobrang nakakatawa ang sitwasyon para sa mga matinong tao, kaya biglang nagwakas ang pagkakapailalim niya sa pangangalaga. Sapat nang sabihin na kalaunan ay nagbigay ng pinaka-mapagkumbabang paghingi ng tawad ang kanyang mga nanggulo para sa di-makatarungan at hindi kinakailangang ginawa nila.