Kabanata 8 — Ang Hapunang Kasal ng Kordero

GSAM 134.1“May isang taong naghanda ng malaking hapunan at inanyayahan ang marami. Nang maihanda na ang hapunan, inutusan niya ang kaniyang utusan na sabihin sa mga naanyayahan, Halikayo, dahil nakahanda na ang lahat.”¹

GSAM 134.2“Pinagpala ang mga inanyayahan sa pagdiriwang ng kasalan sa Kordero.”²

GSAM 134.3Ang hapunan ang huling pagkain sa araw. Sa parabulang ito, may tatlong paanyaya sa hapunan. Hindi dapat pagsamahin ang parabulang ito sa mga paanyaya sa “tanghalian” na binanggit sa Mateo 22:1-7. Ang “tanghalian” ay ang pagkain sa kalagitnaan ng araw. Sa parabula tungkol sa mga paanyaya sa tanghalian, natutuhan natin na ang mga nagpaanyaya ay “malisyosong inalipusta” at pinatay, at pati ang anak ng hari ay napatay. Ang hari na nagpadala ng paanyaya ay “patayin ang mga mamamatay na iyon, at sunugin ang kanilang lungsod.”

GSAM 134.4Ang parabula ng paanyaya sa “tanghalian,” na nagpapakita ng kapalaran ng mga unang tumanggi sa paanyayang iyon, ay angkop na kumakatawan sa totoong nangyari sa mga tumanggi sa ebanghelyo ni Kristo at pumatay sa kaniya at sa kaniyang mga apostol. Nagpadala ang Panginoon ng mga hukbo laban sa bansang iyon, na “pumuksa sa mga mamamatay na iyon, at sumunog sa kanilang lungsod”—ang Jerusalem.

GSAM 134Ang Tawag sa Hapunan

GSAM 134.5Ang paanyayang ito sa hapunan sa parabula ay walang dudang tumutukoy sa “hapunang kasal ng Kordero.” Isang pagpapala ang ipinapahayag sa mga tinawag sa “hapunang kasal” na iyon. Ang hapunan ng kasal ay kasunod ng kasal. Ang kasal ng Kordero ay nagaganap bago siya dumating; sapagkat, gaya ng ating nakita na, kapag sa wakas ay dumating na si Kristo, siya ay “babalik mula sa kasalan.”³

GSAM 135.1Ang paanyayang ito sa handaan ng kasal, samakatuwid, ay dapat na kapareho ng mensahe ng unang anghel sa Pahayag 14, at ng proklamasyon ng oras sa ikasampung kabanata, na nabanggit na. Ayon sa pagkakasulat ni Lucas, ang paunang paanyaya sa handaan na ito ay napunta sa “mga inanyayahan.” Sino ang mga inanyayahan?—Yaong mga nakarinig at tumanggap sa ebanghelyo ni Kristo. Ipinapahayag nilang iniibig nila si Kristo, at iniibig nila ang ikalawang pagdating Niya bilang ganap na katuparan ng kanilang pag-asa. Bakit hindi unang mapunta sa kanila ang paanyaya? Kung paanong kinakailangan munang ipangaral ang ebanghelyo sa mga Hudyo na mayroong Kasulatan at nag-aangking naghihintay sa pagparito ng Mesiyas,⁴ gayundin ang mensahe ng ikalawang pagdating ni Kristo ay unang ipinakita sa mga nag-aangking tagasunod Niya at umiibig sa Kanyang pagparito.

GSAM 135Ang Tawag sa mga Inimbitahan

GSAM 135.2Ang unang paanyaya sa salo-salo, na para sa mga inimbitahan, ay dapat idirekta sa mga simbahan. Ngayon, sa katunayan, ang pagpapahayag ng malapit na pagparito ni Kristo, mula noong 1833 hanggang sa tagsibol ng 1844, ay isinagawa sa mga simbahan, at sa malaking bahagi ay sinuportahan ng mga ministro ng mga simbahang iyon. Ang unang publikasyon ni William Miller tungkol sa kanyang pananaw sa malapit na pagdating ni Kristo ay lumabas sa isang pahayagang Baptist sa Brandon, Vt. Ang mga gawain niya at ng kanyang mga kasamahan hanggang Abril 1844 ay karamihang ginanap sa mga gusali ng simbahan o sa mga bulwagan na inilaan ng mga simbahan noon.

GSAM 135.3Ganito inilalarawan ni Pastor Himes ang mga gawain ni Pastor Miller hanggang sa tagsibol ng 1844:

GSAM 135.3“Naglingkod siya sa lahat ng partido at denominasyon nang hindi pinapakialaman ang kanilang mga organisasyon o disiplina, naniniwala na ang mga miyembro ng iba't ibang kongregasyon ay maaaring panatilihin ang kanilang katayuan, at sa parehong oras ay maghanda para sa pagdating ng kanilang Hari.”

GSAM 135.4Si Pastor Himes, sa pagsasalaysay ng pinagsamang paglilingkod nila ni Pastor Miller, ay lalo pang nagsabi: “Karamihan sa mga ministro at simbahan na nagbukas ng kanilang mga pintuan sa amin at sa aming mga kapatid na nangangaral ng doktrina ng pagdating, ay nakipagtulungan sa amin hanggang sa huling taon”—ang taong 1844.

GSAM 136Bukas na mga Pintuan para sa Mensahe

GSAM 136.1Tungkol sa kanyang gawain at sa kalikasan nito, sinabi ni Wm. Miller:

GSAM 136.1“Nabuksan sa akin ang mga pinto upang ipahayag ang doktrinang ito ng ikalawang pagdating ni Kristo sa halos lahat ng denominasyon, kaya't nakatugon lamang ako sa maliit na bahagi ng mga paanyaya.... Sa bawat lugar na aking napuntahan, ang pinakabanal, deboto, at buhay na mga kasapi ng mga simbahan ang pinakamabilis na tumanggap sa mga pananaw na ipinahayag na ito; samantalang ang makamundong nag-aangking mananampalataya, ang Fariseo, ang makitid ang isip, ang mayabang, hambog, at makasarili, ay nang-aalipusta at tinutukso ang doktrina ng ikalawang pagdating ni Kristo.”

GSAM 136.2Tungkol sa kalikasan ng mensahe ng pagdating, masasabi rin dito ang sinabi ni D'Aubigné tungkol sa Repormasyon,—Ito ay “natupad sa pangalan ng isang espiritwal na prinsipyo. Ipinahayag nito bilang guro ang salita ng Diyos; para sa kaligtasan, ang pananampalataya; para sa sandata, ang Espiritu Santo: at sa pamamagitan nga ng mga ito ay itinakwil ang lahat ng makalupang elemento.”

GSAM 136Isang Makapangyarihang Alon ng mga Muling Paggising sa Pananampalataya

GSAM 136.3Ang kalikasan ng mga muling paggising na sumunod sa pagpapahayag ng mensahe ng pagdating ay inilarawan ni L. D. Fleming, pastor ng Casco Street Christian Church sa Portland, Maine, sa ganitong paraan:—

GSAM 136.4“Ang interes na nabuo dahil sa kanyang [Wm. Miller's] mga lektura ay lubos na pinag-isipan at walang emosyon, at bagaman ito ang pinakamalaking muling paggising sa pananampalataya na aking nasaksihan, ay may pinakamaliit na emosyonal na sigla. Tila pinakamatindi ang epekto nito sa kalalakihan sa komunidad. Ang nagdudulot ng epekto ay ito: Kinukuha lamang ni Kapatid na Miller ang tabak ng Espiritu, hubad at lantad, at inilalagay ang talim nito sa hubad na puso, at humihiwa ito! iyan lang. Sa harap ng talim ng makapangyarihang sandatang ito, bumabagsak ang kawalang-paniwala, at nanghihina ang unibersalismo. Naglalaho ang mga huwad na pundasyon, at namamangha ang mga mangangalakal ng Babel. Sa tingin ko, ito marahil ang pinakamalapit sa mga apostolikong muling paggising sa pananampalataya sa anumang nasaksihan ng makabagong panahon.”

GSAM 137Isang Karanasan sa Richmond, Me.

GSAM 137.1Bilang isang halimbawa ng gawain ng muling paggising sa pananampalataya na kasabay ng pagpapangaral ng doktrina ng pagdating, sisipi kami mula sa ulat ng isang taong aktibong nakibahagi sa kilusang iyon. Sa pagsasalaysay tungkol sa isang pulong na ginaganap tuwing tatlong buwan na ginanap sa Richmond, Me., na kumakatawan sa tatlumpung Freewill Baptist na simbahan, sinasabi niya:—

GSAM 137.2“Nang pumasok ako sa lugar ng pagsamba, si Pastor Rollins, na nakaupo sa tabi ng pulpito sa dulo ng bahay, ay tumindig at sinabi, ‘Kapatid White, makakahanap ka ng upuan dito sa tabi ko.’ Pagkatapos ng sermon, binigyan ng pagkakataon ang mga komento, at malaya akong nagsalita tungkol sa buhay Kristiyano, at sa tagumpay ng mga matuwid sa ikalawang pagdating ni Kristo. Maraming tinig ang sumigaw, ‘Amen! amen!’ at karamihan sa malaking kongregasyong iyon ay umiyak.... Malapit nang matapos ang pulong na iyon, matapos makuha ang pahintulot ko, tumindig si Pastor Rollins at sinabi: ‘Si Kapatid na White, na nakaupo sa kanan ko, ay magsasalita sa bahay-pulungan ng Reed ngayong gabi tungkol sa ikalawang pagdating ng ating Panginoong Jesu-Kristo. Lumapit kayo, mga kapatid, at pakinggan ninyo para sa inyong sarili. May sapat kaming puwang para tanggapin kayong lahat. Pumarito kayo, mga kapatid, hindi kayo mapapahamak sa pakikinig sa paksang ito.... Lubos niyang alam na ang karamihan sa kanyang mga kapatid ay iiwan ang kanilang pulong sa nayon, at tatahak ng tatlong milya para makinig sa akin, at ang kanilang itinakdang pulong para sa mga usaping pang-organisasyon ay masisira. At ganoon nga ang nangyari. Tatlong-kapat ng mga ministro at halos bawat delegado ang umalis, at ang bahay-pulungan sa Reed ay napuno nang maaga pa. Ang paksa ko ay ang Mateo 24. Binigyan ako ng Espiritu ng Diyos ng malaking kalayaan. Kamangha-mangha ang interes.

GSAM 137.3“Nang ako'y nagtapos sa pamamagitan ng isang panawagan sa mga Kristiyano na lubos na italaga ang kanilang sarili at maging handa, at sa mga makasalanan na hanapin si Kristo at maghanda para sa pagparito ng Anak ng Tao, bumaba sa akin ang kapangyarihan ng Diyos nang lubos na kinailangan kong sandigan ang pulpito gamit ang aking magkabilang kamay. Isang taimtim na sandali iyon. Nang tiningnan ko ang kalagayan ng mga makasalanan, na naliligaw nang wala si Kristo, tinawag ko sila nang umiiyak, inuulit nang ilang ulit, ‘Halika kay Kristo, makasalanan, at maligtas ka sa pagparito niya sa kanyang kaluwalhatian. Halika, dukhang makasalanan, bago pa maging huli ang lahat. Halika, makasalanan, dukhang makasalanan, halika.’

GSAM 138.1“Ang lugar ay napakaseryoso. Ang mga ministro at ang mga tao ay umiyak, ang ilan nang malakas. Sa pagtatapos ng bawat panawagan sa makasalanan, narinig ang pangkalahatang paghagulgol sa buong kapulungan. Nakatayo ako nang mahigit dalawang oras, ipinaliwanag ang kabanata at nanghikayat, at unti-unti na akong namamaos. Tumigil ako sa pagsasalita at humagulgol nang malakas para sa minamahal kong mga tao, na may tindi ng damdamin na tanging siya lamang ang nakakaalam—ang siyang tinawag ng Diyos upang ipangaral ang kanyang katotohanan sa mga makasalanan. Alas-nuebe na ng gabi, at ang pagbibigay ng kalayaan sa iba na magsalita ay mangangahulugang ipagpapatuloy ang pulong hanggang hatinggabi. Mas mabuting tapusin ito sa malalim na damdamin ng kasalukuyan, ngunit hindi bago nabigyan ng pagkakataon ang lahat na bumoto sa panig ng Panginoon. Tinawag ko noon ang lahat sa kongregasyon na sasama sa akin sa panalangin, at ang mga nais iprisinta sa trono ng awa, upang sila'y maging handang salubungin ang Tagapagligtas nang may kagalakan sa kanyang ikalawang pagdating, na tumindig. Bawat kaluluwa sa malaking bahay na iyon, ayon sa ipinaalam kalaunan sa akin ng mga tao mula sa iba't ibang bahagi nito, ay tumindig. Pagkatapos ng maikling panahon ng panalangin, nagtapos ang pulong.

GSAM 138.2“Kinabukasan ng umaga, bumalik ako sa nayon, kasama ang hindi bababa sa pitong-ikawalo ng pulong-kwarter ng Freewill Baptist na iyon. Bawat isa ay nagsasabi kung gaano kaluwalhati ang pulong na dinaluhan nila noong gabi bago.

GSAM 138Panawagan para sa Mensahe sa Ibang Lugar

GSAM 138.3“Sa oras ng pahinga, inimbitahan ako ng mga delegado at ministro na makiisa sa kanila sa pag-aayos ng oras kung kailan ako maaaring magbigay ng lektura sa iba't ibang kongregasyong may maluluwag na bahay ng pagsamba at kasali sa pulong na iyon na ginaganap tuwing tatlong buwan. Nang panahong iyon ay nasa kalagitnaan ng Pebrero, at napagpasyahan na hindi na hihigit sa anim na linggo ang matitirang panahon ng maayos na paglalakbay sa paragos, na nagbibigay sa mga tao ng magandang pagkakataon na dumalo sa mga pagpupulong. Labindalawa sa mga pinakamahalagang lugar ang pinili para sa aking paglilingkod sa loob ng anim na linggo. Kailangan kong magbigay ng sampung lektura, na mangangahulugang magsalita ako nang dalawampung beses sa isang linggo. Dahil dito, kalahating araw na lang ang natitira sa akin bawat linggo, na karaniwan kong ginagamit para maglakbay ng labinlima o dalawampung milya papunta sa susunod na lugar ng pagtitipon.”⁵

GSAM 139Daan-daang Nahikayat

GSAM 139.1Sinundan ng mga muling pagbabangon at pagkahikayat ng daan-daang tao saanman ang pagpapalaganap ng doktrina ng pagdating, at lalong-lalo na ito nang papalapit na sila sa pagtatapos ng taong Hudyo 1843 (Marso 21, 1844). Noong taglamig na iyon unang narinig ng manunulat sa kanyang katutubong nayon—Victor, N.Y.—ang tungkol sa paksa, at kahit labing-dalawang taong gulang pa lamang, ay tinanggap, ayon sa pagkaunawa, ang pananampalataya sa ikalawang pagdating. Talagang malalim ang naging epekto sa mga tao, hindi lamang sa mga pagtitipon, kundi kahit saan. Noong panahong iyon, ang Victor ay isang nayon lamang na may humigit-kumulang dalawang daang naninirahan, ngunit ang mga karatig-lugar ay siksik ang populasyon. Bilang resulta ng serye ng mga pagtitipon na ginanap sa munting nayon na iyon, may limang daang nagbalik-loob na naiulat.

GSAM 139Patotoo mula sa Methodist Year Book

GSAM 139.2Tungkol sa malakas na alon ng mga muling paggising sa pananampalataya na sumunod sa landas ng proklamasyon ng pagdating, nasusumpungan natin sa Methodist Year Book na “sa loob ng apat na taon mula 1840 hanggang 1844, nagkaroon ng 256,000 na pagkahikayat sa Amerika.” Ang totoo sa Amerika ay pantay ding totoo sa ibang mga bansa kung saan ginawa ang panawagan. “Isang makapangyarihang kapangyarihan ang sumabay sa pangangaral, at ang mga kaluluwa ay nahikayat saanman.” Habang ang unang panawagan sa handaan ng kasal ay ipinapaabot sa mga simbahan—“ang mga inanyayahan”—sa pamamagitan nila rin ito naipalaganap sa lahat ng nais dumating at makibahagi sa kaligtasang naghihintay sa bayan ng Diyos. Maging ipinangaral man ang mensahe, ipinanalangin, o inawit sa pamamagitan ng “mga awit ng pagdating,” ang makapangyarihang paggalaw ng Espiritu ng Diyos ang sumabay sa gawain.

GSAM 140Mga Bata na Nangangaral sa Sweden

GSAM 140.1Sa kaugnayan nito, mapapansin natin kung paano gumawa ang Panginoon upang ipakilala ang proklamasyon sa mga bansang pinagbabawal ng batas ang pangangaral ng anumang salungat sa “itinatag na simbahan.” Isa sa mga bansang iyon ang Sweden. Doon ginamit ng Panginoon ang maliliit na bata upang ipakilala ang gawain. Ang una sa pagpapakita na ito ay noong tag-init ng 1843, sa Eksjö, timog Sweden. Isang batang babae, limang taong gulang pa lamang, na hindi kailanman natutong magbasa o kumanta, ay minsan, sa isang napakaseryosong paraan, wastong kinanta ang isang mahabang himno ng Lutheran, at pagkatapos ay buong lakas na ipinahayag, “dumating na ang oras ng kaniyang paghuhukom,” at hinikayat ang pamilya na maghanda upang salubungin ang Panginoon; sapagkat malapit na siyang darating. Ang mga hindi pa nananampalataya sa pamilya ay nanalangin sa Diyos para sa awa, at nakatanggap ng kapatawaran. Kumalat ang kilusang ito mula sa isang bayan patungo sa iba pa, at iba pang mga bata ang nagpahayag ng mensahe. Ang parehong kilusan sa mga bata ay naipakita rin sa ilang bahagi sa Norway at Alemanya.

GSAM 140“Oo! Kailangan Kong Mangaral”

GSAM 140.2Noong 1896, habang nagdaraos ng mga pulong sa labing-pitong iba't ibang bahagi ng Sweden, dumaan ako sa ilang lugar kung saan nangaral ang mga bata noong 1843, at nagkaroon ako ng pagkakataong makipag-usap sa mga nakarinig ng pangangaral, at sa mga lalaking nangaral noong sila'y mga bata pa. Tinanong ko ang isa sa kanila, “Nangaral ka ba ng mensahe ng pagdating nang bata ka pa?” Sumagot siya, “Nangaral! Oo, kinailangan kong mangaral. Wala akong anumang pagpaplano sa bagay na iyon. May pwersang bumaba sa akin, at sinabi ko ang pinilit akong sabihin ng pwersang iyon.”

GSAM 140Boquist at Walbom sa Örebro, Sweden

GSAM 140.3Sa Örebro Län (lalawigan), kumalat ang gawaing ito hanggang sa ang mga nakatatandang tao ay naudyok na ipahayag ang mensahe. Pagkatapos, ang mga awtoridad sibil, na pinukaw ng mga pari ng “itinatag na simbahan,” ay umaresto ng dalawang batang lalaki na sina Walbom, labing-walong taong gulang, at Ole Boquist, labing-limang taong gulang, na sinasabing gagawin silang pampublikong halimbawa. Pinukpukan nila ng baston ng birch ang kanilang hubad na likod, at inilagay sila, kasama ang kanilang dumudugong sugat, sa bilangguan ng Örebro. Nang maghilom ang mga sugat na ito, inilabas sila mula sa bilangguan, at hiniling sa kanila, “Titigil ba kayo sa pangangaral ng doktrinang ito?” Bagaman pinukpukan sila muli ng baston sa ikalawang pagkakataon, na muling binuksan ang kanilang mga sugat, ang tanging sagot na kanilang nakuha ay, “Ipangangaral namin ang pangangaral na iniutos sa amin ng Panginoon.” Sa pamamagitan ng pakikiusap ng isang kilalang babaeng parokyano sa Örebro, inutusan ni Haring Oscar I ang mga awtoridad na palayain ang mga batang iyon mula sa bilangguan at pabayaan ang mga taong iyon. Kaya't nakamit ang tagumpay para sa katotohanan sa Sweden.

GSAM 141Patotoo ni Boquist

GSAM 141.1Sa Review and Herald, Oktubre 7, 1890, ay may isang lubhang kawili-wiling salaysay tungkol sa pangangaral ng mga bata, na isinulat mismo ni O. Boquist. Sinasabi niya:—

GSAM 141.2“Noong taong 1843, nagkaroon ng isang kilusang relihiyoso sa mga tao sa Parokya ng Karlskoga, sa Lalawigan ng Örebro. Ang mga pinuno sa kilusang ito ay mga bata at kabataang lalaki na tinawag na ‘rapare.’ Nagpangaral sila nang may banal na kapangyarihan, at ipinahayag sa harap ng mga tao nang may matinding katiyakan na dumating na ang oras ng paghuhukom ng Diyos.

GSAM 141.3“Noong taglagas ng parehong taon, ako, si O. Boquist, na labinlimang taong gulang noon, kasama ang isa pang binata, si Erik Walbom, na labingwalong taong gulang, ay lubos na naimpluwensiyahan ng kapangyarihang ito na hindi nakikita kaya't hindi namin ito mapaglabanan. Pagkapasakop namin sa makalangit na kapangyarihang ito, sinimulan naming magsalita sa mga tao at ipahayag nang malakas na dumating na ang oras ng paghuhukom, na tinutukoy ang Joel 2:28-32 at Pahayag 14:6, 7.”

GSAM 141Mga Bata sa Pangitain

GSAM 141.4Ipinabatid sa akin ng mga tao na ang mga naimpluwensiyahan ng makalangit na kapangyarihang ito ay tila hindi na nila namamalayan ang lahat ng nasa paligid nila. Talaga nga silang nasa pangitain mula sa Diyos, at nagsalita nang may kapangyarihang nagdala ng makapangyarihang impluwensiyang nagkukumbinsi. Sinabi nila na ang mga batang ito, habang nasa ilalim ng impluwensiyang iyon, ay nagsasalita nang may lakas at dignidad ng mga ganap nang lalaki at babae. Kaya naman, napagpasyahan ng mga nakakita na ang Panginoon ang gumagamit sa kanila nang propetiko upang ipahayag ang mga taimtim na katotohanang ito. Nagpapatuloy ang manunulat:—

GSAM 142.1“Nagkaroon ng malaking pagtitipon ang mga tao upang makinig sa amin, at nagpatuloy ang aming mga pagtitipon araw at gabi, at nagbunga ito ng isang dakilang paggising sa relihiyon. Ang bata at matanda ay naantig ng Espiritu ng Diyos, at nananalangin sa Panginoon para sa awa, na inaamin ang kanilang mga kasalanan sa Diyos at sa tao.

GSAM 142.2“Ngunit nang malaman ito ng pari sa simbahan, maraming pagsisikap ang ginawa upang patahimikin kami, at sa gayon ay maputol ang umiiral na kasiglahan sa relihiyon; ngunit nabigo ang lahat ng pagsisikap. Hiniling noon sa sheriff na ipa-aresto kami, at sa loob ng anim na linggo ay walang naging bunga ang paghahanap sa amin sa gubat, kung saan kami tumakas para humingi ng kanlungan.

GSAM 142.3“Sa wakas, gayunpaman, tinawag kaming humarap sa pastor ng simbahan. Lumaki ang aming bilang kaya apatnapung kabataang lalaki at babae ang nagpakita sa bahay-parokya, kung saan kami sumailalim sa isang mahabang paglilitis. Lahat maliban kay Walbom at sa akin ay pinayagang bumalik sa kanilang mga tahanan; ngunit kami ay inaresto, at kinabukasan ay ikinulong sa bilangguan ng Örebro, kung saan kami ay isinama sa mga magnanakaw sa selda 14, na para bang kami ay nakagawa ng isang malaking krimen.”

GSAM 142Patotoo ng Ate ni Boquist

GSAM 142.4Noong Setyembre 22, 1896, dumalo sa aming pagpupulong sa Örebro ang kapatid na babae ni Boquist, na pitumpu't dalawang taong gulang, at ikinuwento sa amin ang karanasan ng kanyang kapatid; sapagkat nasaksihan niya ang pagbubugbog, pagkakabilanggo, at kalayaan nito. Kinanta niya para sa amin ang himno na inawit nina Boquist at Walbom habang sila'y lumalabas sa bilangguan patungo sa tulay sa ibabaw ng foso na pumapalibot sa kastilyong iyon ng ika-16 na siglo, na ginamit noong 1843 bilang bilangguan. Ang kapangyarihan ng kilusang 1843 ang sumabay sa patotoo at sa pag-awit ng himno. Nang isalin sa Ingles, ang himno ay ganito:—

GSAM 143Himno na Inawit nina Boquist at Walbom

GSAM 144Ang batang mangangaral sa Karlskoga

GSAM 144.4Isang ginoo sa Örebro ang nagsalaysay sa akin ng isang pangyayari sa Karlskoga, kung saan siya nanirahan noong 1843. Sinabi niya:—

GSAM 144.5“Isang batang lalaki na walong taong gulang, na hindi kailanman natutong magbasa ng kanyang mga titik, ay nagsimulang mangaral ng mensahe, na nagbanggit ng maraming kasulatan. Sinabi ng mga tao, ‘Ang batang iyon ay puno ng Biblia.’ Nangyari ito matapos magsalita si Haring Oscar pabor sa mga pinag-uusig, kaya hindi na naiharap ng pari ng lugar na iyon ang batang lalaki sa hukuman upang pigilan ang kanyang gawain; sa halip, sinabi niya sa mga tao na dalhin sa kanya ang bata, at ilalantad niya ito at ipapakita sa kanila ang kanyang kamangmangan sa Biblia.

GSAM 144.6“Sa harap ng maraming tao, binuklat ng pari ang kanyang aklat ng himno at hiniling sa batang lalaki na basahin ito para sa kanya. Sumagot ang bata, ‘Hindi ako marunong magbasa;’ ngunit nang talikuran niya ang pari, inawit niya nang buong wasto ang himno mula simula hanggang wakas, habang nakatitig ang pari sa aklat nang namangha. Sinabi ng pari sa bata, ‘Parang alam mo ang lahat.’ Sumagot ang bata, ‘Hindi. Hindi kami palaging pinapayagang sabihin ang lahat ng aming nalalaman.’

GSAM 145.1“Binuksan ng pari ang Bagong Tipan at sinabi sa batang lalaki, ‘Basa mo para sa akin dito.’ Sumagot ang bata, ‘Hindi ako marunong magbasa.’ Tinanong ng pari, ‘Ano ba ang alam mo tungkol sa Biblia?’ Sumagot siya, ‘Alam ko kung saan may teksto na may salitang at na lumilitaw nang labing-apat na beses.’ Sinabi ng pari, ‘Hindi! Wala namang ganoong teksto sa Biblia.’ Sinabi ng bata, ‘Maaari mo bang basahin para sa akin ang Pahayag 18:13?’ ‘Oo,’ sabi ng pari. Habang binabasa niya, binibilang ng mga tao, at tunay ngang ang salitang at ay lumabas nang labing-apat na beses, at kabilang sa labing-apat na beses ay ang ‘pagbubuklod ng mga kaluluwa ng mga tao.’ Sumigaw ang mga tao, ‘Nandiyan! Nandiyan! Mas marunong pa ang bata tungkol sa Biblia kaysa sa pari!’ Dahil sa matinding hiya, hindi na itinuloy ng pari ang usapin, at hindi na niya ginulo pa ang mga tao pagkatapos noon.”

GSAM 145.2Kaya, mula sa bibig ng mga bata pinagtitibay ng Panginoon ang kaniyang salita, at sa kahanga-hangang paraang ito ay naihatid ang kaniyang katotohanan sa mga taong ang mga batas ay nagbabawal sa pangangaral ng anumang doktrina maliban sa doktrina ng “itinatag na relihiyon.”

GSAM 145Mga Kaloob ng Espiritu na Kaugnay ng Mensahe

GSAM 145.3Hindi lamang sa Sweden nagsalita ang Panginoon sa kaniyang bayan kaugnay ng kilusang pagdating sa pamamagitan ng mga kaloob ng kaniyang Espiritu. Sa Scotland, sa Inglatera, at pati na rin sa Amerika ay tinuruan ng Panginoon ang kaniyang bayan sa pamamagitan ng mga espesyal na pahayag.

GSAM 145Mga Pangitain ni William Foy

GSAM 145.4Noong taong 1842, may isang mabuting-edukadong lalaki na naninirahan sa Boston, Mass., na nagngangalang William Foy, na isang magaling na tagapagsalita. Siya ay isang Baptist, ngunit naghahanda nang tanggapin ang banal na orden bilang isang ministrong Episcopal. Mapagbigay na ipinagkaloob ng Panginoon sa kanya ang dalawang pangitain noong taong 1842, ang isa noong ika-18 ng Enero, at ang isa pa noong Pebrero 4. Ang mga pangitaing ito ay may malinaw na patunay na tunay na pagpapahayag ng Espiritu ng Diyos. Inimbitahan siya mula sa isang lugar patungo sa iba pa upang magsalita sa pulpito, hindi lamang ng mga Episkopal, kundi pati na rin ng mga Baptist at iba pang denominasyon. Kapag nagsasalita siya, palagi niyang suot ang kasuotang pang-klero, na katulad ng isinusuot ng mga ministro ng nasabing simbahan sa kanilang mga serbisyo.

GSAM 146.1Ang mga pangitain ni G. Foy ay tungkol sa malapit na pagdating ni Kristo, ang paglalakbay ng bayan ng Diyos patungo sa makalangit na lungsod, ang bagong lupa, at ang kaluwalhatian ng kalagayang tinubos. Dahil sa mahusay niyang paghawak sa wika at magagandang kakayahan sa paglalarawan, nagiging usap-usapan siya saan man siya magpunta. Sa pamamagitan ng paanyaya, naglakbay siya mula lungsod papuntang lungsod upang ikwento ang mga kahanga-hangang bagay na nakita niya; at upang magkasya ang napakaraming taong nagtitipon upang pakinggan siya, kumuha sila ng malalaking bulwagan, kung saan inikwento niya sa libu-libo ang ipinakita sa kaniya tungkol sa mundong langit, ang ganda ng Bagong Jerusalem, at ng mga anghel. Nang binibigyang-diin niya ang malambing at mahabaging pag-ibig ni Kristo para sa mga dukhang makasalanan, hinikayat niya ang mga hindi pa mananampalataya na hanapin ang Diyos, at maraming tao ang tumugon sa kanyang malambing na pamamanhik.

GSAM 146Pangitain ng Tatlong Hakbang

GSAM 146.2Nagpatuloy ang kanyang gawain hanggang sa taong 1844, malapit sa pagtatapos ng dalawang libong tatlong daang araw. Nangyari noon na siya ay pinagpala ng isa pang pagpapahayag ng Espiritu Santo,—isang ikatlong pangitain, na hindi niya naintindihan. Dito ipinakita sa kanya ang daan ng bayan ng Diyos patungo sa makalangit na lungsod. Nakita niya ang isang malaking plataporma, o baitang, na pinagtipunan ng napakaraming tao. Paminsan-minsan, may isang tao na nahuhulog na tumatagos sa platapormang ito at naglalaho sa paningin, at tungkol sa taong iyon ay sinabi sa kaniya, “Tumalikod.” Pagkatapos ay nakita niya ang mga tao na umaakyat sa ikalawang baitang o plataporma, at may ilan din doon ang nahulog na tumagos sa plataporma at naglaho sa paningin. Sa wakas, lumitaw ang isang ikatlong plataporma, na umaabot hanggang sa mga pintuang bayan ng banal na lungsod. Isang malaking kawan ang nagtipon kasama ng mga umusad sa platapormang ito. Dahil inasahan niyang darating si Panginoong Jesus sa napakaikling panahon, hindi niya napansin na ang isang ikatlong mensahe ay susunod sa una at ikalawang mensahe ng Pahayag 14. Dahil dito, ang pangitain ay naging hindi maipaliwanag para sa kanya, at tumigil siya sa pampublikong pagsasalita. Pagkatapos ng pagtatapos ng panahon ng propesiya, noong taong 1845, narinig niya ang isa pa na nagsalaysay ng parehong pangitain, na may paliwanag na “ibinigay na ang una at ikalawang mensahe, at susundan pa ito ng ikatlo.” Hindi naglaon pagkatapos nito, nagkasakit at pumanaw si G. Foy.

GSAM 147.1Sa mga ganitong pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos kaugnay ng pangangaral tungkol sa kanyang pagdating na “malapit na,” at sa pagdiriwang ng libu-libong lumalayo sa kasalanan upang paglingkuran ang Panginoon at maghintay sa kanyang pagdating, ang mga tao ay lalo pang napatibay ang loob na ito nga ang mensahe ng Panginoon sa mundo.

GSAM 147.2Ngunit dumating at lumipas ang Marso 21, 1844, at hindi dumating ang Panginoon. Ang kumbiksyon ng mga deboto at mapagmunimuni, gayunpaman, ay kumilos sila alinsunod sa kalooban ng Panginoon, at sa takdang panahon ay magiging malinaw ang lahat.