Kabanata 14 — Ang Saradong Pintuan

GSAM 214.1“Habang umalis sila upang bumili, dumating ang lalaking ikakasal at ang mga nakahanda na ay sumama sa kaniya sa handaan ng kasal at isinara ang pintuan.”¹

GSAM 214.2Ang pagdating ng Nobyo na ipinakilala sa parabula na ito ay hindi ang pagdating ni Kristo sa lupa, kundi sa kasal. Ang kasal ay isang pangyayari na nagaganap bago ang pagdating ng Panginoon. Ito ay naipahayag sa Ebanghelyong isinulat ni Lucas nang ganito: “Isuksok ninyo ang inyong mahabang damit sa inyong sinturon, at panatilihing nag-aapoy ang inyong mga ilawan; at maging katulad kayo ng mga taong naghihintay sa kanilang amo na bumalik mula sa kasalan, upang kung siya ay bumalik at kumatok, agad nilang bubuksan ang pinto para sa kaniya.”²

GSAM 214Pagtanggap ng Kaharian na Tinatawag na Kasal

GSAM 214.3Ang pagdating ng Nobyo sa kasal ay inilalarawan sa Daniel 7:13, 14, kung saan si Kristo ay pumunta sa Ama upang tanggapin ang kaniyang kaharian. Noong mga sinaunang panahon, ang pagdating ng isang hari sa kanyang kabiserang lungsod upang tanggapin ang kanyang trono at kaharian ay tinatawag na kasal. Ang pangyayaring ito—ang pagtanggap sa kabiserang lungsod bilang nobya—ay ipinagdiriwang na may karangyaan at pagtatanghal ng isang tunay na kasal. Kaya nang tanggapin ni Kristo mula sa Ama sa langit ang kanyang kaharian, sinasabing ikinasal siya sa kanyang nobya—ang Bagong Jerusalem (Pahayag 21:9); at ito ay tinatawag sa parabula na “ang kasal.”

GSAM 214.4Pagkatapos ng pagtatapos ng dalawang libong tatlong daang araw, Oktubre 22, 1844, ang mga taong Adventista, na inihambing ang mga pangyayari sa kanilang karanasan sa mga katotohanang kaugnay ng isang kasalang Silanganin, ay nagsabi, “Pumasok na si Kristo sa kasal.” Nang magkaroon sila ng mas malinaw na liwanag tungkol sa kalikasan ng pangyayaring magaganap sa katapusan ng dalawang libong tatlong daang araw, sinundan ng kanilang pananampalataya si Kristo sa gawaing pinasok Niya; kaya sa pamamagitan ng pananampalataya, “pumasok sila kasama Niya sa kasal.”

GSAM 215“Babalik Ako”

GSAM 215.1Sa isang tanawing ipinakita kay Binibining Harmon noong 1845, tungkol sa paglipat ni Kristo mula sa unang silid patungo sa kabanal-banalang dako ng makalangit na santuwaryo, makikita natin ang mga salitang ito: “‘Manatili ka rito; pupunta ako sa aking Ama upang tanggapin ang kaharian; panatilihin mong walang mantsa ang iyong mga kasuotan, at sa makalipas ang kaunting sandali ay babalik ako mula sa kasal at tatanggapin kita sa aking sarili.’ Pagkatapos ay dumating sa kinaroroonan ni Jesus ang isang makulimlim na karwahe na may mga gulong na parang nagliliyab na apoy, na pinalilibutan ng mga anghel. Sumakay siya sa karwahe at dinala sa pinakabanal na dako, kung saan nakaupo ang Ama.”³

GSAM 215Awa Pagkatapos Magsara ang Pintuan

GSAM 215.2Ang nakasarang pinto sa parabula na ito ay tila tumutukoy sa isang pangyayari na nagaganap bago ang aktwal na pagdating ng Anak ng Tao sa mga ulap ng langit; sapagkat pagkatapos masara ang pinto, dumarating ang ibang mga birhen at kumakatok, at sinabihan silang “magbantay” dahil hindi nila alam ang araw o ang oras ng kanyang pagdating. Muli, nasasara ang pintong ito pagkatapos pumasok ang mga matatalinong birhen kasama ang Nobyo papunta sa kasal.

GSAM 215.3Mula sa wika na ginamit sa parabula ng mga birhen, tila pagkatapos ng pagpasok sa kasal ay mayroon pang pagkakataon para kahit sa mga “mangmang” na birhen na maghanda nang maayos upang salubungin ang Nobyo. Inutusan silang “maging mapagbantay.” Ang pagbabantay at paghihintay ay mga katangian na kaugnay ng tunay na paghahanda upang salubungin ang Panginoon. Kaya naman, tila hindi inaalis ang awa kapag isinara ang pinto sa parabulang ito.

GSAM 215Hindi ang Pintuan sa Lucas 13:25-28

GSAM 215.4Noong nakaraan, nagkaroon ng pagkakamali sa paglilito sa pintuan na binanggit sa parabula na ito at sa pintuan na nabanggit sa Lucas 13:25-28, na nagsasaad, “Kapag ang panginoon ng bahay ay bumangon na, at nasara na ang pinto, at kayo'y nasa labas, at kumatok, at nagsasabing, Panginoon, Panginoon, bukasan mo kami; at sasagot siya sa inyo, at sasabihin, Hindi ko kayo kilala kung taga-saan kayo.... Lumayo kayo sa akin, kayong lahat na manggagawa ng kasamaan. Magkakaroon ng pag-iyak at pagngasngas ng mga ngipin, kapag nakita ninyo si Abraham, at si Isaac, at si Jacob, at ang lahat ng mga propeta, sa kaharian ng Diyos, at kayo naman ay itinaboy sa labas.” Lubos na maliwanag mula sa nabanggit na wika na kapag nakasara na ang pintuang ito, napagpasyahan na ang kapalaran ng mga naiwan sa labas. Dumating na noon ang kaharian ng Diyos; sapagkat makikita nila ang mga nailigtas sa kaharian. Sa kabaligtaran, sa parabula ng mga birhen, hindi pa dumarating ang Panginoon sa kaniyang kaharian, kundi napunta siya sa kaniyang Ama upang tanggapin ang kaniyang kaharian.

GSAM 216Isang Saradong Pintuan sa Tipikal na Paglilingkod

GSAM 216.1Yaong mga sumunod kay Kristo sa kaniyang gawain sa pamamagitan ng pananampalataya, pagkatapos ng pagtatapos ng panahon ng dalawang libong tatlong daang araw—Oktubre 22, 1844—ay nakita na nang dumating ang araw ng pagtubos sa tipikal na paglilingkod, sinara ng dakilang saserdote ang pinto ng panlabas na silid at binuksan ang pinto papasok sa kabanal-banalan, upang doon gampanan ang kaniyang gawain ng pagbura sa mga kasalanang inamin sa santuwaryo; at ganoon din naman ay isinara ni Kristo, ang ating dakilang saserdote, ang pinto ng panlabas na silid ng makalangit na templo, at binuksan ang silid na doon ay makikita ang “kaban ng kanyang tipan.”⁴

GSAM 216Sino ang Nasa Kamalian?

GSAM 216.2Noong panahong ito, may mga mananampalatayang Adventista na hindi pa nakatanggap ng malinaw na liwanag tungkol sa ministeryo ng santuwaryo ni Kristo, sapagkat hindi pa naitutuon ang kanilang pansin sa mensahe ng ikatlong anghel. Nagkamali sila sa pagsasamang-sama ng panlabas na pintuan ng santuwaryo sa saradong pintuan sa Lucas 13:25-28. Gayunpaman, hindi sila mga Adventista ng Ikapitong Araw. Ngunit susubukan naming ipakita kung sino sila, kung paano nagmula ang doktrinang iyon, at kung anong mga pangyayari ang nagdala sa ganitong mga konklusyon.

GSAM 217.1Ang mga taong naghiwalay sa kanilang sarili mula sa mga nominal na simbahan sa ilalim ng pagpapahayag ng mensahe ng pagdating, pati na rin ang mga taong kanilang pinaghiwalayan, ay tinutukoy sa patotoo sa ikalima at ika-anim sa pitong simbahan ng Pahayag. Ang paalala sa ikalima, ang simbahan ng Sardis, ay nagsasaad, “Alalahanin mo nga kung paanong ikaw ay tumanggap at nakarinig, at panatilihin mo, at magsisi ka. Kung hindi ka magbantay, darating ako sa iyo na parang magnanakaw, at hindi mo malalaman kung anong oras ako darating sa iyo.”⁵ Mula sa pananalitang ito, malinaw na narinig ng mga taong tinutukoy ang proklamasyon ng pagdating ng Panginoon. Inaangkin nilang tinanggap ito, ngunit ngayo'y malapit na nilang itakwil.

GSAM 217Ang Simbahan ng Philadelphia

GSAM 217.2Ang iglesia ng Philadelphia, ang ikaanim na kalagayan ng iglesia ng ebanghelyo, ang susunod na nabanggit. Kinakatawan ng iglesia na ito ang mga taong nailabas sa ilalim ng pagpapahayag ng unang at ikalawang mga mensahe ng Pahayag 14. Sa iglesia na ito sinasabi ng Panginoon, “Ako ay malapit nang dumating. Mahigpit na panghawakan kung anong mayroon kayo kaya walang sinuman ang maaaring mag-alis ng inyong korona.”⁶ Sila ay muling kinausap sa mga sumusunod na salita: “Ang mga bagay na ito ay sinasabi ng Banal, ng Tapat, ng may susi ni David, ng nagbubukas at walang sinumang makasara; at nagsasara at walang sinumang makabukas: Nalalaman ko ang iyong mga gawa: narito, naglatag ako sa iyong harapan ng isang bukas na pinto na hindi maisara ng sinuman; sapagkat kaunti ang iyong lakas, at tinupad mo ang aking salita, at hindi mo itinanggi ang aking pangalan.”⁷

GSAM 217Ano ang Saradong Pintuan ng parabula na ito?

GSAM 217.3Ano ang dapat maunawaan sa bukas at saradong pinto sa kasulatang kasisipi lamang? Sa palagay namin, ang kasiya-siyang sagot sa tanong ay matatagpuan sa kalakip na paliwanag: Habang may mga Adventista na tumanggap ng mas malalim na kaliwanagan, at nagtuturo na inilipat ng Tagapagligtas ang Kanyang ministeryo mula sa unang silid patungo sa kabanal-banalang dako ng langit na santuwaryo, at wastong ipinapaliwanag ang usapin ng bukas at saradong pinto sa mga gustong makinig, ang isa pang pangkat ay tumutol sa katotohanang ito, at sinubukang itatag ang pananampalataya sa doktrinang ang bukas na pinto ay sarado, at ang saradong pinto ay bukas. Sa paggawa nito, hinaharang nila ang daan, o hinahadlangan ang gawain, ng mga alipin ng Panginoon dito sa lupa. Ang mga pinto ng makalangit na santuwaryo ay binubuksan at sinasara sa pamamagitan ng kapangyarihan ni Kristo—“Siya ang nagbubukas, at walang sinumang makasara.” Sa mensahe sa iglesia ng Philadelphia, ang mga taong nananatili sa pananampalataya, nagpapanatili ng salita, at hindi itinanggi ang kaniyang pangalan, ay nagkamit ng tagumpay na nagbubukas ng isang pintuan na hindi maisara ng sinuman. Ito ay walang dudang tumutukoy sa pintuan ng paglapit sa mga tao, na ang pintuang iyon ay tila epektibong isinara ng mga tao (tulad ng ating makikita); ngunit bilang pagkilala sa kanilang katatagan, inilalagay ng Panginoon sa mga tapat ang isang “bukas na pintuan” na hindi maisara ng sinuman.

GSAM 218Isang Pintuan ng Pagsalita

GSAM 218.1Maraming halimbawa ang makikita sa Kasulatan kung saan ginagamit ang pinto sa ganitong kahulugan. Si Pablo, sa kanyang pagsusulat sa mga taga-Corinto, ay nagsabi, “Isang malaking pinto at mabisa ang binuksan para sa akin, at marami ang mga kalaban.”⁸ Muli, sa kanyang ikalawang liham sa mga taga-Corinto, sinabi niya, “Nang ako'y dumating sa Troas upang ipangaral ang ebanghelyo ni Kristo, at isang pinto ang binuksan para sa akin ng Panginoon, hindi ako nagkaroon ng kapayapaan sa aking espiritu, sapagkat hindi ko nahanap si Tito na aking kapatid.”⁹ Humiling din siya sa mga taga-Colosas sa ganitong paraan: “Magpatuloy kayo sa panalangin, at magbantay kayo sa panalangin na may pasasalamat; kasabay nito'y ipanalangin ninyo kami rin, na sana'y buksan sa amin ng Diyos ang pinto ng pagpapahayag, upang maipahayag namin ang hiwaga ni Kristo, na dahil dito ako'y nakagapos.”¹⁰

GSAM 218.2Mula sa mga talatang ito, lumilitaw na ang mga pagkakataon para sa pagpapahayag ng katotohanan ay tinatawag na bukas na pinto; at mula sa mga salitang sinabi sa iglesia ng Filadelfia, tila noong panahong tinawag palabas ang bayang ito, nagsusumikap nang husto ang mga tao na isara ang pinto ng pagpapahayag laban sa kanila. Habang dinaranas ng iglesia ng Philadelphia ang pagsubok, at matatag na hinahawakan ang kaniyang “salita” at “pangalan,” ang salita ng Panginoon sa kanila ay, na ilalagay Niya sa kanilang harapan ang isang bukas na pinto na hindi maisara ng sinumang tao.

GSAM 219Ang Kalagayan Pagkatapos ng Oktubre 22, 1844

GSAM 219.1Habang nasa harapan natin ang kaso ayon sa mga salita ng hula, suriin natin nang paurong ang sitwasyon habang umuunlad ang mga pangyayari. Tulad ng naipakita na, hanggang Abril 1844, binuksan ang mga simbahan para sa pagpapahayag ng mensahe ng pagdating, at mas marami ang mga panawagan para sa mga manggagawa kaysa sa kayang matugunan ng mga nabubuhay na mangangaral. Pagkatapos ng kabiguan, noong tagsibol ng 1844, ang mga hindi taos-pusong tumanggap sa doktrina ay lumihis at sinuway ito. Nang tag-init ng 1844, nang maipahayag ang mensahe ng ikalawang anghel sa Pahayag 14 at ang “sigaw sa hatinggabi” (Mateo 25), sumiklab ang pinakamabangis na pag-uusig sa mga patuloy na naglakas-loob na ipahayag ang kanilang pananampalataya sa malapit na pagparito ng Panginoon. Sinikap ng mga kalabang ito sa iba't ibang paraan na supilin ang paksa, at sa lahat ng posibleng paraan upang hadlangan ang gawain ng mga patuloy na ipinangangaral ang “dumating na ang oras ng kaniyang paghuhukom.” Sinabi ni William Miller tungkol sa oposisyong ito, “Ito ang pinaka-di-kalikasan at hindi maipaliwanag.” Naging napakatindi ng oposisyon malapit sa pagtatapos ng dalawang libong tatlong daang araw na sinabi ni Geo. Storrs tungkol dito, “Tapos na kami sa mga nominal na simbahan at sa lahat ng masasama, maliban na lamang kung paano maaapektuhan sila ng sigaw na ito.”

GSAM 219.2Pagkatapos ng pagtatapos ng panahong iyon, nang doble at triple ang tindi ng pagtutol at pang-uuyam mula sa masasama, sinabi ni William Miller tungkol sa sitwasyon, “Natapos na namin ang aming gawain sa pagbababala sa mga makasalanan, at sa pagsisikap na gisingin ang isang pormal na simbahan. Ang Diyos sa Kanyang probidensya ay nagsara na ng pinto.”¹¹

GSAM 219Ang Pangkalahatang Katigasan ng mga Makasalanan

GSAM 219.3Ang ganitong takbo ng mapanghamak na mundo ay hindi lamang nagpatigas sa mga makasalanan laban sa doktrina ng pagdating, kundi ang patotoo ng mga nasa nominal na simbahan ay ganito: “Pagka ating naiisip kung gaano ‘kaunti at napakadalang’ ang mga tunay na pagkahikayat, at ang halos walang kaparang pagwawalang pitagan at katigasan ng mga makasalanan, ay halos di-kinukusang sabihin natin, ‘Nalimutan na kaya ng Diyos ang pagkamaawain? o, Nakapinid na kaya ang pinto ng awa?’”¹²

GSAM 220.1Mula sa isa pang manggagawa, nababasa pa natin ang tungkol sa sitwasyon pagkatapos ng pagtatapos ng panahon ng hula: “Noon ay halos imposibleng makalapit sa mga hindi mananampalataya, ang pagkadismaya noong 1844 ay lubos na gumulo sa isipan ng marami, at ayaw nilang makinig sa anumang paliwanag tungkol sa bagay na iyon.”¹³

GSAM 220Lahat ng Pintuan ng Paglapit sa mga Hindi Mananampalataya ay Naisara

GSAM 220.2Ang ganoong kalagayan ay tila, sa panahong iyon, nagsara ng pinto ng paglapit para sa sinumang hindi matibay ang pananampalataya at pag-asa sa malapit na pagparito ni Kristo. Dahil ang pinto ng pagpapahayag ay tila ganap nang nakasara, at nakita ng mga Adventista na may saradong pinto sa parabula na naaangkop sa kanilang karanasan, madaling makita kung paano nila napagpasyahan na wala nang awa para sa mga makasalanan: o, gaya ng sinabi ng iba, na “nagsara ang pinto ng awa,” lalo na kung inakala nilang iisa ang saradong pinto sa parabulang ito at ang saradong pinto sa Lucas 13. Kung tuluyang tumanggi ang mga tao na makinig, at pinatigas ang kanilang puso, paano sila mahihikayat?

GSAM 220Sino ang Unang Nagturo ng Maling Saradong Pintuan?

GSAM 220.3Lumilitaw ngayon ang tanong, Sino ang nagpasimula ng pagtuturo ng doktrina ng “walang awa para sa mga makasalanan”? sino ang naniwala rito? at sino ang tumanggi rito? Bilang sagot sa unang tanong, ituturo natin ang ulat ng isang pagbisita na ginawa ni J. V. Himes noong tagsibol ng 1845, sa Estado ng Maine. Sinasabi niya:—

GSAM 220.4“Nanindigan sina Kapatid na Joseph Turner at ang iba pa na tayo ay nasa dakilang Sabbath—na natapos na ang anim na libong taon—kaya't walang Adventista ang dapat nang gumawa ng anumang pisikal na paggawa. Sa kanilang palagay, tiyak na magreresulta ito sa kanilang ganap na pagkawasak.

GSAM 220.5“Habang nasa katayuang ito ng kawalan ng ginagawa pagdating sa makamundong manwal na paggawa, isang bagong liwanag, gaya ng inakala, ang sumilay sa isip ni Kapatid na Turner, ito nga: na DUMATING NA ang Nobyo—na siya ay dumating noong ika-sampung araw ng ikapitong buwan ng nakaraang taon ng mga Hudyo—na naganap noon ang kasal—na ang lahat ng dalaga noon, sa isang diwa, ay nakasama niya sa kasal, at isinara ang pinto!—ang alinman sa mga ito ay hindi maaaring mawala, at ang alinman sa labas ay hindi maaaring maligtas. Sa ganitong paraan, natapos na ang lahat ng mga espiritwal na usapin ng makapangyarihang globong ito.”¹⁴

GSAM 221Sino ang Matapang na Tumutol sa Maling Teorya?

GSAM 221.1Nagsimula si Pastor Turner na ituro ang kanyang doktrina ng “wala nang awa” sa Paris, Maine, at sa loob ng ilang sandali ay nagkaroon siya ng maraming tagasunod sa bahaging iyon ng bansa. Dahil sa ganap na pagsasara ng pinto ng paglapit sa mga taong nasa labas ng mga Adventista, nagpapahayag man ng pananampalataya o hindi, marami ang kusang lumihis patungo sa pananaw ni Turner sa paksa.

GSAM 221.2Upang hindi magkamali sa pagkaunawa sa salitang Adventista, mula ngayon ay tatawagin natin ang grupong ito na mga Adventista ng Unang Araw; at marami sa grupong ito ang tumatanggap sa mga pananaw ni G. Turner. Hindi pa nila nakita o narinig ang katotohanan tungkol sa Sabbath, at hindi rin nila narinig ang mensahe ng ikatlong anghel. Tungkol sa kanila, ganito ang sinasabi ni Ginang White sa isa sa kanyang mga publikasyon:—

GSAM 221.3“Pagkatapos ng paglipas ng inaabangang panahon noong 1844, naniniwala pa rin ang mga Adventista na napakalapit na ng pagdating ng Tagapagligtas; inakala nilang sila’y sumapit na sa isang mabigat na krisis, na ang gawain ni Cristo bilang tagapamagitan ng tao sa harapan ng Diyos ay huminto na. Dahil naibigay na ang babala ng nalalapit na paghuhukom, nadama nilang tapos na ang kanilang gawain para sa sanlibutan, at ang pasanin ng kanilang kaluluwa para sa kaligtasan ng mga makasalanan ay nawala na, samantalang ang pangahas at mapamusong na paglibak ng mga hindi maka-Diyos ay parang isa pa uling katibayan na ang Espiritu ng Diyos ay inalis na mula sa mga tumanggi sa Kanyang kaawaan. Ang lahat ng ito’y nagpatibay sa kanila sa paniniwala na ang palugit ay tapos na, o kaya’y tulad ng kanilang pagkakasabi dito noon, ‘nasara na ang pinto ng awa.’ Tulad ng nabanggit na, ang mga Adventista ay nagkaisa sa loob ng maikling panahon sa paniniwalang nasara na ang pinto ng awa.”¹⁵

GSAM 222.1Sa siping ito, inilalahad ni Ginang White ang posisyong pinaninindigan ng mga Adventista ng Unang Araw. Hindi niya man lang ipinahiwatig na siya ay naniwala rito. Tulad ng ipinakita sa itaas, unang itinuro ang doktrinang ito ni Joseph Turner sa Paris, Maine. Nakilala ni Ginang White (na noon ay si Binibining Harmon) si Joseph Turner sa nasabing lugar noong unang bahagi ng tagsibol ng 1845, at narinig siyang ipahayag ang kanyang doktrina na “wala nang manwal na paggawa para sa mga Adventista, at wala nang awa para sa mga makasalanan,” at tuwirang sinabi sa kanya na siya ay “nagtuturo ng maling doktrina; na may awa pa rin para sa mga makasalanan, at para sa mga hindi sadyang tumanggi sa katotohanan.”

GSAM 222Salungat sa Teoryang “Walang-Habag”

GSAM 222.2Si J. N. Andrews, na nanirahan sa Paris, Maine, noong 1844 at 1845, at lubos na nakakaalam sa gawi ng mga tao roon, pati na rin sa kay Joseph Turner, na nagturo na wala nang awa para sa mga makasalanan, ay nagsabi tungkol sa paninindigan ni Binibining Harmon sa paksa noong panahong iyon, “Sa halip na ang mga pangitain ay magturo sa kanila upang yakapin ang pananaw na ito, tinama nito ang mga nasa posisyong iyon na patuloy pa ring naninindigan rito.”¹⁶

GSAM 222.3Gumawa si Binibining Harmon ng ikalawang pagbisita sa Paris, Maine, noong tag-init ng 1845. Tungkol sa pagbisitang ito, kukunin ko ang sipi mula kay Ginang Truesdail, na noon ay naninirahan sa Paris. Siya ay nagsabi:—

GSAM 222.4“Sa pagdalaw ni Binibining Harmon sa Paris, Maine, noong tag-init ng 1845, inilahad ko sa kaniya ang mga detalye tungkol sa isang mahal kong kaibigan na pinigilan ng kaniyang ama na dumalo sa aming mga pagtitipon, kaya hindi niya itinakwil ang liwanag. Tumugon siya nang may ngiti, ‘Hindi kailanman ipinakita sa akin ng Diyos na walang kaligtasan para sa mga taong ganoon. Yaon lamang ang mga taong napakitaan ng liwanag ng katotohanan at kusang itinakwil ito.’”¹⁷

GSAM 222.5Pinag-uusapan din niya ang ikatlong pagbisita ni Binibining Harmon sa Paris noong 1846, sa ganitong paraan:—

GSAM 222Isa Pang Pagsaway sa Maling Teorya

GSAM 222.6“Isa pang pagkakataon na karapat-dapat banggitin ay ang isang pangitaing ibinigay noong 1846 sa Paris, Maine. Ipinakita kay Binibining Harmon na kapag hindi mapigilan ni Satanas ang mga taos-puso sa pagtupad ng kanilang buong tungkulin, gagamitin niya ang kanyang husay upang itulak sila lampas sa kanilang tungkulin. Isang mabuting kapatid na babae ang nagsasabi sa mga simbahan na tinanggihan sila ng Diyos dahil tinanggihan nila ang mensaheng ipinadala mula sa langit upang iligtas sila. Ipinakita kay Kapatid na Harmon na walang katotohanan sa kanyang mensahe, sapagkat marami pa sa mga simbahan ang tatanggap sa katotohanan; na ang mabubuting anghel ay magsisimulang maglingkod para sa mga kaluluwa sa mga simbahan na iyon, at kapag ginawa nila ito, iiwan nila [ng mga anghel] ang kapatid na babaeng ito, kasama ang kanyang mensahe [ang kanyang mensaheng ‘walang awa’], sa labas ng pinto.”¹⁸

GSAM 223Walang Salungatan

GSAM 223.1Dahil may mga taong masigasig na patunayan na minsang itinuro ni Ginang White ang teorya ng “wala nang awa para sa mga makasalanan,” ngunit ngayon ay kabaligtaran ang itinuturo niya, ihaharap ko ang mga patotoo mula sa mga nakakakilala sa kanyang gawain mula pa noong 1845, tungkol sa kanyang pagsisikap para sa pagkahikayat ng mga makasalanan. Ang sumusunod ay isang pahayag mula kay Ira Abbey, ng Brookfield, Madison County, Estado ng New York:—

GSAM 223.2“Sa pagitan ng mga taong 1846 at 1850, dumating sa aming bahay sina Kapatid na White, at naging masigasig sila para sa mga bata at sa mga hindi tumanggi sa katotohanan. Naglingkod sila para sa mga kaluluwang hindi pa nahikayat, at hindi ko kailanman naalala na marinig si Kapatid na White na nagsasabing wala nang pag-asa para sa mga nalilihis at sa mga hindi tumanggi sa katotohanan.”¹⁹

GSAM 223Patotoo ng mga Adventista ng Unang Araw

GSAM 223.3Tungkol sa kung ano ang alam ng mga Adventista ng Unang Araw ng New England tungkol sa matinding doktrina ng nakasarang pinto, hayaang magpatotoo ang sumusunod na liham:—

GSAM 223.4“Agosto 5 hanggang 9, 1891, nakipagtalo ako kay Pastor Miles Grant sa Brookston, isang lungsod na may humigit-kumulang 30,000 na naninirahan. Ang debate ay ginanap sa malaking tolda, at pinamunuan ni G. John Barbour, na dating pangulo ng konseho ng lungsod. Ang lungsod na ito ay mga dalawampung milya ang layo mula sa Boston. Ang debate ay tungkol sa usapin ng Sabbath, ngunit sinubukan ni G. Grant na isangkot sa debate ang karanasan ni Kapatid na White sa gawaing ito. Inakusahan niya na ‘ipinakita sa kaniya, noong 1844 pa, na lumipas na ang palugit na panahon, at wala nang awa para sa mga makasalanan.’”

GSAM 224.1“Bilang tugon, sinabi ko sa kaniya na ang mga Adventista ng Unang Araw ay ganoon ang posisyon, halos lahat sila, noong isang panahon, bago kami naghiwalay sa kanila, at sa halip na suportahan ni Ginang White ang posisyong iyon, isa sa mga unang ipinakita sa kaniya ay na ang posisyong iyon ay ‘mali,’ at na may awa pa rin para sa mga makasalanan. Sinabi ko, ‘Ganito nga, at alam ni Pastor Grant na ganoon nga.’ Nang sabihin ko ito, maraming mga Adventista ng Unang Araw sa harap ko [ang grupong iyon ay bumubuo ng malaking bahagi ng napakalaking toldang puno] ang tumango nang mariin at positibo bilang pagsang-ayon sa pahayag. Sapat nang sabihin na hindi na muling binanggit ni Pastor Grant ang puntong iyon sa debate.” Nilagdaan “Geo. E. Fifield, South Lancaster, Mass., Dis. 6, 1895.”

GSAM 224Si Ginang White ay Palaging Naghahanap ng Kaligtasan ng mga Makasalanan

GSAM 224.3Ang katotohanang si Ginang White ay nagsikap para sa pagkahikayat ng mga makasalanan mula 1844 hanggang sa kasalukuyan ay higit pang pinatutunayan ng mga sumusunod na katotohanan: Siya at si Pastor White ay nagdaos ng isang pagpupulong sa bahay ni Albert Belden sa Rocky Hill, Conn., na nagsimula noong Abril 20, 1848. Sa pagpupulong na ito, isinagawa ang gawain para sa ilan mula sa mundo. Ipinakita nina Pastor White at ng kanyang asawa ang espesyal na interes para sa mga kaluluwang iyon. Tungkol sa puntong ito, ibibigay namin ang patotoo ng isa sa ganitong uri na nabinyagan sa pamamagitan ni Pastor White. Si John Y. Wilcox, na sumulat mula sa Kensington, Conn., noong Pebrero 22, 1891, ay nagsabi:—

GSAM 224.4“Naihatid ako sa katotohanan noong ang mga pagpupulong ay ginaganap sa hindi pa natatapos na silid ng bahay ni Kapatid na A. Belden sa Rocky Hill, Conn. Ang pagtanggap ko sa liwanag ng kasalukuyang katotohanan ay dahil sa mga paglilingkod nina Kapatid na White. Ako ay bininyagan ni Kapatid na White di-nagtagal pagkatapos nito. Ngunit kung hindi dahil sa paghihikayat at lakas na natanggap ko mula sa kanila, hindi ko alam kung naglakas-loob akong isipin o maramdaman na ako'y tinanggap ng Panginoon. Lubos silang nagmalasakit sa akin, at nagsikap na tulungan ako.”

GSAM 225.1Sinabi ni Pastor White tungkol sa pulong na iyon sa isang liham kay Stockbridge Howland, Topsham, Maine, “Ipinakita ni Kapatid na Bates ang mga utos sa napakalinaw na liwanag, at ang kahalagahan nito ay binigyang-diin sa pamamagitan ng mga makapangyarihang patotoo. Nagkaroon ng epekto ang salita upang patatagin ang mga nasa katotohanan na, at gisingin ang mga hindi pa lubos na nakapasyá.”

GSAM 225Pagsusumikap para sa mga Makasalanan sa Oswego, N.Y.

GSAM 225.2Noong 1849, naglingkod sina Pastor James White at ang kanyang asawa sa Oswego, N.Y. Sa mga pulong na iyon, nahikayat sina Hiram Patch at isang Binibining Benson, na nakatipan nang magpakasal, sa Diyos at sa kasalukuyang katotohanan.

GSAM 225.3Noong Marso 1850, muling ginanap ang mga pulong sa Oswego. Sa Present Truth para sa Abril, sinabi ni Pastor White, sa pagtalakay niya tungkol sa mga pulong na iyon:

GSAM 225.3“Isang napaka-interesanteng gawain ang isinasagawa ngayon sa mga bata ng labi sa lungsod na ito. Ang kanilang kaligtasan ang naging pangunahing paksa sa aming mga pagpupulong sa nakaraang dalawang Sabbath, at kamangha-mangha ang pagpapala ng Diyos sa amin. Nagkaroon ng mabuting epekto sa amin pati na rin sa aming mga anak ang katotohanan. Noong gabi pagkatapos ng huling unang araw, nagkaroon kami ng isang pagpupulong para sa kanilang espesyal na kapakinabangan, at ibinuhos ang Espiritu ng Panginoon sa gitna namin. Lahat ng mga bata ay lumuhod sa harap ng Panginoon, at tila naramdaman nila ang kahalagahan ng pagsunod sa mga utos, lalo na sa ikalima, at ang paghahanap ng kaligtasan sa pamamagitan ni Jesu-Kristo. Isa ito sa mga pinakakawili-wiling pagpupulong na nasaksihan ko kailanman.”

GSAM 225.4Sa Present Truth ng Nobyembre, 1849, naglathala si Pastor White ng isang salaysay tungkol sa ilang mga taong nahikayat at nabinyagan; at sa huling bilang ng pahayagang ito noong 1850 ay may salaysay tungkol sa isang pagpupulong na ginanap sa Waitsfield, Vt., at sa pagdalo ni Heman Churchill, na nahikayat pa lamang mula sa mundo. Siya ay tinutukoy sa artikulo bilang “kapatid.” Paano iyon magiging posible kung wala nang awa para sa mga makasalanan?

GSAM 226Patotoo ng Dalawampu't Isang Saksi

GSAM 226.1Kaugnay nito, inilalahad namin ang isang patotoo na pinirmahan noong 1888 ng dalawampu't isang indibidwal, na ang bawat isa ay kabilang sa kilusang pagdating noong taong 1844, at pamilyar sa pagsisimula ng mensahe ng ikatlong anghel. Lahat sila ay nasa mensahe bago pa man ang 1851, at karamihan sa kanila ay kaugnay sa mga Adventista ng Ikapitong Araw halos mula pa sa pagsisimula ng mensahe:—

GSAM 226.2“Kami, ang mga nakapirma sa ibaba, na lubos na nakakakilala sa kilusang pagdating noong 1844 nang lumipas ang takdang panahon, at na tinanggap din ang katotohanan ng mensahe ng ikatlong anghel nang maaga pa noong 1850, ay masayang pinipirmahan ang aming mga pangalan sa sumusunod na pahayag tungkol sa doktrinang nakasarang pinto na pinaniniwalaan ng mga mananampalataya sa mensahe ng ikatlong anghel mula nang ito'y umusbong hanggang sa huling nasabing petsa, at patuloy pa.

GSAM 226.3“Naniniwala sila, alinsunod sa Pahayag 3:7, 8 at iba pang mga kasulatan, na sa pagtatapos ng dalawang libong tatlong daang araw ng Daniel 8:14, tinapos ni Kristo ang Kanyang gawain sa banal na dako ng makalangit na santuwaryo, inilipat ang Kanyang ministeryo sa Pinakabanal, at sinimulan ang gawain ng paghatol, na nagbago ng Kanyang ugnayan sa bagay na ito sa panukala ng pagliligtas. Dito ay may isang pintuan na binuksan at isang pintuan na isinara.

GSAM 226.4“Naniniwala sila na ang mga may malinaw na liwanag sa mensahe ng unang anghel at tumalikod rito, na mariing kinontra ito, ay tinanggihan ng Diyos. Ngunit hindi nila pinaniniwalaan na ang mga hindi nakatanggap ng liwanag o ang mga hindi pa nasa hustong gulang ng pananagutan bago ang 1844, kung hahanapin nila ang Diyos nang tapat na puso, ay tatanggihan.

GSAM 226.5“Bagaman naniniwala sila, kasama si William Miller at ang malaking karamihan ng mga Adventista kaagad pagkatapos lumipas ang takdang panahon, na tapos na ang kanilang gawain para sa mundo at malapit nang dumating ang Panginoon, gayunpaman, nang linawin ng liwanag tungkol sa santuwaryo at ng ikatlong mensahe ang kanilang pagkadismaya, hindi sila naniniwala na lumipas na ang awa maliban para sa mga tumanggi sa liwanag.”

GSAM 227.1Lagda, “J. B. Sweet, South Saginaw, Mich.; Samuel Martin, West Rindge, N.H.; Ira Abbey, North Brookfield, N.Y.; Ginang R. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Ginang Diana Abbey, North Brookfield, N.Y.; Ginang L. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Heman S. Gurney, Memphis, Mich.; Ann E. Gurney, Memphis, Mich.; William Gifford, Memphis, Mich.; Ginang Mary S. Chase, Battle Creek, Mich.; S. M. Howland, Battle Creek, Mich.; Ginang F. H. Lunt, Battle Creek, Mich.; Ginang Melora A. Ashley, Battle Creek, Mich.; Ginang Caroline A. Dodge, Battle Creek, Mich.; Ginang Sarah B. Whipple, Battle Creek, Mich.; Ginang Uriah Smith, Battle Creek, Mich.; Ginang Paulina R. Heligass, Moline, Kan.; R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Ginang R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Reuben Loveland, North Hyde Park, Vt.; Ginang Belinda Loveland, North Hyde Park, Vt.”

GSAM 227Isang Pangitain na Mali ang Pagkaunawa

GSAM 227.2Isang pagsisikap ang ginawa upang ipakahulugan ang isang pangitaing ibinigay kay Ginang White sa Topsham, Maine, noong Marso 24, 1849, bilang nagtuturo ng maling doktrina—wala nang habag para sa mga makasalanan. Ipinakita ang pangitaing ito kasabay ng pagpapakilala ng “mga pagkatok sa Rochester” (espirituwalismo). Nakita ni Ginang White na lalago at lalaganap ang mga misteryosong tanda at kababalaghan at mga huwad na reporma. Ang mga repormang ito ay hindi pagbabalik mula sa kamalian tungo sa katotohanan (hindi niya sinabi na hindi na magkakaroon ng ganitong mga reporma, kundi na ang uri na ipinakita sa kanya kung saan ginagamit ang impluwensiyang pantao ay ganoon), kundi mula sa masama tungo sa mas masama; sapagkat ang mga nag-aangkin ng pagbabago ng puso ay nakabalot lamang ng kasuotang panrelihiyon na nagtatago sa kasamaan ng isang masamang puso. May ilan na tila tunay na nahikayat, kaya nagawang linlangin ang bayan ng Diyos; ngunit kung makikita lamang ang kanilang mga puso, lilitaw itong kasing-itim pa rin.

GSAM 227.3Sinabi niya noon: “Ipinag-utos sa akin ng anghel na kasama ko na hanapin ang paghihirap ng kaluluwa para sa mga makasalanan gaya ng dati. Tumingin ako, ngunit hindi ko ito nakita; sapagkat ang panahon ng kanilang kaligtasan ay lumipas na.”²⁰

GSAM 228.1May nagsabing itinuro ng pangitaing ito na wala nang awa para sa mga makasalanan, ngunit itinatanong namin, Paano iyon magiging totoo gayong tinutulan niya ang doktrinang iyon mula pa nang una itong itinuro ni Joseph Turner noong tagsibol ng 1845, at palagi siyang masigasig na naglingkod para sa pagkahikayat at kaligtasan ng mga makasalanan?

GSAM 228.2Sa Supplement to Experience and Views, na inilathala noong 1854, sinabi ni Ginang White, “Ang ‘mga huwad na reporma’ na tinutukoy ay hindi pa lubos na nakikita. Ang pangitaing ito ay may kinalaman nang mas partikular sa mga nakarinig at tinanggihan ang liwanag ng doktrina ng pagdating. Sila ay ipinagkaloob sa malalakas na panlilinlang. Ang mga ganoon ay hindi magkakaroon ng ‘pagsisikap ng kaluluwa para sa mga makasalanan’ gaya ng dati.”²¹

GSAM 228.3Ang mga kalaban ay nag-aangking mas alam nila kung ano ang nakikita ni Ginang White sa pangitaing ito kaysa sa kaniya mismo. Suriin natin ito sandali kaugnay ng kanilang bersyon nito; ibig sabihin, tinitingnan niya ang kalagayan ng mga makasalanan sa halip na ang mga revivalist. Kaya tiningnan niya ang mga makasalanan upang makita ang “pagsisikap ng kaluluwa para sa mga makasalanan,” ngunit hindi niya ito nakita. Sino ba ang nakaranas ng pagsusumikap ng kaluluwa para sa mga makasalanan sa pamamagitan lamang ng pagtingin sa mga makasalanan? Ngunit, itanong natin, paano naman ang mga taong nabanggit sa nakaraang patotoo na simpleng gumagamit ng impluwensiyang pantao at mesmerismo upang makahikayat ng mga tagasunod, at tinatawag itong gawain ng Espiritu ng Diyos? Handa na bang aminin ng mga kalabang ito, na sabik na ipakita na itinuro ni Ginang White ang sukdulang teorya ng “nakasarang pinto”, na ang mga revivalistang ito ay mga banal na tao at nakakakuha ng tunay na mga mananampalataya?

GSAM 228.4Malinaw sa bawat tapat na isipan na ang uri ng mga taong tinutukoy dito ay yaong mga nagpapahayag na mayroon silang ganitong paghihirap ng kaluluwa, samantalang itinakwil nila ang liwanag at katotohanan, at gumagamit ng mesmerismo upang makakuha ng mga sumasampalataya. Hindi maaaring magkaroon ng tunay na paghihirap ng kaluluwa para sa mga makasalanan ang mga ganito samantalang sila mismo ay napapailalim sa kapahamakan; sapagkat “nagdaan na ang panahon ng kanilang [sarili nilang] kaligtasan.”

GSAM 229.1Mula sa pangitain ni Ginang White noong Marso 24, 1849, sinubukan ng ilang tao na magbigay ng konklusyon na itinuro nito na wala nang awa para sa mga makasalanan; ngunit ipinakita na namin na noong 1845, sa Paris, Maine, itinuro niya na may awa para sa lahat ng hindi sadyang tumanggi sa liwanag at katotohanan nang may pagkaunawa. Sa isang pangitain na ibinigay sa parehong lugar noong 1846, ipinakita na ang Panginoon ay may “mga tao sa mga simbahan na hindi itinakwil ang katotohanan.” Sa mga indibidwal na may ibang pag-iisip, isang pagsaway ang ibinigay, na nagsasabing ang mga anghel ng Diyos ay maglilingkod pa rin para sa mga ganito, at kapag sila ay naglingkod na, ang mga nang-uusig sa kanila ay maiiwan sa labas.

GSAM 229.2Muli, noong Abril 1848, si Pastor White at ang kanyang asawa ay naglilingkod sa Rocky Hill, Conn., para sa pagkahikayat ng mga makasalanan. Lahat ng ito ay nagpapatunay na ang pangitain noong Marso 24, 1849, ay tumutugma sa isa na ibinigay sa Paris, Maine, noong 1846, at sa ginawa ng mga lingkod ng Diyos noong Abril 1848.

GSAM 229Isang Pekeng Tagapagsulong ng Muling Paggising ang Tinalo

GSAM 229.3Ang pangitaing ito ay unang inilathala sa Connecticut, noong taong 1849. May isang ministro na nagsusumikap nang lubos doon upang makakuha ng mga bagong mananampalataya, at inaangkin pa nga na may kaloob siya ng mga wika. Sinisikap niyang makaimpluwensya sa maliit na pangkat ng mga tagapag-ingat ng Sabbath sa Rocky Hill. Isa sa kanila ang tinawag niyang “minamahal na santo ng Panginoon.” Sa kanyang presensya, nagkaroon si Ginang White ng isang pangitaing nagpapakita ng mapanlinlang na kalikasan ng kanyang gawain, at na ang kanyang “minamahal na santo” ay sumusunod sa isang landas na hindi kaayon ng ikapitong utos. Itinanggi ng babaeng “santo” na ito ang paratang, at ang ministro ay buong puwersang nanghikayat, na humihingi ng simpatiya para sa “kaawa-awang santo ng Panginoon,” gaya ng kanyang pagtawag sa kanya. Noong sumunod na gabi, inatake ng cholera morbus ang dalaga at inakala niyang mamamatay na siya. Ipinatawag niya si Ginang White at inamin na totoo ang ipinakita tungkol sa kaniya; na siya ay nagkasala sa mismong bagay na sinabi ni Ginang White. Kaya nabigo ang huwad na manggagawa na ito na linlangin ang grupong iyon, at nabunyag ang kalikasan ng kaniyang gawain, na biglang nagwakas sa kaniyang mga pagsisikap sa lugar na iyon.

GSAM 230Isa pang Pekeng Tagapagsimula ng Pagbabagong-loob sa Oswego, N.Y.

GSAM 230.1Bilang karagdagang halimbawa ng prinsipyong inilahad sa nakasaad na patotoo, at upang ipakita kung paanong si Pastor White at ang kanyang asawa ay nagpapatuloy na naglingkod noong 1849-50 para sa pagkahikayat ng mga makasalanan, inilalahad namin ang mga sumusunod na katotohanan, na ikinuwento sa akin nina Elias Goodwin at iba pang mga unang miyembro ng simbahan sa Oswego, Estado ng New York:—

GSAM 230.2Noong panahong iyon (1849) ay may nakatirang isang binata sa lugar na iyon na nagngangalang Hiram Patch. Siya ay nakatipan sa isang dalaga na kanyang pinakasalan makalipas ang ilang sandali. Sila ay mga hindi pa nahikayat, ngunit dumadalo sa mga pagtitipong ginaganap nina Pastor White at ng kanyang asawa, at halos nahikayat na maging mga Kristiyano. Noong panahong iyon, nagsimula ang isang muling paggising sa isa sa mga simbahan sa Oswego, hindi sa pamamagitan ng mga ministro, kundi ng isang kilalang layko, isang katiwala ng pondo ng lalawigan. Ang lalaking ito ay tila lubhang masigasig, at inamin niyang may mabigat siyang pakiramdam para sa mga makasalanan. Pinipiga niya ang kanyang mga kamay habang nananalangin para sa mga hindi pa nahikayat, na tila nasa sukdulang paghihirap dahil sa kanilang naliligaw na kalagayan.

GSAM 230.3Pumunta sina G. Patch at ang kanyang kasintahan sa mga pagtitipong ito ng muling paggising, at nag-aalinlangan kung paano magpasya. Nandoon sila minsan nang magkaroon si Ginang White ng isang pangitain kung saan itinuro sa kanya ang Oseas 5:6, 7, na nagsasaad, “Aalis sila kasama ang kanilang mga kawan at mga bakahan upang hanapin si Yahweh, ngunit hindi nila siya matatagpuan, sapagkat lumayo siya sa kanila. Hindi sila naging tapat kay Yahweh, sapagkat nagkaroon sila ng mga anak sa labas. Lalamunin sila ngayon ng mga pista ng bagong buwan kasama ng kanilang mga bukirin.” Ipinakita sa kaniya na ang mga namumuno sa muling paggising na ito ay hindi matuwid sa Diyos, at wala silang tunay na malasakit sa mga makasalanan.

GSAM 231Isang Hula ng Kabiguan

GSAM 231.1Pagkatapos ay sinabi niya kay G. Patch, “Sinabihan akong sabihin sa iyo na sa kasong ito ay literal na matutupad ang sinasabi ng teksto. Maghintay ka ng isang buwan, at malalaman mo mismo ang pagkatao ng mga taong sangkot sa muling pagbabagong ito, at ng mga nagpapahayag na mayroon silang napakalaking pasanin para sa mga makasalanan.” Sinabi ni G. Patch, “Maghihintay ako.”

GSAM 231.2Sa loob ng dalawang linggo mula nang ibigay ang pangitaing ito, ang nasabing tesorero, na nag-aangkin ng matinding pighati para sa mga makasalanan, sa kanyang kunwaring paghihirap ay pumutok ang isang ugat ng dugo sa kanyang tiyan, at kinailangang ihiga sa kama dahil sa pagdurugo. Kinailangang pangasiwaan ng sheriff ng lalawigan ang mga gawain ng tanggapan ng tesorero, na kasama ang isa sa mga konstable ay tiningnan ang balanse na nakalagay sa libro ng tesorero, at pagkatapos ay binilang ang pera bilang paghahanda sa paghawak ng negosyo, nang, aba, may kulang na pera na katumbas ng eksaktong $1,000.

GSAM 231.3Para sa sheriff at sa konstable, tila imposible na ang isang taong masigasig sa muling paggising ay nagkasala sa pagkuha ng pera. Inisip nila na baka naibayad na niya ito at nakalimutan niyang itala nang tama sa libro; o baka naman inilagay niya ito sa bangko kaya hindi ito lumabas sa talaan sa seyp. Sa anumang kaso, kailangan nilang hingin sa kanya ang kasiya-siyang paliwanag, ngunit dapat itong gawin nang maingat; sapagkat kung nasa kanya ang pera, tiyak na susubukan niyang itago ito. Kaya napagkasunduan na ang isa sa kanila ang mauuna at magtago sa kubong nasa likod ng bahay, upang bantayan ang likurang pinto sakaling may mangyaring kakaiba, habang ang sheriff naman ay papasok sa harapang pinto. Nang lumapit ang sheriff sa bahay at pumasok sa harapang pinto, napansin niya ang kasuotan ng isang babae na kakalabas lang sa likurang pinto. Nakita ng lalaki sa kubo na mabilis na lumapit ang babae sa isang tambak ng niyebe, humukay ng butas sa niyebe, at naglagay ng isang bagay doon na tinakpan niya ng niyebe, at bumalik sa loob ng bahay.

GSAM 232.1Lumapit ang sheriff sa tabi ng higaan ng tesorero, at matapos magtanong tungkol sa kanyang kalusugan, binanggit niya ang kanilang kalituhan sa opisina, na maaaring ipaliwanag niya ang suliranin. Ang lalaki, na labis ang pagkabalisa, ay itinaas ang kanyang kamay patungo sa langit, at tinawag ang Diyos bilang saksi, at sinabi na wala siyang alam tungkol sa pera. Nang sandaling iyon, pumasok ang asawa at gusto niyang malaman kung ano ang nangyayari, at bakit labis na nababahala ang kanyang asawa. Sumagot ang lalaki, “Akala nila nandito sa amin ang pera nila.” Itinaas naman ng babae ang kanyang mga kamay at tinawag ang Diyos bilang saksi na wala sa kanila ang pera at wala rin silang alam tungkol dito. Nang matapos pa lang niyang bigkasin ang pangungusap na iyon, humarap ang konstable, na nagmadaling lumabas mula sa pinagtaguan niya papunta sa bunton ng niyebe nang pumasok siya sa bahay, at sinabi, “Ma'am, ano ito? Nakita kitang tumakbo palabas ng bahay at inilagay ito sa bunton ng niyebe, at narito na nga ito, ang nawawalang sako ng pera, na may marka ng $1,000.”

GSAM 232.2Tulad ng inaasahan, biglang bumagsak ang muling paggising na iyon. Nang malaman nina G. Patch at ng kanyang kasintahan ang ugali ng namumuno sa muling paggising, ipinagtanggol nila ang katotohanan at sumapi sa mga Adventista ng Ikapitong Araw, na naging karapat-dapat na miyembro hanggang sa araw ng kanilang kamatayan.

GSAM 232.3Ang pangitaing ito, na malinaw na makikita, ay ibinigay para sa interes at espesyal na kapakinabangan ng mga hindi pa nahikayat, at nagbunga ng pagkahikayat ng mga makasalanan, habang ang agarang epekto nito ay tumuon sa mga taong makasalanan din at tinanggihan ng Panginoon dahil sa kanilang pagkahipokrito. Nagpakita sila ng “taksil na pag-uugali laban sa Panginoon;” sa pag-angkin na matindi ang paghihirap ng kanilang kaluluwa para sa mga makasalanan, nagkaanak lamang sila ng “kakaibang supling.”

GSAM 232Isang Hipokritang Manggagawa sa Camden, N.Y.

GSAM 232.4Kabilang sa iba pang mga lugar na binisita nina Pastor at Ginang White noong taglamig ng 1849–50 ay ang bayan ng Camden, N.Y., mga apatnapung milya ang layo mula sa Oswego, kung saan sila ay naninirahan pa rin. Tungkol sa pagtitipong ito, sinasabi ni Ginang White:

GSAM 232.4“Bago pa man ako pumunta, ipinakita sa akin ang maliit na pangkat na nagpapahayag ng katotohanan doon, at sa kanila ay nakita ko ang isang babae na nagpapahayag ng malaking kabanalan, ngunit siya ay isang hipokrito at niloloko ang bayan ng Diyos.”²²

GSAM 233.1Noong Enero 1884, habang naglilingkod sa Estado ng New York, nalaman ko ang mga sumusunod na detalye mula kay G. Preston, na naninirahan sa Camden noong panahon ng nabanggit na komperensya, at sa kaniya nanirahan sina Pastor White at ang kaniyang asawa habang isinasagawa ang pagpupulong:—

GSAM 233.2“Nagturo ang babaeng ito ng matitinding pananaw tungkol sa paksa ng pagpapakabanal, na nagsasabing may isang kalagayan ng kaperpeksiyohan na dapat maabot kung saan ang isang tao ay lubos nang hihigit sa kautusan ng Diyos; at inaangkin niyang naabot na niya ang perpektong kalagayang iyon. Sa pamamagitan ng doktrinang ito ng pagpapakabanal, pinag-aalala niya ang isipan ng ilan sa ating mga tao sa Camden. Ipinakita kay Kapatid na White na sa kabila ng lahat ng kunwaring pagpapakabanal ng babaeng ito, ang kanyang puso ay itim sa kasalanan, at sa kanyang buhay ay siya ay bulok.

GSAM 233.3“Habang nasa lugar na ito, binigyan si Kapatid na White ng isa pang pangitain, sa harap ng babaeng ito, na tila may mabigat na pasanin para sa mga hindi pa nahikayat; ngunit sinabi ni Kapatid na White sa kaniya na hindi ito tunay na paghihirap ng kalooban para sa mga makasalanan, dahil ang kaniyang sariling pamumuhay ay hindi matuwid sa paningin ng Diyos. ‘Kaya,’ sabi ni G. Preston, ‘ang tinatawag na pangitain ng Camden ay tiyak at partikular na inilapat sa kaso ng babaeng iyon, at hindi sa pangkalahatang kalagayan ng mga makasalanan, at ganoon ang pagkakaintindi namin noon.’”

GSAM 233.4Matapos ikwento ni Ginang White ang kanyang pangitain, tumayo ang babae at sinabi, “Alam ng Diyos ang puso ko, at kung makikita ninyo ito, makikita ninyong ito ay dalisay at malinis.” Ganito nagtapos ang pulong. Hindi naglaon, gayunpaman, ay nagkasakit nang malubha ang babae, at inakala niyang mamamatay na siya. Sinabi niya, “Kailangan kong makita si Kapatid na White; may ipagtapat ako sa kaniya. Sinabi ko sa kaniya na mabait akong babae, na ako'y dalisay. Hindi iyon totoo. Ako'y isang masamang babae. Ang lalaking kasama kong ito ay hindi ang aking asawa. Iniwan ko ang mabait kong asawa sa Inglatera, pati na ang isang munting anak, at tumakas ako kasama ang lalaking ito. Hindi kami kailanman nagpakasal. Nagkunwari akong doktor, at nagbebenta ako ng gamot na sinumpa ko sa hukuman na nagkakahalaga sa akin ng $1 bawat bote, pero labindalawang sentimo lang talaga ang gastos ko bawat bote. Nagsinungaling din ako sa korte na ang isang baka na ipinagbili namin sa isang mahirap na tao ay nagkakahalaga sa amin ng $30, samantalang $20 lang naman talaga ang gastos namin.”²³

GSAM 234.1Sa mga ganyang hipokritong nagpapanggap tumutukoy ang mga salita ni Ginang White tungkol sa “pagsusumikap ng kaluluwa para sa mga makasalanan,” at hindi sa mga makasalanan sa pangkalahatan. Kung isasaalang-alang ang mga katotohanang inilahad sa itaas, na nagpapakita na ang doktrina ng “wala nang habag” para sa mga makasalanan ay lubos nang kinondena mula pa nang ito'y unang ipinangaral noong tagsibol ng 1845; at na si Ginang White ay masigasig na naglingkod para sa pagkahikayat ng mga makasalanan mula pa noong panahong iyon, sino ang makapaniwala na noong 1851, nang mailathala ang kaniyang akdang pinamagatang Experience and Views, ay ibig niyang ituro na “wala nang kaligtasan para sa mga makasalanan”?

GSAM 234Isang Taong Walang-Habag

GSAM 234.2Kahit noong taong 1848, may ilang indibidwal pa rin na naniniwala na wala nang awa para sa mga makasalanan. Gayunpaman, hindi sila mga Adventista ng Ikapitong Araw. Isa sa ganitong uri, na nagngangalang Sweet, ay naninirahan sa lungsod ng Rochester, N.Y. Pagkatapos kong gumawa ng pampublikong pag-amin ng aking relihiyon at mabinyagan sa hanay ng mga Adventista ng Unang Araw, dumadalo ako sa isang pulong sa tolda sa Canandaigua, N.Y., na pinangungunahan nina Pastor J. C. Bywater at Geo. W. Burnham. Naroroon ang lalaking si Sweet, at naghayag ng napakalubhang pagdududa sa pagiging tunay ng aking karanasang panrelihiyon, sapagkat “sa palagay niya ay hindi na posible ngayon na mahikayat ang mga makasalanan.”