10. Bölüm — Gece Yarısı Çağrısı

GSAM 160.1“GECE yarısı bir ses yankılandı: ‘İşte güvey geliyor, onu karşılamaya çıkın!’ Bunun üzerine kızların hepsi kalkıp kandillerini tazelediler.”¹

GSAM 160.2“On bakire” benzetmesinde ortaya konan bekleme süresinden daha önce bahsetmiştik; şimdi ise yukarıdaki metinde geçen ve Adventistler tarafından “gece yarısı çağrısı” olarak adlandırılan kısma özel olarak değineceğiz. Bu konu üzerine önde gelen bir yazar, 3 Ekim 1844 tarihli Midnight Cry adlı dergide şöyle der:—

GSAM 160.3“Peki bu bekleme gecesine nasıl girdik? Çünkü [iki bin üç yüz günün görümünü] MÖ 457’de sonbahar yerine ilkbaharda başlatmıştık. Belirlenmiş limana ulaşmakta altı ay ve birkaç gün geride kaldık. Bu da bizi altı aylık bir bekleme gecesine sürükledi.”

GSAM 160.4Başka bir yazar olan S. S. Snow ise, 22 Ağustos 1844 tarihli Cry dergisinde, iki bin üç yüz gün hakkında şöyle demiştir:—

GSAM 160.5“Bu günler, Yeruşalim’i yeniden kurup inşa etme fermanının çıkarılmasıyla başladı. Kararname ilk olarak Koreş tarafından çıkarıldı, Darius tarafından yenilendi ve Artahşasta Longimanus tarafından hükümdarlığının yedinci yılında tamamlandı. Kararname, M.Ö. 457 yılının sonbaharında ilan edildi ve yürürlüğe girdi; o sırada Ezra, Rab’bin lütfuyla Yeruşalim’e ulaşmış, Yahudi cumhuriyetini yeniden kurmuş, yargıçlar ve hâkimler atamış ve surların inşasına başlamıştı.”²

GSAM 160.6Görümün süresi tam iki bin üç yüz yıl olduğu için, iki bin üç yüz sayısına ulaşmak için 457 yılının tamamı ile 1843 yılının tamamı gerekirdi; ve eğer ferman MÖ 457’nin yedinci ayına kadar çıkarılmamışsa, bu sürenin 1844’ün yedinci ayına kadar sona ermeyeceği öğretilmişti. Yedinci ayın onuncu gününün kutlanması, bu sürenin başlangıcını belirleyen olay gibi göründüğünden, yedinci ayın onuncu günü (Yahudi takvimine göre), yani 22 Ekim 1844’te, iki bin üç yüz günün sona ereceği ve tapınağın temizlenmesi zamanının geleceği kesin olarak gösterilmişti. 1843’te bu dönemin sona erdiği yönünde kullanılan tüm kanıtlar, 1844 hesaplamaları için de aynı geçerlilikteydi; bu da, hayal kırıklığının nedenine ilişkin kesin görünen bir çözüm bulduklarına dair bir güvence sağlıyordu. Adventistlerin o dönemde “gerçek gece yarısı çağrısı” olarak adlandırılan şeyi duyurma biçimi, o dönemde bu çalışmada ön plana çıkan kişilerin yazılarından yapılacak alıntılarla en iyi şekilde açıklanabilir.

GSAM 161“Çıkın O’nu Karşılamaya”

GSAM 161.13 Ekim 1844 tarihli Cry dergisinde, George Storrs tarafından “O’nu Karşılamaya Çıkın” başlığı altında yazılmış bir makale yer alıyordu; makalede şöyle diyordu:—

GSAM 161.2“Daha önce hiç yaşamadığım duygularla kalemimi elime alıyorum. Şüphesiz ki, benim zihnimde yedinci ayın onuncu günü, Rabbimiz İsa Mesih’in göklerin bulutları arasında ortaya çıkmasına tanıklık edecektir. O olaydan sadece birkaç gün uzaktayız—hazırlıksız olanlar için korkunç, ama hazır olanlar için görkemli bir an.

GSAM 161.3“‘İşte güvey geliyor’ bu yıl; ‘onu karşılamaya çıkın.’ Bu çağrı onları etkileyebilecek ölçüde hariç olmak üzere, sözde kiliselerle ve tüm kötülerle işimiz bitti. Artık görevimiz, ‘lambalarını alıp damadı karşılamaya çıkan bakireleri’ uyandırmaktır. Şu anda neredeyiz? ‘Görüm gecikirse, onu bekleyin.’ Geçen Mart ya da Nisan ayından beri bizim cevabımız bu değil mi? — Evet. Damat gecikirken ne oldu? — Bakirelerin hepsi uyukladı ve uyudu, değil mi? Mesih’in sözleri boşa çıkmadı; ve ‘Kutsal Yazılar bozulamaz.’ Uyanıkmışız gibi davranmamızın bir yararı yok; uykuya dalmıştık, Mesih’in gelişi konusunda değil, zamanı konusunda. Bekleme dönemine girdik; bunun ‘ne kadar süreceğini’ bilmiyorduk ve bu noktada uykuya daldık. Bazılarımız uykumuzda, ‘Başka bir zaman belirlemeyin!’ dedik, bu yüzden uyuduk. Şimdi sorun, bizi uyandırmak. Rab, yardım et, çünkü insanın yardımı boşunadır. Kendin konuş, Rab. Keşke ‘Baba’ şimdi zamanı ‘açıklasaydı’.

GSAM 162Mesajın Gece Yarısı

GSAM 162.1“Bekleme süresi ne kadar sürer? — Yarım yıl. Nereden biliyorsun? — Çünkü Rabbimiz, Damat gecikirken ‘gece yarısı’ diyor. Görüm, ‘iki bin üç yüz akşam-sabah’ ya da gün içindi. Bir ‘akşam’ ya da gece, bu peygamberlik günlerinden birinin yarısıdır ve dolayısıyla altı aydır. Bekleme süresinin toplam uzunluğu budur. Şu anki bu güçlü zaman çağrısı yaklaşık Temmuz ortasında başladı ve büyük bir hızla ve güçle yayıldı; ayrıca, ‘1843’ çağrısı sırasında hiç şahit olmadığım türden bir Ruh’un tezahürüyle birlikte geliyor. Artık kelimenin tam anlamıyla, ‘Onu karşılamaya çıkın’ deniyor. Hiç hayal bile edemeyeceğim kadar her şeyden vazgeçme durumu yaşanıyor. Bu çağrı kalpleri ele geçirdiğinde, çiftçiler ekinleriyle birlikte tarlalarını terk ediyorlar. Daha önce hiç şahit olmadığım kadar güçlü, gözyaşlı bir haykırış ve her şeyin Tanrı’ya adanması var. Bu gerçeğe, önceki çağrıda aynı derecede hiç hissedilmemiş bir güven var ve içinde, bunu hissetmiş olanlar dışında hiç kimsenin anlayamayacağı, ağlatıcı ya da yüreği eriten bir ihtişam var.

GSAM 162.2“Bu şimdiki gerçek üzerine, ben, lütuf sayesinde her şeyi riske atmaya cesaret ediyorum ve bu konuda şüpheye kapılmanın Tanrı’yı gücendirmek ve kendime ‘hızlı bir yıkım’ getirmek olacağını hissediyorum. Bu çağrının gereğince duyurulduğu yerde, ‘eğer gerçekleşmezse’ diye düşünerek ya da bu gerçeğe atılmaktan korkarak ‘Canını esirgemek isteyen’ herkesin, ‘onu yitirecek’ olduğuna ikna oldum. Bu, İbrahim’i İshak’ı kurban etmeye, Nuh’u gemiyi inşa etmeye, Lut’u Sodom’dan ayrılmaya, İsrailoğullarını Mısır’dan ayrılmak için bütün gece ayakta beklemeye, Daniel’i aslan çukuruna girmeye ya da üç İbrani’yi ateşli fırına girmeye yönelten imanla aynı imanı gerektirir. Böyle bir iman sınavı olmadan krallığa gireceğimizi sanmıştık, ancak giremeyeceğimizden eminim. Bu son gerçek böyle bir sınamayı beraberinde getirir ve buna cesaret edebilecek olanlar, ancak kendilerine aptal, deli ya da tufan öncesi Sodomluların, ılık kalpli kilisenin ya da uyuyan bakirelerin üzerlerine yağdırmaya meyilli oldukları diğer her türlü sıfatla anılmayı göze alanlardır. Bir kez daha haykırmak isterim: ‘Canını kurtar;’ ‘Arkana bakma;’ ‘Lut’un karısını hatırla.’”

GSAM 163Storrs’un Düz Kayası

GSAM 163.110 Ekim 1844 tarihli Midnight Cry dergisinde, George Storrs’un kaleminden, “Sonuç” başlığı altında, ancak Adventistler tarafından “Storrs’un Düz Kayası” olarak adlandırılan şu yazı yayınlandı:—

GSAM 163.2“O güne nasıl hazır olacağız?—Tanrı’nın gerçeğine inanın ve Tanrı’ya şan veren güçlü bir imanla bu yolda ilerleyin. O gün öleceğimizi bilseydik sahip olacağımız zihniyete sahip olmalıyız; Tanrı’ya tam bir adanmışlık ve dünyaya karşı ölü gibi bir tutum sergilemeliyiz.

GSAM 163.3“Ne demek istediğimi, okyanusun ortasında büyük, düz bir kaya olduğunu varsaymaktan daha iyi bir şekilde açıklayamam. Görkemli ve kudretli bir prens, belirli bir zamanda, sözüne tam olarak inandıklarına dair kanıtı olan ve orada bulacağı tüm kişileri muhteşem bir ülkeye götürmek üzere muhteşem bir buharlı gemi göndereceğine dair bir vaat verir. Birçoğu kayaya doğru yola çıkar. Bazıları, kayaya güvenli bir şekilde ulaştıklarında ipi keser; oraya geldikleri tekne onlardan uzaklaşır ve artık ona bakmazlar, bunun yerine buharlı geminin gelişini beklerler. Sözün doğruluğundan hiç şüphe duymazlar ve her şeyi bunun uğruna riske atarlar. Oraya gelen diğerleri ise, sadece kayanın üzerinde olmalarının yeterli olduğunu düşünürler. Ancak ‘akıllı’ davranmak isterler ve çok büyük bir risk almak istemezler.

GSAM 164.1“‘İmanına göre sana öyle olsun’ sözü, buharlı geminin gelmesi beklenen zamandan önce yankılanmıştı. O gün gelir. İhtiyatlı olanlar, belki de buharlı geminin geldiğini görürlerse teknelerini çözüp akıntıya bırakmayı planlıyorlardı. Gemi ufukta belirir; ancak artık fark edilmeden teknelerini bırakmak için çok geçtir; üstelik aynı ihtiyat, yaklaşan gemide yanılmadıklarından emin olana kadar teknelerini akıntıya bırakmamalarını gerektirir. Artık gemi o kadar yaklaşmıştır ki, fark edilmeden teknelerini çözmeleri imkânsızdır.

GSAM 164.2“Buharlı gemi kayaya ulaşır. ‘Buharlı geminin geleceğine dair sözüne körü körüne güvendiğinizi gösteren kanıt nedir?’—‘Teknelerimizin halatları kesildi ve teknelerimiz bizden uzaklaşarak sürüklendi; bu yüzden karaya çıkmamız imkânsızdı ve buharlı gemi gelmeseydi kesinlikle ölecektik, çünkü burası başka hiçbir geminin geçmediği bir kayalıktır.’ ‘Bu kadar yeter,’ diye bağırır buharlı geminin komutanı; ‘gemiye binin; böyle bir güveni boşa çıkarmayacağız.’

GSAM 164.3“Teknelerini kayaya bağlı tutanlar şimdi etrafını sarar ve buharlı gemiye binmek için çabalıyorlar. Komutan sorar: ‘Şuradaki kayalara bağlı olan ya da ben görünür hale geldiğimden beri halatları kesilmiş olan o tekneler ne anlama geliyor?’ Onlar cevaplar: ‘Tedbirli davranalım dedik; böylece buharlı gemi gelmezse, karaya dönmek için elimizde bir şey olsun diye.’ ‘Demek bedensel ihtiyaçlarınızı düşündünüz,’ diye haykırır komutan, ‘öyle mi, ve bu yüzden sözlerimden şüphe mi ettiniz? İmanınız neyse, o size olsun. Kanıtlar aleyhinize. Geri dönmek için önlem aldınız ve şimdi inançsızlığınızın meyvesini toplamak zorundasınız.’ ‘Böylece imansızlıklarından ötürü oraya giremediler.’ Ah, ne korkunç bir umutsuzluk hali!

GSAM 164.4“Şimdi halatlarınızı kesin, kardeşlerim; teknelerinizin gözden kaybolmasına izin verin; evet, ‘İnsanoğlu’nun işareti’ görünmeden acele edin. O zaman artık çok geç olacak. Şimdi riske girin ve her şeyi riske atın. Ah, kalbim sizin için acıyor; oyalanmayın; o tekneyi itip uzaklaştırın, yoksa kaybolursunuz; çünkü ‘Canını esirgemek isteyen onu yitirecek,’ diyor Rabbimiz ve Yargıcımız İsa Mesih. Acele edin öyleyse, bir kez daha yalvarıyorum size, ah, acele edin! ‘Eğer gelmezse’ diye karaya kaçmak için hesap yaptığınız her tekneyi bırakın. O ‘eğer’ kelimesi seni mahvedecek. Bu, artık son sınav ve ayartmadır. Rabbimizin İblis’in son ayartmasına karşı yaptığı gibi davran: ‘Çekil git, Şeytan!’ dedi O. Sonra İblis O’ndan ayrıldı ve ‘Melekler gelip İsa'ya hizmet ettiler.’ Bu zaferi kazandığında senin için de durum böyle olacak.”

GSAM 165Gece Yarısı Çağrısı’nın Hızlı Etkisi

GSAM 165.1“Gece Yarısı Çağrısı” mesajının hızı, gücü ve etkisi konusunda, daha önce alıntı yaptığımız Midnight Cry gazetesinin editörü N. Southard’ın sözlerinden doğru bir fikir edinebiliriz. 31 Ekim 1844 tarihli sayısında şöyle diyor:—

GSAM 165.2“Başlangıçta belirli bir zaman belirtilmesine genel olarak karşı çıkıldı; ancak bu duyuruya eşlik eden, önünde herkesi diz çöktüren karşı konulmaz bir güç var gibi görünüyordu. Bir kasırga hızıyla ülkeyi kasıp kavurdu ve farklı ve uzak yerlerdeki kalplere neredeyse aynı anda ulaştı; bu durum, ancak Tanrı’nın bu işin içinde olduğu varsayımıyla açıklanabilir. Her yerde, Yüce Gök’ün huzurunda kalplerin en derin sorgulanmasına ve ruhların alçakgönüllülüğüne yol açtı. Bu olay, bu dünyadaki şeylere olan bağlılıktan kopuşa, anlaşmazlıkların ve düşmanlıkların iyileşmesine, hataların itiraf edilmesine, Tanrı’nın huzurunda çöküşe ve O’ndan af ve kabul dilemek için tövbe eden, kalbi kırık yakarışlara yol açtı. Daha önce hiç şahit olmadığımız türden bir kendini alçaltma ve ruhun boyun eğmesine neden oldu. Tanrı’nın Yoel aracılığıyla emrettiği gibi, Tanrı’nın büyük günü yaklaştığında, bu olay giysilerin değil kalplerin yırtılmasına ve oruç, ağlama ve yas tutma ile Rab’be dönülmesine yol açtı. Tanrı’nın Zekeriya aracılığıyla söylediği gibi, çocuklarının üzerine lütuf ve yakarış ruhu döküldü; deldikleri O’na baktılar ve ülkede büyük bir yas vardı; her aile ayrı, eşler ayrıydı; ve Rab’bi bekleyenler, O’nun huzurunda ruhlarına eziyet ettiler.”

GSAM 166Doğaüstü Bir Güç Tarafından Hareket Ettirilen Halk

GSAM 166.1Yine, bu sarsıcı bildiriyle ilgili olarak şöyle der:—

GSAM 166.2“Bu olay bize insan elinden tamamen bağımsızmış gibi geldi; biz de bunu, Damadın gecikmesi ve bakirelerin uyuklaması ve uykuya dalmasının ardından, hepsinin kalkıp lambalarını hazırlamaları gereken ‘gece yarısı çağrısı’nın yerine getirilmesi olarak değerlendirmekten başka bir şey yapamadık. Ve son iş tamamlanmış gibi görünüyor; zira daha önce hiçbir zaman, Mesih’in gelişine hazırlanan gruplar, Rab’bin gelişi için bu kadar iyi bir hazırlık durumunda olmamışlardı.”

GSAM 166Dünyevi Mal Varlıklarından Vazgeçilmesi

GSAM 166.3Mesih’in İkinci Gelişi doktrininin heyecan verici duyurusu altında, pek çok kişi dünyevi mal varlıklarından vazgeçti; servetlerini, halka hitap edenlerin çalışmalarını desteklemek, basılı broşür ve kitapçıkları dağıtmak ya da muhtaçların ihtiyaçlarını karşılamak için kullanarak, böylece dünyaya samimiyetlerinin ve içtenliklerinin en iyi kanıtını sundular; oysa dünyevi mal varlıklarına sıkı sıkıya sarılan ve bu iş için özel bir fedakârlıkta bulunmayanlar, dünyevi düşünenler tarafından, savunduklarına gerçekten inanmadıkları şeklinde damgalandılar. Örnek olarak, bu konunun her iki tarafına da ait iki örnek vereceğim.

GSAM 166Bir Patates Tarlası

GSAM 166.4İlki, New Hampshire’ın New Ipswich kasabasında yaşayan ve Hastings adında bir inananın hikâyesidir. Kendisinin, kazılmamış halde bıraktığı muhteşem patateslerden oluşan geniş bir tarlası vardı. Komşuları bu patatesler için endişelenmişlerdi ve ona gelerek, izin verirse patatesleri ücretsiz olarak kazıp mahzene koymayı teklif ettiler; “çünkü,” dediler, “onlara ihtiyacınız olabilir.” “Hayır!” dedi Bay Hastings, “O patates tarlasının, Rab’bin yakında geleceğine olan imanımı duyurmasına izin vereceğim.”

GSAM 167.1O sonbaharda, Claremont (New Hampshire) Eagle, New York True Sun ve çeşitli diğer gazetelerden de öğrenilebileceği üzere, patates mahsulü “patates çürüğü” nedeniyle neredeyse tamamen kaybedildi. Sun gazetesinde ifade edildiği gibi, “Bu değerli gıda bitkisinin tüm mahsulünün çürüklük nedeniyle yok olduğunu öğrenmek ne kadar acı verici. Philadelphia’daki bir gazetenin muhabiri, o eyaletteki patates mahsulünün mahvolduğunu söylüyor. Şikâyetlerin az duyulduğu tek bölge Maine’dir, ancak orada bile mahsul bu hastalıktan kurtulamamıştır.”

GSAM 167.2Sonbahar ılıman geçtiği ve Bay Hastings’in patatesleri Kasım ayına kadar toprağında bırakıldığı için hiçbiri çürümemişti. Sonuç olarak, hem kendisi hem de geçen Ekim ayında onun iyiliğini bu kadar çok düşünen, ancak ilkbaharda ondan tohumluk patates almak zorunda kalan ve bunun için iyi bir fiyat ödemekten memnuniyet duyan talihsiz komşuları için bol miktarda stoğa sahip oldu. Bay Hastings için büyük bir felaket olacağını sandıkları şeyi, Tanrı maddi bir nimete dönüştürdü; hem kendisine hem de komşularına.

GSAM 167İmanını Reddetti

GSAM 167.3İkinci olay benim yaşadığım yerde meydana geldi. Bu olay, kilise toplantılarında Rab’bin 1844 sonbaharında geleceğiyle ilgili pek çok şey söyleyen bir kilise üyesiyle ilgiliydi. O, hatırı sayılır bir servete sahip bir adamdı ve diğer şeylerin yanı sıra, ilkbahar pazarı için saklanmaya uygun yaştaki çok sayıda domuza sahipti. Dini iddialarda bulunmayan ve işi hayvan alım satımı olan bir amcam, domuzlarını satın almak için bu kendini Adventist olarak tanıtan kişiye gitti, ancak ondan, domuzlarını “besilik domuzlar” olarak gelecek bahara kadar saklayacağı için satmak istemediğini öğrendi. Amcam, Adventist bir inanan olan dedeme gelip, “O adam, söylediğine inanmıyor,” dedi. “Neden?” diye sordu dedem. “Çünkü,” dedi amcam, “Rab’bin geleceğini ve bu sonbaharda dünyanın sonunun geleceğini söylüyor, ama domuzlarını bir sonraki bahara kadar saklamak istiyor. Bana böyle konuşmasına gerek yok; bunların tek kelimesine bile inanmıyor.”

GSAM 168Çok Geç Sunulan imkânlar

GSAM 168.1Elindeki imkânlara sıkı sıkıya tutunan ve bunları işi ilerletmek için kullanmaları gerektiği inancıyla sürekli mücadele eden, ancak yatırım yapmak için çok geç kalmış adamlar vardı. Bu tür kişiler, mesajı basmakla uğraşanların yanına gelip gözyaşları içinde paralarını kabul etmeleri için ısrar ettiler, ancak aldıkları cevap şuydu: “Çok geç kaldınız! Son gelmeden önce dağıtabileceğimiz tüm basılı yayınların parasını ödedik. Gece gündüz çalışacak mekanik güçle çalışan birkaç baskı makinesi kiraladık; artık paraya ihtiyacımız yok.” Bir görgü tanığı bana, bazı kişilerin Voice of Truth’un yayıncısının masasına binlerce dolar koyduklarını ve ruhsal ıstırap içinde ona bu parayı alıp kullanması için yalvardıklarını gördüğünü anlattı. Cevap şuydu: “Çok geç kaldınız! Artık paranızı istemiyoruz! Onu kullanamayız!” Sonra sordular: “Bu para yoksullara verilemez mi?” Cevap yine aynıydı: “Ulaşabildiğimiz tüm yoksulların acil ihtiyaçları için gerekli önlemleri aldık.” Ruhsal sıkıntı içindeki adamlar paralarını geri aldılar ve iman eksiklikleri nedeniyle Tanrı’nın kendilerine kızgın olduğunu, ayrıca ihtiyaç duyulduğu ve seve seve kullanılabilecekken Tanrı’nın davasından kaynakları esirgemelerine yol açan açgözlülükleri yüzünden Tanrı’nın kendilerinden hoşnut olmadığını söylediler.

GSAM 168Atanan Vasiler

GSAM 168.2Mahsullerini hasat etmeden bırakıp dükkânlarını terk ederek, basılı broşürleri dağıtmak ya da ev ev dolaşarak insanlarla konuşup dua etmek için yola çıkanların karakteri ve ilkeleri eleştirilemezdi. İnsanlar, bu erkek ve kadınların söyledikleri her kelimeye inandıklarından şüphe duymuyorlardı; üstelik onlara öyle bir güç eşlik ediyordu ki, dürüst yürekli kişiler onların sözlerini ne yalanlayabilir ne de sözlerine karşı çıkabilirdi. Binlerce kişi bu yolla gerçeğe inanmaya yönlendirildi ve Tanrı’nın merhametini aradı ve buldu.

GSAM 169.1Ancak alaycı günahkârlar ve dünyevi dindarlar, bu Mesih’in Gelişi yayınlarını dağıtma faaliyetinin durdurulması gerektiğine karar verdiler. Bir kasabayı ya da bütün bir ilçeyi çalışma alanı olarak seçip bu Mesih’in Gelişi öğretisiyle ev ev dolaşan, işlerini ve ailelerini ihmal eden bu adamların akıllarını kaçırmış olmaları gerektiğini söylediler ve bu nedenle onlara birer vasi atanması gerektiğini savundular. İnananların sergilediği sözde akıl sağlığı bozukluğu belirtileri (ki bunlar, işlerini bırakmaları nedeniyle ailelerinin acı çektiğine dair bir kanıt olmaksızın, sadece insan kardeşlerinin kurtuluşu için yapılan emeklerden ibaretti), delilik için yeterli kanıt değildi; dolayısıyla sadece çok az kişi vesayet altına alındı. Günümüzün muhaliflerinin bu konuyu ne kadar kolaylıkla dile getirdiklerine bakılırsa, çok sayıda örnek olduğu düşünülebilir; ancak elli altı yılı aşkın bir süre boyunca Adventist bir vaiz olarak yürüttüğüm tüm çalışmalarım boyunca, vesayet altına alınan sadece iki “Millerci” vakasıyla karşılaştım. Bunlarla ilgili kısa bir notun burada yer almasında bir sakınca olmayacaktır.

GSAM 169Kendi Vasisi

GSAM 169.2İlki, yaşadığım yerden otuz milden az uzaklıkta, New York Eyaleti’nde meydana geldi. Yaklaşık 100.000 dolarlık serveti olan bir adam, Mesih’in Gelişi doktrinini kabul etti. Bu meblağın yaklaşık yarısını, aynı imanı paylaşmayan karısına ve çocuklarına verdi. Kalan kısmını ise kendi takdirine göre kullanabileceğini düşündü; ancak bu paranın bir kısmı Mesih’in Gelişi davasına aktarıldığı için çocukları itirazda bulunarak bir yargıca danıştılar ve babaları için bir vasi atanmasını talep ettiler. Yargıç, onlara bir vasinin malı yönetmedeki görev ve yetkilerini açıkladıktan sonra, kimi atamasını istediklerini belirtmelerini istedi. Bir süre aralarında istişare ettikten sonra, mal varlıklarını emanet etmeye cesaret edebilecekleri kimseyi tanımadıklarına karar verdiler ve hâkime, babalarını kendi vasisi olarak seçtiklerini bildirdiler. Hâkim adama dönerek şöyle dedi: “Bay _____, çocuklarınız sizi kendi mal varlığınızı yönetmek için uygun kişi olarak seçtiler. Durumunuz, mahkemeye çıkarılmadan önceki halinizle tamamen aynıdır.”³

GSAM 170Gülünç Bir Durum

GSAM 170.1Diğer vaka ise Maine eyaletinin Topsham kasabasından Stockbridge Howland’a aitti. O, o bölgenin en iyi ustalarından biriydi; değirmen ve köprü yapımında usta bir zanaatkârdı. Bu “gece yarısı çağrısı” hareketinde Bay Howland, at sırtında birkaç kasabayı dolaşarak ev ev dolaşıp broşürler ve el ilanları dağıttı; bu da, onun işini ihmal ettiğinden şikâyet eden muhalifleri ve alaycıları büyük ölçüde rahatsız etti. Bunun üzerine muhalifler derhal bir vasi atanmasını sağladılar; ancak vasi, beklediğinden daha fazla işle karşı karşıya kaldı, zira Bay Howland tüm vergi tahsildarlarını ve aslında ödenecek faturalarla gelen herkesi vasiye yönlendirdi; “çünkü,” dedi, “ben artık herhangi bir işi yürütmeye yetkin sayılmıyorum.” Kısa süre sonra ilçe, Kennebec Nehri üzerine bir köprü inşa etmek istedi; bu köprü, ilkbahar sel dönemlerinde azgın suların ve yüzen buzların şiddetine dayanabilecek bir köprü olacaktı. İlçe komisyon üyeleri ve kasaba meclis üyeleri, Stockbridge Howland’ın bu iş için en uygun kişi olduğuna karar verdiler. Köprüyü inşa etmesi için teknik şartname ve sözleşmeyle kendisine geldiklerinde, o alaycı bir şekilde şöyle dedi: “Beyler, vasime gitmeniz gerekecek. Biliyorsunuz ki kendi işlerimi yürütmeye yetkin sayılmıyorum, ama bir de köprü inşa etmem için bana mı geliyorsunuz!” Durum, aklı başında insanlar için biraz fazla gülünçtü ve vesayet aniden sona erdi. Şunu söylemek yeterlidir ki, ona zulmedenler daha sonra izledikleri haksız ve yersiz tutum için son derece alçakgönüllü bir şekilde özür dilediler.