14. Bölüm — Kapalı Kapı

GSAM 214.1“ONLAR yağ satın almaya giderlerken güvey geldi. Hazırlıklı olan kızlar, onunla birlikte düğün şölenine girdiler ve kapı kapandı.”¹

GSAM 214.2Bu benzetmede anlatılan Damadın gelişi, Mesih’in yeryüzüne gelişi değil, düğüne gelişidir. Düğün, Rab’bin gelişinden önce gerçekleşen bir olaydır. Luka’nın İncil’inde şöyle ifade edilir: “Kuşaklarınız belinizde bağlı ve kandilleriniz yanar durumda hazır olun. Düğün şenliğinden dönecek olan efendilerinin gelip kapıyı çaldığı an kapıyı açmak için hazır bekleyen köleler gibi olun.”²

GSAM 214Bir Krallık Almanın Düğün Olarak Adlandırılması

GSAM 214.3Damadın düğüne gelişi, Mesih’in krallığını almak üzere Baba’nın yanına geldiği Daniel 7:13, 14’te tasvir edilmiştir. Eski zamanlarda, bir kralın tahtını ve krallığını almak üzere başkentine gelmesi düğün olarak adlandırılırdı. Bu olay —başkentin gelin olarak kabul edilmesi— gerçek bir düğünün ihtişamı ve görkemiyle kutlanırdı. Dolayısıyla Mesih’in, gökteki Baba’dan krallığını aldığında, gelini olan Yeni Yeruşalim ile evlendiği söylenir (Vahiy 21:9); ve bu, benzetmede “düğün” olarak adlandırılır.

GSAM 214.4İki bin üç yüz günün 22 Ekim 1844’te sona ermesinden sonra, yaşadıkları olayları Doğu’daki bir düğünle ilgili gerçeklerle karşılaştıran Advent halkı, “Mesih düğüne girdi” dedi. İki bin üç yüz günün sonunda gerçekleşecek olayın doğası hakkında daha net bir ışık aldıkça, imanları Mesih’in giriştiği işte O’nu izledi; böylece imanla “O’nunla birlikte düğün şölenine girdiler.”

GSAM 215“Geri Döneceğim”

GSAM 215.11845 yılında Bayan Harmon’a verilen, Mesih’in göksel tapınağın birinci bölümünden ikinci bölümüne geçişiyle ilgili bir görümde şu sözleri buluyoruz: “‘Burada bekleyin; ben krallığı almak için Babam’ın yanına gidiyorum; giysilerinizi lekesiz tutun, birazdan düğünden dönüp sizi kendime alacağım.’ Sonra, alev gibi tekerlekleri olan, meleklerle çevrili bulutlu bir araba, İsa’nın bulunduğu yere geldi. O arabaya bindi ve Baba’nın oturduğu en kutsal yere götürüldü.”³

GSAM 215Kapı Kapandıktan Sonra Gelen Merhamet

GSAM 215.2Bu benzetmedeki kapalı kapı, İnsanoğlu’nun göklerin bulutları içinde fiilen gelmesinden önce meydana gelen bir olaya atıfta bulunuyor gibi görünmektedir; zira kapı kapandıktan sonra, diğer bakireler gelip kapıyı çalarlar ve O’nun gelişinin gününü ve saatini bilmedikleri için “uyanık kalın” denir. Yine, bu kapı, akıllı bakireler Damatla birlikte düğüne girdikten sonra kapanır.

GSAM 215.3Bu bakireler benzetmesinde kullanılan dilden anlaşıldığı kadarıyla, düğüne girildikten sonra bile “akılsız” bakirelerin bile Damat’la karşılaşmak için kabul edilebilir bir hazırlık yapma imkânı hâlâ vardır. Onlara “uyanık olun” emri verilir. Uyanık olmak ve beklemek, Rab’le karşılaşmak için gerçek hazırlıkla bağlantılı özelliklerdir. Dolayısıyla, bu benzetmede kapı kapandığında merhametin geri çekilmediği anlaşılmaktadır.

GSAM 215Luka 13:25-28’deki Kapı Değil

GSAM 215.4Geçmişte, bu benzetmede bahsedilen kapı ile Luka 13:25-28’de geçen kapı karıştırılarak hatalar yapılmıştır. Bu ayetlerde şöyle yazmaktadır: “Ev sahibi kalkıp kapıyı kapattıktan sonra dışarıda durup, ‘Ya Rab, kapıyı aç bize!’ diyerek kapıyı vurmaya başlayacaksınız. O da size, ‘Kim olduğunuzu, nereden geldiğinizi bilmiyorum’ diye karşılık verecek.... Çekilin önümden, ey kötülük yapanlar! İbrahim'i, İshak'ı, Yakup'u ve bütün peygamberleri Tanrı'nın Egemenliği'nde, kendinizi ise dışarı atılmış gördüğünüz zaman, aranızda ağlayış ve diş gıcırtısı olacaktır.” Yukarıdaki ifadeden, bu kapı kapandığında dışarıda kalanların kaderinin kesinleştiği çok açıktır. O zaman Tanrı’nın krallığı gelmiş demektir; çünkü onlar krallıkta kurtulanları göreceklerdir. Aksine, bakireler benzetmesinde Rab henüz krallığına gelmemiştir, ancak krallığını almak üzere Babasının yanına gitmiştir.

GSAM 216Tipik Ayinde Kapalı Bir Kapı

GSAM 216.1İmanla Mesih’in işini takip edenler, iki bin üç yüz günlük dönemin sona ermesinden sonra —22 Ekim 1844— sembolik ayinde Kefaret Günü geldiğinde Başkâhinin dış odanın kapısını kapatıp en kutsal yerin kapısını açtığını ve orada tapınakta itiraf edilen günahları silme görevini yerine getirdiğini gördüler; ve aynı şekilde, başkâhinimiz Mesih’in de göksel tapınağın dış odasının kapısını kapatıp, içinde “O'nun Antlaşma Sandığı”nın görüldüğü o odayı açtığını fark ettiler.⁴

GSAM 216Kimler Yanılıyordu?

GSAM 216.2O tarihte, Mesih’in tapınak ayini konusunda henüz net bir ışık almamış, dikkatleri henüz üçüncü meleğin mesajına çekilmemiş olan Adventist inananlar arasındakiler vardı. Bunlar, tapınağın bu dış kapısını Luka 13:25-28’deki kapalı kapıyla karıştırarak yanıldılar. Ancak bunlar Yedinci Gün Adventistleri değildi. Ancak bunların kim olduklarını, bu öğretinin nasıl ortaya çıktığını ve hangi koşulların bu tür sonuçlara yol açtığını açıklamaya çalışacağız.

GSAM 217.1Mesih’in gelişi mesajının duyurulmasıyla sözde kiliselerden ayrılanlar ile bu şekilde ayrıldıkları kimseler, Vahiy kitabındaki yedi kiliseden beşinci ve altıncı kiliselere yönelik tanıklıkta ele alınmaktadır. Beşinci kilise olan Sardis kilisesine yönelik uyarı şöyledir: “Bu nedenle neler aldığını, neler işittiğini anımsa. Bunları yerine getir, tövbe et! Eğer uyanmazsan, hırsız gibi geleceğim. Hangi saatte geleceğimi hiç bilemeyeceksin.”⁵ Bu ifadeden, hitap edilen kişilerin Rab’bin gelişinin müjdesini duymuş oldukları açıktır. Onlar bunu kabul ettiklerini söylemişlerdi, ancak şimdi bundan vazgeçmek üzereydiler.

GSAM 217Filadelfya Kilisesi

GSAM 217.2Müjde kilisesinin altıncı aşaması olan Filadelfya Kilisesi’nden ardından bahsedilmektedir. Bu kilise, Vahiy 14’ün birinci ve ikinci mesajlarının duyurusu altında dışarı çıkarılmış olan halkı temsil eder. Rab bu kiliseye şöyle der: “Tez geliyorum. Tacını kimse elinden almasın diye sahip olduğuna sımsıkı sarıl.”⁶ Onlara ayrıca şu sözlerle seslenilir: “Kutsal ve gerçek olan, Davut'un anahtarına sahip olan, açtığını kimsenin kapayamadığı, kapadığını kimsenin açamadığı kişi şöyle diyor: ‘Yaptıklarını biliyorum. İşte önüne kimsenin kapayamayacağı açık bir kapı koydum. Gücünün az olduğunu biliyorum; yine de sözüme uydun, adımı yadsımadın.”⁷

GSAM 217Bu benzetmedeki kapalı kapı nedir?

GSAM 217.3Az önce alıntılanan ayetteki açık ve kapalı kapıdan ne anlaşılmalıdır? Bu soruya tatmin edici bir cevabın, aşağıdaki açıklamada bulunabileceğini düşünüyoruz: Adventistler arasında ileri düzeyde ışık almış ve Kurtarıcı’nın hizmetini göksel tapınağın birinci bölümünden en kutsal yerine değiştirdiğini öğreten ve dinlemek isteyenlere açık ve kapalı kapı meselesini doğru bir şekilde sunanlar varken, başka bir grup bu gerçeğe karşı çıkarak, açık kapının kapalı, kapalı kapının ise açık olduğu doktrinine iman aşılamaya çalışıyordu. Bunu yaparak, yeryüzündeki Rab’bin hizmetkarlarının yolunu tıkıyor ya da çalışmalarını engelliyorlardı. Göksel tapınağın kapıları Mesih’in gücüyle açılır ve kapanır — “açtığını kimsenin kapayamadığı.” Filadelfya kilisesine yönelik mesajda, sıkı sıkıya tutunan, sözünü koruyan ve O’nun adını inkar etmeyen insanlar, hiç kimsenin kapatamayacağı bir kapıyı açan bir zafer kazanırlar. Bu, şüphesiz insanlara erişim kapısına atıfta bulunur; bu kapı, (göreceğimiz gibi) görünüşte insanlar tarafından fiilen kapatılmıştı; ancak onların kararlılığını takdir etmek amacıyla, Rab sadık olanların önüne hiç kimsenin kapatamayacağı bir “açık kapı” koyar.

GSAM 218Sözün Kapısı

GSAM 218.1Kutsal Yazılarda bir kapının bu anlamda kullanıldığı birçok örnek vardır. Pavlus, Korintlilere yazdığı mektupta şöyle der: “büyük ve etkili işler yapmam için burada bana bir kapı açıldı. Ne var ki, bana karşı çıkanlar çoktur.”⁸ Yine, Korintlilere yazdığı ikinci mektupta şöyle der: “Mesih'in Müjdesi'ni yaymak amacıyla Troas'a geldiğimde Rab'bin işi için bana bir kapı açıldığı halde, kardeşim Titus'u orada bulamadığım için iç huzurum yoktu.”⁹ Ayrıca Koloselilere şu şekilde ricada bulunmuştur: “Kendinizi duaya verin. Duada uyanık kalın, şükredin. Aynı zamanda bizim için de dua edin ki Tanrı, sözünü yaymamız ve uğruna hapsedildiğim Mesih sırrını açıklamamız için bize bir kapı açsın.”¹⁰

GSAM 218.2Bu ayetlerden anlaşıldığı üzere, gerçeğin duyurulması için açılan imkânlara açık kapılar denmektedir; Filadelfya kilisesine söylenen sözlerden ise, bu halkın dışarı çağrıldığı dönemde, bazılarının onlara karşı söz söyleme kapısını kapatmak için yoğun çaba sarf ettikleri anlaşılmaktadır. Filadelfya kilisesi, Rab’bin “sözüne” ve “adına” sıkı sıkıya sarılarak bu imtihanı atlatırken, Rab’bin onlara verdiği söz şuydu: Hiç kimsenin kapatamayacağı açık bir kapı önlerine koyacaktı.

GSAM 21922 Ekim 1844 Sonrasındaki Durum

GSAM 219.1Peygamberlik sözlerinde belirtildiği gibi durumu gözümüzün önüne aldığımızda, olayların gelişimi doğrultusunda duruma geriye dönük bir bakış atalım. Daha önce de belirtildiği gibi, 1844 yılının Nisan ayına kadar, kiliseler Mesih’in gelişi mesajının duyurulmasına açıktı ve işçi çağrıları, hayatta olan vaizlerin karşılayabileceğinden daha fazlaydı. 1844 ilkbaharında yaşanan hayal kırıklığının ardından, bu öğretiyi samimiyetle benimsememiş olanlar, ona karşı çıkmaya başladılar. 1844 yazında, Vahiy 14’teki ikinci meleğin mesajı ve “gece yarısı çağrısı” (Matta 25) duyurulduğunda, Rab’bin yakında geleceğine olan imanını hâlâ cesaretle beyan edenlere karşı en şiddetli zulüm başladı. Bu muhalifler, konuyu bastırmak için çeşitli yollara başvurdular ve hâlâ “O’nun yargılama saati geldi” diye ilan edenlerin çalışmalarını mümkün olan her şekilde engellemeye çalıştılar. William Miller bu muhalefet hakkında şöyle demiştir: “Bu, son derece doğal olmayan ve açıklanamaz bir durumdur.” İki bin üç yüz günün sonuna doğru muhalefet o kadar kararlıydı ki, Geo. Storrs bu durum hakkında şöyle dedi: “Bu çağrının onları etkileyebileceği ölçüde hariç olmak üzere, isimde kilise olanlarla ve tüm kötülerle işimiz bitti.”

GSAM 219.2Bu sürenin sona ermesinden sonra, kötülerin muhalefeti ve alayları iki kat, üç kat artınca William Miller durum hakkında şöyle dedi: “Günahkarları uyarmak ve şekilci bir kiliseyi uyandırmaya çalışmak konusunda görevimizi yerine getirdik. Tanrı, takdiriyle kapıyı kapattı.”¹¹

GSAM 219Günahkarların Genel Sertliği

GSAM 219.3Alaycı dünyanın bu tutumu, günahkarları Mesih’in gelişi öğretisine karşı sadece daha da katılaştırmakla kalmadı; aynı zamanda, sözde kiliselere mensup olanların tanıklığı da şöyleydi: “Gerçek ihtida olaylarının ne kadar ‘nadir görülür’ olduklarını ve günahkârların neredeyse eşi görülmemiş saygısızlığını ve inatçılığını düşündüğümüzde, farkında bile olmadan ‘Allah lütufkâr olmayı unuttu mu? ya da, Rahmet kapısı kapandı mı?’ diye haykırıyoruz.”¹²

GSAM 220.1Başka bir hizmetkârın yazılarında, peygamberlik döneminin sona ermesinden sonraki durum hakkında daha da ayrıntılı bilgiler buluyoruz: “O zamanlar inanmayanlara ulaşmak neredeyse imkânsızdı; 1844’teki hayal kırıklığı pek çok kişinin zihnini o kadar karıştırmıştı ki, bu konuyla ilgili hiçbir açıklamayı dinlemek istemiyorlardı.”¹³

GSAM 220İnanmayanlara Ulaşmanın Tüm Yolları Kapalı

GSAM 220.2Böyle bir durum, şimdilik, Mesih’in yakında geleceğine dair imanlarına ve umutlarına hâlâ sıkı sıkıya tutunanlar dışında herkese erişim kapısını kapatmış gibi görünüyordu. Konuşma kapısı tamamen kapalı göründüğü ve Adventist halk, kendi deneyimlerine uyan benzetmede kapalı bir kapı olduğunu gördükleri için, günahkarlar için artık merhamet kalmadığı sonucuna nasıl vardıkları kolayca anlaşılabilir: ya da bazılarının ifade ettiği gibi, “merhamet kapısı kapandı,” özellikle de bu benzetmedeki kapalı kapı ile Luka 13’teki kapalı kapının aynı olduğunu düşündükleri takdirde. Eğer insanlar dinlemeyi tamamen reddedip kalplerini bu şekilde sertleştirirlerse, nasıl dönüşebilirlerdi?

GSAM 220Kapalı Kapı Yanılgısını İlk Kim Öğretti?

GSAM 220.3Şimdi şu soru ortaya çıkıyor: “Günahkârlara merhamet yok” doktrininin öğretilmesine kim başladı? Kim buna inandı? Ve kim reddetti? İlk sorunun cevabı olarak, J. V. Himes’in 1845 ilkbaharında Maine Eyaleti’ne yaptığı ziyaretin raporuna dikkat çekeceğiz. O şöyle diyor:—

GSAM 220.4“Kardeş Joseph Turner ve diğerleri, büyük Sebt’te olduğumuzu — altı bin yılın sona erdiğini — dolayısıyla hiçbir Adventistin artık el işiyle uğraşmaması gerektiğini savundular. Onların görüşüne göre, bunu yapmak kesinlikle nihai yıkımlarına yol açacaktı.

GSAM 220.5“Dünyevi el işleri konusunda bu atıl kalma durumunda beklerken, Kardeş Turner’ın zihninde, düşünüldüğü üzere, yeni bir ışık parladı; yani, Damat GELMİŞTİ — geçen Yahudi yılının yedinci ayının onuncu gününde gelmişti — o zaman evlilik gerçekleşmişti — o anda tüm bakireler, bir anlamda, onunla birlikte düğüne girmişlerdi ve kapı kapanmıştı!—bunların hiçbiri kaybolamazdı, ve dışarıda kalan hiçbiri kurtarılamazdı. Böylece bu muazzam dünyanın tüm manevi işleri tamamlanmış oldu.”¹⁴

GSAM 221Yanlış Teoriye Kim Kararlı Bir Şekilde Karşı Çıktı?

GSAM 221.1Pastör Turner, Maine eyaletinin Paris kasabasında “artık merhamet yok” doktrinini öğretmeye başladı ve kısa bir süre için o bölgede oldukça geniş bir takipçi kitlesi edindi. Adventist olmayanlara —ister inanç beyanında bulunan ister bulunmayan— erişim kapısı tamamen kapalı olduğundan, pek çok kişi doğal olarak Turner’ın bu konudaki görüşüne yöneldi.

GSAM 221.2Adventist teriminin yanlış anlaşılmaması için, bundan sonra bu topluluktan Birinci Gün Adventistleri olarak bahsedeceğiz; ve bu gruptan birçok kişi Bay Turner’ın görüşlerini benimsiyordu. Onlar henüz Sebt gerçeğini görmemiş ya da duymamışlardı; üçüncü meleğin mesajından da haberdar değillerdi. Bayan White, yayınlarından birinde işte bu kişilerden şöyle bahsetmektedir:—

GSAM 221.3“1844’teki beklenti süresinin geçmesinden sonra da Adventistler, Kurtarıcı’nın gelişinin çok yakın olduğuna hâlâ inanıyorlardı; önemli bir dönüm noktasına ulaştıklarını ve Mesih’in Tanrı’nın huzurunda insanın şefaatçisi olarak yaptığı işin sona erdiğini düşünüyorlardı. Yaklaşan yargı konusunda uyarıda bulunduktan sonra, dünya için görevlerini tamamladıklarını hissettiler ve günahkarların kurtuluşu için duydukları ruhsal yükü yitirdiler; oysa tanrısızların küstah ve küfürlü alayları, onlara Tanrı’nın Ruhu’nun, O’nun merhametini reddedenlerden çekildiğinin bir başka kanıtı gibi göründü. Tüm bunlar, deneme süresinin sona erdiği ya da onların ifadesiyle ‘merhamet kapısının kapandığı’ inancını pekiştirdi. Daha önce de belirtildiği gibi, Adventistler kısa bir süre için merhamet kapısının kapandığı inancında birleştiler.”¹⁵

GSAM 222.1Bu alıntıda Bayan White, Birinci Gün Adventistlerinin benimsediği tutumu aktarmaktadır. Kendisinin buna inandığını ima etmemektedir bile. Yukarıda gösterildiği gibi, bu doktrin ilk olarak Maine eyaletinin Paris kasabasında Joseph Turner tarafından öğretilmiştir. Bayan White (o zamanlar Bayan Harmon), 1845 yılının ilkbahar başında yukarıda adı geçen yerde Joseph Turner ile tanıştı ve onun “Adventistler için artık el emeği yok, günahkarlar için artık merhamet yok” şeklindeki doktrinini ilan ettiğini duydu; ona açıkça “yanlış bir doktrin öğrettiğini; günahkarlar ve gerçeği bilinçli olarak reddetmemiş olanlar için hâlâ merhamet olduğunu” söyledi.

GSAM 222“Merhamet Yok” Teorisine Karşı Çıkış

GSAM 222.2J. N. Andrews, 1844 ve 1845 yıllarında Maine eyaletinin Paris kasabasında ikamet etmiş ve oradaki insanların gidişatını, aynı zamanda günahkarlar için artık merhamet olmadığını öğreten Joseph Turner’ın tutumunu da tam olarak bilen bir kişiydi. O, o dönemde Bayan Harmon’un bu konudaki tutumuyla ilgili olarak şöyle der: “Görümler, onları bu görüşü benimsemeye yöneltmek yerine, hâlâ bu görüşe bağlı kalanları düzeltti.”¹⁶

GSAM 222.3Bayan Harmon, 1845 yazında Maine eyaletinin Paris kasabasına ikinci kez bir ziyaret gerçekleştirdi. Bu ziyaretle ilgili olarak, o dönemde Paris’te ikamet eden Bayan Truesdail’in sözlerini alıntılamak istiyorum. O şöyle diyor:—

GSAM 222.4“1845 yazında Bayan Harmon’un Maine’in Paris kasabasına yaptığı ziyaret sırasında, babası yüzünden toplantılarımıza katılamayan, dolayısıyla ışığı reddetmemiş olan sevgili bir arkadaşımla ilgili ayrıntıları ona anlattım. O da gülümseyerek şöyle cevap verdi: ‘Tanrı bana, bu tür kişiler için kurtuluş olmadığını hiç göstermedi. Kurtuluştan mahrum kalanlar, yalnızca kendilerine gerçeğin ışığı sunulmuş ve bunu bilerek reddetmiş olanlardır.’”¹⁷

GSAM 222.5Ayrıca, 1846’da Bayan Harmon’un Paris’e yaptığı üçüncü ziyaretle ilgili olarak şöyle konuşur:—

GSAM 222Yanlış Teoriye Bir Başka Eleştiri

GSAM 222.6“Bahsetmeye değer bir başka olay, 1846 yılında Maine’in Paris kasabasında görülen bir görümdü. Bayan Harmon’a, Şeytan’ın samimi yürekli kişilerin görevlerini tam olarak yerine getirmelerini engelleyemediği zaman, onları görevlerinin ötesine itmek için becerisini kullanacağı gösterildi. İyi niyetli bir kardeş, kiliselere, kendilerini kurtarmak için gökten gönderilen mesajı reddettikleri için Tanrı’nın onları reddettiğini söylüyordu. Kardeş Harmon’a, bu mesajın hiçbir gerçeklik payı olmadığı gösterildi; zira kiliselerde hâlâ gerçeği kucaklayacak pek çok kişi vardı; iyi melekler hâlâ o kiliselerdeki ruhlar için çalışmaya başlayacaklardı ve bunu yaptıklarında, [melekler] bu kardeşi ve onun mesajını [yani “merhamet yok” mesajını] kapının dışında bırakacaklardı.”¹⁸

GSAM 223Çelişki Yok

GSAM 223.1Bayan White’ın bir zamanlar “günahkarlara artık merhamet yok” teorisini öğrettiğini, ancak şimdi bunun tam tersini öğrettiğini kanıtlamaya çok gayret edenler olduğu için, 1845’ten itibaren onun çalışmalarını yakından tanıyan kişilerin, günahkarların dönüşümü için yaptığı çabalara ilişkin tanıklıklarını sunacağım. Aşağıdaki ifade, New York Eyaleti, Madison İlçesi, Brookfield’dan Ira Abbey’e aittir:—

GSAM 223.2“1846 ile 1850 yılları arasında, Kardeş White ve Kardeş White evimize geldiler ve çocuklara ve gerçeği reddetmemiş olanlara karşı büyük bir gayret gösterdiler. Dönüşmemiş ruhlar için çaba sarf ettiler ve Kardeş White’ın, yoldan sapanlar ve gerçeği reddetmemiş olanlar için umut olmadığını söylediğini hiç hatırlamıyorum.”¹⁹

GSAM 223İlk Gün Adventistleri Tanıklığı

GSAM 223.3New England’daki İlk Gün Adventistlerinin aşırı kapı kapalı doktrini hakkında ne bildiklerine gelince, aşağıdaki mektup buna tanıklık etsin:—

GSAM 223.4“5-9 Ağustos 1891 tarihleri arasında, yaklaşık 30.000 nüfuslu Brookston şehrinde, Pastör Miles Grant ile bir münazara yaptım. Münazara büyük bir çadırda gerçekleşti ve bir zamanlar belediye meclisi başkanı olan John Barbour başkanlık etti. Bu şehir, Boston’dan yaklaşık yirmi mil uzaklıktadır. Tartışma, Sebt meselesi üzerineydi; ancak Bay Grant, bu çalışmadaki Kardeş White’ın deneyimini tartışmaya dahil etmeye çalıştı. O, ‘ona, çok eskiden, 1844 yılında, deneme süresinin sona erdiği ve günahkarlar için artık merhamet kalmadığı gösterilmişti’ diye iddia etti.”

GSAM 224.1“Cevaben ona, Birinci Gün Adventistlerinin neredeyse tamamının, biz onlardan ayrılmadan önce bir zamanlar bu görüşü benimsediğini ve Bayan White’ın bu görüşü hiç desteklemediğini, aksine kendisine gösterilen ilk şeylerden birinin bu görüşün ‘yanlış’ olduğu ve günahkarlar için hâlâ merhamet bulunduğu olduğunu söyledim. ‘Durum böyledir ve Pastör Grant, bunun böyle olduğunu bilir’ dedim. Bunu söylerken, önümde bulunan çok sayıda Birinci Gün Adventist [bu grup, dolu olan büyük çadırın oldukça büyük bir bölümünü oluşturuyordu] başlarını sallayarak bu ifadeye kesin ve olumlu bir şekilde onay verdiler. Pastör Grant’ın tartışma sırasında bu noktaya bir daha değinmediğini belirtmek yeterli olacaktır.” İmza: “Geo. E. Fifield, South Lancaster, Massachusetts, 6 Aralık 1895.”

GSAM 224Her Zaman Günahkarların Kurtuluşunu Arayan Bayan White

GSAM 224.3Bayan White’ın 1844’ten günümüze kadar günahkarların dönüşmesi için çaba gösterdiği, şu gerçeklerle de kanıtlanmaktadır: O ve Pastör White, Connecticut’ın Rocky Hill kasabasındaki Albert Belden’in evinde 20 Nisan 1848’de başlayan bir toplantı düzenlediler. Bu toplantıda, dünyadan gelen bazı kişiler için çaba sarf edildi. Pastör White ve eşi, bu tür ruhlara özel ilgi gösterdiler. Bu konuda, Pastör White'ın elinden vaftiz alan bu gruptan bir kişinin tanıklığını aktaracağız. John Y. Wilcox, 22 Şubat 1891 tarihinde Connecticut eyaletinin Kensington kasabasından yazdığı mektupta şöyle diyor:—

GSAM 224.4“Ben, Connecticut eyaletinin Rocky Hill kasabasında, Kardeş A. Belden’in evinin henüz tamamlanmamış odasında toplantılar düzenlendiği dönemde gerçeğe kavuştum. Şimdiki gerçeğin ışığını almam, Kardeş White ile eşinin çabaları sayesinde oldu. Kısa bir süre sonra Kardeş White tarafından vaftiz edildim. Onlardan aldığım cesaret ve güç olmasaydı, Rab tarafından kabul edildiğimi düşünmeye ya da hissetmeye cesaret edebilecek miydim, bilmiyorum. Bana derin bir ilgi gösterdiler ve bana yardım etmek için çaba harcadılar.”

GSAM 225.1Pastör White, Maine eyaletinin Topsham kasabasındaki Stockbridge Howland’a yazdığı bir mektupta o toplantı hakkında şöyle demiştir: “Kardeş Bates, emirleri çok net bir şekilde açıkladı ve bunların önemi, çok etkileyici tanıklıklarla vurgulanarak kalplere işlendi. Bu sözler, halihazırda hakikatin içinde olanları sağlamlaştırdı ve henüz tam olarak karar vermemiş olanları uyandırdı.”

GSAM 225New York, Oswego’da Günahkarlar İçin Yapılan Çalışmalar

GSAM 225.21849’da Pastör James White ve eşi, New York’un Oswego kentinde hizmet ettiler. Bu toplantılarda, nişanlı olan Hiram Patch ve Bayan Benson, Tanrı’ya ve şimdiki gerçeğe iman ettiler.

GSAM 225.3Mart 1850’de Oswego’da yeniden toplantılar düzenlendi. Nisan sayısında Present Truth dergisinde, Pastör White, bu toplantılardan bahsederken şöyle dedi:

GSAM 225.3“Bu şehirdeki kalanların çocukları arasında şu anda çok ilginç bir çalışma devam ediyor. Son iki Sebt günü boyunca toplantılarımızın ana konusu onların kurtuluşu oldu ve Tanrı bizi muhteşem bir şekilde kutsadı. Gerçek, çocuklarımız üzerinde olduğu kadar bizler üzerinde de olumlu bir etki yarattı. Son ilk günün ardından gelen akşam, özellikle onların yararı için bir toplantı düzenledik ve Rabbin Ruhu aramızda bolca döküldü. Çocukların hepsi Rab’bin önünde eğildiler ve emirleri, özellikle de beşinci emri yerine getirmenin ve İsa Mesih aracılığıyla kurtuluş aramanın önemini hissetmiş gibi görünüyorlardı. Bu, şahit olduğum en ilginç toplantılardan biriydi.”

GSAM 225.4Pastör White, Kasım 1849 tarihli Present Truth dergisinde, iman eden ve vaftiz edilen bir grup kişiye dair bir haber yayınladı; ve bu derginin 1850’deki son sayısında, Vermont eyaletinin Waitsfield kasabasında düzenlenen bir toplantı ve dünyadan yeni iman etmiş olan Heman Churchill’in katılımına dair bir haber yer almaktadır. Makalede ondan “kardeş” olarak bahsedilmektedir. Günahkârlara artık merhamet kalmamış olsaydı, bu nasıl mümkün olabilirdi?

GSAM 226Yirmi Bir Tanığın İfadesi

GSAM 226.1Bu bağlamda, 1888 yılında yirmi bir kişi tarafından imzalanmış bir tanıklığı sunuyoruz; bu kişilerin her biri 1844 yılında Mesih’in Gelişi hareketinin içindeydi ve üçüncü meleğin mesajının ortaya çıkışına aşinaydı. Hepsi 1851’den önce bu mesaja katılmıştı; çoğunun ise mesajın ortaya çıkışından itibaren neredeyse başından beri Yedinci Gün Adventistleri ile bağlantısı vardı:—

GSAM 226.2“Biz, aşağıda imzası bulunanlar, 1844’te sürenin dolmasıyla birlikte Mesih’in Gelişi hareketini yakından tanıyorduk ve üçüncü meleğin mesajının gerçeğini de 1850 gibi erken bir tarihte benimsemiştik. Bu nedenle, üçüncü meleğin mesajına inananların, mesajın ortaya çıkışından son bahsedilen tarihe kadar ve sonrasında savundukları kapalı kapı doktriniyle ilgili aşağıdaki beyanı seve seve imzalamaktayız.

GSAM 226.3“Onlar, Vahiy 3:7, 8 ve diğer kutsal yazılarla uyumlu olarak, Daniel 8:14’teki iki bin üç yüz günün sonunda Mesih’in göksel tapınağın kutsal yerindeki işini tamamladığına, hizmetini en kutsal bölüme kaydırdığına ve yargı işine başladığına, bu bakımdan kurtuluş tasarısı ile olan ilişkisini değiştirdiğine inanıyorlardı. Burada bir kapı açılmış ve bir kapı kapanmıştı.

GSAM 226.4“İlk meleğin mesajı hakkında açık ışığa sahip olup da ona sırt çeviren ve şiddetle karşı çıkanların Tanrı tarafından reddedildiğine inanıyorlardı. Ancak, bu ışığa sahip olmayanların ya da 1844’ten önce hesap verme yaşına gelmemiş olanların, samimi bir yürekle Tanrı’yı aradıkları takdirde reddedilmeyeceklerine inanıyorlardı.

GSAM 226.5“Beklenen tarihin geçmesinden hemen sonra William Miller ve Adventistlerin büyük çoğunluğu ile birlikte, dünya için görevlerinin tamamlandığına ve Rab’bin çok yakında geleceğine inanıyorlardı; ancak tapınak hakkındaki ışık ve üçüncü mesaj hayal kırıklıklarını açıkladıktan sonra, ışığı reddedenler dışında merhametin artık geçip gittiğine inanmadılar.”

GSAM 227.1İmza: “J. B. Sweet, South Saginaw, Mich.; Samuel Martin, West Rindge, N.H.; Ira Abbey, North Brookfield, N.Y.; Bayan R. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Bayan Diana Abbey, North Brookfield, N.Y.; Bayan L. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Heman S. Gurney, Memphis, Mich.; Ann E. Gurney, Memphis, Mich.; William Gifford, Memphis, Michigan; Bayan Mary S. Chase, Battle Creek, Michigan; S. M. Howland, Battle Creek, Michigan; Bayan F. H. Lunt, Battle Creek, Michigan; Bayan Melora A. Ashley, Battle Creek, Michigan; Bayan Caroline A. Dodge, Battle Creek, Michigan; Bayan Sarah B. Whipple, Battle Creek, Michigan; Bayan Uriah Smith, Battle Creek, Michigan; Bayan Paulina R. Heligass, Moline, Kansas; R. G. Lockwood, St. Helena, Kaliforniya; Bayan R. G. Lockwood, St. Helena, Kaliforniya; Reuben Loveland, North Hyde Park, Vermont; Bayan Belinda Loveland, North Hyde Park, Vermont.”

GSAM 227Yanlış Yorumlanan Bir Görüm

GSAM 227.224 Mart 1849’da Maine, Topsham’da Bayan White’a verilen bir görümü, günahkârlara artık merhamet yok şeklindeki bu hatalı doktrini öğrettiği şeklinde yorumlamaya yönelik bir çaba gösterilmiştir. Bu görüm, tam da “Rochester vuruşları” (Ruhçuluk) ortaya çıkmaya başladığı sırada verilmiştir. Bayan White, gizemli işaretlerin, mucizelerin ve sahte Reformların artacağını ve yayılacağını gördü. Bu Reformlar, hatadan gerçeğe doğru bir dönüşüm değildi (o, böyle Reformların asla olmayacağını söylemedi; ancak kendisine gösterilen ve insan etkisinin kullanıldığı türden Reformların böyle olduğunu belirtti), aksine kötüden daha kötüye doğru bir gidişattı; zira kalplerinde bir değişim olduğunu iddia edenler, sadece kötü bir kalbin günahını örten dini bir kılıf giymişlerdi. Bazıları gerçekten tövbe etmiş gibi görünüyordu ve bu sayede Tanrı’nın halkını aldatabiliyorlardı; ancak kalpleri görülebilseydi, her zamanki gibi kararmış oldukları ortaya çıkardı.

GSAM 227.3Ardından şöyle dedi: “Bana eşlik eden melek, eskiden olduğu gibi günahkarlar için ruhsal ıstırap olup olmadığını aramamı söyledi. Baktım, ama göremedim; çünkü onların kurtuluş zamanı geçmiştir.”²⁰

GSAM 228.1Bu görümün günahkârlar için artık merhamet kalmadığını öğrettiği iddia edilmiştir; ancak biz şunu soruyoruz: Joseph Turner’ın 1845 ilkbaharında bu doktrini ilk kez öğrettiği andan itibaren o bu doktrine karşı çıkmış ve başından sonuna kadar günahkârların dönüşümü ve kurtuluşu için ciddiyetle çaba göstermişken, bu nasıl olabilir?

GSAM 228.21854’te yayınlanan Supplement to Experience and Views adlı eserde Bayan White şöyle der: “Bahsedilen ‘sahte Reformlar’ henüz tam olarak görülmemiştir. Bu görüm, özellikle Mesih’in İkinci Gelişi doktrininin ışığını işitip reddedenlerle ilgilidir. Onlar şiddetli yanılgılara kapılmışlardır. Bu tür kişiler, eskisi gibi ‘günahkarlar için ruhsal ıstırap’ çekmeyeceklerdir.”²¹

GSAM 228.3Karşıt görüşlüler, Bayan White’ın bu görümde ne gördüğü konusunda kendisinden daha fazla bilgi sahibi olduklarını iddia ediyorlar. Bunu, onların yorumuyla bağlantılı olarak bir an için inceleyelim; yani, onun canlanma hareketi taraftarları yerine günahkarların durumunu gördüğü iddiasıyla. Dolayısıyla, günahkarlar için bir “ruhsal ıstırap” bulmak amacıyla günahkarları inceledi, ancak bunu göremedi. Sadece günahkârlara bakarak kim günahkârlar için ruhsal ıstırap bulabilmiştir ki? Ancak biz şunu soruyoruz: Yukarıdaki tanıklıkta bahsedilen, sadece insan etkisini ve hipnozu kullanarak yeni inananlar kazanmaya çalışan ve bunu Tanrı’nın Ruhu’nun işi olarak adlandıran kişiler ne olacak? Bayan White’ın aşırı “kapalı kapı” teorisini öğrettiğini göstermeye bu kadar hevesli olan bu muhalifler, bu canlanma hareketi mensuplarının kutsal insanlar olduğunu ve gerçek inananlar kazandıklarını kabul etmeye hazır mıdırlar?

GSAM 228.4Bu bağlamda söz konusu edilen kişilerin, ışığı ve gerçeği reddetmiş ve yeni inananlar kazanmak için hipnoz kullanırken, ruhsal ıstırap çektiğini iddia edenler olduğu, her tarafsız zihin için açıktır. Kendileri lanetlenmiş kişilerken, günahkarlar için gerçek bir ruhsal ıstırap duyamazlardı; zira “[kendi] kurtuluşlarının zamanı geçmiştir.”

GSAM 229.1Bazı kişiler, Bayan White’ın 24 Mart 1849 tarihli görümünden, günahkarlar için artık merhamet kalmadığı sonucunu çıkarmaya çalışmışlardır; ancak biz daha önce, 1845 yılında Maine’in Paris kasabasında, Bayan White’ın, ışığı ve gerçeği bilerek ve anlayarak reddetmemiş olan herkes için merhamet olduğunu öğrettiğini göstermiştik. 1846 yılında aynı yerde görülen bir görümde, Rab’bin “kiliselerde gerçeği reddetmemiş bir halkı” olduğu gösterilmişti. Farklı düşünen kişilere, Tanrı’nın meleklerinin hâlâ bu kişiler için çalışacağı ve melekler çalışmaya başladıklarında onları kınayanların dışarıda kalacağı şeklinde bir azarlama yöneltilmişti.

GSAM 229.2Yine, Nisan 1848’de, Pastör White ve eşi, günahkarların iman etmeleri için Connecticut’taki Rocky Hill’de çalışıyorlardı. Bütün bunlar, 24 Mart 1849 tarihli görümün, 1846’da Maine’in Paris kasabasında verilen görümle ve bu Tanrı hizmetkarlarının Nisan 1848’de izledikleri yolla uyumlu olduğunu kanıtlamaktadır.

GSAM 229Sahte Bir Uyanışçı Yenilgiye Uğradı

GSAM 229.3Bu görüm ilk olarak 1849 yılında Connecticut’ta yayınlandı. Orada bir vaiz, yeni inananlar kazanmak için çok gayretle çalışıyordu; hatta dillerde konuşma armağanına sahip olduğunu iddia ediyordu. Rocky Hill’deki az sayıdaki Sebt tutan topluluk üzerinde etki kazanmaya çalışıyordu. Bu kişilerden birine “Rab’bin sevgili azizi” diye hitap ediyordu. Bayan White, bu vaizin huzurunda, onun çalışmalarının aldatıcı doğasını ve “sevgili aziz”inin yedinci emirle uyumlu olmayan bir yol izlediğini gösteren bir görüm gördü. Bu “azize” hanım suçlamayı reddetti ve vaiz, kendi deyimiyle “Rab’bin zavallı azizesi” için sempati toplamaya çalışarak güçlü bir savunma yaptı. Ertesi gece, bu genç kadın kolera morbus krizi geçirdi ve öleceğini sandı. Bayan White’ı çağırttı ve kendisiyle ilgili gösterilenlerin doğru olduğunu, tam da Bayan White’ın belirttiği suçu işlediğini itiraf etti. Böylece bu sahte vaiz, o topluluğu aldatmakta başarısız oldu ve çalışmalarının gerçek yüzü ortaya çıktı; bu da o yerdeki çabalarını aniden sona erdirdi.

GSAM 230New York, Oswego’daki Bir Başka Sahte Canlanma Vaizi

GSAM 230.1Yukarıdaki tanıklıkta ortaya konulan ilkenin bir başka örneği olarak ve Pastör White ile eşinin 1849-50 yıllarında günahkarların dönüşümü için hâlâ nasıl çalıştıklarını göstermek amacıyla, Elias Goodwin ve New York Eyaleti, Oswego’daki kilisenin ilk üyelerinden diğerleri tarafından bana aktarılan şu gerçekleri aktarıyoruz:—

GSAM 230.2O zamanlar (1849) o bölgede Hiram Patch adında bir genç adam yaşıyordu. Kendisi, kısa süre sonra evlendiği bir genç hanımla nişanlıydı. İkisi de henüz Hristiyan olmamış kişilerdi, ancak Pastör White ve eşinin düzenlediği toplantılara katılıyorlardı ve neredeyse Hristiyan olmaya ikna olmuşlardı. Bu sırada Oswego’daki kiliselerden birinde, vaizler tarafından değil, ilçe fonlarının saymanı olan önde gelen bir cemaat üyesi tarafından bir canlanma hareketi başlatıldı. Bu adam çok gayretli görünüyordu ve günahkarlar için büyük bir yük taşıdığını iddia ediyordu. Hristiyan olmayanlar için dua ederken ellerini ovuşturur, onların kayıp durumları yüzünden görünüşte büyük bir ıstırap içindeydi.

GSAM 230.3Bay Patch ve nişanlısı bu canlanma toplantılarına katıldılar ve nasıl karar verecekleri konusunda kararsız kaldılar. Bir keresinde, Bayan White’ın bir görüm gördüğü toplantıda oradaydılar; bu görümde kendisine Hoşea 5:6, 7 ayetleri gösterildi. Ayetlerde şöyle yazıyordu: “Davarlarıyla, sığırlarıyla RAB'bi aramaya gidecekler, Ama bulamayacaklar. Çünkü RAB onlardan uzaklaştı. RAB'be ihanet ettiler, Evlilik dışı çocuk yaptılar; Şimdi yiyip bitirecek Yeni Ay törenleri, Hem onları hem de tarlalarını.” Bayan White’a, bu canlanma hareketini yürütenlerin Tanrı’nın gözünde doğru durumda olmadıkları ve günahkarlar için gerçek bir ruhsal yük taşımadıkları gösterildi.

GSAM 231Başarısızlık Kehaneti

GSAM 231.1Sonra Bay Patch’e şöyle dedi: “Bu durumda ayetin ifadesinin harfiyen yerine geleceğini size söylemem istendi. Bir ay bekleyin, o zaman bu canlanma hareketine katılan ve günahkarlar için büyük bir yürek yükü taşıdıklarını iddia eden kişilerin gerçek karakterini kendiniz göreceksiniz.” Bay Patch, “Bekleyeceğim,” dedi.

GSAM 231.2Bu görümün verildiği andan itibaren iki hafta geçmeden, günahkarlar için ruhunda büyük bir ıstırap duyduğunu iddia eden söz konusu sayman, yapmacık acı çekişi sırasında midesindeki bir damarın patlaması ve kan kaybı nedeniyle yatağa yatırılmak zorunda kaldı. Saymanlık işleri, ilçe şerifine devredilmek zorunda kaldı. Şerif, polis memurlarından biriyle birlikte sayman defterinde belirtilen bakiyeyi inceledi ve işleri devralmak üzere parayı saymaya başladı; işte o anda, parada tam 1.000 dolarlık bir eksiklik olduğu ortaya çıktı.

GSAM 231.3Şerif ve polis memuruna göre, canlanma hareketinde bu kadar gayretli bir adamın parayı çalmış olması imkânsız görünüyordu. Parayı ödemiş, ancak deftere gerekli kaydı yapmayı unutmuş olabileceğini düşündüler; ya da belki de parayı bankaya yatırmıştı ve kasa hesabında görünmüyordu. Her halükarda, ondan tatmin edici bir açıklama istemek zorundaydılar, ancak bu iş dikkatle yapılmalıydı; zira paraya sahipse, şüphesiz onu gizlemeye çalışacaktı. Bu nedenle, şerif ön kapıdan girerken, içlerinden birinin önceden gidip evin arkasındaki kulübeye gizlenerek, herhangi bir tepki gösterilmesi durumunda arka kapıyı gözetlemesi kararlaştırıldı. Şerif eve yaklaşıp ön kapıdan içeri girdiğinde, arka kapıdan tam çıkmakta olan bir kadının elbisesini fark etti. Kulübedeki adam, kadının hızla bir kar yığınına gittiğini, karda bir çukur kazdığını, oraya bir şey koyduğunu, üzerini karla örttüğünü ve eve geri döndüğünü gördü.

GSAM 232.1Şerif, hazinedarın yatağının başına geldi ve sağlık durumunu sorduktan sonra, ofisteki kafa karışıklığına değinerek, bu sorunu muhtemelen onun açıklayabileceğini ima etti. Adam, oldukça tedirgin bir halde elini gökyüzüne doğru kaldırdı, Tanrı’yı şahit göstererek paradan haberi olmadığını söyledi. Tam o sırada karısı odaya girdi ve ne olduğunu, kocasının neden bu kadar heyecanlandığını öğrenmek istedi. Adam, “Paralarının bizde olduğunu düşünüyorlar,” diye cevap verdi. Kadın da aynı şekilde ellerini havaya kaldırdı ve Tanrı’yı şahit göstererek paranın kendilerinde olmadığını, üstelik bu konuda hiçbir şey bilmediklerini söyledi. Kadın bu cümleyi bitirir bitirmez, kadının eve girmesiyle birlikte saklandığı yerden kar yığınına koşan polis memuru araya girerek şöyle dedi: “Hanımefendi, bu da ne? Sizin evden koşarak çıkıp bunu kar yığınına bıraktığınızı gördüm; işte burada, üzerinde 1.000 dolar yazan kayıp para çuvalı.”

GSAM 232.2Beklendiği gibi, o canlanma aniden çöktü. Bay Patch ve nişanlısı, canlanmayı yöneten kişinin karakterini öğrendikten sonra, gerçeğin tarafını tuttular ve Yedinci Gün Adventistleri’ne katıldılar; bu kilisenin layık üyeleri olarak ölüm günlerine kadar kaldılar.

GSAM 232.3Bu görümün, açıkça görüldüğü üzere, henüz iman etmemiş kişilerin yararına ve özel menfaati için verildiği ve günahkarların iman etmesiyle sonuçlandığı açıktır; oysa bu görümün doğrudan ilgilendiği kişiler, kendileri günahkar olan ve ikiyüzlülükleri nedeniyle Rab tarafından reddedilenlerdi. Onlar “RAB'be ihanet ettiler”; günahkarlar için büyük bir ruhsal ıstırap duyduklarını iddia ederken, aslında sadece “evlilik dışı çocuk” yapmışlardı.

GSAM 232Camden, New York’taki İkiyüzlü Bir Çalışan

GSAM 232.4Pastör ve Bayan White’ın 1849-50 kışında ziyaret ettikleri yerler arasında, hâlâ yaşadıkları Oswego’dan yaklaşık kırk mil uzaklıktaki New York’un Camden kasabası da vardı. Bayan White bu toplantı hakkında şöyle der:

GSAM 232.4“Oraya gitmeden önce, orada gerçeği savunduğunu iddia eden küçük bir topluluk bana gösterildi ve aralarında çok dindar olduğunu iddia eden, ancak ikiyüzlü olan ve Tanrı’nın halkını aldatmakta olan bir kadın gördüm.”²²

GSAM 233.1Ocak 1884’te, New York Eyaleti’nde çalışırken, yukarıda bahsedilen konferans sırasında Camden’da ikamet eden ve Pastör White ile eşinin toplantı süresince misafirlik ettikleri Bay Preston’dan şu ayrıntıları öğrendim:—

GSAM 233.2“Bu kadın, kutsallaştırma konusunda aşırı görüşler öğretiyordu; bir kişinin Tanrı’nın Yasasının tamamen üstünde olacağı bir mükemmellik durumuna ulaşılabileceğini söylüyordu; ve o mükemmel duruma ulaştığını iddia ediyordu. Bu kutsallık doktriniyle, Camden’daki bazı kardeşlerimizin zihinlerini karıştırıyordu. Kardeş White’a, bu kadının tüm bu sahte kutsallığına rağmen, kalbinin günahla kararmış olduğu ve yaşamında yozlaşmış olduğu gösterildi.

GSAM 233.3“Bu yerdeyken, Kardeş White’a, henüz iman etmemişler için ruhunda büyük bir yük taşıyor gibi görünen bu kadının huzurunda başka bir görüm verildi; ancak Kardeş White ona, bunun günahkarlar için gerçek bir ruhsal ıstırap olmadığını söyledi; çünkü kadının kendi yaşam tarzı, kendisinin bile Tanrı’nın gözünde doğru bir konumda bulunmamasına neden oluyordu. ‘Yani,’ dedi Bay Preston, ‘Camden görümü olarak adlandırılan şey, genel olarak günahkarların durumuna değil, kesin olarak ve özellikle o kadının durumuna atıfta bulunuyordu ve biz de o zaman bunu öyle anladık.’”

GSAM 233.4Bayan White gördüğü görümü anlattıktan sonra, kadın ayağa kalktı ve şöyle dedi: “Tanrı kalbimi bilir; onu görebilseydiniz, saf ve temiz olduğunu görürdünüz.” Böylece toplantı sona erdi. Ancak çok geçmeden kadın ciddi bir şekilde hastalandı ve öleceğini sandı. Şöyle dedi: “Kardeş White’ı görmeliyim; ona itiraf etmem gereken bir şey var. Ona iyi bir kadın olduğumu, saf olduğumu söylemiştim. Öyle değil. Ben kötü bir kadınım. Birlikte yaşadığım bu adam benim kocam değil. İngiltere’de iyi bir kocamı ve küçük bir çocuğumu bırakıp bu adamla kaçtım. Hiç evlenmedik. Kendimi doktor olarak tanıtıyordum ve mahkemede şişesinin bana 1 dolara mal olduğuna yemin ettiğim ilaçları satıyordum, oysa bana şişesi sadece on iki sente mal oluyordu. Ayrıca, fakir bir adama sattığımız bir ineğin bize 30 dolara mal olduğuna yemin etmiştim, oysa bize sadece 20 dolara mal olmuştu.”²³

GSAM 234.1Bayan White’ın “günahkarlar için ruhun ıstırabı”na ilişkin sözleri, genel olarak günahkarlara değil, işte bu tür ikiyüzlü sahtekarlara uygulanır. Yukarıda sunulan ve günahkarlar için “artık merhamet yok” doktrininin 1845 ilkbaharında vaaz edilmeye başlandığı andan itibaren tamamen kınandığını gösteren gerçekler göz önüne alındığında; ve Bayan White’ın o tarihten itibaren günahkarların dönüşümü için ciddiyetle çaba gösterdiği göz önüne alındığında, 1851 yılında Experience and Views adlı eseri yayınlandığında, “günahkarlar için artık kurtuluş yok” olduğunu öğretmek istediğine kim inanabilir?

GSAM 234“Merhamet Yok” Diyen Bir Adam

GSAM 234.21848 yılına kadar bile, günahkarlar için artık merhamet kalmadığını savunan kişiler burada orada hâlâ mevcuttu. Ancak bunlar Yedinci Gün Adventistleri değildi. Bu gruptan Sweet adında biri, New York eyaletinin Rochester şehrinde ikamet ediyordu. Dinimi kamuoyuna açıkça ilan edip Birinci Gün Adventistleri arasında vaftiz edildikten hemen sonra, New York eyaletinin Canandaigua kentinde, J. C. Bywater ve Geo. W. Burnham adlı pastörlerin yönettiği bir çadır toplantısına katılıyordum. Sweet adlı bu adam da oradaydı ve benim dini deneyimimin gerçekliği konusunda çok ciddi şüphelerini dile getirdi; çünkü o, “günahkarların artık tövbe etmesinin mümkün olmadığını” düşünüyordu.