11. Bölüm — İkinci Meleğin Mesajı

GSAM 171.1“ARDINDAN gelen ikinci bir melek, ‘Yıkıldı! Kendi azgın fuhuş şarabını bütün uluslara içiren büyük Babil yıkıldı!’ diyordu.”¹

GSAM 171.2“Bunun üzerine ev sahibi öfkelenerek kölesine, ‘Koş’ dedi, ‘Kentin caddelerine, sokaklarına çık; yoksulları, kötürümleri, körleri, sakatları buraya getir.’”²

GSAM 171.3Rab, vaizleri aracılığıyla dünyayı “O'nun yargılama saati geldi” mesajıyla sarsmıştı — bu, isteselerdi tüm kendini O’na ait sayanların birleşebileceği bir mesajdı. Bu, düğün “yemeği”ne yapılan ilk çağrıydı. Bu çağrı, “davetlilere” duyurulmuştu.³ Bu çağrı çeşitli bahanelerle bir kenara itilince, ikinci meleğin mesajına uygun olarak ikinci bir çağrı yapıldı.⁴ Rab bu çağrıyla, gerçeğinin ilerleyen ışığıyla zamanın sonuna kadar ilerleyecek bir halk ayırdı.

GSAM 171Düğün Yemeğine İkinci Çağrı

GSAM 171.4İkinci mesaj — yargı saatinin çığlığının ardından gelen mesaj — şöyle der: “Yıkıldı! Kendi azgın fuhuş şarabını bütün uluslara içiren büyük kent Babil (KJV’nin birebir çevirisi) yıkıldı!” Ve akşam yemeğine yönelik ikinci çağrı ise şöyledir: “Kentin caddelerine, sokaklarına çık; yoksulları, kötürümleri, körleri, sakatları buraya getir.” Bu ayetlerin her birinde, Rab’be ait olduğunu iddia eden halk “kent” olarak adlandırılır. Çelişkili, kafa karıştırıcı inançları nedeniyle ise “Babil” olarak anılırlar. Son zamanlara atıfta bulunan başka bir ayette, Rab’bin gelişinden hemen önce halkının “Babil”den çağrıldığını görürüz: “Yıkıldı! Büyük Babil yıkıldı! Cinlerin barınağı, Her kötü ruhun uğrağı, Her murdar ve iğrenç kuşun sığınağı oldu.... ‘Ey halkım!’ diyordu. ‘Onun günahlarına ortak olmamak, Uğradığı belalara uğramamak için çık oradan!”⁵

GSAM 172“Nasıl Duyduğunu Hatırla”

GSAM 172.1Sardis kilisesine yönelik hitapta şunu okuruz: “Bu nedenle neler aldığını, neler işittiğini anımsa. Bunları yerine getir, tövbe et! Eğer uyanmazsan, hırsız gibi geleceğim. Hangi saatte geleceğimi hiç bilemeyeceksin.”⁶ Sardis kilisesi, “İzebel”in —yani sapkın kilisenin— faaliyet gösterdiği karanlık dönemin ardından, Reform yoluyla ortaya çıkmış gibi görünmektedir. Sardis kilisesine, bir zamanlar canlı bir kilise olduğu söylenmişti; ancak Rab’bin gelişiyle ilgili öğretiyi işitip reddettiğinde, kendini o olayın “gece hırsızı” gibi ansızın yakalayabileceği bir duruma soktu. Dolayısıyla, elçi Pavlus’un 1. Selanikliler 5:1-5’te belirttiği gibi, Rab’bin gelişi yaklaştığında “Esenlik ve güvenlik” diye haykıranların durumu böyle olacaktır. Gerçeğin ışığını izleyenler “gündüz çocukları” olarak adlandırılır ve Rab onlara bir hırsız gibi gelmeyecektir.

GSAM 172.2Yedi kiliseye ilişkin bu peygamberlik tasvirinde, Sardis kilisesinin çöküşünün hemen ardından Filadelfya kilisesinin, yani (kelimenin anlamı gereği) kardeşçe sevgi kilisesinin geldiğini görüyoruz. Nitekim, ikinci meleğin mesajıyla çeşitli kiliselerden çıkarılan ve Mesih’in yakında geleceği şeklindeki büyük temel gerçek üzerinde kardeşçe sevgi bağıyla birleşen 50.000 inanan da tam olarak böyleydi.

GSAM 173İkinci Mesaj Nasıl Duyuruldu

GSAM 173.112 Eylül 1844 tarihli Midnight Cry dergisinde, Pastör J. V. Himes’in ikinci meleğin mesajı ve bu mesajın duyurulmasına yol açan koşullarla ilgili yaptığı bir açıklama yer almaktadır. Mektubu, 29 Ağustos 1844 tarihinde Ohio, McConnelsville’de yazılmıştır ve şöyle der:—

GSAM 173.2“1840 yılında Kardeş Miller ile çalışmaya başladığımızda, o dokuz yıldır konferanslar veriyordu. O süre boyunca neredeyse tek başına mücadele etmişti. Ancak onun çabaları, dindarları Tanrı’nın halkının gerçek umuduna ve Rab’bin gelişi için gerekli hazırlıklara uyandırmada; aynı zamanda, henüz iman etmemiş her kesimden insanı, kaybolmuş durumlarının ve Damat geldiğinde O’nunla huzur içinde karşılaşmaya hazırlık olarak derhal tövbe edip Tanrı’ya dönme görevlerinin bilincine vardırmada aralıksız ve etkili olmuştu. İşte bunlar, çabalarının en büyük amaçlarıydı. İnsanları dinî bir mezhebe ya da gruba katılmaya ikna etmeye yönelik hiçbir girişimde bulunmadı.

GSAM 173.3“Yaklaşan gelişin gerçeğine ikna olup bu öğretiyi alenen benimsediğimizde, Tanrı’nın takdiriyle çalışmaya çağrıldığımız farklı mezhepler arasında da aynı görüşleri benimsedik ve aynı yolu izledik. Vaizlere ve kiliselere, onları parçalamak, bölmek ya da dikkatlerini dağıtmak işimizin bir parçası olmadığını söyledik: Tek ve belirgin bir amacımız vardı; o da ‘çığlığı’ atmak, ‘kapıda’ olan yargı uyarısını vermek ve kardeşlerimizi bu olaya hazırlanmaya ikna etmekti.... Çalışmalarımızdan yararlanan, ancak bu doktrini içtenlikle benimsemeyen vaizler ve cemaat üyeleri, ya bu doktrini benimsemeleri, vaaz etmeleri ve savunmaları gerektiğini, ya da başlarına çökmek üzere olan krizde kararlı ve azimli inananlarla sorun yaşayacaklarını anladılar. Bu nedenle doktrine karşı karar verdiler ve kimisi bir yöntemle, kimisi başka bir yöntemle bu konuyu bastırmaya karar verdiler. Bu durum, aralarındaki kardeşlerimizi son derece zor bir duruma soktu. Çoğu kiliselerini seviyordu ve ayrılmayı düşünemiyordu. Ancak alay edildiklerinde, baskı gördüklerinde ve çeşitli şekillerde eski ayrıcalıklarından ve zevklerinden mahrum bırakıldıklarında; ‘zamanında verilen besin’ onlardan esirgendiğinde ve Sebt’ten Sebt’e kulaklarına ‘esenlik ve güvenlik’in baştan çıkarıcı sesi yankılandığında, kısa sürede mezhep tercihlerinden uzaklaştılar, güçlerinin ihtişamıyla ayağa kalktılar, boyunduruğu üzerlerinden attılar ve şöyle haykırdılar: ‘Halkım, ondan çıkın.’

GSAM 174Zor Bir Durumda

GSAM 174.1“Bu durum bizi zor bir konuma soktu; (1) Çünkü peygamberlik süresinin tam sonundaydık ve bu süre zarfında Rab’bin tüm halkını tek bir çatı altında toplayacağını umuyorduk; ve (2) her zaman farklı bir öğreti vaaz etmiştik; ve şimdi koşullar değiştiğine göre, bizi ve mesajımızı kabul etmiş kiliselerin ayrılması ve dağılması çağrısına katılırsak, bu bizim açımızdan dürüstlükten sapma olarak değerlendirilirdi. Bu nedenle tereddüt ettik ve ilk tutumumuzu sürdürdük; sonunda kilise ve din adamları bu meseleyi o kadar ileri götürdü ki, Tanrı korkusuyla, hakikat ve ezilen Tanrı’nın çocukları için savunma pozisyonu almak zorunda kaldık.

GSAM 174Yolumuz İçin Havarilerin Örneği

GSAM 174.2“‘Havraya giren Pavlus cesaretle konuşmaya başladı. Üç ay boyunca oradakilerle tartışıp durdu, onları Tanrı'nın Egemenliği konusunda ikna etmeye çalıştı. Ne var ki, bazıları sert bir tutum takınıp ikna olmamakta direndiler ve İsa'nın yolunu halkın önünde kötülemeye başladılar. Bunun üzerine Pavlus onlardan ayrıldı. Öğrencilerini de alıp götürdü ve Tiranus'un dershanesinde her gün tartışmalarını sürdürdü.’⁷ Ancak ‘bazıları sert bir tutum takınıp’ ve ‘İsa'nın yolunu [Rab’bin gelişi] halkın önünde kötülemeye’ başlayana kadar, kardeşlerimiz kiliselerden ayrılmaya ve kendilerini ayırmaya karar vermediler. Onlar, ‘kötü hizmetkârların’ bu ‘kötü sözlerine’ tahammül edemediler; ‘kutsal umudu’ bekleyenlere karşı baskı ve ‘kötü sözler’ yolunu izleyebilen kiliseler, onlar için mistik Babil’in kızlarından başka bir şey değildi. Onları böyle ilan ettiler ve müjdenin özgürlüğüne kavuştular. Ve Babil’i neyin oluşturduğu konusunda hepimiz aynı fikirde olmasak da, Rab’bin gelişi ve yakında kurulacak Tanrı’nın krallığı öğretisine karşı çıkan herkesten derhal ve kesin olarak ayrılma konusunda hemfikiriz. Bunun bir ölüm-kalım meselesi olduğuna inanıyoruz. Rab’bin gelişini hafife alan ya da buna karşı çıkan bu kurumlarla bağlantılı kalmak ölümdür. Tüm insani geleneklerden çıkıp, Tanrı’nın sözüne dayanmak ve her gün Rab’bin ortaya çıkmasını beklemek ise yaşamdır. Bu nedenle, köleliğin boyunduruğuna herhangi bir şekilde takılmış olan herkese şunu söylüyoruz: ‘“İmansızların arasından çıkıp ayrılın” diyor Rab. “Murdara dokunmayın, Ben de sizi kabul edeceğim.” Her Şeye Gücü Yeten Rab diyor ki, “Size Baba olacağım, Siz de oğullarım, kızlarım olacaksınız.”’”⁸

GSAM 175Açıklanamayan Muhalefet

GSAM 175.1Wm. Miller, o dönemde kiliseler ile Adventistler arasında var olan çatışmadan şöyle bahseder:—

GSAM 175.2“Hristiyan kiliselerinin bu doktrini ve bu kutsal umudu taşıyan üyelerini dışlaması son derece doğal olmayan ve açıklanamaz bir durumdur. Bazı Baptist kiliselerinin, onları imanları nedeniyle değil, Adventist inananlarla birlikte Rab’bin Sofrası’na katılmaları nedeniyle dışladıklarını söylediğini biliyorum. Öyleyse, eğer bu, gelecek Kurtarıcı’ya olan imanları nedeniyle değilse, neden sadece Baptist kiliselerinde Rab’bin Sofrası’na katılmış olan ben, onların vaaz kürsülerinden dışlanıyorum? Bu, sahte bir bahane. Ancak bu, Metodistlerin ve Presbiteryenlerin bahanesi olamaz; zira onlar farklı mezheplerden inananların Rab’bin Sofrası’na birlikte katılabileceğine inanırlar. Peki ne için dışlıyorlar? Bazılarının İkinci Geliş melodilerini ‘ilahi olarak söylemeleri’ nedeniyle dışlandığını duydum; diğerleri ise delilik nedeniyle dışlandı, oysa aleyhlerine kanıtlanan tek delilik, Mesih’i beklemeleriydi. Ey Tanrı, ‘onları bağışla’, ‘Çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar.’”

GSAM 176Storrs’un Kiliselerin Tutumu Hakkında Yorumları

GSAM 176.1George Storrs, kiliselerin Adventistlere karşı tutumundan şu şekilde bahsetti:—

GSAM 176.2“Şu anda hangisi, ‘Ben bir kraliçe gibi oturuyorum’ demiyor ki? Ve hangisi, bir gün dünyayı fethedecekleri ve dünyanın kendi imanlarına boyun eğeceği düşüncesiyle kendini tatmin etmiyor ki? Hangisi, kapıda bekleyen Mesih’in gelişine olan imanını açıkça ve korkusuzca ilan eden bir ruhun aralarında huzur içinde kalmasına izin verecek ki? Onların arasında rahatsız edilmeden kalmanın şartı, bu konuda inançlarınız ne olursa olsun ve ‘Tanrı'dan korkun! O'nu yüceltin! Çünkü O'nun yargılama saati geldi’ diye haykırmanın ne kadar önemli olduğunu düşünürseniz düşünün, bu yıl Rab’bin gelişine olan imanınızı kamuoyunda ifade etmekten ‘tamamen kaçınmanız’ değil midir?”

GSAM 176Mansfield’ın Tanıklığı

GSAM 176.3L. D. Mansfield, 21 Mart 1844 tarihinde New York’un Oneida kasabasından yazdığı mektupta şöyle tanıklık eder:—

GSAM 176.4“Tanrı, gökten Rab’bi bekleyen sevgili çocuklarının zihinlerinde hareket ediyor ve onları sadece ‘sonsuz müjdeyi duyurmak üzere gelen ve Yargı saati geldi diyen’ meleğe kulak vermeye değil, aynı zamanda ardından gelen ‘Halkım, ondan çıkın!’ emrine itaat etmeye de yönlendiriyor. Günümüzün dinî örgütlerinin, şiddetle yıkılacak ve bir daha asla bulunamayacak olan o Babil’in hiç de az olmayan bir parçasını oluşturduğuna, her zamankinden daha fazla ikna oldum... Ancak bana öyle geliyor ki, bazı örgütlerde küçük boynuzla olan benzerlik en çarpıcı şekilde ortaya çıkıyor. Birkaç örnek bu konuyu açıklığa kavuşturacaktır.

GSAM 176Çete Ruhu Ortaya Çıkıyor

GSAM 176.5“Bu bölgede Rab’bin gelişini duyurmak için çok başarılı bir şekilde emek vermiş bir kardeş, belirli bir zamanda belirli bir yerde konferans vermek üzere randevu almıştı. Rab öyle düzenledi ki, o kardeş randevu yerinden on altı mil uzaktaydı; ancak bir _____ vaiz, Yüce Tanrı’nın bu hizmetkârına katran ve tüy sürmek amacıyla bir kalabalığın başında oradaydı. Aynı vaiz, kısa bir süre sonra uzun süren bir toplantı başlattı, ancak her şey Kuzey’deki buzullar kadar soğuk ve buz gibiydi—uyanan ya da iman eden tek bir ruh bile yoktu. Sonunda vaiz, ‘tövbe için ayrılan sıraya oturmak zorunda kalacağını’ düşündüğünü söyledi.

GSAM 177.1“Bu köydeki bir sınıf lideri, burada toplantılar düzenlediğimizden beri sınıfına şöyle dedi: Eğer herhangi bir adam evime gelip Mesih’in bu yıl geleceğine inandığını söylerse, onu kapı dışarı ederim.”

GSAM 177Kiliselere Karşı Görev

GSAM 177.2Bu noktada, 31 Mayıs 1844 tarihli, Massachusetts eyaletinin Boston kentinde toplanan inananların Mesih’in Gelişi Konferansı’nda yapılan bir konuşmadan alınan ve Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale ve J. V. Himes tarafından imzalanmış bir tanıklığı aktaracağız. Şöyle diyorlar:—

GSAM 177.3“Kiliselere karşı görevimiz hakkında da birkaç söz söyleyebiliriz. Buradaki tehlike, diğer çoğu durumda olduğu gibi, bize göre aşırılıklarda yatmaktadır. Tehlikenin ilk şekli, bağlı olduğumuz kilisenin otoritesinin, böyle bir görev meselesinde bize sessiz kalmamızı dayatmasına izin vermektir. Bu konuda kiliselerinin Kutsal Yazılara aykırı taleplerine boyun eğerek Tanrı’nın huzurunda kendilerini kınanmaya maruz bırakan binlerce kişinin olduğundan hiç şüphemiz yoktur; oysa kararlı ve sadık olsalardı, acı çekmeye çağrılsalar bile şu anda çok daha güvenli ve daha yararlı bir durumda olurlardı.

GSAM 177.4“İkinci tehlike türü ise, kiliselerin bize karşı gösterdiği adaletsizlik nedeniyle onlara karşı intikam ruhuna kapılmak ve bu tür tüm kuruluşlara karşı ayrım gözetmeksizin bir savaş başlatmaktır. Adventistlerin, bağlı oldukları kiliselerle ilgili görevlerine gelince, eğer bizden bu konuda talimat vermemiz istenseydi, genel geçer nitelikte hiçbir talimat veremezdik. Onlar, durumun gerektirdiği şekilde, Tanrı korkusuyla hareket etmelidirler.

GSAM 178.1“Bununla birlikte, tüm uygun ve yerinde durumlarda hakikate tanıklık ederek görevimizi yerine getirme konusunda kararlı olmalıyız. Ve eğer bu yolu izleyerek kiliseleri rahatsız edersek ve onlar sessiz kalmadığımız takdirde bizi kiliseden atmakla tehdit ederlerse (gerçi kiliseyle ilişkilerimizi dostane bir şekilde sonlandırmayı uygun görürsek, bu daha iyi bir yol olabilir), görevimizi yerine getirelim ve atıldığımızda, haksızlığa sabırla katlanalım ve Efendimizle birlikte ‘kapının dışına çıkıp O’nun utancını üstlenmeye’ hazır olalım.”

GSAM 178.2İkinci meleğin mesajını iletenlere karşı kiliselerin tutumuna ilişkin bu alıntılardan, “akşam yemeği”ne yapılan bu ikinci çağrının ilk sonucu olarak, tek bir ruhani sürüde toplanmış olanların nasıl “kötürümler”, “sakatlar” ve “körler” olarak anıldıkları kolayca anlaşılabilir; bu da, ayrıldıkları “hizmet arkadaşlarının” “vurmaları” nedeniyle maruz kaldıkları kötü muameleyi güçlü bir şekilde ima eder.

GSAM 178Yeni Gerçekleri Almak Üzere Seçilmiş Ayrı Bir Halk

GSAM 178.3İkinci meleğin mesajının —“akşam yemeği”ne yapılan ikinci çağrının— ve “gece yarısı çağrısının” duyurulmasıyla ayrı bir halkın ortaya çıkarılmasında Rab’bin amacı açıkça anlaşılabilir. Son günlere ait değerli gerçeklerin araştırılması ve duyurulması gerekiyordu; bu iş, “inanç ilkelerine bağlı” kiliselerde yapılamazdı; tıpkı havariler kilisesinin Yahudi mezhepleriyle bağını sürdürürken dünyaya müjdeyi duyurmasının mümkün olamadığı gibi. Tanrı orada ayrılmaya çağırdı⁹ ve aynı şekilde, Mesih’in ikinci gelişine inananların, onları kendi inanç ilkelerinin çemberinde tutmaya çalışanlardan ayrılmasını da istedi.

GSAM 179Storrs’un “Six Sermons”ı

GSAM 179.1Bu ayrılışın hemen ardından, George Storrs’un “Six Sermons” adlı broşüründe ortaya koyduğu üzere, gelecekteki ceza konusunda advent gruplarına ışık geldiğini görüyoruz; bu broşürde, insanın doğası gereği ölümlü olduğu; ölülerin ölüm ile diriliş arasında bilinçsiz oldukları; dinsizlerin nihai cezasının tamamen yok olma olacağı; ve ölümsüzlüğün, yalnızca Rabbimiz İsa Mesih’e imanla alınabilecek bir Tanrı armağanı olduğu görüşü savunuluyordu.

GSAM 179.2Binlerce Adventist, insanın doğasına ilişkin bu doktrini kabul etti, ancak hepsi değil. Bu doktrinin reddedilmesi aralarında herhangi bir kargaşaya yol açmadı; zira bu, sadece bir inanç meselesi olarak görüldü ve ahlaki duruşun bir sınaması olarak değerlendirilmedi; dolayısıyla, Mesih’in yakında geleceği konusunda dünyayı uyarmak için gösterilen ortak çaba kesintiye uğramadı. Ancak bu durum, kiliselerin onlara karşı öfkesini körükleyen bir etki yarattı.

GSAM 179“Six Sermons”ı Çürütememe

GSAM 179.3Yaşadığım kasabadaki Metodist vaiz, ki kendisi daha önce 1843’te Mesih’in geliş doktrinini vaaz etmeye katılmıştı, “Six Sermons”ı aldı, okudu ve cemaat üyelerine bu doktrini çürütemediğini itiraf etti; ancak cemaat üyelerinden birçoğunun bu doktrini kabul ettiğini fark edince, diğerlerine kitabı okumamalarını tavsiye etti, çünkü “okurlarsa bu doktrine inanacaklardı.” 1844 yılının Eylül ayında, bu vaiz yıllık konferanstan döndükten sonra kürsüye çıkarak Mesih’in Gelişi doktrinini alenen reddetti ve konuşmacıları kiliseye davet ettiği için cemaatten alçakgönüllülükle af diledi.

GSAM 179Sapkınlık Suçlamasıyla Yargılanma

GSAM 179.4Vaizin bu eyleminin ardından, Mesih’in gelişine inananların sapkınlık suçlamasıyla yargılanması için çabalar başlatıldı; ancak bu kişilerin davalarını Kutsal Kitap’tan alıntılarla savunmalarına izin verildiğinden, kilise bu davalardan hiçbir zafer elde edemedi. Birkaç kişi, davranışlarının kilise disiplinine uymadığı gerekçesiyle bu kiliseden ihraç edildi; imanlarının Kutsal Yazılara aykırı olduğu kanıtlanamayan üyelerin ihraç edilmesi nedeniyle ise pek çok kişi kiliseden ayrıldı. Böylece, yüzlerce kişinin Kurtarıcı’yı bulduğu ve Tanrı’da mutluluğa kavuştuğu bu kiliseden, Mesih’in İkinci Gelişi doktrini sonsuza dek dışlandı.

GSAM 180.1Benim memleketimde yapılanlar, ülke çapındaki yüzlerce başka kilisede de uygulandı. Eski kardeşleri tarafından bu şekilde muamele görenler, peygamber Yeşaya’nın şu sözlerinde büyük bir teselli buldular: “RAB'bin sözünden titreyenler, Kulak verin O'nun söylediklerine: ‘Sizden nefret eden, Adımdan ötürü sizi dışlayan kardeşleriniz, “RAB yüceltilsin!” diyorlar. Ama O sevinciniz için görünecek (KJV’nin birebir çevirisi). Utandırılacak olan onlardır.”¹⁰

GSAM 180Kötülerin Öfkesi Ortaya Çıktı

GSAM 180.2Rab’bin gelmesinin beklendiği gün yaklaştıkça, inananlar çalışmalarında daha gayretli hâle geldiler; kötülerin öfkesi ve alayları ise daha da şiddetlendi. Bu durum, 31 Ekim 1844 tarihli Midnight Cry dergisinin editörü tarafından yapılan aşağıdaki açıklamada da görülecektir:—

GSAM 180.3“Bu hareketin kötülerin üzerinde yarattığı etki, Tanrı’nın bu işin içinde olduğuna dair inancımızı büyük ölçüde pekiştirdi. Tanrı’nın çocukları, O’nun huzurunda secde edip kendilerini alçaltmak ve O’nun ortaya çıkmasına hazırlanmak için bir araya geldiklerinde — ki bu, yalnızca lütufla kurtulabilecek bir günahkârlar topluluğunun yapması gereken bir şeydi — kötülerin en büyük kötülüğü ortaya çıktı. Toplantılarımızdan kendi gazetemiz dışında hiçbir yerde haber vermemiş ve halkı oraya davet etmemiş olsak da, Belial’ın oğulları oraya akın etti ve büyük bir kargaşaya neden oldu. Bu ayın 12’sinde [12 Ekim 1844] Cumartesi akşamı, kilise görevlisinin [hademe] Sebt [Pazar] için binayı temizleme imkânı bulabilmesi amacıyla tapınakta herhangi bir toplantı düzenlemedik. Ancak kalabalık binaya zorla girdi ve bu imkânı bile reddetti. Bununla birlikte, belediye başkanı, kendisinden talep edilmeden derhal müdahale etti ve onları dışarı çıkardı.

GSAM 181.1“Bunu izleyen pazar günündeki toplantılarımızda, ibadethane dolduktan sonra, binanın önündeki caddeyi yoğun bir kalabalık işgal etti; bunların çoğu, herhangi birinin Rab’bin gelişine inanmasından öfkelenmişti. Akşam, halkın heyecanından dolayı toplantı yapılamadı; yine de sokak erken saatlerde kalabalıkla dolmuştu; ancak belediye başkanının ve verimli polisinin derhal müdahalesi, birkaç kişiyi karakola gönderdikten sonra sokağı boşalttı. Kalabalığın davranışını, Sodom’un yıkılmasından önceki akşam Lut’un kapısını çevreleyen kalabalığın davranışına benzetmekten başka bir şey yapamadık... Onların bu hareketi o kadar ani, eşzamanlı ve geniş çaplıydı ki, bu hareketin Yahudi takviminin yedinci ayının ilk gününde ortaya çıkması, bizim bu ay olmalı görüşümüzü daha da güçlendirdi.”

GSAM 181Alaycılar Göğe Yükselme Cüppelerini Giydiler

GSAM 181.22300 günün sona erdiği 22 Ekim 1844’te, Maine eyaletinin Paris kasabasında, inananlar o gün Rab’bin geleceğini umarak ibadethanede toplanmış, Tanrı’ya ciddiyetle dua ederken, alaycılar evin etrafında toplanarak alaycı şarkılar söylediler. Bu kabadayıların ikisi uzun beyaz cüppeler giyip binanın çatısına çıktılar, şarkılar söylediler ve içeride dua eden ve Rab’bin gelmesini bekleyenlerle alay ettiler.

GSAM 181.3Adventistlerin göğe yükselme cüppesi giydiklerine dair yayılan yalanların bu durumdan kaynaklandığı muhtemeldir; zira Adventist gazeteleri, 1844 yılında bir Adventistin göğe yükselme cüppesi giyip bu şekilde Rab’bin gelişini beklediği tek bir gerçek örnek için 500 dolara varan ödüller vaat etmelerine rağmen, bugüne kadar tek bir vaka bile ortaya konmamıştır.

GSAM 182Hazen Foss’un Görümü, 1844

GSAM 182.1Bu sıralarda Maine eyaletinin Poland kasabasında, Rab’bin yedinci ayın onuncu gününde geleceğine sıkı sıkıya inanan Hazen Foss adında genç bir adam yaşıyordu. O, yakışıklı, konuşması hoş ve oldukça iyi eğitimli bir adamdı. “Gece yarısı çağrısı” sona ermeden birkaç hafta önce, Rab ona yaklaştı ve bir görüm verdi; bu görümde, Adventistlerin Tanrı’nın şehrine yaptıkları yolculuk ve bu yolculuk sırasında karşılaşacakları tehlikeler gösterildi. Ona iletmesi gereken bazı uyarı mesajları verildi; ayrıca, kendisine gösterilenleri sadakatle aktarırsa bunun sonucunda karşılaşacağı sıkıntılar ve zulümler de gözü önüne serildi. O da, Bay Foy gibi, Tanrı’nın halkının kutsal şehre giden yola tam olarak girebilmesi için atması gereken üç adımı gördü. Rab’bin “birkaç gün sonra” (o zamanlar şarkılarında söylendiği gibi) geleceğine sıkı sıkıya inanan biri olarak, görümün yola giden üç adımla ilgili kısmı ona açıklanamaz gelmişti; doğası gereği gururlu bir ruha sahip olduğu için haçtan kaçındı ve bunu anlatmayı reddetti. Görüm ikinci kez tekrarlandı ve buna ek olarak, kendisine gösterilenleri anlatmayı hâlâ reddederse, bu yükün ondan alınacağı ve Rab’bin çocukları arasında en zayıf olanlardan birine, Tanrı’nın açığa çıkaracaklarını sadakatle anlatacak birine verileceği söylendi. O yine reddetti. Sonra üçüncü bir görüm verildi ve kendisine, artık serbest bırakıldığı ve bu yükün, Rab’bin emrini yerine getirecek olan en zayıfların en zayıflarından birine yüklendiği söylendi.

GSAM 182Foss, Gördüklerini Anlatamadı

GSAM 182.2Bu durum genç adamı hayrete düşürdü; kendisine gösterilenleri anlatmaya karar verdi ve buna uygun olarak toplantısını duyurdu. İnsanlar görmek ve duymak için etrafında toplandılar. Deneyimini dikkatle anlattı; Rab’bin kendisine gösterdiği şeyi anlatmayı nasıl reddettiğini ve bu reddinin neye yol açacağını anlattı. “Şimdi,” dedi, “görümü anlatacağım.” Ama ne yazık ki! Artık çok geçti: Halkın önünde bir heykel kadar dilsiz durdu ve sonunda en derin ıstırap içinde şöyle dedi: “Görümün tek bir kelimesini bile hatırlayamıyorum.” Acı içinde ellerini ovuşturarak, “Tanrı sözünü yerine getirdi. Görümü benden aldı,” dedi ve büyük bir ruhsal sıkıntı içinde, “Ben kayıp bir adamım,” diye ekledi. O andan itibaren Mesih’e olan umudunu yitirdi ve umutsuzluğa kapıldı. Bir daha asla Adventist toplantılarına katılmadı ve dine karşı kişisel bir ilgisi kalmadı. Davranışları, en hafif tabirle, birçok açıdan Efendinin Ruhu’nun yumuşak etkisinden mahrum kalmış, “kendi yollarına bırakılmış, kendi yaptıklarının sonuçlarına katlanan” birinin davranışları gibiydi. Bu ruh hâli içindeyken 1893 yılında vefat etti.

GSAM 183Başka Birisi Tarafından Anlatılan Foss’un Görümü

GSAM 183.1Görümünü hatırlayamadığı andan yaklaşık üç ay sonra, yan odadan bir başkasının anlattığı bir görümü duydu. Toplantı, kendisinin de bulunduğu bir konutta yapılıyordu. Toplantıya katılması için ısrar edildi, ancak o bunu reddetti. O görümün, iki kişinin aynı şeyi anlatabildiği ölçüde, kendisine gösterilene çok benzediğini söyledi. Ve böylece, gördüğü ancak anlatmaya çalışırken hatırlayamadığı şey anlaşıldı. Daha sonra o kişiyi gördüğünde, “İşte bu, Rab’bin yükünü yüklediği araçtır,” dedi.

GSAM 183Üzücü Bir Hayal Kırıklığı

GSAM 183.2Yahudi takvimine göre yedinci ayın onuncu günü (22 Ekim 1844) nihayet geldi. O gün, umutlarının gerçekleşmesini bekleyen binlerce insan vardı. O tarihten sonra dünyevi hiçbir şey için hazırlık yapmamışlardı. “Ya gerçekleşmezse” düşüncesini bile akıllarından geçirmemişlerdi; o günün doğal yaşamlarının sonu olacağını beklermişçesine dünyevi işlerini planlamışlardı. Kötü insanları gelecek gazaptan kaçmaları için uyarmış ve teşvik etmişlerdi; bunlardan birçoğu bu mesajın doğru çıkmasından korkuyordu. Akrabalarına öğüt vermiş ve onlarla dua etmişlerdi; kalplerini Tanrı’ya teslim etmemiş olanlara ise veda etmişlerdi. Kısacası, tüm dünyanın Yargıcı’yla yüz yüze gelmek üzere olduğunu düşünen birinin bütün ciddiyetiyle, dünyevi her şeye veda etmişlerdi. Böylece, neredeyse nefes alamayacak kadar endişe içinde, ibadet yerlerinde toplandılar; her an “başmeleğin sesini ve Tanrı’nın borazanını” duymayı ve gelen Kral’larının ihtişamıyla alev alev yanan gökleri görmeyi bekliyorlardı.

GSAM 184.1Saatler yavaşça geçti ve nihayet güneş batı ufkunun ardına battığında, Yahudilerin yedinci ayının onuncu günü sona erdi. Gecenin gölgeleri bir kez daha dünyaya kasvetli bir örtü serdi; ancak bu karanlıkla birlikte, Mesih’in gelişine inananların kalplerine, ancak Rabbimizin havarilerinin üzüntüsüyle kıyaslanabilecek türden bir hüzün çöktü; tıpkı kısa bir süre önce zaferle Yeruşalim’e Kral olarak eşlik ettikleri O’nun çarmıha gerilip gömülmesinden sonraki gece, havarilerin ciddiyetle evlerine doğru yol alırken hissettikleri üzüntü gibi.