Bab 8 — Jamuan Kawinan Anak Domba

GSAM 134.1Ana sawijining wong sing nyawisake dhaharan ageng, banjur ngundang akèh wong; nalika wayah dhahar, dhèwèké ngutus abdi supaya kandha marang sing diundang, "Maju, awit kabèh wis siap."¹

GSAM 134.2"Berkah iku tumrap wong-wong sing diundang menyang jamuan manten Anak Domba."²

GSAM 134.3Jamuan pungkasan iku panganan pungkasan ing dina. Ing parabel iki ana telung panggilan kanggo jamuan pungkasan. Parabel iki ora kena disamekake karo panggilan kanggo "dinner" sing kasebut ing Matius 22:1-7. "Dinner" iku panganan tengah dina. Ing parabel babagan panggilan kanggo "dinner", kita sinau yèn wong-wong sing ngundang kuwi "dianiaya kanthi sengit" lan dipatèni, lan malah putrané raja dipatèni. Raja sing wis ngirim panggilan kuwi "ngancuraké para pembunuh mau, lan ngobong kuthaé."

GSAM 134.4Parabel bab pangundang menyang "dhahar" iki, sing nuduhaké nasib wong-wong sing sepisanan nolak undhangan mau, kanthi pas nggambaraké apa sing sejatine kelakon marang wong-wong sing nolak Injil Kristus lan mateni Panjenengané lan para rasulé. Gusti ngutus pasukan marang bangsa kuwi, sing "ngancuraké para pembunuh mau lan ngobong kuthaé"—Yerusalem.

GSAM 134Panggilan Kanggo Dhahar Bebarengan

GSAM 134.5Panggilan mangan ing parabel iki mesthi ana gandhèngané karo "dhaharan mantenan Sang Anak Domba." Ana berkah sing diparingaké marang wong-wong sing diundang menyang "dhaharan mantenan" kuwi. Dhaharan mantenan iku ana sawisé upacara mantenan. Mantenané Sang Anak Domba kelakon sadurungé Panjenengané rawuh; amarga, kaya sing wis kita deleng, nalika Kristus pungkasané rawuh, Panjenengané bakal "bali saka mantenan."³

GSAM 135.1Panggilan menyang jamuan manten iki mesthi padha karo pesen malaikat kapisan ing Wahyu 14 lan pangumuman wektu ing bab kaping sepuluh sing wis kasebut. Miturut Lukas, panggilan kapisan menyang jamuan iki diparingake marang "wong-wong sing wis diundang." Sapa wong-wong sing wis diundang kuwi?—Wong-wong sing wis ngrungokake lan nampa Injil Kristus. Padha ngakoni tresna marang Kristus, lan tresna marang rawuhe kapindho minangka puncak pangarep-arepe. Napa ora pantes yèn panggilan mau diwiwiti marang wong-wong mau? Kaya déné Injil kudu sepisanan diwartakaké marang wong Yahudi sing nduwé Kitab Suci lan ngakoni ngenteni rawuhe Sang Mesias⁴, mangkono uga kabar rawuhe kapindho Kristus sepisanan diwènèhaké marang wong-wong sing ngakoni dadi muridé lan tresna marang rawuhe.

GSAM 135Panggilan Kanggo Wong-wong Sing Wis Diundang

GSAM 135.2Panggilan kapisan menyang pesta, amarga kanggo wong-wong sing wis diundang, mesthi kudu dialamatake marang gréja-gréja. Saiki, saktenane, pangumuman bab rawuhe Kristus sing wis cedhak, wiwit taun 1833 nganti mangsa semi 1844, wis dilakokaké ing gréja-gréja, lan ing tingkat sing cukup gedhé didhukung déning para pandhita ing gréja-gréja mau. Publikasi kapisan William Miller babagan panemune bab rawuhe Kristus sing cedhak iku ana ing koran Baptist ing Brandon, Vt. Karya dhèwèké lan kanca-kancané nganti April 1844 akèh dilakokaké ing gréja utawa aula sing disedhiyakaké déning gréja-gréja ing jaman kuwi.

GSAM 135.3Pendeta Himes ngendika kaya ngene babagan pakaryané Pendeta Miller nganti mangsa semi taun 1844:

GSAM 135.3"Panjenengané makarya ing antarané kabèh golongan lan sekte, tanpa ngganggu organisasi utawa disipliné, pracaya yèn para anggota saka komuni sing béda-béda bisa njaga kalungguhané, lan ing wektu sing padha nyiapaké awaké dhéwé kanggo rawuhé Sang Raja."

GSAM 135.4Pendeta Himes, nalika nyritakaké bab pakaryan bebarengané dhèwèké lan Pendeta Miller, nambahaké: "Kebanyakan para pendeta lan gréja sing mbukak lawangé kanggo kita lan sedulur-sedulur kita sing nyatakaké doktrin rawuhé Sang Prabu, padha makarya bareng karo kita nganti taun pungkasan"—yaiku taun 1844.

GSAM 136Pintu Mbukak Kanggo Pesen

GSAM 136.1Bab pakaryané lan sipaté, Wm. Miller kandha:

GSAM 136.1"Lawang wis kabuka kanggo aku kanggo ngumumake doktrin iki babagan rawuhe Kristus kaping pindho ing meh kabèh denominasi, saéngga aku mung bisa nanggapi sapérangan cilik saka kabèh panggilan.... Ing saben panggonan sing tak datengi, para anggota gréja sing paling taat, setya, lan urip padha kanthi gampang nampa pandangan sing diwartakaké iki; déné wong sing ngaku pracaya nanging kadonyan, wong Farisi, wong sempit, wong sombong, angkuh, lan egois padha ngenyek lan ngolok-olok doktrin rawuhe Kristus kaping pindho."

GSAM 136.2Babagan sipat pesen rawuhe, bisa diomongake kaya sing diomongake D'Aubigné babagan Reformasi,—Iku "kacapai ing jeneng prinsip rohani. Wis ngumumake tembung Gusti Allah minangka guru; iman kanggo kaslametan; Roh Suci minangka senjata; lan kanthi cara-cara iki wis nolak kabeh unsur donya."

GSAM 136Gelombang Agung Kebangunan Rohani

GSAM 136.3Sifat kebangunan rohani sing muncul sawisé pangumuman pesen advent iki diterangaké déning L. D. Fleming, pendeta Gréja Kristen Casco Street ing Portland, Maine, kaya mangkéné:—

GSAM 136.4"Minat sing digugah déning kuliahé [Wm. Miller] iku saka jinis sing paling tliti lan tanpa gairah, lan sanadyan iki pambangunan rohani paling gedhé sing tau tak deleng, nanging semangat sing kobong paling sithik. Kayane iki paling nyanthol ing kalangan priya ing masyarakat. Sing ngasilake prabawa iki yaiku: Mas Miller mung njupuk pedhangé Roh, dibukak lan telanjang, banjur nyelehake pinggirané sing landhep ing ati sing telanjang, lan kuwi ngiris! Mung kuwi. Ing ngarep pinggiran senjata agung iki, ketidakpercayaan ambruk, lan universalisme layu. Dhasar palsu sirna, lan para pedagang Babel gumun. Miturutku, iki mesthi sing paling cedhak karo kebangunan apostolik saka apa wae sing tau katon ing jaman modhèrn."

GSAM 137Pengalaman ing Richmond, Me.

GSAM 137.1Minangka ilustrasi saka karya kebangunan rohani sing lumaku bareng karo panginjilan doktrin kedatangan, kita bakal nyitir saka laporan salah siji sing aktif melu gerakan kasebut. Nalika nyritakake babagan pasamuwan triwulanan sing dianakake ing Richmond, Me., sing makili telung puluh gréja Baptis Freewill, dhèwèké kandha:—

GSAM 137.2"Nalika aku mlebu ing panggonan ibadah, Pendeta Rollins, sing lungguh ing sacedhake mimbar ing pucuking omah, ngadeg lan kandha, 'Mas White, panjenengan bakal nemokake kursi ing kene jejere aku.' Sawise khotbah, diwenehi kabebasan kanggo menehi tanggapan, lan aku ngomong kanthi bebas babagan urip Kristen, lan kamenangan wong sing bener nalika rawuhe Kristus kaping pindho. Akeh swara padha muni, 'Amin! amin!' lan akèh-akèhé ing kumpulan agung kuwi padha nangis.... Nalika meh rampung pasamuan kuwi, sawisé aku sarujuk, Pendeta Rollins ngadeg lan kandha: 'Mas White, sing lungguh ing sisih tengenku, bakal ngandika ing gréja pasamuan Reed bengi iki, bab rawuhe Gusti Yesus Kristus kaping pindho. Munggah, sedulur, lan rungokna dhéwé. Kita duwé papan sing cukup kanggo nampani kowe kabèh. Munggah, sedulur, ora bakal ngrusak apa-apa yen padha ngrungokake bab iki.... Dheweke wis ngerti tenan yen akèh-akèhé sedulure bakal ninggalake pasamuan ing desa, banjur lunga telung mil kanggo ngrungokake aku, lan sidang bisnis sing wis dijadwalake bakal bubar. Lan pancen kaya ngono. Telung perempat para pandhita lan meh kabèh delegasi padha lunga, lan gréja pasamuan Reed kebak wong nalika wayah isih awal. Topikku yaiku Matius 24. Rohé Gusti maringi aku kabebasan gedhé. Minaté luar biasa.

GSAM 137.3Nalika aku nutup kanthi pitutur marang wong Kristen supaya ngabdiaké awake dhewe kanthi sampurna lan tansah siyaga, lan marang wong dosa supaya ngupaya Kristus lan nyiapake awake dhewe kanggo rawuhe Putraning Manungsa, kuwasa Gusti Allah tumeka marang aku nganti aku kudu nyandhak mimbar nganggo loro tanganku. Iku wayahe kang khidmat. Nalika aku mirsani kahanan wong-wong sing durung pracaya, kesasar tanpa Kristus, aku ngajak kanthi nangis, bola-bali kandha, 'Maju marang Kristus, wong dosa, lan slamet nalika Panjenengané rawuh ing kamulyané. Maju, wong dosa sing mlarat, sadurungé kasep. Maju, wong dosa, wong dosa sing mlarat, maju.'

GSAM 138.1Panggonan iku banget khidmat. Para pendeta lan umat padha nangis, ana sing nangis banter. Ing pungkasan saben ajakan marang wong dosa, swara raungan umum muni ing saindenging pasamuwan. Aku wis ngadeg nerangake pasal lan ngajak luwih saka rong jam, lan swaraku wiwit serak. Aku mandheg ngomong, banjur nangis banter kanggo wong-wong sing tak tresnani kuwi kanthi raos sing jero banget, kaya sing mung dirasakake wong sing Gusti wis paringi tugas mratelakake kabeneran marang wong dosa. Wektu wis jam sanga, lan yen menehi kesempatan marang wong liya kanggo ngomong, pasamuwan bakal terus nganti tengah wengi. Luwih becik nutup kanthi raos sing jero saiki, nanging ora sadurunge kabeh wong entuk kesempatan milih ing sisihé Gusti. Banjur aku ngajak kabèh wong ing pasamuan sing gelem ndedonga bareng aku, lan sing kepéngin diajokaké ing ngarsané dhampar sih-rahmat, supaya padha siap nampani Sang Juruwilujeng kanthi kabungahan nalika rawuh kapindho, supaya padha tangi. Saben jiwa ing omah gedhé kuwi, miturut kabar sing daktampa sawisé iku saka wong-wong ing pirang-pirang pérangan omah kuwi, padha tangi. Sawisé wektu pandonga sing cekak, pasamuan ditutup.

GSAM 138.2Esuké aku bali menyang désa, karo paling ora pitung perwolu saka rapat triwulanan Freewill Baptist kuwi. Kabeh padha crita babagan rapat sing mulya sing padha rawuh bengi sadurungé.

GSAM 138Panggilan kanggo Pesen ing Panggonan Liyane

GSAM 138.3"Nalika istirahat, para delegasi lan pendeta ngajak aku supaya mèlu nyetel jadwal wektu kapan aku bisa mènèhi ceramah marang pirang-pirang pasamuan ing rapat triwulanan kuwi sing nduwèni gréja amba. Wektu kuwi wis tengah wulan Februari, lan diputusaké yèn wektu sing isih cocog kanggo lelungan nganggo kréta luncur ora luwih saka enem minggu manèh, sing maringi wong-wong kasempatan apik kanggo rawuh ing rapat. Rolas panggonan sing paling wigati dipilih kanggo tugasku sajrone enem minggu. Aku kudu maringi sepuluh ceramah, sing mbutuhake aku ngomong rong puluh kaping saben minggu. Iki mung menehi aku setengah dina saben minggu, sing biasane aku anggep perlu banget kanggo lelungan limolas utawa rong puluh mil menyang panggonan rapat sabanjure.⁵

GSAM 139Atusan Wong Sing Tobat

GSAM 139.1Pembangunan rohani lan pangowahan atusan wong ing endi-endi mèlu sawisé pangkhotbahane doktrin advent, lan iki luwih-luwih kelakon nalika padha nyedhaki pungkasan taun Yahudi 1843 (21 Maret 1844). Ing mangsa adhem kuwi, panulis ing désa asalé—Victor, N.Y.—kawit krungu babagan iki, lan sanadyan umuré mung rolas taun, wis nampa, miturut pangertené, iman bab rawuh kapindho. Pangrasan kuwi pancen khidmat tumrap wong-wong, ora mung ing pasamuan, nanging ing endi-endi. Nalika semana Victor mung sawijining désa cilik sing dipanggoni watara rong atus jiwa, nanging wewengkon sakupenge wis padhet. Minangka asil saka rangkaian pasamuan sing dianakake ing désa cilik kuwi, ana limang atus wong sing diwartakaké wis tobat.

GSAM 139Kesaksian saka Methodist Year Book

GSAM 139.2Babagan ombak ageng kebangunan rohani sing mèlu ing jejak pangumuman advent, kita nemokake ing Methodist Year Book manawa "sajrone patang taun wiwit 1840 nganti 1844, ana 256.000 wong sing tobat ing Amerika." Apa sing bener ing Amerika uga bener ing negara-negara liya ing ngendi panggilan kasebut diwenehake. "Kakuwatan ageng ngancani panginjilan, lan jiwa-jiwa padha tobat ing endi-endi." Nalika panggilan kapisan menyang jamuan mantenan diparingake marang gréja-gréja—"kang diundang"—liwat gréja-gréja mau panggilan mau diparingake marang sapa waé sing gelem teka lan melu nampa kaslametan sing wis cumawis kanggo umaté Gusti. Apa piwulang mau diinjilake, dipanjatké, utawa dinyanyikaké ing "lagu-lagu advent," gerakan ageng Rohé Gusti ngancani pakaryan mau.

GSAM 140Bocah-bocah Martakaké Piwulang ing Swedia

GSAM 140.1Ing babagan iki kita bakal mirsani kepiye Gusti tumindak ngenalake pangumuman ing nagara-nagara sing undhang-undhangé nglarang nginjili apa waé sing bertentangan karo "gereja resmi." Swedia kalebu salah siji nagara kuwi. Ing kana Gusti migunakaké bocah-bocah cilik kanggo ngenalake pakaryan mau. Wiwitan saka prastawa iki dumadi ing mangsa panas taun 1843, ing Eksjö, kidul Swedia. Sawijining bocah wadon cilik, umur limang taun, sing durung tau sinau maca utawa nyanyi, sawijining dina kanthi cara sing paling khidmat nyanyi kanthi bener sawijining kidung Lutheran sing dawa, banjur kanthi kuwasa gedhe ngumumake "wektu pangadilané wis teka," lan ngajak kulawarga supaya siyap-siyap ketemu Gusti; amarga Panjenengané bakal enggal rawuh. Wong-wong sing durung pracaya ing kulawarga padha nyuwun welas asih marang Gusti, lan padha oleh pangapura. Gerakan iki nyebar saka kutha siji menyang kutha liyane, karo bocah-bocah liyane sing ngumumake pesen mau. Gerakan sing padha ing antarane bocah-bocah uga katon ing sawetawis panggonan ing Norwegia lan Jerman.

GSAM 140"Ya! Aku Kudu Martakaké Piwulang"

GSAM 140.2Ing taun 1896, nalika nganakake pasamuan ing pitulas panggonan ing Swedia, aku liwat ing pirang-pirang panggonan sing wis diinjili bocah-bocah ing taun 1843, lan aku nduwé kasempatan kanggo rembugan karo wong-wong sing tau krungu injilan kuwi, uga karo wong-wong sing wis mberitakaké Injil nalika isih cilik. Aku kandha marang salah sijiné, "Kowe mberitakaké Injil rawuhe Gusti nalika isih cilik?" Dhèwèké mangsuli, "Mberitakaké! Ya, aku kudu mberitakaké. Aku ora nduwé akal-usulan apa-apa ing bab iki. Ana kuwasa sing tumeka marang aku, lan aku ngucapaké apa sing dipaksa déning kuwasa kuwi kanggo diucapaké."

GSAM 140Boquist lan Walbom ing Örebro, Swedia

GSAM 140.3Ing Örebro Län (kabupaten) pakaryan iki nyebar nganti wong-wong tuwa kepengin ngumumaké warta iku. Banjur panguwasa sipil, sing diprovokasi déning para imam "gereja resmi," nahan loro bocah lanang, Walbom umur wolulas taun lan Ole Boquist umur limalas taun, kanthi kandha yèn bakal nggawe tuladha umum marang wong-wong mau. Padha dipukul punggungé sing telanjang nganggo tongkat birch, lan ditahan ing panjara Örebro karo tatu sing ngucur getih. Sawisé tatu mau mari, padha digawa metu saka panjara, banjur ditakoni, "Apa kowé gelem mandheg nyebarake ajaran iki?" Sanajan kaping pindho padha dipukul nganggo tongkat nganti tatu mau kabuka manèh, jawabané mung siji, "Kita bakal terus nyebarake ajaran sing dadi dhawuhé Gusti." Kanthi perantaraan sawijining wanita paroki misuwur ing Örebro, Raja Oscar I maringi dhawuh marang panguwasa supaya ngeculake bocah-bocah mau saka penjara lan nglilani wong-wong kuwi tentrem. Mangkono kamenangan kanggo kabeneran kasil digayuh ing Swedia.

GSAM 141Kesaksian Boquist

GSAM 141.1Ing Review and Herald, 7 Oktober 1890, ana crita sing menarik banget babagan dakwah bocah-bocah, sing ditulis déning O. Boquist dhéwé. Dhèwèké kandha:—

GSAM 141.2"Ing taun 1843 ana gerakan agama sing muncul ing antarane wong-wong ing Paroki Karlskoga, ing Län Örebro. Pimpinan ing gerakan iki yaiku bocah-bocah lan para mudha, sing diarani 'rapare.' Wong-wong mau mberitakan kanthi kuwasa ilahi, lan ngumumake marang wong akeh kanthi tegas manawa wis teka wayahe pangadilané Gusti Allah.

GSAM 141.3"Ing mangsa gugur taun sing padha, aku, O. Boquist, nalika umur limolas taun, bebarengan karo priya enom liyane, Erik Walbom, umur wolulas taun, kapengaruh banget dening daya gaib iki nganti kita ora bisa nolak babar pisan. Sawisé kita kacekel déning kuwasa swarga iki, kita wiwit ngandika marang wong-wong, lan ngumumaké kanthi swara banter yèn wayahe pangadilan Gusti wis teka, kanthi nyebutaké Yoel 2:28-32 lan Wahyu 14:6, 7."

GSAM 141Bocah-bocah ing Panglihatan

GSAM 141.4Wong-wong ngandhani aku manawa wong-wong sing kapengaruh dening kuwasa swarga iki ora merhatiake apa-apa ing sakupenge. Padha pancen ana ing panglihatan saka Gusti Allah, lan padha ngomong kanthi kuwasa sing nggawa pangaribawa ngyakinake sing gedhe. Padha kandha manawa bocah-bocah cilik iki, nalika ana ing pangaribawa kuwi, bakal ngomong kanthi kekuwatan lan kaluhuran kaya wong lanang lan wong wadon diwasa. Mula sapa wae sing ndeleng kuwi padha nyimpulake manawa iku Gusti Allah sing migunakake wong-wong mau kanthi cara nabi kanggo ngandharake bebener-bebener sing serius iki. Panulis nerusake:—

GSAM 142.1"Wong-wong padha kumpul kanthi cacah akèh kanggo ngrungokaké kita, lan pasamuwan kita terus ana awan lan bengi, lan asilé ana kebangunan rohani gedhé. Enom lan tuwa padha kena Rohé Gusti Allah, lan padha njaluk welas marang Gusti, ngakoni dosané ing ngarsané Gusti lan manungsa.

GSAM 142.2Nanging nalika imam ing gréja krungu bab iki, akèh upaya ditindakake kanggo menengaké kita, lan supaya nyetop semangat agama sing lagi nyebar; nanging kabèh upaya iku ora ana gunané. Banjur sheriff dijaluk supaya nahan kita, lan sajrone enem minggu ana upaya tanpa kasil kanggo golek kita ing alas, panggonan kita mlayu golek pangayoman.

GSAM 142.3"Nanging pungkasane, kita dipanggil supaya tampil ing ngarepe pendeta gréja. Jumlah kita wis tambah akeh nganti ana patang puluh nom-noman lanang lan wadon sing padha teka ing griya pendeta, ing kana kita diadili ing sidang sing dawa. Kabeh kejaba aku lan Walbom diparingi idin bali menyang omahé; nanging aku lan Walbom ditangkep, lan ing dina sabanjuré kita dipenjara ing panjara Örebro, ing kana kita disandhingake karo para maling ing sel nomer 14, kaya-kaya kita wis nindakake kejahatan gedhe."

GSAM 142Kesaksian Sedulur Wadoné Boquist

GSAM 142.4Ing tanggal 22 September 1896, sedulur wadoné Boquist sing umuré pitung puluh loro taun rawuh ing pasamuwan kita ing Örebro, lan nyritakaké marang kita bab pengalaman adhine; amarga dhèwèké nyekseni panyabetan, panjara, lan pambébasané. Dheweke nyanyikake kidung kanggo kita sing dinyanyikake Boquist lan Walbom nalika padha mlaku metu saka panjara menyang jembatan ing ndhuwur parit sing ngubengi kraton abad kaping enem belas, sing digunakake taun 1843 minangka panjara. Kakuatan gerakan taun 1843 nyawiji karo kesaksian lan nyanyian kidung kuwi. Nalika diterjemahake menyang basa Inggris, kidunge kaya ing ngisor iki:—

GSAM 143Kidungan sing dinyanyikake Boquist lan Walbom

GSAM 144Panginjil Bocah ing Karlskoga

GSAM 144.4Sawijining priya ing Örebro nyritakaké marang aku sawijining kedadeyan ing Karlskoga, ing ngendi dhèwèké manggon ing taun 1843. Dhèwèké kandha:—

GSAM 144.5"Ana bocah lanang umur wolung taun, sing durung tau sinau maca aksara, wiwit mènèhi khotbah bab pesen, nyebut akèh ayat Kitab Suci. Wong-wong padha kandha, 'Bocah kuwi kebak Kitab Suci.' Kejadian iki kelakon sawisé Raja Oscar ngucapaké dhukungan marang wong-wong sing dianiaya, mula imam ing panggonan kuwi ora bisa nggawa bocah mau menyang pangadilan kanggo mungkasi pakaryané; nanging dhèwèké kandha marang wong-wong supaya nggawa bocah mau marang dhèwèké, lan dhèwèké bakal mbukak aibé lan nuduhaké kabodhoané bab Kitab Suci.

GSAM 144.6Ing ngarepe akèh wong, sang pandhita mbukak buku kidungé, banjur nyuwun marang bocah mau supaya maca kanggo dhèwèké. Bocah mau mangsuli, 'Aku ora bisa maca;' nanging sawisé mbalèkaké punggungé marang sang pandhita, dhèwèké nyanyi kidung mau kanthi bener saka wiwitan nganti pungkasan, déné sang pandhita mung ndelok buku kuwi karo gumun. Imam kandha marang bocah iku, 'Kowe katon ngerti kabèh.' Bocah mau mangsuli, 'Ora. Kita ora tansah diparingi idin kanggo nyritakaké kabèh sing kita ngerti.'

GSAM 145.1Imam banjur mbukak Prajanjian Anyar lan kandha marang bocah lanang, 'Maca kanggo aku saka kéné.' Bocah lanang mau mangsuli, 'Aku ora bisa maca.' Imam banjur takon, 'Kowe ngerti apa bab Kitab Suci?' Wangsulane, 'Aku ngerti ana teks sing tembung 'lan' kaping patbelas.' Imam kandha, 'Ora! ora ana teks kaya ngono ing Kitab Suci.' Bocah lanang kuwi kandha, 'Mangga, panjenengan maca Wahyu 18:13 kanggo kula?' 'Ya,' kandha imam. Nalika imam maca, wong-wong padha ngetung, lan pancen tembung 'lan' ana patbelas kaping, lan ing antarané patbelas kuwi ana 'pangiket jiwa manungsa.' Wong-wong padha muni rame, 'Ana! ana! bocah iku luwih ngerti Kitab Suci tinimbang sang pastur!' Amarga kuciwa banget, sang pastur banjur mandheg mbahas bab iku, lan sawise kuwi ninggalake wong-wong tanpa diganggu maneh."

GSAM 145.2Mula, saka cangkem bocah-bocah Gusti negesake sabda Panjenengané, lan kanthi cara sing nggumunake iki nggawa kabeneran Panjenengané marang kuping wong-wong sing undhang-undhangé nglarang mratelakake piwulang apa waé kejaba saka "agama resmi."

GSAM 145Karunia Roh sing Ana Gandhèngané karo Pesen

GSAM 145.3Ora mung ing Swedia waé Gusti, ing sesambungan karo gerakan advent, ngandika marang umaté lumantar karunia Rohé. Ing Skotlandia, ing Inggris, lan uga ing Amerika Gusti wis maringi pitutur marang umaté lumantar wahyu khusus.

GSAM 145Wahyu William Foy

GSAM 145.4Ing taun 1842 ana sawijining priya sing jenenge William Foy, sing duwe pendhidhikan apik lan pinter ngomong, manggon ing Boston, Massachusetts. Dheweke iku Baptis, nanging lagi nyiapake kanggo ditahbisake dadi pandhita Episkopal. Gusti Allah kanthi welas asih maringi dheweke loro panglihatan ing taun 1842, siji tanggal 18 Januari, lan sijine tanggal 4 Februari. Wahyu-wahyu iki nduwèni pratandha cetha yèn iku pancèn manifestasi sejati saka Rohé Gusti Allah. Dhèwèké diundang saka panggonan siji menyang panggonan liya kanggo mèlu ceramah ing mimbar, ora mung déning umat Episkopal, nanging uga déning umat Baptis lan denominasi liyané. Nalika dhèwèké mèlu ceramah, dhèwèké tansah nganggo jubah rohaniawan, kaya sing dienggo para pandhita ing gréja kuwi nalika ibadah.

GSAM 146.1Wahyu Pak Foy nyritakaké rawuhe Kristus sing wis cedhak, lelampahané umat Gusti marang kutha swarga, bumi anyar, lan kamulyané kahanan sing wis ditebus. Amarga pinter basa lan duwé daya gambaran sing apik, dhèwèké nggawe sensasi ing endi waé dhèwèké lunga. Kanthi undhangan, dhèwèké lunga saka kutha siji menyang kutha liyané kanggo nyritakaké bab-bab éndah sing wis dideleng; lan supaya bisa nampung akèh wong sing padha kumpul kanggo ngrungokaké, aula-aula gedhé disiapaké, ing kono dhèwèké nyritakaké marang ewonan wong apa sing wis dituduhaké marang dhèwèké babagan donya langit, kaéndahan Yerusalem Anyar, lan pasukan malaékat. Nalika ngrembug katresnan alus lan welas asihé Kristus marang wong-wong dosa sing melas, dhèwèké ngajak wong-wong sing durung pracaya supaya ngupaya Gusti Allah, lan akèh sing nanggapi panyuwunan alusé.

GSAM 146Wahyu Telung Langkah

GSAM 146.2Pakaryané terus lumaku nganti taun 1844, meh tekan pungkasané rong ewu telung atus dina. Banjur dhèwèké diparingi manifestasi liya saka Roh Suci—wahyu katelu, sing ora dipahami dhèwèké. Ing wahyu iki dhèwèké dituduhaké dalané umaté Gusti nganti tekan kutha swarga. Dhèwèké weruh sawijining panggung gedhé, utawa undhak-undhakan, sing dipenuhi akèh wong. Kadhangkala ana wong sing tiba liwat platform iki nganti ora katon, lan bab wong kaya ngono diandharake marang dhèwèké, "Murtad." Banjur dhèwèké weruh wong-wong munggah menyang undhak-undhakan kapindho utawa platform kapindho, lan ana uga sing tiba liwat platform nganti ora katon. Pungkasané muncul platform katelu, kang ngancik tekan gapura kutha suci. Klompok ageng padha kumpul karo wong-wong sing wis maju menyang platform iki. Amarga dhèwèké ngarep-arep Gusti Yesus bakal rawuh ing wektu sing cendhak banget, dhèwèké ora nyadari yèn ana pesen katelu sing bakal mèlu sawisé pesen kapisan lan kapindho saka Wahyu 14. Mula saka kuwi, wahyu iku dadi ora bisa diterangaké kanggo dhèwèké, lan dhèwèké mandheg mèlu ceramah umum. Sawisé rampungé periode nubuatan, ing taun 1845, dhèwèké krungu wong liya nyritakaké visi sing padha, kanthi panjelasan yèn "pesan kapisan lan kapindho wis diwènèhaké, lan yèn ana pesen katelu sing bakal mèlu." Ora suwé sawisé kuwi, Pak Foy lara lan seda.

GSAM 147.1Kanthi pratandha kuwasa Gusti Allah sing nyambung karo panginjilan rawuhe "ing lawang", lan kabungahan ewonan wong sing padha mbalik saka dosa kanggo ngabdi marang Gusti lan ngenteni rawuhe, wong-wong padha kaping pindho yakin manawa iki pancen pesen Gusti marang donya.

GSAM 147.2Nanging tanggal 21 Maret 1844 teka lan kliwat, lan Gusti ora rawuh. Nanging, keyakinan para sing setya lan wicaksana yaiku manawa padha tumindak selaras karo pikirané Gusti, lan ing wektu sing pas kabèh bakal cetha.