თავი 9 — დაყოვნების დრო

GSAM 148.1“მაშინ ცათა სასუფეველი ათ ქალწულს მიემსგავსება, რომელთაც აიღეს თავიანთი ლამპრები და გავიდნენ ნეფის შესახვედრად. და ხუთი მათგანი ბრძენი იყო, ხუთი კი — უგუნური. უგუნურებმა აიღეს თავიანთი ლამპრები, მაგრამ თან ზეთი არ წაუღიათ; ბრძენებმა კი თავიანთ ჭურჭელში ზეთი წაიღეს ლამპრებთან ერთად. ნეფის გაჭიანურების გამო ყველას ჩასთვლიმა და ჩაეძინა.”¹

GSAM 148.2ქრისტე ამ იგავში ნეფეა.² ამიტომ, ნეფის შესახვედრად წასვლა უნდა წარმოადგენდეს უფლის ხალხის მოძრაობას, რათა შეხვდნენ ქრისტეს მისი მოსვლისას, რადგან მათეს ოცდამეოთხე და ოცდამეხუთე თავების ქადაგების თემა უფლის მოსვლაა. უფლის სიტყვა არის ლამპარი.³ ყველა ქალწულმა აიღო თავისი ლამპარი. ქალწულების ნაწილის უგუნურება იმაში მდგომარეობდა, რომ მათ მხოლოდ ჭეშმარიტების თეორია მიიღეს და არა ის გულმხურვალე მიძღვნა უფლისადმი, რომელიც მორწმუნის გულში სულიწმიდის მადლებს განავითარებდა. ეს საქმე იგავში წარმოდგენილია, როგორც “ზეთი მათ ჭურჭელში”. ნეფის დაგვიანება უნდა აღნიშნავდეს იმედგაცრუებას მათ მხარეს, ვინც უფლის შესახვედრად მიდის.

GSAM 148როდის ეხება ეს იგავი

GSAM 148.3სიტყვა “მაშინ”, რომლითაც იგავი იწყება, გვაძლევს მინიშნებას მისი გამოყენების დროის შესახებ. ის მჭიდროდ მოსდევს წინა თავში ნათქვამს და არა უფლის მეორედ მოსვლის შემდეგ, არამედ ლეღვის ხის იგავის ქადაგების შემდეგ, რომელიც აცხადებს, რომ ქრისტეს მოსვლა “კარზეა” და რომ მოვიდა თაობა, რომელიც არ გადავა, სანამ თავად ქრისტე არ გამოჩნდება ზეციურ ღრუბლებში. ის ასევე ეხება იმ დროს, როდესაც მსახურთაგან ზოგიერთი, რომლებიც ამ ცნობას ავრცელებენ, გულში ამბობს: “ჩემი ბატონის მოსვლა იგვიანებს”; იწყებს თავისი თანამსახურების ცემას და ლოთებთან ერთად ჭამასა და სმას.

GSAM 149თავიანთი თანამსახურების ცემა

GSAM 149.1ისინი “თანამსახურები” იყვნენ, რომლებიც ჰარმონიულად ქადაგებდნენ ერთსა და იმავე გზავნილს; მაგრამ ახლა მათი ნაწილი შორდება იმას, რაც თავად ასწავლეს, და “არტყამენ” თავიანთ თანამსახურებს, რომლებიც გასცემენ “დროულ საზრდოს” — აცხადებენ მალე მომავალი უფლის შესახვედრად აუცილებელ მზადყოფნას. ისინი “არტყამენ” იმავე წესით, როგორც იერემიასთვის დარტყმას აპირებდნენ. ხალხმა თქვა: “მოდით, ენით დავარტყათ და მისი სიტყვები ყურად არავინ მივიღოთ”.⁴ ასე დაიწყეს ამ მსახურებმა სწავლება იმგვარად, რომ “ერთგული” მსახურების საქმეს შეეშალათ ხელი. სწორედ ამ კლასს მიმართა: “ამიტომ გაიხსენე, როგორ მიიღე და გესმა, და მტკიცედ დაიცავი და მოინანიე. რადგან თუ არ იფხიზლებ, მოვალ შენზე, როგორც მპარველი, და არ გეცოდინება, რომელ საათს მოვალ შენზე.”⁵

GSAM 149.2ქალწულების იგავი ეხება დროს, როდესაც “თანამოსამსახურეები” უფლის ახლო მოსვლის გზავნილს ზურგს აქცევენ და “ცემას იწყებენ”. ისინიც იწყებენ რაღაც სხვა რამის კეთებას — “ლოთებთან ერთად ჭამასა და სმას”. ისინი ერთობიან სუფრაზე მათთან, ვისაც თავისი მადის დაკმაყოფილება სურს. სოლომონმა ასეთების შესახებ თქვა: “ნუ იქნები ღვინის მწრუპელთა თანა, არც ხორცის უზომოდ მჭამელთა თანა, რადგან ლოთი და ღორმუცელა სიღარიბემდე მივა”.⁶

GSAM 149პირველი იმედგაცრუება

GSAM 149.3ახლა დაისმება კითხვა: “რა იყო მოსვლის გამოცდილებაში, რაც ამ განცხადებებს შეესაბამება?” არსებობდა მოძრაობები, რომლებიც სრულად შეესაბამებოდა წინასწარმეტყველებას. ისინი, ვინც მესიჯს 1844 წლის აპრილამდე ავრცელებდნენ, ეკლესიებს შორის შრომობდნენ, და სხვადასხვა ეკლესიის მსახურები მათ ძალისხმევას უერთდებოდნენ. ამგვარად, ისინი “თანამსახურები” იყვნენ.

GSAM 150.1გზავნილის მქადაგებლები ასწავლიდნენ, რომ დანიელის 8:14-ში ნახსენები ორი ათას სამასი დღე დასრულდებოდა 1843 წლის ებრაული წლის ბოლოს, რაც ჩვენი წელთაღრიცხვით 1844 წელს იქნებოდა. ისინი ქადაგებდნენ, რომ ღვთის სამსჯავროს საათი ამ პერიოდის დასასრულს დადგებოდა. იმ დროს ქვეყანაში ყველა კონფესია მიიჩნევდა, რომ სამსჯავროს დღე ჩვენი უფლის მეორედ მოსვლით დაიწყებოდა. ამგვარად, ადვილად დავინახავთ, რომ ადვენტისტები ფიქრობდნენ, რომ უფალი ამ წინასწარმეტყველური პერიოდის დასასრულს მოვიდოდა. ისინი ამბობდნენ: “ეს პერიოდი შეიძლება დასრულდეს 1844 წლის 21 მარტს, 1843 წლის ბუნებრივი ებრაული წლის ბოლო დღეს”. ასე რომ, ისინი 1844 წლის მარტის ბოლოს ან აპრილის დასაწყისს მოელიდნენ, როგორც იმ დროს, როდესაც მხსნელი შეიძლებოდა მოსულიყო.

GSAM 150ბოროტი მსახურების განვითარება

GSAM 150.2როდესაც მარტის ბოლო მოვიდა და გავიდა, და უფალი არ მოსულა, ისინი, ვინც ადრე უფლის მოციქულებთან ერთად შრომობდნენ, მაგრამ გულით სრულად არ მიუძღვნეს თავიანთი ცხოვრება ამ სწავლებას, მის წინააღმდეგ წავიდნენ, დაიწყეს საქმის წინააღმდეგობის გაწევა და ყველაფერს აკეთებდნენ, რათა დაბლოკილიყო გზა მათთვის, ვინც კვლავ განაგრძობდა უფლის მოახლოებული მოსვლის და სამსჯავრო საათის სწავლებას. “გულში” ამბობდნენ: “გვიანდება ჩემი უფლის მოსვლა”. ბაგეებით კი ასწავლიდნენ, რომ უფლის მოსვლამდე მთელი სამყარო უნდა მოექცეს; რომ ყველა ებრაელი უნდა დაბრუნდეს პალესტინაში და იერუსალიმში აღადგინოს ტაძრის მსახურება, სანამ მესია მოვიდოდა. ზოგიერთები კი იმასაც კი ასწავლიდნენ, რომ ქრისტეს მოსვლა “სულიერი მოსვლა” იყო, რომელიც ხდებოდა მოქცევისას და ასევე მისი ხალხის სიკვდილისას.

GSAM 151“დროული საზრდოს” მიცემა

GSAM 151.1მაშინ, როცა ესენი ასე შებრუნდნენ თავიანთი თანამსახურების წინააღმდეგ, ისინი, ვინც კვლავ მტკიცედ იცავდნენ რწმენას, მორწმუნეებს კრებდნენ დარბაზებსა და ბაღებში და აწვდიდნენ მათ “საჭმელს შესაფერის დროს” — უჩვენებდნენ, რომ დროის ნიშნები და აღსრულებული წინასწარმეტყველება აცხადებდა, ისევე როგორც იმედგაცრუებამდე, რომ ქრისტეს მოსვლა იყო “ახლოს, კარებთანაც კი”.

GSAM 151ეკლესიური ნადიმები

GSAM 151.2ამასობაში პროტესტანტულ ეკლესიებში მანამდე უცნობი რამ დაიწყო — ხალხის შეკრება ეკლესიაში სადღესასწაულო სუფრასთან და “გასართობად”. ყველას, ვინც მოვიდოდა, ეპატიჟებოდნენ, გაესინჯათ მათი გემრიელი კერძები.

GSAM 151.3ამგვარი რამის შესახებ ამერიკაში პირველად 1844 წლის მაისში, იმედგაცრუებისთანავე გავიგეთ. ეს ასე იყო: როდესაც უილიამ მილერი როჩესტერში (ნიუ-იორკის შტატი) ერთ-ერთ დარბაზში რამდენიმე ასეულ ადვენტისტს ასწავლიდა და ამხნევებდა, ეუბნებოდა მათ: “ჩვენ მათეს ოცდამეხუთე თავში აღწერილ მოლოდინის ჟამში ვართ; მტკიცედ დაიცავით თქვენი რწმენა; ამ საკითხზე მალე უფრო მეტ ნათელს მივიღებთ”, — სწორედ ამ დროს, როჩესტერის ერთ-ერთი უდიდესი სამლოცველოს სარდაფში “ფესტივალი” დაინიშნა. შეიკრიბა ხალხის დიდი მასა, როგორც ეკლესიის წევრები, ისე ურწმუნოები, და სანამ თეოლოგიური კოლეჯის პრეზიდენტი ხალხის გასართობად უილიამ მილერს დასცინოდა, მათ ყიდდნენ ხამანწკებს, ნაყინს, ტკბილეულს და ოცდახუთ ცენტად ამ კაცის მიერ მომზადებულ პატარა ბროშურას. წიგნს ერქვა “An Exposé of Millerism”.

GSAM 151.4იმ დროიდან ორ კვირაზე ნაკლებ დროში, იმავე ქალაქში სხვა კონფესიამ საჯარო დარბაზში “ფესტივალი” დანიშნა, შესასვლელად ოცდახუთი ცენტი გადასახადი დააწესა და ყველა, ვინც მოისურვებდა, მოიწვია, რომ მოსულიყვნენ და მათთან ერთად ეჭამათ ხამანწკები, ნაყინი, ნამცხვარი და ტკბილეული. სწორედ მაშინ და იქ დაიწყო ეკლესიებში თანამედროვე ნადიმები, რომლებიც გადაიზარდა “გიჟურ წვეულებებში”, “საჩუქრების გათამაშებებში”, “თევზის აუზებში”, “კოცნის თამაშებსა” და სხვა მსგავს რამეებში. ეკლესიებში ნადიმების ეს ფორმა იმდენად განვითარდა, რომ ახლა თანამედროვე საეკლესიო შენობა სტანდარტს ვერ აკმაყოფილებს, თუ მას არ აქვს სამზარეულო, სათავსო და სასადილო. სწორედ ეს მდგომარეობა დაიწყო “გაჩერების დროში”, როგორც ეს იგავშია აღნიშნული.

GSAM 152.1თავად უ. მილერი როჩესტერში მომხდარ ამ ინციდენტზე შემდეგი სიტყვებით საუბრობს:

GSAM 152.1“როჩესტერში ერთ-ერთმა ღვთისმეტყველების დოქტორმა, ბატონმა _____-მ, _____-ის ეკლესიიდან, დაწერა ბროშურა მილერიზმის წინააღმდეგ, მოიწვია თავისი ბატონები და ქალბატონები უფლის სახლში, გამართა დიდი ნადიმი ხამანწკებითა და სხვა ‘პიკნიკებით’, ბელშაზარის მსგავსად, სვამდნენ ყავასა და ჩაის, მიირთმევდნენ ძვირფასეულ კერძებს, ყიდდნენ თავიანთ ნაყინსა და ტკბილეულს და მის ბროშურას ძვირფასი მხსნელის მეორედ მოსვლის წინააღმდეგ.

GSAM 152.2“ჩემი წამოსვლის წინა ღამეს, კიდევ ერთმა პატივცემულმა ბატონმა პიკნიკი მოაწყო საზოგადო სადილხანაში, ან დარბაზში, და, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, გაყიდა ბილეთები, ნაყინი და ტკბილეული. მიხაროდა იმის გაგება, რომ სხვადასხვა სექტის ზოგიერთი ეკლესია არ იწონებდა ასეთ ბაბილონურ ნადიმებს; და მთელი გულით ვიმედოვნებ, რომ ყველა ეს სექტანტური ეკლესია არ აღმოჩნდება ‘მთვრალებთან ერთად ჭამა-სმაში’ ჩართული, როდესაც ქრისტე მოვა. განცვიფრებული ვარ, რომ ეს პატივცემული ბატონები საკუთარ თავს ღვთის სიტყვის სარკეში ვერ ხედავენ; და ვურჩევდი მათ, წაიკითხონ ლუკას 14:12-14; მათეს 24:48-51; ლუკას 13:25-28; მეორე პეტრეს 2:13; იუდას 10-21. ეს ნამდვილად უკანასკნელი დროა.”

GSAM 152.3თუ პასტორ მილერს ენახა, თუ რა მდგომარეობაში ჩავარდა ეკლესიები მას შემდეგ, თავიანთ შემოწირულობების წვეულებებზე, “ბეჭდიანი ნამცხვრების გამოცნობით, ათცენტიანი კოცნის შეჯიბრებებით, ვირის წარმოდგენებით, გიჟური საზოგადოებრივი თავყრილობებით, წმიდა ლატარიებით” და სხვა მსგავსი აზარტული თამაშებით, წმიდა ზიზღით უკან დაიხევდა.

GSAM 152დაყოვნების დრო

GSAM 152.4ადვენტისტებმა ნუგეში იპოვეს წმინდა წერილის ფაქტში, რომ როდესაც უფლის ახლო მოვლინების შესახებ გამოცხადება გაკეთდებოდა, მას თან ახლდა “გაჭიანურების დრო”. ეს მათ იხილეს ჩვენი მხსნელის სიტყვებში მათეს 25:5, 6-ში და ჰაბაკუკის 2:1-3-ში.

GSAM 153.1რაც შეეხება მათ დამოკიდებულებას 1844 წლის გაზაფხულზე, გადმოგვაქვს ციტატა 1844 წლის 9 მაისის Midnight Cry-დან:—

GSAM 153.2“წინასწარმეტყველური პერიოდების თითქოსდა დასრულების წერტილის გადავლის შემდეგ, ჩვენ აღმოვჩნდით იმ მდგომარეობაში, რომელშიც ღმერთმა წინასწარ იცოდა, რომ მისი შვილები ხილვის დასასრულს აღმოჩნდებოდნენ; და რისთვისაც მან ზრუნვა იჩინა წინასწარმეტყველ ჰაბაკუკის მეშვეობით, როდესაც ის ამბობს, ‘ჩემს საგუშაგოზე დავდგები, კოშკზე ავალ და დავაკვირდები, თუ რა მეტყვის და როგორ ვუპასუხო, როცა გამომეწვევიან’, ან როგორც გვერდითა ტექსტშია მოცემული, ‘შემეკამათებიან’. ‘და მიპასუხა უფალმა და მითხრა: ჩაწერე ხილვა და ნათლად დააფიქსირე ფილებზე, რომ წამკითხველმა ირბინოს. რადგან ხილვა ჯერ დადგენილ დროს ეხება, მაგრამ ბოლოს [წინასწარმეტყველური პერიოდების დასასრულს] ის ილაპარაკებს და არ იცრუებს: თუმცა დააყოვნებს [მათი აშკარა დასასრულის შემდეგ], დაელოდე მას; რადგან ის ნამდვილად მოვა, [წინასწარმეტყველური დროის სისრულეში, რომლის შემდეგაც] არ დააყოვნებს.’⁷

GSAM 153.3“რომ ეს შეგონება ჩვენს დროზეა, ცხადია პავლეს მიერ მისი ციტირებიდან ეპისტოლეში ებრაელთა მიმართ 10:36-39: ‘რადგანაც მოთმინება გჭირდებათ, რათა ღვთის ნების აღსრულების შემდეგ მიიღოთ აღთქმა. რამეთუ კიდევ მცირე ხანს და მომავალი მოვა და არ დააყოვნებს. ახლა მართალი რწმენით იცოცხლებს; ხოლო თუ ვინმე უკან დაიხევს, ჩემს სულს არ ექნება სიამოვნება მასში. ჩვენ კი არა ვართ უკან დამხევი, წარსაწყმედელად, არამედ მორწმუნე, სულის ცხონებისათვის.’

GSAM 153.4“ჩვენ გვწამს, რომ ვცხოვრობთ იმ პერიოდში, რომელზეც საუბრობს მხსნელი, როდესაც ნეფე აყოვნებს (მათე 25:5) — რომელსაც უნდა შეედაროს ცათა სასუფეველი, — როდესაც ‘ის ბოროტი მსახური [დროის აშკარა წარუმატებლობის შემდეგ] გულში იტყვის, ჩემი ბატონი აყოვნებს მოსვლას, და დაიწყებს თავისი თანამსახურების ცემას და ჭამასა და სმას მთვრალებთან ერთად,’ და უფალი ‘მოვა დღეს, როცა მას არ ელის.’

GSAM 154.1⁸“ჩვენ გვწამს, რომ ახლა იმ დროში ვცხოვრობთ, რომელზეც პეტრეს აქვს ნათქვამი, როდესაც ‘მათი სამსჯავრო დიდი ხანია აღარ ყოვნდება და მათ დაღუპვას არ სძინავს’; სადაც მათ ‘საიდუმლოდ უნდა შეეტანათ დამღუპველი მწვალებლობანი’.⁹ ესენი, პეტრეს თქმით, უნდა გამოჩენილიყვნენ, ისევე როგორც ცრუ წინასწარმეტყველები, როდესაც წმინდა წერილები იწერებოდა. როგორც ისრაელის სახლმა თქვა: ‘გაიწელა დღეები და ყოველი წინასწარმეტყველება უქმდება’, ასევე უნდა ყოფილიყო დრო, როდესაც დანიშნული დრო თითქოსდა ჩაივლიდა, რათა 2 პეტრე 3:4-ის დამცინავებს ეკითხათ: ‘სად არის მისი მოსვლის აღთქმა?’ და თავი დაემშვიდებინათ იმით, რომ ‘ყველაფერი ისევე რჩება, როგორც შექმნის დასაწყისიდან’.

GSAM 154.2“ჩვენ გვჯერა, რომ სწორედ ხილვის ასეთი დაგვიანების გათვალისწინებით თქვა მოციქულმა იაკობმა: ‘ამიტომ, ძმანო, მოითმინეთ უფლის მოსვლამდე;’ ‘მოითმინეთ თქვენც და განამტკიცეთ თქვენი გულები, რადგან უფლის მოსვლა ახლოსაა’. და: ‘აჰა, მსაჯული კართან დგას’.

GSAM 154.3“და ჩვენ გვწამს, მოსალოდნელი დროის გასვლასთან დაკავშირებით, რომ ჩვენმა მხსნელმა გვარიგა ლუკას სახარების მეთორმეტე თავში: ‘შემოირტყით თასმები და გქონდეთ ანთებული თქვენი სანთლები, და იყავით, როგორც კაცები, რომელნიც ელოდებიან თავიანთ ბატონს, როდესაც ის ქორწილიდან დაბრუნდება, რათა, როცა მოვა და დააკაკუნებს, დაუყოვნებლივ გაუღონ’.¹⁰ ლოდინი დროის გასვლას გულისხმობს, რადგან მანამდე ჩვენ არ ველით. ამიტომაც ჩვენი უფალი ამატებს: ‘ნეტარ არიან ის მსახურნი, რომლებსაც უფალი, როდესაც მოვა, ფხიზლად მყოფებს ნახავს’.

GSAM 154.4“ჩვენ გავაგრძელებთ, ღვთის ნებით, ქადაგებას: ‘აჰა, ნეფე მოდის; გადით მის შესახვედრად’; და: ‘მისი სამსჯავროს ჟამი მოვიდა’. და გვწამს, რომ არ მოგვერიდება განვაგრძოთ ხმამაღალი ძახილი სამყაროსა და ეკლესიას, რათა გამოფხიზლდნენ თავიანთი ‘მშვიდობის’ სიმღერებიდან და მოუსმინონ ღვთის მოწყალების შემოთავაზებას. ჩვენ ვაპირებთ განვაგრძოთ ლოდინი და სიფხიზლე უფლის მოსვლისათვის, რადგან გვწამს, რომ ის ახლოსაა.”

GSAM 155მათი საქმის გამართლება

GSAM 155.1იმის შესახებ, თუ როგორ აღიქვამდნენ ადვენტისტები თავიანთ მოღვაწეობას 1844 წლის 21 მარტამდე და ზუსტად ამ თარიღის შემდეგ, კარგი წარმოდგენის შექმნა შესაძლებელია შემდეგი ციტატის წაკითხვით, რომელიც აღებულია 1844 წლის 13 ნოემბრის Advent Herald-ის ნომერში გამოქვეყნებული სტატიიდან სათაურით “განმართლება” (Vindication), რომლის გამომცემლებიც არიან ჯ. ვ. ჰაიმსი, ს. ბლისი და ა. ჰეილი:—

GSAM 155.2“ჩვენ არ ვჩქარობდით ჩვენი მოსაზრებების მიღებაში. გვჯერა, რომ სიმართლის მაძიებელნი გულწრფელები და პატიოსნები ვიყავით. ჩვენ ვემორჩილებოდით ჩვენი მხსნელის ბრძანებას, გამოგვეკვლია წმინდა წერილები. ჩვენ არ ვენდობოდით ჩვენს სიბრძნეს, არამედ ღმერთს შევცქეროდით ხელმძღვანელობისა და მიმართულების მისაღებად და ვცდილობდით, საკუთარი თავი მის სამსხვერპლოზე დაგვედო, რადგან გვჯეროდა, რომ ის სწორ გზაზე დაგვაყენებდა. ჩვენ გულწრფელი სურვილით განვიხილეთ ყველა არგუმენტი, რომელიც ჩვენ წინააღმდეგ წამოაყენეს, რათა შეგვცოდნოდა ჭეშმარიტება და თავი დაგვეცვა შეცდომისგან; მაგრამ უნდა ვაღიაროთ, რომ ჩვენი მოწინააღმდეგეების მრავალფეროვანმა და მრავალსახოვანმა პოზიციებმა მხოლოდ დაგვარწმუნა ჩვენს შეხედულებებში. ჩვენ დავინახეთ, რომ, მართლები ვიყავით თუ მცდარნი, ჩვენი მოწინააღმდეგეები მართლები ვერ იქნებოდნენ; და მათ შორის არც შეთანხმება იყო. თითოეულის არგუმენტები იმდენად სუსტი და ბავშვური იყო, რომ მათ მუდმივად უწევდათ იმის გაუქმება, რაც თავადვე გააკეთეს; და თავიანთი საპირისპირო და ურთიერთსაწინააღმდეგო შეხედულებებით ისინი ამტკიცებდნენ, რომ, მიუხედავად იმისა, თუ როგორ უყურებდნენ ჩვენს მოსაზრებებს, ერთმანეთის აზრს არ ენდობოდნენ. უფრო მეტიც, ჩვენი პოზიციის ყოველ ძირითად საკითხში მხარს გვიჭერდა ერთი ან მეტი იმ პირთაგანი, ვინც უფლის უახლოესი მოსვლის უარყოფაზე მუშაობდა. მაშინ, როცა ჩვენს გასამყარებლად წმინდა წერილის პირდაპირი თარგმანის იმედი გვქონდა, ჩვენი მოწინააღმდეგეები ამაოდ ცდილობდნენ დაემტკიცებინათ, რომ წმინდა წერილი პირდაპირი მნიშვნელობით არ უნდა იქნას გაგებული, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველი აღსრულებული წინასწარმეტყველება სწორედ ასე, ყველაზე წვრილმან დეტალებამდე, აღსრულდა.

GSAM 156იმედგაცრუების ახსნა

GSAM 156.1“მაგრამ დრო — 1843 წელი, ებრაული წელი — გავიდა და იმედგაცრუებულნი დავრჩით, რადგან ვერ ვიხილეთ მეფე თავის სილამაზეში. და ყველა, ვინც ჩვენ გვიპირისპირდებოდა, გულწრფელად თვლიდა, რომ ჩვენი რწმენის ყოველი გამორჩეული მახასიათებელი სიცრუედ იყო გამოვლენილი; და რომ ჩვენ, როგორც პატიოსან ადამიანებს, მთლიანად უნდა დაგვეტოვებინა ჩვენი პოზიცია. და ამიტომ, ისინი გაოცებით ხედავდნენ, რომ ჩვენ კვლავაც ვეჭიდებოდით ჩვენს იმედს და კვლავაც ველოდით ჩვენს მეფეს.

GSAM 156.2“ჩვენ კი, ჩვენი იმედგაცრუების მიუხედავად, სასოწარკვეთისთვის არანაირ მიზეზს ვერ ვხედავდით. ჩვენ ვხედავდით, რომ წერილები მიუთითებდნენ, რომ უნდა ყოფილიყო დაყოვნების დრო და რომ, სანამ ხილვა დაყოვნდებოდა, ჩვენ მის მოლოდინში უნდა ვყოფილიყავით. ჩვენ ასევე ვხედავდით, რომ წლის ბოლოსთან ერთად ეს პერიოდი სრულად ვერ დასრულდებოდა, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ჩვენი ქრონოლოგია სწორი იყო; და რომ ის მხოლოდ ამჟამინდელი წლის რომელიმე დროს უნდა აღსრულებულიყო; და მაინც, ჩვენ გულწრფელად და სრულად ვაღიარეთ მსოფლიოს წინაშე, რომ შეცდომას ვუშვებდით იმ კონკრეტულ მომენტში, რომელსაც ასეთი თავდაჯერებულობით ველოდით; მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ ასეთ შეცდომაში ვიყავით, ჩვენ ვხედავთ ღვთის ხელს ამ საქმეში. ჩვენ ვხედავთ, რომ მან ეს გამოცხადება გამოიყენა, როგორც განგაში სამყაროსთვის და გამოცდა ეკლესიისთვის. მან თავისი ხალხი მოლოდინის განწყობაზე დააყენა. მან გამოავლინა ისინი, ვინც მზად იყო, მისი სახელისათვის ტანჯვა აეტანა. მან აჩვენა, ვისთვის იყო უფლის მოსვლის ძახილი უდიდესი სიხარულის ამბავი და ვისთვის — ყურში უსიამოვნო ხმა. მან აჩვენა სამყაროს, ვინ მიიღებდა უფლის დაბრუნებას და ვინ უარყოფდა მას მეორედ მოსვლისას, ისევე, როგორც ებრაელებმა პირველი მოსვლისას. და ჩვენ მივიჩნევთ ამას ღვთის განზრახვის აღსრულების ნაბიჯად, ამ ‘მისი მზადების დღეს’, რათა გამოეყვანა ხალხი, რომელიც მხოლოდ უფლის ნებას ეძებდა, რათა მზად ყოფილიყვნენ მისი მოსვლისთვის.”

GSAM 157მოძრაობის ისტორია 1844 წლის მარტის შემდეგ

GSAM 157.11844 წლის 21 მარტის შემდგომი ადვენტისტური მოძრაობის მოკლე ისტორია მოცემულია ქვემოთ, აღებულია Signs of the Times-ის 1844 წლის 31 ოქტომბრის ნომრიდან:—

GSAM 157.2“1843 წლის, — ებრაული წლის, — გასვლის შემდეგ, ადვენტისტთა დიდი ნაწილი იმ რწმენას დაეყრდნო, რომ ამიერიდან განსაზღვრულ დროებზე დარწმუნებით დაყრდნობა არ შეიძლებოდა. მათ სჯეროდათ, რომ ჩვენ იმ ადგილას ვიმყოფებოდით, სადაც ჩვენი ქრონოლოგია მიუთითებდა — ყველა წინასწარმეტყველური პერიოდის დასასრულს, რომლის დასრულებისასაც მოსვლა მოსალოდნელია; და რომ, მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ მცირე ხანს მოგვიწევდა ლოდინი, რამდენადაც ჩვენი ქრონოლოგია ღვთის დროისგან შეიძლებოდა განსხვავებულიყო, მათ მაინც სჯეროდათ, რომ განსაზღვრული დროის შესახებ სხვა მინიშნებას ვეღარ მივიღებდით. მათ ყველამ აიღო თავისი ლამპარი და ნეფის შესახვედრად გავიდა; მაგრამ ნეფემ დააყოვნა იმ დროზე მეტხანს (1843 წელი), როდესაც მისი მოსვლა მოსალოდნელი იყო. ამ ხილვის დაგვიანებისას, როგორც ჩანდა, ყველა მტკიცედ იყო განწყობილი მის მოლოდინში, რადგან სჯეროდათ, რომ მისი გადადება შეუძლებელი იყო და რომ მას შეიძლება ყოველ წუთს მოელოდნენ. თუმცა, მალევე აშკარა გახდა, რომ უამრავი ადამიანი სამომავლო გეგმებს აწყობდა, რასაც არ გააკეთებდა, თუ ირწმუნებოდა, რომ უფალი იმ წელს მოვიდოდა; და რომ ისინი უფლის უახლოესი გამოჩენის რეალური შეგრძნების მხრივ იყვნენ ჩაძინებულნი. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ისინი ფიქრობდნენ, რომ ის ნებისმიერ დღეს შეიძლება მოსულიყო, ან რომ მისი მოსვლა მცირე ხნით გადაიდებოდა, რის განმავლობაშიც მათ შეეძლოთ გამაგრილებელი დასვენებით დატკბნენ. ჰოდა, ეს სწორედ ისე იყო, როგორც ჩვენმა მხსნელმა თქვა, რომ იქნებოდა: ‘როცა ნეფემ დააყოვნა, ყველა ჩაიძინა და დაიძინა’.

GSAM 157ყურადღების მიპყრობა 1844 წლის შემოდგომისადმი

GSAM 157.3“ჯერ კიდევ 1843 წლის მაისში, ძმა მილერმა ჩვენი ყურადღება იუდეველთა წმინდა წლის მეშვიდე თვისკენ მიაპყრო, როგორც იმ ტიპების აღნიშვნის დროისადმი, რომლებიც მეორედ მოსვლაზე მიუთითებენ; და გასულ შემოდგომას ჩვენ ამ დროის მომენტს დიდი ინტერესით ველოდით. მისი გასვლის შემდეგ, ძმამ ს. ს. სნოუმ სრულად გაიზიარა მოსაზრება, რომ, ტიპების თანახმად, უფლის მოსვლა, როდესაც ის მოხდება, მეშვიდე თვის მეათე დღეს უნდა მომხდარიყო; მაგრამ მას არ ჰქონდა სიზუსტე წლის თაობაზე. მოგვიანებით მან დაინახა, რომ წინასწარმეტყველებრივი პერიოდები სინამდვილეში მხოლოდ ამჟამინდელ წელს, 1844-ში, სრულდება; მას შემდეგ მან მტკიცედ დაიკავა პოზიცია, რომ დაახლოებით 22 ოქტომბერს — ამჟამინდელი წლის მეშვიდე თვის მეათე დღეს — ჩვენ ვიხილავდით დიდების უფლის მოსვლას. ამას ის ქადაგებდა ნიუ-იორკში, ფილადელფიასა და სხვა ადგილებში გასულ გაზაფხულსა და ზაფხულში; და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრმა გაიზიარა მისი შეხედულებები, მისი შედეგების რაიმე განსაკუთრებული გამოვლინება დაახლოებით ივლისამდე არ შეინიშნებოდა.

GSAM 158მოსავალი მინდვრებში დარჩენილი

GSAM 158.1“სეზონის დასაწყისში ჩვენი ზოგიერთი ძმა ახალი ჰემფშირის ჩრდილოეთში იმდენად იყო დარწმუნებული, რომ უფალი ახალი ზამთრის დადგომამდე მოვიდოდა, რომ თავიანთი ნაკვეთები არ დაამუშავეს. ივლისის შუა რიცხვებში — რაც ებრაული დღე-წლის შუაღამის საღამო იყო (საღამო-დილა, აპრილის ახალი მთვარიდან, ამ ებრაული წლის დასაწყისიდან, დათვლილი), — სხვები, რომლებმაც თავიანთი მინდვრები დათესეს და დარგეს, იმდენად იყვნენ შთაგონებულნი უფლის დაუყოვნებელი გამოჩენის რწმენით, რომ თავიანთი რწმენის ერთგულებისთვის მოსავლის აღება ვერ შეძლეს. ზოგიერთებმა, როდესაც თავიანთ მინდვრებში ბალახის მოსაკრეფად შევიდნენ, სრულიად უძლურნი აღმოჩნდნენ საქმის გასაკეთებლად და, მოვალეობის გრძნობისამებრ, მოსავალი მინდორში დატოვეს, რათა საქმით ეჩვენებინათ თავიანთი რწმენა და ამით დაეგმოთ სამყარო. ეს მოძრაობა სწრაფად გავრცელდა ახალი ინგლისის ჩრდილოეთში.

GSAM 158სამსჯავრო მოსვლის წინ

GSAM 158.2“იმავე დროს, ჩვენმა ძმებმა მეინში გაიზიარეს მოსაზრება, რომ სამსჯავრო უნდა მოჰსწრებოდა მოსვლას; რომ ის მოსავლის აღებასთან თანხვედრაში იყო და რომ ის არა მხოლოდ სამყაროს დასასრულს, არამედ უშუალოდ დასასრულის წინარე პერიოდს განეკუთვნებოდა. ამ შეხედულების შესაბამისად, ისინი ფიქრობდნენ, რომ ჩვენ უკვე სამსჯავროში ვიყავით, რომ გამყოფი ხაზი იხაზებოდა და რომ ღვთის მსახურებს შუბლზე ბეჭედი ედებოდათ, რის აღსრულებაც მიწის ოთხი ქარის დამჭერი ოთხი ანგელოზისთვის (გამოცხადება 7:1) თავიანთი მოჭიდების გათავისუფლების სიგნალი იქნებოდა.

GSAM 159შუაღამის გამოღვიძება

GSAM 159.1“ივლისის შუა რიცხვებიდან, დროის გამოცხადებას თან დაერთო ღვთის კურთხევა დაცემული მორწმუნეების დაბრუნების საქმეში, და მათ, ვინც აღნიშნული შეხედულებებიდან ერთ-ერთი მიიღო, აშკარა ცვლილება გამოავლინეს თავიანთ ქცევაში და, როგორც წინასწარმეტყველებული იყო, მოულოდნელად გამოეღვიძათ ძილიდან. ‘შუაღამისას შეძახილი გაისმა: აჰა, ნეფე მოდის; წადით მის შესახვედრად. მაშინ აღსდგნენ ყველა ის ქალწულები და თავიანთი ლამპრები მოაწყვეს.’ ივლისიდან ეს მოძრაობები ახალი ინგლისის სხვადასხვა ნაწილში მიმდინარეობდა და ერთმანეთისგან განცალკევებული იყო; მაგრამ ყველას თან ახლდა ღვთის კურთხევა მრავალთა გადარჩენაში, რომელთა ლამპრებიც თითქმის ჩამქრალი იყო, და მისი წმინდანების განწმენდაში. ექსეტერის კარვის შეკრებაზე ყველა ეს გავლენა შეერწყა ერთ დიდ მოძრაობას და სწრაფად გავრცელდა მთელ ქვეყანაში არსებულ ადვენტის ჯგუფებში.”