თავი 2 — ხსნის გეგმის გამჟღავნება

GSAM 38.1“გადავადებული იმედი გულს აავადებს, აღსრულებული სურვილი კი — სიცოცხლის ხეა.”¹ “რადგან ასე ამბობს ცაბაოთ უფალი: კიდევ ერთხელ, მცირე ხანს და მე შევძრავ ცას, მიწას, ზღვას და ხმელეთს; და შევძრავ ყველა ერს, და მოვა ყველა ერის სასურველი; და ამ სახლს დიდებით აღვავსებ, ამბობს ცაბაოთ უფალი.”²

GSAM 38.2იმ დროიდან, როდესაც ადამი განდევნილ იქნა ედემის ბაღიდან და სიცოცხლის ხისგან, სიტყვებმა, რომლებიც სატანას მიემართებოდა ქალის თესლის შესახებ — “ის დაგარტყამს თავს” — ადამიანებს იმედი მისცა ეშმაკის საბოლოო დამარცხების, მისი მზაკვრული ზრახვების დამხობისა და სიცოცხლის ხესთან დაბრუნების. ამგვარად, მოსალოდნელი — აღთქმული თესლი — “ყველა ხალხის სურვილი” გახდა.

GSAM 38.3ანგიას წიგნის ზემოთ მოყვანილ ნაწყვეტში ჩანს, რომ სასურველის მოსვლა დაკავშირებულია იმ დროსთან, როდესაც უფალი შეარყევს ცასა და დედამიწას. პავლემ, ებრაელთა მიმართ მიწერილ წერილში, ეს რყევა მომავალში გადაიტანა და თქვა: “კიდევ ერთხელ შევარყევ არა მხოლოდ დედამიწას, არამედ ცასაც. და ეს სიტყვა, კიდევ ერთხელ, აღნიშნავს იმის მოშორებას, რაც შერყეულია, როგორც შექმნილი საგნების, რათა დარჩეს ის, რაც ვერ შეირყევა. ამიტომ, რადგან ვიღებთ სამეფოს, რომელიც ვერ შეირყევა, ვიქონიოთ მადლი, რომლითაც ღმერთს შევწირავთ სასიამოვნო მსახურებას პატივისცემითა და ღვთისმოსავი შიშით.”³ ეს ენა, რომელიც ერთ, ჯერ კიდევ მომავალ ძვრას ეხება, თითქოს მას მჭიდრო კავშირში აყენებს ღვთის სასუფევლის საბოლოო დამყარებასთან, ქრისტეს, აღთქმული თესლის, “ყველა ერის სურვილის” ხელმძღვანელობით.

GSAM 39.1აღდგენა, რომელიც ქრისტეს მეშვეობით უნდა აღსრულდეს, ამ უკანასკნელ დღეებში ნათლად ჩანს ყველასთვის, ვისაც წინაშე მთლიანად გახსნილი ბიბლია უდევს. ასე არ იყო ძველებთან. უფლის სიტყვა მათთან ასე მოდიოდა: “წესი წესზე, წესი წესზე; ხაზი ხაზზე, ხაზი ხაზზე; ცოტა აქ, ცოტა იქ”.⁴ ამგვარად, მათთვის ხსნის გეგმის გამოცხადება იყო მართალთა გზის მსგავსი: “როგორც მოელვარე ნათელი, რომელიც სულ უფრო და უფრო ანათებს სრულყოფილ დღემდე”.⁵ ამგვარად, დიდი ინტერესის საგანი ხდება ამ გეგმის თანდათანობითი გამოვლენის მოკლედ მიკვლევა ძველ ერთან მიმართებით.

GSAM 39თავდაპირველად დაგვიანება არ გამხელილა

GSAM 39.2უფალმა ერთბაშად არ გააცრუა მათი იმედი და გული არ დაუმწუხრა იმის გამხელით, რომ ასობით წელს უნდა გაევლო, სანამ მათი იმედები აღთქმულ თესლში აღსრულდებოდა. ჩაწერილი ფაქტებიდან ვასკვნით, რომ მათ უფლება ჰქონდათ ეფიქრათ, რომ პირველივე შობილი იქნებოდა სწორედ ის თესლი; და რომ ძალიან მალე, რაღაცნაირად, ედემი აღდგებოდა და ისინი კვლავ მიიღებდნენ სიცოცხლის ხის ნაყოფს. როდესაც კაენი დაიბადა, ევამ დაიყვირა: “მივიღე კაცი უფლისაგან”.⁶ ზოგიერთი ებრაელი მეცნიერი მოწმობს, რომ ტექსტის პირდაპირი და სრული თარგმანი ასე ჟღერს: “მივიღე კაცი, უფალი”. ანუ, აი, ის თესლი, რომელმაც უნდა შეასრულოს ეს მეუფური საქმე — სატანის დამარცხება. არ არსებობს ცნობა, რომ ევამ რაიმე მსგავსი რამ თქვა აბელის დაბადებისას. მას შეეძლო, და ბუნებრივია, ეფიქრა, რომ პირმშო იყო ის, ვინც აღთქმას შეასრულებდა. როგორ უნდა დაცემულიყო და სულაც ჩამქრალიყო მისი იმედები, როდესაც კაენის ხასიათი ვითარდებოდა და ის ხედავდა მის ბოროტ გზას, რომელიც საბოლოოდ ძმის მკვლელობით დასრულდა. აბელის მკვლელობამდე მათ, უეჭველია, მიიღეს რაღაც ნათელი და ცოდნა მათ მაგივრად გასაღები მომავალი მსხვერპლშეწირვის შესახებ; რადგან აბელმა, ღვთივბრძანებით, მსხვერპლად თავისი ბატკანი მიიტანა, მაშინ როცა კაენმა, რომელიც ასევე თავისი ძმის მსგავსად იყო დარიგებული, მიწის ნაყოფი შესწირა, და ეს მსხვერპლი რისხვისა და შურის სულითაც კი იყო აღსავსე. აბელის მსხვერპლშეწირვა უფრო მისაღები იყო, ვიდრე კაენის, რადგან ის “რწმენით” იყო შეწირული, და მის შესახებ პავლე წერს: “ის, მკვდარი, ჯერ კიდევ მეტყველებს”.⁷

GSAM 40სეთი არის თესლი?

GSAM 40.1აბელის სიკვდილის შემდეგ დაიბადა სეთი, როდესაც იმედი გაცოცხლდა; “რადგან ღმერთმა”, თქვა ევამ, “დამინიშნა სხვა თესლი აბელის ნაცვლად, რომელიც კაენმა მოკლა”.⁸ მოგვიანებით სეთი ადამის შთამომავლობით ხაზში ჩაითვალა. (იხილეთ დაბადების 5:3.) კაენი, ნამდვილი პირმშო, შთამომავლობით ხაზში არ არის ჩათვლილი. სავსებით შესაძლებელია, ევა ფიქრობდა, რომ სეთი უკვე აღთქმული თესლი იყო. ჩანაწერიდან ჩანს, რომ სეთის დაბადების შემდეგ კაცებმა საკუთარი თავისთვის უფლის სახელის წოდება დაიწყეს. (იხილეთ დაბადების 4:26-ის შენიშვნა). შესაძლოა, მათ ეს იმიტომ გააკეთეს, რომ ფიქრობდნენ, თითქოს სეთი იყო ის, ვინც საბოლოო მმართველად, უფლად იქცეოდა და სატანის უზურპირებულ ბატონობას დაამხობდა.

GSAM 40იმედი ნოეში

GSAM 40.2ადამის დროიდან ნოეს დაბადებამდე მოვლენების მოკლე ჩანაწერში მოცემულია თითქმის მხოლოდ კაცობრიობის შთამომავლობის გენეალოგია. ნოეს დაბადებით (“მართალი”, გვერდითი შენიშვნა) იმედი კვლავ გაცოცხლდა და ხალხმა თქვა: “ეს დაგვანუგეშებს ჩვენი შრომისა და ხელის შრომის გამო, იმ მიწის გამო, რომელიც უფალმა დაწყევლა”.⁹ ღვთის სიტყვა დუმს იმის შესახებ, თუ როგორ ან რა გზით ელოდნენ ისინი ნუგეშს; მაგრამ არსებობდა იმედი, რომ დედამიწაზე დადებული წყევლა რაღაცნაირად შემსუბუქდებოდა. მათთვის დაფარული იყო ცოდნა იმ ბოროტების შესახებ, რომელიც ნოეს დროს არსებობდა, როდესაც კაცებს ცოდვითა და ძალადობით ისე უნდა აღევსოთ ქვეყნიერება, რომ მოდგმა მიწის პირიდან აღგვილიყო წყალდიდობით და მხოლოდ ნოე და მისი ოჯახი გადარჩენილიყვნენ დაღუპვას; და ისიც, რომ მას ას ოცი წლის განმავლობაში უნდა შეეტყობინებინა ქვეყნიერებისთვის მომავალი დაღუპვის შესახებ.

GSAM 41ბაბელის აღშენება

GSAM 41.1წყალდიდობის შემდეგ, ხალხს ნოეს მეშვეობით დაევალა დედამიწის შევსება; მაგრამ, როდესაც გამრავლება დაიწყეს, მათ უარყვეს უფლის გეგმა მათზე სამართავად. ნიმროდმა დააარსა ბაბელის სამეფო (რომელსაც მოგვიანებით ბაბილონი ეწოდა, პირველი მიწიერი მთავრობა).¹⁰ ცოტა ხნის შემდეგ ხალხმა ბაბელის კოშკის მშენებლობა დაიწყო, რათა სახელი გაეთქვათ და არ გაფანტულიყვნენ, რაც სრულიად ეწინააღმდეგებოდა იმას, რაც უფალმა ნოეს მეშვეობით ასწავლა მათ. იმის ნაცვლად, რომ მოთმინებით დალოდებოდნენ უფალს, რათა თავისი განზრახვა აღესრულებინა, მათ საქმე საკუთარ ხელში აიღეს, მაშინ ღმერთმა მათი ენა გააბურდა და ამგვარად ისინი გაიფანტნენ.

GSAM 41აბრაამი, სამყაროს მემკვიდრე

GSAM 41.2ნოეს მეათე თაობამდე ამ მოკლე მონათხრობის მიდევნებით, ჩვენ ვხვდებით აბრაამის მოწოდებას, რომელსაც უფალმა უთხრა: “მთელ ამ ქვეყანას, რომელსაც ხედავ, შენ და შენს თესლს მოგცემ სამუდამოდ. და შენს თესლს მიწის მტვერს დავამსგავსებ; ისე, რომ თუ ვინმე შეძლებს მიწის მტვრის დათვლას, მაშინ შენი თესლიც დაითვლება. ადექი, გაიარე ეს მიწა მისი სიგრძითაც და სიგანითაც, რადგან მე შენ მოგცემ მას”.¹¹ მიუხედავად აბრაამისადმი მიცემული ამ დაპირებისა, რომ მას მიწა ერგებოდა, უფალმა დაარწმუნა იგი, რომ მოკვდებოდა. პავლე ამბობს, რომ ის “გამოვიდა იმ ადგილას, რომელიც მას შემდეგ მემკვიდრეობით უნდა მიეღო”.¹² ეს კითხვა აღთქმის შესრულების შესახებ უდავოდ განუმარტა ღმერთმა აბრაამს ხილვაში, რადგან ის “ელოდა ქალაქს, რომელსაც საძირკველები აქვს, რომლის მშენებელი და შემქმნელი ღმერთია”.¹³ რომაელთა 4:13-ში ნათქვამია, რომ აღთქმა იყო “ის სამყაროს მემკვიდრე გახდებოდა”; არა მისი ამჟამინდელი მდგომარეობით, არამედ ადრე თუ გვიან, მას შემდეგ, რაც ის კვლავ იცოცხლებს.

GSAM 42.1ადამიანური გადმოსახედიდან აბრაამს არ შეეძლო გაეგო, როგორ შეიძლებოდა დაპირებული თესლი მისი საკუთარი შვილი ყოფილიყო. ამიტომ მან თესლად თავისი მოურავის, ელიეზერის, დასახელება შესთავაზა. უფალმა უთხრა: არა ასე; არამედ ის იქნება, ვინც “შენი საკუთარი წიაღიდან გამოვა”. ახლა უფალი იწყებს მისთვის იმის გამხელას, რომ მისი თესლის საბოლოო საქმე დაუყოვნებლივ არ შესრულდება. მან უთხრა აბრაამს: “შენი თესლი უცხოელი იქნება ქვეყანაში, რომელიც მისი არ არის, და ემსახურება მათ; და ისინი მას ოთხას წელიწადს დაჩაგრავენ... ხოლო შენ წახვალ შენს მამებთან მშვიდობით; დაიკრძალები კეთილ სიბერეში”.¹⁴

GSAM 42.2აბრაამის ცოლმა დაპირების შესრულების დასაჩქარებლად უგუნური გეგმა წამოაყენა; მაგრამ მას შემდეგ, რაც დაიბადა ისააკი, აბრაამისა და მისი კანონიერი ცოლის, სარას, ნამდვილი ვაჟი, უფალმა იშმაელისა და მისი დედის, აგარის, შესახებ თქვა: “გაძევე ეს მხევალე და მისი შვილი”.

GSAM 42.3აბრაამის რწმენის გამოცდაში, როდესაც მან სამსხვერპლოზე ისააკი შესწირა, მან მიიღო გაკვეთილი მკვდრთა აღდგომის შესახებ. მის შესახებ ნათქვამია: “ის თვლიდა, რომ ღმერთს შეეძლო მისი [ისააკის] მკვდრეთითაც აღდგენა; საიდანაც მან იგი სიმბოლურად უკან მიიღო”.¹⁵

GSAM 42ჭეშმარიტი თესლი

GSAM 42.4აბრაამს ერთ დროს ეუწყა, რომ ჭეშმარიტი თესლი, რომლის მეშვეობითაც ყველა ერი კურთხეული უნდა ყოფილიყო, მიუხედავად იმისა, რომ ხორციელად მისი შთამომავალი იქნებოდა, სინამდვილეში ღვთის ქრისტე იქნებოდა; რადგან უფალმა მას არ უთხრა: “თესლები, როგორც მრავალზე; არამედ როგორც ერთზე, და შენს თესლს, რომელიც არის ქრისტე”.¹⁶ ამის შესახებ მოციქულმა პავლემ თქვა: “წერილი, წინასწარ ხედავდა რა, რომ ღმერთი რწმენით გაამართლებდა წარმართებს, წინასწარ უქადაგებდა სახარებას აბრაამს და ეუბნებოდა: შენში იკურთხება ყველა ტომი”.¹⁷ აბრაამისადმი მიცემული აღთქმა განახლდა ისააკისა და მისი თესლისთვის,¹⁸ და ასევე იაკობისთვის.¹⁹

GSAM 42.5რადგან იაკობს თორმეტი ვაჟი ჰყავდა, ბუნებრივად ჩნდება კითხვა: რომელი მათგანის მეშვეობით უნდა მივადევნოთ თვალი ჭეშმარიტი თესლის შთამომავლობას? იაკობის მიერ თავისი ვაჟების შესახებ მიცემული ღვთივსულიერი მოწმობით, ეს საკითხი გადაწყდა: “სკიპტარი არ მოშორდება იუდას, არც კანონმდებელი მისი ფეხთაგან, ვიდრე შილო არ მოვა; და მასთან შეიკრიბებიან ხალხები.”²⁰ ამის აღსრულების შესახებ, კარგი იქნება აღინიშნოს, რომ ისრაელთათვის, მიუხედავად იმისა, რომ სხვადასხვა ერის დაქვემდებარებაში იყვნენ, ნებადართული იყო ჰქონოდათ თავიანთი სინედრიონი. ამგვარად, იუდას — ებრაელთა ტომს, რომელიც იუდას სახელს ატარებდა — ჰქონდა გარკვეული გავლენა თავის მმართველობაზე, სანამ შილო (ქრისტე) ნამდვილად არ მოვიდა.

GSAM 43დაფარული დრო

GSAM 43.1პატრიარქებს ჰქონდათ გარკვეული ცოდნა აღდგენისა და აღთქმული თესლის შესახებ; მაგრამ ის, თუ როდის ან რამდენი ხნის შემდეგ მოვიდოდა იგი, მათთვის ჯერ კიდევ ფარული იყო. როდესაც ეგვიპტეში იაკობის შთამომავლობა გამრავლდა, და ასური — ფარაონი (ესაია 52:4), რომელიც “იოსებს არ იცნობდა”,²¹ — ჩაგრავდა მათ, მათი აზრები ბუნებრივად მიექცა აბრაამისთვის ნახსენებ 400 (სინამდვილეში 430) წელს, როგორც მათი ტანჯვისა და უცხოებად ცხოვრების პერიოდს, იმ იმედით, რომ ამისგან გათავისუფლება დაპირებულ მემკვიდრეობას მოუტანდა.

GSAM 43.2²²როდესაც მოსე დაიბადა, მისმა მშობლებმა დაინახეს, რომ “ის მშვენიერი ყრმა იყო”. მათ, უეჭველად, მიეცა ნათელი, რომ ის, ღვთის ხელმძღვანელობით, ისრაელის გამათავისუფლებელი უნდა ყოფილიყო მათი სასტიკი მონობისგან. უდავოდ, ეს ცოდნა მოსეს გადაეცა; რადგან, როდესაც ორმოცი წლის ასაკში მან სრულად გადაწყვიტა, წასულიყო დაჩაგრულ ისრაელელებთან და მათთან ერთად ეტვირთა ტანჯვა, იმის ნაცვლად, რომ ფარაონის ასულის შვილი და ეგვიპტის ტახტის მემკვიდრე ყოფილიყო,²³ და როდესაც მან თავისი ხალხის საქმის დაცვა დაიწყო და მათ დასაცავად ეგვიპტელი მოკლა, დიდად გაუკვირდა, რომ მათ მისი საქმე ვერ შეიცნეს; “რადგან მას ეგონა, რომ მისმა ძმებმა უნდა გაეგოთ, რომ ღმერთი მისი ხელით იხსნიდა მათ”.²⁴

GSAM 44.1როდესაც დადგა უფლის მიერ დადგენილი დრო, რომ ისრაელელები ეგვიპტიდან წასულიყვნენ, ისინი წავიდნენ, და ეს მოხდა ზუსტად წინასწარმეტყველებულ დღეს. გამოსვლა 12:40, 41. ისინი ვერ მიიჩნევდნენ მოსეს თავიანთ საბოლოო მმართველად და იმ თესლად, რომლისთვისაც აღთქმა იყო მიცემული, რადგან ის ლევის ტომიდან იყო, და განა იაკობმა თავის შთაგონებულ წინასწარმეტყველებაში არ განაცხადა, რომ იუდა იქნებოდა მათი მმართველი, ვიდრე არ მოვიდოდა შილო?

GSAM 44“მე მას ვიხილავ, მაგრამ არა ახლა”.

GSAM 44.2როდესაც ისრაელიტები ქანაანისკენ მიმავალ გზაზე იყვნენ, მოაბის მეფე ბალაკმა (ლოთის შთამომავალმა) ბალაამი მოიხმო ისრაელის დასაწყევლად. უფალმა მისი წყევლა კურთხევად აქცია, რომლის მეშვეობითაც მათ დამატებითი ნათელი მიიღეს, რათა გაფანტულიყო აზრი, რომ სატანის უზურპაციიდან საბოლოო განთავისუფლება ქანაანში შესვლისთანავე მოხდებოდა. წმინდა წერილში ამის შესახებ ნათქვამია: ბალაამმა, ღვთისგან მიღებულ ხილვაში, თქვა: “მე მას ვიხილავ, მაგრამ არა ახლა; მე მას შევხედავ, მაგრამ არა ახლოს. იაკობიდან აღმოვა ვარსკვლავი და ისრაელიდან აიყრება კვერთხი, რომელიც მოაბის კუთხეებს დაარტყამს და დაანგრევს სეთის ყველა შვილს”.²⁵

GSAM 44.3აბრაამისგან წარმოშობილ ამ ურიცხვ თესლზე პავლე ასე საუბრობს: “ამგვარად, ერთი კაცისგან, და ისიც თითქმის მკვდრისგან, წარმოიშვა ცის ვარსკვლავებივით მრავალრიცხოვანი და ზღვის სანაპიროს ქვიშასავით ურიცხვი ხალხი. ესენი ყველანი რწმენით მოკვდნენ, აღთქმების მიმღებლობის გარეშე, არამედ შორიდანვე იხილეს, დაიჯერეს, მიესალმნენ და აღიარეს, რომ მიწაზე უცხოელნი და მომლოცველნი იყვნენ.”²⁶

GSAM 44.4ისრაელს გული არ უნდა შეჰრყეოდა ან იმედი გასცრუებოდა ბალაამის წინასწარმეტყველების გამო, თითქოს მათი იმედის აღსრულება “არც ახლაა” და “არც ახლოსაა”; რადგან უფალმა, ამ წინასწარმეტყველებამდე ცოტა ხნით ადრე, საკუთარი სიცოცხლით დაადასტურა, რომ დიდებული მდგომარეობა საბოლოოდ დადგებოდა. მოსეს მეშვეობით მან თქვა: “როგორც მე ვარ ცოცხალი, მთელი მიწა უფლის დიდებით აივსება”.²⁷ წინასწარმეტყველ აბაკუმის დროს, 863 წლის შემდეგ, იგივე ჭეშმარიტება კვლავ გაიმეორეს, მაგრამ ის ჯერ კიდევ მომავალ მოვლენად მიიჩნეოდა: “რამეთუ ქვეყანა აღივსება უფლის დიდების შეცნობით, ვითარცა წყალნი ფარავენ ზღვას”.²⁸

GSAM 45სავანის მსახურება ჭეშმარიტის ტიპი

GSAM 45.1როდესაც უფალმა ისრაელი ეგვიპტიდან გამოიყვანა, მან მთელ ბანაკს განუცხადა თავისი მორალური მცნებების რჯული და მათ ქვაზე ამოკვეთილი მისივე თითით ნაწერი ასლი მისცა, რათა მათი ყურადღება გამუდმებით მიმართულიყო იმ მხსნელისკენ, რომელიც საბოლოოდ საკუთარ თავს შესწირავდა მათთვის; და რათა მისი ძვირფასი სისხლის ძალით მათი ცოდვები წარხოცილიყო, მან უდაბნოში ააშენა სავანე. ამ კარვის, ანუ სავანის, მთელი კონსტრუქციისას მოსეს დაევალა, რომ ის ზუსტად დაემზადებინა იმ ნიმუშის მიხედვით, რომელიც უფალმა მას მთაზე უჩვენა.²⁹ ამ სავანეში მსახურება ქრისტეს ზეციურ სავანეში ჭეშმარიტი მსახურების ჩრდილი იყო.³⁰ სავანეში შესაწირავებისა და მსხვერპლთშეწირვების მიზანი, ღვთის განზრახვით, იყო ადამიანთათვის “მომავალი სიკეთეების” ჩრდილის მუდმივი წარმოდგენა,³¹ სატანას კი სურდა, ხალხი მიეყვანა იქამდე, რომ ყურადღება თავად შესაწირავზე გაემახვილებინათ და არა ქრისტესა და მის ჭეშმარიტ მსახურებაზე, რომლის მხოლოდ მაგალითსაც ეს წარმოადგენდა. ამგვარად, ის ცდილობდა, მათთვის დაენერგა რწმენა, რომ ხსნისთვის საკუთარ საქმეებს უნდა დაყრდნობოდნენ.

GSAM 45.2უფლის განზრახვა იყო, ყოფილიყო თავისი ხალხის — ისრაელელების — მმართველი, ებრძოლა მათი ბრძოლები და დაემორჩილებინა ერები. მას მმართველობის საკუთარი მეთოდი ჰქონდა, როგორც ეს შემდეგი ტექსტიდან ჩანს: “როდესაც მან ქანაანის ქვეყანაში შვიდი ერი გაანადგურა, მათი მიწა წილისყრით გაუყო მათ. ამის შემდეგ კი მოსამართლეები დაუდგინა მათ დაახლოებით ოთხას ორმოცდაათი წლის განმავლობაში, წინასწარმეტყველ სამუელამდე.”³²

GSAM 45ისრაელი მეფეს ითხოვს

GSAM 45.3ისრაელელებს აშკარად არ მოეწონათ უფლის მმართველობის წესი. თუმცა, მისი განზრახვა და ნება იყო, რომ ისინი ყოფილიყვნენ განსაკუთრებული ხალხი, გამორჩეული გარშემო მყოფ ყველა სხვა ხალხისგან. რომ მკაცრად დაეცვათ მისი მცნებები, ხალხები მათზე იტყოდნენ: “ჭეშმარიტად, ეს დიდი ხალხი ბრძენი და გონიერია. რადგან რომელი ერია ისეთი დიდი, რომლისთვისაც ღმერთი ისე ახლოსაა, როგორც უფალი, ჩვენი ღმერთი, ყველაფერში, რისთვისაც მას ვუხმობთ?”³³

GSAM 46.1თავიანთი უკმაყოფილების ნიშნად მათ სამუელისგან მოითხოვეს მეფის დანიშვნა, და უფალმა უთხრა სამუელს: “მათ უარმყვეს მე, რათა მე არ ვიმეფო მათზე”.³⁴ კვლავ უთხრეს სამუელს, და უკვე უფრო მტკიცედ: “ახლა დაგვადგინე მეფე, რომ გვიმართოს, როგორც ყველა ერს”.³⁵ სამუელმა გულდასმით განუმარტა მათ, რა ჩაგვრას განიცდიდნენ მეფის ყოლის შემთხვევაში, მაგრამ “ხალხმა მაინც უარყო სამუელის ხმის მოსმენა და თქვა: არა, არამედ ჩვენ უნდა გვყავდეს მეფე, რათა ჩვენც დანარჩენი ერების მსგავსად ვიყოთ; და რათა ჩვენმა მეფემ განგვსაჯოს, ჩვენ წინ წავიდეს და ჩვენი ბრძოლები იბრძოლოს”.³⁶

GSAM 46.2ამგვარად, მათ დაახლოებით ხუთასი წლის განმავლობაში ჰყავდათ მეფეები, თავდაპირველად ერთი სამეფოს სახით საულის, დავითისა და სოლომონის დროს, შემდეგ კი, როდესაც სამეფო ორ ნაწილად, ისრაელად და იუდეად, გაიყო. მათი მეფეებიდან მხოლოდ მცირერიცხი იყო კეთილი და მართალი, ხოლო უმრავლესობა ბოროტი, რომლებიც ხალხს კერპთაყვანისმცემლობასა და საშინელ უსამართლობაში აბრუნებდნენ. ამგვარად, ხალხი გარშემო მცხოვრებ ერებს არა მხოლოდ მეფის ქონით ჰგავდა, არამედ ბოროტებითაც, მამათა ღმერთის მიტოვებითა და კერპებისა და ცის ლაშქრის თაყვანისცემით.

GSAM 46.3უფალმა ამ სამეფო მმართველობის შესახებ წინასწარმეტყველ ოსიას პირით თქვა: “ო, ისრაელო, შენ თვითონ დაიმსხვერი; მაგრამ ჩემშია შენი დახმარება. მე ვიქნები შენი მეფე; სად არის სხვა, ვინც შენს ყველა ქალაქში გიხსნის? და შენი მსაჯულები, რომელთა შესახებაც თქვი: მომეცით მეფე და მთავრები? მე ჩემს რისხვაში მოგეცი მეფე და ჩემს მრისხანებაში წაგართვი”.³⁷

GSAM 47დარღვეული სამეფო

GSAM 47.1ეს სამეფო მმართველობა გაგრძელდა მანამ, სანამ ხალდეველებმა არ დაწვეს იერუსალიმი, არ წაიღეს ტაძრის ჭურჭელი და იუდა ბაბილონში ტყვეობაში არ წაიყვანეს, სადაც ისინი სამოცდაათი წელი დარჩნენ, როგორც მათ წინააღმდეგ იყო წინასწარმეტყველებული. ამ მონარქიული მმართველობის დასრულებისას, უფალმა წინასწარმეტყველ ეზეკიელის მეშვეობით უთხრა ციდკიას, მათ ბოლო მეფეს: “შენ, ისრაელის უღვთო და ბოროტო მთავარო, რომლის დღეც დადგა, როცა უსამართლობას ბოლო მოეღება, ამბობს უფალი ღმერთი: მოხსენი დიადემა და თავიდან მოიღე გვირგვინი; ეს ასე აღარ იქნება: აამაღლე დაბლა შთენებული [ბაბილონის მმართველი] და დაამდაბლე მაღლა აღზევებული [იუდას ტომის ეს მეტად თვითაღზევებული მმართველი]. მე დავაგდებ, დავაგდებ, დავაგდებ მას; და აღარ იქნება, ვიდრე არ მოვა ის, ვისაც ამის უფლება აქვს, და მაშინ მივცემ მას.”³⁸

GSAM 47.2ეს კანონიერი მმართველი, ჭეშმარიტი თესლი, ქრისტეა. მის შესახებ წერა წინასწარმეტყველმა მიქაემ: “შენ, ცხვრის კოშკო, სიონისა ქალის ძლიერო ციხევ, შენთან მოვა იგი, პირველივე ბატონობა [დედამიწაზე ბატონობა, რომელიც ქრისტეში აღდგა]: სამეფო იერუსალიმის ქალს მოეცემა”.³⁹

GSAM 47.3როდესაც ისრაელმა დაკარგა კვერთხი, იგი ბაბილონის მეფის ხელში გადავიდა. რადგან ისინი თანმიმდევრობით მედო-პერსეთის, ბერძნეთისა და რომის მმართველობის ქვეშ იყვნენ, სამჯერ დაემხო სამეფო. რომის იმპერატორ, ავგუსტ ცეზარის მეფობისას, იშვა ქრისტე, დავითის ტახტის კანონიერი მემკვიდრე — ქალის, აბრაამისა და დავითის ჭეშმარიტი თესლი — და ისე, როგორც წინასწარმეტყველებული იყო.

GSAM 47.4რათა ხალხს შეეტყო, რომ კანონიერი მმართველი, ჭეშმარიტი თესლი, ჩვეულებრივ, წარმავალი სამეფოს მქონე მოკვდავ ადამიანზე მეტი იყო, უფალმა მეფსალმუნეს ასე დააწერინა: “მე მას ჩემს პირმშოდ დავადგენ, უფრო მაღლა, ვიდრე ქვეყნიერების მეფეები. ჩემს წყალობას დავამკვიდრებ მასზე სამარადისოდ, და ჩემი აღთქმა მტკიცე იქნება მის მიმართ. მის ნაშიერსაც დავამკვიდრებ სამარადისოდ, და მის ტახტს ცის დღეებისებრ.” “მისი ნაშიერი სამარადისოდ იქნება, და მისი ტახტი მზესავით ჩემ წინ. ის დამყარდება სამარადისოდ, როგორც მთვარე, და როგორც ერთგული მოწმე ცაში.”⁴⁰

GSAM 48.1ესაიას წინასწარმეტყველებაში ამ მმართველის შესახებ კიდევ ვკითხულობთ: “რამეთუ ბავშვი შობილა ჩვენთვის, ძე მოგვეცა ჩვენ; და მთავრობა მხარზე მისი იყოს; და სახელად ეწოდოს მას: საოცრება, მრჩეველი, ძლევამოსილი ღმერთი, მარადიული მამა, მშვიდობის მთავარი. მისი მმართველობისა და მშვიდობის ზრდას არ ექნება დასასრული დავითის ტახტზე და მის სამეფოში, რათა მოაწესრიგოს და დაამყაროს იგი სამართლიანობითა და სიმართლით, ამიერიდან და უკუნისამდე. ცაბაოთ უფლის გულმოდგინება აღასრულებს ამას.”⁴¹

GSAM 48ენუქისა და ელიას ამაღლება

GSAM 48.2არსებობს ცნობები იმის შესახებ, რომ ძველ დროში ადამიანები ზეცაში ისე აიყვანეს, რომ სიკვდილის გემო არ უგემიათ. ადამიდან მეშვიდე, ენუქის შესახებ ნათქვამია: “ის ღმერთთან დადიოდა; და ის აღარ იყო, რადგან ღმერთმა წაიყვანა იგი”.⁴² “რწმენით ენუქი გადაიყვანეს, რათა სიკვდილი არ ენახა; და არ აღმოჩნდა, რადგან ღმერთმა გადაიყვანა იგი; რადგან გადაყვანამდე მას ჰქონდა ეს მოწმობა, რომ ღმერთს მოეწონა”.⁴³

GSAM 48.3კვლავ, როდესაც ელია და ელისე ერთად მიდიოდნენ, “მოულოდნელად, სანამ ისინი ჯერ კიდევ გზას განაგრძობდნენ და საუბრობდნენ, აჰა, გამოჩნდა ცეცხლის ეტლი და ცეცხლის ცხენები, რომლებმაც ორივე ერთმანეთს გააშორეს; და ელია ქარიშხლით ზეცად აიყვანეს. ელისემ დაინახა და დაიყვირა: მამაო ჩემო, მამაო ჩემო, ისრაელის ეტლი და მისი მხედრები. და ამის შემდეგ ის აღარ უხილავს”.⁴⁴

GSAM 48.4ენუქმა ქრისტეს, როგორც მთელი დედამიწის განმკითხველის, მოსვლის შესახებ ასე იწინასწარმეტყველა: “აჰა, უფალი მოდის თავის ათიათასობით წმინდანთან ერთად, რათა სამსჯავრო აღასრულოს ყველას მიმართ და დაამტკიცოს მათ შორის ყველა უღვთოსთვის მათი ყოველი უღვთო საქმე, რომელიც მათ უღვთოდ ჩაიდინეს, და მათი ყოველი მწარე სიტყვა, რომელიც უღვთო ცოდველებმა თქვეს მის წინააღმდეგ.”⁴⁵

GSAM 49იობი უფლის მოსვლის შესახებ ასწავლიდა

GSAM 49.1იობს, რომელიც, როგორც მიიჩნევა, მოსეს დროს ცხოვრობდა, რაღაც ცოდნა ჰქონდა ქრისტეს მოსვლისა და აღდგომის შესახებ; რადგან თქვა: “ო, რომ ჩემი სიტყვები ახლა დაწერილი ყოფილიყო! ო, ნეტავ ჩემი სიტყვები წიგნში ჩაწერილი ყოფილიყო! ნეტავ რკინის კალმითა და ტყვიით კლდეზე სამუდამოდ ამოტვიფრული ყოფილიყო! რადგან ვიცი, რომ ცოცხალია ჩემი გამომსყიდველი და ბოლო დღეს დედამიწაზე დადგება; და მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს სხეულს, ჩემი ტყავის შემდეგ, ჭიები გაანადგურებენ, მაინც ჩემს ხორცში ვნახავ ღმერთს; მე თვითონ ვნახავ მას და ჩემი თვალები იხილავენ, და არა სხვა.”⁴⁶

GSAM 49დავითის ტახტი უფლის ტახტი

GSAM 49.2დავითის ტახტი უფლის ტახტად იწოდებოდა. “სოლომონი დაჯდა უფლის ტახტზე მეფედ, თავისი მამის, დავითის, ნაცვლად”.⁴⁷ უფალმა “ფიცით აღუთქვა მას [დავითს], რომ მისი თეძოებიდან, ხორციელად, აღადგენდა ქრისტეს, რათა დაჯდარიყო მის ტახტზე: მან, წინასწარ ხედავდა რა ამას, ილაპარაკა ქრისტეს აღდგომის შესახებ, რომ მისი სული არ დარჩენილა ჯოჯოხეთში და მის ხორცსაც არ უხილავს ხრწნა”.⁴⁸ და კიდევ ნათქვამია ქრისტეს მომავალი მეფობის შესახებ: ის დაჯდება დავითის ტახტზე. (იხ. ესაია 9:7.) კვლავ, “დედამიწის მეფეები აღიმართებიან და მთავრები შეითქვებიან უფლისა და მისი ცხებულის წინააღმდეგ.... მაგრამ მე დავადგინე ჩემი მეფე ჩემს წმინდა მთაზე, სიონზე. გამოვაცხადებ ბრძანებას: მე მითხრა უფალმა: შენ ხარ ჩემი ძე; დღეს გაგაჩინე შენ”.⁴⁹ კიდევ: “უფალმა უთხრა ჩემს უფალს: დაჯექი ჩემს მარჯვნივ, ვიდრე დავადგენ შენს მტრებს შენი ფეხის სადგამად”.⁵⁰

GSAM 49იუდეველთა დაბნეულობა

GSAM 49.3ეს ტექსტები იუდეველებს აბნევდა. ეს იყო პრობლემა, რომლის გადაჭრაც მათ არ შეეძლოთ: თუ დავითმა მას უფალი უწოდა, მაშინ როგორ იყო ის მისი შვილი? როგორ შეიძლებოდა ყოფილიყო ის დავითის თესლისგან შობილი ბავშვი და, ამავდროულად, ემანუელი — ღმერთი ჩვენთან? მაგრამ ესაია, მათივე წინასწარმეტყველი, აცხადებდა: “ქალწული დაორსულდება და შობს ძეს და დაარქმევს სახელს ემანუელი”.⁵¹

GSAM 50.1ქრისტეს კარგად სცოდნია კითხვა, რომელიც წვრილმანებზე მოდავე ფარისეველთ გააჩუმებდა, ამიტომაც ჰკითხა მათ: “რას ფიქრობთ ქრისტეზე? ვისი ძეა იგი? მათ უთხრეს მას: დავითის ძე. მან უთხრა მათ: მაშ, როგორ უწოდებს მას დავითი სულით უფალს, როცა ამბობს: უფალმა უთხრა ჩემს უფალს: დაჯექი ჩემს მარჯვნივ, ვიდრე შენს მტრებს შენს ფეხქვეშ არ მოვაქცევ? თუ დავითი მას უფალს უწოდებს, როგორ არის ის მისი ძე?”⁵²

GSAM 50.2ამ თემას კვლავ ეხმიანება ფსალმუნის 45:6, 7: “თქვენი ტახტი, ღმერთო, არის უკუნისამდე და უკუნისამდე; თქვენი სამეფოს კვერთხი სამართლიანი კვერთხია. თქვენ გიყვართ სიმართლე და გძულთ ბოროტება; ამიტომ ღმერთმა, თქვენმა ღმერთმა, გცხოთ სიხარულის ზეთით თქვენს თანასწორთაგან უმეტესად.”⁵³ ამ წმინდა წერილების გათვალისწინებით, ებრაელ ხალხს აუცილებლად უნდა ჰქონოდა აღმატებული წარმოდგენა მომავალი მმართველისა და აღმდგენის ხასიათის შესახებ. სხვაგვარად ვერც იქნებოდა.

GSAM 50ღვთაებრივი წარმოშობის თესლი

GSAM 50.3დეტალური მითითება იყო მიცემული ქრისტესა და მისი შობის შესახებ, რადგან უფალმა წინასწარმეტყველ მიქაის მეშვეობით განსაზღვრა მისი ღვთაებრივი წარმოშობა და ისიც კი, პატარა სოფელი, სადაც იგი უნდა დაბადებულიყო: “შენ კი, ბეთლემ-ეფრათა, იუდას ათასებს შორის მცირე რომ ხარ, შენგან გამოვა ჩემთვის ის, ვინც ისრაელის მმართველი იქნება; ვისი გამოსვლაც ძველთაგანვე, საუკუნოებიდან არის” (არშიაზე, ებრ., “საუკუნოების დღეებიდან”).⁵⁴

GSAM 50ღვთის მყოფობა, გამოვლენილი შეკინასა და ღრუბელში

GSAM 50.4ისრაელის ისტორიის შემდგომ ეტაპზე, როდესაც სოლომონმა დაასრულა ტაძრის მშენებლობა, რომელიც, მისივე თქმით, უნდა ყოფილიყო უსაზღვროდ “დიდებული”, ღვთის დიდების შეკინა დაემკვიდრა ქერუბიმებს შორის, შებრალების სავარძლის თავზე. ჩანაწერში ნათქვამია, რომ ტაძრის კურთხევისას, როდესაც მღვდლები წმინდა ადგილიდან გამოვიდნენ, “ღრუბელმა აავსო უფლის სახლი, ისე რომ მღვდლებს ღრუბლის გამო არ შეეძლოთ მსახურება, რადგან უფლის დიდებამ აავსო უფლის სახლი”.⁵⁵ ამ ტაძარში უფლის თანდასწრება ხალხის თვალწინ დიდების ღრუბელში გამოვლინდა. უფალმა ამ შემთხვევისას უპასუხა სოლომონის ლოცვას და უთხრა მას: “მე შევისმინე შენი ლოცვა და ეს ადგილი ავირჩიე ჩემთვის მსხვერპლის სახლად”.⁵⁶

GSAM 51.1ხალხმა შესცოდა, წარმართობას მიჰყო ხელი და, შედეგად, მათი ქალაქი და სავანე სამოცდაათი წლის განმავლობაში ნანგრევებად დარჩა. ტყვეობის შემდეგ ტაძარი ზერუბაბელის ხელმძღვანელობით აღდგა. მიუხედავად იმისა, რომ სოლომონის მიერ აგებულს ბრწყინვალებით ჩამორჩებოდა, უფალმა თავისი წინასწარმეტყველის მეშვეობით მასზე თქვა: “ამ უკანასკნელი სახლის დიდება უდიდესი იქნება პირველზე”.⁵⁷ ეს სახლი ჰეროდემ შეამკო და მის შიდა ეზოებში მხსნელი ასწავლიდა. პირველ სახლს დიდების ღრუბელი ჰქონდა, რომელიც უფალს განასახიერებდა, ხოლო მეორეში თავად შემოვიდა მხსნელი, ყოველთა შემოქმედი.

GSAM 51იესეს ძირის დიდებული მეფობა

GSAM 51.2ესაიას დროინდელი მოლოდინში მყოფი ხალხისთვის, მის წინასწარმეტყველებაში აღწერილი დიდებული ამბები საბოლოო გამოსყიდვასთან დაკავშირებით, უეჭველად, ძალისა და გამხნევების წყაროს წარმოადგენდა. ეს წინასწარმეტყველებები კვლავაც უმკაფიოესად განსაზღვრავს იმ საგვარეულოს, საიდანაც უნდა მოსულიყო ეს მოსალოდნელი მხსნელი, კერძოდ: “და ამოვა ყლორტი იესეს ძირისგან და აღმოცენდება ტოტი მისი ფესვებიდან; და დაემკვიდრება მასზე უფლის სული, სული სიბრძნისა და გონიერების, სული რჩევისა და ძალისა, სული ცოდნისა და უფლის შიშის; და გამჭრიახს გახდის უფლის შიშში; და არ შჯის თავისი თვალების ხედვით, არც თავისი ყურების მოსმენით განსჯის: არამედ სიმართლით შჯის ღარიბებს და სამართლიანად განსჯის ქვეყნის თავმდაბლებს: და თავისი პირის კვერთხით მოარტყამს დედამიწას და თავისი ბაგეების სუნთქვით მოკლავს ბოროტს.”⁵⁸

GSAM 52წინასწარმეტყველების მიერ დამოწმებული აღდგომა

GSAM 52.1წინასწარმეტყველი ესაიაც ასწავლიდა მკვდრეთით აღდგომის დოქტრინას ამ ნუგეშისმცემ სიტყვებით: “ამ მთაზე ცაბაოთ უფალი ყველა ხალხს მოუწყობს ნადიმს ნოყიერი კერძებით, ნადიმს ლექზე დაყენებული ღვინოებით, ძვლის ტვინით სავსე ნოყიერი კერძებითა და კარგად დაწმენდილი, ლექზე დაყენებული ღვინოებით. და ამ მთაზე გაანადგურებს სახეს იმ ფარდისა, რომელიც ყველა ხალხზეა გადაფარებული, და იმ ჩადრს, რომელიც ყველა ერზეა გადაფენილი. ის სიკვდილს გაანადგურებს და გაიმარჯვებს; უფალი ღმერთი ცრემლებს მოწმენდს ყველა სახიდან და თავისი ხალხის შეურაცხყოფას მოაშორებს მთელი დედამიწის პირისაგან; რადგან უფალმა ილაპარაკა. და იმ დღეს იტყვიან: აჰა, ეს არის ჩვენი ღმერთი; მას ველოდით და ის გვიხსნის; ეს არის უფალი; მას ველოდით, გავიხარებთ და ვიმხიარულებთ მისი ხსნით”.⁵⁹

GSAM 52განახლებული მიწის სამეფო

GSAM 52.2იგივე წინასწარმეტყველი ამბობს, რომ ეს იქნება განახლებული მიწა, რომელზეც დადგება საბოლოო მეფობა: “რადგან, აჰა, მე ვქმნი ახალ ცას [ატმოსფერულ ცას] და ახალ მიწას; და პირველს აღარავინ გაიხსენებს, არც გულში მოუვა [არშიის შენიშვნის მიხედვით, ებრ., “გულში ჩავარდება”, ანუ კვლავ სასურველად იქცევა]. მაგრამ თქვენ გიხაროდეთ და იხარეთ სამუდამოდ იმის გამო, რასაც მე ვქმნი: რადგან, აჰა, მე იერუსალიმს სიხარულად შევქმნი, ხოლო მის ხალხს — ხარობად. და მე ვიხარებ იერუსალიმში და ვიყიჟებ ჩემს ხალხში; და იქ აღარასოდეს გაისმება ტირილის ხმა, არც ტირილის ხმა. იქიდან [ახალი მიწის შექმნის დროიდან] აღარ იქნება რამდენიმე დღის ჩვილი [მოკლევადიანი ბავშვი], არც მოხუცი, რომელმაც თავისი დღეები არ შეასრულა [ნაადრევი სიბერე]: რადგან ბავშვი ას წლის ასაკში მოკვდება [იმ დროში, როცა ადამიანები ცხრაას წლამდე ცოცხლობდნენ, ბავშვები შეიძლება ასი წლის ყოფილიყვნენ]; არამედ ცოდვილი ას წლისა [ასწლიანი სიცოცხლის ბოლო წლებში] დაწყევლილი იქნება. [ისინი, ვინც ახალი მიწის დამკვიდრებისას მოკვდებიან, არიან ისინი, ვინც იღუპებიან “უღვთო კაცთა დაღუპვაში”. 2 პეტრე 3:7.] და ააშენებენ სახლებს და დაიმკვიდრებენ; და დანერგავენ ვენახებს და შეჭამენ მათ ნაყოფს. არ ააშენებენ, რომ სხვამ დაიმკვიდროს; არ დანერგავენ, რომ სხვამ შეჭამოს: რადგან, როგორც ხის დღეები [ცხოვრების ხე, სეპტუაგინტა] არიან ჩემი ხალხის დღეები, და ჩემი რჩეულები ხანგრძლივად ისიამოვნებენ თავიანთი ხელების ნამოქმედარით.”⁶⁰

GSAM 53.1ეზეკიელი დროის ხანგრძლივი პერსპექტივით მიიხედავს მომავალში, მკვდრთა აღდგომისკენ. მისი მეშვეობით უფალი ამბობს: “აჰა, ჩემო ერო, მე გავხსნი თქვენს სამარხებს, ამოგიყვანთ თქვენი სამარხებიდან და დაგაბრუნებთ ისრაელის ქვეყანაში.”⁶¹

GSAM 53“მან იტვირთა ჩვენი მწუხარებანი”

GSAM 53.2ესაიას, სახარების წინასწარმეტყველს, უფრო სრულად გამოეცხადა ადამიანებისთვის მხსნელის განსაცდელი, ტანჯვა და სიკვდილი. “ვის”, ამბობს წინასწარმეტყველი, “დაუჯერებია ჩვენი ამბავი? და ვისთვის გამოეცხადა უფლის მკლავი? რადგანაც ის მის წინ აღმოიზრდება, როგორც ნაზი ყლორტი, და როგორც ფესვი მშრალი მიწიდან; მას არც სახე აქვს და არც მშვენიერება; და როცა ვხედავთ მას, არ არის სილამაზე, რომ მისი სურვილი გვექნას. ის უგულებელყოფილი და უარყოფილია კაცთაგან; კაცი მწუხარებისა და ტანჯვის მცოდნე; და ჩვენ თითქოს ჩვენი სახეები დავუმალეთ მას; ის უგულებელყოფილი იყო და ჩვენ არ დაგვუფასებია. ნამდვილად მან აიღო ჩვენი სნეულებები და დაიტვირთა ჩვენი უბედურებები; ჩვენ კი ვთვლიდით, რომ ის დასჯილი, ღვთის მიერ რტყეული და დაჩაგრული იყო. მაგრამ ის დაჭრილი იყო ჩვენი დანაშაულებისთვის, შემუსრული — ჩვენი უსამართლობისთვის. ჩვენი მშვიდობის სასჯელი მას დაედო და მისი ჭრილობებით ჩვენ განკურნებულნი ვართ.”⁶²

GSAM 53.3განა ეს ასე საოცარი მოვლენები ჩემს დღეებში უნდა მოხდეს? — ალბათ, იკითხავდა ხალხი და წინასწარმეტყველიც. პასუხი იქნებოდა: ისინი ახლა არ მოხდება; ჯერ არ დადგა ამ დიდი მხსნელის მოსვლის დრო. მაგრამ წინასწარმეტყველი ამბობს: “შენი თვალები იხილავენ მეფეს თავის სილამაზეში; ისინი იხილავენ შორეულ ქვეყანას”.⁶³

GSAM 54დანიელის წინასწარმეტყველებები მომავალს ამხელს

GSAM 54.1თუმცა, სწორედ წინასწარმეტყველ დანიელის მეშვეობით დაიწყო უფალმა თავისი ხალხის სწავლება იმ თანმიმდევრული სამეფოების შესახებ, რომლებიც აღდგებოდნენ და იბატონებდნენ მისი მარადიული სამეფოს დამყარებამდე; და რითაც უნდა გამოეცხადებინა განსაკუთრებული დროის მონაკვეთი, იმ მოვლენიდან, რომელიც ჯერ კიდევ უნდა მომხდარიყო, მესიის ნამდვილ გამოჩენამდე და მოკვლამდე. ნაბუქოდონოსორის სიზმრის განმარტებამ ცხადყო, რომ ოთხი სამეფო, რომელსაც მსოფლიო უნდა ემართა, ძალასა და სიდიადეში დაიკლებდა ოქროს, ვერცხლის, ბრინჯაოსა და რკინის შემცირებული ღირებულების პროპორციულად; და რომ, საბოლოოდ, სამეფოების გატეხილი, დაქსაქსული მდგომარეობა შედარებული იქნებოდა ტალახიან თიხაში არეული რკინის მყიფეობასთან. შემდეგ უნდა მოსულიყო ცათა სასუფეველი, რომელიც მოჰყვებოდა იმ სამეფოების შემცირებას, რომლებიც ზაფხულის კალოს ბზეს დაემსგავსებოდნენ, რათა მათთვის ადგილი აღარ დარჩენილიყო, მაშინ როცა ღვთის სასუფეველი მთელ დედამიწას აავსებდა.

GSAM 54.2შემდეგ, მეშვიდე თავის ხილვაში, ოთხი დიდი მხეცის სიმბოლოებით, იგივე საკითხი კვლავ განიხილება და ამ სამეფოების სხვა მახასიათებლებია წარმოდგენილი. ამ თავში აღწერილია “პატარა რქიანი” ძალაუფლების კარიერა და მოღვაწეობა, რომელიც მეოთხე სამეფოს ათ ნაწილად დაყოფის შემდეგ აღდგება, დაამხობს ან დაიმორჩილებს მათგან სამს, რათა თავი დაიმკვიდროს, როგორც სულიერი მბრძანებელი ყველა მათგანზე. ეს პაპის ძალა მეოთხე სამეფოს დანაწილებულ და მყიფე მდგომარეობაში, 1260 წლის განმავლობაში, გაგრძელდება. ამგვარად, გამოვლინდა მოვლენები იმ დრომდე, როდესაც ქრისტე მიიღებს სამეფოს მამისგან და მისცემს მას უმაღლესის წმინდანებს; სამეფოს, რომელიც საბოლოოდ იბატონებს მთელ დედამიწაზე და სამუდამოდ იდგება.

GSAM 55ორი ათას სამასი დღე

GSAM 55.1დანიელის წიგნის მერვე თავში, ვერძისა, თხისა და “უმცირესი რქის, რომელიც უკიდურესად გადიდდა” ხილვის ფარგლებში, წინასწარმეტყველი კვლავ დროის დასასრულისკენ არის გადაყვანილი. 13-ე და 14-ე მუხლებში მისი ყურადღება გამახვილებულია დროის გარკვეულ პერიოდზე — 2300 დღეზე — რომელიც სამსჯავრომდე გრძელდება. ეს იყო ხანგრძლივი დროის მონაკვეთი, და წინასწარმეტყველმა ეს გაიგო; რადგან ანგელოზმა შეატყობინა მას, რომ ხილვა ჯერ კიდევ მრავალი დღისთვის იყო. ჯერ კიდევ არ იყო მითითებული ამ დღეების დაწყების თარიღი, და ამიტომ ის თავს ასრულებს სიტყვებით: “მე განცვიფრებული ვიყავი ხილვის გამო, მაგრამ ვერავინ გაიგო იგი”.

GSAM 55მესიამდე სამოცდაათი კვირა

GSAM 55.2მეცხრე თავი მოგვითხრობს ანგელოზის მოსვლაზე დანიელთან, მისივე თხოვნის საპასუხოდ, რათა მიენიჭებინა მას უნარი და გაგება. მან მას სამოცდაათი კვირის პერიოდის შესახებ ამცნო. ამ შვიდწლიანი კვირებიდან სამოცდაცხრა [როგორც გვეუბნებიან, სიტყვა შევუიმის, რომელიც “კვირეებად” ითარგმნება, მნიშვნელობა ეს არის] მესიის დრომდე გაგრძელდებოდა. პერიოდის დაწყების დრო, “იერუსალიმის აღდგენისა და აშენების ბრძანება”, ჯერ კიდევ არ იყო გაცემული. ჩნდება კითხვა: როგორ შეეძლო დანიელს ეცოდინა, სად დასრულდებოდა სამოცდაცხრა კვირა? მეთორმეტე თავში დროის საკითხი კვლავ განიხილება და მის კითხვაზე: “რა იქნება ამ ყველაფრის დასასრული?”, მას ეუბნებიან, რომ წავიდეს თავისი გზით, რადგან ეს სიტყვები “დახშული და დაბეჭდილია აღსასრულის დრომდე”, როდესაც “გონიერნი გაიგებენ”.

GSAM 55.3უდავოდ, ეს დროის საკითხი ერთ-ერთია იმ შემთხვევათაგანი, რომელსაც მოციქული პეტრე გულისხმობს, როდესაც ამბობს: “ამ ხსნის შესახებ იძიებდნენ და გულმოდგინედ იკვლევდნენ წინასწარმეტყველნი, რომლებმაც იწინასწარმეტყველეს თქვენთვის მოსასვლელ მადლზე; იკვლევდნენ, თუ რა და როგორი დროის შესახებ მიანიშნებდა მათში მყოფი ქრისტეს სული, როდესაც წინასწარ მოწმობდა ქრისტეს ტანჯვასა და მის შემდეგ მოსალოდნელ დიდებას.”⁶⁴

GSAM 56უმართლოთა ბედი

GSAM 56.1მალაქია, ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველთაგან უკანასკნელი, ბოროტთა საბოლოო განადგურების ამაღელვებელ აღწერას გვაძლევს: “აჰა, მოდის დღე, რომელიც ღუმელივით იგიზგიზებს; და ყველა ამპარტავანი, ჰო, და ყველა, ვინც ბოროტს იქმს, ჩალად იქცევა; და ეს დღე, რომელიც მოდის, დაწვავს მათ, ამბობს ცაბაოთ უფალი, რომ არც ფესვი და არც ტოტი არ დარჩებათ. ხოლო თქვენთვის, ჩემი სახელის მოშიშთათვის, ამობრწყინდება სიმართლის მზე განკურნებით თავის ფრთებში, და თქვენ გამოხვალთ და გაიზრდებით, როგორც ბოსელში მყოფი ხბოები. და გათელავთ ბოროტთ, რადგანაც ისინი ფერფლად იქცევიან თქვენი ფეხების ძირში იმ დღეს, როცა ამას ვიქმ, ამბობს ცაბაოთ უფალი.”⁶⁵

GSAM 56.2ძველი აღთქმის ამ ყველა ფაქტის ფლობით, რომლებიც ისრაელთათვის ხსნის გეგმის მრავალ ასპექტს ამხელდა, რაოდენ დიდი უნდა ყოფილიყო სიტყვის გულმოდგინე მკვლევართა ინტერესი, როდესაც ისინი ხედავდნენ და აცნობიერებდნენ, რომ უახლოვდებოდნენ იმ დროს, როდესაც ეს დაპირებული თესლი მოვიდოდა. მაშინ, როცა მასები, და თუნდაც ისინი, ვინც ყოველ შაბათს სინაგოგებში წმინდა წერილს კითხულობდნენ, ვერ ხვდებოდნენ სიტყვას (საქმეები 13:27), ღვთისმოსავი და მონდომებული მკვლევრები, რომლებიც სულიწმიდის ხელმძღვანელობით ერთგულად იკვლევდნენ წმინდა წერილს, უეჭველად გულმხურვალედ ლოცულობდნენ, როგორც ამ ეპოქაში მოციქული იოანე, “მობრძანდი, უფალო იესო, და მობრძანდი სწრაფად”.