თავი 11 — მეორე ანგელოზის გზავნილი
GSAM 171.1“და მოჰყვა სხვა ანგელოზი და თქვა: დაეცა, დაეცა ბაბილონი, ქალაქი იგი დიდი, რადგანაც ყველა ერს მისძალა სასმელად სიძვის რისხვის ღვინო.”1
GSAM 171.2“მაშინ სახლის ბატონმა, განრისხებულმა, თავის მსახურს უთხრა: გადი სწრაფად ქალაქის ქუჩებსა და უბნებში, და შემოიყვანე აქ ღარიბები, დასახიჩრებულები, კოჭლები და ბრმები”.2
GSAM 171.3უფალმა თავისი მსახურების მეშვეობით შეძრა სამყარო ამ ცნობით: “მოსულა მისი სამსჯავროს ჟამი” — ცნობა, რომლის გარშემოც მისი მთელი აღმსარებელი ხალხი, სურვილის შემთხვევაში, ერთიანობას შეძლებდა. ეს იყო ქორწილის “ვახშმის” პირველი მოწვევა. ის “მოწვეულთათვის” იყო გამოცხადებული.3 რადგან ეს მოწვევა სხვადასხვა საბაბით უგულებელყვეს, გაისმა მეორე მოწოდება, რომელიც მეორე ანგელოზის უწყებას შეესაბამებოდა.4 ამ მოწოდებით უფალმა გამოარჩია ხალხი, რათა მისი ჭეშმარიტების მზარდი ნათლით დროის აღსასრულამდე წასულიყო.
GSAM 171მეორე მოწვევა ქორწილის სუფრაზე
GSAM 171.4მეორე გზავნილი — სამსჯავროს საათის ყიჟინის შემდგომი — ამბობს: “დაეცა, დაეცა ბაბილონი, ქალაქი დიდი, რადგანაც მან ყველა ერს დაალევინა თავისი მეძაობის მრისხანების ღვინო”. ხოლო მეორე მოწვევა ვახშამზე ასე ჟღერს: “გადით სწრაფად ქალაქის ქუჩებსა და ჩიხებში და შემოიყვანეთ აქ ღარიბები, ხეიბრები, კოჭლები და ბრმები”. ამ თითოეულ წერილში ხალხს, რომელიც თავს უფლის ხალხად აცხადებს, “ქალაქი” ეწოდება. თავიანთი ურთიერთსაწინააღმდეგო, არეული სარწმუნოებების გამო მათ “ბაბილონი” ეწოდება. სხვა წერილში, რომელიც ბოლო ჟამს ეხება, ვხედავთ, რომ უფლის მოსვლამდე ცოტა ხნით ადრე მისი ხალხი “ბაბილონიდან” გამოიხმობა: “დაეცა, დაეცა ბაბილონი დიდი და ეშმაკთა საცხოვრებლად, ყოველი ბოროტი სულის სამყოფლად და ყოველი უწმინდური და საძაგელი ფრინველის გალიად იქცა... გამოდით მისგან, ჩემო ერო, რათა არ გახდეთ მისი ცოდვების თანამონაწილე და არ მიიღოთ მისი წყლულები.”5
GSAM 172“გახსოვდეს, როგორ გესმა”
GSAM 172.1სარდისის ეკლესიისადმი მიმართვაში ვკითხულობთ: “ამიტომ გაიხსენე, როგორ მიიღე და მოისმინე, და მტკიცედ დაიცავი და მოინანიე. რადგან, თუ არ იფხიზლებ, შენზე მოვალ, როგორც მპარავი, და ვერ გაიგებ, რომელ საათს მოგადგები.”6 როგორც ჩანს, სარდის ეკლესია რეფორმაციის შედეგად გამოჩნდა, “იზებელის” — განდგომილი ეკლესიის — ბნელი მოღვაწეობის პერიოდის შემდეგ. სარდის ეკლესიას ეუწყება, რომ ის ცოცხალი ეკლესია იყო; მაგრამ როდესაც მან მოისმინა და უარყო უფლის მოსვლის სწავლება, მან თავი მოათავსა მდგომარეობაში, სადაც ეს მოვლენა შეიძლებოდა თავს დასტეხოდა, როგორც “ღამის ქურდი”. ამგვარად, როგორც მოციქულ პავლეს მიერაა ნათქვამი 1 თესალონიკელთა 5:1-5-ში, ასეთი იქნება მდგომარეობა მათთვის, ვინც იძახის: “მშვიდობა და უსაფრთხოება”, როდესაც უფლის მოსვლა ახლოსაა. ჭეშმარიტების ნათლის მიმდევრებს “დღის შვილები” ეწოდებათ და უფალი მათთვის არ მოვა, როგორც ქურდი.
GSAM 172.2შვიდი ეკლესიის ამ წინასწარმეტყველურ აღწერაში ჩვენ ვხედავთ, რომ სარდისის ეკლესიის დაცემას მყისვე მოსდევს ფილადელფიის, ანუ (როგორც სიტყვა გულისხმობს) ძმური სიყვარულის ეკლესიის, გამოჩენა. მართლაც, ასეთნი იყვნენ ის 50,000 მორწმუნე, რომლებიც მეორე ანგელოზის გზავნილით გამოყვანილი იყვნენ ყველა მრავალფეროვანი ეკლესიიდან და გაერთიანებული იყვნენ ძმური სიყვარულის ერთ ბმაში, ქრისტეს მოახლოებული მოსვლის უდიდესი მთავარი ჭეშმარიტების გამო.
GSAM 173როგორ იქნა ქადაგებული მეორე გზავნილი
GSAM 173.11844 წლის 12 სექტემბრის Midnight Cry შეიცავს პასტორ ჯ. ვ. ჰაიმსის განცხადებას მეორე ანგელოზის უწყებისა და იმ გარემოებების შესახებ, რომლებმაც მისი ქადაგება განაპირობა. მისი წერილი დათარიღებულია მაკკონელსვილი, ოჰაიო, 1844 წლის 29 აგვისტო და ასეთია:—
GSAM 173.2“როდესაც 1840 წელს ძმა მილერთან ერთად დავიწყეთ საქმის კეთება, მას უკვე ცხრა წელი იყო, რაც ლექციებს კითხულობდა. იმ დროს ის თითქმის მარტო იდგა. მაგრამ მისი შრომა შეუჩერებელი და ნაყოფიერი იყო რელიგიის აღმსარებლების ღვთის ხალხის ჭეშმარიტი იმედისა და უფლის მოსვლისთვის აუცილებელი მზადყოფნისადმი გაღვიძებაში; ისევე როგორც მოუნანიებელი ადამიანების ყველა ფენის გაღვიძებაში საკუთარი დაკარგული მდგომარეობის შეგრძნებისა და დაუყოვნებელი სინანულისა და ღვთისკენ მოქცევის ვალდებულების შესახებ, როგორც ნეფის მოსვლისას მშვიდობით მის შესახვედრად მზადყოფნა. ეს იყო მისი შრომის მთავარი მიზნები. ის არ ცდილობდა ადამიანების რომელიმე რელიგიური სექტის ან პარტიისკენ მოქცევას.
GSAM 173.3“როდესაც დავრწმუნდით მოახლოებული მეორედ მოსვლის ჭეშმარიტებაში და საჯაროდ მივიღეთ ეს სწავლება, ჩვენ ერთსა და იმავე შეხედულებას ვიზიარებდით და ერთსა და იმავე გზას მივყვებოდით სხვადასხვა სექტებში, სადაც ღვთის განგებით მოგვეწოდათ შრომისთვის. ჩვენ მსახურებსა და ეკლესიებს ვეუბნებოდით, რომ ჩვენი საქმე არ იყო მათი დაშლა, გაყოფა და ყურადღების გაფანტვა: ჩვენ ერთი მკაფიო მიზანი გვქონდა — გაგვეჟღერებინა ‘ყვირილი’, გაგვეცნობებინა სამსჯავროს შესახებ, რომელიც ‘კართან’ იყო, და დაგვერწმუნებინა ჩვენი მოძმენი ამ მოვლენისთვის მომზადების აუცილებლობაში.... მსახურებმა და მრევლის წევრებმა, რომლებმაც ისარგებლეს ჩვენი შრომით, მაგრამ გულწრფელად არ მიიღეს დოქტრინა, დაინახეს, რომ მათ ან დოქტრინასთან ერთად უნდა წასულიყვნენ, ექადაგათ და დაეცვათ იგი, ან იმ კრიზისის დროს, რომელიც მათ მალე დაატყდებოდათ თავს, სირთულეებს წააწყდებოდნენ მტკიცე და შეუპოვარ მორწმუნეებთან. ამიტომ მათ დოქტრინის წინააღმდეგ მიიღეს გადაწყვეტილება და, ზოგიერთმა ერთი პოლიტიკით, ზოგიერთმა — სხვა, ამ საკითხის ჩახშობა გადაწყვიტეს. ამან ჩვენი ძმები და დები მათ შორის ურთულეს მდგომარეობაში ჩააყენა. მათ უმეტესობას უყვარდა თავისი ეკლესიები და წამოსვლაზე ფიქრიც კი არ შეეძლოთ. მაგრამ როდესაც მათ დასცინოდნენ, ჩაგრავდნენ და სხვადასხვაგვარად ართმევდნენ მათ ძველ პრივილეგიებსა და სიამოვნებებს, და როდესაც მათთვის ჩამოერთვათ ‘დროული საზრდო’ და შაბათიდან შაბათამდე ყურში უჟღერებდათ ‘მშვიდობისა და უსაფრთხოების’ მაცდური სიმღერა, ისინი მალევე გათავისუფლდნენ პარტიული მიდრეკილებებისგან, აღდგნენ თავიანთი ძალის სისრულეში, მოიშორეს უღელი და აღიმაღლეს ყვირილი, ‘გამოდით მისგან, ჩემო ერო’.
GSAM 174რთულ მდგომარეობაში
GSAM 174.1“ამგვარმა მდგომარეობამ რთულ მდგომარეობაში ჩაგვაყენა, (1) რადგან ჩვენ წინასწარმეტყველური დროის ბოლოში ვიყავით, რომლის დროსაც ველოდით, რომ უფალი თავის მთელ ხალხს ერთობლივად შეკრებდა; და (2) ჩვენ ყოველთვის განსხვავებულ სწავლებას ვქადაგებდით; და ახლა, როცა გარემოებები შეიცვალა, ჩვენი მხრიდან უპატიოსნებად ჩაითვლებოდა, თუ შევუერთდებოდით იმ მოწოდებას, რომელიც ეკლესიების დაშლასა და გაყოფას ითხოვდა, ეკლესიებისა, რომლებმაც ჩვენ და ჩვენი ქადაგება მიიღეს. ამიტომ ჩვენ ყოყმანობდით და ვაგრძელებდით ჩვენი პირველადი პოზიციის შესაბამისად მოქმედებას, სანამ ეკლესიამ და მსახურებამ საქმე იმ დონემდე არ მიიყვანეს, რომ ღვთის შიშის გამო, იძულებულნი გავხდით დაგვეცვა ჭეშმარიტება და დათრგუნული ღვთის შვილები.
GSAM 174ჩვენი საქმიანობის აპოსტოლური მაგალითი
GSAM 174.2“‘და შევიდა სინაგოგაში და სამი თვის განმავლობაში თამამად საუბრობდა, კამათობდა და არწმუნებდა მათ ღვთის სასუფევლის შესახებ. მაგრამ როცა ზოგიერთებმა გაიმაგრეს გული, არ ირწმუნეს და ბრალს სდებდნენ ამ გზას ხალხის წინაშე, მან ისინი დატოვა, მოწაფეები გამოყო და ყოველდღე კამათობდა ტირანუსის სკოლაში.’7 მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ‘ზოგიერთებმა გაიმაგრეს გული’ და ‘ხალხის წინაშე ბოროტად ილაპარაკეს ამ გზაზე [უფლის მოსვლაზე]’, ჩვენი ძმები აღიძრნენ, გამოსულიყვნენ და გამოეყვნენ ეკლესიებს. მათ არ შეეძლოთ აეტანათ ‘ბოროტი მსახურების’ ეს ‘ბოროტი ლაპარაკი’, და ეკლესიები, რომლებიც დევნასა და ‘ბოროტ ლაპარაკს’ ეწეოდნენ მათ მიმართ, ვინც ‘კურთხეულ იმედს’ ელოდა, მათთვის სხვა არაფერი იყო, თუ არა მისტიკური ბაბილონის ასულები. მათ ასე გამოაცხადეს ისინი და მოიპოვეს სახარების თავისუფლება. და თუმცა ყველანი ვერ შევთანხმდებით, თუ რა წარმოადგენს ბაბილონს, ჩვენ ერთსულოვანნი ვართ ყველა მათგანისგან დაუყოვნებლივი და საბოლოო განცალკევების საკითხში, ვინც ეწინააღმდეგება მოსვლისა და ღვთის მოახლოებული სასუფევლის დოქტრინას. ჩვენ გვჯერა, რომ ეს სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხია. სიკვდილია კავშირში დარჩენა იმ ეკლესიებთან, რომლებიც უფლის მოსვლას უგულებელყოფენ ან ეწინააღმდეგებიან. სიცოცხლეა ყველა ადამიანური ტრადიციიდან გამოსვლა, ღვთის სიტყვაზე დაყრდნობა და უფლის გამოჩენის ყოველდღიური მოლოდინი. ამიტომ, ახლა ვამბობთ ყველას, ვინც არ უნდა იყოს მონობის უღლის ტყვეობაში: ‘გამოდით მათგან და განცალკევდით, ამბობს უფალი, და ნუ შეეხებით უწმინდურს; და მე მიგიღებთ, და მამა ვიქნები თქვენთვის, და თქვენ ჩემი ძენი და ასულნი იქნებით, ამბობს ყოვლისშემძლე უფალი’”.8
GSAM 175გაუგებარი წინააღმდეგობა
GSAM 175.1უ. მილერი ასე საუბრობს იმ დროინდელ დაპირისპირებაზე, რომელიც ეკლესიებსა და ადვენტისტებს შორის არსებობდა:—
GSAM 175.2“სრულიად არაბუნებრივი და გაუგებარია, რომ ქრისტიანულმა ეკლესიებმა ეს დოქტრინა და თავიანთი წევრები ამ კურთხეული იმედის გამო განდევნონ. ვიცი, რომ ზოგიერთი ბაპტისტური ეკლესია ამბობს, რომ მათ რწმენის გამო კი არ განდევნიან, არამედ ადვენტისტ მორწმუნეებთან ზიარების გამო. მაშ, თუ მათ მომავალი მხსნელის რწმენის გამო კი არ განდევნიან, რატომ არ მაძლევენ სიტყვას მათი კათედრებიდან მე, ვინც არასდროს ვზიარებულვარ სხვა ეკლესიაში, გარდა ბაპტისტური ეკლესიისა? ეს ცრუ არგუმენტია. მაგრამ ეს არ შეიძლება იყოს მეთოდისტებისა და პრესვიტერიანელების არგუმენტი, რადგან მათ შერეული ზიარების სჯერათ. რის გამო რიცხავენ მათ ეკლესიიდან? მესმოდა, რომ ზოგიერთს მეორედ მოსვლის საგალობლების გალობისთვის აგდებდნენ; სხვებს — სიგიჟის გამო, მაშინ როცა მათ წინააღმდეგ ერთადერთი ‘მტკიცებულება’ ის იყო, რომ ისინი ქრისტეს მოლოდინში იყვნენ. ო, ღმერთო, ‘მიუტევე მათ, რადგან არ იციან, რას აკეთებენ’”.
GSAM 176სტორსი ეკლესიების დამოკიდებულების შესახებ
GSAM 176.1ჯორჯ სტორსმა ეკლესიების დამოკიდებულების შესახებ ადვენტისტების მიმართ ასე თქვა:—
GSAM 176.2“რომელი მათგანი ამჟამად არ ამბობს: ‘მე დედოფალივით ვზივარ’? და რომელი მათგანი არ იმშვიდებს თავს იმ აზრით, რომ ერთ დღეს ისინი მსოფლიოს დაიპყრობენ და მას თავიანთი რწმენის დაქვემდებარებაში მოიყვანენ? რომელი მათგანი დაუშვებს სულს, რომ მათ შორის მშვიდად დარჩეს, რომელიც ღიად და უშიშრად აღიარებს თავის რწმენას მოახლოებული მოსვლისადმი? განა არ არის მათ შორის უშფოთველად დარჩენის პირობა ის, რომ თქვენ ‘სრულიად თავი შეიკავოთ’ ამ წელს უფლის მოსვლის რწმენის საჯაროდ გამოხატვისგან, როგორიც არ უნდა იყოს თქვენი რწმენა ამ საკითხზე და რამდენად მნიშვნელოვნად არ უნდა მიიჩნევდეთ, რომ იუწყებოდეთ: ‘გეშინოდეთ ღვთისა და მიეცით მას დიდება, რადგან მოვიდა მისი სამსჯავროს ჟამი’”?
GSAM 176მენსფილდის ჩვენება
GSAM 176.3ლ. დ. მენსფილდი, რომელიც 1844 წლის 21 მარტს ონეიდიდან (ნიუ-იორკი) წერდა, ასე მოწმობს:—
GSAM 176.4“ღმერთი მოქმედებს თავისი საყვარელი შვილების გულებში, რომლებიც ზეციდან უფლის მოლოდინში არიან, და მათ არა მხოლოდ იმ ანგელოზის გაგონებისკენ უბიძგებს, რომელსაც ‘მარადიული სახარება აქვს საქადაგებლად და ამბობს: მოვიდა მისი სამსჯავროს საათი’, არამედ შემდგომი ბრძანების შესრულებისკენაც: ‘გამოდით მისგან, ჩემო ერო!’ მე უფრო მეტად ვარ დარწმუნებული, ვიდრე ოდესმე, რომ დღევანდელი რელიგიური ორგანიზაციები იმ ბაბილონის მნიშვნელოვან ნაწილს წარმოადგენენ, რომელიც ძალით დაინგრევა და სრულიად აღარ იპოვება.... თუმცა, ჩემი აზრით, ზოგიერთ ორგანიზაციაში მცირე რქასთან მსგავსება ყველაზე თვალსაჩინოა. რამდენიმე მაგალითი ამას დაადასტურებს.
GSAM 176ბრბოს სულისკვეთება გამოვლენილი
GSAM 176.5“ერთმა ძმამ, რომელიც ამ მხარეში უფლის მოსვლის ქადაგებაში ძალიან წარმატებით შრომობდა, ლექციის წასაკითხად შეხვედრა დანიშნა კონკრეტულ ადგილას და დადგენილ დროს. უფალმა ისე განაგო, რომ ის დანიშნულების ადგილიდან თექვსმეტი მილის დაშორებით იმყოფებოდა, მაგრამ იქ იყო _____ მსახური, ბრბოს სათავეში, კუპრითა და ბუმბულით, რათა ეს ყველაფერი უმაღლესი ღმერთის ამ მსახურისთვის წაესვა. ამავე მსახურმა მალევე დაიწყო გახანგრძლივებული შეკრება, მაგრამ ყველაფერი ისეთი ცივი და ყინულივით იყო, როგორც ჩრდილოეთის მყინვარი — არც ერთი სული არ გამოფხიზლდა და არ მოექცა. ბოლოს მსახურმა თქვა, რომ, როგორც ჩანს, ‘მონანიეთა სკამზე დასხდომა მოუწევდა.’
GSAM 177.1“ამ სოფლის ერთმა კლასის წინამძღვარმა თავის კლასს უთხრა, მას შემდეგ, რაც აქ შეკრებები დავიწყეთ, რომ თუ ვინმე მის სახლში შემოვიდოდა და ეტყოდა, რომ სჯეროდა, ქრისტე წელს მოვაო, ის მას სახლიდან გააგდებდა.”
GSAM 177მოვალეობა ეკლესიების წინაშე
GSAM 177.2ამ ეტაპზე მოვიყვანთ მოწმობას ბოსტონში (მასაჩუსეტსი) შეკრებილი მორწმუნეთა ადვენტისტური კონფერენციისადმი მიძღვნილი მიმართვისგან, რომელიც თარიღდება 1844 წლის 31 მაისით და ხელმოწერილია უ. მილერის, ელონ გალუშას, ნ. ნ. უაითინგის, აპოლოს ჰეილისა და ჯ. ვ. ჰაიმსის მიერ. ისინი ამბობენ:—
GSAM 177.3“ეკლესიებისადმი ჩვენი მოვალეობის შესახებ ჩვენც შეგვიძლია ორიოდე სიტყვა ვთქვათ. საფრთხე აქ, როგორც სხვა უმეტეს შემთხვევებში, ჩვენთვის უკიდურესობებში მდგომარეობს. საფრთხის პირველი ფორმაა იმის დაშვება, რომ ეკლესიის, რომელსაც ჩვენ ვუერთდებით, ავტორიტეტმა დაგვაჩუმოს მოვალეობის ასეთ საკითხში. არ გვაქვს ეჭვი, რომ ათასობით ადამიანი ღვთის წინაშე დაგმობის ობიექტი გახდა იმით, რომ ამ საკითხში თავიანთი ეკლესიების არაბიბლიურ მოთხოვნებს დაჰყვა; ისინი კი, მტკიცენი და ერთგულნი რომ ყოფილიყვნენ, ახლა ბევრად უფრო უსაფრთხო მდგომარეობაში და უფრო სასარგებლო იქნებოდნენ, თუმცა შესაძლოა, მათაც მოეთხოვებოდათ ტანჯვის ატანა.
GSAM 177.4“საშიშროების მეორე ფორმაა ეკლესიების მიმართ შურისძიების სულისკვეთებისთვის დათმობა, ჩვენდამი უსამართლობის გამო, და ყველა ასეთი ორგანიზაციის წინააღმდეგ განურჩეველი ბრძოლის წარმოება. რაც შეეხება ადვენტისტების მოვალეობას იმ ეკლესიებთან მიმართებაში, რომლებთანაც მათ შეიძლება კავშირი ჰქონდეთ, თუ ჩვენ ამის გაკეთება დაგვევალებოდა, ვერ მივცემდით არანაირ მითითებას, რომელიც ზოგადი ხასიათის იქნებოდა. მათ უნდა იმოქმედონ ღვთის შიშის ქვეშ, როგორც ამას გარემოებები მოითხოვს.
GSAM 178.1“თუმცა, ჩვენ მტკიცედ უნდა შევასრულოთ ჩვენი მოვალეობა და დავამოწმოთ ჭეშმარიტება ყველა შესაფერის და სათანადო შემთხვევაში. და თუ ამ გზის არჩევით ეკლესიებს ვამწუხრებთ და ისინი გვაშინებენ გარიცხვით, თუ არ გავჩუმდებით (თუმცა, თუ ჩვენ მიზანშეწონილად ჩავთვლით ეკლესიასთან ურთიერთობის მშვიდობიანად შეწყვეტას, ეს შეიძლება უკეთესი გზა იყოს), მოვიქცეთ ჩვენი მოვალეობისამებრ და, როდესაც გაგვრიცხავენ, მოვითმინოთ უსამართლო ტანჯვა და მზად ვიყოთ ჩვენი უფლის მსგავსად ‘გავიდეთ კარიბჭის გარეთ, მისი შეურაცხყოფის ტვირთვით’.”
GSAM 178.2ეკლესიების ქმედებასთან დაკავშირებით იმ ადამიანების მიმართ, რომლებიც მეორე ანგელოზის გზავნილს ატარებდნენ, მოყვანილი ამ ციტატებიდან ადვილად ჩანს, თუ როგორ, “ვახშამზე” მეორე მოწვევის გაჟღერების პირველ შედეგად, ისინი, ვინც ერთ სულიერ სამწყსოში იყვნენ შეკრებილები, “დასახიჩრებულებად”, “კოჭლებად” და “ბრმებად” მოიხსენიებიან, რაც მკაფიოდ მიანიშნებს მათდამი გაწეულ ცუდ მოპყრობაზე, მათი “თანამსახურების” მიერ “ცემის” შედეგად, რომელთაგანაც ისინი გამოყოფილნი იყვნენ.
GSAM 178განცალკევებული ხალხი, რჩეული ახალი ჭეშმარიტებების მისაღებად
GSAM 178.3უფლის მიზანი ნათლად ჩანს მეორე ანგელოზის გზავნილის — “ვახშამზე” მეორე მოწოდებისა — და “შუაღამის ძახილის” ქადაგებისას განსაკუთრებული ხალხის გამოყვანაში. ბოლო დღეებისთვის ძვირფასი ჭეშმარიტებები უნდა მოეძებნათ და ექადაგათ — საქმე, რომელიც “დოგმებით შეკრულ” ეკლესიებში შეუძლებელი იყო, ისევე როგორც სახარების ქადაგება მსოფლიოსთვის შეუძლებელი იქნებოდა მოციქულთა ეკლესიისთვის ებრაულ სექტებთან კავშირის შენარჩუნებისას. ღმერთმა იქ განცალკევება მოითხოვა,9 და მან ასევე მოითხოვა ადვენტისტ მორწმუნეთა განცალკევება მათგან, ვინც შეეცდებოდა მათ თავიანთი დოგმების წრეში დატოვებას.
GSAM 179სტორსის “ექვსი ქადაგება”
GSAM 179.1ამ გამოსვლიდან მალევე ვამჩნევთ, რომ მომავალი სასჯელის საკითხზე სინათლე მოევლინა ადვენტისტურ რაზმებს, როგორც ეს ბროშურაშია გადმოცემული, ჯორჯ სტორსის “ექვსი ქადაგება”, რომელიც ამ პოზიციას იცავდა, რომ ადამიანი ბუნებით მოკვდავია; რომ მკვდრები უგონოდ არიან სიკვდილსა და აღდგომას შორის; რომ უღვთოთა საბოლოო სასჯელი სრული განადგურება იქნება; და რომ უკვდავება ღვთის ნიჭი არის, რომელიც მხოლოდ ჩვენი უფლის, იესო ქრისტეს, რწმენით მიიღება.
GSAM 179.2ათასობით ადვენტისტმა მიიღო ადამიანის ბუნების ეს დოქტრინა, მაგრამ არა ყველამ. მისი უარყოფა მათში არანაირ არეულობას არ გამოუწვევია, რადგან მას უბრალოდ სარწმუნოებრივ საკითხად მიიჩნევდნენ და არა მორალური მდგომარეობის საზომად; ამიტომ, მსოფლიოსთვის ქრისტეს მოახლოებული მოსვლის შესახებ გაფრთხილების ერთობლივი მცდელობა შეუჩერებლად გრძელდებოდა. თუმცა, ამან ეკლესიების რისხვა გამოიწვია მათ მიმართ.
GSAM 179“ექვსი ქადაგების” უარყოფის შეუძლებლობა
GSAM 179.3ქალაქში, სადაც მე ვცხოვრობდი, მეთოდისტმა მსახურმა, რომელიც 1843 წელს ადვენტისტური სწავლების ქადაგებაში მონაწილეობდა, მიიღო “ექვსი ქადაგება”, წაიკითხა იგი და თავისი ეკლესიის წევრებს აღიარა, რომ სწავლების უარყოფა არ შეეძლო; მაგრამ როდესაც დაინახა, რომ მისი მრევლის ბევრი წევრი მას იღებდა, სხვებს ურჩია, არ წაეკითხათ წიგნი, რადგან “წაკითხვის შემთხვევაში, ისინიც დაიჯერებდნენ ამ სწავლებას”. 1844 წლის სექტემბერში, ამ მსახურის ყოველწლიური კონფერენციიდან დაბრუნების შემდეგ, იგი თავის კათედრაზე ავიდა, საჯაროდ უარყო მოსვლის დოქტრინა და თავმდაბლად ითხოვა ეკლესიისგან პატიება იმის გამო, რომ ოდესმე ლექტორებს ეკლესიის შენობაში სასაუბროდ მიიწვია.
GSAM 179გასამართლება მწვალებლობისთვის
GSAM 179.4მსახურის ამ ქმედებას მალევე მოჰყვა მცდელობა, ადვენტისტური რწმენის მიმდევრები მწვალებლობაში გაესამართლებინათ; მაგრამ, რადგან მათ დაშვებული ჰქონდათ საკუთარი საქმე ბიბლიის საფუძველზე დაეცვათ, ეკლესიამ ვერ გაიმარჯვა. რამდენიმე ადამიანი ამ ეკლესიიდან გარიცხეს, რადგან მათი ქცევა დისციპლინას არ შეესაბამებოდა, ხოლო ბევრი სხვა წევრი წავიდა იმ წევრების გარიცხვის გამო, რომელთა რწმენის წმინდა წერილთან წინააღმდეგობა ვერ დაამტკიცეს. ამგვარად, ადვენტისტური დოქტრინა სამუდამოდ იქნა გარიცხული ეკლესიიდან, სადაც ასობით ადამიანმა იპოვა მხსნელი და ბედნიერი გახდა ღმერთში.
GSAM 180.1ის, რაც ჩემს მშობლიურ ქალაქში მოხდა, ასევე განხორციელდა ქვეყნის მასშტაბით ასობით სხვა ეკლესიაში. ისინი, ვის მიმართაც მათი ყოფილი ძმები ასე მოიქცნენ, დიდ ნუგეშს პოულობდნენ წინასწარმეტყველ ესაიას სიტყვებში: “ისმინეთ უფლის სიტყვა, თქვენ, ვინც მისი სიტყვის გამო ძრწით: თქვენმა ძმებმა, რომლებიც თქვენ მოძულებდნენ და ჩემი სახელის გამო განგდევდნენ, თქვეს: უფალი გაიდიდოს; მაგრამ ის თქვენს სიხარულად გამოჩნდება, და ისინი შეირცხვენიან.”10
GSAM 180ბოროტთა რისხვა გამოვლინდა
GSAM 180.2როდესაც ახლოვდებოდა დღე, რომელზეც უფლის მოსვლას მოელოდნენ, მორწმუნეები უფრო გულმოდგინედ შეუდგნენ შრომას, ხოლო ბოროტნი უფრო მეტად ბრაზდებოდნენ და დასცინოდნენ, როგორც ეს ჩანს Midnight Cry-ს 1844 წლის 31 ოქტომბრის რედაქტორის შემდეგ განცხადებაში:—
GSAM 180.3“იმ ეფექტმა, რომელიც ამ მოძრაობამ ბოროტთაზე მოახდინა, დიდად განგვიმტკიცა ჩვენი რწმენა, რომ ღმერთი ამ მოძრაობაში იყო. როდესაც ღვთის შვილები შეიკრიბნენ, რათა მის წინაშე თაყვანი ეცათ, თავი დაემდაბლათ და მოწესრიგებულიყვნენ მისი გამოჩენისთვის, როგორც ეს ეკუთვნოდათ ცოდვილთა საზოგადოებას, რომელთა ხსნა მხოლოდ მადლით იყო შესაძლებელი, ბოროტთაგან უდიდესი ბოროტგანწყობა გამოვლინდა. როდესაც ჩვენი შეკრებების შესახებ შეტყობინება სხვაგან არ გაგვივრცელებია, გარდა ჩვენივე გაზეთისა, და საზოგადოებაც არ მოგვიწვევია, ბელიარის ძენი მათში შეიჭრნენ და დიდი არეულობა გამოიწვიეს. შაბათს, ამ თვის 12 რიცხვში [1844 წლის 12 ოქტომბერს], საღამოს, ჩვენ არ ჩაგვიტარებია შეკრება კარავში, რათა მნათეს [დამლაგებელს] ჰქონოდა შესაძლებლობა, საბათისთვის [კვირისთვის] გაეწმინდა სახლი. მაგრამ ხალხის ჯგუფი სახლში შეიჭრა და ეს შესაძლებლობაც კი არ მისცა. თუმცა, მერმა, ყოველგვარი თხოვნის გარეშე, დაუყოვნებლივ ჩაერია და ისინი გააძევა.
GSAM 181.1“შემდეგ, მომდევნო კვირას, ჩვენს შეკრებაზე, ტაბერნაკულის გაჭედვის შემდეგ, შენობის წინ ქუჩა სავსე იყო ხალხით, რომელთაგან ბევრი განრისხებული იყო იმის გამო, რომ ვინმე უფლის მეორედ მოსვლას ირწმუნებოდა. საღამოს, ხალხის აგზნების გამო, შეხვედრა არ გამართულა; თუმცა ქუჩა ადრიანადვე გაივსო ხალხით; მაგრამ მერისა და მისი ეფექტური პოლიციის დროულმა ჩარევამ გაათავისუფლა ქუჩა, რამდენიმე პირის საპოლიციო განყოფილებაში გაყვანის შემდეგ. ჩვენ მხოლოდ იმის შედარება შეგვეძლო ამ ხალხის ქცევისა, რაც ლოტის კართან ხდებოდა სოდომის განადგურების წინა საღამოს... მათი ეს მოძრაობა იმდენად მოულოდნელი, ერთდროული და მასშტაბური იყო, რომ მისმა გამოვლინებამ ებრაელთა მეშვიდე თვის პირველ დღეს დაგვარწმუნა, რომ ეს სწორედ ეს თვე უნდა ყოფილიყო.”
GSAM 181დამცინავები ამაღლების სამოსს იცვამენ
GSAM 181.21844 წლის 22 ოქტომბერს, იმ დღეს, როდესაც ორი ათას სამასი დღე დასრულდა, პარიზში, მეინის შტატში, მაშინ როცა მორწმუნეები სალოცავში იყვნენ შეკრებილები და ღმერთს სერიოზულად ევედრებოდნენ, იმ იმედით, რომ უფალი იმ დღეს მოვიდოდა, დაცინვით სავსე დამცინავები სახლის გარშემო შეიკრიბნენ და სატირულ სიმღერებს მღეროდნენ. ამ ხულიგნებიდან ორმა ჩაიცვა გრძელი თეთრი მოსასხამები, სახურავზე ავიდა, იმღერა და დასცინა სახლში მყოფთ, რომლებიც ლოცულობდნენ და უფლის მოსვლას ელოდნენ.
GSAM 181.3სავარაუდოდ, სწორედ ამ გარემოებას უკავშირდება ჭორები ადვენტისტების მიერ ამაღლების მოსასხამების ტარების შესახებ; რადგან, მიუხედავად იმისა, რომ ადვენტისტურ გაზეთებში 1844 წელს ამაღლების მოსასხამის ტარებისა და ამგვარად უფლის მოსვლის მოლოდინის ერთ-ერთი ავთენტური შემთხვევისთვის 500 დოლარამდე ჯილდო იყო დაწესებული, ასეთი არც ერთი შემთხვევა არასდროს დაფიქსირებულა.
GSAM 182ჰეიზენ ფოსის ხილვა, 1844
GSAM 182.1დაახლოებით ამ დროს, მეინის შტატის ქალაქ პოლონდში, ცხოვრობდა ახალგაზრდა კაცი, სახელად ჰეიზენ ფოსი, რომელსაც მტკიცედ სჯეროდა, რომ უფალი მეშვიდე თვის მეათე დღეს მოვიდოდა. ის იყო კარგი გარეგნობის, სასიამოვნო საუბრის მანერისა და საკმაოდ კარგად განათლებული ადამიანი. “შუაღამის ძახილის” დასრულებამდე რამდენიმე კვირით ადრე, უფალი მიუახლოვდა მას და მისცა ხილვა, რომელშიც მას აჩვენეს ადვენტისტთა მოგზაურობა ღვთის ქალაქისკენ, მათთან ერთად არსებული საფრთხეებით. მას მიეცა რამდენიმე გამაფრთხილებელი გზავნილი, რომლებიც უნდა გადაეცა, და ასევე დაინახა განსაცდელები და დევნა, რომელიც მოჰყვებოდა, თუ ის ერთგულად მოჰყვებოდა ნანახს. მას, ბატონი ფოის მსგავსად, აჩვენეს სამი ნაბიჯი, რომლებითაც ღვთის ხალხი სრულად უნდა დამდგარიყო წმიდა ქალაქისკენ მიმავალ გზაზე. რადგანაც მტკიცედ სწამდა უფლის მოსვლისა “კიდევ რამდენიმე დღეში” (როგორც მაშინ მღეროდნენ), ხილვის ის ნაწილი, რომელიც გზაზე სამ საფეხურს ეხებოდა, მისთვის გაუგებარი იყო; და რადგანაც ბუნებით ამპარტავანი სულის იყო, მან თავი აარიდა ჯვარს და უარი თქვა ამის მოყოლაზე. ხილვა მეორედ განმეორდა და ამასთანავე უთხრეს, რომ თუ ის კვლავ უარს იტყოდა იმის მოყოლაზე, რაც ეხილა, ტვირთი მოეხსნებოდა და მიენდობოდა უფლის შვილთაგან ერთ-ერთ უსუსურს, რომელიც ერთგულად მოჰყვებოდა იმას, რასაც ღმერთი გამოუცხადებდა. მან კვლავ უარი თქვა. მაშინ მას მესამე ხილვა ეჩვენა და უთხრეს, რომ ის გათავისუფლებული იყო, ხოლო ტვირთი დაეკისრა ყველაზე სუსტთაგან ერთ-ერთს, რომელიც უფლის ნებას შეასრულებდა.
GSAM 182ფოსი ვერ ახერხებს თავისი ხილვის გადმოცემას
GSAM 182.2ამან ახალგაზრდა კაცი შეძრა და მან გადაწყვიტა, მოეყოლა, რაც უჩვენეს. შესაბამისად, მან შეხვედრის დრო დანიშნა. ხალხი შეიკრიბა, რომ ენახათ და მოესმინათ. მან ყურადღებით მოყვა თავის გამოცდილებას, თუ როგორ უარი თქვა მოეყოლა იმაზე, რაც უფალმა უჩვენა, და რა მოჰყვებოდა მის უარს. “ახლა”, თქვა მან, “მოვყვები ხილვას”. მაგრამ, სამწუხაროდ, უკვე გვიან იყო: ის ხალხის წინაშე ქანდაკებასავით დადუმებული იდგა და ბოლოს, უდიდესი ტანჯვით, თქვა: “ხილვის არც ერთი სიტყვა არ მახსოვს”. ის ტანჯვით ხელებს იგრეხდა და ამბობდა: “ღმერთმა თავისი სიტყვა შეასრულა. მან ხილვა წამართვა”, და დიდ სულიერ წამებაში თქვა: “მე დაკარგული კაცი ვარ”. იმ დროიდან მან ქრისტეში იმედი დაკარგა და სასოწარკვეთილებაში ჩავარდა. ის მეორედ აღარასდროს დასწრებია ადვენტისტურ შეკრებას და რელიგიისადმი პირადი ინტერესი აღარ გამოუვლენია. მისი ქცევა მრავალი თვალსაზრისით, რბილად რომ ვთქვათ, იყო ისეთი ადამიანისა, რომელსაც მოწყვეტილი ჰქონდა მოძღვრის სულიწმიდის ნაზი გავლენა, ისეთი ადამიანისა, რომელიც “საკუთარი გზების ამარა დარჩა, რათა თავისივე საქმეებით აღვსილიყო”. ამ სულიერ მდგომარეობაში ის 1893 წელს გარდაიცვალა.
GSAM 183ფოსის ხილვა, სხვისი თხრობით
GSAM 183.1დაახლოებით სამი თვის შემდეგ, რაც თავისი ხილვა ვერ გაიხსენა, მეზობელი ოთახიდან მოისმინა სხვა ადამიანის მიერ მოთხრობილი ხილვა. შეკრება იმ სახლში იმართებოდა, სადაც ის იმყოფებოდა. მას შეკრებაზე შესვლისკენ მოუწოდეს, მაგრამ მან უარი თქვა. მან თქვა, რომ ხილვა იმდენად ჰგავდა მას, რაც მას უჩვენეს, რამდენადაც ორი ადამიანი შეიძლება ერთსა და იმავე რამეს ჰყვებოდეს. და ამგვარად გახდა ცნობილი ის, რაც მან იხილა, მაგრამ ვერ იხსენებდა, როდესაც მის მოყოლას ცდილობდა. მოგვიანებით ამ ადამიანის დანახვისას, მან თქვა: “ეს არის ის ინსტრუმენტი, რომელსაც უფალმა ტვირთი დაადო”.
GSAM 183სამწუხარო იმედგაცრუება
GSAM 183.2საბოლოოდ დადგა მეშვიდე თვის მეათე დღე, იუდეველთა დროით (1844 წლის 22 ოქტომბერი). ამ დღეს ათასობით და ათასობით ადამიანი ელოდა, რომლებიც იმედების აღსრულებას სწორედ ამ მომენტში ელოდნენ. ამ თარიღის შემდეგ მათ არაფერი ჰქონდათ დაგეგმილი ამქვეყნიური ცხოვრებისთვის. ისინი იმ აზრსაც კი არ უფიქრდებოდნენ, “თუ ეს არ მოხდა”, არამედ თავიანთ საერო საქმეებს ისე გეგმავდნენ, თითქოს იმ დღეს მათი მიწიერი ცხოვრება დასრულდებოდა. მათ გააფრთხილეს და შეაგონეს ბოროტნი, გაქცეულიყვნენ მომავალი რისხვისგან, და ბევრ მათგანს ეშინოდა, რომ ეს შეტყობინება შესაძლოა მართალი აღმოჩენილიყო. ისინი თავიანთ ნათესავებს ურჩევდნენ და მათთან ერთად ლოცულობდნენ და დამშვიდობებოდნენ მათ, ვინც გული არ მიუძღვნა ღმერთს. მოკლედ, ისინი ყველა მიწიერ რამეს დაემშვიდობნენ იმ სრული სერიოზულობით, თითქოს მზად ყოფილიყვნენ, სახეში შეხვედროდნენ მთელი დედამიწის განმკითხველს. ამგვარად, თითქმის სუნთქვაშეკრული მოლოდინით, ისინი თავიანთ სამლოცველო ადგილებში შეიკრიბნენ, ყოველ წამს ელოდნენ “არქანგელოსის ხმისა და ღვთის საყვირის” მოსმენას და იმის ხილვას, თუ როგორ აინთებოდა ცა მათი მომავალი მეფის დიდებით.
GSAM 184.1საათები ნელა იწურებოდა და როდესაც, ბოლოს და ბოლოს, მზე დასავლეთის ჰორიზონტს ჩაეფარა, დასრულდა მეშვიდე თვის მეათე ებრაული დღე. ღამის სიბნელემ კვლავ დააფარა სამყაროს თავისი პირქუში საბურავი; მაგრამ ამ სიბნელეს თან მოჰყვა სევდის მწვავე ტკივილი ადვენტისტ მორწმუნეთა გულებში, ისეთი, როგორიც მხოლოდ პარალელურია ჩვენი უფლის მოწაფეების მწუხარებასთან, როდესაც ისინი სერიოზულად მიემართებოდნენ თავიანთი სახლებისკენ იმ ღამეს, რაც ჯვარცმისა და დაკრძალვის შემდეგ მოჰყვა იმისა, ვისაც ცოტა ხნით ადრე ტრიუმფით შეუძღვნენ იერუსალიმში, როგორც თავიანთ მეფეს.