Поглавје 11 — Пораката на вториот ангел
GSAM 171.1“И по него дојде друг ангел, велејќи: Падна, падна Вавилон, големиот град, зашто ги натера сите нации да пијат од виното на гневот на нејзиниот блуд.”1
GSAM 171.2“Тогаш, разгневен, господарот на куќата му рече на својот слуга: Излези брзо по улиците и патеките на градот и доведи ги овде сиромашните, осакатените, хромите и слепите.”2
GSAM 171.3Господ преку своите служители го вознемири светот со пораката: “Дојде часот на Неговиот суд” — порака околу која сите Негови исповедачи можеа да се обединат ако сакаа. Ова беше првиот повик на свадбената “вечера”. Тоа беше објавено “на оние што беа повикани”.3 Бидејќи овој повик беше отфрлен со разни изговори, беше даден втор повик, соодветен на пораката на вториот ангел.4 Со овој повик Господ одвои народ да излезе до крајот на времето со напредувачката светлина на Неговата вистина.
GSAM 171Вториот повик на свадбената гозба
GSAM 171.4Втората порака — онаа што следува по крикот на часот на судот — вели: “Падна, падна Вавилон, големиот град, зашто ги натера сите народи да пијат од виното на гневот на нејзиниот блуд.” А вториот повик на гоштевањето гласи: “Излезете брзо по улиците и по патеките на градот и доведете ги тука сиромашните, и осакатените, и хромите, и слепите.” Во секој од овие стихови, луѓето што се изјаснуваат како Господов народ се нарекуваат “град”. Со нивните спротивставени, збунети вероисповеди тие се нарекуваат “Вавилон”. Според друг стих што се однесува на последните времиња, гледаме дека непосредно пред доаѓањето на Господа, неговиот народ е повикан да излезе од “Вавилон”: “Падна, падна Вавилон, големиот, и стана живеалиште на демони, и прибежиште на секој нечист дух, и кафез на секоја нечиста и одвратна птица... Излезете од неа, народе мој, за да не учествувате во нејзините гревови и да не примите од нејзините рани.”5
GSAM 172“Сети се како си слушнал”
GSAM 172.1Во обраќањето до црквата во Сарда ние читаме: “Затоа, сеќавај се како си примила и слушнала, и држи цврсто и покај се. Ако, пак, не бдееш, ќе дојдам на тебе како крадец и ти нема да знаеш во кој час ќе дојдам на тебе.”6 Изгледа дека црквата во Сарда била изнесена преку Реформацијата, по мрачниот период на делото на “Језавела” — апостатската црква. На црквата во Сарда ѝ било кажано дека била жива црква; но кога ја слушнала и ја отфрлила доктрината за Христовото доаѓање, таа се ставила во положба каде што можела да биде затечена од тој настан како од “крадец во ноќта”. Така, апостол Павле во 1 Солунјаните 5:1-5 наведува дека таква ќе биде состојбата на оние кои викаат: “Мир и безбедност”, кога доаѓањето на Господа е блиску. Оние кои ја следат светлината на вистината се нарекуваат “деца на денот”, и Господ нема да дојде кај нив како крадец.
GSAM 172.2Во овој пророчки опис на седумте цркви, гледаме дека падот на црквата во Сарда е веднаш проследен со црквата во Филаделфија, или (како што зборот значи) црквата на братската љубов. Всушност, такви беа 50.000-те верници кои, преку пораката на вториот ангел, беа издвоени од сите разновидни цркви и обединети во една врска на братска љубов врз големата основна вистина за непосредното доаѓање на Христос.
GSAM 173Како беше прогласена Втората порака
GSAM 173.1Midnight Cry од 12 септември 1844 година, содржи изјава дадена од пасторот Џ. В. Хајмс во врска со пораката на вториот ангел и околностите што доведоа до нејзиното прогласување. Неговото писмо е датирано од Мекконелсвил, Охајо, 29 август 1844 година, и гласи:—
GSAM 173.2“Кога ја започнавме работата со братот Милер во 1840 година, тој веќе девет години држеше предавања. Во тоа време тој стоеше речиси сам. Но неговите напори беа непрекинати и ефикасни во будењето на исповедниците на верата за вистинската надеж на Божјиот народ и за неопходната подготовка за Господовото доаѓање; како и во будењето на сите класи на необратените за сознание за нивната изгубена состојба и за должноста за непосредно покајание и обратување кон Бога, како подготовка за мирното сретнување со Младоженецот при неговото доаѓање. Тоа беа главните цели на неговиот труд. Тој не се обидуваше да ги преобратува луѓето во некоја секта или партија во верата.
GSAM 173.3“Кога се уверивме во вистината за блиското доаѓање и ја прифативме доктрината јавно, ги зазедовме истите ставови и постапувавме на ист начин меѓу различните секти, каде што, по Божја промисла, бевме повикани да работиме. На служителите и на црквите им кажавме дека не е наша работа да ги растураме, ниту да ги разделуваме и вознемируваме: имавме една јасна цел, а тоа беше да го дадеме ‘повикот’, предупредувањето за судот ‘на вратата’, и да ги убедиме нашите ближни да се подготват за настанот.... Служителите и членовите кои ги искористија нашите напори, но не ја прифатија искрено доктрината, сфатија дека мора или да се приклонат кон доктрината и да ја проповедаат и одржуваат, или во кризата што им се наближуваше, ќе имаат тешкотии со одлучните и цврсти верници. Затоа, тие се одлучија против доктрината и решија, некои со една, некои со друга политика, да ја задушат темата. Ова ги стави нашите браќа и сестри меѓу нив во многу тешка положба. Повеќето од нив ги сакаа своите цркви и не можеа да помислат да ги напуштат. Но кога беа исмејувани, угнетувани и на различни начини лишувани од нивните поранешни привилегии и задоволства, и кога им беше ускратено ‘храната во свое време’, и кога сирената песна за ‘мир и безбедност’ им одекнуваше во ушите од сабота до сабота, тие наскоро се откажаа од своите партиски наклонетости, и се издигнаа во величествената сила, го отфрлија јаремот и го кренаа гласот, ‘Излезете од неа, народе мој.’
GSAM 174Во тешка положба
GSAM 174.1“Оваа состојба нѐ стави во тешка положба, (1) затоа што бевме токму на крајот од нашето пророчко време, во кое очекувавме дека Господ ќе го собере целиот свој народ во едно; и (2) секогаш проповедавме поинаква доктрина; и сега, кога околностите се сменија, ќе се сметаше за нечесност од наша страна ако се приклучевме на повикот за разделување и распаѓање на црквите што нѐ примиле нас и нашата порака. Затоа се двоумевме и продолживме да постапуваме според нашиот првичен став, сѐ додека црквата и служителите не ја доведоа работата дотаму што бевме принудени, од страв Божји, да заземеме став на одбрана на вистината и на потиснатите Божји чеда.
GSAM 174Апостолски пример за нашиот пат
GSAM 174.2“‘И влезе во синагогата и проповедаше смело три месеци, расправајќи и убедувајќи за работите што се однесуваат на Божјото царство. Но кога некои се закоравија и не поверуваа, туку зборуваа зло за тој пат пред народот, тој се оддалечи од нив и ги оддели учениците, расправајќи секој ден во училиштето на еден Тиран.7’ Дури откако ‘разни се закоравија’ и ‘зборуваа зло за тој пат [Господовото доаѓање] пред народот’, нашите браќа беа поттикнати да излезат и да се одделат од црквите. Тие не можеа да го поднесат ова ‘злоречење’ на ‘злите слуги’, и црквите што можеа да го следат патот на угнетување и ‘злоречење’ кон оние што ја очекуваа ‘блажената надеж’, за нив не беа ништо друго освен ќерки на мистичниот Вавилон. Така ги прогласија и влегоа во слободата на Евангелието. Иако можеби не сме сите согласни за тоа што го сочинува Вавилон, согласни сме во моменталното и конечното одвојување од сите што се противат на учењето за доаѓањето и царството Божјо што е близу. Сметаме дека ова е прашање на живот и смрт. Смрт е да се остане поврзан со оние тела што лежерно зборуваат за или се противат на доаѓањето на Господа. Живот е да се излезе од сите човечки традиции, да се стои на Божјото слово и секојдневно да се чека појавувањето на Господа. Затоа сега им велиме на сите што се на кој било начин заплеткани во јаремот на ропството: ‘Излезете од нив и одвојте се, вели Господ, и не допирајте до нечистота; и Јас ќе ве примам, и ќе ви бидам Татко, и вие ќе Ми бидете синови и ќерки, вели Господ Семоќниот.’”8
GSAM 175Необјаснив отпор
GSAM 175.1Вм. Милер вака зборува за конфликтот што постоел во тоа време помеѓу црквите и адвентистите:—
GSAM 175.2“Најнеприродно и необјасниво е што христијанските цркви ја исклучуваат оваа доктрина и своите членови поради оваа блажена надеж. Знам дека некои баптистички цркви велат дека не ги исклучуваат поради нивната вера, туку поради нивното причестување со адвентистичките верници. Па, ако не е поради нивната вера во претстојниот Спасител, зошто јас, кој никогаш не сум се причестувал во ниту една друга црква освен во баптистичка, сум исклучен од нивните амвони? Тоа е лажен изговор. Но ова не може да биде изговор на методистите и презвитеријаните; бидејќи тие веруваат во отворена причест. Зошто исклучуваат тие? Слушнав дека некои биле исклучени за ‘пеење’ мелодии за второто доаѓање; други за лудило, а единственото лудило што им беше натоварено беше тоа што го чекаа Христос. О, Боже, ‘прости им, зашто не знаат што прават.’”
GSAM 176Сторс за ставот на црквите
GSAM 176.1Џорџ Сторс зборуваше за ставот на црквите кон адвентистите, на овој начин:—
GSAM 176.2“Која од нив, во овој момент, не вели: ‘Седам како царица’? И која од нив не се ласка со идејата дека еден ден ќе го освои светот и дека тој ќе ѝ биде потчинет на нејзината вера? Која од нив ќе дозволи душа да остане меѓу нив во мир, која отворено и бестрашно ја исповеда својата вера во Христовото доаѓање што е пред вратата? Зарем условите за останување меѓу нив без вознемирување не се да ‘целосно се воздржите’ од јавно искажување на верата во доаѓањето на Господа оваа година, без оглед на тоа какви се вашите убедувања за тоа и колку важно сметате дека е да викате: ‘Бојте се од Бога и дајте му слава, зашто дојде часот на Неговиот суд’?”
GSAM 176Сведоштвото на Менсфилд
GSAM 176.3Л. Д. Менсфилд, пишувајќи од Онеида, Њујорк, на 21 март 1844 година, вака сведочи:—
GSAM 176.4“Бог делува на умот на своите драги чеда кои го очекуваат Господа од небото и ги води не само да му обрнат внимание на ангелот ‘кој го има вечното Евангелие да го проповеда, велејќи: Дојде часот на Неговиот суд’, туку и да ја послушаат следната заповед: ‘Излезете од неа, народе мој!’ Повеќе сум убеден од кога било досега дека верските организации на денешницата претставуваат не мал дел од оној Вавилон што треба насилно да падне и да не се најде повеќе воопшто.... Сепак, ми се чини дека кај некои од организациите сличноста со малото рогче е највпечатлива. Некои примери ќе го илустрираат тоа.
GSAM 176Пројавување на духот на толпата
GSAM 176.5“Еден брат кој многу успешно работел во овој крај, проповедајќи го доаѓањето на Господа, закажал предавање на одредено место во одредено време. Господ така распоредил што тој бил на шеснаесет милји од закажаното место, но бил присутен еден _____ служител, на чело на толпа, со катран и пердуви, со цел да ги нанесе на тој слуга на Севишниот Бог. Овој ист служител наскоро потоа започна подолг состанок, но сѐ беше студено и ледено како северниот глечер — ниту една душа не се разбуди ниту се обрати. На крајот служителот рече дека верува оти ќе мора ‘да го заземе местото за загрижени’.
GSAM 177.1“Еден водач на група во ова село им рече на своите членови откако одржавме собири овде, дека ако некој човек влезе во неговата куќа и каже дека верува оти Христос ќе дојде оваа година, тој ќе го исфрли надвор.”
GSAM 177Долг кон црквите
GSAM 177.2На оваа точка ќе приведеме сведоштво од обраќање до адвентската конференција на верниците собрани во Бостон, Масачусетс, со датум 31 мај 1844 година, и потпишано од Вм. Милер, Елон Галаша, Н. Н. Вајтинг, Аполос Хејл и Џ. В. Хајмс. Тие велат:—
GSAM 177.3“За нашата должност кон црквите можеме да кажеме и збор. Опасноста овде, како и во повеќето други случаи, ни се чини дека е во крајностите. Првата форма на опасноста е да се дозволи авторитетот на црквата со која можеби сме поврзани да нѐ натера на молк во такво прашање за должност. Не се сомневаме дека илјадници луѓе се довеле себеси под Божја осуда со тоа што попуштиле на небиблиските барања на своите цркви во ова прашање, а кои, да беа решителни и верни, сега би биле во многу побезбедна положба и покорисни, иако и тие би можеле да бидат повикани да страдаат.
GSAM 177.4“Втората форма на опасност е да се подлегне на дух на одмазда против црквите поради нивната неправда кон нас и да се води неселективна војна против сите такви организации. Што се однесува до должноста на адвентистите, во однос на црквите со кои може да бидат поврзани, ако бевме повикани да го сториме тоа, не би можеле да дадеме никакви упатства кои би можеле да имаат општа примена. Тие мора да дејствуваат во стравот Божји, како што налагаат околностите на случајот.
GSAM 178.1“Сепак, треба да бидеме решителни во извршувањето на нашата должност, сведочејќи за вистината во сите соодветни и прикладни прилики. И ако со постапувањето на овој начин ги навредиме црквите, и тие ни се заканат со исклучување освен ако не замолчиме (иако ако сметаме дека е подобро пријателски да ја раскинеме врската со црквата, тоа може да биде подобар пат), да си ја вршиме нашата должност, и кога ќе бидеме исклучени, да бидеме трпеливи поднесувајќи ја неправдата, и да бидеме спремни со нашиот Господ да ‘излеземе надвор од портите, носејќи ја Неговата поруга’”.
GSAM 178.2Од овие цитати во врска со постапувањето на црквите кон оние што ја даваа пораката на вториот ангел, лесно може да се види како, како прв резултат од давањето на овој втор повик на “вечерата”, за оние што беа собрани во едно духовно стадо се зборува како за “осакатените”, “куците”, и “слепите”, што силно укажува на лошото постапување што го претрпеле од “удирањето” на нивните “сослужители”, од кои биле одвоени.
GSAM 178Одделен народ избран да прими нови вистини
GSAM 178.3Целта на Господа може јасно да се согледа во изведувањето на посебен народ преку проповедта на пораката на вториот ангел — вториот повик на “вечерата” — и “полноќниот повик”. Скапоцените вистини за последните денови требаше да се побараат и да се проповедаат — дело што не можеше да се изврши во црквите “врзани за вероисповед” исто како што проповедањето на Евангелието на светот не можеше да се оствари од страна на апостолската црква додека беше во врска со еврејските секти. Бог повика на одвојување таму,9 и тој исто така повика на одвојување на адвентските верници од оние кои ќе се обидат да ги задржат во кругот на нивните вероисповеди.
GSAM 179“Six Sermons” на Сторс
GSAM 179.1Веднаш по ова излегување забележуваме дека светлината дојде до адвентските групи за темата на идната казна, како што е изложено во брошурата, “Six Sermons”, од Џорџ Сторс, заземајќи го ставот дека човекот по природа е смртен; дека мртвите се несвесни помеѓу смртта и воскресението; дека конечната казна за безбожниците ќе биде целосно исчезнување; и дека бесмртноста е дар од Бога, кој се прима само преку вера во нашиот Господ Исус Христос.
GSAM 179.2Илјадници адвентисти ја прифатија оваа доктрина за природата на човекот, но не сите. Нејзиното отфрлање не предизвика збрка меѓу нив, бидејќи се сметаше само за прашање на вера, а не за испит на моралниот став; оттука, обединетите напори да се предупреди светот за блиското доаѓање на Христос останаа непрекинати. Сепак, тоа имаше ефект да го разгори гневот на црквите против нив.
GSAM 179Неспособни да ги побијат “Six Sermons”
GSAM 179.3Методистичкиот служител во градот каде што живеев, кој претходно учествувал во проповедањето на доктрината за второто Христово доаѓање во 1843 година, ги доби “Six Sermons”, ги прочита и им призна на своите парохијани дека не може да ја побие доктрината; но кога виде дека многумина од неговите парохијани ја прифаќаат, им советуваше на другите да не ја читаат книгата, бидејќи “ќе поверуваат во доктрината ако ја прочитаат”. Во септември 1844 година, откако овој служител се врати од годишната конференција, тој стана во својата проповедница и јавно ја отфрли адвентната доктрина и понизно побара прошка од црквата што некогаш ги покани предавачите да зборуваат во црквата.
GSAM 179Судење за ерес
GSAM 179.4Овој потег од страна на служителот наскоро беше проследен со обид да се гонат адвентистите за ерес; но бидејќи им беше дозволено да ги образложат своите случаи од Библијата, црквата не постигна победа. Неколкумина беа исклучени од оваа црква бидејќи нивниот начин на живот не беше во согласност со дисциплината, а многумина други се повлекоа поради исклучувањето на членови чија вера не можеше да се покаже дека е спротивна на Писмото. Така, адвентната доктрина беше засекогаш исфрлена од црквата каде што стотици го најдоа Спасителот и беа среќни во Бога.
GSAM 180.1Она што беше направено во мојот роден град беше изведено и во стотици други цркви низ целата земја. Оние што беа вака третирани од своите поранешни браќа најдоа голема утеха во зборовите на пророкот Исаија: “Слушнете го словото Господово, вие што треперите пред неговото слово: Вашите браќа што ве мразеа, што ве изгонија заради моето име, рекоа: Нека се прослави Господ; но тој ќе се појави за ваша радост, а тие ќе се посрамат.”10
GSAM 180Пројавување на гневот на безбожниците
GSAM 180.2Како што се приближуваше денот во кој се очекуваше Господ, верниците стануваа поусрдни во својата работа, а безбожниците беснееја и се потсмеваа сѐ пожестоко, како што ќе се види од следната изјава дадена од уредникот на Midnight Cry од 31 октомври 1844 година:—
GSAM 180.3“Влијанието што ова движење го имаше врз нечестивите, исто така, многу ни послужи за потврда во нашето верување дека Бог е во него. Кога Божјите деца се собраа да се поклонат и да се понизат пред Него и да се подготват за Неговото доаѓање, како што прилега на друштво грешници кои можат да се спасат само по благодат, безбожниците покажаа најголема злоба. Кога не објавивме никакво известување за нашите собири освен во нашиот весник и не ја поканивме јавноста таму, синовите на Велијал се натрупаа на нив и предизвикаа голема вознемиреност. Вечерта во сабота, 12-ти овој месец [12 октомври 1844 г.], не одржавме собир во табернаклот, за да може слугата [чистачот] да има можност да го исчисти домот за Сабатот [недела]. Но, толпата насилно влезе во домот и го одби дури и тоа право. Сепак, градоначалникот, без да биде повикан, веднаш се вмеша и ги исфрли.
GSAM 181.1“На нашите собранија во следната недела, откако табернаклот се наполни, густ народ ја зазеде улицата пред зградата, при што многумина беа разгневени што некој би верувал во доаѓањето на Господа. Вечерта, поради возбудата на народот, не се одржа собрание; сепак, улицата беше рано исполнета со толпата; но брзата интервенција на градоначалникот и неговата ефикасна полиција ја исчисти улицата, откако испрати неколкумина во полициската станица. Поведението на толпата можевме да го споредиме само со она што ја опкружи вратата на Лот, во вечерта пред уништувањето на Содом.... Овој потег од нивна страна беше толку ненадеен, истовремен и обемен, што неговата појава на првиот ден од седмиот еврејски месец нѐ зацврсти во нашето мислење дека ова мора да е тој месец.”
GSAM 181Потсмевачите облекоа одежди за Вознесение
GSAM 181.2На 22 октомври 1844 година, на денот кога завршија двете илјади триста дена, во Париз, Мејн, додека верниците беа собрани во домот за богослужба, зафатени со свечена молитва до Бога, во очекување дека Господ ќе дојде тој ден, потсмешниците се собраа околу куќата, пеејќи саркастични песни. Двајца од овие хулигани облекоа долги бели одежди и се искачија на покривот на куќата, пееја песни и се потсмеваа на оние во куќата кои се молеа и чекаа Господ да дојде.
GSAM 181.3Веројатно од оваа околност потекнуваат лажните тврдења што се шират за тоа дека адвентистите носеле одежди за вознесение; бидејќи и покрај тоа што адвентистичките весници нуделе награди и до 500 долари за еден автентичен случај каде што адвентист облекол одежда за вознесение во 1844 година и така чекал Господ да дојде, никогаш не е приведен ниту еден таков случај.
GSAM 182Визијата на Хејзен Фос, 1844
GSAM 182.1Околу тоа време во Поланд, Мејн, живеел еден млад човек по име Хејзен Фос, кој цврсто верувал дека Господ ќе дојде на десеттиот ден од седмиот месец. Тој бил човек со убав изглед, пријатно држење и прилично добро образован. Неколку недели пред да заврши “полноќниот повик”, Господ му се приближил и му дал визија, во која му бил покажан патот на адвентистите кон градот Божји, со нивните опасности. Му беа дадени неколку предупредувачки пораки што требаше да ги пренесе, а исто така имаше и увид во искушенијата и прогонствата што последователно ќе следеа доколку беше верен во пренесувањето на она што му беше покажано. Нему, како и на г. Фој, му беа покажани трите чекори преку кои Божјиот народ требаше целосно да стапи на патеката кон светиот град. Бидејќи цврсто верувал во доаѓањето на Господа “за уште неколку дена” (како што тогаш пееле), делот од визијата што се однесуваше на трите чекори на патеката за него беше необјаснив; и бидејќи по природа имал горд дух, тој се повлекол од крстот и одбил да ја раскаже. Визијата беше повторена по вторпат, и покрај тоа му беше кажано дека ако сѐ уште одбива да раскаже што му било покажано, товарот ќе му биде земен и ќе му биде даден на едно од најслабите Господови чеда, кое ќе го раскаже верно она што Бог ќе го открие. Тој повторно одби. Тогаш му беше дадена трета визија и му беше кажано дека тој е ослободен, а товарот е положен врз еден од најслабите од слабите, кој ќе ја исполни заповедта Господова.
GSAM 182Фос не успева да ја раскаже својата визија
GSAM 182.2Ова го вознемири младиот човек, па тој реши да го раскаже она што му било покажано и соодветно го објави својот состанок. Народот се собра за да види и да слушне. Тој внимателно го раскажа своето искуство, како одбил да го раскаже она што Господ му го покажал и што ќе произлезе од неговото одбивање. “Сега”, рече тој, “ќе ја раскажам визијата.” Но, за жал, беше предоцна: тој застана пред народот нем како статуа и на крајот во длабока агонија рече: “Не можам да се сетам ни на еден збор од визијата”. Тој ги стегаше рацете од мака, велејќи: “Бог го исполни Својот збор. Тој ми ја одзеде визијата”, и во голема душевна вознемиреност рече: “Јас сум изгубен човек”. Од тоа време тој ја изгуби надежта во Христос и падна во очај. Никогаш повеќе не присуствуваше на адвентистички собир и немаше личен интерес за религијата. Неговото однесување во многу погледи, благо кажано, беше како кај некој лишен од нежното влијание на Духот на Учителот, како кај некој “оставен на своите патишта, да се исполни со своите дела”. Во оваа духовна состојба тој почина во 1893 година.
GSAM 183Визијата на Фос раскажана од друг
GSAM 183.1Околу три месеци откако не успеа да се сети на своето видение, тој слушна од соседната соба како друго лице раскажува видение. Состанокот се одржуваше во куќата каде што тој престојуваше. Го поттикнаа да дојде на состанокот, но тој одби. Тој рече дека видението било толку слично на она што му било покажано, колку што две лица можат да раскажат иста работа. И така се дозна што тој видел, но не можел да се сети кога се обидувал да го раскаже. Кога подоцна го видел лицето, тој рекол: “Тоа е инструментот на кого Господ му го ставил товарот.”
GSAM 183Тажно разочарување
GSAM 183.2Конечно настапи десеттиот ден од седмиот месец, по еврејско време (22 октомври 1844 година). Тој ги затекна илјадници и илјадници луѓе кои го очекуваа исполнувањето на своите надежи. Тие не беа направиле никакви подготовки за ништо земно по тој датум. Дури не ја негувале ниту мислата: “ако не дојде”, туку ги планирале своите световни работи како да очекуваат тој ден да го заврши периодот на нивниот природен живот. Ги предупредувале и ги поттикнувале нечестивите да побегнат од гневот што доаѓа, и многумина од нив се плашеле дека пораката може да се покаже како вистинита. Ги советувале и се молеле со своите роднини и се збогувале со оние од нив кои не ги дале своите срца на Бога. Накратко, тие се збогувале со сите земни работи со целата свеченост на оној што смета дека наскоро ќе се појави лице в лице со Судијата на целата земја. Така, со вознемиреност од која им застануваше здивот, тие се собраа во своите богослужбени места, очекувајќи од момент на момент да го слушнат “гласот на архангелот и трубата Божја” и да ги видат небесата во пламен од славата на нивниот цар што доаѓа.
GSAM 184.1Часовите минуваа бавно, и кога конечно сонцето зајде под западниот хоризонт, заврши десеттиот еврејски ден од седмиот месец. Сенките на ноќта повторно ја распростреа својата мрачна покривка над светот; но со таа темнина дојде и болка од тага во срцата на адвентските верници, таква каква што може да се спореди само со тагата на учениците на нашиот Господ, додека тие свечено се упатуваа кон своите домови во ноќта по распнувањето и погребот на Оној кого само малку пред тоа триумфално го придружуваа во Ерусалим како нивен Цар.