Поглавје 14 — Затворената врата

GSAM 214.1“Додека тие отидоа да купат, дојде младоженецот; и оние што беа подготвени влегоа со него на свадбата: и вратата се затвори.”¹

GSAM 214.2Доаѓањето на Младоженецот воведено во оваа притча не е доаѓањето на Христос на земјата, туку на свадбата. Венчавката е настан што се случува пред доаѓањето на Господ. Тоа е изразено во Евангелието запишано од Лука вака: “Нека ви биде половината опашана и светилките запалени; и вие да бидете како луѓе што го чекаат својот господар, кога ќе се врати од свадбата; за да, кога ќе дојде и ќе тропне, веднаш да му отворат.”²

GSAM 214Примање на Царство наречено брак

GSAM 214.3Доаѓањето на Младоженецот на свадбата е претставено во Даниел 7:13, 14, каде што Христос доаѓа кај Таткото за да го прими Своето царство. Во античко време, доаѓањето на кралот во неговиот главен град за да го прими својот престол и царство се нарекувало брак. Овој настан — примањето на главниот град како невеста — се славел со сјајот и величественоста на вистински брак. Така, кога Христос ќе го прими од Таткото на небесата Своето царство, се вели дека Тој се оженил со Својата невеста — Новиот Ерусалим (Откровение 21:9); и тоа во притчата се нарекува “брак”.

GSAM 214.4По завршувањето на двете илјади триста дена, на 22 октомври 1844 година, адвентистите, кои ги споредуваа настаните од своето искуство со фактите поврзани со еден источен брак, рекоа: “Христос влезе на свадбата.” Како што добиваа појасно светло за природата на настанот што требаше да се случи на крајот на две илјади триста дена, нивната вера го следеше Христос во делото во кое Тој влегол; така, преку вера, тие “влегоа со него на свадбата”.

GSAM 215“Ќе се вратам”

GSAM 215.1Во визија дадена на госпоѓица Хармон во 1845 година, за Христос кој преминува од првиот во вториот оддел на небесното светилиште, ги наоѓаме овие зборови: “‘Чекајте тука; одам кај Мојот Татко да го примам царството; држете ги облеките свои беспорочни и по кратко време ќе се вратам од свадбата и ќе ве примам кај Мене.’ Тогаш облачна кочија со тркала како пламен оган, опкружена со ангели, дојде таму каде што беше Исус. Тој влезе во кочијата и беше однесен во најсветото, каде што седеше Таткото.”³

GSAM 215Милост откако вратата е затворена

GSAM 215.2Затворената врата во оваа приказна се чини дека се однесува на настан што се случува пред вистинското доаѓање на Синот Човечки во облаците на небесата; бидејќи откако вратата е затворена, другите девици доаѓаат и тропаат, и им се вели да “бдеат” бидејќи не го знаат денот ниту часот на неговото доаѓање. Повторно, оваа врата се затвора откако мудрите девици влегуваат со Младоженецот на свадбата.

GSAM 215.3Од јазикот употребен во оваа притча за девиците, се чини дека по влегувањето на свадбата сѐ уште има можност дури и за “глупавите” девици да направат прифатлива подготовка за да го сретнат Младоженецот. Ним им е заповедано да “бдеат”. Бдеењето и чекањето се карактеристики поврзани со вистинската подготовка за да се сретне Господ. Затоа, се чини дека милоста не се повлекува кога вратата во оваа притча се затвора.

GSAM 215Не вратата од Лука 13:25-28

GSAM 215.4Во минатото, се правеле грешки со поистоветување на вратата за која се зборува во оваа приказна со вратата спомната во Лука 13:25-28, која гласи: “Кога домаќинот ќе стане и ќе ја затвори вратата, а вие ќе останете надвор и ќе почнете да чукате по вратата, велејќи: Господи, Господи, отвори ни; а тој ќе ви одговори и ќе рече: Не ве познавам од каде сте.... Отстапете од мене, сите вие беззаконици. Тогаш ќе има плач и чкрипење на заби, кога ќе го видите Авраама, Исака и Јакова и сите пророци во царството Божјо, а вас исфрлени надвор.” Од горенаведениот говор е сосема јасно дека кога оваа врата ќе се затвори, судбината на оние што се исклучени е решена. Царството Божјо тогаш дошло; зашто тие ќе ги видат спасените во царството. Спротивно на тоа, во притчата за девиците Господ сѐ уште не дошол во Своето царство, туку отишол кај Својот Татко за да го прими Своето царство.

GSAM 216Затворена врата во симболичното служење

GSAM 216.1Оние кои преку вера го следеа Христос во неговото дело, по завршувањето на периодот од две илјади триста дена — 22 октомври 1844 година — виделе дека кога во симболичната служба дошол денот на помирувањето, првосвештеникот ја затворил вратата на надворешната одаја и ја отворил вратата кон Светињата над светињите, за таму да го изврши своето дело на бришење на гревовите исповедани во светилиштето; и дека така и Христос, нашиот првосвештеник, ја затворил вратата на надворешниот оддел на небесниот храм и го отворил одделот во кој се видел “ковчегот на Неговиот завет”.⁴

GSAM 216Кој беше во заблуда?

GSAM 216.2Во тоа време, меѓу адвентистичките верници имаше такви кои сѐ уште немаа добиено јасна светлина за службата во светилиштето на Христос, бидејќи нивното внимание сѐ уште не беше насочено кон пораката на третиот ангел. Тие згрешија кога ја поистоветија оваа надворешна врата на светилиштето со затворената врата во Лука 13:25-28. Сепак, тие не беа адвентисти на седмиот ден. Но, кои беа тие, како настана тоа учење и кои околности доведоа до такви заклучоци, ќе се обидеме да покажеме.

GSAM 217.1Народот што се одвои од номиналните цркви преку проповедта на адвентската порака, како и оние од кои тие така се одвоиле, се оние на кои им е упатено сведоштвото до петтата и шестата од седумте цркви на Откровението. Предупредувањето до петтата, Сардиската, црква гласи: “Сети се, пак, како си примила и како си слушнала; и држи го тоа цврсто, и покај се. Затоа, ако не бдееш, ќе дојдам на тебе како крадец и нема да знаеш во кој час ќе дојдам на тебе.”⁵ Од овој говор е јасно дека лицата до кои се обраќаше ова ја беа слушнале проповедта за доаѓањето на Господа. Тие јавно тврдеа дека ја примиле, но сега беа на прагот да ја отфрлат.

GSAM 217Црквата Филаделфија

GSAM 217.2Филаделфиската црква, шестата состојба на евангелската црква, е следната спомната. Оваа црква ги претставува луѓето кои биле изведени под проповедта на првата и втората порака од Откровение 14. На оваа црква Господ вели: “Ете, доаѓам наскоро: држи го цврсто она што го имаш, за да не ти ја земе ниту еден човек твојата круна.”⁶ Ним понатаму им се упатени следниве зборови: “Ова го вели Светиот, вистинитиот, кој го има клучот на Давид, кој отвора и никој не затвора, и затвора и никој не отвора: Јас ги знам твоите дела; ете, ти поставив отворена врата, и никој не може да ја затвори; зашто имаш малку сила, и го запази мојот збор, и не го негираше моето име.”⁷

GSAM 217Што е Затворената врата во оваа притча?

GSAM 217.3Што треба да се разбере под отворена и затворена врата во штотуку цитираниот стих? Сметаме дека задоволителен одговор на ова прашање може да се најде во следното објаснување: Додека меѓу адвентистите имаше такви кои примиле напредна светлина и учеа дека Спасителот ја префрлил Својата служба од првата во втората просторија на небесното светилиште, и правилно го претставуваа прашањето за отворената и затворената врата пред оние што сакаа да слушнат, друг клас ѝ се спротивстави на оваа вистина и се обидуваше да воспостави вера во доктрината дека отворената врата е затворена, а затворената врата е отворена. Со тоа тие го попречуваа патот, односно го спречуваа делото на Господовите слуги овде на земјата. Вратите на небесното светилиште се отвораат и затвораат со силата на Христос — “Кој отвора и никој не може да затвори”. Во обраќањето до филаделфиската црква, луѓето што се држат цврсто, го чуваат словото и не го негираат Неговото име, остваруваат победа што отвора врата која никој не може да ја затвори. Ова несомнено се однесува на вратата за пристап до луѓето, која, навидум (како што ќе видиме), луѓето ја беа делотворно затвориле; но како признание за нивната цврстина, Господ им поставува на верните “отворена врата” која никој не може да ја затвори.

GSAM 218Врата на изразување

GSAM 218.1Во Светото Писмо се дадени многу примери во кои вратата се користи во оваа смисла. Павле, пишувајќи им на Коринтјаните, вели: “Ми се отвори голема и делотворна врата, и има многу противници.”⁸ Повторно, во неговото второ писмо до Коринтјаните, тој вели: “Кога дојдов во Троада да го проповедам Христовото Евангелие и ми се отвори врата од Господа, немав мир во душата, бидејќи не го најдов брата мој Тит.”⁹ Тој исто така ги замоли Колосјаните на следниов начин: “Продолжете да се молите и да бдите во истата молитва со благодарност; исто така молете се и за нас, Бог да ни отвори врата за проповед, за да го проповедаме тајството на Христос, за кое и сум во окови.”¹⁰

GSAM 218.2Од овие стихови се гледа дека можностите за проповедање на вистината се нарекуваат отворени врати; а од зборовите упатени до филаделфиската црква, се чини дека во времето кога овој народ беше повикан да излезе, луѓето правеле напорни обиди да ја затворат вратата на проповедта пред нив. Додека филаделфиската црква поминуваше низ искушението, држејќи се цврсто за Неговото “слово” и “име”, словото на Господа до нив беше дека Тој ќе постави пред нив отворена врата која никој не може да ја затвори.

GSAM 219Ситуацијата по 22 октомври 1844 година

GSAM 219.1Имајќи го случајот пред нас, како што е изложено во зборовите на пророштвото, да направиме ретроспективен преглед на ситуацијата како што се развиваа настаните. Како што веќе беше претставено, до април 1844 година, црквите беа отворени за проповед на пораката за доаѓањето, а повиците за работници беа побројни отколку што можеа да ги задоволат живите проповедници. По разочарувањето, во пролетта 1844 година, оние кои не ја прифатиле доктрината искрено, се свртеа против неа. Кога, во летото 1844 година, беа дадени втората ангелска порака од Откровение 14 и “полноќниот повик” (Матеј 25), се појави најжестокото прогонство врз оние кои сѐ уште се осмелуваа да ја потврдат својата вера во блиското доаѓање на Господа. Овие противници се обидуваа на различни начини да ја задушат темата и на секој можен начин да го попречат делото на оние кои сѐ уште ја проповедаа пораката “дојде часот на Неговиот суд”. Вилијам Милер за ова противење рекол: “Тоа е најнеприродно и најнеобјасниво”. Противставувањето беше толку силно кон крајот на двете илјади триста дена што Џорџ Сторс за него рекол: “Завршивме со номиналните цркви и со сите нечесни, освен во онаа мера во која овој повик може да влијае врз нив.”

GSAM 219.2По завршувањето на периодот, откако спротивставувањето и потсмевањето од страна на безбожниците се засилија двојно и тројно, Вилијам Милер за ситуацијата рече: “Ние си ја завршивме нашата работа во предупредувањето на грешниците и во обидот да разбудиме една формална црква. Бог во Својата промисла ја затвори вратата.”¹¹

GSAM 219Општата тврдоглавост на грешниците

GSAM 219.3Овој тек на потсмевачкиот свет не само што ги закорави грешниците против учењето за доаѓањето, туку и сведоштвото на оние во номиналните цркви беше ова: “Кога мислиме за тоа колку се ретки случаите на вистинско преобратување, а од друга страна, кога ја гледаме неспоредливата безочност и окоравеност на грешниците, тогаш и не сакајќи мораме да извикнеме: 'Зар Бог заборавил да биде милостив, или можеби вратата на милоста е затворена?'”¹²

GSAM 220.1Од друг работник читаме уште повеќе за ситуацијата по завршувањето на пророчкиот период: “Тогаш беше речиси невозможно да се дојде до неверниците, разочарувањето во 1844 година толку ги збуни умовите на многумина и тие не сакаа да слушнат никакво објаснување за тоа.”¹³

GSAM 220Сите врати за пристап до неверниците се затворени

GSAM 220.2Таквата состојба, за тоа време, изгледаше дека ја затвора вратата за пристап за сите освен за оние кои сѐ уште цврсто ја држеа својата вера и надеж во скорото доаѓање на Христос. Бидејќи вратата на проповедта се чинеше целосно затворена, а адвентистичкиот народ виде дека постои затворена врата во приказната што се однесува на нивното искуство, лесно може да се види како дошле до заклучокот дека повеќе нема милост за грешниците: или, како што некои изразиле, дека “вратата на милоста е затворена”, особено ако сметале дека затворената врата во оваа приказна и затворената врата во Лука 13 се исти. Ако луѓето целосно одбиваа да слушнат, со тоа закоравувајќи го срцето, како можеа да се обратат?

GSAM 220Кој прв го проповедаше лажното учење за затворената врата?

GSAM 220.3Сега се поставува прашањето: кој почнал да ја проповеда доктрината “нема милост за грешниците”? кој верувал во тоа? и кој ја отфрлил? Како одговор на првото прашање, ќе го насочиме вниманието кон извештајот од посетата што ја направил Џ. В. Хајмс во пролетта 1845 година во државата Мејн. Тој вели:—

GSAM 220.4“Братот Џозеф Тарнер и другите зазедоа став дека ние сме во големата сабота — дека шесте илјади години завршиле — и следствено, ниеден адвентист не треба повеќе да врши физичка работа. Да се прави тоа сигурно, според нивната проценка, ќе резултираше со нивното конечно уништување.

GSAM 220.5“Додека беа во оваа положба на леност во однос на световната физичка работа, ново светло, како што се мислеше, заблеска во умот на братот Тарнер, имено, дека Младоженецот ДОШЕЛ — дека тој дошол на десеттиот ден од седмиот месец на изминалата еврејска година — дека тогаш се случила венчавката — дека тогаш сите девици, во одредена смисла, влегле со него на свадбата, и вратата се затворила!—ниту една од нив не можеше да се изгуби, и ниту една надвор не можеше да се спаси. Така сите духовни работи на оваа моќна планета беа завршени.”¹⁴

GSAM 221Кој цврсто се спротивстави на лажната теорија?

GSAM 221.1Пастор Тарнер почна да ја учи својата доктрина “веќе нема милост” во Париз, Мејн, и некое време имаше доста следбеници во тој дел од земјата. Бидејќи вратата за пристап до луѓето надвор од адвентистите беше толку целосно затворена, без разлика дали беа исповедници или не, многумина сосема природно се приклонија кон гледиштето на Тарнер за тоа прашање.

GSAM 221.2За да не биде погрешно сфатен терминот адвентисти, отсега натаму ќе зборуваме за овој народ како за адвентисти на првиот ден; и многумина од оваа класа ги прифаќаа ставовите на г. Тарнер. Тие сѐ уште не ја беа виделе ниту слушнале вистината за саботата, ниту пак беа слушнале за пораката на третиот ангел. За нив г-ѓа Вајт вака зборува во една од нејзините публикации:—

GSAM 221.3“По истекот на времето на очекување во 1844 година, адвентистите сѐ уште веруваа дека доаѓањето на Спасителот е многу блиску; тие сметаа дека достигнале важна пресвртница и дека делото на Христос како застапник на човекот пред Бога престанало. Откако го дадоа предупредувањето за блискиот суд, тие почувствуваа дека нивната работа за светот е завршена и го изгубија товарот на душата за спасението на грешниците, додека дрското, богохулно потсмевање на безбожниците им се чинеше како уште еден доказ дека Духот Божји бил повлечен од оние што ја отфрлиле Неговата милост. Сето ова ги потврди во верувањето дека пробниот период завршил, или, како што тие се изразуваа, ‘вратата на милоста е затворена’. Како што е наведено, адвентистите за кратко време беа обединети во верувањето дека вратата на милоста е затворена.”¹⁵

GSAM 222.1Во овој цитат г-ѓа Вајт го изнесува ставот што го зазеле адвентистите од првиот ден. Таа дури ни не наговестува дека во тоа верувала. Како што е прикажано погоре, доктрината првпат била проповедана од Џозеф Тарнер во Париз, Мејн. Г-ѓа Вајт (тогаш госпоѓица Хармон) го сретнала Џозеф Тарнер на горенаведеното место во почетокот на пролетта 1845 година и го слушнала како ја објавува својата доктрина “веќе нема рачен труд за адвентистите и нема повеќе милост за грешниците”, и му кажала отворено дека “подучува лажна доктрина; дека сѐ уште има милост за грешниците и за оние кои не ја отфрлиле вистината со полна свест”.

GSAM 222Против теоријата “Без милост”

GSAM 222.2Џ. Н. Ендрјус, кој живеел во Париз, Мејн, во 1844 и 1845 година и кој бил целосно запознаен со однесувањето на луѓето таму, како и со она на Џозеф Тарнер, кој учел дека повеќе нема милост за грешниците, за ставот на госпоѓица Хармон по тоа прашање во тоа време вели: “Наместо визиите да ги наведат да го прифатат ова гледиште, тие ги поправија оние што сѐ уште се држеле до него.”¹⁶

GSAM 222.3Госпоѓица Хармон ја направила својата втора посета во Париз, Мејн, во летото 1845 година. За оваа посета ќе цитирам од г-ѓа Труздијл, која тогаш живеела во Париз. Таа вели:—

GSAM 222.4“За време на посетата на госпоѓица Хармон во Париз, Мејн, во летото 1845 година, ѝ ги изложив деталите за една моја драга пријателка чијшто татко ѝ забранил да присуствува на нашите собири, па следствено таа не ја отфрлила светлината. Таа насмевнувајќи се одговори: ‘Бог никогаш не ми покажал дека нема спасение за такви лица. Тоа се само оние на кои им била претставена светлината на вистината и кои свесно ја отфрлиле’.”¹⁷

GSAM 222.5Таа исто така зборува за третата посета на госпоѓица Хармон во Париз, во 1846 година, на следниов начин:—

GSAM 222Уште едно побивање на лажната теорија

GSAM 222.6“Уште една прилика вредна за споменување беше визијата дадена во 1846 година, во Париз, Мејн. На госпоѓица Хармон ѝ беше покажано дека кога Сатаната не може да ги спречи искрено-срдечните да ја извршат целата своја должност, тој ќе ја употреби својата вештина за да ги турне подалеку од она што го бара должноста. Една добра сестра им кажуваше на црквите дека Бог ги отфрлил затоа што тие ја отфрлиле пораката испратена од небото за да ги спаси. На сестра Хармон ѝ беше покажано дека нема вистина во нејзината порака, бидејќи имаше многумина во црквите кои сѐ уште ќе ја прифатат вистината; дека добрите ангели сѐ уште ќе почнат да работат за душите во тие цркви, и кога ќе го сторат тоа, тие [ангелите] ќе ја остават оваа сестра, со нејзината порака [мислејќи на нејзината порака “без милост”], пред вратата.”¹⁸

GSAM 223Нема противречност

GSAM 223.1Бидејќи има такви кои се многу ревносни во обидот да докажат дека г-ѓа Вајт некогаш ја учела теоријата за “веќе нема милост за грешниците”, а сега учи спротивното, ќе претставам сведоштва од оние кои се запознаени со нејзината работа од 1845 година, во врска со нејзините напори за обратување на грешниците. Следново е изјава од Ајра Ејби, од Брукфилд, округ Медисон, држава Њујорк:—

GSAM 223.2“Помеѓу 1846 и 1850 година, братот и сестрата Вајт дојдоа во нашата куќа и беа многу ревносни за децата и за оние што не ја отфрлиле вистината. Тие работеа за необратените души и никогаш не се сеќавам да сум слушнал сестра Вајт да каже дека нема надеж за оние што отстапиле од верата и за оние што не ја отфрлиле вистината.”¹⁹

GSAM 223Сведоштво на адвентисти на првиот ден

GSAM 223.3Што се однесува до тоа што адвентистите на првиот ден од Нова Англија знаат за екстремната доктрина за затворена врата, нека сведочи следново писмо:—

GSAM 223.4“Од 5 до 9 август 1891 година, одржав дебата со пасторот Мајлс Грант во Брукстон, град со околу 30.000 жители. Дебатата се одржа во големиот шатор, а претседаваше г. Џон Барбур, некогашен претседател на градскиот совет. Овој град е оддалечен околу дваесет милји од Бостон. Дебатата беше за прашањето на саботата, но г. Грант се обиде да го вметне во дебатата прашањето за искуството на сестра Вајт во ова дело. Тој тврдеше дека ‘ѝ било покажано, уште во 1844 година, дека пробниот период помина и дека повеќе нема милост за грешниците’”.

GSAM 224.1“Како одговор, му реков дека адвентистите од првиот ден, речиси сите, во еден период, пред да се разделиме од нив, го зазедоа тој став, и дека наместо г-ѓа Вајт воопшто да го поддржува тој став, една од првите работи што ѝ беа покажани беше дека тој став е ‘невистинит’ и дека сѐ уште има милост за грешниците. Реков: ‘Ова е така и пастор Грант знае дека е така.’ Додека го велев ова, голем број од адвентистите на првиот ден пред мене [тој клас сочинуваше прилично голем дел од луѓето во полниот голем шатор] кимнаа со главите во знак на силно и позитивно согласување со изјавата. Доволно е да се каже дека пастор Грант не ја спомна таа точка повторно во дебатата.” Потпишано “Џорџ Е. Фајфилд, Саут Ланкастер, Масачусетс, 6 декември 1895 г.”

GSAM 224Г-ѓа Вајт секогаш во потрага по спасението на грешниците

GSAM 224.3Дека г-ѓа Вајт работела за обратување на грешниците од 1844 година до денес, дополнително се докажува со овие факти: Таа и пастор Вајт одржале состанок во куќата на Алберт Белден, во Роки Хил, Конектикат, почнувајќи од 20 април 1848 година. На овој состанок се работело за обратување на некои луѓе од светот. Пастор Вајт и неговата сопруга покажувале посебен интерес за таквите души. По ова прашање ќе го дадеме сведоштвото на еден од оваа класа кој бил крстен од рацете на пастор Вајт. Џон Ј. Вилкокс, пишувајќи од Кенсингтон, Конектикат, на 22 февруари 1891 година, вели:—

GSAM 224.4“Јас бев приведен кон вистината во времето кога се одржуваа собири во недовршената просторија на куќата на братот А. Белден во Роки Хил, Конектикат. Моето примање на светлината на сегашната вистина беше преку трудот на братот и сестрата Вајт. Брат Вајт ме крсти набргу потоа. Но, да не бев охрабрен и зајакнат од нив, не знам дали некогаш ќе се осмелев да помислам или да почувствувам дека сум прифатен од Господ. Тие длабоко се интересираа за мене и се трудеа да ми помогнат.”

GSAM 225.1Пастор Вајт за таа средба напишал во писмо до Стокбриџ Хауланд од Топшам, Мејн: “Братот Бејтс ги претстави заповедите во многу јасно светло, а нивната важност беше нагласена со многу моќни сведоштва. Словото имаше ефект да ги зацврсти оние што веќе беа во вистината и да ги разбуди оние што не беа целосно одлучени.”

GSAM 225Труд за грешници во Осуего, Њујорк.

GSAM 225.2Во 1849 година, пастор Џејмс Вајт и неговата сопруга работеле во Осуего, Њујорк. На тие состаноци, Хирам Патч и една госпоѓица Бенсон, кои беа свршени, се обратиле кон Бога и кон сегашната вистина.

GSAM 225.3Во март 1850 година, повторно се одржаа собири во Осуего. Во Present Truth за април, пастор Вајт, зборувајќи за тие собири, рекол:

GSAM 225.3“Сега се води многу интересна работа меѓу децата на остатокот во овој град. Нивното спасение беше главна тема на нашите собири во последните две саботи, и Бог чудесно нѐ благослови. Вистината имаше добар ефект врз нас, како и врз нашите деца. Во вечерта по последниот прв ден, имавме состанок за нивна посебна корист и Духот Господов се излеа меѓу нас. Сите деца се поклонија пред Господа и изгледаше дека ја чувствуваат важноста од чување на заповедите, особено петтата, и од барањето спасение преку Исуса Христа. Ова беше еден од најинтересните состаноци на кои некогаш сум присуствувал.”

GSAM 225.4Во Present Truth од ноември 1849 година, пастор Вајт објави извештај за извесен број луѓе кои се обратиле и биле крстени; а во последниот број од овој весник во 1850 година има извештај за состанок одржан во Вејтсфилд, Вермонт, и за присуството на Хеман Черчил, кој штотуку се обратил од светот. Во статијата тој е наречен “брат”. Како тоа би можело да биде ако немаше повеќе милост за грешниците?

GSAM 226Сведоштво на дваесет и еден сведок

GSAM 226.1Во оваа врска даваме сведоштво потпишано во 1888 година од дваесет и еден поединец, од кои секој бил во адвентското движење во 1844 година и бил запознаен со појавата на пораката на третиот ангел. Сите биле во пораката пред 1851 година, а повеќето од нив биле поврзани со адвентистите на седмиот ден речиси од самиот почеток на пораката:—

GSAM 226.2“Ние, потпишаните, кои бевме добро запознаени со адвентското движење во 1844 година при истекувањето на времето, и кои исто така ја прифативме вистината на пораката на третиот ангел уште во 1850 година, со ова доброволно ги потпишуваме нашите имиња на следнава изјава во врска со доктрината за затворена врата, која ја држеа верниците во пораката на третиот ангел од времето на нејзиното појавување до гореспоменатиот датум и понатаму.

GSAM 226.3“Тие веруваа, во согласност со Откровение 3:7, 8 и другите списи, дека на крајот на двете илјади триста дена од Даниел 8:14, Христос ја завршил Својата служба во првиот оддел на небесното светилиште, ја префрлил Својата служба во најсветото место и го започнал делото на судот, менувајќи го Својот однос во овој поглед кон планот на спасението. Тука една врата се отвори, а една се затвори.

GSAM 226.4“Тие веруваа дека оние кои имаа јасна светлина за пораката на првиот ангел, а се свртеа против неа, жестоко спротивставувајќи ѝ се, беа отфрлени од Бога. Но, тие не веруваа дека оние кои не ја имале светлината или оние кои не наполниле години на одговорност пред 1844 година, ако го побараат Бога со искрени срца, ќе бидат отфрлени.

GSAM 226.5“Иако веруваа, заедно со Вилијам Милер и големата маса адвентисти веднаш по истекот на времето, дека нивната работа за светот е завршена и дека Господ ќе дојде многу наскоро, сепак, откако светлината врз светилиштето и третата порака го објаснија нивното разочарување, тие не веруваа дека милоста е завршена, освен за оние што ја отфрлиле светлината.”

GSAM 227.1Потпишано: “Џ. Б. Свит, Саут Сегино, Мичиген; Семјуел Мартин, Вест Ринџ, Њу Хемпшир; Ајра Ејби, Норт Брукфилд, Њујорк; г-ѓа Р. Б. Ејби, Норт Брукфилд, Њујорк; г-ѓа Дијана Ејби, Норт Брукфилд, Њујорк; г-ѓа Л. Б. Ејби, Норт Брукфилд, Њујорк; Хеман С. Герни, Мемфис, Мичиген; Ен Е. Герни, Мемфис, Мичиген; Вилијам Гифорд, Мемфис, Мичиген; г-ѓа Мери С. Чејс, Бетл Крик, Мичиген; С. М. Хауланд, Бетл Крик, Мичиген; г-ѓа Ф. Х. Лунт, Бетл Крик, Мичиген; г-ѓа Мелора А. Ешли, Бетл Крик, Мичиген; г-ѓа Каролина А. Доџ, Бетл Крик, Мичиген; г-ѓа Сара Б. Випл, Бетл Крик, Мичиген; Г-ѓа Урија Смит, Бетл Крик, Мичиген; Г-ѓа Паулина Р. Хелигас, Молин, Канзас; Р. Г. Локвуд, Сент Хелена, Калифорнија; Г-ѓа Р. Г. Локвуд, Сент Хелена, Калифорнија; Рубен Лавленд, Северен Хајд Парк, Вермонт; Г-ѓа Белинда Лавленд, Северен Хајд Парк, Вермонт.”

GSAM 227Визија погрешно сфатена

GSAM 227.2Направен е обид да се толкува визија дадена на г-ѓа Вајт во Топшам, Мејн, на 24 март 1849 година, како учење на оваа погрешна доктрина — дека нема повеќе милост за грешниците. Оваа визија беше дадена токму кога се воведуваа “рочестерските чукања” (спиритуализам). Г-ѓа Вајт видела дека мистериозните знаци и чудеса и лажните реформации ќе се зголемат и ќе се прошират. Овие реформации не беа реформации од грешка кон вистината (таа не рече дека никогаш нема да има такви реформации, туку дека видот што ѝ беше покажан, каде што користеле човечко влијание, беше таков), туку од лошо кон полошо; бидејќи оние што исповедаа промена на срцето само се беа облечеле во религиозна облека која го покриваше беззаконието на злобното срце. Некои изгледаа навистина обратени, со што можеа да го измамат Божјиот народ; но да можеше да се видат нивните срца, тие ќе изгледаа црни како и секогаш.

GSAM 227.3Потоа таа рече: “Мојот придружник-ангел ми заповеда да ја барам маката на душата за грешниците, како што имаше порано. Гледав, но не можев да ја видам; зашто времето на нивното спасение е поминато.”²⁰

GSAM 228.1Се тврди дека оваа визија учела дека повеќе нема милост за грешниците, но ние прашуваме: Како можело тоа да биде кога таа ѝ се спротивставила на таа доктрина уште од самиот момент кога Џозеф Тарнер првпат ја подучувал во пролетта 1845 година и постојано усрдно работела за обратувањето и спасението на грешниците?

GSAM 228.2Во Supplement to Experience and Views, објавен во 1854 година, г-ѓа Вајт вели: “‘Лажните реформации’ на кои се мисли, сѐ уште треба поцелосно да се видат. Оваа визија се однесува поточно на оние кои ја слушнале и ја отфрлиле светлината на адвентната доктрина. Тие се предадени на силни измами. Таквите нема да го имаат ‘трудот на душата за грешниците’ како порано.”²¹

GSAM 228.3Противниците тврдат дека знаат повеќе за тоа што г-ѓа Вајт гледала во оваа визија отколку што таа самата знаела. Да го испитаме тоа на момент во врска со нивната верзија за тоа; имено, дека таа ја гледала состојбата на грешниците наместо состојбата на обновувачите. Така, таа ги погледнала грешниците за да најде “мака на душата за грешниците, но не можела да ја види”. Кој некогаш пронашол мака на душата за грешниците само со тоа што ги погледнал? Но, прашуваме, што е со луѓето спомнати во горенаведеното сведоштво кои едноставно користеле човечко влијание и месмеризам за да добијат обратеници, нарекувајќи го тоа дело на Божјиот Дух? Дали овие противници, кои беа толку загрижени да покажат дека г-ѓа Вајт ја учела екстремната теорија за “затворена врата”, се подготвени да признаат дека овие обновувачи биле свети луѓе и дека добивале вистински обратеници?

GSAM 228.4Очигледно е за секое искрено размислување дека класата луѓе на кои се упатува во овој контекст беа оние кои тврдеа дека го имаат тоа страдање на душата, иако ги имаа отфрлено светлината и вистината и користеа месмеризам за да добијат обратеници. Таквите не можеа да имаат вистинско страдање на душата за грешниците кога самите беа подложни на проклетство; бидејќи “времето на нивното [нивното сопствено] спасение поминало”.

GSAM 229.1Од визијата на г-ѓа Вајт од 24 март 1849 година, некои лица се обиделе да извлечат заклучок дека таа учела оти нема повеќе милост за грешниците; но ние веќе покажавме дека во 1845 година, во Париз, Мејн, таа учела дека има милост за сите оние кои не ја отфрлиле светлината и вистината свесно и со разбирање. Во визија дадена на истото место во 1846 година, било покажано дека Господ има “народ во црквите кој не ја отфрлил вистината”. На оние поединци кои размислувале поинаку, им била дадена забелешка, велејќи дека Божјите ангели сѐ уште ќе работат за таквите, и кога тие ќе почнат да работат, оние кои ги осудувале ќе бидат оставени надвор.

GSAM 229.2Повторно, во април 1848 година, пастор Вајт и неговата сопруга работеле во Роки Хил, Конектикат, за обраќање на грешниците. Сето тоа докажува дека визијата од 24 март 1849 година е во согласност со онаа дадена во Париз, Мејн, во 1846 година, и со постапката што ја следеле овие слуги Божји во април 1848 година.

GSAM 229Поразен лажен проповедник на верско будење

GSAM 229.3Оваа визија беше првпат објавена во Конектикат, во 1849 година. Еден служител таму многу ревносно работеше за да добие обратеници, дури тврдејќи дека го има дарот на јазици. Тој се трудеше да стекне влијание врз малата група чувари на саботата во Роки Хил. Една од нив ја нарече “драга светица на Господа”. Во негово присуство г-ѓа Вајт имаше визија која ја покажуваше измамничката природа на неговата работа и дека неговата “драга светица” постапуваше спротивно на седмата заповед. Оваа госпоѓа “светица” го негираше обвинението, а служителот силно се залагаше, обидувајќи се да добие сочувство за “бедната светица на Господа”, како што ја нарекуваше. Во ноќта што следела, оваа млада жена доживеала напад на холера морбус и мислела дека ќе умре. Таа ја повикала г-ѓа Вајт и признала дека она што било покажано за неа е вистина; дека е виновна токму за она што г-ѓа Вајт го изјавила. Така, овој лажен проповедник не успеал да ја измами таа група, а природата на неговата работа била разоткриена, што ненадејно ги прекинало неговите напори на тоа место.

GSAM 230Уште еден лажен проповедник на будење во Осуего, Њујорк

GSAM 230.1Како дополнителен пример на принципот изложен во горенаведеното сведоштво, и за да покажеме како пастор Вајт и неговата сопруга сѐ уште се труделе во 1849-50 година за обратување на грешниците, ги даваме следниве факти, кои ми ги раскажаа Елијас Гудвин и други од раните членови на црквата во Осуего, државата Њујорк:—

GSAM 230.2Во тоа време (1849) во местото живееше еден млад човек по име Хирам Патч. Тој беше свршен за една млада девојка за која наскоро потоа се ожени. Тие беа неспасени луѓе, но присуствуваа на состаноците што ги одржуваа пастор Вајт и неговата сопруга и беа речиси убедени да станат христијани. Во тоа време во една од црквите во Осуего започна будење, не од служителите, туку од истакнат лаик, благајник на окружните фондови. Овој човек изгледаше многу ревносен и тврдеше дека има голема грижа за грешниците. Тој ги стискаше рацете додека се молеше за необратените, очигледно во најголема мака поради нивната изгубена состојба.

GSAM 230.3Г-дин Патч и неговата свршеница оделе на овие собранија за будење и биле во недоумица како да одлучат. Тие биле присутни во една прилика кога г-ѓа Вајт имала визија во која ѝ било укажано на Осија 5:6, 7, каде што пишува: “Ќе одат со своите стада и со своите говеда да го бараат Господа; но нема да го најдат, бидејќи се оддалечил од нив. Постапија предавнички против Господа; зашто родија туѓи деца: сега ќе ги проголта месецот со нивните имоти.” ѝ беше покажано дека оние што го водеа ова будење не беа во правилен однос со Бога и дека немаа вистинска душевна грижа за грешниците.

GSAM 231Пророштво за неуспех

GSAM 231.1Потоа таа му рече на г. Патч: “Ми беше кажано да ви кажам дека во овој случај изјавата од текстот ќе се исполни буквално. Почекајте еден месец и сами ќе го дознаете карактерот на луѓето кои се вклучени во ова будење и кои тврдат дека имаат толку голема грижа за грешниците.” Г. Патч рече: “Ќе почекам.”

GSAM 231.2Во рок од две недели откако беше дадена оваа визија, споменатиот благајник, кој тврдеше дека има таква душевна мака за грешниците, во својата глумена агонија доживеа пукање на крвен сад во стомакот и мораше да биде однесен во кревет поради губење на крв. Со работата на благајничката канцеларија мораше да се зафати шерифот на округот, кој заедно со еден од констеблите го провери салдото од книгата на благајникот, а потоа ги изброи парите како подготовка за преземање на работата, кога, ете, се покажа дека недостасуваат пари во износ од цели 1.000 долари.

GSAM 231.3На шерифот и на констаблот им се чинеше невозможно човек толку посветен на будењето да е виновен што ги зел парите. Тие мислеа дека сигурно ги исплатил и заборавил да направи соодветна евиденција во книгата; или можеби ги депонирал во банка, па затоа не се појавиле во сметката во сефот. Во секој случај, мораа да побараат задоволителен извештај од него, но тоа требаше да се направи со претпазливост; бидејќи ако ги имал парите, тој несомнено ќе се обидел да ги сокрие. Затоа беше договорено еден од нив да тргне пред нив и да се сокрие во шталчето зад куќата, за да ја набљудува задната врата во случај да има какви било маневри, додека шерифот требаше да влезе низ предната врата. Кога шерифот се приближи до куќата и влезе низ предната врата, тој ја забележа облеката на една жена која штотуку излегуваше низ задната врата. Човекот во шталчето ја виде жената како брзо оди до нанос од снег, копа дупка во снегот и става нешто таму, што го покри со снег, и се врати во куќата.

GSAM 232.1Шерифот дојде до креветот на благајникот и, откако се распраша за неговата здравствена состојба, намекна за нивните недоумици во канцеларијата, сугерирајќи дека тој веројатно може да ја објасни потешкотијата. Мажот, многу вознемирен, ја крена раката кон небото и, повикувајќи го Бог за сведок, рече дека не знае ништо за парите. Токму тогаш влезе сопругата и сакаше да знае што се случува и зошто нејзиниот сопруг е толку вознемирен. Мажот одговори: “Мислат дека ги имаме нивните пари.” Жената тогаш ги подигна рацете на ист начин и повика Бог за сведок дека тие ги немаат парите и, покрај тоа, не знаат ништо за нив. Штом ја заврши реченицата, полицаецот, кој беше побрзал од своето скривалиште до снежната наслака кога таа влезе во куќата, се вмеша со овие зборови: “Госпоѓо, што е ова? Ве видов како излегувате од куќата и го оставате ова во снежната наслака, и еве ја, исчезнатата вреќа со пари, на која пишува 1.000 долари.”

GSAM 232.2Како што можеше да се очекува, тоа будење ненадејно пропадна. Господин Патч и неговата свршеница, откако дознаа за карактерот на оној што го водеше будењето, застанаа за вистината и се здружија со адвентистите на седмиот ден, чии достојни членови останаа до денот на својата смрт.

GSAM 232.3Оваа визија, како што е јасно, беше дадена во интерес и за посебна корист на неверниците и резултираше со обратување на грешниците, додека нејзиното непосредно влијание беше врз оние кои самите беа грешници и отфрлени од Господ поради нивната лицемерност. Тие “постапиле предавнички против Господ;” тврдејќи дека имаат голема душевна мака за грешниците, тие само родија “туѓи деца”.

GSAM 232Лицемерен работник во Камден, Њујорк

GSAM 232.4Меѓу другите места што ги посетиле пастор и г-ѓа Вајт во текот на зимата 1849–50 година, беше градот Камден, Њујорк, на околу четириесет милји од Осуего, каде што сѐ уште живееле. За оваа средба, г-ѓа Вајт вели:

GSAM 232.4“Пред да отидам, ми беше покажана малата група што таму ја исповедаше вистината, и меѓу нив видов жена која исповедаше голема побожност, но која беше лицемерка и го заблудуваше Божјиот народ.”²²

GSAM 233.1Во јануари 1884 година, додека работев во државата Њујорк, ги дознав следните детали од г. Престон, кој беше жител на Камден во времето на горенаведената конференција и кај кого престојуваа пастор Вајт и неговата сопруга за време на состанокот:—

GSAM 233.2“Оваа жена учеше екстремни ставови за темата на посветувањето, велејќи дека постои состојба на совршенство што треба да се постигне, каде што личноста би била целосно над Божјиот закон; и тврдеше дека ја достигнала таа совршена состојба. Со оваа доктрина за светост таа ги вознемируваше умовите на некои од нашите луѓе во Камден. На сестра Вајт ѝ беше покажано дека со целата оваа претендирана светост на жената, нејзиното срце беше црно од грев, а во животот беше изопачена.

GSAM 233.3“Додека беше на ова место, сестра Вајт доби уште едно видение, во присуство на оваа жена, која изгледаше дека има голем товар во душата за неспасените; но сестра Вајт ѝ рече дека тоа не е вистинско мачење на душата за грешниците, бидејќи нејзиниот сопствен начин на живот беше таков што таа самата не беше во правилен однос со Бога. ‘Значи’, рече г. Престон, ‘она што се нарекува Визијата од Камден се однесуваше дефинитивно и особено на случајот на таа жена, а не на состојбата на грешниците воопшто, и ние така го разбравме во тоа време.’”

GSAM 233.4Откако г-ѓа Вајт ја раскажа својата визија, жената стана и рече: “Бог го знае моето срце и ако можевте да го видите, ќе видевте дека е чисто и неизвалкано”. Така заврши собранието. Меѓутоа, не подолго потоа, жената се разболела тешко и мислела дека умира. Рекла: “Морам да ја видам сестра Вајт; имам исповед за неа. Ѝ реков дека сум добра жена, дека сум чиста. Не е така. Јас сум зла жена. Овој човек со кого живеам не ми е сопруг. Јас оставив добар сопруг во Англија и едно мало дете и побегнав со овој човек. Никогаш не бевме венчани. Претендирав дека сум докторка и продавав лекови за кои на суд се заколнав дека ме чинат 1 долар по шише, а всушност ме чинеа само дванаесет центи по шише. Исто така, се заколнав дека кравата што ја продадовме на еден сиромашен човек нѐ чинеше 30 долари, кога всушност нѐ чинеше само 20 долари.”²³

GSAM 234.1На таквите лицемерни претендери им се однесуваат зборовите на г-ѓа Вајт во врска со “маките на душата за грешниците”, а не на грешниците воопшто. Земајќи ги предвид фактите изложени погоре, кои покажуваат дека доктрината за “веќе нема милост” за грешниците била целосно осудена уште од првото нејзино проповедање во пролетта 1845 година; и дека г-ѓа Вајт искрено се трудела за обратување на грешниците од тој датум па сѐ до сега, кој може да поверува дека во 1851 година, кога била објавена нејзината книга со наслов Experience and Views, таа имала намера да учи дека “веќе нема спасение за грешниците”?

GSAM 234Човек без милост

GSAM 234.2Дури и во 1848 година, тука и таму имаше поединец кој тврдеше дека повеќе нема милост за грешниците. Тие, сепак, не беа адвентисти на седмиот ден. Еден од оваа класа, по име Свит, живееше во градот Рочестер, Њујорк. Веднаш откако јавно ја исповедав својата вера и бев крстен меѓу адвентистите на првиот ден, присуствував на собир во шатор во Канандаигуа, Њујорк, кој го водеа пасторите Џ. К. Бајвотер и Џорџ В. Барнхам. Овој човек Свит беше присутен и изрази многу сериозни сомнежи за искреноста на моето религиозно искуство, бидејќи тој “мислеше дека сега не е можно грешниците да се обратат”.