Поглавје 7 — Брзиот напредок на Пораката

GSAM 126.1“И видов друг силен ангел како слегува од небото, облечен во облак; и виножито беше над главата негова, и лицето негово беше како сонце, а нозете негови како огнени столбови; и имаше во раката своја една мала отворена книга; и ја стави десната нога своја на морето, а левата нога на земјата, и извика со силен глас, како кога рика лав: и откако извика, седум громови ги искажаа своите гласови.... И ангелот што го видов како стои на морето и на земјата ја подигна својата рака кон небото и се заколна во Оној што живее засекогаш, кој го создаде небото и нештата што се во него, и земјата и нештата што се во неа, и морето и нештата што се во него, дека нема веќе да има време: но во деновите на гласот на седмиот ангел, кога ќе почне да труби, тајната на Бога ќе се заврши, како што им објави на своите слуги пророците.”¹

GSAM 126Ангел, симбол на човечките гласници

GSAM 126.2Како што веќе е покажано, делото на проповедање на евангелието му е доверено на човекот, и Господ го ветил Својот благослов на таа инструменталност до “крајот на светот”.² Значи, ангелот што ја носи оваа порака мора да биде симбол на порака за времето која треба да се проповеда на жителите на земјата. Пораката се прогласува од книга што е “отворена”, што јасно имплицира дека некогаш била затворена. Овие гласници се почитувани од Бога; зашто “виножитото”, знак на Божјиот завет, е над нив, и тие стојат облечени во светлината на Божјата слава и ја објавуваат пораката со авторитет на Творецот на сѐ што постои. Она што овде се објавува е порака за времето, некогаш “запечатена”, но сега објавена од “отворена” книга.

GSAM 127.1Во претходните поглавја е докажано дека Господ го означил времето кога светлината треба да биде дадена во врска со завршувањето на големиот пророчки период — две илјади триста дена — што води до истражниот суд; дека предвидувањето дека знаењето ќе се зголеми точно се исполнило со подигнувањето на многумина на кои им ја открил таа светлина; и дека Тој исто така го означил времето кога треба да се научи “примерот со смоквата”, преку подигнување на Неговите учители тогаш и таму да излезат и да го проповедаат тој пример на светот. Со иста таква точност Тој го означил моментот кога временската порака треба да прерасне во својот силен вик, и исто толку точно тоа се исполнило.

GSAM 127Гласниот Повик на Првата Порака

GSAM 127.2Временскиот момент кога требаше да се извикне силниот вик на оваа прокламација е прашање од интерес. Тој е овде поставен помеѓу звучењето на шестата и седмата труба, што може да се види не само од неговата положба во записот на Писмото, туку и од самата порака, која вели: “Во деновите на гласот на седмиот ангел, кога ќе почне да труби, тајната на Бога ќе се заврши, како што им објави на Своите слуги, пророците.” Ова е непобитен доказ дека времето објавено во оваа порака се протега до трубењето на седмата труба.

GSAM 127Времето на Гласниот Повик

GSAM 127.3Кога седмиот ангел ќе затруби, читаме дека “се отвори Божјиот храм на небото и во неговиот храм се виде ковчегот на неговиот завет.”³ Во службата на земното светилиште, просторијата што го содржеше ковчегот — најсветото место — се отвораше само еднаш годишно; тоа беше на денот на помирувањето, и со цел бришење на гревовите — очистување на светилиштето. Времето за кое зборуваат пророците, кога ова дело на очистување, извршено од Христос, треба да се случи, е на крајот на две илјади триста дена.⁴ Исто така се наведува дека кога ќе затруби седмиот ангел, гласови на небото велат дека дојде времето мртвите да бидат судени.⁵

GSAM 128.1Овој пророчки симбол од Откровение 10 го претставува времето кога оваа порака треба да се прогласи “со силен глас”, и конечно, “како кога лав рика”. Времето кога, според ова пророштво, пораката требаше да се засили до својот “силен вик” е од завршувањето на шестата труба до крајот на тој пророчки период што води кон очистувањето на светилиштето, со други зборови, до крајот на двете илјади триста дена. Првите четири труби го најдоа своето исполнување во војните на Готите, Вандалите, Хуните итн., кои го поделија Западен Рим на десет делови или кралства.

GSAM 128Петтата труба

GSAM 128.2Петтата труба го претставува подемот на исламот со неговиот облак од заблуди, но особено периодот на “пет месеци”, или сто и педесет буквални години од времето кога “имаа крал над себе”. На 27 јули 1299 година, Осман, основачот на Отоманската империја, ја нападна територијата на Никомедија. Од тоа време Османлиите ја вознемируваа и “мачеа” Источната римска империја сѐ до 27 јули 1449 година, односно сто и педесет години од звучењето на петтата труба. Во тоа време Турците дојдоа со своите сили против самиот град Цариград, користејќи барут во своето војување; и од еден тежок топ, за кој историчарот Гибон вели дека биле потребни шеесет волови за да го влечат, тие испукаа големи карпи кон ѕидините на Цариград.

GSAM 128Завршувањето на шестата труба

GSAM 128.3Околу тоа време почина Јован Палеолог, кој според историчарите е последниот византиски император. Константин Дејкоз беше законитиот наследник на престолот, но се вели дека неговиот страв од Амурат, турскиот султан кој водеше војна против него, го натерал да побара дозвола од Амурат да се искачи на престолот. Таков чин речиси би изгледал како откажување од престолот во корист на Турците. Всушност, многу наскоро Османлиите го зазедоа градот Цариград и Источното Римско Царство. Така тие (политички) “го убија” тоа царство кое претходно го “мачеа”. Тие требаше да го “убијат” за “еден час, и еден ден, и еден месец, и една година”.

GSAM 129.1Ако ова се земе како пророчко време, еден ден за една година, колку долго време би било тоа? Проблемот е едноставен: една година, 360 дена, или години; еден месец, 30 дена, или години; и еден ден, една година — вкупно, 391 ден, или, буквално, 391 година. Бидејќи еден час е дваесет и четвртиот дел од денот, како симбол, тоа би било половина месец, односно петнаесет дена. Целото време на независното владеење на Османлиската империја над територијата на Источното Римско Царство би било, следствено, 391 година и 15 дена. Ова, додадено на 27 јули 1449 година, нѐ носи до 11 август 1840 година, како крај на периодот на турска независност, како што е наведено под шестата труба.

GSAM 129Д-р Јосаја Лич го предвидува падот на Отоманската Империја

GSAM 129.2Во 1838 година, д-р Јосаја Лич од Филаделфија, Пенсилванија, откако ја прифатил вистината изложена од Вилијам Милер, се здружил во работата за поголемо објавување на пораката. Тој подготви статии за печат за темата на седумте труби од Откровението. Тој зазеде недвосмислена позиција дека шестата труба ќе престане да звучи и отоманската власт ќе падне на 11-ти август 1840 година, и дека тоа ќе му покаже на светот дека еден ден во симболичното пророштво претставува една година од буквално време.

GSAM 129.3Некои од браќата, па дури и оние што веруваа со него по ова прашање, трепереа од страв за исходот “ако не се оствари”, како што тој велеше. Сепак, тоа не го обесхрабри, туку тој продолжи да прави сѐ што е во негова моќ за да ги промовира своите ставови за турското прашање. Јавните весници го раширија неговото тврдење на таа тема. Клубовите на неверниците го дискутираа прашањето на своите состаноци и велеа: “Еве еден човек што се осмелува да тврди нешто, и ако ова прашање се оствари како што тој вели, тоа без сомнение ќе го потврди неговото тврдење дека еден ден во пророштвото симболизира една година, и дека две илјади триста дена се толку години, и дека тие ќе завршат во 1844 година.”

GSAM 130.1Објавувањето на предавањето на д-р Лич предизвика општо вознемирување, и така многу илјади луѓе беа повикани да внимаваат на завршувањето на тешкотиите што се појавиле помеѓу Мехмет Али, пашата на Египет, и турскиот султан. Стотици рекоа: “Ако ова прашање заврши така како што тврди докторот, тоа ќе го потврди принципот ‘година-ден’ за толкување на симболичното време и ние ќе станеме адвентисти.”

GSAM 130Турскиот султан во војна со пашата на Египет

GSAM 130.2Неколку години пред 1840 година, султанот беше вовлечен во војна со Мехмет Али, пашата на Египет. Во 1838 година, немирите меѓу султанот и неговиот египетски вазал за тоа време беа спречени од влијанието на странските амбасадори. Сепак, во 1839 година, непријателствата повторно започнаа и продолжија сѐ додека, во општа битка меѓу армиите на султанот и Мехмет, армијата на султанот не беше целосно разбиена и уништена, а неговата флота не беше заробена од Мехмет и однесена во Египет. Султанот беше толку целосно ослабен што, кога војната повторно започна во август, тој имаше само два воени брода од прв ранг и три фрегати како тажни остатоци од некогаш моќната турска флота. Мехмет категорично одби да ја предаде флотата и да му ја врати на султанот и објави дека ако силите се обидат да му ја одземат, тој ќе ја запали. Во таква состојба беа работите, кога во 1840 година Англија, Русија, Австрија и Прусија се вмешаа и одлучија да го решат спорот; бидејќи беше очигледно дека, ако беше оставен на мира, Мехмет наскоро ќе стане господар на султанскиот трон.

GSAM 131Интервенција на сојузничките сили

GSAM 131.1“Султанот ја прифати оваа интервенција на сојузничките сили и со тоа доброволно ја предаде работата во нивните раце. Во Лондон се одржа конференција на овие сили, на која шеикот, Ефенди Беј Ликгис, присуствуваше како отомански полномошник. Беше составен ултиматум, кој требаше да му биде претставен на пашата на Египет, со кој султанот требаше да му ја понуди наследната власт над Египет и целиот тој дел од Сирија што се протега од Суецкиот Залив до езерото Тиверија, заедно со провинцијата Акре, доживотно; тој, од своја страна, требаше да ги евакуира сите други делови од султанските владенија што тогаш ги заземаше и да ја врати отоманската флота. Во случај тој да ја одбие оваа понуда од султанот, четирите сили требаше да го преземат случајот во свои раце и да употребат други средства за да го принудат на покорност, како што ќе сметаат дека е најдобро.

GSAM 131.2“Беше очигледно дека штом овој ултиматум ќе му биде предаден на Мехмет Али, прашањето засекогаш ќе излезе од контрола на првиот [султанот], и решавањето на неговите работи, од тој момент, ќе биде во рацете на странските сили.

GSAM 131Пророштвото се исполни — Крај на турската независност

GSAM 131.3“Султанот го испрати Рифат-беј со владин пароброд во Александрија, за да му го соопшти ултиматумот на пашата. Ултиматумот му беше предаден и тој го презеде на единаесетти август 1840 година! На истиот ден султанот упати белешка до амбасадорите на четирите сили, прашувајќи кој план треба да се усвои во случај пашата да одбие да ги исполни условите на ултиматумот; на што тие одговорија дека е обезбеден план и дека нема потреба тој да се загрижува за каква било можност што би можела да настане. Овој ден заврши периодот од триста деведесет и една година и петнаесет дена одреден за опстанок на отоманската власт; а каде беше независноста на султанот? — Ја нема!”⁶

GSAM 132.1Од тој ден до денес султанот мора да дејствува според диктатот на големите сили и да го гледа распарчувањето на своето царство, како што дел по дел е присвојувано за нивните потреби.

GSAM 132Разбуден јавен интерес за пророштвото

GSAM 132.2Ова впечатливо исполнување на пророштвото имаше огромен ефект врз јавното мислење. Тоа го засили интересот на луѓето да слушаат за исполнетото пророштво и за пророштвото што се исполнува. Д-р Лич рекол дека во рок од неколку месеци по 11 август 1840 година, добил писма од повеќе од илјада истакнати неверници, од кои некои биле водачи на клубови на неверници, во кои навеле дека се откажале од борбата против Библијата и ја прифатиле како Божјо откровение за човекот. Некои од нив целосно се обрателе кон Бога, а голем број од нив станале способни говорници во големиот покрет за второто Христово доаѓање. Некои му се обратиле на д-р Лич на следниов начин: “Велевме дека толкувачите на пророштвата цитираат од мувлосаните страници на историјата за да ги поткрепат своите тврдења за исполнување на пророштвата; но во овој случај ги имаме живите факти пред нашите очи.”

GSAM 132.3За да илустрирам како, токму на крајот од шестата труба, пораката за доаѓањето почна да се шири “со силен глас”, ќе наведам еден случај, како што ми го раскажа еден од учесниците во оваа порака.

GSAM 132.4Во 1840 година, Е. К. Вилијамс, голем производител на шатори и едра од Рочестер, Њујорк, ја прифати пораката и ги покани пасторите Милер и Хајмс да дојдат во Рочестер и да им се обратат на илјадниците луѓе од тој град. Тие одговорија дека немаат потребни пари за да обезбедат сала со доволна големина за да ги сместат луѓето. Тој одговори: “Имам кружен шатор со дијаметар од 120 стапки. Ќе го поставам, ќе го опремам со седишта и ќе се грижам за него, бесплатно. Доаѓајте и проповедајте ја пораката.” “Дојдоа,” ми рече тој, “и шаторот не ги содржа ни половина од оние што дојдоа да слушаат, па ставив спој од четириесет стапки, правејќи шатор со димензии 160 x 120 стапки. Овој шатор беше полн со луѓе секој ден, а стотици се собираа во толпа надвор, сите желни да го слушнат словото.”

GSAM 133Стотици ја објавуваат пораката

GSAM 133.1За да се задоволи растечкиот интерес, во летниот период се користеа големи шатори и се одржуваа собири во шумички. Во зима се користеа некои од најголемите црковни згради и јавни сали, и сите беа преполни до последното место со заинтересирани слушатели. Наместо пасторот Милер, кој до 1840 година стоеше “речиси сам” во објавувањето на пораката, околу триста му се придружија во јавното објавување на завршувањето на периодот од две илјади триста дена и во извикувањето: “Веќе нема да има време” и “Дојде часот на Неговиот суд”. Така гледаме како, кога дојде Господовото време пораката да направи свој светски напредок, Неговото слово се исполни и милионите беа поттикнати со желба да го слушнат повикот.

GSAM 133.2Она што беше вистина за движењето во Америка, беше вистина и во другите земји. Од 1840 година, наместо неколку поединци да ги распрскуваат своите публикации, десетици, како да се појавија, на преден план за да го објават повикот. Во Англија имаше седумстотини служители само од Англиканската црква кои ја проповедаа пораката, да не ги спомнуваме и десетиците други вклучени во истата работа. Во повеќе од дваесет различни водечки нации на светот пораката се ширеше со таков жар што набљудувачот велеше: “Овој народ е ужасно сериозен.”