Поглавје 16 — Пораката на третиот ангел

GSAM 247.1“ТРЕТИОТ ангел ги следеше, велејќи со силен глас: Ако некој му се поклони на ѕверот и на неговиот идол, и го прими неговиот печат на челото свое, или на раката своја, тој ќе пие од виното на гневот Божји, истурено чисто во чашата на неговиот гнев; и ќе биде мачен со оган и со сулфур пред светите ангели и пред Јагнетото; и чадот од нивното мачење се издига во вечност и вечност: и немаат почивка ни дење ни ноќе, оние што го обожуваат ѕверот и неговиот идол, и секој што го прима белегот на неговото име. Тука е трпението на светите: тука се оние што ги чуваат заповедите Божји и ја имаат верата во Исус.”¹

GSAM 247Најсериозното предупредување во Библијата

GSAM 247.2Ова е најсериозното предупредување што го содржи Библијата и сигурно е дека записот на историјата на нашиот свет не дава сведоштво дека оваа порака била слушната во минатото. Фактот што првиот и вториот ангел од оваа серија се докажани дека припаѓаат на сегашната генерација, најјасно го потврдува тоа дека оваа порака не припаѓа на минатите времиња.

GSAM 247.3Рекол пасторот Џ. В. Хајмс во 1847 година:—

GSAM 247.4“Четиринаесеттото поглавје [од Откровението] претставува зачудувачки повик, кој сѐ уште треба да се изговори, како предупредување за човештвото во тој час на силно искушение. Стихови 9-11. Осуда на гнев толку страшен не може да се најде во Божјата книга, освен оваа. Зарем тоа не подразбира силно искушение, за да се бара толку страшна опомена?”²

GSAM 248Храмот отворен — Ковчегот виден

GSAM 248.1Џ. Н. Ендрјус за оваа порака рекол: “Отворањето на најсветото од светото во храмот на небото, при што се гледа ковчегот, е настан што се случува додека свири седмиот ангел. И бидејќи службата на нашиот голем Првосвештеник се преместува во таа просторија по завршувањето на двете илјади триста дена, разбираме дека отворањето на храмот е означено со завршувањето на тој период, претставено преку проповедта на првиот ангел. Влегувањето на нашиот Првосвештеник во најсветото место за да служи пред Божјата арка, го привлекува вниманието на црквата кон Божјите заповеди што се содржани во таа арка. Божјите заповеди светат од небесното светилиште од тоа време.

GSAM 248Промена на саботата

GSAM 248.2“Неспорна е вистината дека четвртата заповед, пред неколку векови, била променета од денот на одмор на Господ во паганскиот празник недела. Оваа промена беше направена во изречна спротивност со Светото Писмо, кое насекаде го признава седмиот ден како единствена неделна сабота на Господ. Таа беше извршена од големиот отпадник, за кого Даниел предвидел дека ‘ќе помисли да ги промени времињата и законите’. Оваа власт е суштински иста со ѕверот на кој требаше да му се поклонува целиот свет. И е факт од голем интерес дека оваа заповед, која толку долго беше газена, сега се оправдува, и Божјиот народ почнува да ја чува заедно со другите девет. Благодарност на Бога што го подготвува остатокот за нивниот конечен судир со змејот и за прием низ портите во светиот град. Откровение 12:17; 22:14. Оправдувањето на четвртата заповед во спротивност со саботата на апостасијата, и проповедањето на сите заповеди Божји е впечатливо сведоштво дека сегашноста е период на трпението на светите и на предупредувањето на третиот ангел.”³

GSAM 249.1Во претходните поглавја беше укажано на првата и втората од овие пораки, како исполнети во големата проповед за второто доаѓање до 22 октомври 1844 година. Писмото на почетокот на ова поглавје гласи: “Третиот ангел ги следеше”, односно ги следеше првиот и вториот ангел. Можеби ќе биде од интерес, во оваа врска, да се укаже на појавата на третата порака.

GSAM 249Првите адвентистички чувари на саботата

GSAM 249.2За време на “полноќниот повик”, во 1844 година, Господ почна да ги води умовите на својот народ кон празнување на саботата во седмиот ден. Оваа доктрина меѓу адвентистите настана на следниов начин: Рејчел Престон, седмодневна баптистка, се преселила во Вашингтон, Њу Хемпшир, каде што имало адвентистичка црква.⁴ Таа ја прифати адвентската доктрина, и таа црква, составена од околу четириесет членови, преку нејзината мисионерска работа го прифати саботниот ден од четвртата заповед. Ова доведе до истражување на таа тема. Во Cry од 5 септември 1844 година, читаме: “Многу луѓе се длабоко загрижени во врска со наводната обврска да го почитуваат седмиот ден.” Оваа изјава беше содржана во уреднички текст, во кој беше направен слаб обид да се поткрепат тврдењата за празнување на неделата. Темата беше продолжена во бројот од 12 септември, каде што ја наоѓаме следнава значајна изјава, која доведе до сериозно и темелно проучување од страна на многумина:—

GSAM 249Седмиот ден – единствениот ден одреден со закон

GSAM 249.3“Минатата недела дојдовме до овој заклучок: Не постои посебен период од време што христијаните се законски обврзани да го одвојат како свето време. Ако овој заклучок е неточен, тогаш сметаме дека седмиот ден е единствениот ден чиешто одбележување е пропишано со закон.”

GSAM 250Есејот на Т. М. Пребл

GSAM 250.1Вниманието на адвентистите како целина беше насочено кон прашањето за саботата преку есеј на таа тема од Т. М. Пребл, датиран 13 февруари 1845 година, и објавен во Hope of Israel, Портланд, Мејн, на 28 февруари 1845 година. Откако ги прикажа тврдењата за библиската сабота и фактот дека таа била сменета во недела преку големото отпаѓање, тој забележува: “Така го гледаме исполнето Даниел 7:25, малечкиот рог што ги менува ‘времињата и законите’. Затоа, според мене, сите што го држат првиот ден за сабота се папините чувари на неделата и Божјите кршители на саботата.”⁵

GSAM 250Џ. Б. Кук за прашањето за саботата

GSAM 250.2Набргу потоа се појави во печат статија од Џ. Б. Кук, во која тој покажа дека нема библиски доказ за празнување на неделата како сабота и го употреби овој концизен израз: “Така лесно им се одзема целиот ветер од едрата на оние кои пловат, можеби несвесно, под саботното знаме на папата.”

GSAM 250.3Иако празнувањето на саботата од страна на овие двајца мажи било краткотрајно, тие го покренале процесот кој не можел лесно да се запре. Клучните фрази, “папски чувари на неделата”, “Божји кршители на заповедите” и “пловидба под папското саботно знаме”, беа на усните на стотици луѓе кои желно ја бараа вистината за ова прашање. Вниманието на пасторот Џозеф Бејтс од Фејрхејвен, Масачусетс, беше така привлечено и тој ја прифати саботата во 1845 година.

GSAM 250Џозеф Бејтс ја прифаќа саботата

GSAM 250.4Неговото искуство беше вакво: Кога слушнал за групата во Вашингтон, Њу Хемпшир, која ја празнувала саботата, тој заклучил да ја посети таа црква и да види за што се работи. Така и направил и, откако ја проучувал темата со нив, видел дека се во право и веднаш ја прифатил вистината за прашањето за саботата. Кога се вратил во Њу Бедфорд, Масачусетс, на мостот меѓу Њу Бедфорд и Фејрхејвен, сретнал еден истакнат брат, кој му пришол и го прашал: “Капетане Бејтс, какви се новостите?” Пастор Бејтс одговорил: “Новостите се дека седмиот ден е саботата на Господа нашиот Бог.” “Добро”, рекол човекот, “ќе си одам дома да си ја читам Библијата и ќе проверам за тоа.” И така направи, и кога повторно се сретнаа, овој брат ја прифати вистината за саботата и ја почитуваше.

GSAM 251Првата книга за саботата

GSAM 251.2Пастор Бејтс веднаш почна да ја проповеда оваа вистина од држава до држава. Тој наскоро виде дека книга, или дури и трактат, за прашањето за саботата би му била голема помош во неговата работа, и неговата душа беше поттикната од Духот Божји да напише и објави нешто на оваа тема. Но, прашањето беше како тоа може да се направи без пари, бидејќи сѐ што имаше беше јоркски шилинг (дванаесет и пол центи). Можеби ќе биде интересно за читателот да го раскажам неговото искуство во оваа работа токму онака како што ми го раскажа во 1855 година.

GSAM 251Четири фунти брашно

GSAM 251.3Тој рече дека додека се молел пред Бога, одлучил да ја напише книгата и бил сигурен дека ќе се отвори пат да ја објави. Затоа седнал на својата работна маса, со Библијата и конкордансот, за да ја започне својата работа. По околу еден час, г-ѓа Бејтс влегла во собата и рекла: “Џозеф, немам доволно брашно за печењето”, и во исто време спомнала некои други ситници што ѝ биле потребни. “Колку брашно ти недостасува?” – праша капетан Бејтс. “Околу четири фунти”, беше нејзиниот одговор. “Добро”, одговори тој. Откако таа излезе од собата, тој отиде во една блиска продавница, ги купи четирите фунти брашно и другите производи, ги донесе дома и повторно седна на својата работна маса. Набргу влезе г-ѓа Бејтс, ги виде производите на масата и извика: “Од каде ова брашно?” “Па”, рече капетанот, “нема доволно? Рече дека ти требаат четири фунти.” “Да”, рече таа, “но од каде ги зеде?” “Јас ги купив”, рече тој; “зарем тоа не е количината што ти требаше за да го довршиш печењето?” “Да,” продолжи г-ѓа Бејтс, “но дали вие, капетане Бејтс, човек кој пловел со бродови од Њу Бедфорд низ целиот свет, излеговте и купивте четири фунти брашно?” “Да, зарем тоа не беше количината што ви требаше за да го завршите печењето?” “Да,” рече г-ѓа Бејтс, “но дали купивте четири фунти(!) брашно?”

GSAM 252Еднаесет илјади долари потрошени за вистината

GSAM 252.1Веднаш потоа следуваше уште едно искушение. Кога капетан Бејтс се откажал од морето, тој го продал својот удел во еден брод за 11.000 долари, но сега ги потрошил сите свои пари за да ја унапреди вистината. До тој момент г-ѓа Бејтс не ја знаела неговата вистинска финансиска состојба, но тој почувствувал дека сега мора да ја запознае со неа, па смирено рекол: “Жено, ги потрошив последните пари што ги имам на овој свет за тие работи.” Со горки ридања г-ѓа Бејтс праша: “Што ќе правиме?” Капетанот стана и со целата достојанственост на капетан кој го управува својот брод, рече: “Ќе напишам книга; ќе ја ширам и ќе ја проповедам оваа вистина за саботата пред светот.” “Па добро,” рече г-ѓа Бејтс низ заслепувачки солзи, “од што ќе живееме?” “Господ ќе го отвори патот,” беше насмевнатиот одговор на капетан Бејтс. “Да,” рече г-ѓа Бејтс, “Господ ќе го отвори патот! Тоа е она што секогаш го велиш,” и избувнувајќи во плач, таа ја напушти собата.

GSAM 252Неочекувана залиха

GSAM 252.2Откако капетан Бејтс продолжи со работа половина час, му дојде идеја да отиде во пошта, бидејќи таму имаше писмо за него. Отиде и навистина имаше писмо. Во тие денови поштарината за писма беше пет центи, а претплатата беше изборна. Писателот на ова писмо од некоја причина не ја платил поштарината. И еве, повторно капетан Бејтс се почувствувал понижен, бидејќи бил принуден да му каже на управникот на поштата, г-дин Дру, со кого добро се познавал, дека не може да ја плати поштарината, бидејќи немал пари; но тој рекол: “Ќе ми дозволите ли да видам од кого е?” “Земи го”, рекол управникот на поштата, “и плати некој друг пат.” “Не”, рече капетанот, “нема да го изнесам писмото од канцеларијата додека не се плати поштарината”. Додека го држеше писмото во раката, рече: “Мислам дека има пари во ова писмо”, и свртејќи се кон управникот на поштата, го праша: “Ве молам, отворете го? Ако има пари во него, можете да ја издвоите поштарината; ако нема, нема да го читам”. Поштмајсторот го исполни неговото барање и, ете, во него имаше банкнота од десет долари. Читајќи го писмото, тој дозна дека е од некоја личност која напишала дека Господ толку силно му впечатил во умот дека на пасторот Бејтс му требаат пари, па затоа му ги испратил побрзо; и во таа брзина веројатно заборавил да ја плати поштарината.

GSAM 253.1Откако ја плати поштарината, отиде во продавница за намирници и купи буре брашно за 4 долари, покрај компири, шеќер и други неопходни работи. Додека даваше упатства каде да се достават, рече: “Веројатно жената ќе каже дека не припаѓаат таму, но не обрнувајте внимание на тоа што ќе каже; истоварете ја стоката на предниот трем.”

GSAM 253.2Потоа отиде во печатницата и договори да се испечатат илјада примероци од трактат од околу сто страници, со договор дека штом ќе се достави текстот, печатарите треба да го постават во печат што е можно побрзо и да му испраќаат коректури. Тој требаше да плаќа за работата штом ќе добие пари, а книгите не смееја да се вадат од печатницата додека не се платат сите сметки.

GSAM 253.3Капетан Бејтс добро знаеше дека не му следува никаква исплата, но сметаше дека е негова должност да ја напише оваа книга, верувајќи дека Господ ќе ги придвижи срцата на луѓето да ги испратат парите кога ќе бидат потребни. Откако купи хартија, пенкала и сл., со што им даде време на домаќинските намирници да пристигнат пред него, тој отиде до почетокот на улицата што водеше до неговата куќа. Кога виде дека предметите се таму, влезе во куќата низ задниот влез и повторно седна на својата работна маса. Г-ѓа Бејтс влезе и возбудено рече: “Џозеф, само погледни на предната веранда! Од каде дојде таа стока? Еден товарач дојде овде и инсистираше да ја истовари. Му реков дека не е за тука, но тој сепак ја истовари.” “Па,” рече капетан Бејтс, “мислам дека е во ред.” “Но,” рече г-ѓа Бејтс, “од каде дојде?” “Па,” рече капетанот, “Господ ја прати.” “Да”, рече г-ѓа Бејтс, “Господ ја испрати; тоа е она што ти секогаш го велиш.” Потоа ѝ ја подаде пораката на сопругата, велејќи: “Прочитај го ова и ќе знаеш од каде дошло.” Таа ја прочита, и повторно се повлече за да плаче, но плачот беше поинаков од првиот; и кога се врати, смирено побара прошка за својата недоверба.

GSAM 254Пари за книгата

GSAM 254.1Како што напредуваше работата на пишување и печатење, капетан Бејтс одвреме-навреме добиваше пари по пошта и на други начини, понекогаш и од луѓе кои никогаш не ги сретнал. Штом ќе ги добиеше парите, тој им ги предадеше на печатарите и тие се пресметуваа на сметката за книгата. Конечно, дојде денот кога сите книги беа испечатени и од извор од кој брат Бејтс не се надеваше, беше уплатен остатокот од сметката; така, книгите не беа одложени ниту еден ден во нивното дистрибуирање.

GSAM 254Последната сметка платена

GSAM 254.2Х. С. Гарни, од Мемфис, Мичиген, ми кажа во март 1884 година, дека тој, токму наутро кога книгата на пасторот Бејтс беше завршена, примил 100 долари по застарена задолжница од човек кој изјавил дека никогаш нема да му ги плати. Откако ги примил овие пари, тој сметал за задоволство да потроши дел од нив за да ја плати последната сметка за брошурата за саботата на пасторот Бејтс. “Но”, рече г. Гарни, “братот Бејтс до денот на неговата смрт не знаеше кој го плати остатокот од сметката за книгата”. Ова искуство на пастор Бејтс со печатењето на вистината за саботата, се чинеше дека им порачува на нашите луѓе уште од самиот почеток на објавувањето на вистината за прашањето на саботата: “Напредувајте во оваа работа и очекувајте Божјата промисла да ви го отвори патот додека напредувате”.

GSAM 255Пастор Бејтс скептичен за виденијата

GSAM 255.1Следната изјава, скратена од Life Sketches, ќе покаже како биле обединети дарот на пророштвото и саботната реформа:—

GSAM 255.2Додека била во посета на Њу Бедфорд, Масачусетс, во 1846 година, госпоѓица Хармон се запознала со пастор Џозеф Бејтс. Тој рано ја прифатил адвентната вера и бил активен работник во делото. Тој бил вистински христијански господин, учтив и љубезен. Тој се однесувал кон госпоѓица Хармон со таква нежност како да му била сопствено дете. Првиот пат кога ја слушна да зборува, тој покажа длабок интерес, и откако таа престана, тој стана и рече: “Јас сум сомнежлив Тома. Не верувам во виденија. Но, ако можев да поверувам дека сведоштвото што сестрата го раскажа вечерва навистина беше Божјиот глас до нас, ќе бев најсреќниот човек на светот. Моето срце е длабоко трогнато. Верувам дека говорничката е искрена, но не можам да го објаснам тоа што ѝ биле покажани чудесните работи за кои ни раскажа.”

GSAM 255Госпоѓица Хармон ја прифаќа саботата

GSAM 255.3Пастор Бејтс ја празнуваше саботата и ја нагласуваше нејзината важност. Во тоа време госпоѓица Хармон не ја чувствуваше нејзината важност и мислеше дека пастор Бејтс греши што повеќе се задржува на четвртата заповед отколку на другите девет. Но, Господ ѝ даде поглед на небесното светилиште. Божјиот храм се отвори на небото и ѝ беше покажана Божјата ковчежина со поклопецот на милосрдието како ја покрива. Два ангела стоеја, еден на секој крај од ковчегот, со раширени крилја над поклопецот на милосрдието и со лица свртени кон него. Ова, како што ѝ соопшти нејзиниот придружник-ангел, го претставуваше целото небесно воинство кое со побожна стравопочит гледаше кон Божјиот закон што беше напишан со Божјиот прст. Исус го подигна поклопецот на ковчегот, и таа ги виде камените плочи на кои беа напишани десетте заповеди. Таа се зачуди кога ја виде четвртата заповед во самиот центар на десетте заповеди, опкружена со нежен ореол од светлина. Ангелот рече: “Тоа е единствената од десетте што Го дефинира живиот Бог кој ги создаде небесата и земјата и сѐ што е во нив. Кога беа поставени темелите на земјата, тогаш беше поставен и темелот на саботата.” ѝ беше покажано дека ако вистинската сабота била пазена, никогаш немаше да има неверник или атеист. Почитувањето на саботата ќе го зачувеше светот од идолопоклонство.

GSAM 256.1Четвртата заповед е згазена, затоа сме повикани да го поправиме прекршувањето на законот и да се застапуваме за угнетената сабота. Човекот на беззаконието, кој се издигна над Бога и помисли да ги смени времињата и законите, ја предизвика промената на саботата од седмиот на првиот ден од неделата. Со тоа тој направи прекршување на Божјиот закон.

GSAM 256.2Веднаш пред големиот ден Божји се испраќа порака за да се предупредат луѓето да се вратат на својата верност кон Божјиот закон, кој антихристот го прекршил. Вниманието мора да се насочи кон прекршувањето на законот преку поучување и пример. Исто така ѝ беше покажано дека третиот ангел од Откровение 14, кој ги проповеда Божјите заповеди и верата во Исуса, ги претставува луѓето што ја примаат оваа порака и го креваат гласот на предупредување до светот да ги чуваат Божјите заповеди и Неговиот закон како зеницата на окото, и дека како одговор на ова предупредување многумина ќе ја прифатат Господовата сабота.⁶

GSAM 256.3Ова искуство на госпоѓица Хармон и пастор Бејтс беше во согласност со методот на делото на Господ. Вниманието и на госпоѓица Хармон и на пастор Вајт беше насочено кон прашањето за саботата од страна на пастор Бејтс, кој им ги претстави од Писмото барањата на непроменливиот закон Божји. Иако госпоѓица Хармон беше благословена со посебни пројави од Господ околу осумнаесет месеци, ништо за оваа тема претходно не ѝ беше покажано. Сега дојде Господовото време, бидејќи се подигаа верници за да го чуваат Неговиот закон, за да им се даде светлина преку дарот на пророштвото и така, преку Неговиот сопствен начин на делување, пораката на третиот ангел, “заповедите Божји и сведоштвото на Исуса Христа”, беа споени.

GSAM 257Почеток на пораката на третиот ангел

GSAM 257.1Од тоа време, пораката на третиот ангел, поврзана со другите две, почна да се проповеда. Вистината за саботата, поврзана со Божјиот ковчег и светлината што се развиваше во врска со светилиштето, го потврди она што претходно беше покажано — дека минатото адвентистичко движење било правилно и по Господовиот ред. Тие сега можеа поцелосно од кога било да го разберат значењето на “трите скалила нагоре кон патеката кон градот Божји”.

GSAM 257Пастор Бејтс ги прифаќа визиите како од Бога

GSAM 257.2Во ноември 1846 година, во Топшам, Мејн, се одржа конференција на која присуствуваше пастор Бејтс. На тој состанок г-ѓа Вајт (бракот на госпоѓица Хармон со пастор Џејмс Вајт е претходно спомнат) имаше визија која беше причината пастор Бејтс целосно да се увери во нивното божествено потекло. Тој беше човек кој педесет години се занимавал со морето, на сите позиции, од бродско момче до капетан и сопственик на бродови. Неговото познавање на астрономијата беше такво што, како што ми кажа, можеше со голема точност да каже каде се наоѓа на морето, во однос на ширина и должина, преку набљудување на небесните тела. Таквиот човек природно би бил заинтересиран да зборува за астрономија.

GSAM 257.3Во разговор со него, тој ми раскажа како станал убеден во божественото потекло на визиите. Рече дека еден ден се обидел да разговара со г-ѓа Вајт за ѕвездите, но наскоро сфатил дека таа не знае ништо за астрономијата; всушност, како што му рекла таа, не знаела дали некогаш воопшто гледала во книга што се занимава со таа тема. Таа немала желба да разговара на таа тема и го сврте разговорот зборувајќи за новата земја и за она што ѝ било покажано во визија во врска со неа.

GSAM 258“Отворање на небесата”

GSAM 258.1Во претходната година, на 19 април 1845 година, Illustrated London News објави нешто од голем интерес за астрономите од лорд Рос, во врска со прекрасните откритија што ги направил преку својот монструозен телескоп, особено поглед на она што астрономите го нарекуваат “отвор на небото”. Една вечер, на горенаведената конференција, во куќата на г-дин Кертис и во присуство на пастор Бејтс, кој сѐ уште беше неодлучен во врска со овие појави, г-ѓа Вајт, додека беше во визија, почна да зборува за ѕвездите, давајќи живописен опис на розови појаси кои ги виде на површината на некоја планета, и додаде: “Гледам четири месечини.” “О,” рече пастор Бејтс, “таа го гледа Јупитер!” Потоа, правејќи движења како да патува низ вселената, таа почна да опишува појаси и прстени во нивната постојано променлива убавина и рече: “Гледам седум месечини.”⁷ Пастор Бејтс извикна: “Таа го опишува Сатурн.” Потоа рече: “Гледам шест месечини”, и веднаш почна опис на “отворањето на небесата”, со неговата слава, нарекувајќи го отвор кон посветол регион. Пастор Бејтс рече дека нејзиниот опис далеку ги надминал сите описи за отворањето на небесата што некогаш ги прочитал од кој било автор.

GSAM 258.2Додека таа зборуваше и сѐ уште беше во визија, тој стана на нозе и извика: “О, како посакувам лорд Џон Рос да беше тука вечерва!” Пастор Вајт праша: “Кој е лорд Џон Рос?” “О,” рече пастор Бејтс, “тој е големиот англиски астроном. Сакам да беше тука за да ја слушне таа жена како зборува за астрономија и да го слушне тој опис на ‘отворањето на небесата’. Тоа е пред сѐ што сум читал на таа тема.” Од таа вечер, пастор Бејтс стана целосно уверен дека визиите на г-ѓа Вајт биле надвор од нејзиното знаење и контрола. Ова, како и карактерот на укорот и дадените поуки, го уверија дека тие се од Бога.

GSAM 259.1Овој феномен на небото, така опишан од г-ѓа Вајт во таа визија, е прашање ретко спомнувано од астрономските писатели. Хјугенс, првиот што го открил, го дава следниов опис:—

GSAM 259Славна светлина во мечот на Орион

GSAM 259.2“Астрономите сместуваат три ѕвезди блиску една до друга во мечот на Орион; кога во 1656 година ја набљудував средишната со телескоп, на местото на таа се појавија дванаесет други ѕвезди; меѓу нив, три што речиси се допираат, и уште четири други се појавија, трепкајќи како низ облак, така што просторот околу нив изгледаше многу посветол од остатокот од небото, кое, бидејќи целосно изгледаше темно, поради убавото време, се гледаше како низ отвор на завеса, низ кој имаше слободен поглед во друга област која беше посветла.”

GSAM 259.3Вилијам Хершел за овој отвор на небото вели:—

GSAM 259.4“Ако нејзиниот дијаметар на оваа далечина зафаќа агол од 10°, што е речиси точно, нејзината величина мора да биде сосема незамислива. Пресметано е дека таа мора да биде два трилиони пати поголема од димензиите на Сонцето.”

GSAM 259Посветла од Сонцето

GSAM 259.5Томас Дик, филозофот, вака зборува за оваа светла маглина:—

GSAM 259.6“Да бевме поставени толку блиску до неа, колку половина од растојанието до најблиската ѕвезда, колку и да е големо тоа растојание, од таква точка таа би прикажувала сјај што се приближува до оној на сонцето; а за суштества на многу поблиска оддалеченост таа би исполнила голем дел од небото и би се појавила со неискажлив сјај. Но, крајната цел на таков објект, во сите негови аспекти и односи, можеби допрва ќе се разоткрие во текот на идните векови на бескрајно постоење; и, како и многу други објекти во далечните простори на создавањето, во умот буди копнежна желба да се видат сјајните и мистериозни сцени на универзумот малку повеќе разоткриени.”⁸

GSAM 260.1Пастор Бејтс, заклучувајќи статија на таа тема, рече:—

GSAM 260.2“Така, од сите изнесени сведоштва (а можевме да наведеме и многу повеќе, доколку беше потребно), гледаме дека ова е најчудесен и необјаснив феномен на небото; празнина на небото со обем поголем од единаесет милијарди и триста четиринаесет [11.000.000.314] милји. Вели славниот Хјугенс: ‘Никогаш не сум видел ништо слично меѓу останатите фиксни ѕвезди — слободен поглед во друга, посветла област.’”

GSAM 260Уште едно сведоштво за планетарното визуелно доживување

GSAM 260.3Повторно цитираме од г-ѓа Труздијл, која била присутна при давањето на спомнатата визија. Таа вели:—

GSAM 260.4“Сестра Вајт беше во многу слабо здравје и додека се изговараа молитви за неа, Духот Божји се спушти врз нас. Наскоро забележавме дека таа не ги чувствува земните работи. Ова беше нејзиниот прв поглед на планетарниот свет. Откако ги изброи на глас месечините на Јупитер, а веднаш потоа и оние на Сатурн, таа даде прекрасен опис на прстените на вториот. Потоа рече: ‘Жителите се висок, величествен народ, толку различен од жителите на земјата. Гревот никогаш не влегол овде.’ Беше очигледно од насмеаното лице на братот Бејтс дека неговите поранешни сомнежи во врска со изворот на нејзините визии брзо го напуштаа. Сите знаевме дека капетан Бејтс е голем љубител на астрономијата, бидејќи тој често ги лоцираше многуте небесни тела за нашето подучување. Кога сестра Вајт одговори на неговите прашања по визијата, велејќи дека никогаш не проучувала ниту на друг начин стекнала знаење во оваа област, тој се исполни со радост и среќа. Тој Го пофали Бога и го изрази своето верување дека оваа визија за планетите е дадена за тој никогаш повеќе да не се сомнева.”⁹

GSAM 261Злобен коњ ненадејно припитомен

GSAM 261.1Набргу по оваа средба во Топшам, се случи уште еден впечатлив инцидент во врска со визиите, кој ќе го раскажам како ми го раскажа пастор Бејтс:—

GSAM 261.2Пастор Вајт имаше на располагање полуукротен ждребец и пазарна кола со две седишта, која беше направена без предна преграда, но имаше праг на предниот дел од колата и железно скалило на гредите за впрегнување. Беше потребно да се внимава многу при возењето на ждребецот, бидејќи ако уздите или што било друго го допреше по страните, тој веднаш ќе удреше со копита бесно, и мораше постојано да се држи натегната узда за да не побегне. Овој ждребец припаѓаше на групата кај која сакаа да одат, и бидејќи пастор Вајт бил навикнат да ракува со неукротени ждребци, тој мислел дека нема да има сериозни проблеми со овој. Сепак, да знаеле дека за време на неговите бесни испади претходно убил двајца луѓе, еден од нив смачкан против карпите покрај патот, можеби ќе беше помалку самоуверен.

GSAM 261.3Овој пат во кочијата имаше четири лица, пастор Вајт и неговата сопруга на предното седиште, а пастор Бејтс и Израел Дејмон на задното седиште. Додека пастор Вајт со сите сили се трудеше да го држи коњот под контрола, г-ѓа Вајт разговараше за вистината, кога силата Божја се спушти врз друштвото и таа беше вознесена во визија, седната во кочијата. Во моментот кога таа извика “Слава!” додека влегуваше во визија, ждребецот ненадејно застана и потполно се закова, и ја спушти главата. Во тој момент г-ѓа Вајт стана, додека беше во таа состојба, и со поглед насочен нагоре, пречекори преку предниот дел на кочијата и слезе на гредите за впрегнување, со рацете на задниот дел на ждребецот. Пастор Бејтс му викна на пастор Вајт: “Ждребецот ќе ја удри жената до смрт”. Пастор Вајт одговори: “Господ сега го држи ждребецот; не сакам да се мешам”. Коњчето стоеше мирно како стар коњ. Покрај патот, насипот се издигаше околу шест стапки, а до оградата имаше тревна површина. Г-ѓа Вајт, со поглед сѐ уште вперен нагоре, без ниту еднаш да погледне долу, се искачи по насипот на тревната површина, потоа одеше напред-назад неколку минути, зборувајќи и опишувајќи ги убавите страни на новата земја. Потоа, со главата во иста положба, таа се спушти по насипот, пријде до кочијата, се качи на скалите, со раката на задникот на ждребецот, и така се качи на гредите за впрегнување и повторно влезе во кочијата. Во моментот кога седна на седиштето, таа излезе од визијата, и во истиот миг коњот, без никаков знак од кочијашот, тргна и продолжи по својот пат.

GSAM 262.2Додека г-ѓа Вајт беше надвор од кочијата, пастор Вајт помислил да го испроба коњот и да види дали е навистина припитомен или не. На почетокот го допрел само со бичот; во друго време коњот би одговорил со удирање, но сега немаше никакво движење. Потоа го удрил прилично силно, потоа посилно, и сѐ посилно. Ждребецот воопшто не обрнуваше внимание на ударите, туку изгледаше безопасен како лавовите чии усти ангелите ги затворија ноќта што Даниел ја помина во нивниот ров. “Тоа беше свечено место”, рече пастор Бејтс, “и беше очигледно дека истата Сила што ги создаде визиите, за тоа време ја скроти дивата природа на ждребецот.”

GSAM 262.3Ако оваа визија беше само резултат на некои од нејзините телесни немоќи, природно се наметнува прашањето: Дали коњот беше погоден на сличен начин?

GSAM 262Сведоштвото на Израел Дејмон

GSAM 262.4Тука ќе ја наведам следнава изјава како потврда на расказот што ми го даде пастор Бејтс:—

GSAM 262.5“Пред околу дваесет години, веднаш откако почнав да ја почитувам саботата, Израел Дејмон ми ги раскажа околностите кога сестра Вајт имала визија додека тој, пастор Бејтс и пастор Вајт со неговата сопруга се возеле во лесната кочија зад непокорниот ждребец. Денес го прочитав горенаведениот опис на настанот, напишан од пастор Лафборо, и тој точно се совпаѓа со она што ми го раскажа пастор Дејмон.” Потпишано: “Р. С. Вебер, Бетл Крик, Мичиген, 9 февруари 1891 г.”

GSAM 263Сведоштвото на пастор Бејтс за визиите

GSAM 263.1Пастор Бејтс го наведува своето искуство вака:—

GSAM 263.2“Иако не можев да забележам ништо во нив што би било во спротивност со зборот, сепак се вознемирив и бев крајно измачен, и долго време не сакав да поверувам дека тоа е нешто повеќе од она што го предизвика продолжената исцрпена состојба на нејзиното тело.

GSAM 263.3“Затоа барав прилики во присуство на други, кога нејзиниот ум изгледаше слободен од возбудувања (надвор од состаноците), да ја испрашувам и преиспрашувам неа и нејзините пријатели што ја придружуваа, особено нејзината постара сестра, за да дојдам, ако е можно, до вистината. За време на бројните посети што ги направи во Њу Бедфорд и Фејрхејвен оттогаш, додека беше на нашите собири, ја видов во визија неколкупати, како и во Топшам, Мејн; и оние што беа присутни за време на некои од тие возбудливи сцени добро знаат со каков интерес и интензитет го слушав секој збор и го следев секој нејзин потег, за да откријам измама или месмеричко влијание. И му благодарам на Бога за можноста што ја имав, заедно со други, да бидам сведок на овие работи. Сега можам со сигурност да зборувам за себе. Верувам дека делото е од Бога и е дадено за да го утеши и зајакне неговиот ‘расеан’, ‘растргнат’ и ‘оголен народ’, од завршувањето на нашето дело ... во октомври 1844 година. Расеаната состојба на ‘Ете, тука!’ и ‘Ете, таму!’ од тоа време исклучително ги збунила Божјите искрени, послушни луѓе и исклучително им отежнала на оние што не можеле да ги објаснат многуте противречни текстови што им биле претставени. Признавам дека добив светлина и поука за многу стихови што порано не можев јасно да ги разберам. Верувам дека таа е самопожртвувано, чесно, послушно Божјо чедо.”¹⁰

GSAM 263.4“Авторката не ги ‘добива идеите’ на нејзините визии ‘од претходни учења или проучување’. Кога ја прими својата прва визија, во декември 1844 година, таа и целата група во Портланд, Мејн (каде што тогаш живееле нејзините родители), се откажале од ‘полноќниот повик’ како нешто што припаѓа на минатото. Тогаш Господ ѝ покажа во визија која грешка направиле таа и групата во Портланд. Таа потоа ѝ ја раскажа визијата на групата, и тие го признаа своето искуство од седмиот месец како дело Божјо.”¹¹

GSAM 264Како се гледало на Трите пораки во 1847 година

GSAM 264.1Следново од пастор Џејмс Вајт, напишано во април 1847 година, ќе покаже како тогаш се сметале трите пораки:—

GSAM 264.2“Сите класи на верници во второто доаѓање се согласуваат дека ангелот прикажан во шестиот и седмиот стих од ова поглавје (Откровение 14), го претставува посланието за доаѓањето упатено до црквата и светот.... Делото на вториот ангел беше да му покаже на адвентската војска дека Вавилон паднал. И бидејќи голем дел од нив не го дознале овој факт сѐ додека силата на ‘полноќниот повик’ не ги разбуди токму навреме за да избегаат од црквите пред да настапи десеттиот ден, произлегува дека од седмиот месец 1844 година, пораката на третиот ангел беше, и сѐ уште е, предупредување за светиите да ‘се држат цврсто’, и да не се вратат назад, и да не ги ‘примат’ белезите од кои се ослободи групата девици за време на повикот на вториот ангел.

GSAM 264.3“И зарем вистинската порака за Божјиот народ, од седмиот месец 1844 година, не е токму такво предупредување? — Секако дека е.... Дванаесеттиот стих гласи: ‘Тука е трпението на светите: тука се оние што ги чуваат заповедите Божји и верата во Исуса’. Каде ги виде, Јоване? — Па, ‘тука’, за време на пораката на третиот ангел. Бидејќи трпеливото време на чекање трае од седмиот месец 1844 година, и бидејќи класата што ја чува саботата итн. се појавила од тоа време, јасно е дека живееме во времето на пораката на третиот ангел.”¹²