Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
10 / 29

Capitulu 9 — U Tempu di Ritardu

John Norton Loughborough

GSAM 148.1“ALLURA u regnu dî celi sarà simili a deci verginî, ca pigghiaru i so lampadi e niscieru a ncuntrari u spusu. E cincu di iddi eranu savî, e cincu eranu scemi. Chiddi scemi pigghiaru i so lampadi e nun pigghiaru ogghiu cu iddi; ma chiddi savî pigghiaru ogghiu nti i so vasi nzemi cu i so lampadi. Mentri u spusu tardava, tutti si assopiaru e durmìaru.”1

GSAM 148.2Cristu è lu spusu dâ paràbbula.2 Lu nisciri pi ncuntrari lu spusu rapprisenta dunca un muvimentu dû pòpulu dû Signuri pi ncuntrari Cristu quannu iddu veni, picchì lu sugettu dû discursu di Matteu vintiquattru e vinticinchi è la venuta dû Signuri. La parola dû Signuri è la lampada.3 Tutti li vergini pigghiàranu li so lampadi. La scemenza di na parti di li vergini consistìa ntô pigghiari sulu la teoria dâ virità, senza chidda sincera cunsegrazioni ô Signuri ca avissi sviluppatu li gràzi dû Spiritu ntô cori dû cridenti. Stu travagghiu è rapprisintatu ntâ paràbbula comu “ogghiu ntê so vasi”. Lu tardari dû spusu rapprisenta quarchi disappuntu pi chiddi ca niscìanu aspittànnusi di ncuntrari lu so Signuri.

GSAM 148U Mumentu quannu la Parabola si Applica

GSAM 148.3La parola “allura”, cu cui la paràbbula s'apri, ni duna un indiziu dû tempu dâ sò applicazzioni. Succedi subitu a chiddu ca era statu dittu ntô capitulu precedente, nun doppu la secunna vinuta dû Signuri, ma doppu ca la paràbbula dû ficu era stata pruclamata, annunziannu ca la vinuta di Cristu è “â porta”, e ca è arrivata la ginirazzioni ca nun passerà finu a quannu Cristu stissu apparirà nti li nìvuli dû celu. Si applica puru a un tempu quannu certi di li sirvituri ca hannu purtatu lu missaggiu dicinu ntra lu cori: “Me Signuri ritarda lu so veniri”; e accumincianu a picchiari li so cumpagni servi e a mangiari e a biviri cu l'mbriacuni.

GSAM 149Picchiunu i so cumpagni di sirvizziu

GSAM 149.1Chisti eranu “cumpagni di sirvizziu,” ca pruclamavanu in armonia lu stissu missaggiu; ma ora na parti di iddi si alluntananu di chiddu ca avianu insignatu, e “percutunu” li so cumpagni di sirvizziu ca dannu “lu cibbu a tempu giustu”—annunziannu la priparazzioni nicissaria pi ncontrari lu Signuri ca veni prestu. Iddi “percutunu” ntô stissu modu comu fu prupostu di percutiri Geremìa. U pòpulu dissi: “Viniti, e sbattìamu iddu cu la lingua, e nun stamu a dari attenzioni a nudda di li sò paroli”.4 Accussì chisti sirvituri accuminciaru a insignari in modu di mpidiri l'opira di li sirvituri “fideli”. A chista stissa classi si dici: “Arricòrdati, dunca, di comu hai ricivutu e sintutu, e tènini forti e pentiti. Si nun stai vigilanti, vegnu supra a tia comu un latru, e nun sapirai a chi ura vegnu supra a tia.”5

GSAM 149.2La paràbbula dî vergini si applica a nu mumentu unni li “cumpagni di sirvizziu” si stannu alluntanannu dû missaggiu dâ prossima venuta dû Signuri, e “accuminciunu a picchiari.” Accuminciunu puru a fari n'autra cosa—a “mangiari e biviri cu l'imbriacuni.” Si jùncanu a banchettari cu chiddi ca vonnu gratificari i so appetiti. Salomone dissi di chisti: “Nun stari tra l'ubriacuni; tra chiddi ca mangianu carni a dismisura; picchì l'ubriacuni e lu ghiottuni finiscinu in puvirtà.”6

GSAM 149La Prima Disillusione

GSAM 149.3Ora nasci la quistioni: “Chi c'era ntâ spirienza d'avventu ca currispunni a sti dichjarazzioni?” C'eranu muvimenti ca currispunnianu cumplitamenti â prufìtia. Chiddi ca purtavanu lu missaggiu finu a Aprili 1844 travagghiavanu tra li cresii, e li ministri di li diversi cresii s'unìanu ê so sforzi. Accussì eranu “cumpagni di sirvizziu”.

GSAM 150.1Chiddi ca davanu lu missaggiu insignàvanu ca li dui mila trecento jorna di Daniele 8:14 finìssiru cu l'annu giudeu 1843, ca currispunìa a lu nostru annu 1844. Pruclamàvanu ca l'ura dû ghjudiziu di Diu avissi a ghjunghiri a la fini di chiddu periodu. Ogni denominazioni nta la terra a chiddu tempu cridia ca lu jornu dû ghjudiziu avissi a èssiri inauguratu dâ secunna venuta dû nostru Signuri. Accussì si vidi subitu ca l'Adventisti pinsavanu ca lu Signuri avissi a viniri a la fini di chiddu periodu prufeticu. Dissiru: “Stu periodu pò finiri lu 21 di marzu 1844, l'ùrtimu jornu di l'annu giudeu naturali 1843.” Accussì aspittavanu a la fini di marzu o a l'iniziu di aprili 1844 comu lu mumentu unni lu Salvaturi putissi viniri.

GSAM 150Sviluppu di Sirvituri Mali

GSAM 150.2Quannu arrivau e passau l'urtimu di marzu, e lu Signuri nun vinni, chiddi ca prima avianu travagghiatu cu li missaggeri dû Signuri, ma nun avianu cunzacratu cumplitamenti di cori a vita a stu missaggiu, si rivoltaru contru, accuminciaru a oppunirisi a l'opira, e a fari tuttu chiddu ca putianu pi sbarrari la strata a chiddi ca cuntinuavanu ancora a insignari la duttrina dû prossimu avvinimentu dû Signuri e lu missaggiu di l'ura dû ghjudiziu. “Ntê so cori” disseru, “U me Signuri ritarda la so venuta.” Cu li so labbra ora insignavanu ca tuttu u munnu avissi a cunvertirisi prima ca u Signuri vinissi; ca tutti li Giudei avissiru a turnari nta Palestina e ristabiliri u sirviziu dû tempiu a Gerusalemme, prima ca u Messia vinissi. Certuni puru insignavanu ca la venuta di Cristu era na “venuta spirituali,” ca succidia a la cunversioni e puru a la morti dû so pòpulu.

GSAM 151Duna “Cibbu a tempu giustu”

GSAM 151.1Mentri chisti si rivultaru contru a li so cumpagni di sirvizziu, chiddi ca ancora tinìanu ferma la fidi chiamàvanu li cridenti nzemi nti sali e nti boschi, dànnucci lu “cibbu a lu tempu giustu”—mustrànnucci ca li segni di li tempi e la prufìzia adempita dichiaràvanu, comu prima dâ so delusioni, ca la venuta di Cristu era “vicina, già a li porti.”

GSAM 151Festi di Cresia

GSAM 151.2Mentri facìanu chistu accuminciau chiddu ca prima nun si canuscìa nti li cresii prutistanti — lu chiamari la genti nzemi nta la cresia pi banchettari e pi “divirtirisi”. Tutti chiddi ca vulìanu vinìri eranu invitati a participari cu iddi di li so squisitezzi.

GSAM 151.3La prima vota ca nni sintemu parrari di cosi di stu tipu n'America fu 'ntra lu misi di Maiu dû 1844, giustu doppu la delusioni. Accussì fu: mentri William Miller, nta na sala a Rochester, N.Y., stava istruennu e esurtannu diversi centinaia di Adventisti, dicennu: “Simu ntô tempu di l'aspittata di Matteu vinticinqui; tiniti salda la vostra fidi; prestu avemu cchiù luci supra sta cosa,” fu approntatu ntô scantinatu di una dî cchiù granni cresii di Rochester, “un festinu.” Na folla di genti si raccugghìu, sia membri di la cresia sia miscredenti, e mentri u presidente di un culleggiu teològicu facìa spittaculu pi la folla ridiculizzannu William Miller, ci vinnìanu ostrichi, gelatu, dolci, e pi vinticinchi centesimi un libbriciddu ca chissu avìa priparatu. U libbru si chiamava “An Exposé of Millerism.”

GSAM 151.4In menu di quindici jorna di dda vota, n'autra denominazioni nta la stessa cità appuntau “nu festinu” nta na sala pubblica, facennu pagari vinticinchi centesimi pi trasiri, e invitannu a cu vulissi a veniri e participari cu iddi di ostrichi, gelatu, torta e dolci. Allura e ddà accuminciau stu banchettu mudernu nta li cresii, ca si sviluppau nta “suciali pazzi”, “saci a pigghiari”, “stagni di pisci”, “festi di vasuni”, e accussì via. Stu aspettu di banchettari nta li cresii è crisciutu tantu ca ora un edifiziu di cresia mudernu nun è a norma si nun havi la so cucina, dispensa e sala di pranzu. Stu statu di cosi è chiddu ca accuminciau ntô “tempu di ristari”, giustu comu fu designatu ntâ paràbbula.

GSAM 152.1U stissu Wm. Miller parrìa di l'avvenimentu ca succidìu a Rochester cu sti palori:

GSAM 152.1“Unu di li D.D. a Rochester, lu Signur _____, di la cresia _____, scrissi un libbricieddu contru lu Millerismu, chiamannu li soi signuri e signure 'n casa dû Signuri, facennu na granni festa di ostrichi e àutri ‘picnic’, Comu Belsazzar, bivìu u so cafè e tè, manciau i so squisitezzi custusi, e vinnìu i so gelati e i so dulci, e u so libbricieddu contru a secunna venuta dû caru Salvaturi.
GSAM 152.2“La notti prima ca partìa, n'autru di sti signuri reverendi fici na festa picnic in un locu pùbblicu, o sala, e vinnìu, comu supra, i soi biglietti, gelatu e dolci. Fui cuntentu di sapiri ca certi cresii dî diversi setti nun appruvàvanu tali festi babilunisi; e speru, cu tuttu lu cori, ca nun tutti chisti cresii settari si truvarannu ‘manciari e biviri cu l'imbriacuni’ quannu Cristu turnarà. Sugnu stupitu ca sti reverendi signuri nun si vidinu ntô specchiu dâ parola di Diu; e ci ricumannassi di lèggiri Luca 14:12-14; Matteu 24:48-51; Luca 13:25-28; 2 Petru 2:13; Giuda 10-21. Chisti sunnu di sicuru l'ùrtimi tempi.”

GSAM 152.3Si u Pasturi Miller avissi avutu na vista di chiddu ca li cresii hannu trasutu dappoi, cu li so' festi di donazzioni, cu “torti cu l'aneddu a ndivinari, festi di vasuni a deci centesimi, spittaculi di asini, suciali pazzi, luttarìi santi,” e àutri giòchi di casu, ecc., si sarìa ritrattu cu santu orruri.

GSAM 152U Tempu di Attisa

GSAM 152.4L'Adventisti truvaru cunzulazzioni ntô fattu scritturali ca quannu si facìa l'annunziu dâ prossima venuta dû Signuri, ci sarìa statu cunnessu un “tempu di tardanza”. Chistu lu vireru ntê palori dû nostru Salvaturi ntô Vangeliu di Matteu 25:5, 6, e ntô libbru di Abacuc 2:1-3.

GSAM 153.1Riguardu a la so attitudini nta la primavera dû 1844, citamu dû Midnight Cry dû 9 di maju 1844:—

GSAM 153.2“Avendu passatu lu puntu di la parvenza di la fini di li periodi prufetichi, semu misi nta na pusizioni ca Diu prevideva ca i so figghi fussiru misi a la fini di la visioni; e pi chissu fici pruvvista, pi menzu dû prufeta Abacuc, quannu dici, ‘Mi staju supra la me guardia, e mi mettu supra la turri, e staju a taliari pi vidiri chiddu ca mi dici, e chiddu ca rispunnirò quannu mi ripròvunu,’ o comu si legge ntâ margini, ‘arguitu cu.’ ‘E lu Signuri mi rispunniu, e dissi: Scrivi la visioni, e falla chiara supra tavuli, accussì cu la leggi pò curriri. Pirchì la visioni è ancora pi un tempu stabilitu, ma a la fini [di li periodi prufètici] parrarà e nun mentirà: puru si tardassi [oltre lu so terminu apparenti], aspittàtila; pirchì di sicuru vinirà, [nta la pienezza di li tempi prufètici, oltre li quali] nun tardarà.’7
GSAM 153.3“Chi sta ammonizzioni si rifirisci ô tempu prisenti, è evidenti dâ citazioni ca San Paulu nni fa nta Ebrei 10:36-39: ‘Pirchì aviti bisognu di pacenzia, accussì, doppu aviri fattu la vuluntà di Diu, putiti riciviri la prumissa. Ancora un pocu di tempu, e chiddu ca havi a veniri veni, e nun tardarà. Ora, lu giustu vivrà pi la fidi; ma si quarcunu si ritira, l'anima mia nun avrà piaciri di iddu. Ma nuatri nun semu di chiddi ca si tiranu arreri versu la perdizioni; semu di chiddi ca cridunu pi la salvezza di l'anima.’
GSAM 153.4“Cridemu ca stamu occupannu chiddu periodu di cui parrò lu Salvaturi, quannu lu spusu tarda (Matteu 25:5)—a cui lu regnu dî celi avissi a essiri paragunatu,—quannu ‘chiddu servu malu [doppu na falluta apparenti ntô tempu] dirà ntô so cori, U me Signuri ritarda u so veniri, e accuminciarà a picchiari i so cumpagni di sirvizziu, e a mangiari e a biviri cu li mbriachi,’ e u Signuri avissi a ‘veniri n'un jornu unni iddu nun s'aspetta.’
GSAM 154.1“Cridemu ca ora stamu occupannu chiddu periudu di tempu di cui parrò Petru, quannu lu so ‘ghjudiziu ora di tantu tempu nun tarda, e la so dannazzioni nun dormi;’ unni avìanu a ‘ntrudùciri di nascosto erisii dannusi.’8 Chisti, dici Petru, avìanu a essiri, comu ci eranu falsi prufeti quannu li Scritturi foru scritti. Comu allura chiddi dâ casa d'Israele disseru: ‘Li jorna si su allungati, e ogni visioni manca,’9 accussì avìa a essiri un tempu unni parrissi ca lu tempu passava, accussì li schernitori di 2 Petru 3:4 putissiru dumannari: ‘Unni è la prumissa dû so veniri?’ e cunzulàrisi dicennu ca ‘tuttu ristau comu era di lu principiu dâ criazzioni.’
GSAM 154.2“Cridemu ca fu 'n vista di tali tardanza dâ visioni ca l'apostulu Giacumu dissi: ‘Siate pacenziusi, allura, frati, finu a la venuta dû Signuri;’ ‘siati puru pacenziusi; raffurzati li vostri cori: picchì la venuta dû Signuri si avvicina’. E: ‘Eccu, lu Giudici sta davanti â porta’.
GSAM 154.3“E cridemu ca, n'anticipazzioni dû passaggiu dû tempu spittatu, u nostru Salvaturi nni ammonìu, ntô dodicesimu capitulu di Luca: ‘Sianu cinchiti i vostri fianchi, e i vostri luci addumati; e vùatri stissi comu òmini ca spèttanu u so Signuri, quannu turnarà di li nuzzi; accussì ca, quannu veni e tuppulìa, ci ponnu apriri subitu.’10 Aspittari implica un passari dû tempu, picchì finu a chiddu mumentu nun aspittamu. Pi chissu u nostru Signuri aghiunci: ‘Beati chiddi servi ca u Signuri, quannu veni, trova vigilanti.’
GSAM 154.4“Nui cuntinueremu, Diu vulennu, a pruclamari: ‘Eccu, lu Sposu veni; nisciti a ncuntrallu;’ e: ‘L'ura dû sò ghjudiziu è arrivata.’ E speramu di nun mancari di cuntinuari a gridari a vuci auta ô munnu e â cresia, pi suscitalli dî so canzuni di ‘paci’, e pi fari attenti ê pruposti di misiricordia di Diu. Avemu intenzioni di cuntinuari a spittari e a stari svegli pi l'arrivu dû Signuri, cridennu ca è già vicinu.”

GSAM 155Na Difisa dû Sò Travagghiu

GSAM 155.1Na bona idea di comu l'Adventisti vidìanu u so travagghiu prima dû 21 di marzu 1844, e giustu doppu dda data, si pò uttèniri leggennu la citazioni ca veni, pigghiata di n'artìculu sutta u tìtulu “Giustificazzioni,” ntô Advent Herald dû 13 di nuvèmmiru 1844, pubblicatu di J. V. Himes, S. Bliss, e A. Hale:—

GSAM 155.2“Nun fummu precipitusi a abbracciari i nostri opinioni. Cridemu d'essiri stati onesti e sinceri circaturi dâ virità. Obbedimmo ô cumannu dû nostru Salvaturi di circari ntê Scritturi. Nun ni fidammu dâ nostra sapienza; ma circammu guida e direttiva di Diu, e circammu di purtarini supra lu sò altari, cun fiducia ca iddu avissi a guidari i nostri passi ntô giustu caminu. Esaminammu tutti l'argumenti ca foru purtati contru a nuatri cu sinceru disìu di canusciri la virità e stari luntanu di l'erruri; ma avemu a cunfissari ca li pusizioni varii e multiformi di li nostri opponenti nun feceru autru ca cunfirmarini nti li nostri punti di vista. Vidimu ca, avissimu avutu raggiuni o tortu, i nostri avversari nun putìanu aviri raggiuni; e nun eranu d'accordu tra iddi stissi. L'argumenti di ognunu eranu accussì debbuli e puerili ca eranu custretti a smuntari cuntinuvamenti chiddu ca iddi stissi avìanu fattu; e cu li so pareri opposti e cuntraddittorî dimustraru ca, a prescindiri di comu putìanu pinsari di li nostri opinioni, nun avìanu fiducia nti l'opinioni di l'àutri. E, n'autra cosa, nun c'era mancu un puntu cardini di tutta la nostra pusizioni unni nun fùmmu sustinuti di unu o cchiù di chiddi ca travagghiàvanu pi smentiri l'arrivu immediatu dû Signuri. Mentri avìamu la traduzzioni littirali dî Scritturi pi sustinirinni, i nostri opponenti pruvàvanu invanu ca li Scritturi nun avìanu a èssiri caputi in modu littirali, puru si ogni prufezia ca si è adempita fu accussì finu a li cchiù minuti dittagghi littirali.

GSAM 156La Delusioni Spiegata

GSAM 156.1“Ma u tempu — l'annu 1843, l'annu giudeu — passau, e fummu delusi di nun vidiri u Re ntâ so bedda paruta. E tutti chiddi ca nni oppunevanu cridevanu sinceramenti ca ogni carattirìstica distintiva dâ nostra cridenza era stata dimustrata falsa; e ca avissimu, comu òmini onesti, abbandunari tutta a nostra pusizioni. E pi chissu, cu sorpresa, nni vidianu ancora attaccati â nostra spiranza, e ancora aspittannu u nostru Re.
GSAM 156.2“Nui, però, ntô nostru disappuntu, nun videmu nudda raggiuni pi scoraggiarini. Videmu ca li Scritturi indicavanu ca avissi a essiri un tempu di tardanza, e ca mentri la visioni tardava avissimu a spittari pi idda. Vidimmu puru ca cu la fini di l'annu lu periodu nun putìa essiri cumplitamenti terminatu, mancu a suppuniri ca la nostra cronoluggìa era curretta; e ca putìanu adempìrisi sulu a quarchi puntu di stu annu prisenti; e puru avemu ammèssu schiettamenti e cumplitamenti ô munnu ca avìamu sbagliatu ntô puntu precisu unni avìamu puntatu cu tanta fiducia; ma mentri eramu accussì sbagghiati, putemu vidiri la manu di Diu nta sta facenna. Putemu vidiri ca iddu nni fici usu di dda pruclamazioni comu n'allarma pi lu munnu e comu na prova pi la cresia. Misi lu so pòpulu n'attitudini d'aspittanza. Fici spuntari chiddi ca eranu disposti a suffriri pi lu so nomu. Dimustrò a cu lu gridu di l'arrivu dû Signuri era nutìzzia di granni gioia e a cu era nu sonu spiacevuli nti l'arecchi. Ha mustratu a l'universu cu avissi accuglutu u ritornu dû Signuri, e cu l'avissi ricusatu a la sò secunna venuta, comu i Giudei ficeru a la sò prima venuta. E nuatri lu cunsidiramu comu un passu ntô compimentu dû scopu di Diu, nti stu ‘giurnu di la sò priparazzioni’, accussì ca iddu putissi purtari avanti un pòpulu ca avissi circatu sulu la vuluntà dû Signuri, accussì ca fussiru pronti pi la sò venuta.”

GSAM 157STORIA DU MUVIMENTU DOPU MARZU 1844

GSAM 157.1Na storia curta dû muvimentu adventista doppu lu 21 di marzu 1844 è prisintata nti li seguenti, pigghiati di lu Signs of the Times, 31 uttùviru 1844:—

GSAM 157.2“Doppu lu passari dû 1843,—l'Annu Giudìu,—la granni parti dî Adventisti si cunvincìu ca d'allura 'n poi nun putìamu cchiù cuntari supra tempi particulari cu nuddu gradu di cirtizza. Cridevanu ca stavamu unni la nostra cronoluggìa nni mustrava, a fini di tutti li periodi prufètichi, a la fini di cui l'avventu è spittatu; e ca, mentri avissimu a spittari sulu lu picca tempu ca la nostra cronoluggìa putissi variari di chiddu di Diu, cridevanu puru ca nun avissimu cchiù nuddu indiziu pi canùsciri lu mumentu precisu. Tutti avìanu pigghiatu i so lampadi e niscìru pi ncontrari lu Sposu; ma lu Sposu si ritardau oltre lu tempu (1843) unni era spittatu. Duranti stu ritardu dâ visioni, pari ca tutti avianu la stissa determinazioni di aspittari, cridennu ca nun putia ritardari e ca putia arrivari di mumentu. Comunque, prestu fu chiaru ca assai genti stavanu facennu piani pi lu futuru, cosi ca nun avissiru fattu si cridissiru ca lu Signuri avissi vinutu chistu annu; e ca avianu persu la cuscenza di l'aspittanza immediata dû Signuri. In autri palori, pinsavanu ca putissi viniri ogni jornu, o ca putissi ritardari un pocu, duranti cui putissiru gudiri di un riposu rinfriscanti. Ebbè, chistu fu comu u nostru Salvaturi dissi ca saria: ‘Mentri u spusu tardava, tutti si assopiaru e durmìru.’

GSAM 157L'Attinzioni Chiamata all'Autunnu dû 1844

GSAM 157.3“Già a maju dû 1843, u frati Miller avìa attiratu la nostra attenzioni ô settimu misi dû annu sacru giudeu, comu tempu pi l'osservanza di chiddi tipi ca puntanu ô secunnu avventu; e l'autunnu passatu nni taliàvamu a chiddu mumentu cu assai nteressi. Doppu ca chistu passau, u frati S. S. Snow abbracciò cumplitamenti l'opinioni ca, secunnu li tipi, l'avventu dû Signuri, quannu succederà, avissi a succediri ô decimu jornu dû settimu misi; ma nun era sicuru di l'annu. Doppu capìu ca li periodi prufètichi nun scadunu veramenti finu a l'annu prisenti, 1844; allura s'appoggiò supra la tesi ca versu lu 22 di uttùviru — lu decimu jornu dû settimu misi di stu annu prisenti — avissimu a vidiri l'avventu dû Signuri dâ gloria. Chistu lu prichitò a New York, Filadelfia e n'àutri posti duranti la primavera e l'estati passati; e mentri assai pirsuni abbracciaru li sò pinsèri, nun si vidìu però nudda manifestazzioni particulari di li sò effetti finu a circa lugliu.

GSAM 158Raccolti Lassati nti li Campi

GSAM 158.1“Ntâ prima parti dâ staciuni, certi dî nostri frati ntô nòrdi di New Hampshire eranu stati tantu cunvinti dâ cridenza ca lu Signuri vinissi prima di n'àutru ivèrnu, ca nun cultivaru li so' campi. Versu a mità di lugliu,—ca era a sirata di menzanuotti dû jornu-annu giudeu (sirata-matina, cuntannu di la nova luna di aprili, l'iniziu di stu annu giudeu), àutri ca avìanu seminatu e piantatu i so campi foru tantu 'mprissionati di lu sensu di l'appariri immediatu dû Signuri, ca nun putìanu, cunzistenti cu la so fidi, raccògghiri i so culturi. Quarchi unu, quannu trasìu nti li soi campi pi tagghiari l'erba, si sintìu cumplitamenti incapaci di cuntinuari, e, rispittannu lu so sensu dû duviri, lassau li so culturi 'n campu, pi mustrari la so fidi cu l'opiri e accussì cundannari lu munnu. Chistu si spanni prestu pi tuttu lu nord di la New England.

GSAM 158U Giudiziu ca Precede l'Avventu

GSAM 158.2“Duranti lu stissu tempu i nostri frati nta lu Maine avìanu abbracciatu la vista ca lu ghjudiziu avìa a precediri l'avventu; ca s'accuppiava cu la racolta, e nun era sulu a la fini dû munnu, ma occupava un periodu giustu prima dâ fini. Secunnu sta vista, pinsavanu ca stavamu ntô ghjudiziu, ca la linia di spartenza si stava tracciannu, e ca li sirvituri di Diu vinìanu sigillati nnâ frunti, lu compimentu di chistu avissi a essiri lu signali pi li quattru angili ca tinianu li quattru venti dâ terra (Apucalìpsi 7:1), pi lassari libbiri li venti.

GSAM 159Un Risvegghiu di Menzanotti

GSAM 159.1“Versu a mità di lugliu, la benedizzioni di Diu pi ricuperari chiddi ca avianu abbandunatu la fidi accuminciau a accumpagnari la pruclamazioni di chiddu tempu, e chiddi ca abbracciaru una di sti opinioni manifestaru un canciamentu marcatu ntô so cumpurtamentu, e un risvegghiu subitu di lu sonnu, comu era statu pridittu. ‘A menzanotti ci fu un gridu: Eccu, lu spusu veni; nesciti a ncuntrallu. Allura tutte chissi vergini si suseru e priparàru i so lampadi.’ Di lugliu sti muvimenti eranu in diversi parti di la New England, e distinti unu di l'autru; ma tutti foru accumpagnati di la benedizzioni di Diu pi ricuperari assai ca i so lampadi eranu quasi spenti, e pi la santificazzioni di li so santi. A la cunvinuta di campu di Exeter, tutti chissi influenzi s'incontraru, si mischiaru in un granni muvimentu, e si spanniunu prestu tra tutti i gruppi adventisti nta la terra.”

Notes

  1. Matteu 25:1-5. ↩
  2. Marcu 2:18-20. ↩
  3. Salmu 119:105. ↩
  4. Geremìa 18:18. ↩
  5. Apucalìpsi 3:3. ↩
  6. Proverbi 23:20, 21. ↩
  7. Abacuc 2:1-3. ↩
  8. 2 Petru 2:1, 3. ↩
  9. Ezechiele 12:22. ↩
  10. Luca 12:35, 36. ↩

Note

Back