Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
04 / 29

Capitulu 3 — La Viniuta dâ Simenza Prumissa

John Norton Loughborough

GSAM 57.1“QUANNO vinni la pienezza di lu tempu, Diu mannò lu so Figghiu, ... fattu sutta la liggi, pi riscattari chiddi ca eranu sutta la liggi, accussì ca putissimu riceviri l'aduzzioni a figghi.”1

GSAM 57.2“Ora a chiddu ca havi putiri di stabilirivi secunnu lu me vangeliu e la predicazioni di Gesù Cristu, secunnu la rivelazioni dû misteru, ca fu tinutu sicretu di dappoi ca fu criatu lu munnu, ma ora è statu manifestatu e, pi mmenzu ê scritturi dê prufeti, secunnu lu cumannu dû Diu eternu, fattu canusciri a tutti li nazioni pi l'ubbidienza dâ fidi: a Diu sulu, saviu, sia gloria pi Gesù Cristu pi sempri.”2

GSAM 57.3“Ppi rivelazzioni mi fici canùsciri u misteru; comu scrissi prima in pochi paroli, ... ca nti l'àutri epòchi nun fu canùscutu a li figghi di l'omu, comu ora è rivelatu a li sò santi apostuli e prufeti ppi lu Spiritu.... A mia, ca sugnu menu di lu cchiù nicu di tutti li santi, mi fu data sta grazia di prichari tra li genti li ricchizzi incunuscìbbili di Cristu e di fari capiri a tutti l'omini chi è la cumunità dû misteru, ca di lu principiu dû munnu era ammucciatu 'n Diu, ca criò ogni cosa pi Gesù Cristu.”3

GSAM 57.4Si dici ca ntô Vecchiu Testamentu lu Vangeliu è ammucciatu; ntô Novu Testamentu veni rivilatu. Comu dissi n'autru, “Quannu si staccaru di Diu, li Giudei in gran parti perdieru di vista l'insignamenti dû serviziu rituali. Chissu serviziu era statu istituitu di Cristu stissu. In ogni so parti era nu simbulu di iddu; e era chinu di vitalità e di bedda spiritualità. Ma li Giudei perdieru la vita spirituali dî so cerimonii, e s'attaccaru ê furmi morti. Fidarunu ê sacrificii e ê ordinanzi stissi, inveci di ripusari supra iddu a cui puntavanu.

GSAM 58Circannu un Regnu Temporali

GSAM 58.1“Mentri li Giudei disideravanu l'avventu dû Messia, nun avianu nudda cuncizzioni dâ sò missioni. Nun circavanu la redenzioni dû peccatu, ma la libbirazioni dê Rumani. Aspittavanu ca lu Messia vinissi comu un cunquistaturi, pi rumpiri lu putiri dû tirannu e esaltari Israele a un duminiu universali. Accussì la strata fu priparata pi iddi pi ricusari lu Salvaturi.
GSAM 58.2“U pòpulu, nta la sò scurità e opprissioni, e i guvernanti, chi avìanu siti di putiri, bramàvanu l'arrivu di unu ca avissi vintu i sò nimici e ristabbilutu u regnu a Israele. Avìanu studiatu i prufìzi, ma senza intuizioni spirituali. Accussì trascuraru i scritturi ca puntanu a l'umiliazioni dû primu avventu di Cristu, e n'applicaru malamenti chiddi ca parranu dâ glòria dâ sò secunna venuta. L'orgogghiu nubilau la so vista; nterpretaru la prufezia secunnu li so disìderi egoìsti.
GSAM 58.3“Pi cchiù di milli anni lu pòpulu giudeu avìa aspittatu la venuta dû Salvaturi. Supra stu avvenimentu avìanu ripusatu li sò spiranzi cchiù lucenti. Nta canzuna e prufìzia, nti riti dû tempiu e nta prigghiera di casa, avìanu custuditu lu sò nomu. Eppuru, quannu iddu vinni, nun lu canusceru. Chiddu ca u celu amava era pi iddi ‘comu na radichi di terra sicca;’ ‘nun avia forma né parura;’ e nun vidiru in iddu nudda bedda cosa ca ci putissiru disidirari. ‘Vinni a so genti, e a so genti nun lu ricivìu.’”4

GSAM 58Dâ Linìa di David

GSAM 58.4Quannu si avvicinava lu tempu prividutu di Daniele, quannu “lu Messia Principi” — chiddu ungiutu — avia a cumpariri, lu pòpulu giudeu putia ragiunari, e senza dubbiu accussì fici, in stu modu: U Messia, secunnu a carni, avissi a essiri dâ casa e dâ stirpi di David; quinni a so nàscita avissi a essiri nta dda linia; e secunnu ê règuli dâ liggi e dî custumi giudei, avissi a essiri ungiutu pi lu sirviziu pùbbricu a l'età di trenta anni; e si iddu avissi a appariri comu l'ungiutu a dda età, allura a so nàscita avissi a essiri trenta anni prima dâ fini dî sessantanovi simani di anni, ca si stinninu finu â venuta dû Messia.

GSAM 59Pridizzioni di Simeoni e Anna

GSAM 59.1Versu chistu tempu tuttu Israele aspittava. Li studiosi sinceri e devoti dî Scritturi circavanu la nascita di chiddu ca avissi a essiri lu so Capu e Guvernaturi. A Simeoni, anzianu e piusu, fu rivilatu “dû Spiritu Santu ca nun avissi a vidiri la morti prima di aviri vistu lu Cristu dû Signuri.”5

GSAM 59.2Quannu lu picciriddu Salvaturi fu purtatu ô tempiu, Simeoni capìu ca chistu picciriddu era chiddu a cui si rifirìa—lu Cristu. “Allura lu pigghiò 'n braccia, benidicìu Diu e dissi: Signuri, ora lassa jiri lu tò servu 'n paci, secunnu la tò parola; picchì li mè occhi hannu vistu la tò salvezza, ca tu hai priparatu davanti a tutti li populi: na luci pi illuminari li Gentili e la gloria dû tò pupulu Israele....

GSAM 59.3“E Simeoni li benedisse [Giuseppe e Maria], e dissì a Maria, so matri: Eccu, stu picciriddu è statu misu pi la caduta e pi la risurrezzioni di tanti n'Israele; e pi un segnu ca sarà cuntrariatu (iè, na spata trapasserà puru la tò anima), accussì li pinseri di tanti cori si rivilinu.
GSAM 59.4“E c'era na Anna, prufetessa, figghia di Fanuel, dâ tribù di Aser.... E idda, appena trasìu, ringraziò puru idda u Signuri e parrò di iddu a tutti chiddi ca aspittavanu la redenzioni a Gerusalemme.”6

GSAM 59Angili Visitunu li Pasturi

GSAM 59.5Prima di chistu, l'angili avianu annunziatu la bona nova dâ nàscita dû Salvaturi ê pasturi nti li pianuri di Betlemme. Ntê recchi attenti dê pasturi, l'angili cantaru sti melodiosi motivi:—

GSAM 60.1“Gloria a Diu ntô cchiù àutu:
GSAM 60.1Ntra la terra paci, bona vulintà a l'omini.”

GSAM 60Li Magi Visitunu Betlemme

GSAM 60.2Poi vinieru i savî dâ parti d'Orienti ca avianu vistu “la stidda surgiri”, comu avia prividutu Balaam. Siguennu la so guida arrivaru a Gerusalemme, unni fu nicissariu circari nfurmazzioni dû Re appena natu. Quannu foru nfurmati ca Betlemme era lu locu di nascita dû Disideratu, cuntinuaru lu viaggiu; e guidati ddà dâ stidda ca riapparìu, foru purtati ô umili locu unni giacia lu Salvaturi. Ccà adoraru lu santu picciriddu, prisintannuci rigali di oru, incensu e mirra, e poi si nni tornaru a casa pi la longa via.

GSAM 60U Salvaturi a doci anni

GSAM 60.3Di picciriddu finu a doci anni si sapi picca di Cristu u Salvaturi, eccettu ca criscìa 'n sapienza e 'n statura, e ca si sottupunìa cu obbedienza a so' patri e a so' matri. Ma a doci anni, quannu accumpagnò Giuseppe e Maria a Gerusalemme pi la festa annuali, ddà stupìu i sacerdoti cu la canuscenza ca mustrò 'nta li so' dumanni, e 'nta li risposti ca detti a li so' prubblemi cumplicati. Di chistu mumentu finu a quannu accuminciau li sò òpiri pubblici, iddu onurau l'umili mestiere di falegname mentri travagghiava cu Giuseppe, lu maritu di Maria.

GSAM 60La Missioni di Giovanni u Battista

GSAM 60.4Pi sei misi prima dû sò ministeru pubblicu, la missioni di Cristu fu annunziata di Giovanni u Battista. U pòpulu vinìa in granni folla pi sentiri Giovanni, e pi essiri battizatu di iddu. Mentri iddi “aspittàvanu [aspittannu ca u Messia vinissi] e tutti l'omini pinsàvanu [“ragionàvanu o dibattevanu,” ntâ margini] ntô so cori di Giovanni, si iddu era u Cristu o no; Giovanni rispunnìu, dicennu a tutti iddi: Io di sicuru vi baptizu cu acqua; ma veni unu cchiù putenti di mia, di cui nun sugnu mancu dignu di sciogghiri u lacciu di li scarpi; iddu vi baptizarà cu lu Spiritu Santu e cu focu; ca havi nta manu la pala pi spagghiari, e pulizzarà a funnu la so aia, e raccogghirà lu granu ntô so granaru; ma la pula la brusgiarà cu focu ca nun si stuta”.7

GSAM 61Gesù Battezzatu

GSAM 61.1Mentri Giovanni amministrava lu rituali dû battesimu, vidì Gesù ca vinìa a iddu pi essiri battizatu, e dissi: “Eccu l'Agneddu di Diu, ca pigghia via lu peccatu dû munnu.... E Giovanni testimuniau, dicennu: Vitti lu Spiritu calari dû celu comu na colomba, e ristau supra iddu. E ju nun lu canusceva; ma chiddu ca m'ha mannatu a battizzari cu l'acqua m'ha dittu: Supra cu viri lu Spiritu calari e ristari, chiddu è chiddu ca battizza cu lu Spiritu Santu. E ju vitti e testimuniai ca chistu è lu Figghiu di Diu.”8

GSAM 61A Vuci dû Cielu

GSAM 61.2Non sulu la messianità di Cristu fu attistata dâ discinnuta visìbbili dû Spiritu Santu nta na furma corporali comu na colomba, ma puru di na vuci dû celu. Ntô Vangeliu di Matteu leggìmu: “Gesù, quannu fu battìzzatu, subitu niscìu di l'acqua; e, eccu, i cieli si aprìru pi iddu, e vidìu lu Spiritu di Diu ca scinnìa comu na colomba e si firmava supra iddu; e eccu na vuci dû celu ca dissìa: Chistu è lu me caru Figghiu, di cui mi cumpiaciu.”9

GSAM 61.3Anchi si “Giovanni nun fici miraculu,” u pòpulu, quannu vidìu u granni putiri ca accumpagnava u ministeru di Cristu, fu custrettu a diri: “Tuttu chiddu ca Giovanni dissi di stu omu era veru.”10

GSAM 61Cristu Unctu Secunnu a Liggi

GSAM 61.4In culligamentu cu lu resocuntu di Luca dû battismu e dâ stissa unzioni dû Spiritu Santu nta forma di colomba, leggimu: “Gesù stissu accuminciau a aviri circa trenta anni”.11

GSAM 62.1Doppu lu longu digiunu di quaranta jorna dû nostru Signuri e li fieri tentazzioni dû diàvulu ntô disertu, ca vinniru subitu appressu ô sò battismu, iddu vinni a Nàzaret, unni era statu crisciutu; e comu era sò custumi, trasìu ntâ sinagoga ô jornu dû Sabbatu e si susìu pi lèggiri.... Lu Spiritu dû Signuri è supra a mia, picchì iddu m'ha ungiutu pi prichari lu Vangelu ê puvireddi.... E accuminciau a diri a iddi: “Oggi sta scrittura si cumpi nti li vostri recchi.”12

GSAM 62U Tempu è Cumplitu

GSAM 62.2Marcu, quannu ricunta lu stissu avvenimentu, dici: “Lu tempu è cumpiutu, e lu regnu di Diu è vicinu: pentìtivi e cridìti lu Vangelu.”13 Lu tempu prividutu pi l'apparizioni di l'Unctu era ghjunutu. L'unzioni dû Spiritu Santu avìa succidutu ô so battismu, e iddu ora intrava ntô so ministeru, giustu ô tempu e ô modu prividutu dê santi prufeti d'una vota.

GSAM 62Prova Visìbbili dâ Messianicità di Cristu

GSAM 62.3U ministeru di Cristu era accumpagnatu di miraculi cuntinui, ca pi la genti, puru si nun capìanu a pienu i so parabuli e i so palori, eranu na prova visìbbili ca iddu era l'Emmanuele, o ca “Diu era cu iddu.”14 Ntê sti miraculi Cristu dava ô munnu nun sulu na prova dû putiri di Diu 'n iddu stissu, ma puru na dimustrazioni pràtica dû caràttiri di Diu e dâ sò carità. Quannu Filippu, doppu tri anni di cuntinua cumpagnia cu Cristu, avendu vistu li sò miraculi putenti, dissi: “Signuri, mustraci lu Patri, e nni basta,” Gesù ci rispunnìu: “Sugnu statu cu vui tantu tempu, e nun m'aviti canusciutu, Filippu? Cu m'ha vistu, ha vistu u Patri: e comu poi diri allura, Mustraci u Patri? ... Criditi ca iu sugnu ntô Patri, e u Patri nta mia; o criditi pi li stissi òpiri.”15

GSAM 63Giovanni Perplessu

GSAM 63.1Anchi a battismu di Cristu, Giovanni avia vistu la discinnuta visìbbili dû Spiritu Santu, e avia sintutu la vuci dû celu ca lu pruclamava Figghiu di Diu, e iddu stissu avia dichiaratu ca iddu era “l'Agneddu di Diu ca pigghia via lu peccatu dû munnu,” ma l'avvenimenti si stévanu svolgennu accussì diversamenti di chiddu ca iddu s'aspittava ca iddu, ntâ sò prigiuni scura, era turbatu e cunfusu.

GSAM 63.2“Comu li discepuli dû Salvaturi, Giovanni u Battista nun capìa la natura dû règnu di Cristu. S'aspittava ca Gesù pigghiassi lu tronu di David; e cu lu passari dû tempu, e comu lu Salvaturi nun facìa nudda rivendicazioni di autorità riali, Giovanni addivintò cunfusu e turbatu.”16 “Chiamannu a iddu dui dî soi discepuli, [iddu] li mannò a Gesù, dicennu: Si tu chiddu ca avissi a veniri? O avemu a spittari n'autru?” “Nta chidda stissa ura iddu [Gesù] curau assai di li so' infermità e piaghi, e di spiriti mali; e a tanti ca eranu cecati ci detti la vista. Allura Gesù rispunniu e dissi a iddi: Nni jiti e cuntati a Giovanni chiddu ca aviti vistu e sintutu.”17

GSAM 63.3Fu cu difficurtà ca li Giudei o puru li discepuli putìanu vidiri chiaramenti assai virità ca lu Salvaturi prununziava, picchì eranu accussì cunvinti ca quannu lu Messia vinissi avissi a rumpiri lu giogo rumanu, ca pi iddi era tantu gravanti, e risturari subitu lu regnu di David, e rignari comu un rè terrìstiri.

GSAM 63.4Gesù accuminciau a predicari dicennu: “Pentìtivi, picchì u regnu dî celi è vicinu”.18 Quannu i sò dodici apostuli foru mannati, purtaru lu stissu missaggiu: “U regnu dî celi è vicinu”.19 Ancora cchiù tardu ntô sò ministeru, quannu i settanta foru mannati, fu cu sti palori: “U regnu di Diu s'avvicinò a vui”.20

GSAM 64Genti ammirati dû travagghiu di Cristu

GSAM 64.1Li paroli miravigghiusi e l'insignamenti di Cristu purtaru la genti a diri: “Mai nuddu parlò comu chistu omu.”21 E quannu sanau lu ciecu e mutu, “Tutta la genti ristau maravigghiata e dissi: Nun è chistu lu figghiu di David?”22 O, in àutri paroli, nun è chistu la semenza di David, lu Salvaturi prumisu? “Quannu turnau nta la sò terra, nsegnava nta la sinagoga di dda, tantu ca iddi ristaru stupiti e disseru: Di unni veni a stu omu sta sapienza e sti miràculi? Nun è chistu lu figghiu dû falegname? E la sò matri nun si chiama Maria? E li sò frati, Giacumu, Giuseppe, Simuni e Giuda?”23

GSAM 64.2Versu lu terzu annu dû ministeru di Cristu, quannu iddu era ntô tempiu pi la festa dâ dedicazzioni, li Giudei si nni viniru attornu e ci disseru: “Finu a quannu ni fai dubbitari? Si tu si lu Cristu, dicinni chiaramenti.”24 L'annu prima, quannu avia fattu lu miràculu putenti di sfamari i cinqui mila cu li “cinqui pani d'orzu e dui pisci picciriddi,” iddu “si n'accorgiu ca vulìanu viniri e pigghiàrulu a forza pi fari di iddu un rè, [allura] si nni jiu n'autra vota supra na muntagna.”25

GSAM 64Cristu insigna ê discepuli dâ so morti

GSAM 64.3Ntô insignari li sò discepuli, Cristu ci tenìa a fari capiri ca nun avìa a essiri un regnu timpurali ca accumincìa subitu, e ca avìa a muriri e risuscitari, nni jiri e turnari. Accussì ci dumannò: “E si viditi lu Figghiu di l'omu ca s'innalza unni era prima?”26 Doppu avilli cumannatu “di nun diri a nuddu ca iddu era Gesù lu Cristu,” leggimu: Di dda vota 'n poi Gesù accuminciau a mustrari a li sò discepuli comu avissi a jiri a Gerusalemme, a suffriri assai di li anziani, di li capi di li sacerdoti e di li scribi, a èssiri accisu e risuscitari lu terzu jornu. Allura Petru lu pigghiò e accuminciau a rimpruvàrulu, dicennu: “Luntanu di tia, Signuri; chistu nun ti succederà mai.”27

GSAM 65.1Ntô stissu mumentu ci dissi ca c'eranu quarchi di iddi ca nun murìanu finu a quannu nun avìanu vistu lu Figghiu di l'omu viniri ntô sò regnu.28 Circa ottu jorna dopu, sta prufìzia si cumpìu; e l'apòstulu Petru si rifirisci a chidda “visioni” di Cristu ca veni ntô sò regnu comu prova dâ vera secunna venuta di Cristu ca è ancora ntô futuru.29

GSAM 65.2Na vota, quannu Cristu e i soi discepuli eranu 'n Galilea, Gesù ci dissi: “U Figghiu di l'omu sarà traditu 'n manu di l'omini; e iddi lu matarannu, e ô terzu jornu sarà risuscitatu. E iddi si dispiacieru assai.”30 E ancora nun caperu lu so significatu, picchì puru mentri iddu circava di impressiunarili cu la sulenni virità dâ so morti e risurrezzioni, iddi stavanu discutennu tra iddi stissi cu era lu cchiù granni ntô regnu dî celi.31

GSAM 65.3N'àutra vota Petru dissi a Gesù: “Avemu lassatu tuttu e t'avemu seguitatu; chi avemu a aviri, allura? E Gesù dissi a iddi: Veramenti vi dicu ca vui ca m'aviti seguitatu, quannu sarà la rigenerazzioni e lu Figghiu di l'omu s'assetta supra lu tronu di la so gloria, puru vui vi assettati supra dodici troni pi ghjudicari li dodici tribù di Israele.”32 Ancora u pinsamentu di un regnu ca s'avissi a stabbiliri prestu era sempri 'ncapu â so menti, e iddi, umani comu eranu, accuminciaru a circari u postu cchiù àutu ntô regnu.

GSAM 65.4Allura veni la matri ambiziosa di Giacumu e Giovanni, figghi di Zebedeu, chi dumanna a Cristu ca i soi figghi fussiru favuriti cu pusizioni àuti—unu a dritta e l'autru a manca dû so tronu; o, forsi, unu Premier dû guvernu e l'autru Secretariu di Statu. Ma Cristu dissi chiaramenti: “Nun sapiti chiddu ca dumannati.”33

GSAM 66Entrata Trionfali a Gerusalemme

GSAM 66.1Nun luntanu di chistu tempu succidìu un avvenimentu granni e straurdinariu. Fu la risurrezzioni di Lazzaru dâ tomba, chiddu ca era mortu già quattru jorna. Un miraculu accussì putenti suscitò e stupìu tantu la genti ca i Farisei si allarmaru, e, nzemi ê sacerdoti, chiamaru subitu un cunsigghiu; e ntê so cunsiderazzioni dumannaru: “Chi facemu? Pirchì chistu omu fa assai miraculi. Si lu lassamu accussì, tutti cridunu in iddu; e i Rumani vennunu e pigghiunu via sia u nostru locu sia a nostra nazzioni.”34 Mentri na putenza satanica di sutta s'afferrava a chiddi ca circavanu di distrùggiri Cristu, na putenza di l'àutu movìa i masse pi glurificàrulu e pi adempiri chiddu ca era statu prividutu supra iddu.

GSAM 66.2Nta l'uccasioni a cui si fa rifirimentu supra, la genti si mmostrò a frotte, nun sulu pi vidiri Gesù, ma puru pi vidiri Lazzaru, ca iddu avia risuscitatu di morti. Ora a iddi pariava certu ca Gesù era lu so rè spittatu di tempu, e quannu l'incontraru mentri vinìa versu Gerusalemme, assettatu supra un puledru, li paroli di la Scrittura vinieru forti a la menti, “Nun aviri paura, figghia di Sion: eccu, u tò rè veni, assettatu supra un puledru d'asinu.”35 Na granni vuci di triumfu s'alzau di chidda folla immensa, ca disturbau assai li Farisei cu cori friddu e calculaturi. Tra iddi disseru: “Viditi comu nun prevaliati nenti? Eccu, u munnu è jutu darreri a iddu.”36 A la so richiesta ca Cristu firmassi li clamuri, iddu rispunnìu: “Vi dicu ca, si chisti taccianu, li petri strillassiru subitu.”37 U Signuri avia dittu di sta occasione: “Vuciàti”, e si u pòpulu nun avissi adempìutu a so parola, iddu avissi missu na vuci nta li petri dâ strata, e iddi vuciàssiru; picchì a so parola avìa a èssiri adempìuta.

GSAM 66Cristu pi nni jiri e turnari n'autra vota

GSAM 66.3Non sulu u nostru Salvaturi circava di indirizzari la menti di li discepuli versu lu fattu ca avia a muriri e risuscitari, ma vulia puru insignari ca lu regnu nun avissi a veniri finu a quannu iddu nun si nni jissi e turnassi n'autra vota. Riferennusi â so crucifissioni dissi: “Io, si sugnu alzatu di terra, attrarrò tutti l'omini a mia. Chistu lu dissi pi significari chi morti avissi a muriri. U pòpulu ci rispunnìu: Avemu sintutu di la liggi ca u Cristu ristassi pi sempri; e comu poi diri tu: U Figghiu di l'omu avi a essiri alzatu? Cu è stu Figghiu di l'omu?”38

GSAM 67.1Pi impressari cchiù a funnu nta la menti di li discepuli lu fattu ca avia a nni jiri e turnari n'autra vota, prima ca lu so regnu fussi stabbilutu supra la terra, iddu dissi: “Picciriddi, ancora picca tempu sugnu cu vui. Mi circariti; e comu dissi a li Giudei, Unni vaiu, nun putiti veniri; accussì ora vi dicu a vui.... Simuni Petru ci dissi: Signuri, unni vai? Gesù ci rispunnìu: Unni vaiu, ora nun poi viniri cu mia; ma poi mi seguirai.”39 Poi incuraggiò i so cori ansiosi e chini di duluri cu sti palori: “Nun si turbi u vostru cori: criditi in Diu, criditi puru in mia. Nta casa di me Patri ci sunnu assai dimuri: si nun fussi accussì, v'avissi dittu. Vaju a priparari un locu pi vui. E si vaju e vi preparu un locu, turnu e vi pigghiu cu mia, accussì unni sugnu, puru vui ci sariti.”40

GSAM 67Parabola dû Nobilu

GSAM 67.2Ancora u Salvaturi circau di curreggiri l'idea sbagghiata ca u regnu avissi a cumpariri subitu, cu sta parabula mentri iddu e i discepuli si nni jévanu a Gerusalemme: “Un certu nobilu si nni jiu nta na terra luntana pi pigghiari pi iddu stissu un regnu, e poi turnari. E chiamau i soi deci servi, e ci detti deci libbra, e ci dissi: Faciti cummerciu finu a quannu vegnu.... E succidìu ca quannu turnau, avendu ricivutu lu règnu, allura cumannò ca chisti sirventi, a cui avìa datu li dinari, fussiru chiamati davanti a iddu, pi sapiri quantu ognunu avìa guadagnatu cu lu cummerciu.”41 Nta sta paràbbula lu Signuri si rapprisenta comu lu nobilu. Avìa a jiri nta na terra luntana—a so Patri—e ddà riciviri lu règnu, prima di turnari a rignari.

GSAM 68.1In risposta â dumanna dî discepuli, “Chi sarà lu segnu dû tò veniri e di la fini dû munnu?”42 lu Salvaturi ci detti na lista dî avvenimenti ca avissiru a succediri duranti la granni tribbulazzioni ca avissi a cadiri supra la cresia, e li segni certi ca s'avissiru a prisintari. Quannu chisti appareru, putìanu sapiri ca la sò venuta era vicina, già a li porti, e ca la ginirazzioni ca li vidìa nun si nni jissi di la scena di l'azzioni finu a quannu iddu nun vinissi.43

GSAM 68Abandunatu di tutti li discepuli

GSAM 68.2Ma cu tutti l'insignamenti ca Cristu avia datu a l'apòstuli supra a so morti e umiliazzioni, iddi nun caperu pi nenti la virità ca iddu avia insignatu rispettu a so prucessu e crucifissioni. Avianu na cuncipizzioni accussì vaga dâ virità ca quannu vinni lu prucessu, la so spiranza murìu, e tutti “lu abbandunaru e fujeru.”44 Anchi Petru, lu sempri zelosu Petru, ca cun tanta fiducia avia affirmatu ca, puru si tutti l'omini l'avissiru abbandunatu, iddu nun l'avissi mai fattu, qualchi uri dopu stava rinnegannu lu so Signuri e, cu giuramentu, dichiarava di nun canusciri chiddu omu. Eranu accussì lenti a capiri la parola dû Signuri, ca avia dittu ca ô terzu jornu doppu la crucifissioni avissi risuscitatu di morti, ca si dumannavanu e ragionavanu tra iddi stissi: “Chi voli diri risuscitari di morti?”45 Veramenti, eranu accussì vacanti di fidi ca, doppu ca iddu murìu e u so corpu fu pusatu ntâ tomba nova di Giuseppe, si priparavanu pi imbalsamallu. Cu la spiranza svanuta — sepolta cu Cristu ntâ tomba — chi jornu di Sabbatu pi li discepuli! Cu cori appesantuti di duluri e disappuntamentu, e senza un Salvaturi pietusu e cumpassivu, la cui vita era stata china di atti di tenerezza e misericòrdia, vicinu pi cunzulàrili e rinfurzàrili, quantu era desolata la so cundizioni!

GSAM 69Avvenimenti Emuzziunanti dâ Matina dâ Resurrezzioni

GSAM 69.1Arriva la matina dû primu jornu dâ simana! Chi agitazzioni 'n celu e 'n terra! Un angilu putenti scinni di li regni dâ glòria â tomba di Giuseppe, cu un missaggiu ca cumanna ô Figghiu di Diu di susìrisi. “E, eccu, ci fu un granni tirrimotu: picchì l'angilu dû Signuri scinnìu dû celu, e vinni e rullò via la petra dâ porta, e ci si assittò supra. U so visu era comu lampu, e i so vistimenti bianchi comu nivi: e pi paura di iddu i guardi si scuzzularu, e divintaru comu omi morti.”46 “Assai corpi di santi ca durmìanu risuscitaru, e niscieru di li tumuli doppu la so risurrezzioni, e traseru nta la cità santa, e si mostraru a tanti.”47 Pensa a chisti visitaturi a Gerusalemme, a li porti di li so amici, cu lu missaggiu ca lu Cristu crucifissu era risuscitatu di morti, e ca puru iddi eranu stati riportati a vita di la so putenza, pi testimoniari la so risurrezzioni. Chi attività tra li discepuli e li santi fimmini—currennu di ccà e di ddà pi cuntari la bona nova, “È risuscitatu di morti, picchì l'avemu vistu e parratu cu iddu!”

GSAM 69Gesù camina versu la campagna

GSAM 69.2“E, ecco, dui di iddi chiddu stissu jornu jieru a un picculu paìsi chiamatu Emmaus, ca si truvava a circa sessanta furlonghi [setti e menzu migghi] di Gerusalemme. E parrèvanu nzemi di tutti chisti cosi ca eranu successi. E succidìu ca, mentri parrèvanu e ragiunèvanu, Gesù stissu s'avvicinò e cuminciò a caminari cu iddi. Ma i so' occhi eranu tenuti accussì ca nun putìanu canuscillu. E iddu ci dissi: Chi sunnu sti paroli ca vi scambiate mentri caminati, e siti tristi? E unu di iddi, ca si chiamava Cleopa, rispunniu: Sulu tu si forestieri a Gerusalemme e nun hai saputu li cosi ca su' successi ccà nni sti jorna? E iddu ci dissi: Chi cosi? E iddi ci disseru: Di Gesù di Nàzaret, ca era un prufeta putenti n'opiri e n'paroli davanti a Diu e a tuttu u pòpulu; e comu i capi dî sacerdoti e i nostri guvernanti l'hannu cunsignatu pi essiri cundannatu a morti e l'hannu crucifissu. Ma nuàutri cridevamu ca iddu avissi a riscattari Israele; e, a parti di tuttu chistu, oggi è u terzu jornu di quannu chisti cosi su successi. Iè, e puru certi fimmini dâ nostra cumpagnia nni ficeru maravigghiari: chiddi ca di primu matinu eranu â tomba; e quannu nun truvaru lu so corpu, turnaru dicennu ca avianu vistu puru na visioni di angili, ca dicianu ca iddu era vivu. E certi di chiddi ca eranu cu nuatri jieru â tomba, e truvaru ca era propriu accussì comu avianu dittu li fimmini: ma iddu nun lu vireru.
GSAM 70.1Allura iddu ci dissi: “O sciocchi e lenti di cori a crìdiri tuttu chiddu ca li prufeti avìanu dittu: nun avìa Cristu a suffriri sti cosi e a trasiri nta la so gloria?” E accuminciannu di Mosè e di tutti li prufeti, ci spiegau nta tutti li Scritturi li cosi ca riguardavanu iddu stissu.48 Quannu stava pi participari a un pastu cu iddi, rumpìu u pani e ringraziò, “e si ci apreru l'occhi, e lu canusceru.... E si disseru unu cu l'autru: Nun ardeva u nostru cori dintra di nuatri, mentri parrava cu nuatri nta la strata, e mentri ni spiegava li Scritturi?”49

GSAM 70.2Ora, finalmenti, i discepuli ponnu vidiri, doppu ca u prubblema è statu dimustratu a iddi in modu cumplitu, ca ci fu na morti e na risurrezzioni cunnessa â missioni dû Salvaturi. Ma comu guarderannu iddi a quistioni dû so regnu?

GSAM 70.2“Si mustrò vivu doppu la so passione cu tanti pruovi infallìbbili, facennusi vidiri a iddi pi quaranta jorna, e parrannu di li cosi ca riguardanu lu regnu di Diu; e, quannu si truvau nzemi cu iddi, ci cumannau di nun nni jiri di Gerusalemme, ma di aspittari la prumissa dû Patri, ca, dissi iddu, aviti sintutu di mia. Pirchì Giovanni battizzau cu acqua; ma vui sariti battizzati cu lu Spiritu Santu tra picca jorna.

GSAM 71Ora ristabilirai u Regnu?

GSAM 71.1“Quannu, dunca, si foru tutti nzemi, ci dumannaru, dicennu: Signuri, a stu puntu ristabilirai di novu u regnu a Israele? [comu pi diri: Avemu amparatu ca era nicissariu ca tu fussi crucifissu e risuscitassi di morti, secunnu li Scritturi, ma nun stai pi ristabiliri ora u regnu?] E iddu ci dissi: Nun è pi vui sapiri li tempi o li staciuni ca lu Patri ha misu nta so putiri. Ma ricivireti putenza, doppu ca lu Spiritu Santu sarà vinutu supra a vui: e sareti testimoni a mia sia a Gerusalemme, sia 'n tutta la Giudea, sia 'n Samaria, e finu a l'estremu di la terra. E quannu avìa dittu chisti cosi, mentri iddi taliavanu, fu purtatu 'n celu; e na niula lu pigghiò di davanti a iddi. E mentri iddi talìanu fissu versu u celu mentri iddu s'innalzava, ecco, dui òmini si prisintaru a iddi cu vistimenti bianchi; e disseru puru: O òmini di Galilea, picchì stati a talìari versu u celu? Stu stissu Gesù, ca fu purtatu di mmenzu a vui 'n celu, accussì veni comu l'aviti vistu nni jiri 'n celu.”50

GSAM 71Gesù pi ristari 'n celu finu a la risturazzioni

GSAM 71.2Ora ca lu Salvaturi li avia lassati, e iddi avianu veramenti vistu iddu “ascenniri unni era prima”, avianu la sicurizza ca lu Spiritu Santu li nsignassi quannu lu regnu avissi a veniri. Accussì, Petru, nta li sò istruzzioni a lu pòpulu, doppu aviri ricivutu lu Spiritu, dissi: “Iddu mannarà Gesù Cristu, ca prima vi fu prichatu: ca lu celu havi a riciviri finu a li tempi di risturazzioni di tutti li cosi, ca Diu dissi pi vucca di tutti li sò santi prufeti di quannu accuminciò lu munnu.”51

GSAM 71.3All'apòstulu Petru foru puru cuncessi dû Spiritu Santu li fatti riguardanti li tri munni: Prima, chiddu prima dû diluviu, ca fu distruttu cu l'acqua; sicunnu, stu munnu prisenti risirvatu pi lu focu,—focu cu cui la terra è china, comu dici la Virsioni Rivisata,—chissu focu ca purtarà la perdizioni, la rovina e la distruzzioni di l'omini empii; terzu la terra nova, “unni abita la ghjustìzzia;” o, comu certi traducinu, “unni li ghjusti abitarannu.”52

GSAM 72.1L'apostulu Paulu prisintau la risurrezzioni dû pòpulu di Diu e lu cambiamentu di tutti li sò santi di mortali a immortali, “ntra un battitu d'occhiu, a l'ùrtima trùmmita.” Dissi ê Corintî ca Cristu ora è supra lu tronu dû Patri sò, e ci ristarià finu a quannu tutti li sò nimici nun su sottumessi a iddu. Chistu è, finu a quannu avrà lu regnu — lu so regnu — datu nta li so mani dû Patri, comu prufetizzatu in Daniele 7:13, 14; Salmu 2:8, 9. A la cresia di Tessalònica prisintau la venuta di Cristu e la risurrezzioni comu la so sula spiranza, e comu cuntenenti la vera cunzulazioni quannu li so cari eranu separati di iddi dâ manu dâ morti.53

GSAM 72U Riturnu dû Mastru Indeterminatu

GSAM 72.2Ancora la cresia nun avìa canuscenza sicura di quannu lu Signuri avissi turnatu. Quannu l'apòstulu, nta la sò prima littra ê Tessalonicisi, dissi: “Nui ca semu viventi e ristamu, saremu rapiti”, li frati caperu ca iddu vulìa diri ca Cristu vinìa mentri certi di iddi eranu ancora viventi. Ntâ sò sicunna epistula iddu curreggi la so' sbagghiata cuncipzioni dâ sò littra, e ci dici ca “chissu jornu nun veni, si prima nun veni l'apostasia e nun si rivilassi l'omu di lu peccatu, lu figghiu di la perdizioni; chiddu ca si opponi e si esalta supra ogni cosa ca è chiamata Diu o ca veni adorata.”54

GSAM 72L'Apostasia

GSAM 72.3E ancora la cresia resta a tastari a strata nta l'oscurità pi quantu riguarda lu tempu di la secunna venuta di Cristu. I frati hannu amparatu ca ci sarà n'apustasia; ma la quistioni era di quantu durassi. Na risposta fu poi data a Giovanni mentri era in visioni supra l'isula di Patmos, nti li simbuli ca si trovanu nti li capituli doci e tredici di l'Apucalìpsi—u “tempu, tempi e mità”, li “quaranta e dui misi”, li “milli ducentu e sessanta jorna” (anni); ma ancora nun avia succidutu l'avvenimentu ca marcava l'iniziu di chistu longu periodu. Accussì la cresia sperava e aspittava ancora la venuta di Cristu senza canusciri precisamenti lu mumentu giustu di la so apparizioni; picchì quannu chiddu tempu di tribbulazzioni avissi passatu, ristassi ancora un picca di cunflittu e di triumfu pi la cresia “rimanenza”.55

GSAM 73.1Cu la chiusura di li registri dû Novu Testamentu, avemu lu tema dâ secunna venuta di Cristu chiaramenti misu davanti a nuatri. Circa un versu ogni trenta menziona in qualchi modu la secunna venuta dû nostru Signuri Gesù Cristu. Di chistu, e dâ pusizioni dâ cresia in rifirimentu a chista spiranza attraversu li sèculi finu ê tempi muderni, Robert Patterson, D.D., parra nta un giurnali chiamatu l'Interior, sutta lu tìtulu “La Spiranza Biniditta,” accussì:—

GSAM 73U Millenniu Temporali—Patterson

GSAM 73.2“Quannu nostru Signuri lassau la so cresia 'n terra pi jiri ô Patri, la lassau 'n cundizioni di duluri. Li sò cinquecentu discepuli eranu circunnati di tuttu lu munnu di li sò nimici, organizzati 'n religgiuni e guverni anticristiani di una di li cchiù àuti intilliggenzi, animati di la malizia cchiù velenusa, e istruiti di l'esperienza di sèculi nti li mètudi cchiù efficaci di distruzzioni. U Signuri nun era ignuranti dû nostru perìculu; mancu ntê sò ùrtimi discursi lu sminuìu, né prumittìu quarchi calata dâ nimicizia dû munnu e dâ tribbulazzioni dâ cresia. Ma prumittìu ca iddu stissu turnassi pi abbattiri i sò nimici, e ca ni sustinissi finu a chiddu jornu binidittu. ‘U munnu vi odia. Ntô munnu aviti a suffriri tribbulazzioni. Chiancireti e vi lamenteriti, ma u munnu si rallegrerà. Sariti tristi, ma a vostra tristizza si cangiarà 'n gioia.... Ora aviti tristizza, ma vi vidirò n'autra vota, e u vostru cori si rallegrerà, e nuddu vi pigghiarà a gioia. Si mi nni vaiu, tornu e vi pigghiu cu mia, accussì unni sugnu iu, puru vui siti.’
GSAM 74.1“Tali era la biniditta spiranza dû sò ritornu persunali cu cui cunzulava la sò cresia quannu si nni jiu. Duranti tuttu lu periodu dâ sò assenza, iddu dissi ca avissimu a suffriri tribbulazzioni; e accussì succidìu. Si avemu a gudiri di quarchi periodu di paci esterna duranti la so assenza, si la so cresia avi a essiri libbirata di l'assalti dû munnu, si ci sarà quarchi epuca di purità quannu l'erbacci nun crisciunu 'nmezzu ô granu, o si, â so venuta, sarà accuglutu di la pupulazzioni di na terra china dâ gloria dû Signuri, o puru si sarà capaci di truvari fidi 'n terra, chistu sarà pi iddu na sorpresa cchiù ca inaspittata. Gesù nun sapìa di stu millenniu. Dicemu ca nun nni sapìa, picchì nun nni parrò; e iddu dici: ‘Vi chiamai amici, picchì tuttu chiddu ca haiu sintutu dû me Patri v'aju fattu canùsciri.’ Ma in tutti i so discursi e paraboli nun c'è mancu un accennu ca avemu a spirari un periodu di paci o di gloria prima di la so venuta. L'apustuli su ugualmenti ignuranti di un millenniu senza Cristu. Pi tri centu anni doppu la partenza di nostru Signuri, la santa spiranza di la cresia era la spiranza di lu so ritornu.
GSAM 74.2“Ma quannu, ntô prugressu dâ sò apostasia prividuta, la sposa di Cristu accuminciau a cunzulàrisi nta la sò assenza cu l'amicizia di li rè dâ terra, naturalmenti stornau l'occhi dû celu d'orienti e dû ritornu dû sò Signuri, ca avissi misu fini â sò grannizza mundana. Quannu i Riformaturi misiru la trumbetta dû Vangeliu 'nta vucca ... i sunnî di nu millenniu senza Cristu foru subitu spazzati via, ... e la cresia ricuminciò a circari la venuta dû Signuri pi distrùggiri l'anticristu.... Ntê sò lìttiri, sermoni e cunfissioni di fidi, i Riformaturi pruclamaru i sò spiranzi premillennialî.
GSAM 74.3“L'Assemblea di Westminster cuncludi la so cunfissioni cu na dichjarazzioni di fidi nta la secunna venuta dû Signuri, cu palori ca esprimunu appienu la fidi di li premillennialisti. Pruclamanu cu sti palori gravi: ‘Comu Cristu voli ca ni cunvincemu certamenti ca ci sarà un jornu di ghjudizziu, sia pi dissuadiri tutti l'omini dû peccatu, sia pi la cchiù granni cunzulazzioni di li genti di Diu nta la so avversità, accussì voli ca chiddu jornu sia scunusciutu a l'omini, accussì ponnu scutuliàrisi di ogni sicurizza carnali, e stari sempri vigili, pirchì nun sannu a quali ura u Signuri veni: e ponnu sempri essiri pronti a diri: Vieni, Signuri Gesù: e vieni prestu!’56
GSAM 75.1“I nostri patri riformaturi rinfurzavanu i so cori aspittannu la venuta dû Signuri, e si incuraggiavanu a vicenda cu lu gritu: ‘Teni lu campu! picchì iddu veni cu liggiuni di aiutu,’ un sintimentu incarnatu di recenti nta n'innu pupulari di risvegghiu, ma canusciutu di prima di li vecchi Cunvinanzieri scuzzisi.
GSAM 75.2“Ma prestu na sicunna apostasia dâ fidi s'affacciò tra li cresii rifurmati. Fu canusciuta n'Scotlandia comu Moderatismu; n'Ingliterra, comu Arianismu, e cchiù ricenti, comu Broad Churchism; e n'America si chiamau Unitarianismu; e n'Germania, Razzionalismu. Stabbilennu la ragiuni umana comu giudici, e la nostra osservazioni muderna assai limitata comu prova, e negannu ca quarchi avvenimentu putissi succediri fora dû cursu di li liggi di natura osservati, ridussi Gesù a lu ranghiu di un rabbinu giudeu, cchiù avanzatu di lu so tempu, ma cumplitamenti scunuscenti di la scienza muderna. Naturalmenti, la nuzzioni di na tali pirsuna ca turnassi di lu munnu nvisìbbili pi rignari supra la terra fu rimannata a la mituluggìa ebraica.

GSAM 75Daniel Whitby supra lu Millenniu

GSAM 75.3“Li prumissi dâ sò secunna venuta e dû sò regnu 'n terra foru 'nterpretati comu sempricamenti la spànnuta dû sò evangèliu e la suttumissioni di na granni parti dû munnu ô Cristianisimu pi na durata di milli anni, o, comu certi pinsavanu, 360.000 anni; duranti li quali l'umanità avissi a avanzari nti l'arti dâ civilizzazzioni e gudiri di na paci e pruspirità senza paraguni. E a la fini di chissu ciclu allargatu, troppu vastu pi la menti cumuni pi vidiri a traversu, putissi succediri quarchi granni cunvulsioni di natura, e si putissi diri ca lu Signuri vinissi e distruggissi lu munnu, e chiamassi la razza umana a ghjudiziu. Sta teoria fu sviluppata e pupularizzata di un cummentaturi ngrisi chiamatu Whitby [Daniel Whitby murìu ntô 1726], ca, di la sò currispunnenza pubblicata, si pruva ca era un Arianu, ma i sò cummentarii eranu pupulari tra la sò classi, e u sò millenniu miticu fu accuglutu cu favuri di tanti pensionati ortudossi e amici di li cresii statali d'Europa, a cui prumittìa un longu pattu di decimi e onuri. Attraversu la so influenza fu 'mportata 'n America, unni fu subitu aduprata comu materiale pi frasi fatte e perorazzioni di tribuna.”

GSAM 76.1Tali eranu li teurìi 'n diversi parti dâ terra quannu ni avvicinàvamu ô tempu unni lu Signuri mannò lu sulenni avvisu dû sò veniri, già “a li porti.”

Notes

  1. Galati 4:4, 5. ↩
  2. Rumani 16:25-27. ↩
  3. Efesini 3:3-9. ↩
  4. The Desire of Ages, pp. 29, 30-34. ↩
  5. Luca 2:26. ↩
  6. Luca 2:28-38. ↩
  7. Luca 3:15-17. ↩
  8. Giuvanni 1:29-34. ↩
  9. Matteu 3:16, 17. ↩
  10. Giuvanni 10:41. ↩
  11. Luca 3:23. ↩
  12. Luca 4:16-21. ↩
  13. Marcu 1:15. ↩
  14. Atti 10:38; Giuvanni 3:2. ↩
  15. Giuvanni 14:8-11. ↩
  16. The Desire of Ages, p. 215. ↩
  17. Luca 7:19-22; Matteu 11:4. ↩
  18. Matteu 4:17. ↩
  19. Matteu 10:7. ↩
  20. Luca 10:9. ↩
  21. Giuvanni 7:46. ↩
  22. Matteu 12:23. ↩
  23. Matteu 13:54, 55. ↩
  24. Giuvanni 10:24. ↩
  25. Giuvanni 6:15. ↩
  26. Giuvanni 6:62. ↩
  27. Matteu 16:20-22; Marcu 9:31. ↩
  28. Matteu 16:28; Luca 9:27. ↩
  29. 2 Petru 1:16-19. ↩
  30. Matteu 17:22, 23. ↩
  31. Matteu 18:1; Marcu 9:33, 34. ↩
  32. Matteu 19:27, 28; Luca 22:28-30. ↩
  33. Matteu 20:20-24. ↩
  34. Giuvanni 11:47, 48. ↩
  35. Giuvanni 12:15. ↩
  36. Giuvanni 12:19. ↩
  37. Luca 19:40. ↩
  38. Giuvanni 12:32-34. ↩
  39. Giuvanni 13:33-36. ↩
  40. Giuvanni 14:1-3. ↩
  41. Luca 19:11-15. ↩
  42. Matteu 24:3. ↩
  43. Matteu 24; Luca 21; Marcu 13. ↩
  44. Marcu 14:50. ↩
  45. Marcu 9:10. ↩
  46. Matteu 28:2-4. ↩
  47. Matteu 27:52, 53. ↩
  48. Luca 24:13-27. ↩
  49. Luca 24:31, 32. ↩
  50. Atti 1:6-11. ↩
  51. Atti 3:20, 21. ↩
  52. 2 Petru 3:5-13. ↩
  53. 1 Tessalonicisi 4:13-18. ↩
  54. 2 Tessalonicisi 2:3, 4. ↩
  55. Apucalìpsi 12:17. ↩
  56. Confession of Faith, Cap. 33, sezz. 3. ↩

Note

Back