Capitulu 12 — U Disappuntu — U Libbru Amaru
GSAM 185.1“PIGLIAI u libbru nicu di manu di l'angilu, e lu mangiai; e 'nta me vucca era duci comu meli; e appena l'haju mangiatu, u me stòmacu addivintau amaru. E iddu mi dissi: Devi prufetizzari n'autra vota davanti a tanti populi, nazioni, lingui e rè. E mi fu datu na canna comu na verga: e l'angilu si firmau, dicennu: Sùrgiti e misura lu tempiu di Diu, l'altaru e chiddi ca ci adoranu.”1
GSAM 185.2Ntô linguaggiu scritturali, lu “mangiarisi” di un libbru rapprisenta la ricivuta dâ virità pi cumunicarila a l'àutri, comu si vidi ntô libbru di Ezechiele, unni ô prufeta fu mustratu “un rotulu di libbru,” e ci fu dittu: “Mancia stu rotulu e vai a parrari cu la casa di Israele.” Doppu aviri manciatu lu rotulu, iddu dici: “Allura l'haiu manciatu; e 'nta me vucca era comu meli pi duciuri.”2
GSAM 185.3U prufeta Geremìa usa sta stissa figura: “I toi paroli foru truvati, e ju li mangiai; e la tò parola fu pi mia gioia e letizia dû me cori.”3 Di sta lingua nni 'mparamu ca la “dolcezza” dû libbru, mentri si mangia, rapprisenta la gioia e la satisfazzioni ca provanu chiddi ca si n'alimentanu dâ parola dû Signuri.
GSAM 185U libbru duci, poi amaru
GSAM 185.4U libbru menzionatu nta Apucalìpsi 10, di cui si dici ca pi cu lu mangiava era duci comu meli, ma appena mangiatu addivintò “amaru” (o, comu certi traducinu, “appena l'haju digeritu, nta me stòmacu fu picra”4), era chiddu libbru di cui l'angilu annunziò, nnâ autorità di cu fici u celu, a terra e u mari, “U tempu nun ci sarà cchiù.” Manciari stu libbru, allura, havi a rapprisintari l'accittazzioni gioiosa dâ pruclamazzioni dû tempu. L'amarizza improvvisa dû bocconu pi cu lu manciò havi a rapprisintari lu tristissimu cuntrastu ntâ so spirienza doppu ca lu tempu dû libbru è scadutu, e si trovanu amaramenti delusi ntê so spiranzi.
GSAM 186La Pruclamazzioni dû Tempu: un Bocconu Duci
GSAM 186.1La pruclamazzioni dû tempu dû 1844 fu veramenti na nutizia gioiosa pi chiddi ca cridevanu e ca, senza dubbiu, aspittavanu prestu na libbirazzioni eterna di tutti li mali, li guai e li duluri di stu munnu peccaturi. Lu pinsamentu ca, ntra picca simani, avissiru a essiri glurificati, immortalizzati e a truvarisi nta la cità d'oru di Diu, cu lu so Re, era veramenti ispiranti pi l'anima. Comu esprimiu unu ca avia avutu chista spirienza: “Chiddi ca amanu sinceramenti Gesù ponnu apprezzari li sintimenti di chiddi ca stetteru a taliari cu l'interessi cchiù intensu pi l'arrivu di lu so Salvaturi.... Nui nni avvicinammu a chista ura cu na calma solennità. Li veri cridenti ristaru in na dulci cummunioni cu Diu, un pegnu di la paci ca avissiru a aviri ntô brillanti dopu. Chiddi ca spirimentaru sta spiranza e fiducia nun ponnu mai scurdari chiddi uri preziosi di spittata.”
GSAM 186.2La pusizioni particolarmenti pruvanti di chiddi ca, l'undicesimu jornu dû settimu misi, si truvavanu ancora 'n stu munnu scuru di prova e tentazioni, unni avianu a scontrari lu disprezzu, li sghignazzati e li ridiculizzi di chiddi a cui, picca uri prima, avianu esortatu a priparàrisi pi ncontrari lu so Signuri, trova na adatta illustrazioni 'nta la storia di Maria mentri idda “stava fora ô sepolcro chiancennu;” e quannu l'angili ci si avvicinaru cu la dumanna: “Fimmina, picchì chianci?”, idda rispunnìu: “Picchì m'hannu purtatu via lu me Signuri, e nun sacciu unni l'hannu misu.”5
GSAM 187Delusi, ma nun scoraggiati
GSAM 187.1Chiddi ca passaru pi sta scena pruvanti disseru di idda:
GSAM 187.1“Eravamu cunfusi e delusi, ma nun rinunziammu a nostra fidi. Sentivamu ca aviamu fattu u nostru duviri; aviamu vissutu secunnu a nostra preziosa fidi; eravamu delusi, ma nun scoraggiati. Aviamu bisognu di pacenzia senza fini, picchì eranu assai chiddi ca si burlavanu. Spissu nni salutavanu cu allusioni sprezzanti a la nostra delusioni passata. ‘Nun siti ancora saliti; quannu spittati di saliri?’ e sarcasmi simili eranu spissu sfugati contra a nuatri di li nostri canuscenti mundani, e puru di certi Cristiani professi, ca accittavanu la Bibbia, ma nun impararu li so granni e mpurtanti viritati. La mortalitati ancora nni appiccicava; l'effetti di la malidizzioni eranu tuttu attornu a nuatri. Era difficili ripigghiari li fastidiosi pinseri di la vita ca cridevamu fussiru stati deposti pi sempri.”
GSAM 187Cumparatu cu li Discepuli Delusi
GSAM 187.2Li sintimenti di chisti, paragunati â gioia e â letizia di pocu prima, avissiru a essiri pi iddi comu l'amarizza pungenti dû picra. U munnu attornu pinsava, comu senza dubbiu a maggiuranza di genti pinsau doppu a crucifissioni di Cristu, ca i cridenti avissiru a rinnegari a so fidi e a jùncirisi a schirzari supra a so presunta pazzia. Prestissimo ampararu, cu granni maravigghia, ca l'amuri pi la venuta dû Signuri nun si putia strappari facirmenti di lu cori di cu si avia veramenti cunzacrato a Diu.
GSAM 187“Nun si sittaru cu li schirzaturi”
GSAM 187.3Lu caminu ca chisti genti sinceri pigghiàru, e li so sentimenti, sunnu ben discrivuti di li palori dû prufeta Geremìa, unni iddu dici,
GSAM 187.3“Li toi palori foru truvati, e ju li mangiai; e la to parola fu pi mia gioia e letizia di lu me cori: picchi sugnu chiamatu cu lu to nomu, o Signuri Diu di l'armati. Nun mi sittivu 'ntra l'assemblea di li schirzaturi, né mi 'nallegrai: mi sittivu sulu pi via di la tò manu; picchì m'hai inchiutu di 'ndignazzioni. Picchì è sempri lu me duluri, e la me ferita incurabbili, ca rifiuta di sanari? Sarai pi mia cumpletamenti comu un bugiardu, e comu acque ca svaniscinu?”6
GSAM 188James White supra la Disillusione
GSAM 188.1Qualchi brevi citazioni di certi di chisti delusi, ma ancora speranzusi, dunu na bona idea dâ situazioni. La prima veni dû Pasturi James White, ca travagghiò cu gran successu ntô 1843 e 1844. Iddu dici:—
GSAM 188.2“La disappuntanza pi lu passari dû tempu fu amara. Li veri cridenti avianu rinunziatu a tuttu pi Cristu, e avianu spartutu la so prisenza comu mai prima. Avianu, comu pinsavanu, datu l'urtimu avvisu ô munnu, e si eranu separati, cchiù o menu, dâ folla di non cridenti e schirzusi. E cu la benedizzioni divina supra iddi, si sintianu cchiù disposti a stari nzemi cu lu so Signuri prestu spittatu e cu l'angili santi, ca cu chiddi di cui si eranu separati. L'amuri di Gesù inchìa l'anima e risplinnìa di ogni facci, e cu disìi ca nun si ponnu esprimiri prigàvanu: ‘Vieni, Signuri Gesù, e vieni prestu,’ ma iddu nun vinni.
GSAM 188.3“Ma Diu nun abbandunau u so pòpulu.... E cu forza e cunfortu particulari, passi comu chiddu ca segue pi l'Ebrei arrivaru drittu â menti e ô cori di chiddi pruvati e aspittanti: ‘Nun scartati allura la vostra fiducia, ca havi na granni ricumpensa di ricumpensa. Picchì aviti bisognu di pacenzia, accussì, doppu aviri fattu la vuluntà di Diu, putiti riciviri la prumissa. Ancora un pocu, e chiddu ca havi a veniri veni e nun tardarà. Ora u giustu vivrà di fidi; ma si quarcunu si ritira, l'anima mia nun avrà piaciri n'iddu. Ma nun semu di chiddi ca si ritiranu versu la perdizioni; semu di chiddi ca cridunu pi la salvezza di l'anima.’7 I punti d'interessi nta sta parti di la Scrittura sunnu chisti:—
GSAM 188.4“1. Chiddi a cui si parla sunnu 'n perìculu di scartari la so fiducia 'n chiddu unni hannu fattu giustu.
GSAM 189.1“2. Avìanu fattu la vuluntà di Diu e foru purtati nta chidda pruova unni era nicissaria la pacenzia.
GSAM 189.2“3. I giusti a stu tempu avìanu a campari di fidi, nun di dubbiari si avìanu fattu la vuluntà di Diu, ma di fidi 'n chiddu unni avìanu fattu la vuluntà di Diu.
GSAM 189.3“4. Chiddi ca nun avissiru a suppurtari la prova dâ fidi, ma avissiru a scartari la so fiducia ntô travagghiu unni avianu fattu la vuluntà di Diu, e si tirassiru arreri, pigghiassiru la strata diretta pâ perdizioni.”8
GSAM 189Di N. Southard, Editori dû Midnight Cry
GSAM 189.4Ntô Midnight Cry dû 31 uttùviru 1844, circa deci jorna doppu la fini dê dui mila trecento jorna, fu pubblicatu chistu dâ penna dû edituri:—
GSAM 189.5“Vistu tutti li circustanzi ca accumpagnanu stu muvimentu, li biniditti effetti ca hà pruduciutu nta la menti di li figghi di Diu, e l'odiu e la malizia ca li soi nimici hannu mustratu, avemu a cunsidirarlu comu lu veru ‘gritu di menzanotti.’ E si avemu quarchi jornu pi pruvari la nostra fidi, chistu è sempri cunfurmi â paràbbula dî deci vergini; picchì quannu tutti si eranu susuti e avianu priparatu i so lampadi, c'era ancora un mumentu unni i lampadi dî vergini scemi si stutàvanu. Chistu nun putìa succediri prima dû passari dû decimu jornu; picchì finu a chiddu mumentu i so lampadi ardevanu. Dunca, ci voli ca chiddu jornu passi, accussì li scemi ponnu rinunziari a so fidi, comu ci avia a essiri chiddu dû 1843 pi lu tempu di tardanza. Un picca ritardu, dunca, nun è mutivu di disappuntamentu, ma mustra quantu Diu è precisu ntô adempimentu dâ so parola. Tinnemu dunca salda la prufissioni dâ nostra fidi senza vacillari; picchì è fidili iddu ca ha prumissutu.”
GSAM 189Di Joseph Marsh, Editori dû Voice of Truth
GSAM 189.6Ntô Voice of Truth dû 7 di nuvèmmiru 1844, leggìamu:—
GSAM 189.7“Ammittemu volentieri di nni essiri sbagliati ntâ natura dû avvenimentu ca nni aspittavamu dû decimu jornu dû settimu misi; ma ancora nun putemu ammetteri ca u nostru granni Sommu Sacerdoti nun cumpìu, in chiddu jornu, tuttu chiddu ca u tipu ni giustificava pi aspittari. Ora cridemu ca iddu cumpìu.”
GSAM 190.1Li Adventisti s'aspittavanu ca lu decimu jornu dû settimu misi dû 1844 li dui mila trecento jorna avissiru finutu, e ca n chiddu jornu Cristu avissi cumpiutu lu sò travagghiu sacerdotali e vinissi n terra a benediciri lu sò pòpulu. Na ricerca cchiù tardiva dimustrò ca chiddu jornu fu sulu lu principiu dû sò travagghiu di pulizzìa dû santuariu celestiali, e nun la cumpiuta dû sò travagghiu sacerdotali.9 Inveci di cunsidirari lu travagghiu di purificazzioni dû santuariu comu parti dû travagghiu di Cristu comu sacerdoti, si sustinìa ca la purificazzioni dû santuariu avissi statu la purificazzioni dâ terra cu focu quannu Cristu vinissi. Si nun tutta, almancu la terra di Canaan avissi statu purificata a chiddu mumentu.
GSAM 190Lu Santuariu cridutu d'essiri la Terra
GSAM 190.2Chista idea veni messa in risaltu n'un articulu di Geo. Storrs, ntô Midnight Cry dû 25 d'aprili 1844. Iddu dumanna: “Chi è lu santuariu ca havi a èssiri purificatu? Li mè opinioni passati eranu ca era tutta la terra. Ca è na parti dâ terra ancora cridu. Ma quali parti? È la quistioni ca circarrò di rispùnniri.”
GSAM 190.3Cita la prumissa a Abramu, l'istituzzioni di chidda stissa a Isàac, e lu so rinnuvamentu a Giacobu, e poi cita la canzuna di Mosè, cumposta di Miriam dopu lu passaggiu dû Mari Russu, unni cantaru: “Li purtarai e li piantarai supra lu munti di la tò eredità, ntô locu, o Signuri, ca hai fattu pi stari, ntô santuariu, o Signuri, ca li tò mani hannu stabbilutu.”10
GSAM 190.4Si lu letturi paraguna cu cura lu testu supra cu lu resocuntu di lu sò adempimentu fattu di lu salmista, vidrà ca nun dici ca mancu la terra di Palestina è lu santuariu. David dici, quannu parra di comu lu Signuri guidau li figghi di Israele: “Li purtau a la cunfina di lu sò santuariu, finu a sta muntagna ca la sò manu dritta avia accattatu.”11 Nta la canzuna ô Mari Russu si dici dâ terra di Canaan ca era lu locu ca iddu avia fattu pi “abbitari ntô santuariu.” Accussì, nta sta citazioni dî Salmi, la Muntagna di Moriah, unni fu custruitu lu santuariu, è chiamatu sulu “lu cunfini dû sò santuariu.” Ma ntô stissu Salmu si dici: “Scigghiò la tribù di Giuda, la Muntagna di Sion ca iddu amava. E custruìu lu sò santuariu comu palazzi àuti, comu la terra ca iddu stabbilìu pi sempri.”12
GSAM 191Si cridìa ca purificari lu Santuariu fussi purificari la Terra
GSAM 191.1Ntô articulu citatu supra, doppu aviri citatu la pruva supposta ca la terra, o almancu la terra di Palestina, era lu santuariu, u pasturi poi prucedi a dumannari: “Comu sarà purificatu lu santuariu?” Cu li palori dû prufeta Micà, iddu rispunni: “Pirchì, eccu, lu Signuri nesci fora dû so postu, e scinnirà, e calcherà supra li àuti lochi dâ terra. E li muntagni si squagghiarannu sutta a iddu, e li valli si spaccarannu, comu cera davanti ô focu, e comu l'acqua ca si versa supra un pendìu scoscesu.”13
GSAM 191.2Cu l'idea, cumunimenti accittata a chiddu tempu, ca la terra era lu santuariu, lu letturi capirà subitu pirchì pinsavanu, senza mancu un dubbiu, ca a fini di li dui mila trecento jorna lu Signuri vinissi e purificassi la terra comu discrivìu Micà. Ntra tutta l'opposizzioni ca si susìu contru l'Adventisti, mancu un opponenti insinuau ca la purificazzioni dâ terra cu focu nun era l'avvenimentu ca avia a succediri comu la purificazzioni dû santuariu, a fini dî dui mila trecento jorna.
GSAM 191Li Apostuli Disappuntati, Eppuru Avianu Cumplutu la Scrittura
GSAM 191.3Chistu nun è l'unicu esempiu unni li pirsuni hannu fattu la vuluntà dû Signuri, hannu adempitu la Scrittura, e puru accussì su stati delusi nti li so aspettativi sulu picchì nun caperu la natura dû avvenimentu ca avia a succediri. Accussì fu cu l'apostuli di Cristu. Quannu iddu si sittò supra lu puledru, cavalcannu versu Gerusalemme, iddi gridaru mentri si ricurdavanu li palori dû prufeta:14 “Grida, o figghia di Gerusalemme: eccu, u tò Re veni a tia; iddu è giustu e porta salvezza; umili, cavalcannu supra un asinu e supra un puledru, puledru d'asinu.”15 Era tantu nicissariu ca ci fussi gridatu in chidda occasione ca, si avissiru taciutu, puru i petri avissiru strillatu.16 I discepuli pinsavanu ca Cristu, allura e ddà, avissi a saliri supra u tronu di David comu re timpurali (“avemu cridutu ca iddu era chiddu ca avissi a riscattari Israele”17), e accussì gridaru: “Binidittu sia u regnu di nostru patri David, ca veni ntô nomu dû Signuri.”18 Quantu gridari ci sarìa statu 'n chidda occasione si avissiru caputu ca, 'ntra na simana, Cristu avissi statu mortu 'nta la tomba di Giuseppe, circunnatu di la guardia rumana? Quantu di dari “gloria” a Diu e di cunzecrazioni ci sarìa statu cu l'Adventisti ntô 1844 si avissiru caputu ca la purificazioni dû santuariu, a fini di tuttu lu tempu prufeticu, avissi duratu na seria di anni prima ca lu Signuri vinissi?
GSAM 192Nenti Sbagghiu nta lu Cuntu di li 2300 Jorna
GSAM 192.1Mentri stu pòpulu esaminava cu cura li sò cunti dû pirìudu, nun truvaru nuddu sbagghiu; ma lu Signuri nun vinni, e mancu la terra fu pulita cu focu. Chi vulìa diri? Di sicuru sapìanu ca lu Signuri avìa statu cu iddi ntô granni muvimentu; ma ora eranu in suspinsioni. La sò fiducia ntô Signuri era incrollàbbili. Sapìanu ca iddu nun li avissi abbandunati. La luci avissi a veniri di quarchi surzenti. La quistioni pruvanti ca avianu davanti è espressa cu li palori di Geremìa già citati: “Sarai pi mia cumpletamenti comu un bugiardu e comu acque ca svaniscinu?” La fidi nun cullivava stu dubbiu, picchì li palori dû Signuri, pi mmenzu dû prufeta Abacuc, rispettu â visioni, vinianu â menti: “A la fini parrarà e nun mentirà.”19 L'espressioni già citata dû edituri dû Voice of Truth spiega bonu la sò pusizioni: “Nun putemu ancora ammetteri ca u nostru granni Sommu Sacerdoti nun cumpìu propriu chiddu stissu jornu tuttu chiddu ca lu tipu ni giustificava di spittari.”
GSAM 193Luci supra lu Santuariu Scuperta
GSAM 193.1Hiram Edson, di Port Gibson, N.Y., mi dissi ca lu jornu doppu ca passau lu tempu ntô 1844, mentri prigava darreri li fasci di furmintuni nti un campu, lu Spiritu di Diu vinni supra iddu cu tantu putiri ca fu quasi sbattutu a terra, e cu iddu vinni n'impressioni: “Lu santuariu ca avi a essiri pulitu è 'n celu.” Iddu cumunicau stu pinsamentu a O. R. L. Crosier, e nzemi investigaru accuratamenti la quistioni. All'iniziu dû 1846, na spiecazioni approfonduta dâ quistioni dû santuariu di un puntu di vista bibblicu, scritta dû Signur Crosier, fu stampata ntô Day Star, un giurnali allura pubbricatu a Cincinnati, Ohio. Ntô chissu longu saggìu si fici pariri ca l'opira di pulizzìa dû santuariu era l'ùrtimu travagghiu di Cristu comu nostru gran sacerdoti, ca accuminciau ntô 1844 e finisci giustu prima ca iddu torna veru nnî nìvuli dû celu comu Re di rè e Signuri di signuri.
GSAM 193Cresii ca circanu membri persi
GSAM 193.2U decimu jornu dû settimu misi era passatu, e li cresii pinsavanu ca avissiru avutu un travagghiu facili pi ripigghiari li membri persi, ca si n'eranu juti di iddi sutta lu “gritu di menzanotti” e lu missaggiu dû secunnu angilu; ma nta chistu si disilluseru assai, comu si vidi dâ risposta ca veni a li dumanni insistenti pi turnari ê so urganizzazzioni di prima, comu fu datu ntô Midnight Cry dû 26 di Dicèmmiru 1844:—
GSAM 193.3“Ma quali sunnu i fatti? Sannu bonu ca nta la granni massa di sti cresii i temi principali sunnu: ‘La cunvirsiuni dû munnu’, ‘u millenniu di mila anni’ e ‘u ritornu di li Giudei nta la Palestina’, prima di l'avventu pirsunali dû Salvaturi. Chiddi ca turnanu arreri pi stari sutta li canzuni ninni di tali dottrini nun scritturali e senza sensu, lu fannu cu l'occhi aperti; e un tali cumpurtamentu di la so parti sarà, di fatti, ‘turnari arreri’.
GSAM 194.1“Avendu addivintatu ‘liberi’ ntô sensu scritturali, è assai cchiù sicuru ‘spingirisi avanti’ ca ‘turnari arreri’ o ‘tiràrisi arreri’, spiciarmenti a stu mumentu, quannu la curuna di gloria sarà prestu data a chiddi ca sunnu fideli ntô Cristu Gesù.”
GSAM 194.2Lu cumpurtamentu di li cresii ca rinvianu la venuta dû Signuri, sustinennu sti dottrini nun scritturali, fici veniri a menti ê Adventisti sti palori dû prufeta Ezechiele: “Figghiu d'omu, talia, chiddi dâ casa d'Israele dicinu: La visioni ca iddu vidi è pi assai jorna a veniri, e prufetizza di tempi luntani.” Ntô stissu cuntestu si trova la risposta ca l'Adventisti usaru: “Dunca dici a iddi: Accussì dici lu Signuri Diu: Nenti di li mè paroli sarà cchiù prorogatu, ma la parola ca haiu parratu sarà fatta, dici lu Signuri Diu.”20
GSAM 194“Devi Prufetizzari N'autra Vota”
GSAM 194.3Chiddi ca “mangiaru” u libbru e dettiru la pruclamazioni dû “tempu”, pinsaru ca u so travagghiu pi lu munnu era finutu; di ccà la dichjarazioni ca avissiru a nsegnari n'autra vota a nazioni, lingui e rè. N'autra parti dû travagghiu, finu a ora nun vista, ora avi a èssiri cumpiuta: prisintari ô pòpulu lu veru caràttiri dû tempiu di Diu 'n celu e lu sirvizziu dû sò altari. Lu cumannu di misurari lu tempiu21 è nicissariu pi ottèniri na canuscenza dâ natura dû avvenimentu ca succederà â fini dû tempu prufèticu, e accussì si pò dari na spiegazioni ê paroli: “Allura lu santuariu sarà purificatu.”
GSAM 194.4Notari ca l'angilu di sta pruclamazzioni di stu tempu vinni dû celu, e prima ca lu so travagghiu fussi cumplitu, iddu dà na cumissioni pi nsignari di novu ô pòpulu. Lu missaggiu, allura, ca servi a spiegari la quistioni dû santuariu, a dari fiducia a chiddi disillusi, e a lu stissu tempu furniri a iddi na “canna”, o “virga”, o regula, cu cui lu pòpulu di Diu pò pruvari la sò pusizioni murali davanti a iddu, avi a purtari segni evidenti ca veni dû celu, e nun di urìggini umana.
GSAM 195Priggiudiziu Chiusi l'Accessu ô Pòpulu
GSAM 195.1U prigiudiziu ca già c'era contru â duttrina dû Adventismu era na barriera quasi nnatraversabbili pi la genti; e pruvàrisi a nsignari a iddi n'autra vota senza na luci chiara e pusitiva supra â causa dâ delusioni avissi statu inutili. I stissi cridenti Adventisti avìanu bisognu ca l'animi so' fussiru ispirati di novu cu na cumissioni di celu, prima ca la genti putissi èssiri nsignata currettamenti; e comu si putìa fari chistu? Si putìa fari sulu cu sapienza umana? O chiddi ca avìanu spirienziatu lu prufondu travagghiu dû Spiritu di Diu ntô muvimentu passatu, si sarìanu cuntentati di ragiunamenti umani? Nenti cchiù ca un travagghiu comu chiddu dû “missaggiu dû terzu angilu”22 putìa tiralli fora dî so perplessità; e chistu, passu passu, comu putìanu ricivillu, fu inauguratu a modu dûvutu, purtannu pruovi assai cunvincenti ca era di urìggini celestiali.
GSAM 195Comu pecuri senza pasturi
GSAM 195.2Ccà c'era lu granni gruppu d'adventisti, in un sensu, comu pecuri senza pasturi, di cui migghiara s'avianu sulu quarchi simana prima separatu di tutti li cresii e cridenzi, senza ca nudda urganizzazioni umana fussi rispunzabbili pi lu so benistari spirituàli. Nun avianu cunsigghieri umani nta cui putìanu aviri fiducia; sulu in Diu era la so fiducia.
GSAM 195.3Eranu cunfidenti, però, di na cosa sula, e chista pi iddi era comu n'àncora: la pruclamazzioni dû tempu era giusta.23 Ma comu pòpulu si truvavanu in na pusizzioni unni, a menu ca Diu nun li guidassi e li pruteggissi, putìanu accittari spiegazzioni falsi o pirdiri la pacenzia e rinunziari a la fidi nta la so spirienza passata. Chistu certi lu ficeru; mentri àutri, cu l'occhi di fidi fissi supra chiddu ca l'ànimi so' amavanu, dumannavanu cun arduri: “Vigilianti, chi n'è di la notti? Vigilianti, chi n'è di la notti?” U vigilianti rispunnìu: “Veni la matina, e puru la notti; si vuliti dumannari, dumannati; turnati, viniti.”24
GSAM 196J. N. Andrews supra la Disappunzioni
GSAM 196.1U Pasturi J. N. Andrews, unu ca passau pi sta spirienza ntô 1844, accussì parra dû disappuntu:—
GSAM 196.2“Furunu delusi chiddi ca aspittavanu lu Signuri ntô 1843 e ntô 1844. Stu fattu pi assai è na raggiuni sufficenti pi ricusari tuttu lu testimunianzu in stu casu. Ricunnoscemu la delusioni, ma nun putemu ricunnosciri ca chistu furnisci na giusta raggiuni pi negari la manu di Diu nta stu travagghiu. La cresia giudaica fu delusa quannu, a la fini dû travagghiu di Giovanni lu Battista, Gesù si prisintau comu lu Messia prumisu. E li discepuli fiduciosi foru tristimenti delusi quannu chiddu ca aspittavanu pi libbirari Israele fu pigghiatu e ammazzatu di mani malvagî. E doppu la so risurrezzioni, quannu aspittavanu ca risturassi lu regnu a Israele, nun puteru ca essiri delusi quannu caperu ca iddu si nni jia ô Patri, e ca iddi avissiru a ristari pi assai tempu 'nta tribbulazzioni e angùstia. Ma la delusioni nun pruva ca Diu nun avi manu nta la guida dû so pòpulu. Avissi a purtalli a currigiri li so errori, ma nun avissi a purtalli a scartari la so fiducia 'n Diu. Fu pirchì li figghi di Israele si sintieru delusi ntô disertu, ca spissu negarunu la guida divina. Iddi sunnu prisintati comu n'ammonizzioni pi nuatri, accussì nun cadiemu doppu lu stissu esempiu di incredulità.”25
GSAM 196A virità avi un battesimu di impupularità
GSAM 196.3Pari ca è lu pianu dû Signuri di pusari virità mpurtanti nta un canali impopulari unni sarà na cruci26 accittalli e ubbidiri. Chistu è particularmenti veru nti sti ùrtimi jorna. Petru, parrannu di chiddu tempu quannu la fini di tutti li cosi sarà “vicina,” e quannu lu “giudiziu” accumincierà “dâ casa di Diu,” dici, “Carissimi, nun vi maravigghiati di sta prova di focu ca vi sta mettendu a prova, comu si fussi quarchi cosa strana ca vi succidissi: ma rallegrativi, pirchì participati ê suffrenzi di Cristu; accussì, quannu a so gloria sarà rivelata, vi putiti rallegrari puru cu na gioia straurdinaria. Si vi riprùvunu pi lu nomu di Cristu, furtunati siti; picchì lu spiritu di gloria e di Diu riposa supra a vui: di la so parti iddu è disprezzatu, ma di la vostra parti iddu è glurificatu.”27
GSAM 197.1Quannu la virità ha ricivutu lu so battismu di impupularità, accittalla richiedi cchiù grazia ca semplicimenti sèguiri la fidi di li masse. Li ipucriti e li finti nun vidinu granni ncuraggiamentu pi accittari na virità ca richiedi azzioni, comu remari contru curenti “contru ventu e marea.” Accussì la virità addiventa na prova pi chiddi leali, cu cori onestu, sinceru e cuscienziosu.
GSAM 197.2Avemu già mustratu ca la prufìzia dû muvimentu di l'avventu prumittìa na delusioni. Chista vinni; e accussì, ntâ pruvvidenza di Diu, l'accittazzioni di chiddu missaggiu avìa la sò cruci.
Notes
- Apucalìpsi 10:10, 11; 11:1. ↩
- Ezechiele 3:1-3. ↩
- Geremìa 15:16. ↩
- Picra—na priparazzioni assai spiacevuli e amara di alcolu, aloè e gomma mirra. ↩
- Giuvanni 20:13. ↩
- Geremìa 15:16-18. ↩
- Ebrei 10:35-39. ↩
- Life Sketches of Ellen G. White, pp. 107-109. ↩
- Nuddu a chiddu tempu avia idea di un santuariu 'n celu. ↩
- Esodo 15:17. ↩
- Salmu 78:54. ↩
- Salmu 78:68, 69. ↩
- Micà 1:3, 4. ↩
- Giuvanni 12:16. ↩
- Zaccaria 9:9. ↩
- Luca 19:40. ↩
- Luca 24:21. ↩
- Marcu 11:10. ↩
- Abacuc 2:3. ↩
- Ezechiele 12:27, 28. ↩
- Nta na misurazzioni unni nun si duna nisciuna cifra comu risultatu, è lu caràttiri, e nun li diminsiuni, ca è nvolutu. ↩
- Apucalìpsi 14:9-12. ↩
- Cu la cchiù attenta rivisioni dû so cuntu dê 2300 jorna, nun puteru truvari nisciunu sbagghiu, e mancu ora se nni po truvari unu. ↩
- Isaia 21:11, 12. ↩
- The Three Messages of Revelation 14:6-12, p. 33. ↩
- Matteu 16:24. ↩
- 1 Petru 4:7, 17, 12-14. ↩