Capitulu 10 — U Midnight Cry
GSAM 160.1“A menzanotti si fici un gridu: Eccu, lu spusu veni; niscìti a ncuntrallu. Allura tutti chissi vergini si suseru e priparàru i so lampadi.”1
GSAM 160.2Avemu già parratu dû tempu di tardanza ca veni mustratu nta sta paràbbula dî “deci virgini”, e ora daremu attenzioni spiciali a chidda parti ca veni prisintata ntô testu supra, chiamata dî Adventisti “u gritu di menzanotti”. Un scritturi mpurtanti supra stu sugettu, nta na rivista chiamata Midnight Cry, dû 3 uttùviru 1844, dici:—
GSAM 160.3“Ma comu nni trasemmu 'ntra sta notti di tardanza? Picchì accuminciammu la visioni [la visioni di li dui mila trecento jorna] 'n primavera, 'nveci di autunnu, 457 a.C. Mancammu di ghjunghiri a lu portu destinatu di sei misi e quarchi jornu. Chistu nni fici trasiri 'ntra la notti di tardanza, di sei misi.”
GSAM 160.4Un autru scritturi, S. S. Snow, ntô Cry dû 22 Austu 1844, parrannu dê dui mila trecento jorna, dissi:—
GSAM 160.5“Accuminciaru appena fu promulgatu lu dicrettu pi risturari e custruiri Gerusalemme. U decrèttu fu fattu a prima vota di Ciro, rinnuvatu di Dario, e cumpiutu di Artaserse Longimanus ô settimu annu dû sò regnu. Fu prumulgatu e trasìu 'n viguri n'autunnu dû 457 a.C., quannu Esdra, arrivatu a Gerusalemme cu la bona manu dû Signuri, risturau la cumunità giudaica, nnomminò magistrati e giudici, e accuminciau a custruiri lu muru.”2
GSAM 160.6Picchì lu tempu dâ visioni era di dui mila trecento anni chini, ci vulìa tuttu lu 457 e tuttu lu 1843 pi arrivari a dui mila trecento, e si lu decretu nun fu promulgatu finu ô settimu misi dû 457 a.C., si nsegnava ca lu periodu nun finìssi finu ô settimu misi dû 1844. Comu l'osservanza dû decimu jornu dû settimu misi parrìa essiri l'avvenimentu ca marcava l'iniziu dû periodu, accussì fu dimustratu cunclusivamenti ca lu decimu jornu dû settimu misi (a tempu giudeu), 22 uttùviru 1844, li dui mila trecento jorna avissiru a finiri, e avissi a ghjunghiri lu tempu pi purificari lu santuariu. Tutti li pruovi usati pi la fini dû periodu ntô 1843 si applicavanu cu la stissa forza ô cuntu pi lu 1844, e cu chistu avianu la cunvinzioni di aviri scupertu chiddu ca parrìa na suluzzioni certa dâ causa dû sò disappuntu. Lu modu comu l'Adventisti pruclamaru lu “veru gritu di menzanotti”, comu allura era denominatu, nun si pò illustrari megghiu ca citannu li scritti di chiddi ca eranu prominenti ntô travagghiu a chiddu tempu.
GSAM 161“Jiti fora a ncuntrarlu”
GSAM 161.1Ntô Cry dû 3 uttùviru 1844, c'era n'artìculu scrittu di George Storrs, sutta lu tìtulu, “Jiti Fora a Ncuntrarlu,” unni iddu dissi:—
GSAM 161.2“Pigghiu la me penna cu sintimenti ca nun avia mai spirienziatu prima. Senza dubbiu, pi mia, lu decimu jornu dû settimu misi sarà testimoniu dâ rivelazioni dû nostru Signuri Gesù Cristu nti li nìvuli dû celu. Simu a picca jorna di chissu avvenimentu—mumentu terrificanti pi cu nun è prontu, ma gluriosu pi cu è prontu.
GSAM 161.3“‘Eccu, lu Sposu veni’ chistu annu; ‘niscìti a ncuntrallu.’ Avemu finutu cu li cresii nominali e cu tutti li malvagi, eccettu pi quantu stu gritu pò influenzalli. Ora u nostru travagghiu è di svegliari li ‘vergini ca pigghiàrinu li so lampadi e niscìru a ncuntrari lu Sposu.’ Unni semu ora? ‘Si la visioni tarda, aspittala.’ Nun è chistu la nostra risposta di marzu o aprili passatu?—Sì. Chi succidìu mentri lu Sposu tardava?—Tutti li vergini sonnigghiaru e durmìru, nun è accussì? Li palori di Cristu nun fallaru; e ‘li Scritturi nun ponnu èssiri rumputi.’ Nun servi a nenti fingiri ca stavamu svegli; avemu sonniculatu, nun pi lu fattu dâ venuta di Cristu, ma pi lu tempu. Semu trasuti ntô tempu di tardanza; nun sapiamu ‘pi quantu’ avissi a tardari, e supra chistu puntu avemu sonniculatu. Certi di nuatri hannu dittu mentri durmivamu: ‘Nun fissari n'autru tempu!’ e accussì nni durmemu. Ora u prubblema è di arrisbigghiarini. Signuri, aiuta, picchì l'aiutu di l'omu è vanu. Parra tu stissu, Signuri. O ca u ‘Patre’ ora ‘faccia canusciri’ u tempu.
GSAM 162La Mizzanotti dû Missaggiu
GSAM 162.1“Quant'è longu lu tempu di tardanza?—Menz'annu. Comu lu sai?—Picchì nostru Signuri dici: ‘a menzanuotti’, mentri lu Sposu tardava. La visioni era pi ‘dui mila trecento sirati-matini’, o jorna. Na ‘sirata’, o notti, è menzu di unu di chiddi jorna prufètichi, e, quinni, è sei misi. Chista è la lunghezza tutali dû tempu di tardanza. U forti gridu prisenti dû tempu accuminciau versu a mità di lugliu, e si spanni cu granni rapidità e putenza, e veni accumpagnatu di na dimustrazioni dû Spiritu, comu nun n'haiu mai vistu quannu u gridu era ‘1843’. Ora è letteralmenti, ‘Nisciti fora pi ncuntrallu.’ C'è un lassari tuttu chiddu ca nun avissi mai pinsatu putissi essiri vistu. Quannu stu gridu pigghia lu cori, li paisani lassanu li so massarii cu li so racolti. C'è un forti chianciri cu lacrimi, e na cunzagrazioni di tuttu a Diu, comu nun haiu mai vistu. C'è na fiducia 'n sta virità comu nun fu mai sentuta ntô gridu di prima, a lu stissu liveddu, e na gloria ca fa chianciri o sciogghiri ca passa ogni capiri, eccettu pi chiddi ca l'hannu sentuta.
GSAM 162.2“Supra sta virità prisenti, iu, pi grazia, mi azzardu a risicari tuttu, e sentu ca indulgiari ntô dubbiu supra idda saria offenniri Diu e purtari supra a mia stissu ‘na distruzzioni svelta.’ Sugnu cunvintu ca ora ‘cu circassi di sarvari la so vita,’ unni stu gridu è statu fattu comu si devi, indulgennu n'un ‘si nun veni,’ o pi paura di lanciàrisi supra sta virità, ‘perderà la so vita.’ Ci voli la stissa fidi ca purtau Abramu a offriri Isàac, o Noè a custruiri l'arca, o Lot a lassari Sodoma, o li figghi d'Israele a stari tutta la notti aspittannu la sò partenza di l'Eggittu, o pi Daniele a trasiri ntô lacu di li liuni, o pi li tri Ebrei ntâ furnaci di focu. Avemu pinsatu ca stavamu trasennu ntô regnu senza na tali prova di fidi, ma sugnu cunvintu ca nun è accussì. Chista ùrtima virità porta cu idda na tali prova, e nuddu s'avventurarà a fari chistu, eccettu chiddi ca hannu u curaggiu di èssiri cunsidirati scemi, pazzi, o ogni àutra cosa ca li Sodomiti antediluviani, na cresia tiepida, o li vergini durmienti sunnu disposti a jittari supra a iddi. Ancora na vota gridassi: ‘Scappa pi la tò vita;’ ‘Nun taliari arreri;’ ‘Arricòrdati di la mugghieri di Lot.’”
GSAM 163La Petra Piatta di Storrs
GSAM 163.1Ntô Midnight Cry dû 10 uttùviru 1844, apparìu, dâ penna di George Storrs, chiddu ca sutta, sutta lu tìtulu “Lu Finali”, ma chiamatu dê Adventisti “La Petra Piatta di Storrs”:—
GSAM 163.2“Comu putemu essiri pronti pi chiddu jornu?—Criditi a la virità di Diu, e aventurativi supra idda, cu na fidi forti ca duna gloria a Diu. Avemu a aviri lu stissu statu d'anima ca avissimu si sapissimu ca avissimu a muriri chiddu jornu, la stissa cunsacrazione cumpleta a Diu e morti pi lu munnu.
GSAM 163.3“Nun pozzu illustrari megghiu chiddu ca vogghiu diri ca suppunennu na granni petra piatta 'n menzu all'oceanu. Na prumissa fu fatta di un prìncipi gluriosu e putenti ca a un certu mumentu mannarà na splendida vapuriera pi purtari tutti chiddi ca ci truvassi ddà cu la prova ca avìanu cridutu cumplitamenti a so parola, 'n un paisi gluriosu. Assai si 'mpegnanu pi ghjunghiri a petra. Certi, quannu sunnu sicuri supra a petra, tagghianu la corda, e la so barca cu cui viniru si nni va a deriva, e nun ci fannu cchiù casu, ma stannu a taliari l'arrivu dâ vapurera. Nun hannu nuddu dubbiu dâ virità dâ prumissa, e risicanu tuttu pi idda. Àutri ca vennu ddà pinsanu ca basta stari supra a petra. Ma vonnu essiri ‘saggi’ e nun pigghiari troppu risicu.
GSAM 164.1“‘Secunnu a tò fidi ti sarà fattu’ avìa già risunatu prima ca si spittava lu vapuri. Lu jornu arriva. Chiddi prudenti, forsi, pinsanu di sciogghiri i so variceddi e lassalli galleggiari via, si vidinu ca arriva u vapuri. U vapuri si vidi; ma ora è troppu tardu pi lassari i variceddi senza essiri scuperti; e poi, a stissa prudenza ora cunsigghia di nun lassari galleggiari i variceddi finu a quannu nun sunnu sicuri di nun sbagghiari supra u bastimentu ca si sta avvicinannu. Ora si avvicina tantu ca nun ponnu pussibilmenti sciogghiri i variceddi senza essiri scuperti.
GSAM 164.2“U vapuri arriva a scogghiu. ‘Chi prova c'aviti avutu fiducia cieca ntâ prumissa dû vapuri?’—‘I nostri barchi su' stati sciolti e su' galleggiati luntanu di nuatri, accussì nun putemu arrivari a terra e avissimu murutu si u vapuri nun fussi arrivatu, picchì chistu è nu scogghiu unni nudda àutra navi passa mai.’ ‘Basta’, grida lu cumannanti dû vapuri; ‘viniti a bordu; na fiducia accussì nun sarà deluduta.’
GSAM 164.3“Chiddi ca avìanu ligatu i so barchi â petra ora si ammucchianu e si sforzanu pi saliri supra u vapuri. U cumannanti dumanna: ‘Chi significanu chiddi barchi ca vecu ligati â petra ddà, o i cui funi foru tagghiati sulu quannu arrivai a vista?’ Iddi rispunnunu: ‘Pinzavamu di essiri prudenti, accussì, si u vapuri nun arrivava, avissimu quarchi cosa pi turnari a terra.’ ‘Allura v'aviti priparatu pi la carni,’ grida u cumannanti, ‘e accussì aviti dubbatu di li mè palori? Secunnu a la vostra fidi vi sarà fattu. Li pruovi sunnu contru a vui. V'aviti priparatu pi turnari, e ora aviti a raccogghiri lu fruttu di la vostra incredulità.’ ‘Accussì nun puteru trasiri pi via di l'incredulità.’ O, statu tremendu di disperazzioni!
GSAM 164.4“Tagghiati ora i vostri cordi, frati; lassati i vostri barchi flottari finu a spariri di vista; iè, affrettativi prima ca ‘u signu di lu Figghiu di l'omu apparisca.’ Allura sarà troppu tardu. Arrischiati ora, e arrischiati tuttu. O, mi brucia lu cori pi vui; nun perditi tempu; spingiti luntanu dda varca, sinnò siti persi; picchì ‘cu circassi di sarvari la so vita, la pirdissi,’ accussì dici Gesù Cristu, nostru Signuri e Giudici. Affrettativi, allura, ancora na vota vi nni pregu, o affrettativi! Lassati ogni varca cu cui ora pinsati di scappari a terra ‘si nun veni.’ Chiddu ‘si’ ti ruìna. Ora è l'ùrtima prova e tentazzioni. Fai comu fici nostru Signuri cu l'ùrtima tentazzioni dû diàvulu—‘Vattenne, Satana,’ dissi iddu. Allura lu diàvulu lu lassau, e ‘eccu, l'angili vinieru e lu sirvianu.’ Accussì sarà pi tia quannu avrai guadagnatu stu triunfu.”
GSAM 165Travagghiu Rapidu dû Midnight Cry
GSAM 165.1Riguardu â rapidità, putenza e effettu dû missaggiu dû “gritu di menzanotti”, pigghiamu na idea curretta dî palori di N. Southard, edituri dû giurnali di cui avemu già citatu—u Midnight Cry. Ntâ copia datata 31 uttùviru 1844, iddu dici:—
GSAM 165.2“All'iniziu lu tempu precisu era giniralmenti oppostu; ma pari ca c'era na forza irresistìbbili ca accumpagnava la so pruclamazioni, ca prostrava tutti davanti a idda. Scuppiò supra la terra cu la vilucità di un turbinuni, e arrivò a cori in posti diversi e luntani quasi a la stissa vota, e in modu ca si pò spiegari sulu suppunennu ca Diu c'era intra idda. Produsse 'n ogni locu la cchiù prufunna ricerca di cori e umiliazioni di anima davanti a l'Altu Celu. Fici staccari l'affetti di li cosi di stu munnu, sanari li cuntrasti e l'animosità, cunfissioni di torti, un abbattimentu davanti a Diu, e suppliche pententi e cu cori rumputu a iddu pi pirdunu e accittanza. Fici umiliazioni di sé e prosternazioni di l'anima comu nun avemu mai vistu prima. Comu Diu, pi vucca di Gioele, cumannau, quannu u granni jornu di Diu avissi a essiri vicinu, prudussi na lacerazioni di cori e non di vistimenti, e un ritornu versu u Signuri cu digiunu, chiantu e lutto. Comu Diu dissi pi Zaccaria, un spiritu di grazia e di supplica fu versatu supra i so figghi; iddi taliaru a chiddu ca avianu trapassatu, e ci fu un gran lutto nta la terra, ogni famigghia a parti, e i so mugghieri a parti; e chiddi ca aspittavanu u Signuri afflisseru i so animi davanti a iddu.”
GSAM 166U Populu Muvutu di na Putenza Surnaturali
GSAM 166.1Ancora, di sta pruclamazioni ca smuovi l'anima iddu dici:—
GSAM 166.2“Ni pari ca fussi statu accussì indipinnenti di ogni azzioni umana ca nun putiamu fari autru ca taliarlu comu lu compimentu dû ‘gritu di menzanotti’, doppu lu ritardu dû Sposu e lu sonnigghiari e lu dormiri dê virgini, quannu tutti avìanu a susìrisi e priparari li so lampadi. E l'ùrtimu travagghiu pari ca fu fattu; picchì nun ci fu mai un tempu prima unni li diversi gruppi d'avventu eranu in tali bonu statu di priparazzioni pi la venuta dû Signuri.”
GSAM 166Disposizzioni di beni mundani
GSAM 166.3Sutta la pruclamazioni vivaci dâ duttina di l'Avventu, assai si disfarunu dî so beni mundani, usannu la so sustanza pi sustiniri li oraturi pubbrichi ntô so travagghiu, o spargennu li fogghi stampati e li trattati, o soddisfannu li bisogni dî bisognusi, accussì dannu ô munnu la megghiu prova dâ so sincerità e serietà; mentri chiddi ca s'attaccavanu ê so beni terrestri, e nun faceru nuddu sacrificiu particulari pi l'opira, foru marcati dî mundani comu chiddi ca nun cridevanu veramenti a chiddu ca prufissavanu. Pi illustrari vi darò dui esempi, unu pi ogni latu dâ quistioni.
GSAM 166Un Campu di Patati
GSAM 166.4U primu è chiddu di un cridenti ca campava a New Ipswich, N.H., di nomu Hastings, ca avia un gran campu di patati splendidi ca lassau senza scavari. I so vicini eranu preoccupati pi iddi, e vinieru a iddu prupunennu di scavalli e mittilli ntô cellariu pi iddu gratis, si iddu ci lassa faciri, “picchì,” disseru iddi, “putissi aviri bisognu di iddi.” “No!” dissi u Signur Hastings, “Vogghiu lassari chiddu campu di patati prichari la me fidi ntô prestu arrivu dû Signuri.”
GSAM 167.1Chiddu autunnu, comu si pò sapiri dû Claremont (N.H.) Eagle, dû New York True Sun, e di vari àutri giurnali pùbbrichi, la racòlta di patati fu quasi na perdita tutali pi via dû “marciumu di patati”. Comu scrissi lu Sun, “Quant'è dulurusu sapiri ca tuttu lu fruttaggiu di stu preziosu tuberu è statu distruttu dû marciumu. Un currispunnenti di un giurnali di Filadelfia dici ca la racolta di patati nta chiddu Statu è arruinata. L'unica zona unni si senti pocu lagnanza è lu Maine, ma puru ddà la racolta nun è scampata a sta malatia.”
GSAM 167.2Comu l'autunnu fu miti, e li patati dû Signur Hastings ristaru nta terra finu a nuvèmmiru, nudda di iddi si marcìu. Di cunseguenza avìa na granni scorta pi iddu stissu e pi li sò sfortunati vicini ca avìanu statu tantu premurosi pi lu sò benistari l'uttùviru prima, e ca, nta primavera, foru custretti a accattari patati pi semina di iddu, e foru cuntenti di pagari un bon prezzu pi iddi. Chiddu ca iddi pinsavanu ca avissi statu na calamità pi lu Signur Hastings, Diu lu trasfurmau in na benedizzioni timpurali, e nun sulu pi iddu, ma puru pi li so vicini.
GSAM 167Rifiutata la so Fidi
GSAM 167.3La sicunna vicenda succidìu nta me stissa terra. Era chidda di un membru dâ cresia ca avìa assai a diri nta l'assemblea supra la venuta dû Signuri pi l'autunnu dû 1844. Era un omu di cunsidirèvuli patrimoniu e, tra l'àutri cosi, avìa na mansa di porchi all'età giusta pi tinìrili pi lu mercatu di primavera. Un ziu miu, ca nun avia pretinsioni riligiusi e ca si n'occupava di accattari e vinniri bestiami, jiu a stu prufissatu Adventista pi accattari i so porci, ma n'amparau di iddu ca nun vulia vinnirili, picchì avia pinsatu di tinirili finu a la primavera dopu comu “porci di ngrassari”. U ziu jiu di me nonnu, ca era nu cridenti Adventista, e dissi: “Chissu nun cridi a chiddu ca prufissa.” “Picchì?” dumannò u nonnu. “Picchì,” dissi u ziu, “dici ca u Signuri sta venennu e ca u munnu finisci chistu autunnu, ma voli tiniri i so porci finu a primavera prossima. Nun havi bisognu di parrari cu mia; nun cridi mancu na parola di chistu.”
GSAM 168Risorsi Offerti Troppu Tardi
GSAM 168.1C'eranu omini ca s'attinìanu a so' dinari, luttannu sempri sutta la cunvinzioni ca avissiru a usalli pi fari avanzari l'opira, finu a quannu fu troppu tardu pi investirli. Chisti vinìanu a chiddi ca stavanu stampannu lu missaggiu, urgennuli cu lacrimi a pigghiari i so' dinari, ma la risposta fu: “Siti troppu tardu! Avemu già pagatu pi tuttu lu materiale di stampa ca putemu pussìbbilmenti circolàri prima di la fini. Avemu affittatu diversi stampi micànichi pi travagghiari jornu e notti; nun vulemu cchiù dinari.” Un testimoniu ocular mi cunfirmau ca vidìu omini pusari migghiara di dollari supra la scrivania davanti a lu pubblicaturi dû Voice of Truth, e cu l'anima straziata supplicarlu di pigghiari chiddi sordi e adupralli. La risposta fu: “Siti troppu tardu! Ora nun vulemu i vostri dinari! Nun li putemu aduprari!” Allura dumannaru: “Nun si pò dari a li puvireddi?” La risposta fu sempri la stissa: “Avemu già previstu pi li bisogni immediati di tutti chiddi ca putemu ghjunghiri.” Ccu lu cori strittu, l'omini si purtaru via li sò dinari, dicennu ca l'ira di Diu era supra iddi pi la sò mancanza di fidi e pi l'avarizia ca l'avìa spintu a tiniri arreri li risorsi dâ causa di Diu quannu c'era bisognu e ca avissiru statu usati volentieri.
GSAM 168Nominati i Curaturi
GSAM 168.2U caràttiri e i principî di chiddi ca lassaru i so racòlti senza cogghiri e i so butteghi diserti, pi spàrghiri i fogghi stampati o pi parrari e priari cu la genti di casa 'n casa, eranu supra ogni critica. A genti nun dubitava ca tali òmini e fimmini cridevanu ogni parola ca dicianu, e, nzemmula, avianu un putiri tali ca i cori onesti nun putianu né cuntraddiciri né resistiri ê so paroli. Migghiara di pirsuni foru accussì cundutti a crìdiri â virità, e circaru e truvaru la misiricòrdia di Diu.
GSAM 169.1U peccaturi schernituri e u prufissanti mundanu, però, decisiru ca stu travagghiu di spargiri li pubblicazzioni adventisti avìa a essiri firmatu. Chisti omi, ca pigghiavanu un paisi o tutta na pruvincia e jìanu di casa in casa cu sta dottrina adventista, trascurannu i so affari e i so famigghi, avìanu a essiri pazzi, disseru, e pi chissu ci vulìanu tutori pi vigghiari supra iddi. Li presunti evidenzi di na menti disturbata ca li cridenti mustravanu (ca nun eranu autru ca travagghiu pi la salvezza di li so simili, senza nuddu testimunianzu ca li famigghi suffrìanu pi via di l'abbandunu di l'affari), nun eranu pruova abbastanti di pazzìa; di cunseguenza, sulu pochi pirsuni foru misi sutta tutella. Giudicannu di la facilità cu cui l'opponenti di oggi parranu di stu fattu, unu putissi pinsari ca ci fussiru assai casi; eppuri, ntra tutti li mè travagghi comu ministru adventista, ca si stinninu pi cchiù di cincuantasè anni, m'haju ncontratu sulu cu dui casi di “Milleriti” ca foru missi sutta tutella. Na curta nutìzzia di chisti forsi nun è fora di locu.
GSAM 169U so stissu curaturi
GSAM 169.2U primu succidìu ntô Statu di New York, a menu di trenta migghi di unni campava. Un omu ca valìa circa 100.000 dollari accittò la duttina adventista. Detti circa a mità di sta somma â sò mugghieri e ê sò figghi, ca nun eranu cu iddu ntâ fidi. Lu restu lu cunsidirava so pi usallu comu ci paria megghiu; e comu na parti di chistu trasìu nta la causa adventista, i so figghi prisintaru obbizzioni e si cunsigghiaru cu nu giudici, supplicannu ca si nnomminassi nu curaturi pi so patri. Doppu ca lu giudici ci spiegau i duviri e lu putiri di nu curaturi nta la gestione di li beni, ci dumannau cu vulianu ca nnomminassi. Doppu aviri cunsultatu nzemi pi un pocu tempu, decisiru ca nun canuscianu nuddu omu a cui putissiru affidari la prupietà, e nfurmaru u giudici ca avianu scigghiutu so patri comu so stissu curaturi. U giudici si rivolsi a l'omu e dissi: “Signur _____, i toi figghi t'hannu scigghiutu comu la pirsuna adatta pi gestiri la tò prupietà. I toi affari stannu esattamenti comu prima ca fusti purtatu 'n tribunali.”3
GSAM 170Na Situazzioni Ridìcula
GSAM 170.1L'àutru casu era chiddu di Stockbridge Howland, di Topsham, Me. Era unu di li megghiu maccanici di tutta dda zona, un maestru d'opira ntâ custruzzioni di mulini e ponti. Nta stu muvimentu dû “gritu di menzanotti”, u Signur Howland jì a cavallu pi diversi cumuni, spargennu volantini e libbricini di casa 'n casa, a gran dispiaciri dî opponenti e dî schirzusi, ca si lagnavanu ca cu sta distribbuzzioni di libbricini trascurava i so affari. Accussì, subitu, nn'assicuraru la nomina di un curaturi, ca si truò cchiù travagghiu di quantu s'aspittava, picchì u Signur Howland ci mannava tutti l'esatturi di tassi e, di fattu, ognunu ca vinìa cu cunti di pagari; “picchì,” diss'iddu, “nun sugnu cunsidiratu cumpetenti pi fari nuddu affari.” Pocu dopu, la cuntea vulia custruiri un ponti supra lu fiume Kennebec,—un ponti ca putissi resistiri a lu torrenti di acqui furenti e di ghiacciu flottanti duranti li pieni di primavera. I cumissionati di la cuntea e li cunsigghieri di la cità decisiru ca Stockbridge Howland era l'omu giustu pi stu travagghiu. Quannu viniru cu li specificazzioni e un cuntrattu pi custruiri lu ponti, iddu dissi, ironicamenti, “Signuri, aviti a jiri di lu me curaturi. Sapiti ca nun mi cunsidiranu cumpetenti pi gestiri i mè affari, e ora veniti a mia pi fari un ponti!” La situazioni era un pocu troppu ridìcula pi genti sensati, e la tutela finì all'impruvvisu. Basta diri ca i soi persecutori poi feceru li cchiù umili scuse pi lu cumpurtamentu ingiustu e senza mutivu ca avìanu avutu.