บทที่ 9 — ช่วงเวลาแห่งการรอคอย
GSAM 148.1“เมื่อถึงวันนั้น อาณาจักรแห่งสวรรค์จะเปรียบเหมือนหญิงพรหมจารีสิบคนถือตะเกียงของตนออกไปรับเจ้าบ่าว ในพวกเธอเป็นคนที่มีปัญญาห้าคน และเป็นคนโง่ห้าคน พวกที่โง่นั้นเอาตะเกียงของตนไป แต่หาได้เอาน้ำมันไปด้วยไม่ แต่คนที่มีปัญญานั้นได้เอาน้ำมันใส่ภาชนะไปกับตะเกียงของตนด้วย เมื่อเจ้าบ่าวยังช้าอยู่ พวกเธอทุกคนก็พากันง่วงเหงาและหลับไป”1
GSAM 148.2พระคริสต์คือเจ้าบ่าวในอุปมานี้2 ดังนั้น การออกไปเพื่อรอรับเจ้าบ่าวจึงต้องเป็นสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวของประชากรของพระเจ้าเพื่อรอรับพระคริสต์เมื่อพระองค์เสด็จมา เพราะหัวข้อหลักของคำสอนในมัทธิวบทที่ 24 และ 25 คือการเสด็จมาของพระเจ้า พระวจนะของพระเจ้าคือตะเกียง3 หญิงพรหมจารีทุกคนต่างถือตะเกียงของตนไป ความโง่เขลาของสาวพรหมจารีบางส่วนอยู่ที่การที่พวกเธอรับเอาเพียงทฤษฎีแห่งความจริง โดยปราศจากการถวายตัวที่จริงใจแด่พระเจ้า ซึ่งจะพัฒนาพระคุณของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในใจของผู้เชื่อ งานนี้ถูกแสดงในอุปมาด้วย “น้ำมันใส่ภาชนะ”ของพวกเธอ การที่เจ้าบ่าวล่าช้าต้องแสดงถึงความผิดหวังบางประการของฝ่ายผู้ที่ออกไปด้วยความคาดหวังว่าจะได้พบกับพระเจ้าของพวกเธอ
GSAM 148ช่วงเวลาที่อุปมานี้ใช้ได้
GSAM 148.3คำว่า “แล้ว” ซึ่งเปิดเรื่องอุปมาเรื่องนี้ ให้เราเห็นเบาะแสเกี่ยวกับช่วงเวลาที่เรื่องนี้ใช้ได้ มันตามมาทันทีหลังจากสิ่งที่ได้กล่าวไว้ในบทก่อน ไม่ใช่หลังจากที่พระเจ้าเสด็จมาครั้งที่สอง แต่หลังจากที่อุปมาเรื่องต้นมะเดื่อได้ถูกประกาศแล้ว ซึ่งประกาศว่าการเสด็จมาของพระคริสต์นั้น “อยู่ใกล้แล้ว” และว่าคนชั่วอายุนั้นได้มาถึงแล้ว ซึ่งจะไม่ผ่านพ้นไปจนกว่าพระคริสต์เองจะปรากฏในเมฆแห่งสวรรค์ คำอุปมานี้ยังใช้ได้ในช่วงเวลาที่ผู้รับใช้บางคนที่ได้ประกาศข่าวสารนั้นเริ่มคิดในใจว่า “‘นายของข้าคงมาช้า’ แล้วจะตั้งต้นโบยตีเพื่อนผู้รับใช้และกินดื่มอยู่กับพวกขี้เมา”
GSAM 149การตีเพื่อนผู้รับใช้
GSAM 149.1คนเหล่านี้เคยเป็น “ผู้รับใช้ร่วม” ที่ประกาศข่าวเดียวกันอย่างกลมกลืน แต่ตอนนี้ส่วนหนึ่งจากพวกเขาได้หันหลังจากสิ่งที่พวกเขาเคยสอน และ “ตี” ผู้รับใช้ร่วมที่กำลังให้ “อาหารตามเวลา” — ซึ่งประกาศถึงการเตรียมตัวที่จำเป็นเพื่อต้อนรับองค์พระผู้เป็นเจ้าที่จะเสด็จมาในไม่ช้า พวกเขา “ตี” ด้วยวิธีเดียวกันกับที่เสนอจะตีเยเรมีย์ ประชาชนกล่าวว่า “มาเถิด ให้เราโจมตีเขาด้วยลิ้น และอย่าให้เราฟังคำของเขาเลย”4 ดังนั้น ผู้รับใช้เหล่านี้จึงเริ่มสอนด้วยวิธีที่ขัดขวางงานของผู้รับใช้ “ที่ซื่อสัตย์” กลุ่มนี้เองจึงถูกกล่าวถึงว่า “เหตุฉะนั้น เจ้าจงระลึกว่าเจ้าได้รับและได้ยินอะไร จงยึดไว้ให้มั่นและกลับใจเสียใหม่ ฉะนั้นถ้าเจ้าไม่เฝ้าระวัง เราจะมาหาเจ้าเหมือนอย่างขโมย และเจ้าจะไม่รู้ว่าเราจะมาหาเจ้าเมื่อไร”5
GSAM 149.2อุปมาเรื่องสาวพรหมจารีนี้ใช้ได้ในเวลาที่ “ผู้รับใช้ร่วม” หันหลังให้ข้อความเกี่ยวกับการเสด็จมาใกล้ของพระเจ้า และ “ตั้งต้นโบยตี” พวกเขายังเริ่มทำสิ่งอื่นด้วย—คือ “กินดื่มอยู่กับพวกขี้เมา” พวกเขาเข้าร่วมงานเลี้ยงกับผู้ที่ต้องการตอบสนองความอยากอาหารของตนเอง โซโลมอนกล่าวถึงคนเช่นนี้ว่า “อย่าอยู่ท่ามกลางคนดื่มเหล้าองุ่น หรือท่ามกลางคนตะกละที่กินเนื้อ เพราะคนขี้เมาและคนตะกละจะมาถึงความยากจน”6
GSAM 149ความผิดหวังครั้งแรก
GSAM 149.3คำถามจะเกิดขึ้นว่า “มีอะไรในประสบการณ์การเสด็จมาของพระเจ้าที่สอดคล้องกับคำกล่าวเหล่านี้?” มีขบวนการต่าง ๆ ที่สอดคล้องกับคำพยากรณ์อย่างสมบูรณ์ ผู้ที่ประกาศข่าวสารจนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1844 ได้ทำงานอย่างหนักในคริสตจักรต่าง ๆ และผู้นำทางศาสนาจากคริสตจักรต่าง ๆ ได้ร่วมมือกับพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงเป็น “ผู้รับใช้ร่วม”
GSAM 150.1ผู้ประกาศข่าวสารนั้นสอนว่า 2,300 วัน ตามดาเนียล 8:14 จะสิ้นสุดลงในปีชาวยิว 1843 ซึ่งตรงกับปี ค.ศ. 1844 ของเรา พวกเขาประกาศว่าชั่วโมงแห่งการพิพากษาของพระเจ้าจะมาถึงเมื่อช่วงเวลานั้นสิ้นสุดลง ทุกนิกายในประเทศในขณะนั้นต่างเชื่อว่าวันพิพากษาจะเริ่มต้นด้วยการเสด็จมาครั้งที่สองของพระผู้เป็นเจ้า ดังนั้น จึงเห็นได้ชัดเจนว่า ผู้เชื่อในนิกายแอ๊ดเวนตีสสันนิษฐานว่าพระเจ้าจะเสด็จมาเมื่อสิ้นสุดช่วงเวลาพยากรณ์นั้น พวกเขากล่าวว่า “ช่วงเวลาดังกล่าวอาจสิ้นสุดลงในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1844 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของปีชาวยิวตามปฏิทินธรรมชาติ ค.ศ. 1843” ดังนั้น พวกเขาจึงเฝ้ารอปลายเดือนมีนาคม หรือต้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1844 เป็นช่วงเวลาที่พระผู้ช่วยให้รอดอาจเสด็จมา
GSAM 150การปรากฏตัวของผู้รับใช้ที่ชั่วร้าย
GSAM 150.2เมื่อวันสุดท้ายของเดือนมีนาคมมาถึงและผ่านพ้นไป แต่พระเจ้ายังไม่เสด็จมา ผู้ที่เคยทำงานร่วมกับผู้ส่งสารของพระเจ้ามาก่อน แต่ยังไม่ได้อุทิศชีวิตของตนอย่างเต็มที่จากใจจริงต่อข่าวสารนั้น ก็เริ่มหันหลังให้ข่าวสารนั้น เริ่มต่อต้านงาน และทำทุกวิถีทางเพื่อขวางทางของผู้ที่ยังคงสอนหลักคำสอนเกี่ยวกับการเสด็จมาใกล้ของพระเจ้าและข่าวสารเกี่ยวกับชั่วโมงแห่งการพิพากษา “ในใจ”ของพวกเขา พวกเขากล่าวว่า “นายของข้าคงมาช้า” ด้วยริมฝีปากของพวกเขา พวกเขาเริ่มสอนว่าทั้งโลกต้องกลับใจก่อนที่พระเจ้าจะเสด็จมา; ว่าชาวยิวทุกคนต้องกลับสู่ปาเลสไตน์ และจัดตั้งพิธีกรรมในพระวิหารที่เยรูซาเล็ม ก่อนที่พระเมสสิยาห์จะเสด็จมา บางคนถึงกับสอนว่าการเสด็จมาของพระคริสต์เป็น “การเสด็จมาทางจิตวิญญาณ” ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อมีการกลับใจ และเมื่อประชาชนของพระองค์สิ้นชีวิต
GSAM 151การให้ “อาหารตามเวลา”
GSAM 151.1ในขณะที่กลุ่มคนเหล่านี้หันมาต่อต้านเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกัน ผู้ที่ยังคงยึดมั่นในความเชื่อได้เรียกผู้เชื่อมารวมตัวกันในห้องประชุมและสวนไม้ ให้พวกเขา “อาหารตามเวลา” — โดยแสดงให้พวกเขาเห็นว่าสัญญาณของยุคสมัยและคำพยากรณ์ที่เป็นจริงแล้ว ยังคงประกาศเช่นเดียวกับก่อนที่พวกเขาจะผิดหวังว่า การเสด็จมาของพระคริสต์นั้น “ใกล้จะถึงประตูแล้ว”
GSAM 151งานเลี้ยงในคริสตจักร
GSAM 151.2ในขณะที่พวกเขากำลังทำสิ่งนี้อยู่ ก็เริ่มมีสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนในคริสตจักรโปรเตสแตนต์—คือการเรียกประชาชนมารวมตัวกันในคริสตจักรเพื่อจัดงานเลี้ยงและ “สร้างความสนุกสนาน” ทุกคนที่ประสงค์จะมาต่างได้รับเชิญให้มาร่วมรับประทานอาหารอันโอชะกับพวกเขา
GSAM 151.3ครั้งแรกที่เราได้ยินเรื่องประเภทนี้ในอเมริกาคือในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1844 ทันทีหลังความผิดหวัง เหตุการณ์เกิดขึ้นดังนี้: ในขณะที่วิลเลียม มิลเลอร์ กำลังสอนและให้คำเตือนแก่ชาวแอ๊ดเวนตีสหลายร้อยคนในห้องประชุมที่เมืองโรเชสเตอร์ รัฐนิวยอร์ก โดยบอกพวกเขาว่า “เรากำลังอยู่ในช่วงเวลาที่รอคอยตามมัทธิวบทที่ 25; จงยึดมั่นในความเชื่อของท่าน; เรากำลังจะได้รับแสงสว่างเพิ่มเติมในเรื่องนี้ในไม่ช้า” ในขณะเดียวกัน ก็มีการจัด “งานเทศกาล” ขึ้นที่ชั้นใต้ดินของหนึ่งในอาคารประชุมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองโรเชสเตอร์ มีผู้คนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก ทั้งสมาชิกคริสตจักรและผู้ไม่เชื่อ และในขณะที่ประธานวิทยาลัยเทววิทยากำลังสร้างความบันเทิงให้ฝูงชนด้วยการเยาะเย้ยวิลเลียม มิลเลอร์ พวกเขาก็ขายหอยนางรม ไอศกรีม ขนมหวาน และหนังสือเล่มเล็กที่ชายผู้นี้เตรียมไว้ให้พวกเขาในราคา 25 เซนต์ หนังสือเล่มนั้นมีชื่อว่า “An Exposé of Millerism”
GSAM 151.4ภายในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์นับจากวันนั้น นิกายอื่นในเมืองเดียวกันได้จัด “งานเทศกาล” ในห้องประชุมสาธารณะ โดยเก็บค่าเข้า 25 เซนต์ และเชิญชวนทุกคนที่สนใจมาร่วมรับประทานหอยนางรม ไอศกรีม เค้ก และขนมหวานกับพวกเขา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การจัดงานเลี้ยงในโบสถ์สมัยใหม่ก็เริ่มขึ้น และพัฒนาเป็น “งานสังสรรค์บ้าคลั่ง” “ถุงจับรางวัล” “บ่อปลา” “งานจูบกัน” และอื่นๆ อีกมากมาย ลักษณะการจัดงานเลี้ยงในโบสถ์นี้ได้เติบโตจนถึงขั้นที่ปัจจุบันนี้ อาคารโบสถ์สมัยใหม่จะไม่ถือว่าได้มาตรฐานหากไม่มีห้องครัว ห้องเก็บอาหาร และห้องรับประทานอาหาร สภาพการณ์เช่นนี้คือสิ่งที่เริ่มต้นขึ้นใน “ช่วงเวลาที่รอคอย” ตามที่ระบุไว้ในคำอุปมา
GSAM 152.1วิลเลียม มิลเลอร์ เองได้กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองโรเชสเตอร์ด้วยคำพูดดังต่อไปนี้:
GSAM 152.1“หนึ่งในผู้ถือปริญญาดุษฎีบัณฑิตทางศาสนา ที่เมืองโรเชสเตอร์ คือ นาย_____ จากโบสถ์_____ ได้เขียนหนังสือเล่มเล็กต่อต้านมิลเลอริซึม เชิญท่านลอร์ดและเลดี้ทั้งหลายเข้าสู่บ้านของพระเจ้า จัดงานเลี้ยงใหญ่ด้วยหอยนางรมและ ‘อาหารปิกนิก’ อื่น ๆ เหมือนเบลชาซาร์ ดื่มกาแฟและชา กินอาหารเลิศรสราคาแพง และขายไอศกรีม ขนมหวาน และหนังสือเล่มเล็กของเขาที่คัดค้านการเสด็จมาครั้งที่สองของพระผู้ช่วยให้รอดที่รัก
GSAM 152.2“คืนก่อนที่ผมจะจากไป มีท่านนักบวชอีกท่านหนึ่งจัดงานเลี้ยงปิกนิกที่ร้านเหล้าหรือห้องโถง และขายตั๋ว ไอศกรีม และขนมหวาน เช่นเดียวกับข้างต้น ผมรู้สึกยินดีที่ได้ยินว่าบางคริสตจักรจากนิกายต่าง ๆ ไม่เห็นด้วยกับงานเลี้ยงแบบบาบิโลนเช่นนี้; และผมหวังจากใจจริงว่า ไม่ใช่คริสตจักรนิกายต่าง ๆ เหล่านี้ทั้งหมดจะถูกพบว่า ‘กินดื่มอยู่กับพวกขี้เมา’ เมื่อพระคริสต์เสด็จมา ผมรู้สึกประหลาดใจที่ท่านนักบวชเหล่านี้ไม่เห็นตัวเองในกระจกแห่งพระวจนะของพระเจ้า; และผมขอแนะนำให้ท่านอ่าน ลูกา 14:12-14; มัทธิว 24:48-51; ลูกา 13:25-28; 2 เปโตร 2:13; ยูดา 10-21. นี่คือยุคสุดท้ายอย่างแน่นอน”
GSAM 152.3หากศาสนาจารย์ มิลเลอร์ ได้เห็นสิ่งที่คริสตจักรต่างๆ ได้เข้าไปเกี่ยวข้องตั้งแต่นั้นมา ในงานระดมทุนของพวกเขา ด้วย “เค้กทายแหวน, งานจูบสิบเซนต์, การแสดงลา, งานสังสรรค์บ้าคลั่ง, ลอตเตอรี่ศักดิ์สิทธิ์” และกิจกรรมเกมเสี่ยงโชคอื่นๆ อีกมากมาย เขาคงจะถอยห่างด้วยความสยดสยองอันศักดิ์สิทธิ์
GSAM 152ช่วงเวลาการรอคอย
GSAM 152.4ชาวแอ๊ดเวนตีสพบความปลอบประโลมจากข้อเท็จจริงในพระคัมภีร์ว่า เมื่อมีการประกาศถึงการเสด็จมาใกล้เข้ามาของพระเจ้า จะมี “ช่วงเวลาแห่งการรอคอย” ควบคู่ไปด้วย สิ่งนี้พวกเขาเห็นได้จากพระวจนะของพระผู้ช่วยให้รอดในมัทธิว 25:5, 6 และในฮาบากุก 2:1-3
GSAM 153.1ส่วนท่าทีของพวกเขาในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1844 เราขอยกคำจากนิตยสาร Midnight Cry วันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1844:—
GSAM 153.2“เมื่อผ่านพ้นจุดที่ดูเหมือนเป็นจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาในคำพยากรณ์แล้ว เราจึงอยู่ในสถานการณ์ที่พระเจ้าได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าว่าลูกๆ ของพระองค์จะอยู่ในสถานการณ์นี้ ณ จุดสิ้นสุดของนิมิต และพระองค์ได้จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าผ่านผู้เผยพระวจนะฮาบากุก เมื่อท่านกล่าวว่า, ‘ข้าพเจ้าจะยืนเฝ้าดูอยู่ ข้าพเจ้าจะยืนที่หอคอย และมองออกไปเพื่อจะฟังดูว่า พระองค์จะตรัสอะไรแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะทูลตอบพระองค์อย่างไรเมื่อข้าพเจ้าถูกตำหนิ’ หรือตามที่เขียนไว้ในหมายเหตุริมหน้าว่า ‘ถูกโต้แย้ง’ ‘และพระเยโฮวาห์ตรัสตอบข้าพเจ้าว่า “จงเขียนนิมิตนั้นลงไป จงเขียนไว้บนแผ่นป้ายให้กระจ่าง เพื่อให้คนที่วิ่งอ่านได้คล่อง เพราะว่านิมิตนั้นยังรอเวลาที่กำหนดไว้ แต่ในที่สุด”’ [ของช่วงเวลาการพยากรณ์] ‘ มันก็จะกล่าวออกมา มันไม่มุสา ถ้าดูช้าไป [เกินกว่าจุดสิ้นสุดที่ปรากฏ] ก็จงคอยสักหน่อย มันจะบังเกิดขึ้นเป็นแน่ [เมื่อช่วงเวลาการพยากรณ์ครบถ้วนแล้ว ซึ่งหลังจากนั้น] คงไม่ล่าช้านัก’7
GSAM 153.3“การที่คำเตือนนี้มีเกี่ยวข้องกับยุคปัจจุบันนั้น ชัดเจนจากคำอ้างอิงของเปาโลในหนังสือฮีบรู 10:36-39: ‘ด้วยว่าท่านทั้งหลายต้องการความเพียร เพื่อว่าครั้นท่านกระทำให้น้ำพระทัยของพระเจ้าสำเร็จได้ ท่านจะได้รับตามคำทรงสัญญา ‘เพราะอีกไม่นานพระองค์ผู้จะเสด็จมาก็จะเสด็จมาและจะไม่ทรงชักช้า แต่คนชอบธรรมจะมีชีวิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ แต่ถ้าผู้ใดเสื่อมถอย ใจของเราจะไม่มีความพอใจในคนนั้นเลย’ แต่เราทั้งหลายไม่อยู่ฝ่ายคนเหล่านั้นที่กลับถอยหลังถึงความพินาศ แต่อยู่ฝ่ายคนเหล่านั้นที่เชื่อจนให้จิตวิญญาณถึงที่รอด’
GSAM 153.4“เราเชื่อว่าเรากำลังอยู่ในช่วงเวลาที่พระผู้ช่วยให้รอดได้ตรัสไว้ คือเมื่อเจ้าบ่าวล่าช้า (มัทธิว 25:5) — ซึ่งอาณาจักรสวรรค์ควรถูกเปรียบเทียบกับช่วงเวลานี้ — เมื่อ ‘ผู้รับใช้ชั่วนั้น [เนื่องจากมีความล้มเหลวที่ปรากฏในช่วงเวลานั้น] จะคิดในใจว่า ‘นายของข้าคงมาช้า’ แล้วจะตั้งต้นโบยตีเพื่อนผู้รับใช้และกินดื่มอยู่กับพวกขี้เมา’ และพระเจ้าจะ ‘มาในวันที่เขาไม่คิด’
GSAM 154.1“เราเชื่อว่าเรากำลังอยู่ในช่วงเวลาที่เปโตรได้กล่าวถึงนั้น เมื่อ ‘การลงโทษคนเหล่านั้นที่ได้ถูกพิพากษานานมาแล้วจะไม่เนินช้า และความหายนะของเขาก็จะไม่หลับไหลไป’ — ซึ่งพวกเขาจะ ‘แอบเอาลัทธิที่ออกนอกลู่นอกทางอันจะนำไปสู่ความหายนะเข้ามา’8 เปโตรกล่าวว่า สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้น เช่นเดียวกับที่มีผู้เผยพระวจนะเท็จเมื่อพระคัมภีร์ถูกเขียนขึ้น ดังนั้น เช่นเดียวกับที่ชนชาติอิสราเอลกล่าวว่า ‘วันนั้นก็ไกลออกไป และนิมิตทุกเรื่องก็เหลว’9 จึงต้องมีช่วงเวลาหนึ่งที่ดูเหมือนว่าเวลาได้ผ่านพ้นไป จนผู้เยาะเย้ยใน 2 เปโตร 3:4 อาจถามว่า ‘คำที่ทรงสัญญาไว้ว่าพระองค์จะเสด็จมานั้นอยู่ที่ไหน’? และหลอกตัวเองว่า ‘สิ่งทั้งปวงก็เป็นอยู่เหมือนที่ได้เป็นอยู่ตั้งแต่เดิมทรงสร้างโลก’
GSAM 154.2“เราเชื่อว่าเนื่องจากความล่าช้าของนิมิตเช่นนี้ จึงทำให้อัครทูตยากอบกล่าวว่า ‘เหตุฉะนั้นพี่น้องทั้งหลาย จงอดทนจนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมา’; ‘ท่านทั้งหลายก็จงอดทนเช่นนั้นเหมือนกัน จงตั้งอกตั้งใจให้ดี ด้วยว่าการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็จวนจะถึงอยู่แล้ว’; และ ‘ดูเถิด องค์พระผู้พิพากษาทรงประทับยืนอยู่หน้าประตูแล้ว’
GSAM 154.3“และเราเชื่อว่า โดยทรงคาดการณ์ล่วงหน้าว่าเวลาที่คาดหวังจะผ่านพ้นไป พระผู้ช่วยให้รอดของเราได้เตือนเราในบทที่ 12 ของพระวรสารลูกาว่า ‘ท่านทั้งหลายจงคาดเอวของท่านไว้ และให้ตะเกียงของท่านจุดอยู่ พวกท่านเองจงเหมือนคนที่คอยรับนายของตน เมื่อนายจะกลับมาจากงานสมรส เพื่อเมื่อนายมาเคาะประตูแล้ว เขาจะเปิดให้นายทันทีได้’10 การรอคอยนั้นหมายความว่าเวลาต้องผ่านไปก่อน เพราะก่อนเวลานั้นเรายังไม่รอคอย ดังนั้นพระเจ้าของเราจึงเพิ่มเติมว่า ‘ผู้รับใช้ซึ่งนายมาพบกำลังคอยเฝ้าอยู่ก็เป็นสุข’
GSAM 154.4“เราจะยังคงประกาศต่อไป ตามน้ำพระประสงค์ของพระเจ้า ว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว จงออกมารับท่านเถิด’ และ ‘ชั่วโมงแห่งการพิพากษาของพระองค์มาถึงแล้ว’ และเราเชื่อมั่นว่าเราจะไม่หยุดที่จะร้องขึ้นด้วยเสียงดังต่อโลกและคริสตจักร เพื่อปลุกให้พวกเขาตื่นจากบทเพลง ‘สันติภาพ’ ของตนเอง และฟังคำเชิญชวนแห่งความเมตตาของพระเจ้า เราตั้งใจจะยังคงรอคอยและเฝ้าระวังการเสด็จมาของพระเจ้า โดยเชื่อว่ามันอยู่ใกล้เราแล้ว”
GSAM 155การยืนยันความถูกต้องของงานของพวกเขา
GSAM 155.1สามารถเข้าใจได้ดีว่าชาวแอ๊ดเวนตีส มองงานของพวกเขาอย่างไรก่อนวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1844 และทันทีหลังจากวันนั้น โดยการอ่านคำอ้างอิงต่อไปนี้ ซึ่งนำมาจากบทความภายใต้หัวข้อ “การแก้ต่าง” ในนิตยสาร Advent Herald วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1844 ที่จัดพิมพ์โดย เจ. วี. ไฮมส์, เอส. บลิสส์ และ เอ. เฮล:—
GSAM 155.2“เราไม่ได้รีบร้อนในการรับเอาความคิดเห็นของเรา เราเชื่อว่าเราเป็นผู้แสวงหาความจริงอย่างซื่อสัตย์และจริงใจ เราได้ปฏิบัติตามคำสั่งของพระผู้ช่วยให้รอดของเราในการค้นคว้าพระคัมภีร์ เราไม่ได้พึ่งพาปัญญาของตนเอง แต่ได้หันไปหาพระเจ้าเพื่อขอคำแนะนำและทิศทาง และพยายามถวายตัวเราเองบนแท่นบูชาของพระองค์ โดยเชื่อมั่นว่าพระองค์จะทรงนำทางให้ก้าวเดินอย่างถูกต้อง เราได้ตรวจสอบทุกข้อโต้แย้งที่ถูกยกขึ้นต่อต้านเรา ด้วยความปรารถนาอย่างจริงใจที่จะรู้ความจริงและหลีกเลี่ยงความผิดพลาด แต่เราต้องยอมรับว่าจุดยืนที่หลากหลายและซับซ้อนของฝ่ายตรงข้ามกลับยิ่งทำให้เรามั่นใจในมุมมองของเราเองมากขึ้น เราเห็นว่าไม่ว่าเราจะถูกหรือผิด ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่อาจถูกต้องได้ และพวกเขาเองก็ไม่มีความเห็นพ้องต้องกัน ข้อโต้แย้งของแต่ละคนอ่อนแอและไร้เดียงสาจนพวกเขาจำเป็นต้องคอยแก้ไขสิ่งที่ตนเองได้ทำไว้เสมอ และด้วยมุมมองที่ขัดแย้งและขัดแย้งกันเอง พวกเขาได้แสดงให้เห็นว่า ไม่ว่าพวกเขาจะมองความเห็นของเราอย่างไร พวกเขาก็ไม่มีความเชื่อมั่นในความเห็นของกันและกัน และยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีจุดสำคัญใดในจุดยืนทั้งหมดของเรา ที่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งคนในบรรดาผู้ที่พยายามพิสูจน์ว่าพระผู้เป็นเจ้าจะไม่เสด็จมาในเร็ววันนี้ ขณะที่เรามีการแปลพระคัมภีร์ตามตัวอักษรเพื่อสนับสนุนเรา ฝ่ายตรงข้ามของเราพยายามอย่างเปล่าประโยชน์ที่จะพิสูจน์ว่าพระคัมภีร์ไม่ควรถูกเข้าใจตามตัวอักษร แม้ว่าทุกคำพยากรณ์ที่ได้สำเร็จลุล่วงแล้ว ล้วนสำเร็จตามตัวอักษรในรายละเอียดที่ละเอียดที่สุด
GSAM 156คำอธิบายความผิดหวัง
GSAM 156.1“แต่เวลา—ปี 1843 ตามปฏิทินยิว—ได้ผ่านพ้นไป และเราต้องผิดหวังที่ไม่ได้เห็นพระราชาในความงามของพระองค์ และทุกคนที่คัดค้านเราต่างก็เชื่ออย่างจริงใจว่า ลักษณะเฉพาะทุกประการของความเชื่อของเราได้ถูกพิสูจน์แล้วว่าเป็นเท็จ และว่าเราในฐานะคนซื่อสัตย์ควรละทิ้งจุดยืนทั้งหมดของเรา ดังนั้น พวกเขาจึงรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเรายังคงยึดมั่นในความหวังของเรา และยังคงรอคอยพระราชาของเรา
GSAM 156.2“อย่างไรก็ตาม ในความผิดหวังของเรา เราไม่เห็นเหตุผลใดที่จะท้อแท้ เราเห็นว่าพระคัมภีร์ชี้ให้เห็นว่าต้องมีช่วงเวลาแห่งการรอคอย และในขณะที่นิมิตนั้นยังมาไม่ถึง เราต้องรอคอยมัน เรายังเห็นด้วยว่า เมื่อสิ้นปีแล้ว ช่วงเวลานั้นก็ไม่อาจสิ้นสุดลงได้โดยสมบูรณ์ แม้จะสมมติว่าระบบการนับเวลาของเราถูกต้องก็ตาม; และว่าคำพยากรณ์เหล่านั้นจะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งของปีปัจจุบันนี้เท่านั้น; แต่ถึงกระนั้น เราก็ยอมรับต่อโลกอย่างตรงไปตรงมาและอย่างเต็มที่ว่า เราได้ผิดพลาดในจุดที่แน่นอนซึ่งเราเคยมองไปอย่างมั่นใจมาก; แต่แม้เราจะผิดพลาดเช่นนี้ เราก็ยังเห็นพระหัตถ์ของพระเจ้าในเรื่องนั้นได้ เราสามารถเห็นได้ว่าพระองค์ได้ใช้คำประกาศนั้นเป็นสัญญาณเตือนสำหรับโลก และเป็นบททดสอบสำหรับคริสตจักร มันทำให้ประชากรของพระองค์อยู่ในท่าทีแห่งความคาดหวัง มันเรียกผู้ที่พร้อมจะทนทุกข์เพื่อพระนามของพระองค์ออกมา มันแสดงให้เห็นว่าเสียงร้องถึงการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น เป็นข่าวดีอันยิ่งใหญ่สำหรับใคร และสำหรับใครแล้วมันเป็นเสียงที่ไม่พึงประสงค์ในหูของพวกเขา มันได้แสดงให้ทั้งจักรวาลเห็นว่าใครจะต้อนรับการกลับมาของพระเจ้า และใครจะปฏิเสธพระองค์ในการเสด็จมาครั้งที่สอง เช่นเดียวกับที่ชาวยิวได้ปฏิเสธพระองค์ในการเสด็จมาครั้งแรก และเรามองว่านี่เป็นขั้นตอนหนึ่งในการบรรลุพระประสงค์ของพระเจ้า ใน ‘วันเตรียมพร้อม’ของพระองค์ นี้ เพื่อที่พระองค์จะได้นำประชาชนกลุ่มหนึ่งออกมา ซึ่งประชาชนกลุ่มนี้จะแสวงหาแต่เพียงพระประสงค์ของพระเจ้าเท่านั้น เพื่อให้พวกเขาได้เตรียมพร้อมสำหรับการเสด็จมาของพระองค์”
GSAM 157ประวัติศาสตร์ของขบวนการหลังเดือนมีนาคม ค.ศ. 1844
GSAM 157.1ประวัติสั้นๆ ของขบวนการรอคอยการเสด็จมาของพระเยซูหลังวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1844 ได้ถูกนำเสนอในส่วนต่อไปนี้ ซึ่งนำมาจากนิตยสาร Signs of the Times ฉบับวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1844:—
GSAM 157.2“หลังจากปี 1843 — ปีตามปฏิทินยิว — ผ่านพ้นไป กลุ่มใหญ่ของชาวแอ๊ดเวนตีสได้ตั้งมั่นในความเชื่อว่า ตั้งแต่นี้ไป เราไม่สามารถกำหนดเวลาที่แน่นอนได้อีกต่อไป พวกเขาเชื่อว่าเราอยู่ตรงจุดที่ระบบการนับเวลาของเราชี้ไว้ คือ ณ จุดสิ้นสุดของทุกช่วงเวลาในคำพยากรณ์ ซึ่งเมื่อถึงจุดนั้น การเสด็จมาของพระเยซูคริสต์ก็คาดว่าจะเกิดขึ้น; และแม้เราจะต้องรอเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ระบบการนับเวลาของเราอาจแตกต่างจากเวลาของพระเจ้า แต่พวกเขาก็เชื่อว่าเราไม่มีเบาะแสใดอีกที่จะระบุเวลาที่แน่นอนได้ พวกเขาทุกคนได้ถือโคมไฟของตนและออกไปเพื่อรอรับเจ้าบ่าว; แต่เจ้าบ่าวได้ล่าช้าเกินกว่าเวลา (1843) ที่คาดไว้ ในช่วงที่นิมิตนี้ล่าช้าออกไป ดูเหมือนว่าทุกคนต่างมุ่งมั่นที่จะรอคอย โดยเชื่อว่ามันไม่อาจถูกเลื่อนออกไปได้ และอาจเกิดขึ้นได้ทุกขณะ อย่างไรก็ตาม ไม่นานนักก็เห็นได้ชัดเจนว่า มีผู้คนจำนวนมากกำลังวางแผนสำหรับอนาคต ซึ่งพวกเขาคงไม่ทำเช่นนั้นหากเชื่อว่าพระเจ้าจะเสด็จมาในปีนี้ และว่าพวกเขาได้หลับใหลไปจากความรู้สึกตระหนักถึงการเสด็จมาในทันทีของพระเจ้า กล่าวอีกนัยหนึ่ง พวกเขาคิดว่าพระองค์อาจเสด็จมาได้ทุกวัน หรืออาจถูกเลื่อนออกไปอีกสักพัก ซึ่งในช่วงเวลานั้นพวกเขาอาจได้พักผ่อนอย่างสดชื่น นี่คือสิ่งที่พระผู้ช่วยให้รอดของเราได้ตรัสไว้ว่า ‘เมื่อเจ้าบ่าวยังช้าอยู่ พวกเธอทุกคนก็พากันง่วงเหงาและหลับไป’
GSAM 157การเรียกร้องความสนใจต่อฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1844
GSAM 157.3“ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1843 พี่มิลเลอร์ได้เรียกร้องความสนใจของเราไปยังเดือนที่เจ็ดของปีศักดิ์สิทธิ์ของชาวยิว ในฐานะช่วงเวลาที่ควรถือปฏิบัติพิธีอันเป็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่ชี้ไปยังการเสด็จมาครั้งที่สอง; และในฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว เราได้จับตามองช่วงเวลาดังกล่าวด้วยความสนใจอย่างยิ่ง หลังจากที่เวลานั้นผ่านพ้นไป พี่ เอส. เอส. สโนว์ ได้ยอมรับอย่างเต็มที่ว่า ตามแบบอย่างต่างๆ การเสด็จมาของพระเจ้า เมื่อเกิดขึ้น จะต้องเกิดขึ้นในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด แต่เขายังไม่แน่ใจเกี่ยวกับปีนั้น ต่อมาเขาเห็นว่าช่วงเวลาในคำพยากรณ์นั้นยังไม่สิ้นสุดลงจริงๆ จนถึงปีปัจจุบัน คือปี 1844; เขาจึงยืนยันว่าประมาณวันที่ 22 ตุลาคม — วันที่ 10 ของเดือนที่ 7 ในปีนี้ — เราจะได้เห็นการเสด็จมาของพระเจ้าผู้ทรงพระสิริ เขาได้ประกาศเรื่องนี้ในนิวยอร์ก ฟิลาเดลเฟีย และสถานที่อื่น ๆ ในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนที่ผ่านมา; และแม้จะมีหลายคนที่ยอมรับมุมมองของเขา แต่ยังไม่เห็นผลที่ชัดเจนใด ๆ จนถึงประมาณเดือนกรกฎาคม
GSAM 158พืชผลที่ถูกทิ้งไว้ในทุ่งนา
GSAM 158.1“ในช่วงต้นฤดูกาลนี้ พี่น้องบางคนของเราในภาคเหนือของนิวแฮมป์เชียร์ ได้เชื่อมั่นอย่างลึกซึ้งว่าพระเจ้าจะเสด็จมา ก่อนฤดูหนาวครั้งต่อไป จนถึงขั้นที่พวกเขาไม่ทำการเพาะปลูกในทุ่งนาของตน ประมาณกลางเดือนกรกฎาคม — ซึ่งตรงกับช่วงเย็นของคืนเที่ยงคืนตามปีปฏิทินยิว (เย็น-เช้า นับจากวันขึ้นหนึ่งค่ำของเดือนเมษายน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของปีปฏิทินยิวนี้) — ผู้อื่นที่ได้หว่านและปลูกพืชในทุ่งนาของตน ก็ถูกความเชื่อมั่นว่าพระเจ้าจะเสด็จมาในไม่ช้าครอบงำจนไม่สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ เนื่องจากขัดกับความเชื่อของพวกเขา บางคน เมื่อเข้าไปในทุ่งเพื่อตัดหญ้า ก็พบว่าตนเองไม่สามารถดำเนินการต่อได้เลย และเพื่อปฏิบัติตามความรู้สึกในหน้าที่ จึงทิ้งพืชผลไว้ยืนอยู่ในทุ่ง เพื่อแสดงความเชื่อผ่านงานของตน และด้วยวิธีนี้เพื่อประณามโลก สิ่งนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วภาคเหนือของนิวอิงแลนด์
GSAM 158การพิพากษาจะเกิดขึ้นก่อนการเสด็จมา
GSAM 158.2“ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ พี่น้องของเราในรัฐเมนได้ยอมรับมุมมองว่า การพิพากษาต้องเกิดขึ้นก่อนการเสด็จมา; ว่ามันเกิดขึ้นพร้อมกับการเก็บเกี่ยว และไม่เพียงแต่จะเกิดขึ้นในปลายยุคโลก แต่ยังครอบคลุมช่วงเวลาที่ทันทีก่อนปลายยุคด้วย ตามความเห็นนี้ พวกเขาคิดว่าเรากำลังอยู่ในช่วงการพิพากษา ว่าเส้นแบ่งกำลังถูกวาดขึ้น และผู้รับใช้ของพระเจ้ากำลังถูกประทับตราบนหน้าผาก ซึ่งเมื่อการประทับตราเสร็จสิ้น จะเป็นสัญญาณให้ทูตสวรรค์ทั้งสี่ผู้ถือลมทั้งสี่ทิศของโลก (วิวรณ์ 7:1) ปล่อยมือจากลมเหล่านั้น
GSAM 159การตื่นขึ้นในยามเที่ยงคืน
GSAM 159.1“ประมาณกลางเดือนกรกฎาคม พระพรของพระเจ้าในการนำผู้หลงทางกลับคืนมาเริ่มปรากฏร่วมกับการประกาศเรื่องเวลา และผู้ที่รับเอาทัศนคติใดก็ตามที่กล่าวถึงข้างต้น ได้แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในพฤติกรรม และการตื่นขึ้นจากความหลับอย่างกะทันหัน ตามที่ได้ทำนายไว้ ‘ครั้นเวลาเที่ยงคืนก็มีเสียงร้องมาว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว จงออกมารับท่านเถิด’ บรรดาหญิงพรหมจารีเหล่านั้นก็ลุกขึ้นตกแต่งตะเกียงของตน’ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม การเคลื่อนไหวเหล่านี้เกิดขึ้นในส่วนต่าง ๆ ของนิวอิงแลนด์ และแยกจากกัน แต่ทั้งหมดล้วนได้รับการอวยพรจากพระเจ้าในการนำผู้ที่ตะเกียงเกือบดับแล้วกลับมาสู่ทางที่ถูกต้อง และในการชำระให้บริสุทธิ์ของผู้เชื่อของพระองค์ ที่การประชุมค่ายในเอ็กเซเตอร์ อิทธิพลทั้งหมดนี้มาบรรจบกัน ผสมผสานเป็นขบวนการใหญ่ และแพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังกลุ่มผู้รอคอยการเสด็จมาทั่วทั้งแผ่นดิน”