บทที่ 8 — งานเลี้ยงสมรสของพระเมษโปดก

GSAM 134.1“ยั​งมีชายคนหนึ่งได้ทำการเลี้ยงใหญ่ และได้เชิญคนเป็​นอันมาก เมื่อถึงเวลาเลี้ยงแล้ว เขาก็​ใช้​​ผู้รับใช้​ของตนไปบอกคนทั้งหลายที่​ได้​รับเชิญไว้​แล้​วว่า ‘เชิญมาเถิด เพราะสิ่งสารพัดเตรียมไว้​พร้อมแล้ว’”¹

GSAM 134.2“ความสุ​ขมี​แก่​คนทั้งหลายที่​ได้​รับเชิญมาในการมงคลสมรสของพระเมษโปดก”²

GSAM 134.3มื้อเย็นคือมื้อสุดท้ายของวัน ในอุปมานี้มีการเชิญไปรับประทานมื้อเย็นถึงสามครั้ง อุปมานี้ไม่ควรสับสนกับการเชิญไป “รับประทานอาหารกลางวัน” ที่กล่าวถึงในมัทธิว 22:1-7 “มื้อกลางวัน” คือมื้ออาหารตอนกลางวัน ในอุปมาเรื่องคำเชิญไปมื้อกลางวัน เราได้เรียนรู้ว่าผู้ที่ส่งคำเชิญไปนั้นถูก “ปฏิบัติอย่างโหดร้าย” และถูกฆ่าตาย และแม้กระทั่งลูกชายของกษัตริย์ก็ถูกฆ่าด้วย กษัตริย์ผู้ส่งคำเชิญไปนั้น “ปราบปรามฆาตกรเหล่านั้น และเผาเมืองเขาเสีย”

GSAM 134.4อุปมาเรื่องคำเชิญ “รับประทานอาหารกลางวัน” นี้ ซึ่งแสดงให้เห็นชะตากรรมของผู้ที่ปฏิเสธคำเชิญนั้นตั้งแต่แรก ได้สะท้อนอย่างเหมาะสมถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริงกับผู้ที่ปฏิเสธข่าวประเสริฐของพระคริสต์ และได้ฆ่าพระองค์และอัครทูตของพระองค์ พระเจ้าได้ส่งกองทัพไปต่อสู้กับชาตินั้น ซึ่ง “ปราบปรามฆาตกรเหล่านั้น และเผาเมืองเขาเสีย”—เยรูซาเล็ม

GSAM 134คำเชิญไปรับประทานอาหารค่ำ

GSAM 134.5คำเชิญไปรับประทานอาหารค่ำในอุปมานี้ไม่มีข้อสงสัยว่าหมายถึง “งานเลี้ยงสมรสของพระเมษโปดก” มีคำอวยพรสำหรับผู้ที่ได้รับเชิญไป “งานเลี้ยงสมรส” ดังกล่าว งานเลี้ยงสมรสจะจัดขึ้นหลังจากพิธีสมรส การสมรสของพระเมษโปดกจะเกิดขึ้นก่อนที่พระองค์จะเสด็จมา เพราะดังที่เราได้เห็นแล้ว เมื่อพระคริสต์เสด็จมาในที่สุด พระองค์จะ “กลับมาจากงานสมรส”³

GSAM 135.1ดังนั้น การเชิญไปงานเลี้ยงแต่งงานนี้ จึงต้องเป็นสิ่งเดียวกันกับข้อความของทูตสวรรค์องค์แรกในหนังสือวิวรณ์บทที่ 14 และคำประกาศเกี่ยวกับเวลาในบทที่ 10 ซึ่งเราได้กล่าวถึงไปแล้ว ตามที่บันทึกไว้ในพระวรสารลูกา การเชิญไปงานเลี้ยงครั้งแรกนี้ส่งถึง “คนทั้งหลายที่​ได้​รับเชิญไว้​แล้​ว” ผู้ที่ได้รับคำเชิญนั้นคือใคร? — คือผู้ที่ได้รับฟังและยอมรับข่าวประเสริฐของพระคริสต์ พวกเขาประกาศว่ารักพระคริสต์ และรักการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์ในฐานะผลสมบูรณ์ของความหวังของพวกเขา แล้วทำไมคำเชิญนี้จะไม่ส่งถึงพวกเขาเป็นอันดับแรก? เช่นเดียวกับที่ข่าวประเสริฐจำเป็นต้องถูกประกาศให้ชาวยิวผู้ซึ่งมีพระคัมภีร์และอ้างว่ากำลังรอคอยการเสด็จมาของพระเมสสิยาห์ก่อน⁴ ดังนั้น ข้อความเกี่ยวกับการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์จึงถูกนำเสนอให้ผู้ที่อ้างว่าเป็นผู้ติดตามพระองค์ และรักการเสด็จมาของพระองค์เป็นอันดับแรก

GSAM 135คำเชิญชวนแก่ผู้ที่ได้รับคำเชิญ

GSAM 135.2คำเชิญแรกสู่มื้อค่ำ ซึ่งมุ่งไปยังผู้ที่ได้รับคำเชิญแล้ว ย่อมต้องส่งไปยังคริสตจักรต่างๆ และในความเป็นจริง การประกาศถึงการเสด็จมาใกล้ๆ ของพระคริสต์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1833 จนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1844 ได้ถูกประกาศในคริสตจักรต่างๆ และได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากผู้รับใช้ของคริสตจักรเหล่านั้น การเผยแพร่ความคิดเห็นครั้งแรกของวิลเลียม มิลเลอร์ เกี่ยวกับการเสด็จมาใกล้ของพระคริสต์ ได้ปรากฏในหนังสือพิมพ์ของคริสตจักรแบ๊บติสต์ในเมืองบรันดอน รัฐเวอร์มอนต์ งานของตัวเขาเองและเพื่อนร่วมงานจนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1844 ส่วนใหญ่ดำเนินการในอาคารคริสตจักรหรือห้องประชุมที่คริสตจักรในสมัยนั้นจัดหาให้

GSAM 135.3ศาสนาจารย์ไฮมส์กล่าวถึงงานของศาสนาจารย์ มิลเลอร์ จนถึงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1844 ดังนี้:

GSAM 135.3“เขาทำงานกับทุกกลุ่มและนิกาย โดยไม่แทรกแซงองค์กรหรือระเบียบวินัยของพวกเขา เพราะเชื่อว่าสมาชิกของนิกายต่าง ๆ สามารถรักษาสถานะของตนไว้ได้ และในขณะเดียวกันก็เตรียมตัวรับการเสด็จมาของกษัตริย์ของพวกเขา”

GSAM 135.4ศาสนาจารย์ไฮมส์ เมื่อกล่าวถึงงานร่วมกันของตัวท่านเองและศาสนาจารย์ มิลเลอร์ ยังกล่าวเพิ่มเติมว่า: “ศาสนาจารย์และคริสตจักรส่วนใหญ่ที่เปิดประตูต้อนรับเราและพี่น้องของเราผู้กำลังประกาศคำสอนเรื่องการเสด็จมา ได้ร่วมมือกับเราจนถึงปีสุดท้าย”—ปี ค.ศ. 1844

GSAM 136ประตูที่เปิดกว้างสำหรับข่าวสาร

GSAM 136.1เกี่ยวกับงานของเขาและลักษณะของงานนั้น วิลเลียม มิลเลอร์ ได้กล่าวว่า:

GSAM 136.1“ประตูได้เปิดให้ผมประกาศหลักคำสอนเรื่องการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ในเกือบทุกนิกาย จนทำให้ผมสามารถตอบรับคำเชิญได้เพียงส่วนน้อยเท่านั้น.... ในทุกสถานที่ที่ผมได้ไป สมาชิกของคริสตจักรที่เคร่งครัด ทุ่มเท และมีชีวิตชีวาที่สุด ยอมรับมุมมองที่ประกาศนี้ด้วยความเต็มใจที่สุด ส่วนผู้ที่อ้างตัวเป็นคริสเตียนแต่มีจิตใจทางโลก ผู้ฟาริสี ผู้หัวรุนแรง ผู้หยิ่งยโส ผู้หยิ่งผยอง และผู้เห็นแก่ตัว ต่างเยาะเย้ยและดูหมิ่นหลักคำสอนเรื่องการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์”

GSAM 136.2เกี่ยวกับธรรมชาติของข้อความการเสด็จมา สามารถกล่าวได้เช่นเดียวกับที่ ด’ออบิญี ได้กล่าวถึงการปฏิรูปศาสนา — ว่า “มันได้สำเร็จลุล่วงในนามของหลักการทางจิตวิญญาณ มันได้ประกาศว่าครูของมันคือพระวจนะของพระเจ้า; ความรอดคือความเชื่อ; และอาวุธคือพระวิญญาณบริสุทธิ์: และด้วยวิธีการเหล่านี้เอง มันได้ปฏิเสธทุกองค์ประกอบทางโลก”

GSAM 136คลื่นการฟื้นฟูอันยิ่งใหญ่

GSAM 136.3ธรรมชาติของการฟื้นฟูทางศาสนาที่เกิดขึ้นหลังจากการประกาศข่าวการเสด็จมาของคริสต์ ถูกอธิบายไว้โดย แอล. ดี. เฟลมิง ผู้เป็นศิษยาภิบาลของคริสตจักรคาสโกสตรีท ในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐเมน ดังนี้:—

GSAM 136.4“ความสนใจที่ถูกปลุกขึ้นจากการบรรยายของเขา [วิลเลียม มิลเลอร์] เป็นประเภทที่รอบคอบและไม่ใช้อารมณ์มากที่สุด และแม้ว่าจะเป็นการฟื้นฟูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผมเคยเห็น แต่กลับมีความตื่นเต้นที่น้อยที่สุด ดูเหมือนว่ามันมีอิทธิพลมากที่สุดต่อกลุ่มผู้ชายในชุมชน สิ่งที่ก่อให้เกิดผลนี้คือ: พี่มิลเลอร์เพียงแต่หยิบดาบแห่งพระวิญญาณ ซึ่งถูกถอนออกจากฝักและเปลือยเปล่า แล้ววางคมดาบที่แหลมคมนั้นลงบนหัวใจที่เปลือยเปล่า และมันก็ตัด! นั่นคือทั้งหมด ต่อหน้าคมดาบของอาวุธอันทรงพลังนี้ ความไม่เชื่อก็ล้มลง และลัทธิสากลนิยมก็เหี่ยวเฉา รากฐานที่ผิดก็สลายไป และพ่อค้าแห่งบาเบลก็ประหลาดใจ สำหรับผมแล้ว นี่คงเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดกับการฟื้นฟูแบบอัครทูตในบรรดาสิ่งที่ยุคสมัยใหม่เคยเป็นพยาน”

GSAM 137ประสบการณ์ในเมืองริชมอนด์ รัฐเมน

GSAM 137.1เพื่อเป็นตัวอย่างของงานฟื้นฟูที่เกิดขึ้นพร้อมกับการประกาศคำสอนเรื่องการเสด็จมา เราจะอ้างอิงจากรายงานของผู้หนึ่งที่เข้าร่วมอย่างกระตือรือร้นในขบวนการนั้น เมื่อกล่าวถึงการประชุมประจำไตรมาสที่จัดขึ้นที่ริชมอนด์ รัฐเมน ซึ่งมีผู้แทนจากคริสตจักรฟรีวิลล์แบ๊บติสต์สามสิบแห่ง เขากล่าวว่า:—

GSAM 137.2“เมื่อผมเดินเข้าสู่สถานที่นมัสการ ศาสนาจารย์โรลลินส์ ซึ่งนั่งอยู่ข้างแท่นเทศน์ที่ปลายสุดของห้อง ได้ลุกขึ้นและกล่าวว่า ‘พี่ไวท์ โปรดนั่งที่นี่ข้างผม’ หลังจากเทศนาแล้ว มีการเปิดโอกาสให้แสดงความคิดเห็น และผมได้พูดอย่างอิสระเกี่ยวกับชีวิตคริสเตียน และชัยชนะของผู้ชอบธรรมในการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ มีเสียงหลายเสียงร้องว่า ‘อาเมน! อาเมน!’ และส่วนใหญ่ในชุมชนผู้เชื่อที่ใหญ่โตนั้นต่างมีน้ำตาไหล.... ใกล้สิ้นการประชุมนั้น หลังจากได้รับความยินยอมจากผม ศาสนาจารย์โรลลินส์ลุกขึ้นและกล่าวว่า: ‘พี่ไวท์ ผู้ที่นั่งอยู่ด้านขวาของผม จะพูดที่ห้องประชุมรีดในคืนนี้ เกี่ยวกับการเสด็จมาครั้งที่สองของพระเยซูคริสต์เจ้าของเรา มาเถิด พี่น้องทั้งหลาย และฟังด้วยหูของท่านเอง เรามีพื้นที่เพียงพอที่จะต้อนรับทุกท่าน มาเถิด พี่น้องทั้งหลาย การฟังเรื่องนี้จะไม่เป็นอันตรายต่อใครเลย.... ท่านรู้ดีว่าพี่น้องส่วนใหญ่จะออกจากที่ประชุมในหมู่บ้าน และเดินทางสามไมล์มาฟังผม และว่าการประชุมธุรกิจที่กำหนดไว้จะถูกยกเลิก และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ สามในสี่ของนักเทศน์และเกือบทุกผู้แทนได้ออกไป และห้องประชุมรีดก็เต็มไปด้วยผู้คนตั้งแต่เนิ่นๆ หัวข้อของผมคือ มัทธิว 24 พระวิญญาณของพระเจ้าได้ประทานความอิสระอย่างยิ่งยวดแก่ผม ความสนใจของผู้ฟังนั้นน่าทึ่งมาก

GSAM 137.3“เมื่อผมปิดการเทศนาด้วยคำเตือนให้คริสตชนอุทิศตัวตนเองอย่างเต็มที่และเตรียมพร้อม และให้คนบาปแสวงหาพระคริสต์และเตรียมตัวสำหรับการเสด็จมาของพระบุตรมนุษย์ พลังของพระเจ้าก็มาเหนือตัวผมจนถึงขั้นที่ผมต้องใช้มือทั้งสองข้างจับแท่นเทศนาเพื่อพยุงตัวไว้ มันเป็นช่วงเวลาที่เคร่งขรึมอย่างยิ่ง เมื่อผมมองดูสภาพของผู้บาป ที่หลงทางโดยไม่มีพระคริสต์ ผมจึงร้องเรียกพวกเขาด้วยน้ำตา และกล่าวซ้ำหลายครั้งว่า ‘มาหาพระคริสต์เถิด ผู้บาป และได้รับการช่วยให้รอดเมื่อพระองค์จะปรากฏในพระสิริของพระองค์ มาเถิด ผู้บาปที่น่าสงสาร ก่อนที่จะสายเกินไป มาเถิด ผู้บาป ผู้บาปที่น่าสงสาร มาเถิด’

GSAM 138.1“สถานที่นั้นเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมอย่างยิ่ง นักเทศน์และประชาชนต่างร้องไห้ บางคนร้องออกมาดังๆ ทุกครั้งที่การเชิญชวนผู้ทำบาปสิ้นสุดลง ก็ได้ยินเสียงครวญครางดังก้องไปทั่วทั้งที่ประชุม ผมยืนอธิบายบทพระคัมภีร์และให้คำเตือนมานานกว่าสองชั่วโมง จนเสียงเริ่มแหบ ผมหยุดพูดลง และร้องไห้ออกเสียงดังขึ้นเหนือกลุ่มคนอันเป็นที่รักนั้น ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง ซึ่งเพียงผู้ที่พระเจ้าทรงเรียกมาประกาศความจริงของพระองค์แก่ผู้ทำบาปเท่านั้นจึงจะเข้าใจได้ เวลานั้นเป็นเวลาสามทุ่ม และหากให้โอกาสผู้อื่นได้พูดต่อ การประชุมก็จะยืดเยื้อไปจนถึงเที่ยงคืน ดังนั้นจึงดีที่สุดที่จะปิดการประชุมด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งในขณะนั้น แต่ต้องรอจนกว่าทุกคนจะมีโอกาสได้เลือกอยู่ฝ่ายพระเจ้าก่อน จากนั้น ผมจึงเชิญชวนทุกคนในที่ประชุมที่ประสงค์จะร่วมอธิษฐานกับผม และผู้ที่ต้องการได้รับการนำหน้าสู่บัลลังก์แห่งความเมตตา เพื่อจะได้พร้อมที่จะพบพระผู้ช่วยให้รอดด้วยความยินดีเมื่อพระองค์เสด็จมาครั้งที่สอง ให้ลุกขึ้นยืน ทุกวิญญาณในบ้านหลังใหญ่หลังนั้น — ตามที่ผมได้รับทราบภายหลังจากผู้คนที่อยู่ตามส่วนต่าง ๆ ของห้อง — ลุกขึ้นยืนทั้งหมด หลังจากช่วงเวลาอธิษฐานสั้น ๆ การประชุมก็ปิดลง

GSAM 138.2“เช้าวันถัดมา ผมกลับไปยังหมู่บ้าน พร้อมด้วยผู้เข้าร่วมอย่างน้อยเจ็ดในแปดส่วนจากประชุมประจำไตรมาสของคริสตจักรฟรีวิลล์แบ๊บติสต์นั้น ทุกคนต่างเล่าถึงการประชุมอันรุ่งโรจน์ที่พวกเขาได้เข้าร่วมเมื่อคืนก่อน

GSAM 138คำเชิญให้ไปเทศนาในสถานที่อื่น

GSAM 138.3“ในช่วงพักประชุม ผู้แทนและนักเทศน์ได้เชิญผมร่วมวางแผนกำหนดเวลาที่ผมจะสามารถไปเทศน์ให้กับหลายชุมชนในประชุมประจำไตรมาสนั้น ซึ่งมีสถานที่นมัสการกว้างขวาง ขณะนั้นเป็นช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ และมีการตัดสินใจว่ายังมีเวลาไม่มากกว่าหกสัปดาห์ที่หิมะยังหนาพอให้ลากเลื่อนได้ ทำให้ประชาชนมีโอกาสดีที่จะเข้าร่วมประชุมได้ สถานที่สำคัญที่สุดสิบสองแห่งถูกเลือกไว้สำหรับงานของผมในหกสัปดาห์นั้น ผมต้องบรรยายสิบครั้ง ซึ่งหมายความว่าผมต้องพูดยี่สิบครั้งต่อสัปดาห์ สิ่งนี้ทำให้ผมมีเวลาเพียงครึ่งวันต่อสัปดาห์ ซึ่งโดยทั่วไปผมพบว่าเวลาดังกล่าวจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการเดินทางสิบห้าหรือยี่สิบไมล์ไปยังสถานที่ประชุมถัดไป”⁵

GSAM 139ผู้เชื่อใหม่หลายร้อยคน

GSAM 139.1การฟื้นฟูทางจิตวิญญาณและการกลับใจของผู้คนนับร้อยเกิดขึ้นทุกหนทุกแห่งตามการประกาศคำสอนเรื่องการเสด็จมาครั้งที่สอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใกล้ถึงวันสิ้นสุดปีชาวยิว ค.ศ. 1843 (21 มีนาคม ค.ศ. 1844) ในช่วงฤดูหนาวนั้น ผู้เขียนได้ฟังเรื่องนี้ครั้งแรกในหมู่บ้านบ้านเกิดของเขา—วิกเตอร์ รัฐนิวยอร์ก—และแม้จะอายุเพียงสิบสองปี ก็ยอมรับความเชื่อเรื่องการเสด็จมาครั้งที่สองตามความเข้าใจของตนเอง ความประทับใจที่เกิดขึ้นในใจประชาชนนั้นจริงจังอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่ในที่ประชุมเท่านั้น แต่ยังเกิดขึ้นทุกหนทุกแห่งด้วย วิคเตอร์ในขณะนั้นเป็นเพียงหมู่บ้านที่มีประชากรประมาณสองร้อยคน แต่พื้นที่รอบข้างมีผู้อยู่อาศัยหนาแน่น เป็นผลจากชุดการประชุมที่จัดขึ้นในหมู่บ้านเล็กๆ นั้น มีรายงานว่ามีผู้กลับใจถึงห้าร้อยคน

GSAM 139คำพยานจาก Methodist Year Book

GSAM 139.2เกี่ยวกับคลื่นการฟื้นฟูอันยิ่งใหญ่ที่ตามมาหลังการประกาศการเสด็จมา เราพบใน Methodist Year Book ว่า “ในช่วงสี่ปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1840 ถึง ค.ศ. 1844 มีการกลับใจ 256,000 รายในอเมริกา” สิ่งที่เกิดขึ้นในอเมริกาก็เกิดขึ้นเช่นเดียวกันในประเทศอื่น ๆ ที่มีการประกาศคำเชิญนี้ “พลังอันยิ่งใหญ่ได้มาพร้อมกับคำเทศนา และวิญญาณได้รับการกลับใจทุกหนทุกแห่ง” เมื่อคำเชิญแรกสู่ งานเลี้ยงสมรส ถูกส่งไปยังคริสตจักร — “คนทั้งหลายที่​ได้​รับเชิญไว้​แล้​ว” — มันจึงถูกส่งต่อไปยังทุกคนที่พร้อมจะมาและร่วมรับความรอดที่รอคอยประชากรของพระเจ้า ไม่ว่าข้อความนั้นจะถูกเทศนา อธิษฐาน หรือร้องใน “บทเพลงการมา” การเคลื่อนไหวอันยิ่งใหญ่ของพระวิญญาณของพระเจ้าก็มาพร้อมกับงานนั้นเสมอ

GSAM 140เด็กๆ ที่เทศนาในสวีเดน

GSAM 140.1ในบริบทนี้ เราจะสังเกตเห็นว่าพระเจ้าทรงทำงานอย่างไรเพื่อนำการประกาศไปในประเทศเหล่านั้นที่กฎหมายห้ามการเทศนาสิ่งใดก็ตามที่ขัดแย้งกับ “คริสตจักรที่ได้รับการรับรอง” สวีเดนเป็นหนึ่งในประเทศเหล่านั้น ที่นั่น พระเจ้าทรงใช้เด็กเล็ก ๆ เพื่อนำงานนี้มา การปรากฏตัวครั้งแรกของปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1843 ที่เมืองเอกสโย ทางตอนใต้ของสวีเดน เด็กหญิงอายุเพียงห้าขวบ ซึ่งไม่เคยเรียนอ่านหรือร้องเพลงมาก่อน วันหนึ่ง ด้วยท่าทางที่เคร่งขรึมอย่างยิ่ง ได้ร้องเพลงสวดลูเทอรันที่ยาวอย่างถูกต้อง แล้วด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ ได้ประกาศว่า “ถึงเวลาที่​พระองค์​จะทรงพิพากษาแล้ว” และเตือนครอบครัวให้เตรียมตัวเพื่อพบพระเจ้า เพราะพระองค์จะเสด็จมาในไม่ช้า สมาชิกในครอบครัวที่ยังไม่เชื่อพระเจ้าได้วิงวอนขอความเมตตาจากพระเจ้า และได้รับการอภัยโทษ การเคลื่อนไหวนี้แพร่กระจายจากเมืองหนึ่งไปยังเมืองอีกเมือง โดยเด็กๆ คนอื่นๆ ก็ประกาศข้อความนี้ด้วย การเคลื่อนไหวแบบเดียวกันในหมู่เด็กๆ ก็ปรากฏขึ้นในระดับหนึ่งทั้งในนอร์เวย์และเยอรมนี

GSAM 140“ใช่! ผมต้องเทศนา”

GSAM 140.2ในปี ค.ศ. 1896 ขณะที่จัดประชุมใน 17 พื้นที่ต่าง ๆ ของสวีเดน ข้าพเจ้าได้ผ่านหลายสถานที่ที่เด็ก ๆ เคยเทศนาในปี ค.ศ. 1843 และมีโอกาสได้สนทนากับผู้ที่เคยฟังการเทศนา รวมถึงกับผู้ชายที่เคยเทศนาเมื่อยังเป็นเด็ก ข้าพเจ้าถามหนึ่งในพวกเขาว่า “คุณเคยเทศนาข่าวการเสด็จมาของพระเยซูเมื่อยังเป็นเด็กใช่ไหม?” เขาตอบว่า “เทศนา! ใช่ครับ ผมต้องเทศนา ผมไม่ได้คิดวางแผนเรื่องนี้เลย มีพลังหนึ่งมาครอบงำผม และผมก็พูดออกมาตามสิ่งที่พลังนั้นบังคับให้ผมพูด”

GSAM 140โบควิสต์และวอลบอม ในเมืองโอเรบโร ประเทศสวีเดน

GSAM 140.3ในจังหวัดโอเรบโร งานนี้แพร่กระจายจนกระทั่งผู้ที่มีอายุมากกว่าก็ถูกกระตุ้นให้ประกาศข่าวสารนั้นด้วย จากนั้นเจ้าหน้าที่รัฐ ซึ่งถูกยุยงโดยนักบวชของ “คริสตจักรรัฐ” ได้จับกุมเด็กชายสองคน คือ วอลบอม อายุ 18 ปี และโอเล โบควิสต์ อายุ 15 ปี โดยกล่าวว่าพวกเขาจะนำเด็กทั้งสองมาเป็นตัวอย่างให้สาธารณชนเห็น พวกเขาถูกเฆี่ยนหลังเปลือยด้วยไม้เบิร์ช และถูกนำตัวไปขังในเรือนจำโอเรบโร พร้อมด้วยบาดแผลที่ยังเลือดไหล เมื่อบาดแผลเหล่านั้นหายดีแล้ว พวกเขาก็ถูกนำตัวออกจากเรือนจำ และถูกถามว่า “พวกเจ้าจะหยุดประกาศคำสอนนี้หรือไม่?” แม้จะถูกเฆี่ยนด้วยไม้เป็นครั้งที่สอง จนบาดแผลเปิดออกใหม่ แต่คำตอบที่พวกเขาได้รับมีเพียงว่า “เราจะประกาศคำสอนที่พระเจ้าทรงบัญชาให้เราประกาศ” ด้วยการวิงวอนของสตรีผู้เป็นสมาชิกคริสตจักรที่มีชื่อเสียงในเมืองโอเรบโร พระเจ้าออสการ์ที่ 1 ได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ปล่อยเด็กชายเหล่านั้นออกจากคุก และปล่อยให้ประชาชนเหล่านั้นอยู่ตามลำพัง ดังนั้น ความจริงจึงได้รับชัยชนะในสวีเดน

GSAM 141คำพยานของโบควิสต์

GSAM 141.1ในนิตยสาร Review and Herald วันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1890 มีเรื่องราวที่น่าสนใจมากเกี่ยวกับการเทศนาของเด็กๆ ซึ่งเขียนโดย โอ. โบควิสต์ เอง เขากล่าวว่า:—

GSAM 141.2“ในปี ค.ศ. 1843 เกิดการเคลื่อนไหวทางศาสนาขึ้นในหมู่ประชาชนของเขตคาร์ลสโกกา ในจังหวัดโอเรบโร ผู้นำการเคลื่อนไหวนี้คือเด็กๆ และชายหนุ่ม ซึ่งถูกเรียกว่า ‘ราปาเร’ (rapare) พวกเขาเทศนาด้วยพลังจากพระเจ้า และประกาศต่อหน้าประชาชนด้วยความแน่วแน่ว่า เวลาแห่งการพิพากษาของพระเจ้าได้มาถึงแล้ว

GSAM 141.3“ในฤดูใบไม้ร่วงของปีเดียวกันนั้น ผม โอ. โบควิสต์ ซึ่งขณะนั้นอายุ 15 ปี พร้อมกับชายหนุ่มอีกคนหนึ่งชื่อ เอริก วอลบอม อายุ 18 ปี ได้ถูกพลังที่มองไม่เห็นนี้ครอบงำจนไม่สามารถต้านทานได้เลย ทันทีที่พลังสวรรค์นี้เข้าครอบงำเรา เราเริ่มพูดกับประชาชน และประกาศด้วยเสียงดังว่าชั่วโมงแห่งการพิพากษาได้มาถึงแล้ว โดยอ้างอิงถึงโยเอล 2:28-32 และวิวรณ์ 14:6, 7.”

GSAM 141เด็กๆ ในนิมิต

GSAM 141.4ผู้คนบอกกับผมว่าผู้ที่ได้รับอิทธิพลจากพลังสวรรค์นี้ จะสูญเสียการรับรู้ต่อทุกสิ่งรอบตัวไปโดยสิ้นเชิง พวกเขาอยู่ในนิมิตจากพระเจ้าจริง ๆ และพูดด้วยพลังที่ส่งอิทธิพลอันทรงพลังในการทำให้คนรู้สึกผิด พวกเขากล่าวว่าเด็ก ๆ เหล่านี้ เมื่ออยู่ภายใต้อิทธิพลนั้น จะพูดด้วยพลังและความสง่างามเหมือนผู้ใหญ่ทั้งชายและหญิง ดังนั้น ผู้ที่เห็นเหตุการณ์นี้จึงสรุปว่าพระเจ้ากำลังใช้พวกเขาเป็นผู้เผยพระวจนะเพื่อประกาศความจริงอันศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ ผู้เขียนกล่าวต่อว่า—

GSAM 142.1“ประชาชนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมากเพื่อฟังเรา และการประชุมของเราดำเนินต่อไปทั้งวันทั้งคืน จนเกิดการตื่นตัวทางศาสนาอย่างใหญ่หลวง ทั้งคนหนุ่มและคนแก่ต่างถูกพระวิญญาณของพระเจ้าสัมผัส และร้องทูลขอความเมตตาจากพระเจ้า พร้อมทั้งสารภาพบาปต่อหน้าพระเจ้าและมนุษย์

GSAM 142.2“แต่เมื่อนักบวชในโบสถ์ได้รับทราบเรื่องนี้ ก็มีความพยายามหลายอย่างที่จะปิดปากเรา เพื่อหยุดยั้งความตื่นตัวทางศาสนาที่กำลังแพร่หลายอยู่ แต่ความพยายามทั้งหมดล้วนไร้ผล จึงมีการขอให้นายอำเภอจับกุมเรา และตลอดระยะเวลาหกสัปดาห์ มีการค้นหาเราในป่าอย่างไม่ประสบผล ซึ่งเราได้หลบหนีไปเพื่อหาที่หลบภัย

GSAM 142.3“อย่างไรก็ตาม ในที่สุด เราถูกเรียกให้ไปปรากฏตัวต่อหน้าผู้ดูแลคริสตจักร จำนวนของเราได้เพิ่มขึ้นจนมีชายและหญิงวัยหนุ่มสาวสี่สิบคนมาปรากฏตัวที่บ้านพักของบาทหลวง ที่นั่นเราต้องผ่านการพิจารณาคดีที่ยาวนาน ทุกคนยกเว้นตัวผมและวอลบอมได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ แต่เราถูกจับกุม และในวันถัดมาถูกคุมขังในเรือนจำโอเรบโร ที่นั่นเราถูกจัดให้อยู่ร่วมกับโจรในห้องขังหมายเลข 14 ราวกับว่าเราได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงบางอย่าง”

GSAM 142คำให้การของพี่สาวของโบควิสต์

GSAM 142.4เมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1896 พี่สาวของโบควิสต์ ซึ่งอายุ 72 ปี ได้เข้าร่วมการประชุมของเราที่โอเรบโร และเล่าให้เราฟังเกี่ยวกับประสบการณ์ของน้องชายเธอ เพราะเธอได้เป็นพยานในการที่เขาถูกเฆี่ยน ถูกจำคุก และได้รับการปล่อยตัว เธอได้ร้องเพลงสรรเสริญให้เราฟัง ซึ่งเป็นเพลงที่โบควิสต์และวอลบอมร้องขณะเดินออกจากเรือนจำไปยังสะพานที่ทอดข้ามคูน้ำล้อมรอบปราสาทศตวรรษที่ 16 ซึ่งถูกใช้เป็นเรือนจำในปี ค.ศ. 1843 พลังแห่งขบวนการปี ค.ศ. 1843 ได้มาพร้อมกับคำให้การและการร้องเพลงสรรเสริญนั้น เมื่อแปลเป็นภาษาอังกฤษ เพลงสรรเสริญนั้นมีเนื้อความดังต่อไปนี้:—

GSAM 143เพลงสวดที่โบควิสต์และวอลบอมร้อง

GSAM 144เด็กชายผู้เทศน์ที่คาร์ลสโกกา

GSAM 144.4มีสุภาพบุรุษท่านหนึ่งที่เมืองโอเรบโรเล่าให้ผมฟังเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เมืองคาร์ลสโกกา ซึ่งเขาเคยอาศัยอยู่ที่นั่นในปี ค.ศ. 1843 เขากล่าวว่า:—

GSAM 144.5“เด็กชายอายุแปดปี ซึ่งยังไม่เคยเรียนอ่านตัวอักษรเลย เริ่มเทศนาข้อความพระคัมภีร์ โดยอ้างอิงพระคัมภีร์หลายตอน ผู้คนกล่าวว่า ‘เด็กชายคนนั้นเต็มไปด้วยพระคัมภีร์’ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากที่พระเจ้าออสการ์ได้ตรัสสนับสนุนผู้ถูกข่มเหง ดังนั้นนักบวชแห่งสถานที่นั้นจึงไม่สามารถนำเด็กชายคนนั้นไปขึ้นศาลเพื่อหยุดการเทศนาได้ แต่ท่านกลับบอกให้ประชาชนนำเด็กชายมาต่อหน้าท่าน เพื่อที่ท่านจะได้เปิดโปงและแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเด็กนั้นไม่มีความรู้เกี่ยวกับพระคัมภีร์

GSAM 144.6“ต่อหน้าฝูงชน นักบวชเปิดหนังสือเพลงสวดขึ้น และขอให้เด็กชายอ่านให้ฟัง เด็กชายตอบว่า ‘ผมอ่านไม่ได้’ แต่เมื่อหันหลังให้นักบวช เขาก็ร้องเพลงสวดนั้นอย่างถูกต้องตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนนักบวชก็มองหนังสือด้วยความประหลาดใจ นักบวชกล่าวกับเด็กชายว่า ‘ดูเหมือนเจ้าจะรู้ทุกอย่าง’ เด็กชายตอบว่า ‘ไม่ครับ เราไม่ได้ถูกอนุญาตให้บอกทุกสิ่งที่เรารู้เสมอไป’

GSAM 145.1“นักบวชจึงเปิดพระคัมภีร์ใหม่และกล่าวกับเด็กชายว่า ‘อ่านให้ฉันฟังจากส่วนนี้สิ’ เด็กชายตอบว่า ‘ผมอ่านไม่ได้’ นักบวชถามต่อว่า ‘แล้วคุณรู้อะไรเกี่ยวกับพระคัมภีร์บ้าง?’ เขาตอบว่า ‘ผมรู้ว่ามีข้อความหนึ่งที่มีคำเชื่อมในต้นฉบับภาษาอังกฤษที่แปลว่า และ ปรากฏอยู่สิบสี่ครั้ง’ นักบวชกล่าวว่า ‘ไม่! ในพระคัมภีร์ไม่มีข้อความเช่นนั้น’ เด็กชายตอบว่า ‘ท่านช่วยอ่านให้ผมฟังได้ไหมครับ หนังสือวิวรณ์ 18:13?’ ‘ได้’ นักบวชตอบ เมื่อท่านอ่าน ผู้คนก็เริ่มนับ และจริงตามนั้น คำเชื่อมในต้นฉบับภาษาอังกฤษที่แปลว่า และ ปรากฏอยู่เพียง 14 ครั้ง และใน 14 ครั้งนั้น มีข้อความว่า ‘การผูกมัดวิญญาณของมนุษย์’ ประชาชนร้องขึ้นว่า ‘นั่น! นั่น! เด็กชายคนนี้รู้เรื่องพระคัมภีร์มากกว่านักบวช!’ นักบวชรู้สึกอับอายมาก จึงเลิกพูดเรื่องนี้ และหลังจากนั้นก็ไม่รบกวนประชาชนอีก”

GSAM 145.2ดังนั้น จากปากของเด็กๆ พระเจ้าทรงยืนยันพระวจนะของพระองค์ และด้วยวิธีที่น่าอัศจรรย์นี้ พระองค์ได้นำความจริงของพระองค์มาสู่หูของผู้คน ซึ่งกฎหมายของพวกเขาห้ามการเทศนาคำสอนใดๆ นอกจาก “ศาสนาที่ได้รับการรับรอง”

GSAM 145ของประทานแห่งพระวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับข่าวสาร

GSAM 145.3ไม่ใช่เพียงในสวีเดนเท่านั้นที่พระเจ้า ในความเกี่ยวข้องกับขบวนการการเสด็จมา ได้ตรัสกับประชากรของพระองค์ผ่านทางของประทานแห่งพระวิญญาณของพระองค์ ในสกอตแลนด์ ในอังกฤษ และในอเมริกาด้วย พระเจ้าได้ทรงสอนประชากรของพระองค์ด้วยการเปิดเผยพิเศษ

GSAM 145นิมิตของวิลเลียม ฟอย

GSAM 145.4ในปี ค.ศ. 1842 มีชายผู้ได้รับการศึกษาอย่างดีชื่อ วิลเลียม ฟอย อาศัยอยู่ที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เขาเป็นผู้พูดที่มีวาทศิลป์ยอดเยี่ยม เขาเป็นสมาชิกนิกายแบ๊บติสต์ แต่กำลังเตรียมตัวรับศีลศักดิ์สิทธิ์เพื่อเป็นบาทหลวงในนิกายเอพิสโคพัล พระเจ้าได้ประทานนิมิตสองครั้งให้เขาในปี ค.ศ. 1842 อย่างเมตตา ครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 มกราคม และครั้งที่สองเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ นิมิตเหล่านี้เป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่าเป็นการสำแดงที่แท้จริงของพระวิญญาณของพระเจ้า เขาได้รับเชิญให้ไปพูดบนธรรมาสน์จากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ไม่เพียงแต่จากชาวเอพิสโคพัลเท่านั้น แต่ยังจากชาวแบ๊บติสต์และนิกายอื่น ๆ ด้วย เมื่อเขาพูด เขาสวมชุดนักบวชเสมอ เช่นเดียวกับที่นักบวชของคริสตจักรนั้นสวมใส่ในพิธีกรรม

GSAM 146.1นิมิตของนายฟอยเกี่ยวข้องกับการเสด็จมาใกล้ของพระคริสต์ การเดินทางของประชากรของพระเจ้าสู่เมืองสวรรค์ โลกใหม่ และความรุ่งโรจน์แห่งสภาพผู้ได้รับการไถ่ ด้วยความเชี่ยวชาญในภาษาและทักษะการบรรยายที่เยี่ยมยอด เขาจึงสร้างความฮือฮาทุกแห่งที่เขาไป ตามคำเชิญ เขาเดินทางจากเมืองหนึ่งไปยังอีกเมืองหนึ่งเพื่อเล่าถึงสิ่งมหัศจรรย์ที่เขาได้เห็น และเพื่อรองรับฝูงชนจำนวนมากที่มารวมตัวกันเพื่อฟังเขา จึงมีการจัดหาห้องประชุมขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งเขาได้เล่าให้ผู้คนนับพันฟังถึงสิ่งที่เขาได้เห็นเกี่ยวกับโลกสวรรค์ ความงดงามของเยรูซาเล็มใหม่ และกองทัพทูตสวรรค์ เมื่อเขาพูดถึงความรักที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเมตตาของพระคริสต์ต่อผู้บาปที่น่าสงสาร เขาได้ชักชวนผู้ยังไม่เชื่อให้แสวงหาพระเจ้า และมีผู้คนจำนวนมากตอบรับคำวิงวอนอันอ่อนโยนของเขา

GSAM 146นิมิตสามขั้น

GSAM 146.2งานของเขายังคงดำเนินต่อไปจนถึงปี ค.ศ. 1844 ใกล้สิ้นช่วง 2,300 วัน แล้วเขาก็ได้รับพระพรด้วยการสำแดงของพระวิญญาณบริสุทธิ์อีกครั้ง — คือนิมิตครั้งที่สาม ซึ่งเขาไม่เข้าใจ ในนิมิตนี้ เขาได้เห็นทางเดินของประชากรพระเจ้าสู่เมืองสวรรค์ เขาเห็นแท่นหรือขั้นบันไดใหญ่ ซึ่งมีผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกัน เป็นครั้งคราว มีคนหนึ่งตกลงผ่านแพลตฟอร์มนี้จนหายไปจากสายตา และเกี่ยวกับคนเช่นนั้น เขาได้รับการบอกกล่าวว่า “ได้ละทิ้งความเชื่อแล้ว” จากนั้น เขาเห็นประชาชนก้าวขึ้นสู่ขั้นที่สอง หรือแพลตฟอร์ม และที่นั่นก็มีบางคนตกลงผ่านแพลตฟอร์มจนหายไปจากสายตาเช่นกัน สุดท้าย แพลตฟอร์มที่สามก็ปรากฏขึ้น ซึ่งยืดยาวไปจนถึงประตูเมืองศักดิ์สิทธิ์ มีกลุ่มคนจำนวนมากรวมตัวกับผู้ที่ก้าวขึ้นสู่แพลตฟอร์มนี้ เนื่องจากเขาคาดการณ์ว่าพระเยซูเจ้าจะเสด็จมาในเวลาอันสั้น เขาจึงไม่ตระหนักถึงความจริงว่าข้อความที่สามจะตามมาหลังจากข้อความที่หนึ่งและสองในวิวรณ์ 14 ดังนั้น นิมิตนี้จึงเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจอธิบายได้ และเขาจึงหยุดการพูดในที่สาธารณะ หลังจากช่วงระยะเวลาการพยากรณ์สิ้นสุดลง ในปี ค.ศ. 1845 เขาได้ยินผู้อื่นเล่าถึงนิมิตเดียวกัน พร้อมคำอธิบายว่า “ข้อความแรกและข้อความที่สองได้ถูกส่งไปแล้ว และข้อความที่สามจะตามมา” ไม่นานหลังจากนั้น นายฟอยก็ล้มป่วยและเสียชีวิต

GSAM 147.1ด้วยการปรากฏตัวของฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าที่เกี่ยวข้องกับการประกาศว่าพระองค์จะเสด็จมา “ถึงประตูแล้ว” พร้อมกับความปีติยินดีของผู้คนนับพันที่หันหลังให้บาปเพื่อรับใช้พระเจ้าและรอคอยการเสด็จมาของพระองค์ ประชาชนจึงมั่นใจยิ่งขึ้นว่านี่คือข้อความจากพระเจ้าที่ส่งถึงโลกอย่างแท้จริง

GSAM 147.2แต่แล้ววันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1844 ก็มาถึงและผ่านไป แต่พระเจ้าก็ยังไม่เสด็จมา อย่างไรก็ตาม ผู้ที่อุทิศตนและคิดอย่างรอบคอบยังคงเชื่อมั่นว่าพวกเขาได้ดำเนินชีวิตสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า และว่าในเวลาอันสมควร ทุกสิ่งจะได้รับการเปิดเผยอย่างชัดเจน