บทที่ 13 — สัญญาณแห่งการนำทางจากพระเจ้า

GSAM 198.1“มีพระเจ้าองค์ใดได้ทรงเพียรพยายามไปนำประชาชาติ​หนึ่งจากท่ามกลางอีกประชาชาติ​หนึ่​งด้วยการลองใจ ด้วยการทำหมายสำคัญ ด้วยการมหัศจรรย์ ด้วยการสงคราม ด้วยพระหัตถ์ทรงฤทธิ์ และด้วยพระกรที่ทรงเหยียดออก และด้วยเหตุน่ากลัวยิ่ง ตามสิ่งสารพัดซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายทรงกระทำเพื่อท่านในอียิปต์ต่อหน้าต่อตาท่าน ​ที่​​ได้​ทรงสำแดงแก่ท่านทั้งหลายนั้​นก็เพื่อท่านจะได้ทราบว่า พระเยโฮวาห์ทรงเป็นพระเจ้า นอกจากพระองค์​แล้ว​ ​ไม่มี​พระเจ้าอื่นใดอีกเลย”¹

GSAM 198.2ด้วยวิธีนี้เองที่พระเจ้าได้ทรงกระทำในการนำชนชาติหนึ่งออกมาจากท่ามกลางชนชาติที่ยังไม่รู้จักพระเจ้า เพื่อนำพวกเขาไปยังที่ที่พระองค์สามารถตรัสพระบัญญัติของพระองค์แก่พวกเขาได้ และที่ที่พระองค์สามารถมอบพระบัญญัตินั้นให้แก่พวกเขาโดยสลักไว้บนแผ่นหิน สิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อตอบสนองความอยากรู้ของพวกเขา แต่เพื่อให้พวกเขารู้อย่างแน่ชัดว่า ผู้ที่ได้ “ทรงกระทำพระราชกิจใหญ่โตในอียิปต์ ทำการมหัศจรรย์ในแผ่นดินของฮามและสิ่งน่าคร้ามกลั​วที่ทะเลแดง”² และได้ตรัสกับพวกเขาจากท่ามกลางไฟและควันบนยอดเขาซีนายที่กำลังลุกไหม้ นั้น คือพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์และแท้จริง ผู้ทรงสร้างทุกสิ่ง

GSAM 198การเรียกโมเสสจากพุ่มไม้ที่ลุกไหม้

GSAM 198.3โมเสสเองก็ไม่อาจชักจูงชาวอิสราเอลให้ออกจากอียิปต์ได้เพียงด้วยการกล่าวกับพวกเขาว่า “เมื่อข้าพเจ้ากำลังเลี้ยงฝูงสัตว์ในทะเลทราย ข้าพเจ้าได้รู้สึกเห็นใจท่านทั้งหลายที่อยู่ในสภาพเป็นทาส และบัดนี้ข้าพเจ้าได้ลงมาเพื่อนำท่านทั้งหลายออกจากอียิปต์ ดังที่ข้าพเจ้าเคยพยายามทำเมื่อข้าพเจ้าฆ่าชาวอียิปต์ก่อนที่จะหนีไปยังดินแดนมีเดียน”

GSAM 199.1ต้องอาศัยพุ่มไม้ที่ลุกไหม้แต่ไม่ถูกเผา และเสียงที่ดังขึ้นจากกลางเปลวไฟ จึงสามารถทำให้แม้แต่โมเสสเองก็เชื่อได้ว่า เขาคือผู้ที่ต้อง “ไปนำประชาชนออกจากอียิปต์” ด้วยวิธีอันน่าอัศจรรย์นี้เอง เขาจึงได้รับภารกิจของเขา การเรียกอันสูงส่งและศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งการเปิดเผยนี้จะดึงดูดความสนใจของพี่น้องของเขาทันที และเตรียมจิตใจของพวกเขาสำหรับสิ่งที่จะตามมา และด้วยเหตุนี้จึงนำพวกเขาให้ยอมรับโมเสส ภายใต้พระเจ้า เป็นผู้นำของพวกเขา

GSAM 199.2หากมีช่วงเวลาใดตั้งแต่การฟื้นคืนชีพของพระผู้ช่วยให้รอด ที่ผู้ติดตามของพระองค์ผู้กำลังเศร้าโศกและผิดหวัง จำเป็นต้องได้รับการปลอบประโลมจากความประทับอยู่ของพระองค์และคำพูดที่ให้กำลังใจ นั่นคือช่วงเวลาที่ผู้เชื่อบางคนที่เศร้าโศกและถูกข่มเหงกำลังยึดมั่นด้วยความเชื่อที่มั่นคงหลัง “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” ปี ค.ศ. 1844; และหากพระเจ้าในความเมตตาเคยสื่อสารโดยตรงกับจิตวิญญาณที่เศร้าโศก ก็ดูเหมือนว่าสิ่งนั้นย่อมเกิดขึ้นในช่วงเวลาเช่นนี้ และกับประชาชนเช่นนี้อย่างแน่นอน

GSAM 199การปรากฏตัวของพระเจ้าที่ได้รับการสัญญา

GSAM 199.3พระองค์ผู้ไม่ถูกจำกัดด้วยวิธีการหรือเครื่องมือในการทำงาน และผู้ได้วางของประทานของพระวิญญาณไว้ในคริสตจักรของพระองค์ “ครั้นพระองค์เสด็จขึ้นสู่​เบื้องสูง”³ ได้สัญญาว่าจะอยู่กับผู้ติดตามของพระองค์ในการประกาศข่าวประเสริฐ “จนกว่าจะสิ้นโลก”

GSAM 199.4ตลอดทางมา พระเจ้าได้พร้อมเสมอที่จะแสดงฤทธิ์อำนาจและของประทานของพระองค์แก่ผู้ที่แสวงหาพระองค์อย่างเต็มที่ พระองค์มิได้ตรัสไว้เมื่อมอบหมายการประกาศข่าวประเสริฐว่า “มี​คนเชื่อที่​ไหน​ หมายสำคัญเหล่านี้จะบังเกิดขึ้​นที่​นั้น​ คือเขาจะขับผีออกโดยนามของเรา เขาจะพูดภาษาใหม่หลายภาษา เขาจะจับงู​ได้​ ถ้าเขาดื่มยาพิษอย่างใด จะไม่เป็​นอันตรายแก่​เขา​ และเขาจะวางมือบนคนไข้​คนป่วย​ ​แล้วคนเหล่านั้นจะหายโรค” หรือไม่?⁴

GSAM 199ของประทานของพระวิญญาณในช่วงการปฏิรูปศาสนา

GSAM 199.5ในช่วงการปฏิรูปศาสนาในศตวรรษที่ 16 และในช่วงเวลาที่ตามมา ได้มีการแสดงพลังอันน่าทึ่งของพระเจ้าและการสำแดงของของประทานการพยากรณ์ ด’ออบิญี ได้กล่าวถึงคำพยากรณ์ของจอห์น ฮัสส์ ชาร์ลส์ บัค ในหนังสือ Religious Anecdotes ของเขา ได้เล่าถึงการพยากรณ์ของจอร์จ วิชาร์ต ในปี ค.ศ. 1546 จอห์น เวสลีย์ ในผลงานของเขา ได้เล่าถึงคำพยากรณ์ของโจนาธาน ไพราห์ และการที่คำพยากรณ์เหล่านั้นเป็นจริง ศาสนาจารย์ เจ. บี. ฟินลีย์ ในหนังสืออัตชีวประวัติของเขา ได้เล่าถึงนิมิตที่น่าทึ่งและการรักษาที่เกิดขึ้นกับตัวเขาเองในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1842 นิตยสาร Christian Advocate (เมธอดิสต์) ได้ตีพิมพ์เรื่องราวที่น่าสนใจเกี่ยวกับนิมิตอันน่าทึ่งและผลลัพธ์ของมัน ซึ่งถูกเปิดเผยแก่ ดร. บอนด์ แห่งคริสตจักรนั้น ระหว่างที่เขาปฏิบัติพันธกิจ สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องหมายสำหรับผู้ที่แสวงหาพระเจ้าอย่างถ่อมใจ ว่าพระองค์ไม่ได้เปลี่ยนแปลง และพระองค์ยังคงตรัสกับประชากรของพระองค์ผ่านทางของประทานการพยากรณ์

GSAM 200คริสตจักรผู้เหลืออยู่จะได้รับพระวิญญาณแห่งการพยากรณ์

GSAM 200.1มีคำกล่าวที่ชัดเจนและเฉพาะเจาะจงในพระคัมภีร์ว่า พระเจ้าจะทรงสำแดงของประทานแห่งพระวิญญาณของพระองค์อย่างพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งของประทานการพยากรณ์ ท่ามกลางประชาชนที่รอคอยการเสด็จมาของพระองค์ ข้อพระคัมภีร์แรกที่เราขอเน้นย้ำนั้นอยู่ในจดหมายถึงชาวโครินธ์ ซึ่งมีข้อความว่า: “ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระเจ้าของข้าพเจ้าในเรื่องท่านทั้งหลายเสมอ เพราะพระคุณของพระเจ้าซึ่งทรงประทานแก่ท่านทั้งหลายโดยพระเยซู​คริสต์​ เพราะท่านทั้งหลายพรั่งพร้อมด้วยทุกสิ่งทุกอย่างโดยพระองค์ คือพร้อมด้วยวาจาและความรู้​ทุกอย่าง​ ด้วยว่าพยานเรื่องพระคริสต์นั้นเป็​นที่รับรองแน่นอนในพวกท่านแล้ว เพื่อว่าท่านทั้งหลายจึ​งมิ​ได้​ขาดของประทานเลย ​ในขณะที่​ท่านรอคอยการเสด็จมาของพระเยซู​คริสต์​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ​พระองค์​จะทรงให้ท่านมั่นคงอยู่​จนถึงที่สุด​ ​เพื่อให้​ท่านปราศจากที่​ติ​ในวันของพระเยซู​คริสต์​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา”⁵

GSAM 200.2ในหนังสือวิวรณ์ เราอ่านเกี่ยวกับ “ส่วนที่เหลือ”—คริสตจักรแห่งพระกิตติคุณสุดท้าย: “พญานาคโกรธแค้นหญิงนั้น [คริสตจักร] มันจึงออกไปทำสงครามกับเชื้อสายของนางที่​เหลืออยู่​​นั้น​ คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และยึดถือคำพยานของพระเยซู​คริสต์”⁶ “คำพยานของพระเยซู” คืออะไร เราถามว่า ซึ่งคริสตจักรสุดท้ายจะมี และซึ่งในการยืนยันนั้นจะเตรียมทางสำหรับการปรากฏของทุกของประทานของพระวิญญาณ? สำหรับคำถามนี้ เราพบคำตอบในคำพยานของทูตสวรรค์ต่อยอห์นบนเกาะปัตโมส: “ข้าพเจ้าได้ทรุดตัวลงแทบเท้าของท่านเพื่อจะนมัสการท่าน ​แต่​ท่านได้​กล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า ‘อย่าเลย ข้าพเจ้าเป็นเพื่อนผู้​รับใช้​เหมือนกั​บท่าน และพวกพี่น้องของท่านที่ยึดถือคำพยานของพระเยซู จงนมัสการพระเจ้าเถิด เพราะว่าคำพยานของพระเยซูนั้นเป็นวิญญาณแห่งการพยากรณ์’” (แปลตามตัวอักษรจาก KJV)⁷

GSAM 201.1คำนิยามที่ทูตสวรรค์ให้ไว้นี้แสดงให้เห็นว่า “จิตวิญญาณแห่งการพยากรณ์” ที่ปรากฏในคริสตจักรซึ่งกำลังรอคอยพระคริสต์นั้นเองที่เตรียมทางให้ทุกของประทาน และว่าคริสตจักร “ส่วนที่เหลือ” ถูกโจมตีเพราะมีของประทานนั้นอยู่ท่ามกลางพวกเขา

GSAM 201คำพยานของเปาโลเกี่ยวกับของประทาน

GSAM 201.2จดหมายของเปาโลถึงชาวเทสซาโลนิกาแสดงว่าวันของพระเจ้า—วันสุดท้ายแห่งการลงโทษตามคำพิพากษา—จะมาถึงกับมวลชน “เหมือนอย่างขโมยที่มาในเวลากลางคืน”; แต่จะไม่จู่โจมลูกๆ ที่ซื่อสัตย์ของพระเจ้าเช่นนั้น เพราะพวกเขาเป็น “บุตรของความสว่าง และเป็นบุตรของกลางวัน” ในคำเตือนของเขาต่อผู้คนที่เฝ้าระวังนั้น เขากล่าวว่า “อย่าดับพระวิญญาณ อย่าประมาทคำพยากรณ์ จงพิสู​จน์​ทุกสิ่ง​ ​สิ่งที่​ดีนั้นจงยึดถือไว้​ให้​​มั่น”⁸

GSAM 201.3เกี่ยวกับคำกรีก propheteias ซึ่งในที่นี้แปลว่า คำพยากรณ์ กรีนฟิลด์ ในพจนานุกรมกรีกของเขา กล่าวว่า “การใช้ของประทานการพยากรณ์ ในความหมายนี้ คือ 1 เธสะโลนิกา 5:20” คำอธิบายนี้ยังสอดคล้องกับพจนานุกรมของ พาร์กเฮิร์สต์, โรบินสัน, และ ลิดเดลล์ และ สกอตต์ ด้วย ดังนั้น นี่จึงเป็นคำพยานที่ชัดเจนว่า ของประทานการพยากรณ์ที่แท้จริงจะอยู่กับคริสตจักรที่กำลังรอคอยการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ คำเตือนนี้ไม่ใช่เพื่อดูหมิ่นของประทานนั้น แต่เพื่อตรวจสอบมัน; เมื่อพบการแสดงออกที่ดี ก็ให้ “ยึดมั่น” ในสิ่งนั้น⁹

GSAM 201การสำเร็จของคำสัญญา

GSAM 201.4เราได้สังเกตมาจนถึงตอนนี้ว่าพระเจ้าเริ่มแสดงให้เห็นถึงของประทานการพยากรณ์ในระหว่างการประกาศข้อความของทูตสวรรค์องค์แรกและองค์ที่สอง ของประทานนี้ได้พัฒนาขึ้นอย่างเต็มที่ยิ่งขึ้นนับตั้งแต่สิ้นสุดของ 2,300 วัน พระเจ้าได้ทรงเลือกเครื่องมือของพระองค์เองเพื่อวัตถุประสงค์นี้ โดยทรงเลือกผู้หนึ่งเป็นเครื่องมือของพระองค์ ผู้ที่ไม่เพียงแต่ได้สละทุกสิ่งเพื่อพระองค์ แต่ชีวิตของเขายังอยู่ในภาวะเสี่ยง “ผู้อ่อนแอที่สุดในบรรดาผู้อ่อนแอ”¹⁰ ภายในสองเดือนหลังจากที่เวลาดังกล่าวผ่านพ้นไป มิสเอเลน จี. ฮาร์มอน จากเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐเมน ซึ่งขณะนั้นอายุเพียงประมาณสิบเจ็ดปี ได้เริ่มรับการเปิดเผยจากพระเจ้า

GSAM 202.1เนื่องจากผมมีโอกาสได้สนทนากับผู้ที่อาศัยอยู่ในพอร์ตแลนด์ในช่วงเวลาที่เกิดนิมิตครั้งแรก และยังรู้จักกับนางเฮนส์ ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านที่มิสฮาร์มอนได้รับนิมิตครั้งแรก ผมจะเล่าข้อเท็จจริงตามที่บุคคลเหล่านั้นได้บอกเล่าให้ผมฟัง

GSAM 202.2มิสฮาร์มอนในขณะนั้นอยู่ในสภาพสุขภาพที่วิกฤตมาก เป็นเวลาหลายสัปดาห์แล้วที่เธอแทบจะพูดได้เพียงเสียงกระซิบเท่านั้น แพทย์คนหนึ่งได้วินิจฉัยว่าโรคของเธอคือวัณโรคที่มีอาการบวมน้ำ เขาบอกว่าปอดขวาของเธอถูกทำลายแล้ว ปอดซ้ายก็ป่วยหนัก และหัวใจก็ได้รับผลกระทบด้วย เขาบอกว่าเขาไม่คิดว่าเธอจะอยู่ได้นานกว่านี้อีกมากนัก และอาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ เธอหายใจได้ยากมากเมื่อนอนลง ในตอนกลางคืน เธอได้พักผ่อนได้ก็ต่อเมื่อถูกหนุนตัวให้อยู่ในท่าเกือบนั่งบนเตียง อาการไอเป็นพักๆ และเลือดออกทางปอดที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ได้ทำให้กำลังกายของเธออ่อนแอลงอย่างมาก

GSAM 202การเห็นนิมิตครั้งแรกของมิสฮาร์มอน

GSAM 202.3เมื่อเธอมีนิมิตครั้งแรก เธอกำลังพักอยู่ที่บ้านของนางเฮนส์ เป็นช่วงเช้า และพวกเขากำลังทำพิธีนมัสการในครอบครัว มีผู้อยู่ร่วมห้าคน ซึ่งทั้งหมดเป็นพี่น้องหญิงในความเชื่อ ผู้อื่นได้อธิษฐานแล้ว และมิสฮาร์มอนกำลังอธิษฐานด้วยเสียงกระซิบ เมื่อพลังของพระเจ้าลงมาอย่างน่าอัศจรรย์ที่สุด ส่งผลกระทบอย่างชัดเจนต่อทุกคนที่อยู่ในที่นั้น และในชั่วขณะหนึ่ง เธอก็สูญเสียการรับรู้ต่อทุกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัวเธอ — เธออยู่ในนิมิต

GSAM 202.4ในการประชุมครั้งถัดไป เธอได้เล่าให้ผู้เชื่อในพอร์ตแลนด์ฟังถึงสิ่งที่เธอได้เห็นในนิมิต พวกเขามีความเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ว่าสิ่งนั้นมาจากพระเจ้า ในขณะนั้นมีผู้เชื่อในพอร์ตแลนด์ประมาณหกสิบคนที่รับรองว่านี่คือพระราชกิจของพระเจ้า มีฤทธิ์อำนาจที่มาพร้อมกับนิมิตนั้น รวมถึงการเล่าเรื่องเกี่ยวกับมัน ซึ่งสามารถแผ่ออกมาได้เพียงจากพระเจ้าเท่านั้น ความรู้สึกอันศักดิ์สิทธิ์เกี่ยวกับเรื่องสำคัญนิรันดร์นั้นอยู่กับเธออย่างต่อเนื่อง และเธอดูเหมือนจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความเกรงขามที่ไม่อาจบรรยายได้ ที่คนอายุน้อยและอ่อนแออย่างเธอจะถูกเลือกให้เป็นเครื่องมือที่พระเจ้าจะใช้สื่อสารแสงสว่างไปยังประชากรของพระองค์ เธอเล่าว่า ในระหว่างที่อยู่ในนิมิตนั้น เธอรู้สึกเหมือนถูกล้อมรอบด้วยทูตสวรรค์ที่เปล่งประกายในลานสวรรค์อันรุ่งโรจน์ ซึ่งทุกสิ่งล้วนเต็มไปด้วยความสุขและความสงบ และว่าการตื่นขึ้นสู่ความเป็นจริงอันไม่พึงพอใจของชีวิตมนุษย์นี้ เป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าเศร้า

GSAM 203บทสรุปของนิมิตครั้งแรก

GSAM 203.1บทสรุปสั้นๆ ต่อไปนี้เกี่ยวกับนิมิตครั้งแรกของเธอ ซึ่งเธอได้เล่าให้ผู้เชื่อในพอร์ตแลนด์ฟัง จะช่วยให้เข้าใจลักษณะของนิมิตทั้งหมดได้บ้าง:—

GSAM 203.2“ขณะที่กำลังอธิษฐานอยู่ พลังของพระเจ้าได้มาเหนือตัวฉันอย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน ฉันถูกล้อมรอบด้วยแสงสว่าง และกำลังลอยขึ้นสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จากพื้นดิน ฉันหันไปมองหาผู้เชื่อในขบวนการอเวนต์ในโลก แต่ไม่พบพวกเขา จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งกล่าวกับฉันว่า ‘ดูอีกครั้ง และดูให้สูงขึ้นอีกนิด’ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉันจึงเงยหน้าขึ้น และเห็นทางที่ตรงและแคบ ซึ่งทอดตัวสูงเหนือโลก บนทางนี้ ผู้เชื่อในพระเยซูคริสต์ผู้เสด็จมาใหม่กำลังเดินทางไปยังเมือง ซึ่งอยู่ปลายทางที่ไกลที่สุด พวกเขามีแสงสว่างเจิดจ้าตั้งอยู่เบื้องหลังที่ปลายทางแรก ซึ่งทูตสวรรค์บอกฉันว่านั่นคือ ‘เสียงร้องยามเที่ยงคืน’ แสงนี้ส่องสว่างตลอดทาง และให้แสงสว่างแก่เท้าของพวกเขา เพื่อไม่ให้พวกเขาสะดุดล้ม และหากพวกเขายังคงจ้องมองพระเยซูผู้อยู่ตรงหน้า นำทางพวกเขาสู่เมืองนั้น พวกเขาก็จะปลอดภัย แต่ไม่นานนัก บางคนก็เริ่มเหนื่อยล้า พวกเขาบอกว่าเมืองนั้นอยู่ไกลมาก และพวกเขาคาดว่าจะได้เข้าเมืองนั้นแล้วตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แล้วพระเยซูก็ให้กำลังใจพวกเขาโดยยกแขนขวาอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ขึ้น และจากแขนของพระองค์มีแสงสว่างเจิดจ้าส่องลงมาเหนือกลุ่มผู้รอคอยการเสด็จมา และพวกเขาก็ร้องขึ้นว่า ฮัลเลลูยา! ส่วนคนอื่นๆ ก็ปฏิเสธแสงที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง และกล่าวว่าไม่ใช่พระเจ้าที่นำพวกเขามาไกลถึงเพียงนี้ แสงที่อยู่เบื้องหลังคนเหล่านี้ก็ดับลง ทิ้งเท้าของพวกเขาไว้ในความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ ทำให้พวกเขาสะดุดและละสายตาจากเป้าหมาย สูญเสียการมองเห็นพระเยซู และหลุดออกจากทางลงสู่โลกที่มืดมิดและชั่วร้ายเบื้องล่าง ไม่นานนัก เราได้ยินเสียงของพระเจ้าดังน้ำไหลเชี่ยว ซึ่งบอกวันและชั่วโมงที่พระเยซูจะเสด็จมา นักบุญที่ยังมีชีวิตอยู่รู้และเข้าใจเสียงนั้น ส่วนคนชั่วคิดว่านั่นคือเสียงฟ้าร้องและแผ่นดินไหว เมื่อพระเจ้าตรัสถึงเวลา พระองค์ก็เทพระวิญญาณบริสุทธิ์ลงบนเรา และใบหน้าของเราเริ่มสว่างไสวและเปล่งประกายด้วยพระสิริของพระเจ้า เหมือนที่โมเสสเป็นเมื่อเขาลงจากภูเขาซีนาย”¹¹

GSAM 204คำอธิบายเกี่ยวกับสภาพของนางไวท์ขณะอยู่ในนิมิต

GSAM 204.1ก่อนที่เราจะติดตามเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นนี้ต่อไปเกี่ยวกับการปรากฏตัวอันน่าอัศจรรย์ของพระวิญญาณของพระเจ้า ผมจะกล่าวถึงข้อเท็จจริงบางประการที่เกี่ยวข้องกับนิมิต ครั้งแรกที่ผมได้เห็นนาง อี. จี. ไวท์ (เดิมชื่อ Miss Harmon) คือในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1852 ในวันนั้น ผมได้เห็นเธอในนิมิตที่กินเวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ตั้งแต่นั้นมา ผมได้รับเกียรติได้เห็นเธอในนิมิตประมาณห้าสิบครั้ง ผมเคยอยู่ร่วมด้วยเมื่อแพทย์ตรวจร่างกายเธอขณะที่เธออยู่ในสภาพนี้ และผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นพยานถึงสิ่งที่ผมได้เห็นและรู้มา ผมหวังว่าคำบรรยายข้อเท็จจริงในกรณีนี้จะไม่ถูกทิ้งไปอย่างไม่ระมัดระวัง เพื่อรับฟังสมมติฐานที่ไม่มีมูลจากผู้ที่ยังไม่เคยเห็นเธอในสภาพนี้

GSAM 204.2เมื่อเธอเข้าสู่นิมิต เธอจะร้องขึ้นสามครั้งด้วยเสียงที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มว่า “สง่าราศี!” ซึ่งเสียงนั้นก้องกังวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยครั้งที่สอง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งครั้งที่สาม จะเบาลง แต่ทำให้รู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าครั้งแรก เสียงนั้นคล้ายกับเสียงของคนที่อยู่ห่างออกไปพอสมควร และกำลังจะเลือนหายไปจากหู ประมาณสี่หรือห้าวินาที เธอดูเหมือนจะล้มลงเหมือนคนที่หมดสติ หรือคนที่สูญเสียแรงไป จากนั้นเธอดูเหมือนจะเต็มเปี่ยมด้วยแรงเหนือมนุษย์ในทันที บางครั้งลุกขึ้นยืนทันทีและเดินไปมาในห้อง มีการเคลื่อนไหวของมือและแขนบ่อยครั้ง ชี้ไปทางขวาหรือซ้ายตามการหันของศีรษะ ทุกการเคลื่อนไหวเหล่านี้เกิดขึ้นอย่างสง่างามที่สุด ไม่ว่ามือหรือแขนจะอยู่ในท่าใด ก็ไม่มีใครสามารถขยับมันได้ ตาของเธอเปิดอยู่เสมอ แต่เธอไม่กระพริบตา; หัวของเธอเงยขึ้น และเธอกำลังมองขึ้นไปด้านบน ไม่ใช่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า แต่ด้วยสีหน้าที่ดูสบายใจ ต่างจากปกติเพียงเล็กน้อย คือเธอดูเหมือนกำลังจ้องมองวัตถุที่อยู่ไกลๆ อย่างตั้งใจ เธอไม่หายใจ แต่ชีพจรเต้นอย่างสม่ำเสมอ สีหน้าของเธอดูสบายใจ และสีผิวของเธอก็สดใสเหมือนในสภาพปกติ

GSAM 205เมื่อเปรียบเทียบกับกรณีของดาเนียล

GSAM 205.1สภาพของเธอเกี่ยวกับการหายใจ การสูญเสียแรง และการได้รับพลังเมื่อทูตสวรรค์ของพระเจ้าสัมผัสเธอ ทั้งหมดสอดคล้องอย่างสมบูรณ์กับคำอธิบายที่ผู้เผยพระวจนะดาเนียลได้ให้ไว้เกี่ยวกับประสบการณ์ของเขาเองในนิมิต เมื่อเขากล่าวว่า: “แล้วข้าพเจ้าอยู่​แต่ลำพัง​ และข้าพเจ้าได้​เห็นนิ​มิ​ตใหญ่ยิ่งนี้ ข้าพเจ้าก็​สิ้นเรี่ยวสิ้นแรง ​หน้าตาสุกใสของข้าพเจ้าก็​เปลี่ยนเป็นหน้าซีด ข้าพเจ้าหมดแรง” “ผู้รับใช้​ของเจ้านายของข้าพเจ้าจะพู​ดกับเจ้านายของข้าพเจ้าได้​อย่างไร​ เพราะบัดนี้​ไม่มี​กำลังเหลืออยู่ในข้าพเจ้าเลย ลมหายใจพรากไปจากข้าพเจ้าแล้ว’ ท่านผู้​มี​​รู​ปร่างอย่างมนุษย์นั้นได้แตะต้องข้าพเจ้าอีกครั้งหนึ่ง และให้กำลังข้าพเจ้า ท่านกล่าวว่า ‘​โอ​ ​บุ​รุษผู้เป็​นที่รักอย่างยิ่ง อย่ากลัวเลย ​สันติ​ภาพจงมี​แก่​​ท่าน​ จงเข้มแข็ง ​เออ​ จงเข้มแข็งเถิด’ เมื่อท่านพู​ดกับข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้ามีกำลังขึ้นและกล่าวว่า ‘ขอเจ้านายของข้าพเจ้าจงพูดไปเถิด เพราะท่านได้​ให้​กำลังข้าพเจ้าแล้ว’”¹²

GSAM 205คำให้การของผู้เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตนเอง

GSAM 205นายแพทย์ เอ็ม. จี. เคลล็อก

GSAM 205.2เกี่ยวกับสภาพของนางไวท์ขณะอยู่ในนิมิต คำกล่าวจากผู้เห็นเหตุการณ์โดยตรงบางประการอาจเหมาะสมที่จะนำมาอ้างอิง คำแรกมาจาก นายแพทย์ เอ็ม. จี. เคลล็อก ซึ่งกล่าวถึงนิมิตครั้งแรกที่เกิดขึ้นในรัฐมิชิแกน เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1853 ในการประชุมที่จัดขึ้นที่เมืองไทโรน ในเขตลิฟวิงสตัน เขากล่าวว่า:—

GSAM 206.1“นางไวท์อยู่ในนิมิตประมาณยี่สิบนาทีหรือครึ่งชั่วโมง เมื่อเธอเข้าสู่นิมิต ผู้ที่อยู่ในที่นั้นทุกคนดูเหมือนจะรู้สึกถึงพลังและความประทับอยู่ของพระเจ้า และบางคนในพวกเรายังรู้สึกได้จริง ๆ ว่าพระวิญญาณของพระเจ้ากำลังประทับอยู่เหนือเราอย่างทรงพลัง เรากำลังร่วมอธิษฐานและประชุมสังสรรค์ในเช้าวันสะบาโตประมาณเวลาเก้าโมง พี่ไวท์ พ่อของผม และนางไวท์ได้อธิษฐานแล้ว และผมก็กำลังอธิษฐานอยู่ในขณะนั้น ไม่มีความตื่นเต้นหรือการแสดงออกใด ๆ อย่างไรก็ตาม เราได้วิงวอนพระเจ้าอย่างจริงใจว่าพระองค์จะอวยพรการประชุมด้วยการประทับอยู่ของพระองค์ และอวยพรงานในมิชิแกน เมื่อนางไวท์ร้องขึ้นด้วยเสียงอันชัยชนะว่า ‘สง่าราศี! สง่า-รา-ศี! สง่า-รา-ศี!’ ซึ่งท่านได้ยินเธอร้องบ่อยครั้งเมื่อเธอเข้าสู่นิมิต พี่ไวท์ก็ลุกขึ้นและแจ้งให้ผู้ฟังทราบว่าภรรยาของเขากำลังอยู่ในนิมิต หลังจากอธิบายลักษณะของการเห็นนิมิตของเธอ และว่าเธอไม่หายใจขณะอยู่ในนิมิต เขาจึงเชิญชวนใครก็ตามที่ต้องการให้ก้าวขึ้นหน้ามาตรวจสอบเธอ ดร. ดรัมมอนด์ แพทย์ผู้เป็นนักเทศน์ชาวแอ๊ดเวนตีสวันแรกด้วย ซึ่ง (ก่อนที่เขาจะเห็นเธอในนิมิต) ได้ประกาศว่านิมิตของเธอมีต้นกำเนิดจากเมสเมอร์ และว่าเขาสามารถทำให้เธอมีนิมิตได้ ได้ก้าวออกมา และหลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด เขาก็หน้าซีดลงอย่างมาก และกล่าวว่า ‘เธอไม่หายใจ!’

GSAM 206.2“ผมมั่นใจอย่างยิ่งว่าเธอไม่ได้หายใจในช่วงที่อยู่ในนิมิตนั้น และในนิมิตอื่นๆ หลายครั้งที่เธอมีขึ้นเมื่อผมอยู่ด้วย การออกจากนิมิตนั้นชัดเจนไม่แพ้การเข้าสู่มันเลย สัญญาณแรกที่บ่งชี้ว่านิมิตได้สิ้นสุดลง คือเมื่อเธอเริ่มหายใจอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจแรกอย่างลึก ยาว และเต็มปอด ในลักษณะที่แสดงให้เห็นว่าปอดของเธอว่างเปล่าจากอากาศโดยสิ้นเชิง หลังจากสูดลมหายใจแรกแล้ว ผ่านไปหลายนาทีก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจที่สอง ซึ่งเติมเต็มปอดได้พอดีเหมือนครั้งแรก; จากนั้นหยุดพักสองนาที แล้วสูดลมหายใจครั้งที่สาม หลังจากนั้นการหายใจก็กลับเป็นปกติ” ลงชื่อ “นายแพทย์ เอ็ม. จี. เคลล็อก, แบทเทิลครีก รัฐมิชิแกน, 28 ธันวาคม 1890”

GSAM 207เอฟ. ซี. คาสเซิล

GSAM 207.1เรานำคำให้การต่อไปนี้จากบุคคลหนึ่งที่เป็นพยานในการตรวจร่างกายของนางไวท์ ขณะที่เธออยู่ในนิมิตที่เมืองสโตว์ รัฐเวอร์มอนต์ ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1853 เขากล่าวว่า:—

GSAM 207.2“มีแพทย์อยู่ด้วย และได้ทำการตรวจเธอตามความรู้และประสบการณ์ของเขา เพื่อหาสาเหตุของอาการดังกล่าว มีเทียนที่จุดไฟแล้วถูกถือไว้ใกล้ตาของเธอ ซึ่งเปิดกว้างอยู่ แต่กล้ามเนื้อตาไม่ขยับเลย จากนั้นเขาได้ตรวจชีพจรและอัตราการหายใจของเธอ แต่ไม่มีการหายใจเลย ผลคือเขาเชื่อมั่นว่าปรากฏการณ์นี้ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยหลักการทางธรรมชาติหรือวิทยาศาสตร์” ลงนาม “เอฟ. ซี. คาสเซิล”

GSAM 207ดี. เอช. ลัมสัน

GSAM 207.3คำให้การต่อไปนี้เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบที่เกิดขึ้นขณะที่นางไวท์กำลังอยู่ในนิมิต ในการประชุมที่จัดขึ้นที่บ้านของศาสนาจารย์เจมส์ ไวท์ บนถนนมอนโร เมืองโรเชสเตอร์ รัฐนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1854:—

GSAM 207.4“ตอนนั้นผมอายุสิบเจ็ดปี ดูเหมือนว่าผมยังได้ยินเสียงร้อง ‘สง่า-รา-ศี!’ ที่เธอร้องออกมาอย่างน่าตื่นเต้นนั้นได้เกือบจะชัดเจน แล้วเธอก็ทรุดตัวลงสู่พื้น ไม่ใช่การล้มลง แต่เป็นการทรุดตัวลงอย่างนุ่มนวล และได้รับการประคองไว้ในอ้อมแขนของผู้ดูแล มีแพทย์สองคนเข้ามา คือชายสูงอายุและชายหนุ่ม พี่ไวท์ปรารถนาอย่างยิ่งให้พวกเขาตรวจดูนางไวท์อย่างละเอียด ซึ่งพวกเขาก็ทำตามนั้น มีกระจกถูกนำมา และหนึ่งในนั้นถือมันไว้เหนือปากเธอขณะที่เธอพูด แต่ไม่นานนักพวกเขาก็หยุดทำเช่นนั้น และกล่าวว่า ‘เธอไม่หายใจ’ จากนั้นพวกเขาตรวจสอบด้านข้างตัวเธออย่างละเอียด ขณะที่เธอยังพูดอยู่ เพื่อหาหลักฐานของการหายใจลึก แต่ไม่พบอะไร เมื่อพวกเขาเสร็จสิ้นการตรวจสอบส่วนนี้ เธอก็ลุกขึ้นยืนได้ โดยยังคงอยู่ในนิมิต ถือพระคัมภีร์ไว้สูงเหนือศีรษะ พลิกจากบทหนึ่งไปยังอีกบทหนึ่ง และอ้างอิงข้อความได้อย่างถูกต้อง แม้ว่าดวงตาของเธอจะมองขึ้นด้านบนและห่างจากหนังสือ

GSAM 208.1“เธอได้เห็นภาพของภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้าย แล้วเธอก็เห็นชัยชนะของผู้เชื่อ และเสียงร้องชัยชนะของเธอ ฉันยังได้ยินได้ชัดเจนจนถึงทุกวันนี้ ฉันขอเป็นพยานอย่างเต็มใจต่อข้อเท็จจริงเหล่านี้” ลงนาม “ศาสนาจารย์ ดี. เอช. ลัมสัน, ฮิลส์เดล, มิชิแกน, 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893”

GSAM 208นางดรูซิลลา ลัมสัน

GSAM 208.2คำให้การอีกฉบับเกี่ยวกับการตรวจสุขภาพเดียวกันนี้มาจากนางดรูซิลลา ลัมสัน ภรรยาม่ายของลูกพี่ลูกน้องศาสนาจารย์ลัมสัน และผู้ดูแลหญิงของสถานพักฟื้นคลิฟตัน สปริงส์ รัฐนิวยอร์ก เมื่อกล่าวถึงการประชุมเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1854 เธอกล่าวว่า:—

GSAM 208.3“ฉันจำได้ถึงการประชุมที่ทำการทดลองนั้น คือเพื่อตรวจสอบสิ่งที่พี่ไวท์ได้กล่าวไว้บ่อยครั้งว่า นางไวท์ไม่หายใจขณะอยู่ในนิมิต แต่ฉันจำชื่อของแพทย์ที่อยู่ในที่ประชุมนั้นไม่ได้.... คงเป็นแพทย์เฟลมิง เพราะเขาเป็นแพทย์ที่บางครั้งถูกเรียกมาเพื่อขอคำปรึกษา อย่างไรก็ตาม เขาได้เสียชีวิตไปแล้ว ฉันสามารถกล่าวได้เพียงเท่านี้ว่า การทดสอบนั้นได้ดำเนินการแล้ว และไม่เห็นสัญญาณการหายใจใดๆ บนกระจก” ลงนาม “ดรูซิลลา ลัมสัน, คลิฟตัน สปริงส์, นิวยอร์ก, 9 มีนาคม 1893”

GSAM 208.4คำให้การอีกฉบับจากผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ดังกล่าวข้างต้น:—

GSAM 208เดวิด ซีลีย์

GSAM 208.5“นี่เป็นคำรับรองว่าผมได้อ่านคำให้การข้างต้นของเดวิด ลัมสัน และนางดรูซิลลา ลัมสัน เกี่ยวกับคำชี้แจงของแพทย์ขณะตรวจร่างกายนางอี. จี. ไวท์ ขณะที่เธออยู่ในนิมิต เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1854 ผมได้อยู่ในที่ประชุมครั้งนั้น และได้เห็นการตรวจร่างกายด้วยตาตนเอง ผมเห็นด้วยกับสิ่งที่พี่ลัมสันและนางลัมสันได้กล่าวไว้ และขอเพิ่มเติมว่าผู้ที่ทำการตรวจคือแพทย์เฟลมิงและแพทย์อีกท่านที่อายุน้อยกว่า หลังจากที่นางไวท์ลุกขึ้นยืน ตามที่พวกเขาได้กล่าวไว้ โดยอ้างข้อความจากพระคัมภีร์ แพทย์เฟลมิงได้ขอเทียนที่จุดไฟแล้ว เขาถือเทียนนี้ให้ใกล้ริมฝีปากของเธอมากที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยไม่ทำให้ไหม้ และอยู่ในแนวตรงกับลมหายใจของเธอในกรณีที่เธอหายใจ เปลวไฟไม่กระพริบแม้แต่น้อย จากนั้นแพทย์จึงกล่าวอย่างหนักแน่นว่า ‘เรื่องนี้จบลงแล้วอย่างถาวร ไม่มีลมหายใจในร่างกายของเธอ’” ลงชื่อ “เดวิด ซีลีย์, เฟย์เอต, ไอโอวา, 20 สิงหาคม ค.ศ. 1897”

GSAM 209นายและนาง เอ. เอฟ. ฟาวเลอร์

GSAM 209.1คำแถลงต่อไปนี้เกี่ยวข้องกับการตรวจร่างกายที่ดำเนินการขณะที่นางไวท์กำลังมีนิมิต ณ วอลดรอนส์ฮอลล์ เมืองฮิลส์เดล รัฐมิชิแกน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1857 แพทย์ลอร์ด แพทย์ประจำเมืองฮิลส์เดลที่มีประสบการณ์การรักษา 50 ปี ได้ดำเนินการตรวจร่างกายอย่างละเอียดถี่ถ้วน ซึ่งข้าพเจ้าขอนำเสนอคำให้การดังต่อไปนี้:—

GSAM 209.2“เราอยู่ร่วมในขณะนั้น (ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1857) เมื่อนางอี. จี. ไวท์ ได้รับนิมิตที่ ห้องวอลดรอน ฮอลล์ เมืองฮิลส์เดล ดร. ลอร์ด ได้ทำการตรวจและกล่าวว่า ‘หัวใจของเธอเต้น แต่ไม่มีลมหายใจ มีชีวิตอยู่ แต่ปอดไม่ทำงาน; ผมไม่สามารถอธิบายสภาพนี้ได้.’” ลงนาม “เอ. เอฟ. ฟาวเลอร์, นางเอ. เอฟ. ฟาวเลอร์, ฮิลส์เดล รัฐมิชิแกน, 1 มกราคม 1891.”

GSAM 209ซี. เอส. โกลเวอร์

GSAM 209.3ต่อไปนี้คือคำให้การอีกฉบับเกี่ยวกับนิมิตเดียวกัน:—

GSAM 209.4“ผมอยู่ร่วมเมื่อนางไวท์มีนิมิตที่กล่าวถึงข้างต้น ณ วอลดรอนส์ ฮอลล์ เมืองฮิลส์เดล นอกจากคำให้การข้างต้นแล้ว ผมยังได้ยินแพทย์กล่าวว่าสภาพของนางไวท์ในนิมิตนั้น ‘อยู่นอกเหนือความรู้ของเขา’ เขายังกล่าวอีกว่า ‘มีสิ่งเหนือธรรมชาติบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้’” ลงชื่อ “ซี. เอส. กลอเวอร์, แบทเทิลครีก รัฐมิชิแกน, 19 มกราคม 1891.”

GSAM 209นายและนางคาร์เพนเตอร์

GSAM 209.5นี่คือคำให้การฉบับที่สามเกี่ยวกับคดีเดียวกัน:—

GSAM 209.6“ด้วยนี้ขอรับรองว่า เราได้อยู่ในห้องวอลดรอน ฮอลล์ ที่เมืองฮิลส์เดล รัฐมิชิแกน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1857 เมื่อนางอี. จี. ไวท์ ได้รับนิมิต และในขณะที่อยู่ในสภาพนั้น ได้ถูกแพทย์ลอร์ด ตรวจร่างกาย และเราได้ยินคำแถลงการณ์สาธารณะของเขาเกี่ยวกับกรณีนี้ ตามที่พี่ฟาวเลอร์และนางฟาวเลอร์ ได้กล่าวไว้ข้างต้น” ลงนาม “ดับเบิลยู. อาร์. คาร์เพนเตอร์, เอไลซา คาร์เพนเตอร์, โนเบิลส์วิลล์, รัฐอินเดียนา, 30 สิงหาคม 1891.”

GSAM 210ดี. ที. บูร์โด

GSAM 210.1ต่อไปนี้ ขอเชิญท่านให้ความสนใจกับการทดสอบที่ดำเนินการขณะที่นางไวท์กำลังอยู่ในนิมิต ณ บักส์ บริดจ์, เขตเซนต์ลอว์เรนซ์, รัฐนิวยอร์ก:—

GSAM 210.2“วันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1857 ผมได้เห็นนางเอเลน จี. ไวท์ ในนิมิตเป็นครั้งแรก ผมเคยไม่เชื่อในนิมิต แต่มีเหตุการณ์หนึ่งจากหลายเหตุการณ์ที่ผมอาจกล่าวถึง ซึ่งทำให้ผมมั่นใจว่านิมิตของเธอมาจากพระเจ้า เพื่อให้ใจผมมั่นใจว่าเธอยังหายใจอยู่หรือไม่ ผมจึงวางมือลงบนหน้าอกเธอเป็นเวลานานพอที่จะรู้ว่าไม่มีการเคลื่อนไหวของปอดมากกว่าที่ศพจะมี จากนั้นผมจึงยกมือขึ้นวางบนปากเธอ และบีบรูจมูกเธอระหว่างนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ จนทำให้เธอไม่สามารถหายใจเข้าหรือออกได้ แม้เธอจะต้องการทำเช่นนั้นก็ตาม ผมถือเธอไว้อย่างนี้ด้วยมือประมาณสิบนาที ซึ่งนานพอที่จะทำให้เธอขาดอากาศหายใจในสถานการณ์ปกติ แต่เธอไม่ได้รับผลกระทบจากความทรมานนี้แม้แต่น้อย ตั้งแต่ที่ได้เห็นปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์นี้ ผมไม่เคยมีแนวโน้มที่จะสงสัยในต้นกำเนิดจากพระเจ้าของนิมิตของเธอเลย” ลงชื่อ “ดี. ที. บูร์โด, แบทเทิลครีก รัฐมิชิแกน, 4 กุมภาพันธ์ 1891”

GSAM 210แพทย์ผู้มีพรสวรรค์ในการติดต่อกับวิญญาณ ทดสอบนิมิต

GSAM 210.3ผมจะกล่าวถึงการตรวจทางการแพทย์อีกครั้งหนึ่งที่ผมได้เป็นพยานที่เมืองพาร์ควิลล์, อำเภอเซนต์โจเซฟ, รัฐมิชิแกน, เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1861

GSAM 210.4เมื่อการเทศนาของนางไวท์ต่อผู้ชุมนุมจำนวนมากที่รวมตัวกันที่ศาลาประชุมของคริสตจักรแอ๊ดเวนตีสสิ้นสุดลง พระพรของพระเจ้าได้ลงมาบนตัวเธออย่างน่าทึ่ง และเธอถูกพาเข้าสู่การเห็นนิมิตขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ที่นั่นมีแพทย์บราวน์อยู่ด้วย ซึ่งเป็นชายที่มีร่างกายแข็งแรงและสุขภาพดี แต่เป็นผู้สื่อวิญญาณ เขาเคยกล่าวว่า การเห็นนิมิตของเธอคล้ายกับการสื่อวิญญาณ และหากเธอเห็นนิมิตในขณะที่เขาอยู่ ณ ที่นั้น เขาสามารถนำเธอออกมาจากสภาพนั้นได้ภายในหนึ่งนาที จึงมีการเชิญชวนให้ผู้ที่ต้องการมาข้างหน้า เพื่อตรวจสอบและยืนยันด้วยตนเองถึงสภาพของเธอขณะที่อยู่ในนิมิต แพทย์คนนั้นก้าวออกมา แต่ก่อนที่เขาจะตรวจสอบได้ครึ่งทาง เขาก็หน้าซีดเผือดจนเหมือนคนตาย และตัวสั่นระริกเหมือนใบแอสเพน ศาสนาจารย์ไวท์ถามว่า “แพทย์จะรายงานสภาพของเธอได้ไหม?” เขาตอบว่า “เธอไม่หายใจแล้ว” แล้วรีบเดินไปยังประตู ผู้ที่อยู่ใกล้ประตูและรู้ถึงคำโอ้อวดของเขาจึงกล่าวว่า “กลับไปและทำตามที่คุณพูดไว้สิ; นำผู้หญิงคนนั้นออกจากนิมิต” ในสภาพที่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาจับมือจับประตู แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดจนกระทั่งผู้ที่อยู่ใกล้ประตูถามว่า “หมอครับ มีเรื่องอะไรครับ?” เขาตอบว่า “มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้; ปล่อยผมออกจากบ้านนี้เถอะ” แล้วเขาก็วิ่งออกไป

GSAM 211.1เห็นได้ชัดว่าวิญญาณที่ควบคุมเขาในฐานะสื่อกลาง ไม่สามารถอยู่นิ่งสงบได้เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่ควบคุมนางไวท์ในนิมิต เช่นเดียวกับผู้ถูกผีสิงในสมัยพระผู้ช่วยให้รอด ซึ่งถามว่า “ท่านมาที่​นี่​เพื่อจะทรมานพวกเราก่อนเวลาหรือ?”¹³

GSAM 211.2ในสถานการณ์นี้ มีจุดคล้ายคลึงกับสิ่งที่บันทึกไว้ในประสบการณ์ของศาสดาดาเนียล เมื่อเขาเข้าสู่การเห็นนิมิตโดยพระวิญญาณของพระเจ้า ชาวคาลเดียที่อยู่ในที่นั้น — คนต่างศาสนาที่ไม่รู้จักพระวิญญาณนั้น — ต่างรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง และ “วิ่งไปซ่อนเสีย”¹⁴

GSAM 211มิสฮาร์มอนได้รับคำสั่งให้เล่าถึงนิมิตของเธอ

GSAM 211.3ประมาณหนึ่งสัปดาห์หลังจากนิมิตครั้งแรกของเธอ ในการประชุมที่จัดขึ้นที่บ้านของพ่อเธอ มิสฮาร์มอนได้รับนิมิตครั้งที่สอง ซึ่งเธอได้รับคำสั่งให้แจ้งให้ผู้อื่นทราบถึงสิ่งที่ได้รับการเปิดเผยแก่เธอ เธอรู้สึกสับสนอย่างยิ่งว่าจะทำตามคำสั่งของพระเจ้าได้อย่างไร สุขภาพของเธอแย่มากจนเธอต้องทนทุกข์ทรมานทางร่างกาย และตามความปรากฏแล้ว เธอมีเวลาเหลืออยู่เพียงไม่นาน เธออายุเพียงสิบเจ็ดปี ตัวเล็กและบอบบาง ไม่คุ้นเคยกับสังคม และโดยธรรมชาติเป็นคนขี้อายและเก็บตัวมาก จนการพบปะกับคนแปลกหน้าทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด เธอได้อธิษฐานอย่างจริงจังเป็นเวลาหลายวัน และจนถึงดึกดื่น เพื่อให้ภาระนี้ถูกยกออกไป และวางลงบนผู้อื่นที่มีความสามารถรับมือได้ดีกว่า แต่แสงแห่งหน้าที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง และคำพูดของทูตสวรรค์ยังคงก้องกังวานอยู่เสมอว่า “จงบอกให้ผู้อื่นทราบถึงสิ่งที่เราได้เปิดเผยแก่เธอ”

GSAM 212.1ในขณะที่อยู่ในสภาพจิตใจที่สับสนเช่นนี้ มิสฮาร์มอนได้เข้าร่วมการประชุมอีกครั้งที่จัดขึ้นที่บ้านของพ่อเธอ ในการประชุมครั้งนี้ ผู้เข้าร่วมทุกคนได้ร่วมใจกันอธิษฐานอย่างจริงจังเพื่อเธอ และเธอได้อุทิศตัวให้พระเจ้าอีกครั้ง พร้อมใจที่จะถูกใช้เพื่อความรุ่งโรจน์ของพระองค์ ขณะที่กำลังอธิษฐาน ความมืดมิดที่ห่อหุ้มตัวเธอไว้ก็สลายไป และตามที่เธอเล่าไว้ภายหลัง แสงสว่างเจิดจ้าเหมือนลูกไฟได้เคลื่อนมาทางเธอ และเมื่อแสงนั้นตกลงบนตัวเธอ พลังของเธอก็ถูกถอนออกไป และเธอรู้สึกเหมือนได้อยู่ต่อหน้าพระเยซูและเหล่าทูตสวรรค์ อีกครั้งนั้น พระองค์ตรัสซ้ำว่า “จงบอกให้ผู้อื่นรู้ถึงสิ่งที่เราได้เปิดเผยแก่เจ้า” เธอกล่าวว่าเธอได้วิงวอนอย่างจริงใจว่า หากเธอต้องไปเล่าสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงแสดงให้เธอเห็น เธอขอให้ได้รับการปกป้องไม่ให้เกิดความหยิ่งยโส แล้วทูตสวรรค์ก็บอกเธอว่าคำอธิษฐานของเธอได้รับการตอบรับแล้ว และหากเธออยู่ในอันตรายที่จะเกิดความหยิ่งยโส เธอจะเจ็บป่วย ทูตสวรรค์กล่าวกับเธอว่า “หากเจ้าส่งสารนี้ด้วยความซื่อสัตย์ และอดทนจนถึงที่สุด เจ้าจะได้กินผลจากต้นไม้แห่งชีวิต และดื่มน้ำจากแม่น้ำแห่งชีวิต”

GSAM 212การเยือนเมืองโปแลนด์ รัฐเมน ของมิสฮาร์มอน

GSAM 212.2มิส ฮาร์มอน ได้รับนิมิตว่าเธอต้องไปเมืองโปแลนด์ รัฐเมน และเล่าถึงนิมิตของเธอ วันถัดจากนิมิตครั้งที่สามนี้ ซึ่งทุกคนไม่คาดคิด พี่เขยของเธอได้ขับรถมาจอดหน้าบ้านพ่อเธอ และเสนอตัวจะพาเธอไปเมืองโปแลนด์ ระหว่างที่เธออยู่ที่นั่น เธอได้จัดประชุมและเล่าถึงนิมิตของเธอ ฮาเซน ฟอสส์,¹⁵ ซึ่งกำลังอยู่ในภาวะสิ้นหวัง ไม่สามารถถูกชักจูงให้เข้าร่วมการประชุมได้ แต่เมื่อเขาแนบหูไว้ใกล้ประตูด้านนอก เขาได้ยินเธอเล่าถึงนิมิตนั้น และกล่าวว่า “นิมิตที่เธอเล่ามานั้น คล้ายคลึงกับสิ่งที่ถูกแสดงให้ฉันเห็น จนแทบจะเหมือนว่าสองคนกำลังบรรยายสิ่งเดียวกัน” เช้าวันถัดมา เขาได้พบกับมิสฮาร์มอนโดยไม่ได้คาดคิด และบอกเธอให้ “จงซื่อสัตย์ในการแบกรับภาระ และในการเล่าคำพยานที่พระเจ้าจะประทานให้เธอ และเธอจะไม่ถูกพระเจ้าทอดทิ้ง” ส่วนกับผู้อื่น เขากล่าวว่า “นั่นคือเครื่องมือที่พระเจ้าได้วางภาระนี้ไว้” เขาคงรู้ดี เพราะเขาได้เห็นบุคคลนั้นในนิมิต ซึ่งเขาได้รับแจ้งว่าภาระนั้นได้ “ถูกยกออกจาก” ตัวเขาแล้ว

GSAM 213.1งานของมิสฮาร์มอนตั้งแต่นั้นมาคือการเดินทางไปจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งในรัฐนิวอิงแลนด์ เพื่อเล่าสิ่งที่เธอได้รับเห็นในนิมิต ในบางกรณี เธอได้รับแจ้งในนิมิตว่าควรไปที่ใด และยังได้รับแจ้งด้วยว่าเธอจะพบความยากลำบากอะไรบ้าง ข้อความของเธอเป็นการตักเตือนโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อผู้ที่กำลังหลงทางเข้าสู่คำสอนเกี่ยวกับการเสด็จมาทางจิตวิญญาณของพระคริสต์ และให้กำลังใจทุกคนให้ยึดมั่นในประสบการณ์ในอดีต

GSAM 213.2เธอเล่าถึงประสบการณ์ของเธอว่า: “บางคนหลีกเลี่ยงการทำงานอย่างสิ้นเชิง และตัดความสัมพันธ์กับทุกคนที่ไม่ยอมรับมุมมองของพวกเขาในเรื่องนี้.... พระเจ้าได้เปิดเผยข้อผิดพลาดเหล่านี้ให้ฉันเห็นในนิมิต และส่งฉันไปยังลูกๆ ของพระองค์ที่หลงทางเพื่อประกาศให้พวกเขาทราบ; แต่หลายคนในจำนวนนั้นปฏิเสธข้อความนี้อย่างสิ้นเชิง และกล่าวหาฉันว่ากำลังปรับตัวให้เข้ากับโลก ในทางตรงกันข้าม ผู้ที่เรียกตัวเองว่าชาวแอ๊ดเวนตีส แต่เพียงในนาม ได้กล่าวหาฉันว่าคลั่งศาสนา และฉันถูกกล่าวหาอย่างผิดๆ และโดยบางคนอย่างชั่วร้าย ว่าฉันเป็นผู้นำของลัทธิคลั่งศาสนา ซึ่งความจริงแล้วฉันกำลังพยายามกำจัดมันให้หมดไป”¹⁶ เรื่องนี้เราจะเรียนรู้เพิ่มเติมอย่างละเอียดในบทต่อไป