บทที่ 11 — ข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สอง
GSAM 171.1“ทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งตามไปประกาศว่า ‘บาบิโลนมหานครนั้นล่มจมแล้ว ล่มจมแล้ว เพราะว่านครนั้นทำให้ประชาชาติทั้งปวงดื่มเหล้าองุ่นแห่งความเดือดดาลของเธอในการล่วงประเวณี’”1
GSAM 171.2“นายเจ้าของบ้านก็โกรธ จึงสั่งผู้รับใช้ว่า ‘จงออกไปโดยเร็วตามถนนใหญ่และตรอกน้อยในเมือง พาคนจน คนพิการ คนง่อย และคนตาบอดเข้ามาที่นี่’”2
GSAM 171.3พระเจ้าผ่านผู้รับใช้ของพระองค์ได้ปลุกโลกด้วยข้อความว่า “ถึงเวลาที่พระองค์จะทรงพิพากษาแล้ว”—ข้อความที่ประชาชนผู้อ้างตัวว่าเป็นของพระองค์ทุกคนอาจรวมตัวกันได้ หากพวกเขาต้องการ นี่คือคำเชิญแรกสู่ “งานเลี้ยง” แห่งการแต่งงาน ซึ่งได้ประกาศ แก่ “คนทั้งหลายที่ได้รับเชิญไว้”3 เมื่อคำเชิญนี้ถูกเพิกเฉยด้วยข้ออ้างต่าง ๆ จึงมีคำเชิญครั้งที่สอง ซึ่งสอดคล้องกับข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สอง4 ด้วยคำเชิญนี้ พระเจ้าได้แยกชนชาติหนึ่งออกมา เพื่อก้าวไปจนถึงปลายยุคสมัย พร้อมกับแสงสว่างแห่งความจริงของพระองค์ที่ก้าวหน้าไปเรื่อย ๆ
GSAM 171คำเชิญครั้งที่สองสู่ งานเลี้ยงสมรส
GSAM 171.4ข้อความที่สอง — ซึ่งตามมาหลังเสียงร้องในชั่วโมงการพิพากษา — กล่าวว่า “บาบิโลนมหานครนั้นล่มจมแล้ว ล่มจมแล้ว เพราะว่านครนั้นทำให้ประชาชาติทั้งปวงดื่มเหล้าองุ่นแห่งความเดือดดาลของเธอในการล่วงประเวณี” และคำเชิญครั้งที่สองสู่งานเลี้ยงมีข้อความว่า “จงออกไปโดยเร็วตามถนนใหญ่และตรอกน้อยในเมือง พาคนจน คนพิการ คนง่อย และคนตาบอดเข้ามาที่นี่” ในบทพระคัมภีร์แต่ละบทนี้ ประชาชนที่อ้างว่าเป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้าถูกเรียกว่า “เมือง” ด้วยความเชื่อที่ขัดแย้งและสับสนของพวกเขา พวกเขาจึงถูกเรียกว่า “บาบิโลน” จากบทพระคัมภีร์อีกบทที่กล่าวถึงยุคสุดท้าย เราเห็นว่าก่อนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมา ประชาชนของพระองค์จะถูกเรียกให้ออกจาก “บาบิโลน”: “บาบิโลนมหานครล่มจมแล้ว ล่มจมแล้ว กลายเป็นที่อาศัยของผีปิศาจ เป็นที่คุมขังของผีโสโครกทุกอย่าง และเป็นกรงของนกทุกอย่างที่ไม่สะอาดและน่าเกลียด.... ชนชาติของเรา จงออกมาจากนครนั้นเถิด เพื่อท่านทั้งหลายจะไม่มีส่วนในการบาปของนครนั้น และเพื่อท่านจะไม่ต้องรับภัยพิบัติที่จะเกิดแก่นครนั้น”5
GSAM 172“จงระลึกถึงสิ่งที่ท่านได้ฟัง”
GSAM 172.1ในคำกล่าวถึงคริสตจักรซาร์ดิส เราอ่านว่า “เหตุฉะนั้น เจ้าจงระลึกว่าเจ้าได้รับและได้ยินอะไร จงยึดไว้ให้มั่นและกลับใจเสียใหม่ ฉะนั้นถ้าเจ้าไม่เฝ้าระวัง เราจะมาหาเจ้าเหมือนอย่างขโมย และเจ้าจะไม่รู้ว่าเราจะมาหาเจ้าเมื่อไร”6 ดูเหมือนว่าคริสตจักรซาร์ดิสได้รับการนำออกมาโดยการปฏิรูปศาสนา หลังจากช่วงเวลาที่มืดมิดของงานของ “เยเซเบล” — คริสตจักรที่ละทิ้งความเชื่อ คริสตจักรซาร์ดิสได้รับการบอกเล่าว่าเธอเคยเป็นคริสตจักรที่มีชีวิต แต่เมื่อเธอได้ยินและปฏิเสธคำสอนเกี่ยวกับการเสด็จมาของพระเจ้า เธอจึงวางตัวเองไว้ในสถานการณ์ที่อาจถูกเหตุการณ์นั้นจับได้เหมือน “ขโมยที่มาในเวลากลางคืน” ดังนั้น ตามที่อัครทูตเปาโลได้กล่าวไว้ใน 1 เธสะโลนิกา 5:1-5 สภาพของผู้ที่ร้องว่า “สงบสุขและปลอดภัยแล้ว” เมื่อการเสด็จมาของพระเจ้าใกล้จะถึง จะเป็นเช่นนั้น ผู้ที่ติดตามแสงสว่างแห่งความจริงถูกเรียกว่า “บุตรของกลางวัน” และพระเจ้าจะไม่เสด็จมาหาพวกเขาเหมือนโจร
GSAM 172.2ในคำบรรยายเชิงพยากรณ์เกี่ยวกับเจ็ดคริสตจักรนี้ เราเห็นว่าการล่มสลายของคริสตจักรซาร์ดิส ตามมาทันทีด้วยคริสตจักรฟิลาเดลเฟีย หรือ (ตามความหมายของคำนี้) คริสตจักรแห่งความรักพี่น้อง แท้จริงแล้ว ผู้เชื่อ 50,000 คนนั้น ได้รับการนำออกมาจากคริสตจักรต่าง ๆ ผ่านข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สอง และรวมตัวกันในสายสัมพันธ์แห่งความรักพี่น้องเดียว บนความจริงหลักอันยิ่งใหญ่เกี่ยวกับการเสด็จมาของพระคริสต์ที่ใกล้จะถึง
GSAM 173วิธีที่ข้อความที่สองถูกประกาศ
GSAM 173.1Midnight Cry วันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1844 มีคำแถลงการณ์ของศาสนาจารย์ เจ. วี. ไฮมส์ เกี่ยวกับข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สอง และสถานการณ์ที่นำไปสู่การประกาศข้อความดังกล่าว จดหมายของเขาลงวันที่ แมคคอนเนลส์วิลล์ รัฐโอไฮโอ วันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1844 มีเนื้อหาดังนี้:—
GSAM 173.2“เมื่อเราเริ่มงานร่วมกับพี่มิลเลอร์ในปี ค.ศ. 1840 เขาได้บรรยายมาแล้วเก้าปี ในช่วงเวลานั้น เขาแทบจะอยู่เพียงลำพัง แต่ความพยายามของเขาไม่เคยหยุดยั้งและมีประสิทธิผลในการปลุกคนที่มีความเชื่อทางศาสนาให้หันไปยังความหวังที่แท้จริงของคริสตจักร และการเตรียมตัวที่จำเป็นสำหรับการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า รวมถึงการปลุกทุกกลุ่มของผู้ที่ยังไม่กลับใจให้ตระหนักถึงสภาพที่หลงทางของตนเอง และความจำเป็นที่จะต้องกลับใจทันทีและหันกลับไปหาพระเจ้า เพื่อเตรียมตัวรับเจ้าบ่าวอย่างสงบเมื่อพระองค์เสด็จมา นั่นคือเป้าหมายหลักของการทำงานของเขา เขาไม่ได้พยายามชักจูงผู้คนให้เข้าร่วมนิกายหรือกลุ่มศาสนาใด
GSAM 173.3“เมื่อเราเชื่อมั่นในความจริงว่าวันการเสด็จมาของพระเจ้าอยู่ใกล้แล้ว และยอมรับหลักคำสอนนี้อย่างเปิดเผย เราก็มีมุมมองเดียวกัน และดำเนินแนวทางเดียวกันในหมู่กลุ่มนิกายต่าง ๆ ที่เราได้รับการเรียกให้ทำงานตามพระประสงค์ของพระเจ้า เราบอกกับผู้รับใช้และคริสตจักรว่า การทำให้พวกเขาแตกแยก หรือก่อให้เกิดความแตกแยกและความสับสนนั้น ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของภารกิจของเรา: เรามีเป้าหมายที่ชัดเจนเพียงอย่างเดียว คือการ ‘ร้องเตือน’ ถึงคำพิพากษาที่ ‘อยู่ใกล้ประตู’ และชักจูงเพื่อนมนุษย์ให้เตรียมตัวรับเหตุการณ์นั้น.... บรรดาผู้รับใช้พระเจ้าและสมาชิกที่รับประโยชน์จากงานของเรา แต่ยังไม่ยอมรับหลักคำสอนนี้อย่างจริงใจ ได้เห็นว่าพวกเขาต้องเลือกระหว่างการเดินตามหลักคำสอนนี้ และประกาศและรักษาไว้ หรือในวิกฤตที่กำลังจะมาถึง พวกเขาจะเผชิญความยากลำบากกับผู้เชื่อที่แน่วแน่และมั่นคง ดังนั้น พวกเขาจึงตัดสินใจต่อต้านหลักคำสอนนี้ และกำหนด — บางคนด้วยวิธีหนึ่ง บางคนด้วยอีกวิธี — ที่จะปิดกั้นเรื่องนี้ ซึ่งทำให้พี่น้องของเราที่อยู่ท่ามกลางพวกเขาต้องอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากที่สุด ส่วนใหญ่ในจำนวนนั้นรักคริสตจักรของตนเอง และไม่สามารถคิดถึงการจะจากไปได้ แต่เมื่อพวกเขาถูกเยาะเย้ย ถูกกดขี่ และถูกตัดขาดจากสิทธิพิเศษและความสุขที่เคยมีมาด้วยวิธีต่าง ๆ และเมื่อ ‘อาหารตามเวลา’ ถูกปฏิเสธไม่ให้พวกเขาได้รับ และเสียงเพลงล่อลวงของ ‘สงบสุขและปลอดภัยแล้ว’ ดังก้องในหูพวกเขาจากวันสะบาโตหนึ่งสู่วันสะบาโตอีกวัน พวกเขาก็ถูกถอนตัวจากความชื่นชอบในพรรคพวกของตนอย่างรวดเร็ว และลุกขึ้นด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ สลัดทิ้งแอก และร้องขึ้นว่า ‘ชนชาติของเรา จงออกมาจากนครนั้นเถิด’.
GSAM 174ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
GSAM 174.1“สถานการณ์นี้ทำให้เราอยู่ในตำแหน่งที่ยากลำบาก (1) เพราะเรากำลังอยู่ใกล้สิ้นยุคการพยากรณ์ของเรา ซึ่งเราคาดหวังว่าพระเจ้าจะรวบรวมประชาชนของพระองค์ทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียว; และ (2) เราได้ประกาศคำสอนที่แตกต่างมาตลอด; และเมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป การที่เราจะร่วมเสียงเรียกร้องให้แยกตัวและแตกแยกจากคริสตจักรที่รับเราและข้อความของเรา จะถูกมองว่าเป็นการไม่ซื่อสัตย์ของเรา ดังนั้น เราจึงลังเล และยังคงยึดมั่นในจุดยืนเดิมของเรา จนกระทั่งคริสตจักรและคณะผู้รับใช้ผลักดันเรื่องนี้ไปไกลถึงขั้นที่เราต้องด้วยความเกรงกลัวพระเจ้า ยืนหยัดปกป้องความจริงและลูกๆ ของพระเจ้าที่ถูกกดขี่
GSAM 174แบบอย่างของอัครทูตสำหรับแนวทางของเรา
GSAM 174.2“‘เปาโลเข้าไปกล่าวโต้แย้งในธรรมศาลาด้วยใจกล้าสิ้นสามเดือน ชักชวนให้เชื่อในสิ่งที่กล่าวถึงอาณาจักรของพระเจ้า แต่บางคนมีใจแข็งกระด้างไม่เชื่อและพูดหยาบช้าเรื่องทางนั้นต่อหน้าชุมนุมชน เปาโลจึงแยกไปจากเขาและพาพวกสาวกไปด้วย แล้วท่านได้ไปโต้แย้งกันทุกวันในห้องประชุมของท่านผู้หนึ่งชื่อ ทีรันนัส’7 จนกระทั่ง ‘มีหลายคนใจแข็ง’ และ ‘พูดร้ายเกี่ยวกับทางนั้น [การมาของพระเจ้า] ต่อหน้าประชาชน’ พี่น้องของเราจึงถูกกระตุ้นให้ออกมาและแยกตัวออกจากคริสตจักร พวกเขาไม่อาจทนต่อ ‘คำพูดร้าย’ ของ ‘ผู้รับใช้ชั่ว’ ได้ และคริสตจักรที่ยังคงดำเนินตามทางแห่งการกดขี่และ ‘คำพูดร้าย’ ต่อผู้ที่กำลังรอคอย ‘ความหวังอันเป็นสุข’ นั้น สำหรับพวกเขาแล้ว ก็ไม่ใช่อื่นใดนอกจากลูกสาวของบาบิโลนลึกลับ พวกเขาจึงประกาศเช่นนั้น และก้าวเข้าสู่เสรีภาพแห่งข่าวประเสริฐ และแม้ว่าเราอาจไม่เห็นพ้องกันทั้งหมดว่าอะไรคือบาบิโลน แต่เราเห็นพ้องกันในการแยกตัวทันทีและอย่างเด็ดขาดจากทุกคนที่คัดค้านคำสอนเกี่ยวกับการเสด็จมาและราชอาณาจักรของพระเจ้าที่ใกล้จะมาถึง เราเชื่อว่านี่คือเรื่องชีวิตและตาย การยังคงผูกพันกับองค์กรที่พูดอย่างไม่จริงจังหรือต่อต้านการเสด็จมาของพระเจ้านั้นคือความตาย ส่วนการหลุดพ้นจากประเพณีของมนุษย์ทั้งหมด ยืนหยัดบนพระวจนะของพระเจ้า และเฝ้ารอการเสด็จมาของพระเจ้าทุกวันนั้นคือชีวิต ดังนั้น เราจึงกล่าวกับทุกคนที่ติดอยู่ในแอกแห่งการเป็นทาสด้วยวิธีใดก็ตามว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “เหตุฉะนั้นเจ้าจงออกจากหมู่พวกเขาเหล่านั้น และจงแยกตัวออกจากเขาทั้งหลาย อย่าแตะต้องสิ่งซึ่งไม่สะอาด แล้วเราจึงจะรับพวกเจ้าทั้งหลาย เราจะเป็นบิดาของพวกเจ้าและพวกเจ้าจะเป็นบุตรชายบุตรสาวของเรา” องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพทั้งสิ้นได้ตรัสดังนั้น’”8
GSAM 175การต่อต้านที่อธิบายไม่ได้
GSAM 175.1วิลเลียม มิลเลอร์ กล่าวถึงความขัดแย้งที่มีอยู่ในขณะนั้นระหว่างคริสตจักรกับชาวแอ๊ดเวนตีสดังนี้:—
GSAM 175.2“เป็นเรื่องที่ผิดธรรมชาติและไม่อาจเข้าใจได้เลยที่คริสตจักรต่างๆ จะปฏิเสธหลักคำสอนนี้และสมาชิกของพวกเขาเพราะความหวังอันประเสริฐนี้ ฉันรู้ว่าคริสตจักรบางแห่งในนิกายแบ๊บติสต์กล่าวว่าพวกเขาไม่ปฏิเสธพวกเขาเพราะความเชื่อ แต่เพราะการร่วมพิธีศีลมหาสนิทกับผู้เชื่อในพระเยซูผู้เสด็จมาอีกครั้ง ดังนั้น หากไม่ใช่เพราะความเชื่อในพระผู้ช่วยให้รอดที่จะเสด็จมาอีกครั้ง แล้วทำไมฉันจึงถูกปฏิเสธไม่ให้ขึ้นเทศนาบนแท่นเทศนาของพวกเขา ทั้งที่ฉันไม่เคยร่วมพิธีศีลมหาสนิทกับคริสตจักรอื่นใดนอกจากคริสตจักรแบ๊บติสต์? นี่เป็นข้ออ้างที่ผิด แต่ข้ออ้างนี้ไม่อาจเป็นข้ออ้างของกลุ่มเมธอดิสต์และเพรสไบทีเรียนได้ เพราะพวกเขาเชื่อในการร่วมศีลมหาสนิทแบบผสม แล้วพวกเขาตัดสิทธิ์ใครออกไปเพื่ออะไร? ข้าพเจ้าได้ยินว่ามีบางคนถูกตัดสิทธิ์เพราะ ‘ร้องเพลงสรรเสริญ’ ด้วยทำนองเพลงการเสด็จมาครั้งที่สอง; บางคนถูกตัดสิทธิ์เพราะถูกกล่าวหาว่าบ้าคลั่ง ทั้งที่หลักฐานทั้งหมดที่แสดงว่าพวกเขาบ้าคลั่งก็คือ การที่พวกเขากำลังเฝ้ารอพระคริสต์ โอ พระเจ้า ‘ขอโปรดอภัยโทษเขา เพราะว่าเขาไม่รู้ว่าเขาทำอะไร’”
GSAM 176สตอร์สเกี่ยวกับท่าทีของคริสตจักร
GSAM 176.1จอร์จ สตอร์ส ได้กล่าวถึงท่าทีของคริสตจักรต่อชาวแอ๊ดเวนตีส ด้วยคำพูดดังต่อไปนี้:—
GSAM 176.2“ในจำนวนพวกเขา ณ ขณะนี้ มีใครบ้างที่ไม่ได้กล่าวว่า ‘ข้าพเจ้านั่งเป็นราชินี’? และมีใครบ้างที่ไม่ได้พอใจกับความคิดที่ว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะพิชิตโลก และโลกนั้นจะต้องอยู่ภายใต้ความเชื่อของพวกเขา? มีใครบ้างที่จะยอมให้ผู้ใดอยู่ท่ามกลางพวกเขาอย่างสงบสุข โดยที่ผู้นั้นประกาศความเชื่อในความมาเยือนของพระเจ้าที่อยู่ใกล้ประตูอย่างเปิดเผยและไม่เกรงกลัว? เงื่อนไขของการอยู่ท่ามกลางพวกเขาโดยไม่ถูกรบกวน ไม่ใช่หรือว่าท่านต้อง ‘งดเว้นโดยสิ้นเชิง’ จากการแสดงออกความเชื่อต่อสาธารณะเกี่ยวกับการเสด็จมาของพระเจ้าในปีนี้ ไม่ว่าความเชื่อมั่นของท่านในเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร และไม่ว่าท่านจะรู้สึกว่าการร้องว่า ‘จงยำเกรงพระเจ้า และถวายสง่าราศีแด่พระองค์ เพราะถึงเวลาที่พระองค์จะทรงพิพากษาแล้ว’ นั้นสำคัญเพียงใด?”
GSAM 176คำพยานของแมนส์ฟิลด์
GSAM 176.3แอล. ดี. แมนส์ฟิลด์, ที่เขียนจาก โอไนดา, รัฐนิวยอร์ก, วันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1844, ให้คำพยานดังนี้:—
GSAM 176.4“พระเจ้ากำลังทรงเคลื่อนไหวในจิตใจของลูกๆ ที่รักของพระองค์ ซึ่งกำลังรอคอยพระเจ้าจากสวรรค์ และทรงนำพวกเขาไม่เพียงแต่ให้ฟังคำของทูตสวรรค์ ‘ผู้ถือข่าวประเสริฐนิรันดร์มาประกาศว่า เวลาแห่งการพิพากษาของพระองค์ได้มาถึงแล้ว’ แต่ยังให้เชื่อฟังคำสั่งที่ตามมาด้วยว่า ‘ชนชาติของเรา จงออกมาจากนครนั้นเถิด’! ผมเชื่อมั่นยิ่งกว่าที่เคยว่า องค์กรทางศาสนาในปัจจุบันเป็นส่วนสำคัญของบาบิโลนนั้น ซึ่งจะถูกทำลายลงอย่างรุนแรง และจะไม่เหลือร่องรอยใดอีกเลย.... อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าในบางองค์กร ความคล้ายคลึงกับ เขาสัตว์น้อย นั้นชัดเจนที่สุด ตัวอย่างบางประการจะช่วยให้เข้าใจเรื่องนี้ได้ดียิ่งขึ้น
GSAM 176การสำแดงจิตใจของฝูงชนอันธพาล
GSAM 176.5“มีพี่น้องผู้หนึ่งที่เคยทำงานอย่างประสบความสำเร็จอย่างยิ่งในภูมิภาคนี้ ในการประกาศการเสด็จมาของพระเจ้า ได้นัดหมายที่จะไปบรรยายที่สถานที่หนึ่ง ณ เวลาที่กำหนด พระเจ้าทรงจัดให้เขาอยู่ห่างจากสถานที่นัดหมายถึงสิบหกไมล์ แต่มีผู้รับใช้ของ _____ อยู่ ณ ที่นั้น นำกลุ่มฝูงชนมา พร้อมด้วยน้ำมันดินและขนนก เพื่อจะนำไปใช้กับผู้รับใช้ของพระเจ้าผู้สูงสุดนั้น ผู้รับใช้คนเดียวกันนี้เริ่มจัดการประชุมที่ยาวนานขึ้นไม่นานหลังจากนั้น แต่ทุกอย่างกลับเย็นชาและแข็งกระด้างดั่งธารน้ำแข็งทางเหนือ—ไม่มีวิญญาณใดที่ตื่นขึ้นหรือกลับใจเลย ในที่สุด ผู้รับใช้คนนั้นกล่าวว่า เขาเชื่อว่าเขา ‘ต้องนั่งในที่นั่งของผู้กังวล’
GSAM 177.1“ผู้นำกลุ่มในหมู่บ้านนี้ตั้งแต่เราเริ่มจัดประชุมที่นี่มา ได้กล่าวกับกลุ่มของเขาว่า หากมีใครมาที่บ้านเขาและบอกว่าเขาเชื่อว่าพระคริสต์จะเสด็จมาในปีนี้ เขาจะไล่คนนั้นออกไปจากบ้าน”
GSAM 177หน้าที่ต่อคริสตจักร
GSAM 177.2ที่จุดนี้ เราจะนำเสนอคำพยานจากคำปราศรัยที่ประชุมผู้เชื่อเรื่องการมาครั้งที่สอง ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1844 และลงนามโดย วิลเลียม มิลเลอร์, เอลอน กาลูชา, เอ็น. เอ็น. ไวติง, อพอลลอส เฮล และ เจ. วี. ไฮมส์ พวกเขากล่าวว่า:—
GSAM 177.3“เกี่ยวกับหน้าที่ของเราต่อคริสตจักร เราอาจกล่าวเพิ่มเติมได้อีกเล็กน้อย ความเสี่ยงในเรื่องนี้ เช่นเดียวกับกรณีอื่น ๆ ส่วนใหญ่ ดูเหมือนจะอยู่ที่ความสุดโต่ง รูปแบบแรกของความเสี่ยงคือการยอมให้อำนาจของคริสตจักรที่เราร่วมสังกัดอยู่บังคับให้เราต้องนิ่งเงียบในประเด็นหน้าที่เช่นนี้ เราไม่สงสัยเลยว่า มีคนนับพันที่ได้นำตัวเองเข้าสู่การถูกพิพากษาต่อหน้าพระเจ้า โดยการยอมตามข้อเรียกร้องที่ไม่สอดคล้องกับพระคัมภีร์ของคริสตจักรของพวกเขาในเรื่องนี้ ซึ่งหากพวกเขาได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่และซื่อสัตย์ พวกเขาก็จะอยู่ในสภาพที่ปลอดภัยกว่ามาก และมีประโยชน์มากกว่า แม้พวกเขาอาจถูกเรียกให้ทนทุกข์ทรมานด้วยก็ตาม
GSAM 177.4“รูปแบบอันตรายที่สอง คือการยอมแพ้ต่อจิตวิญญาณแห่งการแก้แค้นต่อคริสตจักร เนื่องจากความไม่ยุติธรรมที่พวกเขากระทำต่อเรา และเปิดสงครามอย่างไม่เลือกหน้าต่อองค์กรทั้งหมดดังกล่าว ส่วนหน้าที่ของชาวแอ๊ดเวนตีสต่อคริสตจักรที่พวกเขาอาจเกี่ยวข้องอยู่ หากเราถูกเรียกให้ให้คำแนะนำ เราไม่อาจให้คำแนะนำใดที่สามารถนำไปใช้ทั่วไปได้ พวกเขาต้องกระทำด้วยความเกรงกลัวพระเจ้า ตามที่สถานการณ์ของกรณีนั้นกำหนด
GSAM 178.1“อย่างไรก็ตาม เราควรมีความแน่วแน่ในการปฏิบัติหน้าที่ของเรา โดยประกาศความจริงในทุกโอกาสที่เหมาะสมและสมควร และหากการกระทำเช่นนี้ทำให้คริสตจักรไม่พอใจ และพวกเขาขู่ว่าจะขับไล่เราออกหากเราไม่เงียบ (แม้ว่าหากเราเห็นว่าควรยุติความสัมพันธ์กับคริสตจักรอย่างสันติ ก็อาจเป็นทางที่ดีกว่า) ให้เราปฏิบัติหน้าที่ของเรา และเมื่อถูกขับไล่ ให้อดทนต่อความไม่ยุติธรรม และพร้อมใจกับพระผู้เป็นเจ้าของเรา ‘ออกไปนอกประตูเมือง ถือความอับอายของพระองค์’”
GSAM 178.2จากคำอ้างอิงเหล่านี้เกี่ยวกับการกระทำของคริสตจักรต่อผู้ที่ประกาศข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง เราสามารถเห็นได้ชัดเจนว่า ผลแรกจากการส่งคำเชิญครั้งที่สองนี้ไปยัง “งานเลี้ยง” คือ ผู้ที่ถูกรวบรวมเข้าในคอกจิตวิญญาณเดียวกันนั้น ถูกกล่าวถึงว่าเป็น “ผู้พิการ” “ผู้เดินกะเผลก” และ “ผู้ตาบอด” ซึ่งชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนถึงการปฏิบัติที่ไม่ดีที่พวกเขาได้รับจาก “การตี” ของ “ผู้รับใช้ร่วม” ของพวกเขา ซึ่งพวกเขาถูกแยกออกจากกลุ่มนั้น
GSAM 178ชนชาติที่แยกออกมาและได้รับการเลือกเพื่อรับความจริงใหม่
GSAM 178.3วัตถุประสงค์ของพระเจ้าสามารถเห็นได้ชัดเจนในการนำประชาชนกลุ่มหนึ่งออกมาอย่างชัดเจน ภายใต้การประกาศข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สอง — การเรียกครั้งที่สองสู่ “งานเลี้ยง” — และ “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” ความจริงอันล้ำค่าสำหรับวันสุดท้ายต้องถูกค้นพบและประกาศ — งานนี้ไม่อาจทำได้ในคริสตจักรที่ “ถูกผูกมัดด้วยหลักความเชื่อ” เช่นเดียวกับการประกาศข่าวประเสริฐให้โลกฟังไม่อาจสำเร็จได้โดยคริสตจักรอัครทูตขณะที่ยังคงมีความสัมพันธ์กับนิกายยิว พระเจ้าทรงเรียกให้มีการแยกตัวในที่นั้น9 และพระองค์ยังทรงเรียกให้ผู้เชื่อในยุคการเสด็จมาแยกตัวจากผู้ที่พยายามจะกักขังพวกเขาไว้ในวงของหลักความเชื่อของพวกเขา
GSAM 179“Six Sermons” ของสตอร์ส
GSAM 179.1ไม่นานหลังจากการออกจากคริสตจักรเหล่านี้ เราสังเกตว่าแสงสว่างได้มาถึงกลุ่มผู้เชื่อการเสด็จมาอีกครั้งในเรื่องการลงโทษในอนาคต ตามที่ระบุไว้ในหนังสือเล่มเล็ก “Six Sermons” ของ จอร์จ สตอร์ส ซึ่งแสดงจุดยืนว่า มนุษย์โดยธรรมชาติเป็นสิ่งที่มีวันตาย; ผู้ตายจะอยู่ในภาวะไร้สติระหว่างการตายและการฟื้นคืนชีพ; การลงโทษสุดท้ายของคนอธรรมคือการสูญสิ้นอย่างสิ้นเชิง; และความอมตะเป็นของขวัญจากพระเจ้า ซึ่งจะได้รับได้เพียงผ่านความเชื่อในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเท่านั้น
GSAM 179.2ชาวแอ๊ดเวนตีสนับพันคนยอมรับหลักคำสอนเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์นี้ แต่ไม่ใช่ทุกคน การปฏิเสธหลักคำสอนนี้ไม่ก่อให้เกิดความสับสนในหมู่พวกเขา เนื่องจากถูกมองว่าเป็นเพียงเรื่องความเชื่อเท่านั้น และไม่ใช่การทดสอบสถานะทางศีลธรรม ดังนั้น ความพยายามร่วมกันในการเตือนโลกถึงการเสด็จมาใกล้ของพระคริสต์จึงไม่ถูกขัดจังหวะ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้กลับก่อให้เกิดความโกรธแค้นจากคริสตจักรต่างๆ ต่อพวกเขา
GSAM 179ไม่สามารถหักล้าง “Six Sermons” ได้
GSAM 179.3ศาสนาจารย์นิกายเมธอดิสต์ในเมืองที่ฉันอาศัยอยู่ ซึ่งเคยร่วมประกาศคำสอนเรื่องการมาครั้งที่สองของพระเยซูในปี ค.ศ. 1843 ได้รับหนังสือ “Six Sermons” มาอ่าน และยอมรับกับสมาชิกในคริสตจักรว่าท่านไม่สามารถโต้แย้งคำสอนนั้นได้ แต่เมื่อพบว่าสมาชิกในคริสตจักรของท่านหลายคนกำลังยอมรับคำสอนนั้น ท่านจึงแนะนำให้คนอื่น ๆ ไม่ควรอ่านหนังสือนั้น เพราะ “หากอ่านแล้วก็จะเชื่อคำสอนนั้น” ในเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 1844 หลังจากที่ศาสนาจารย์ท่านนี้กลับจากการประชุมประจำปี ท่านได้ลุกขึ้นบนธรรมาสน์และประกาศปฏิเสธหลักคำสอนเรื่องการเสด็จมาอย่างเปิดเผย พร้อมทั้งขออภัยจากคริสตจักรอย่างถ่อมตัว ที่เคยเชิญผู้บรรยายมาพูดในโบสถ์
GSAM 179ถูกไต่สวนในข้อหาสอนนอกรีต
GSAM 179.4การกระทำของผู้นำศาสนาครั้งนี้ตามมาอย่างรวดเร็วด้วยความพยายามที่จะจัดการกับผู้เชื่อในคำสอนเรื่องการเสด็จมาใหม่ด้วยข้อหาความผิดทางศาสนา; แต่เนื่องจากพวกเขาได้รับอนุญาตให้ชี้แจงคดีของตนเองจากพระคัมภีร์ คริสตจักรจึงไม่ได้รับชัยชนะใดๆ หลายคนถูกขับออกจากคริสตจักรนี้เพราะวิถีชีวิตของพวกเขาไม่สอดคล้องกับระเบียบวินัยของคริสตจักร และอีกหลายคนถอนตัวออกไปเนื่องจากการขับไล่สมาชิกเหล่านี้ ซึ่งความเชื่อของพวกเขาไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าขัดแย้งกับพระคัมภีร์ ดังนั้น หลักคำสอนเรื่องการเสด็จมาจึงถูกกีดกันออกจากคริสตจักรนี้อย่างถาวร ทั้งที่ก่อนหน้านี้ มีผู้คนนับร้อยได้พบพระผู้ช่วยให้รอดและได้รับความสุขในพระเจ้าที่นั่น
GSAM 180.1สิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองบ้านเกิดของฉันก็เกิดขึ้นในคริสตจักรอีกหลายร้อยแห่งทั่วประเทศเช่นกัน ผู้ที่ถูกพี่น้องเดิมปฏิบัติเช่นนี้ ได้พบความปลอบประโลมใจอย่างมากในคำพูดของผู้เผยพระวจนะอิสยาห์: “เจ้าผู้ตัวสั่นเพราะพระวจนะของพระองค์ จงฟังพระวจนะของพระเยโฮวาห์ ‘พี่น้องของเจ้าผู้ซึ่งเกลียดชังเจ้า และเหวี่ยงเจ้าออกไปเพราะเห็นแก่นามของเรา ได้พูดว่า “ขอพระเยโฮวาห์ทรงรับเกียรติ” แต่พระองค์จะได้ปรากฏและเป็นความชื่นบานของเจ้า และเขาเหล่านั้นแหละจะต้องได้รับความอาย”10
GSAM 180ความโกรธของผู้ชั่วร้ายที่ปรากฏ
GSAM 180.2เมื่อวันที่คาดว่าพระเจ้าจะเสด็จมายิ่งใกล้เข้ามา ผู้เชื่อก็ยิ่งทุ่มเทในการทำงานมากขึ้น ส่วนคนชั่วก็ยิ่งโกรธแค้นและเยาะเย้ยอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น ดังที่เห็นได้จากคำกล่าวต่อไปนี้ของผู้บรรณาธิการนิตยสาร Midnight Cry ฉบับวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1844:—
GSAM 180.3“ผลที่การเคลื่อนไหวนี้ก่อให้เกิดต่อผู้ชั่วร้าย ยังช่วยยืนยันความเชื่อของเราอย่างลึกซึ้งว่า พระเจ้าทรงอยู่เบื้องหลังการเคลื่อนไหวนี้ด้วย เมื่อลูกๆ ของพระเจ้ามารวมตัวกันเพื่อกราบลงและถ่อมตัวต่อหน้าพระองค์ และเตรียมตัวสำหรับการเสด็จมาของพระองค์ — ซึ่งเป็นการกระทำที่เหมาะสมสำหรับกลุ่มคนบาป ที่สามารถได้รับการช่วยให้รอดได้เพียงด้วยพระคุณ — ผู้ชั่วร้ายก็แสดงความอาฆาตอย่างรุนแรงที่สุด เมื่อเราไม่ได้ประกาศการประชุมของเราไว้ที่ใดนอกจากในนิตยสารของเราเอง และไม่ได้เชิญชวนประชาชนทั่วไปให้มาเข้าร่วม ลูกๆ ของเบเลียลก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างหนาแน่น และก่อความวุ่นวายอย่างมาก ในเย็นวันเสาร์ที่ 12 ของเดือนนี้ [12 ตุลาคม 1844] เราไม่ได้จัดการประชุมที่แท็บเบอร์นาเคิล เพื่อให้ผู้ดูแลอาคาร [ผู้ดูแล] มีโอกาสทำความสะอาดอาคารเพื่อเตรียมรับวันสะบาโต [วันอาทิตย์] แต่กลุ่มผู้ก่อความวุ่นวายได้บุกเข้ามาในอาคาร และปฏิเสธแม้แต่สิทธิพิเศษนั้นด้วย อย่างไรก็ตาม นายกเทศมนตรีได้เข้าแทรกแซงทันทีโดยไม่ได้รับการร้องขอ และขับไล่พวกเขาออกไป
GSAM 181.1“ในการประชุมของเราในวันสะบาโตถัดมา หลังจากที่แท็บเบอร์นาเคิลเต็มไปด้วยผู้เข้าร่วม ฝูงชนหนาแน่นก็มาชุมนุมกันบนถนนด้านหน้าอาคาร โดยหลายคนในจำนวนนั้นโกรธแค้นที่ยังมีผู้เชื่อในการเสด็จมาของพระเจ้า ในช่วงเย็น เนื่องจากความตื่นเต้นของประชาชน จึงไม่มีการประชุมใด ๆ; แต่ถนนก็เต็มไปด้วยกลุ่มผู้ก่อความวุ่นวายตั้งแต่หัวค่ำ; อย่างไรก็ตาม การเข้าแทรกแซงอย่างรวดเร็วของนายกเทศมนตรีและตำรวจที่มีประสิทธิภาพของเขา ได้ทำให้ถนนโล่งขึ้น หลังจากส่งบางคนไปยังสถานีตำรวจ เราสามารถเปรียบเทียบพฤติกรรมของกลุ่มคนนั้นได้กับกลุ่มคนที่ล้อมรอบประตูบ้านของโลท ในคืนก่อนที่เมืองโซดอมจะถูกทำลาย.... การเคลื่อนไหวของพวกเขาเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกัน และแพร่หลาย จนการปรากฏตัวนี้ในวันแรกของเดือนที่เจ็ดตามปฏิทินยิว ได้เสริมความมั่นใจของเราว่าเดือนนี้ต้องเป็นเดือนนั้นอย่างแน่นอน”
GSAM 181ผู้เยาะเย้ยสวมชุดวันเสด็จขึ้นสวรรค์
GSAM 181.2เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 วันที่ 2,300 วันสิ้นสุดลง ที่เมืองปารีส รัฐเมน ขณะที่ผู้เชื่อกำลังรวมตัวกันในบ้านนมัสการ เพื่ออธิษฐานอย่างเคร่งขรึมต่อพระเจ้า ด้วยความคาดหวังว่าพระเจ้าจะเสด็จมาในวันนั้น ผู้เยาะเย้ยก็มารวมตัวกันรอบบ้าน ร้องเพลงล้อเลียน ผู้ก่อความวุ่นวายสองคนในจำนวนนั้นสวมชุดยาวสีขาวและปีนขึ้นบนหลังคาบ้าน ร้องเพลงและเยาะเย้ยผู้ที่อยู่ภายในบ้านซึ่งกำลังอธิษฐานและรอคอยการเสด็จมาของพระเจ้า
GSAM 181.3มีความเป็นไปได้ว่าจากเหตุการณ์นี้เองที่ก่อให้เกิดข่าวลือเท็จที่แพร่สะพัดเกี่ยวกับชาวแอ๊ดเวนตีสที่สวมเสื้อคลุมการเสด็จขึ้นสวรรค์; เพราะถึงแม้นิตยสารของกลุ่มผู้เชื่อการเสด็จมาจะเสนอรางวัลสูงถึง $500 สำหรับกรณีจริงเพียงหนึ่งกรณีที่ชาวแอ๊ดเวนตีสสวมเสื้อคลุมการเสด็จขึ้นสวรรค์ในปี ค.ศ. 1844 และรอคอยการเสด็จมาของพระเจ้า แต่ไม่เคยมีกรณีใดถูกนำเสนอเลย
GSAM 182นิมิตของฮาเซน ฟอสส์, ปี ค.ศ. 1844
GSAM 182.1ในช่วงเวลานี้ มีชายหนุ่มชื่อ ฮาเซน ฟอสส์ อาศัยอยู่ในเมืองโปแลนด์ รัฐเมน ซึ่งเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าพระเจ้าจะเสด็จมาในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด เขาเป็นชายหนุ่มที่มีรูปร่างหน้าตาดี พูดจาไพเราะ และได้รับการศึกษาอย่างดี ไม่กี่สัปดาห์ก่อนที่ “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” จะสิ้นสุดลง พระเจ้าได้เสด็จมาใกล้เขาและประทานนิมิตให้ ซึ่งในนิมิตนั้น เขาได้เห็นการเดินทางของกลุ่มผู้รอคอยการเสด็จมาสู่เมืองของพระเจ้า พร้อมทั้งอันตรายต่าง ๆ ที่พวกเขาต้องเผชิญ เขาได้รับข้อความเตือนหลายข้อ ซึ่งเขาต้องไปประกาศให้คนอื่นฟัง และเขายังได้เห็นการทดลองและการข่มเหงที่จะตามมา หากเขาซื่อสัตย์ในการเล่าสิ่งที่ได้รับการเปิดเผยนั้น เขา เช่นเดียวกับนายฟอย ได้รับการเปิดเผยถึงสามขั้นตอนที่ประชาชนของพระเจ้าต้องก้าวผ่าน เพื่อเข้าสู่ทางสู่เมืองศักดิ์สิทธิ์อย่างสมบูรณ์ เนื่องจากเขาเป็นผู้เชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ในการเสด็จมาของพระเจ้า “ในอีกไม่กี่วัน” (ตามที่พวกเขาร้องเพลงในเวลานั้น) ส่วนของนิมิตที่เกี่ยวข้องกับสามขั้นตอนบนเส้นทางนั้นจึงเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจอธิบายได้; และเนื่องจากเขามีจิตวิญญาณที่หยิ่งยโสโดยธรรมชาติ เขาจึงหลีกเลี่ยงไม้กางเขน และปฏิเสธที่จะเล่าเรื่องนั้น นิมิตนั้นเกิดขึ้นซ้ำเป็นครั้งที่สอง และนอกจากนี้ เขายังได้รับแจ้งว่า หากเขายังคงปฏิเสธที่จะเล่าสิ่งที่ได้เห็น ภาระนั้นจะถูกยกออกจากตัวเขา และมอบให้แก่หนึ่งในลูกๆ ของพระเจ้าที่อ่อนแอที่สุด ผู้ซึ่งจะเล่าอย่างซื่อสัตย์ในสิ่งที่พระเจ้าจะเปิดเผย เขาจึงปฏิเสธอีกครั้ง แล้วนิมิตครั้งที่สามก็ปรากฏขึ้น และเขาได้รับแจ้งว่าเขาได้รับการปลดปล่อยแล้ว และภาระนั้นถูกวางลงบนผู้ที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาผู้อ่อนแอ ซึ่งผู้นั้นจะทำตามพระบัญชาของพระเจ้า
GSAM 182ฟอสส์ ไม่สามารถเล่านิมิตของเขาได้
GSAM 182.2สิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มตกใจ และเขาตัดสินใจจะเล่าสิ่งที่ได้เห็นมา จึงประกาศวันและเวลาที่จะเล่าให้ฟัง ประชาชนต่างพากันมารวมตัวเพื่อดูและฟัง เขาเล่าประสบการณ์ของตนอย่างระมัดระวัง ว่าเขาเคยปฏิเสธที่จะเล่าสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงแสดงให้เขาเห็น และผลที่จะตามมาจากการปฏิเสธนั้น “ตอนนี้” เขากล่าว “ผมจะเล่านิมิตนี้” แต่แล้ว! ก็สายเกินไปแล้ว: เขายืนอยู่ต่อหน้าประชาชนอย่างนิ่งเงียบเหมือนรูปปั้น และในที่สุดก็กล่าวด้วยความทุกข์ทรมานอย่างสุดซึ้งว่า “ผมจำคำใดในนิมิตนั้นไม่ได้เลย” เขาบีบมือด้วยความทุกข์ระทม และกล่าวว่า “พระเจ้าได้ทรงทำให้คำของพระองค์เป็นจริงแล้ว พระองค์ได้ทรงนำนิมิตนั้นไปจากผมแล้ว” และด้วยจิตใจที่ทุกข์ระทมอย่างยิ่ง เขากล่าวว่า “ผมเป็นคนที่พินาศแล้ว” ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาสูญเสียความหวังในพระคริสต์ และตกอยู่ในภาวะสิ้นหวัง เขาไม่เคยเข้าร่วมการประชุมของคริสตจักรแอ๊ดเวนตีสอีกเลย และไม่มีความสนใจส่วนตัวในศาสนาเลย พฤติกรรมของเขาในหลายด้าน พูดอย่างนุ่มนวลที่สุด ก็คือเหมือนคนที่ถูกพรากจากอิทธิพลอันอ่อนโยนของพระวิญญาณของพระผู้เป็นเจ้า เหมือนคนที่ “ถูกปล่อยให้ดำเนินตามทางของตนเอง จนเต็มเปี่ยมไปด้วยการกระทำของตนเอง” ในสภาพจิตใจเช่นนี้ เขาได้เสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 1893
GSAM 183นิมิตของฟอสส์ ที่เล่าโดยผู้อื่น
GSAM 183.1ประมาณสามเดือนหลังจากที่เขาไม่สามารถระลึกถึงนิมิตของตนเองได้ เขาได้ยินจากห้องข้างเคียงว่ามีผู้อื่นเล่าถึงนิมิตของตนเอง การประชุมนั้นจัดขึ้นในบ้านพักที่เขาอยู่ เขาถูกชักชวนให้เข้าร่วมการประชุม แต่เขาปฏิเสธที่จะทำเช่นนั้น เขากล่าวว่านิมิตนั้นคล้ายคลึงกับสิ่งที่เขาเห็นมากเท่าที่คนสองคนสามารถเล่าเรื่องเดียวกันได้ และด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่รู้กันว่าเขาได้เห็นอะไร ซึ่งเขาไม่สามารถระลึกได้เมื่อพยายามเล่าถึงมัน เมื่อได้เห็นบุคคลนั้นในภายหลัง เขากล่าวว่า “นั่นคือเครื่องมือที่พระเจ้าได้วางภาระไว้บนตัวเขา”
GSAM 183ความผิดหวังอย่างลึกซึ้ง
GSAM 183.2วันที่สิบของเดือนที่เจ็ดตามปฏิทินยิว (22 ตุลาคม ค.ศ. 1844) ก็มาถึงในที่สุด มีผู้คนนับพัน ๆที่เฝ้ารอวันนั้นเพื่อความสมบูรณ์ของความหวังของพวกเขา พวกเขาไม่ได้เตรียมการสำหรับสิ่งใดในโลกนี้หลังจากวันนั้นเลย พวกเขาไม่ได้แม้แต่จะคิดถึงว่า “หากมันไม่เกิดขึ้น” แต่ได้วางแผนเรื่องทางโลกไว้เหมือนอย่างที่พวกเขาจะทำหากคาดว่าวันนั้นจะเป็นวันสิ้นสุดของชีวิตตามธรรมชาติของพวกเขา พวกเขาได้เตือนและชักชวนคนชั่วให้หนีจากความโกรธที่จะมาถึง และหลายคนในจำนวนนั้นกลัวว่าข้อความนั้นอาจเป็นความจริง พวกเขาได้ให้คำปรึกษาและอธิษฐานร่วมกับญาติพี่น้อง และได้กล่าวคำอำลากับผู้ที่ยังไม่ได้มอบใจให้พระเจ้า กล่าวสั้นๆ ก็คือ พวกเขาได้กล่าวลาทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ด้วยความเคร่งขรึมของคนที่คิดว่าตนเองกำลังจะปรากฏตัวต่อหน้าผู้พิพากษาทั้งโลก ดังนั้น ด้วยความกังวลจนแทบหายใจไม่ออก พวกเขาจึงรวมตัวกันที่สถานที่นมัสการ โดยคาดหวังว่าในชั่วขณะหนึ่งจะได้ยิน “สำเนียงของเทพบดี และด้วยเสียงแตรของพระเจ้า” และจะได้เห็นท้องฟ้าลุกโชนด้วยพระสิริของกษัตริย์ผู้จะเสด็จมา
GSAM 184.1ชั่วโมงผ่านไปอย่างช้าๆ และเมื่อในที่สุดดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าทางตะวันตก วันที่สิบของเดือนที่เจ็ดตามปฏิทินยิวก็สิ้นสุดลง เงาของคืนได้ปกคลุมโลกด้วยผ้าคลุมมืดครึ้มอีกครั้ง; แต่พร้อมกับความมืดนั้น ความเศร้าโศกก็ทิ่มแทงหัวใจของผู้เชื่อในการเสด็จกลับมาของพระคริสต์ ซึ่งความเศร้าโศกนั้นสามารถเปรียบเทียบได้เพียงกับความเศร้าโศกของเหล่าสาวกของพระผู้เป็นเจ้า เมื่อพวกเขาก้าวเดินกลับบ้านอย่างเคร่งขรึมในคืนถัดมาหลังการตรึงกางเขนและการฝังพระศพของพระองค์ ผู้ที่เมื่อไม่นานก่อนนั้น พวกเขายังได้นำพระองค์เข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มอย่างชัยชนะในฐานะกษัตริย์ของพวกเขา