บทที่ 1 — บทนำ

GSAM 21.1เมื่อเราพูดถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ เรากำลังกล่าวถึงหัวข้อที่ในความเป็นจริงได้เป็นความหวังของประชากรของพระเจ้ามาตั้งแต่การที่พ่อแม่คนแรกของเราถูกขับไล่ออกจากสวนเอเดน ในคำพูดที่กล่าวกับงูว่า เชื้อสายของหญิงจะบดหัวของเจ้า นั้น เป็นการรับรองว่าในที่สุดจะมีผู้ฟื้นฟูมา ซึ่งท่านจะเอาชนะการรุกรานของซาตาน และบรรลุพระประสงค์ของพระเจ้าบนโลกนี้ สมมติว่า อาดัมและเอวาคิดว่างานนี้จะสำเร็จในไม่ช้า และว่าผู้สืบเชื้อสายโดยตรงจากพวกเขาจะเป็นผู้ชนะ แต่ในแผนการของพระเจ้า คำสัญญาเกี่ยวกับผู้ช่วยให้รอดจากความพินาศที่ปรากฏนั้น ได้ครอบคลุมทุกสิ่งที่ได้พัฒนาขึ้นตั้งแต่นั้นมา ในการดำเนิน “พระประสงค์ของพระองค์เองและพระคุณซึ่งทรงประทานแก่เราในพระเยซู​คริสต์​​ตั้งแต่​ก่อนสร้างโลกมานั้น”¹

GSAM 21.2หากอาดัมและเอวาได้รับรู้ทันทีถึงความทุกข์ทรมานและความเศร้าโศกที่จะปกคลุมโลกตลอดยุคสมัยอันยาวนานระหว่างความพินาศและการฟื้นฟูของโลก ความโศกเศร้าของพวกเขาก็คงจะทนไม่ได้ พระเจ้าแห่งสวรรค์ ด้วยความเมตตาและกรุณาอันอ่อนโยน ได้ปิดบังภาพนี้จากพวกเขา ปล่อยให้พวกเขารักษาความหวังอันหวานชื่นว่าจะได้รับการปลดปล่อยเข้าสู่เสรีภาพซึ่​งมีสง่าราศี​แห่​​งบุตรทั้งหลายของพระเจ้าในไม่ช้า การคิดถึงว่าความไถ่บาปอยู่ใกล้จะเกิดขึ้น ย่อมกระตุ้นให้พวกเขามีความตั้งใจอย่างจริงจังยิ่งขึ้นในการเตรียมตัวเพื่อรับมือกับเหตุการณ์นั้น

GSAM 22.1ในทำนองเดียวกันนี้ ก็เป็นกรณีของประชากรของพระเจ้าในทุกยุคทุกสมัยนับตั้งแต่วันของอาดัม พวกเขามั่นใจว่าเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่และสำคัญจะเกิดขึ้นในอนาคต—ว่าพระคริสต์จะเสด็จมาในที่สุดและสถาปนาราชอาณาจักรของพระองค์ พวกเขาก็เช่นเดียวกับอาดัมและเอวา เชื่อว่าเหตุการณ์นั้นอยู่ใกล้มือ และเช่นเดียวกับพวกเขา ไม่รู้ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นระหว่างยุคสมัยของพวกเขาและเหตุการณ์นั้น; มิฉะนั้น พวกเขาอาจสูญเสียกำลังใจในการมุ่งมั่นสู่เป้าหมายของรางวัล

GSAM 22.2ความคิดนี้สามารถอธิบายได้ผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในบริบทของการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ ผู้ที่ริเริ่มการค้นพบเหล่านั้น แม้จะไม่ตระหนักถึงมัน แต่แท้จริงแล้วพวกเขากำลังปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระเจ้า; อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับถูกขับเคลื่อนด้วยแนวคิดที่ในบางด้านไม่สอดคล้องกับทฤษฎีของตนเอง ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้พวกเขาลงมือทำ

GSAM 22ผลกระทบที่กว้างไกลจากการค้นพบของโคลัมบัส

GSAM 22.3มอนต์โกเมอรี ในหนังสือ American History ของเขา ฉบับ² ปี 1902 หน้า 8, 9 เมื่อกล่าวถึงทฤษฎีที่ผลักดันให้โคลัมบัสออกเดินทาง และการดำเนินแผนการของเขาในการไปถึงอินเดียตะวันออกโดยการแล่นเรือไปทางตะวันตก ได้กล่าวว่า:—

GSAM 22.4“โคลัมบัสคิดว่าเขาสามารถปรับปรุงโครงการของกษัตริย์โปรตุเกสได้ เขามั่นใจว่ามีทางที่สั้นกว่าและดีกว่าในการเดินทางไปยังอินเดียตะวันออกกว่าเส้นทางที่ดิอาซได้กำหนดไว้ แผนการของนักเดินเรือชาวเจนัว [โคลัมบัส] นั้นทั้งกล้าหาญและสร้างสรรค์ แทนที่จะแล่นเรือไปทางตะวันออก หรือทางใต้และตะวันออก เขาเสนอให้แล่นเรือไปทางตะวันตกโดยตรง เขามีเหตุผลที่ดีและมั่นคงสามประการสำหรับการดำเนินการดังกล่าว ตามที่เขาเชื่อ: ประการแรก เช่นเดียวกับนักภูมิศาสตร์ชั้นนำในยุคนั้น โคลัมบัสเชื่อมั่นว่าโลกไม่ใช่พื้นราบอย่างที่คนส่วนใหญ่คิด แต่เป็นลูกโลก ประการที่สอง เขาคิดว่าลูกโลกนี้มีขนาดเล็กกว่าความเป็นจริงมาก และส่วนใหญ่เป็นแผ่นดินแทนที่จะเป็นน้ำ ประการที่สาม เนื่องจากเขาไม่ทราบและไม่คาดเดาถึงการมีอยู่ของทวีปอเมริกาหรือมหาสมุทรแปซิฟิก เขาจึงจินตนาการว่าชายฝั่งเอเชียหรืออินเดียอยู่ตรงข้ามกับสเปนและชายฝั่งตะวันตกของยุโรปโดยตรง เขาประมาณว่าระยะทางทั้งหมดไปยังชิปังโก หรือญี่ปุ่น น่าจะไม่เกินประมาณสี่พันไมล์

GSAM 23.1“แผนของเขาคือดังนี้: เขาจะออกเดินทางจากยุโรป; นำเรือมุ่งหน้าไปทางตะวันตกสู่ญี่ปุ่น และตามแนวโค้งของโลกจนกระทั่งถึงจุดที่เขาต้องการ ในความคิดของเขา มันดูแน่นอนและเรียบง่ายเหมือนการให้แมลงวันเดินรอบแอปเปิล

GSAM 23.2“หากการสำรวจครั้งนี้ประสบความสำเร็จ เขาจะได้รับข้อได้เปรียบอันมหาศาลนี้: เขาจะเข้าสู่ดินแดนอินเดียโดยตรงทางประตูหน้า แทนที่จะต้องไปถึงที่นั่นด้วยทางอ้อม และผ่านทางเข้าด้านข้างอย่างที่ชาวโปรตุเกสต้องทำ

GSAM 23.3“เราเห็นว่าชายคนนี้ ซึ่งเข้าใจคณิตศาสตร์เชิงปฏิบัติ ภูมิศาสตร์ และการเดินเรือได้ดีไม่แพ้ใครในสมัยของเขา ถูกต้องในประเด็นแรก — รูปทรงของโลก — แต่ผิดอย่างสิ้นเชิงในอีกสองประเด็นที่เหลือ

GSAM 23ความผิดพลาดที่นำโชคดี

GSAM 23.4“อย่างไรก็ตาม น่าประหลาดใจที่ความผิดพลาดของเขาในบางด้านกลับกลายเป็นประโยชน์ต่อเขา ความผิดพลาดที่เขาทำเกี่ยวกับระยะทางนั้นเป็นความผิดพลาดที่โชคดีที่สุด หากโคลัมบัสคำนวณขนาดของโลกและความยาวที่แท้จริงของการเดินทางครั้งนี้ได้อย่างถูกต้อง เขาคงจะไม่ออกเรือ เพราะเขาจะเห็นได้ทันทีว่าเส้นทางที่โปรตุเกสเสนอไว้นั้นทั้งสั้นกว่าและประหยัดกว่ามาก นอกจากนี้ หากเขาสามารถจินตนาการหรือคาดการณ์ได้ในทางใดทางหนึ่งว่าทวีปอเมริกาขวางอยู่ตรงเส้นทางของเขา สิ่งนั้นเองอาจไม่ได้ทำให้เขาตัดสินใจออกเดินทางเพื่อค้นพบ เพราะเป้าหมายของเขาไม่ใช่การค้นพบประเทศใหม่ แต่เป็นการหาทางใหม่ไปยังประเทศเดิม”

GSAM 23ความหวังอันยิ่งใหญ่แห่งยุคสมัย

GSAM 23.5ดังนั้น ประชาชนของพระเจ้า ที่สืบทอดมาตลอดยุคสมัย จึงมีความหวังในการเสด็จมาของพระคริสต์อยู่เบื้องหน้าพวกเขา “ต่างสมอของจิตวิญญาณ เป็นความหวังทั้งแน่และมั่นคง”³ แม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางความเศร้าโศกและความทุกข์ทรมานบ่อยครั้ง จนต้องร้องขึ้นด้วยความทุกข์ระทมว่า “อีกนานเท่าใด พระเจ้าเอ๋ย ก่อนที่ความรอดจะมา?” แต่พวกเขาก็ยังคงก้าวเดินต่อไป และเหมือนเปาโลได้กล่าวไว้และยังคงกล่าวอยู่ว่า “อะไรเล่าจะเป็นความหวัง หรือความยินดี หรือมงกุฎแห่งความชื่นชมยินดีของเรา จำเพาะพระพักตร์​พระเยซู​​คริสต์​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา เมื่อพระองค์จะเสด็จมา ​ก็​​มิใช่​ท่านทั้งหลายดอกหรือ?”⁴

GSAM 24เปาโลที่ได้รับการค้ำจุนจากความหวัง

GSAM 24.1ตัวอย่างไม่กี่ประการเกี่ยวกับพลังที่ค้ำจุนของความหวังนี้ ในบริบทนี้ คงเพียงพอแล้ว เมื่อเปาโลถูกนำตัวมาขึ้นศาลต่อหน้าเฟลิกซ์ และได้รับอนุญาตให้พูดเพื่อตัวเอง เขากล่าวว่า “ตามทางนั้​นที่เขาถือว่าเป็นลัทธิ​นอกรีต​ ข้าพเจ้านมัสการพระเจ้าแห่งบรรพบุรุษทั้งหลายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้เชื่อถือคำซึ่​งมี​เขียนไว้ในพระราชบัญญั​ติ​และในคัมภีร์ของศาสดาพยากรณ์​ทั้งหมด​ ข้าพเจ้ามีความหวังใจในพระเจ้าตามซึ่งเขาเองก็​มี​ความหวังใจด้วย คือหวังใจว่าคนทั้งปวงทั้งคนที่ชอบธรรมและคนที่​ไม่​ชอบธรรมจะเป็นขึ้นมาจากความตาย”⁵

GSAM 24.2ในคำแก้ต่างที่ชาญฉลาดของเขาเมื่อถูกนำตัวมาต่อหน้าอากริปปา เปาโลกล่าวว่า “บัดนี้​ข้าพระองค์ต้องมายืนให้พิจารณาพิพากษา ​ก็​เนื่องด้วยเรื่องมีความหวังใจในพระสัญญาซึ่งพระเจ้าได้ตรัสแก่บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์​นั้น​ พวกข้าพระองค์​สิ​บสองตระกูลได้​อุตส่าห์​​ปรนนิบัติ​พระเจ้าทั้งกลางวันกลางคืน ด้วยหวังใจว่าจะบรรลุถึงความสำเร็จตามพระสัญญานั้น ข้าแต่​กษัตริย์​​อากริปปา เพราะความหวังใจอันนี้พวกยิวจึงฟ้องข้าพระองค์ ​เหตุ​ไฉนท่านทั้งหลายจึงพากันถือว่า การที่พระเจ้าจะทรงให้คนตายเป็นขึ้นมาเป็นการที่เชื่อไม่​ได้”?⁶ เมื่อในที่สุดเขาได้มาถึงกรุงโรมเพื่อขึ้นศาลต่อหน้าซีซาร์ เขากล่าวกับชาวยิวว่า “เพราะที่ข้าพเจ้าถู​กล่ามโซ่​นี้​​ก็​เนื่องด้วยความหวังของชนชาติ​อิสราเอล”⁷

GSAM 24.3เปาโลได้กล่าวถึงความหวังนั้นอย่างเปิดเผยในจดหมายถึงติตัสว่า “เพราะว่าพระคุณของพระเจ้าที่นำไปถึงความรอดได้ปรากฏแก่คนทั้งปวงแล้ว สอนให้เราละทิ้งความอธรรมและโลกียตัณหา และดำเนินชีวิตในโลกปัจจุบันนี้อย่างมี​สติสัมปชัญญะ​ อย่างชอบธรรม และตามทางพระเจ้า คอยความหวั​งอั​นมี​สุข​ และการปรากฏอันทรงสง่าราศีของพระเจ้าใหญ่​ยิ่ง​ และพระเยซู​คริสต์​พระผู้ช่วยให้รอดของเรา”⁸

GSAM 24เปโตรที่ชื่นชมยินดีในความหวัง

GSAM 24.4เปโตรกล่าวถึงความหวังเดียวกันนี้ดังนี้: “จงถวายสรรเสริญแด่พระเจ้าพระบิดาแห่งพระเยซู​คริสต์​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ​ผู้​​ได้​ทรงพระมหากรุณาแก่​เรา​ ทรงโปรดให้เราบังเกิดใหม่ ​เข้าสู่​ความหวังใจอั​นมี​ชี​วิตอยู่ โดยการคืนพระชนม์จากความตายของพระเยซู​คริสต์​ และเพื่อให้​ได้​รับมรดกซึ่งไม่​รู้​​เปื่อยเน่า​ ปราศจากมลทินและไม่​ร่วงโรย​ ซึ่งได้รักษาไว้ในสวรรค์เพื่อท่านทั้งหลาย ซึ่งเป็นผู้​ที่​​ฤทธิ์​เดชของพระเจ้าได้ทรงคุ้มครองไว้ด้วยความเชื่อให้ถึงความรอด ซึ่งพร้อมแล้​วที่จะปรากฏในวาระสุดท้าย ในความรอดนั้นท่านทั้งหลายชื่นชมยินดีเป็นอย่างยิ่ง ​ถึงแม้​ว่าเดี๋ยวนี้จำเป็​นที่ท่านจะต้องเป็นทุกข์ใจชั่วขณะหนึ่ง ด้วยการถูกทดลองต่างๆ เพื่อการลองดูความเชื่อของท่าน อันประเสริฐยิ่งกว่าทองคำซึ่งพินาศไปได้ ​ถึงแม้​ว่าความเชื่อนั้นถูกลองด้วยไฟ จะได้​เป็นเหตุให้​​เกิดความสรรเสริญ ​เกิดเกียรติและสง่าราศี ในเวลาที่​พระเยซู​​คริสต์​จะเสด็จมาปรากฏ”⁹

GSAM 25จุดมุ่งหมายของพระเจ้าในการสร้างโลก

GSAM 25.1พระคัมภีร์เปิดเผยจุดประสงค์ของพระเจ้าในการสร้างโลก และจากคำพยากรณ์ เราก็ได้เรียนรู้แผนการของพระองค์เกี่ยวกับอนาคตด้วยว่า “พระเยโฮวาห์ ​ผู้​ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ พระเจ้าเองทรงปั้นแผ่นดินโลกและทำมันไว้ ​พระองค์​ทรงสถาปนามันไว้ ​พระองค์​​มิได้​ทรงสร้างมันไว้​ให้​​ยุ่งเหยิง​ ​พระองค์​ทรงปั้​นมันไว้​ให้​​มี​คนอาศัย”¹⁰ เมื่อพระองค์ทรงสร้างโลกเสร็จแล้ว พระองค์ก็มอบมันให้แก่มนุษย์ ผู้เขียนเพลงสดุดีกล่าวว่า “ฟ้าสวรรค์เป็นฟ้าสวรรค์ของพระเยโฮวาห์ ​แต่​​พระองค์​ทรงประทานแผ่นดินโลกให้​แก่​​บุ​ตรทั้งหลายของมนุษย์”¹¹ แต่เมื่อพระองค์มอบมันให้แก่มนุษย์ มนุษย์ก็อยู่ในสภาพที่ถูกต้อง ตามที่ผู้ฉลาดได้กล่าวไว้ว่า “ข้าพเจ้าพบแต่ความนี้​ต่างหาก​ คือพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์​ให้​เป็นคนเที่ยงธรรม ​แต่​​มนุษย์​ทั้งหลายได้ค้นคว้ากลอุบายต่างๆออกมา”¹²

GSAM 25.2เราได้อ่านถึงการจัดการของพระเจ้าต่อมนุษยชาติว่า “เมื่อพระองค์ทรงแยกลูกหลานของอาดัม ​พระองค์​ทรงกั้นเขตของชนชาติทั้งหลายตามจำนวนคนอิสราเอล”¹³ นั่นคือ ตามจำนวนของอิสราเอลที่แท้จริง ซึ่งในที่สุดจะถูกรวบรวมบนโลกนี้ในฐานะประชาชนของอาณาจักรในอนาคตของพระองค์ เปาโลได้กล่าวถึงเรื่องนี้ด้วยคำเหล่านี้ว่า: พระเจ้า... “ได้​ทรงสร้างมนุษย์​ทุ​กชาติสืบสายโลหิ​ตอันเดียวกันให้​อยู่​ทั่วพื้นพิภพโลก และได้ทรงกำหนดเวลาและเขตแดนให้เขาอยู่ เพื่อเขาจะได้แสวงหาองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ และหากเขาจะคลำหาก็จะได้พบพระองค์ ด้วยพระองค์​มิ​ทรงอยู่ห่างไกลจากเราทุกคนเลย ​ด้วยว่า​ ‘เรามี​ชี​วิตและไหวตัวและเป็นอยู่ในพระองค์’”¹⁴ เมื่อวัตถุประสงค์เดิมนี้เกี่ยวกับโลกได้รับการดำเนินการแล้ว “ชนชาติ​ของเจ้าจะชอบธรรมทั้งสิ้น”¹⁵ และกล่าวถึงพวกเขาในสภาพนั้นอีกว่า “ไม่มี​ชาวเมืองคนใดจะกล่าวว่า ‘ข้าป่วยอยู่’ ประชาชนผู้อาศัยอยู่​ที่​นั่นจะได้รับอภัยความชั่วช้าของเขา”¹⁶ นั่นจะเป็นเวลาที่ “คนใจอ่อนสุภาพจะได้​แผ่​นดินตกไปเป็นมรดก และตัวเขาจะปี​ติ​​ยินดี​ในสันติภาพอุดมสมบู​รณ์”¹⁷

GSAM 26การเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ไม่ใช่เรื่องแต่ง

GSAM 26.1ในจดหมายฉบับที่สองของเปโตรได้กล่าวไว้ว่า “เมื่อเราได้สำแดงให้ท่านทั้งหลายทราบถึงฤทธิ์เดชของพระเยซู​คริสต์​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา และการที่​พระองค์​จะเสด็จมานั้น เราไม่​ได้​คล้อยตามนิยายที่เขาคิดแต่งไว้ด้วยความเฉลียวฉลาด ​แต่​เราได้​เห็นอานุภาพของพระองค์ด้วยตาของเราเอง เพราะว่าคราวเมื่อพระองค์​ได้​ทรงรับเกียรติและสง่าราศีจากพระเจ้าพระบิดา เมื่อพระสุรเสียงจากสง่าราศีอันยิ่งใหญ่​ได้​มาถึงพระองค์ ตรัสแก่​พระองค์​​ว่า​ ‘ท่านผู้​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านผู้​นี้​​มาก​’ และเราก็​ได้​ยินพระสุรเสียงนี้มาจากสวรรค์ ในครั้งที่เราได้​อยู่​กับพระองค์​ที่​​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ์​นั้น​ และเรามี​คำพยากรณ์​​ที่​​แน่​นอนยิ่งกว่านั้​นอีก จะเป็นการดีถ้าท่านทั้งหลายจะถือตามคำนั้น เสมือนแสงประทีปที่ส่องสว่างในที่​มืด​ จนกว่าแสงอรุณจะขึ้น และดาวประจำรุ่งจะผุดขึ้นในใจของท่านทั้งหลาย”¹⁸

GSAM 26.2ในพระคัมภีร์ตอนนี้ อัครทูตได้กล่าวถึงการทรงจำแลงพระกายบนภูเขาเป็นหลักฐานของการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ ก่อนเหตุการณ์นี้ พระผู้ช่วยให้รอดของเราได้ตรัสกับอัครทูตของพระองค์ว่า “ในพวกท่านที่ยืนอยู่​ที่นี่​ ​มี​บางคนที่ยังจะไม่​รู้​รสความตาย จนกว่าจะได้​เห็นบุตรมนุษย์เสด็จมาในราชอาณาจักรของท่าน”¹⁹ —ตามที่ลูกาบันทึกไว้ว่า “มี​บางคนที่ยืนอยู่​ที่นี่​ ซึ่งยังจะไม่​รู้​รสความตายจนกว่าจะได้​เห็นอาณาจักรของพระเจ้า”²⁰

GSAM 26.3คำสัญญานี้ได้เป็นจริงตามตัวอักษรในเหตุการณ์การทรงจำแลงพระกายเอง ใน “นิมิต” บนภูเขานี้ พวกเขาได้เห็นพระเยซูในสภาพที่ได้รับการถวายเกียรติ อย่างที่พระองค์จะปรากฏเมื่อเสด็จมาในอาณาจักรของพระองค์ พวกเขาได้เห็นเอลียาห์ ผู้ซึ่งถูกนำขึ้นสู่สวรรค์โดยไม่ประสบความตาย เป็นตัวแทนของผู้ที่จะถูกยกขึ้น—เปลี่ยนจากผู้เป็นมนุษย์ธรรมดาเป็นผู้มีชีวิตนิรันดร์—“ในชั่วขณะเดียว ในพริบตาเดียว” เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมา²¹ ยังมีโมเสสด้วย ผู้ที่ได้ตายไปแล้ว เป็นตัวแทนของผู้ที่จะถูกชุบให้ฟื้นจากความตายเพื่อมาพบพระเจ้า ดังนั้นใน “นิมิต” นี้ พวกเขาจึงได้เห็นภาพของพระคริสต์ที่เสด็จมาในอาณาจักรของพระองค์ ตามที่พระองค์ได้ทรงสัญญาไว้กับพวกเขา

GSAM 27คำพยากรณ์คือคำที่มั่นคงยิ่งกว่า

GSAM 27.1แม้ว่าอัครทูตทั้งหลายจะได้เห็นภาพอันรุ่งโรจน์นี้บนภูเขาแห่งการทรงจำแลงพระกาย และได้ยินเสียงพระเจ้าที่ทรงรับรอง แต่เปโตรอัครทูตยืนยันว่า: “เรามี​คำพยากรณ์​​ที่​​แน่​นอนยิ่งกว่า” ด้วยคำกล่าวนี้ เขาไม่ได้ลดคุณค่าสิ่งที่พวกเขาได้เห็นและได้ยินในโอกาสอันน่าจดจำนั้น พวกเขาได้ยินเสียงพระเจ้าเพียงครั้งเดียวในครั้งนั้น แต่ในลำดับเหตุการณ์สำคัญของคำพยากรณ์ ซึ่งขยายต่อเนื่องไปจนถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ เรามีเสียงพระเจ้าที่ทรงตรัสซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในความเป็นจริง การพยากรณ์ที่ชัดเจนทุกประการ ซึ่งได้สำเร็จหรือถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ คือเสียงของพระเจ้าที่ตรัสกับเรา ต้องเป็นในความหมายนี้ที่คำว่า คำพยากรณ์ นั้น “แน่นอนยิ่งกว่า” ฉบับแก้ไขแปลว่า “ได้รับการยืนยันแล้ว” คำพยากรณ์ได้รับการยืนยันแล้วจากรายละเอียดทุกประการที่สำเร็จลง ทุกเหตุการณ์ที่พยากรณ์ไว้ เมื่อสำเร็จลง ก็เป็นความมั่นใจว่าเหตุการณ์ที่เหลือที่พยากรณ์ไว้จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

GSAM 27ธรรมชาติของคำพยากรณ์

GSAM 27.2คำรับรองต่อไปนี้จากนักศึกษาพระคัมภีร์ผู้มีชื่อเสียงเกี่ยวกับธรรมชาติของคำพยากรณ์นั้นมีความน่าเชื่อถืออย่างยิ่ง:—

GSAM 27.3โทมัส นิวตัน ยืนยันว่า “คำพยากรณ์คือประวัติศาสตร์ที่ถูกคาดการณ์และย่อส่วนไว้; ส่วนประวัติศาสตร์คือคำพยากรณ์ที่สำเร็จและขยายความออกไป คำพยากรณ์เท็จเคยมีอยู่ในโลกนี้; แต่ความฉลาดและความชั่วร้ายของมนุษย์และปีศาจทั้งหมดก็ไม่อาจสร้างคำพยากรณ์ใดที่เทียบเท่ากับคำพยากรณ์ที่บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ได้”

GSAM 27.4เซอร์ ไอแซค นิวตัน ให้คำยืนยันว่า “การรับฟังคำพยากรณ์ของผู้เผยพระวจนะเป็นลักษณะพื้นฐานของคริสตจักรที่แท้จริง”

GSAM 27.5ดร. เอ. คีธ กล่าวว่า “คำพยากรณ์เทียบเท่ากับปาฏิหาริย์ใดๆ และในตัวมันเองก็เป็นปาฏิหาริย์... มีเพียงเสียงแห่งพระผู้ทรงฤทธานุภาพเท่านั้นที่สามารถเรียกผู้ตายให้กลับจากหลุมศพได้ — มีเพียงเสียงแห่งพระผู้ทรงรอบรู้เท่านั้นที่สามารถบอกทุกสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในอนาคตอันมืดมิด ซึ่งสำหรับมนุษย์แล้วนั้นยากจะเข้าใจได้ดั่งบ้านเรือนของผู้ตาย — และทั้งสองเสียงนี้ล้วนเป็นเสียงของพระเจ้า”

GSAM 28.1แมทธิว เฮนรี กล่าวว่า “ในเวลาของพระเจ้า ซึ่งเป็นเวลาที่ดีที่สุด และด้วยวิธีของพระเจ้า ซึ่งเป็นวิธีที่ดีที่สุด คำพยากรณ์จะสำเร็จอย่างแน่นอน ทุกคำพูดของพระคริสต์ล้วนบริสุทธิ์อย่างยิ่ง และด้วยเหตุนี้จึงเป็นสิ่งที่แน่นอนอย่างยิ่ง”

GSAM 28วัตถุประสงค์ของคำพยากรณ์

GSAM 28.2เราสามารถเรียนรู้จากคำพูดของพระคริสต์ต่ออัครทูตของพระองค์เกี่ยวกับวัตถุประสงค์หนึ่งของพระเจ้าในการประทานคำพยากรณ์ เมื่อพระองค์ตรัสอย่างพยากรณ์ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในชีวิตของยูดาส พระองค์ตรัสว่า “เราบอกท่านทั้งหลายเดี๋ยวนี้​ก่อนที่​เรื่องนี้จะเกิดขึ้น เพื่อว่าเมื่อเรื่องนี้​เกิดขึ้นแล้​วท่านจะได้เชื่อว่าเราคือผู้​นั้น”²²

GSAM 28.3พระเจ้ายังตรัสผ่านผู้เผยพระวจนะอิสยาห์ว่า “เราเป็นพระเจ้า และไม่​มี​อื่นใดเหมือนเรา ​ผู้​​แจ้งตอนจบให้ทราบตั้งแต่​เริ่มต้น​ และแจ้งถึงสิ่งที่ยังไม่​ได้​ทำเลยให้ทราบตั้งแต่กาลโบราณ ​กล่าวว่า​ ‘แผนงานของเราจะยั่งยืน และเราจะกระทำให้​ความประสงค์​ของเราสำเร็จทั้งสิ้น’”²³

GSAM 28.4อีกครั้ง “สิ่งล่วงแล้วเราได้​แจ้งให้ทราบแต่​เก่าก่อน ​เออ​ มันไปจากปากของเรา และเราได้เล่าให้ฟังทั่วแล้ว ในทันใดนั้นเราก็​ได้​กระทำและก็เป็นไปตามนั้น.... เราก็​แจ้งเรื่องเหล่านั้นแก่​เจ้​าให้ทราบตั้งแต่​เก่าก่อน ​ก่อนที่​มันจะเกิดขึ้นเราก็​ได้​ว่าให้​เจ้​าฟังแล้ว เกรงเจ้าจะว่า ‘​รู​ปเคารพของข้ากระทำเอง ​รู​ปเคารพสลักและรูปเคารพหล่อของข้าบัญชามันมา’ เจ้​าได้ยินแล้ว จงคอยดู​สิ่งทั้งปวงนี้ และเจ้าจะไม่​แจ้งให้ทราบหรือ ​ตั้งแต่​​เวลานี้​ไปเราเล่าสิ่งใหม่​ให้​​เจ้​าฟัง เป็นสิ่งที่ปิดซ่อนไว้ซึ่งเจ้าไม่​รู้ เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นใหม่ ​ไม่ใช่​​ตั้งแต่​​เก่าก่อน ก่อนวันนี้​เจ้​าไม่เคยได้ยินถึง เกรงเจ้าจะพูดว่า ‘​ดู​​เถิด​ เรารู้​แล้ว​’”²⁴

GSAM 28.5จากคำพูดนี้ เราเห็นได้ชัดถึงพลังของการสำเร็จคำพยากรณ์ในฐานะหลักฐานที่พิสูจน์ถึงต้นกำเนิดอันศักดิ์สิทธิ์ของคำพยากรณ์ รวมถึงการเป็นข้อพิสูจน์ถึงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าเหนือทุกเทพเจ้าของชนชาติต่างศาสนา นอกจากนี้ จากคำพูดเหล่านี้ เรายังสังเกตได้ว่าคำพยากรณ์มีตำแหน่งที่สำคัญอย่างยิ่งในพระคัมภีร์แห่งความจริง เมื่อข้อเท็จจริงเหล่านี้เป็นจริงแล้ว จึงเป็นเรื่องน่าประหลาดใจอย่างยิ่งที่ผู้คนจำนวนมากให้ความสนใจน้อยหรือแทบไม่สนใจเลยต่อการศึกษาส่วนคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์

GSAM 29คำพยากรณ์ที่ไม่ได้ถูกปิดผนึก

GSAM 29.1ผู้ที่ไม่รู้เรื่องกล่าวว่าพวกเขาไม่มีความรู้ จึงไม่สามารถเข้าใจคำพยากรณ์ได้ ส่วนอีกด้านหนึ่ง ผู้ที่มีการศึกษาจำนวนมาก และบางคนในหมู่ผู้รับใช้พระเจ้า กล่าวว่า: “คำพยากรณ์ถูกปิดผนึกไว้ และไม่สามารถเข้าใจได้ เราทุกคนรู้ดีว่าหนังสือวิวรณ์เป็นหนังสือที่ถูกปิดผนึก”

GSAM 29.2ในหนังสือวิวรณ์ ยอห์นผู้เป็นที่รักได้รับคำสั่งพิเศษให้อย่าปิดผนึกหนังสือนี้²⁵ นอกจากนี้ ในหนังสือนี้ยังมีการประกาศพรแก่ผู้ที่ “ฟังคำพยากรณ์​เหล่านี้​ และถือรักษาข้อความที่​เขียนไว้ในคำพยากรณ์​นี้”²⁶ สิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ในหนังสือที่ถูกปิดผนึกจะรักษาไว้ได้อย่างไร หากมันไม่สามารถเข้าใจได้? พระเจ้าตรัสผ่านโมเสสว่า “สิ่งลี้ลั​บทั้งปวงเป็นของพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเราทั้งหลาย ​แต่​​สิ่งทรงสำแดงนั้นเป็นของเราทั้งหลาย และของลูกหลานของเราเป็นนิตย์ เพื่อเราจะกระทำตามถ้อยคำทั้งสิ้นของพระราชบัญญั​ติ​​นี้”²⁷

GSAM 29.3การที่พระเจ้าทรงประสงค์ให้คำพยากรณ์ของดาเนียลสามารถเข้าใจได้นั้น ชัดเจนจากพระวจนะของพระองค์ที่ตรัสกับสาวกเกี่ยวกับเรื่องนั้น เราอ่านว่า: “เหตุ​​ฉะนั้น​ เมื่อท่านทั้งหลายเห็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนซึ่งกระทำให้​เกิดการรกร้างว่างเปล่า ​ที่​ดาเนียลศาสดาพยากรณ์​ได้​​กล่าวถึงนั้น ​ตั้งอยู่​ในสถานบริ​สุทธิ์’ (​ผู้​ใดก็​ตามที่​​ได้​อ่านก็​ให้​​ผู้​นั้นเข้าใจเอาเถิด)”²⁸ ซึ่งโดยนัยแล้วหมายความว่า จงเข้าใจคำพยากรณ์ของผู้เผยพระวจนะดาเนียล

GSAM 29.4พระเจ้าทรงเปิดโปงความผิดพลาดของคำกล่าวอ้างที่ว่าคำพยากรณ์ไม่สามารถเข้าใจได้ ด้วยพระวจนะเหล่านี้: “แก่ท่านทั้งหลาย นิ​มิ​​ตนี้ทั้งสิ้นได้กลายเป็นเหมือนถ้อยคำในหนังสือที่​ประทับตรา​ เมื่อคนให้​แก่​คนหนึ่งที่อ่านได้ ​กล่าวว่า​ ‘อ่านนี่​ซี​’ เขาว่า ‘ข้าอ่านไม่​ได้​เพราะมี​ตราประทับ​’ และเมื่อเขาให้​หนังสือแก่คนหนึ่งที่อ่านไม่​ได้​ ​กล่าวว่า​ ‘อ่านนี่​ซี​’ เขาว่า ‘ข้าไม่​รู้หนังสือ​’ และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรั​สว่า ‘เพราะชนชาติ​นี้​​เข้ามาใกล้เราด้วยปากของเขา และให้​เกียรติ​เราด้วยริมฝีปากของเขา ​แต่​เขาให้​จิ​ตใจของเขาห่างไกลจากเรา เขายำเกรงเราเพียงแต่เหมือนเป็นข้​อบังคับของมนุษย์​ที่​สอนกันมา ​เพราะฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะกระทำสิ่งมหัศจรรย์กับชนชาติ​นี้​ ​อี​กทั้งการประหลาดและอัศจรรย์ ​สติ​ปัญญาของคนมีปัญญาของเขาจะพินาศไป และความเข้าใจของคนที่​เข้าใจจะถูกปิดบังไว้’”²⁹ หากประชาชนที่ผู้เผยพระวจนะกล่าวถึงในที่นี้ได้ปฏิบัติตามคำพยากรณ์ที่แน่นอน พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องหลงทางจากพระบัญญัติของพระเจ้า และแทนที่พระบัญญัติของพระองค์ด้วยคำสั่งของมนุษย์

GSAM 30คำพยากรณ์ไม่ใช่เพื่อการตีความส่วนตัว

GSAM 30.1ไม่ใช่ว่าคำพยากรณ์มีความหมายที่ลึกซึ้ง ซ่อนเร้น และลึกลับ จนทำให้หลายคนไม่สามารถเข้าใจได้ อัครทูตเปโตรได้กล่าวถึงเรื่องนี้ว่า “จงรู้​ข้อนี้​ก่อน​ คือว่าคำพยากรณ์​ทุ​กคำที่​จารึกไว้ในพระคัมภีร์​แล้ว​ ​ไม่มี​ใครตีความได้ตามลำพังใจของตนเอง ด้วยว่าคำพยากรณ์ในอดี​ตนั้นไม่​ได้​มาจากความประสงค์ของมนุษย์ ​แต่​พวกผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าได้​กล่าวคำตามที่พระวิญญาณบริ​สุทธิ์​ได้​ทรงดลใจเขา”³⁰ จากถ้อยคำนี้ ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า สิ่งที่จำเป็นต่อการเข้าใจคำพยากรณ์ คือการรับพระวิญญาณที่ตรัสผ่านผู้พยากรณ์นั้นเอง เกี่ยวกับพระวิญญาณนั้น ซึ่งทรงสัญญาไว้แก่ทุกคนที่แสวงหา มีเขียนไว้ว่า “พระองค์​จะนำท่านทั้งหลายไปสู่ความจริงทั้งมวล”³¹

GSAM 30คำพยากรณ์ที่สำเร็จแล้ว

GSAM 30.2ในการศึกษาคำพยากรณ์ มีข้อเท็จจริงบางประการที่ควรจดจำไว้เสมอ: พระเจ้าผู้ไม่มีข้อผิดพลาดคือผู้สร้างคำพยากรณ์ และเมื่อถึงเวลาที่คำพยากรณ์จะสำเร็จ เหตุการณ์ที่พยากรณ์ไว้จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน นอกจากนี้ เมื่อพระเจ้าผู้ทรงมีฤทธิ์อำนาจที่จะมองเห็นล่วงหน้าว่ามนุษย์จะกระทำสิ่งใด กำหนดเวลาที่สิ่งนั้นจะเกิดขึ้น เมื่อเวลานั้นมาถึง คำพยากรณ์จะสำเร็จอย่างแท้จริง กล่าวอีกนัยหนึ่ง การที่คำพยากรณ์จะสำเร็จผิดในเวลาที่กำหนดไว้สำหรับความสำเร็จที่แท้จริงนั้น เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ตามหลักการนี้ เราอาจกล่าวได้ว่า เมื่อถึงเวลาที่พระเจ้าทรงกำหนดให้ข้อความแห่งความจริงของพระองค์ถูกส่งถึงโลก ข้อความนั้นจะปรากฏขึ้นทุกครั้ง

GSAM 30.3ครั้งหนึ่ง เมื่อผู้เขียนได้กล่าวถึงเรื่องการเป็นจริงของคำพยากรณ์ ผู้ไม่เชื่อพระเจ้าที่อยู่ในที่นั้นได้ก้าวออกมาและกล่าวว่า “ผมต้องขอแสดงความยินดีกับท่านผู้ตีความคำพยากรณ์ว่าท่านโชคดีมาก ในการศึกษาประวัติศาสตร์ของท่าน ท่านดูเหมือนจะพบสิ่งที่ตรงกับคำพยากรณ์ได้อย่างง่ายดาย” “ใช่,” เราตอบว่า “มันตรงกันเพราะมันถูกสร้างมาเพื่อให้ตรงกัน หากคุณไปร้านขายถุงมือเพื่อซื้อถุงมือคู่หนึ่ง คุณจะไม่คาดหวังว่าจะพบถุงมือที่พอดีกับมือของคุณหรือ?” เขาตอบว่า “แน่นอนว่าผมจะคาดหวัง เพราะมันถูกสร้างมาเพื่อให้พอดี” “ดังนั้น,” ผู้เขียนกล่าว “พระเจ้าผู้ทรงรู้ดีว่ามนุษย์จะกระทำสิ่งใด ได้ทรงทำคำพยากรณ์เกี่ยวกับพวกเขา และเมื่อมนุษย์เหล่านั้นปรากฏตัวบนเวทีแห่งการกระทำ และทำสิ่งต่างๆ ตามที่พระองค์ทรงพยากรณ์ไว้ นักประวัติศาสตร์ที่แท้จริงจึงบันทึกการกระทำของพวกเขา ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับคำพยากรณ์แล้ว ก็ตรงกันอย่างแม่นยำ”

GSAM 31คำพยากรณ์คือแสงสว่างในความมืด

GSAM 31.1อัครทูตเปโตรกล่าวว่า เราควรให้ความสนใจต่อคำพยากรณ์ดั่งแสงที่ส่องสว่างในที่มืด หากไม่มีแสงของคำพยากรณ์ อนาคตจะมืดมิดโดยสิ้นเชิง จุดประสงค์ของแสงคือการขจัดความมืด—เมื่อเดินทางในที่มืด แสงจะชี้ทาง และชี้ทางอย่างชัดเจน เพื่อให้ผู้เดินทางสามารถมองเห็นและเลือกทางได้ทีละก้าว “คำของพระองค์” ผู้เขียนเพลงสดุดีกล่าวว่า “เป็นโคมสำหรับเท้าของข้าพระองค์ และเป็นความสว่างแก่มรรคาของข้าพระองค์”³² ผู้ฉลาดกล่าวว่า “วิถี​ของคนชอบธรรมเหมือนแสงอรุ​ณ​ ซึ่งฉายสุกใสยิ่งขึ้นๆจนเต็มวัน”³³ ดังนั้น เมื่อเราเดินผ่านกระแสเวลา เราจะเห็นว่าพระวจนะของพระเจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสำเร็จตามคำพยากรณ์ จะเปิดออกมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ผู้ศึกษาพระคัมภีร์เห็นได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่าเขาอยู่ในทางที่นำไปสู่แสงสว่างนิรันดร์และวันนิรันดร์อย่างแน่นอน

GSAM 31สามเหตุการณ์สำคัญจากเอเดนจนถึงวันสุดท้าย

GSAM 31.2เมื่อพิจารณาเส้นทางของประชากรพระเจ้าจากเอเดนจนถึงวันสุดท้าย ตามแสงสว่างของพระคัมภีร์ มีเหตุการณ์สามประการที่โดดเด่นเป็นพิเศษ เหตุการณ์แรกคือการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสต์ การจุติเป็นมนุษย์ การเสด็จมาของอิมมานูเอล พระเจ้าที่ปรากฏในเนื้อหนัง; เหตุการณ์ที่สองคือการปฏิรูปครั้งใหญ่หลังยุคกลางมืด—1,260 ปีแห่งการกดขี่ ซึ่งพระวจนะของพระเจ้าถูกปิดกั้นเกือบทั้งหมดจากประชาชนทั่วไป—การนำคริสตจักรออกจากสภาพในถิ่นทุรกันดาร และการวางพระคัมภีร์ไว้ในที่ที่ทุกคนสามารถอ่านและรู้ถึงพระประสงค์ของพระองค์; เหตุการณ์ที่สาม คือการเสด็จมาครั้งที่สองของพระผู้เป็นเจ้า เพื่อนำวาระเมื่อสิ่งสารพัดจะตั้งขึ้นใหม่ ตามซึ่งพระเจ้าได้ตรัสไว้โดยปากบรรดาศาสดาพยากรณ์​บริสุทธิ์​ของพระองค์ ​ตั้งแต่​เริ่มสร้างโลก; สิ่งนี้เพื่อปิดฉาก “ความขัดแย้งแห่งยุคสมัย” ความขัดแย้งระหว่างบาปและความชอบธรรม เพื่อนำยุคสมัยแห่งความรุ่งโรจน์มา ซึ่งทุกยุคสมัยได้มุ่งหน้าไปสู่สิ่งนี้มาโดยตลอด

GSAM 32คำพยากรณ์ชี้ทางสู่จุดจบ

GSAM 32.1เมื่อเราใส่ใจฟังคำพยากรณ์ที่แน่นอนดั่งแสงสว่างที่จะนำทางให้ก้าวเดินของเรา และเปิดเผยให้เราเห็นทางที่ถูกต้องผ่านความมืดมิด ก็ไม่อาจเป็นอย่างอื่นได้นอกจากว่า เราจะพบทางที่ถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนในคำพยากรณ์ตลอดสายเวลาจนถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ ด้วยเหตุนี้ ผู้ที่ติดตามแสงสว่างแห่งคำพยากรณ์อย่างใกล้ชิด จะไม่เพียงแต่รับรู้ถึงสัญญาณและเครื่องหมายที่บ่งชี้ว่าวันอันยิ่งใหญ่กำลังใกล้เข้ามา แต่ยังจะรับรู้ถึงพระราชกิจของพระเจ้าด้วย ซึ่งกำลังดำเนินไปอย่างมั่นคงผ่านข้อความแห่งความจริง เพื่อเตรียมประชาชนให้พร้อมรับพระองค์อย่างสันติเมื่อพระองค์เสด็จมา

GSAM 32.2แม้ว่าพระคัมภีร์จะประกาศว่าวันของพระเจ้าจะมาเหนือมวลชนดั่ง “ขโมยแอบย่องมาในเวลากลางคืน”³⁴ แต่พระคัมภีร์ก็กล่าวถึงผู้ที่ยืนอยู่ในคำตักเตือนของพระเจ้าว่า “พี่​น้องทั้งหลาย ท่านไม่​ได้​​อยู่​ในความมืดแล้ว เพื่อวันนั้นจะไม่มาถึงท่านอย่างขโมยมา ท่านทั้งหลายเป็นบุตรของความสว่าง และเป็นบุตรของกลางวัน”³⁵

GSAM 32จดจำการนำทางของพระเจ้า

GSAM 32.3เมื่อระลึกถึงการนำทางของพระเจ้าในขบวนการรอคอยการเสด็จมา เป็นเรื่องดีที่จะสังเกตว่า พระเจ้าทรงมีพระประสงค์เสมอมาว่า ประชาชนของพระองค์ควรระลึกถึงการสำแดงแห่งการทรงดูแลและฤทธิ์อำนาจของพระองค์เพื่อประโยชน์ของพวกเขา เมื่ออธิบายเหตุผลที่ทำให้อิสราเอลหันหลังให้พระเจ้า ผู้ประพันธ์สดุดีกล่าวว่า, “ท่านลืมพระเจ้า พระผู้ช่วยให้รอดของท่าน ​ผู้​​ได้​ทรงกระทำพระราชกิจใหญ่โตในอียิปต์ ทำการมหัศจรรย์ในแผ่นดินของฮามและสิ่งน่าคร้ามกลั​วที่ทะเลแดง”³⁶ หากการระลึกถึงการนำทางของพระเจ้ากับชนชาติอิสราเอลเป็นสิ่งที่ดี แล้วสำหรับเราไม่ใช่สิ่งที่ดีเช่นกันหรือ? ในความปีติยินดี ผู้เขียนสดุดีกล่าวอีกครั้งว่า “โอ​ ​จิ​ตใจของข้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระเยโฮวาห์ และอย่าลืมพระราชกิ​จอั​นมีพระคุณทั้งสิ้นของพระองค์”³⁷

GSAM 33.1ในทุกยุคทุกสมัย พระเจ้าได้ทรงมีความจริงสำคัญ ซึ่งโดยพระคุณของพระองค์ ได้ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อนำประชาชนให้หลุดพ้นจากพันธนาการของบาป และเตรียมให้พวกเขาพร้อมที่จะเข้าสู่คานาอันแห่งสวรรค์; และจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งหากเราได้พิจารณาถึงการทรงกระทำของพระเจ้าต่อผู้ที่ประกาศความจริงเหล่านี้

GSAM 33ผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่จากวิธีการที่เรียบง่ายที่สุด — คำพยานของด’ออบิญี

GSAM 33.2ด’ออบิญี ใน History of the Reformation ของเขา ได้กล่าวว่า “พระเจ้า ผู้ทรงเตรียมงานของพระองค์มาตลอดหลายยุคสมัย จะทรงทำให้สำเร็จด้วยเครื่องมือที่อ่อนแอที่สุด เมื่อถึงเวลาของพระองค์แล้ว การสร้างผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่ด้วยวิธีการที่น้อยนิดที่สุด นี่คือกฎของพระเจ้า กฎนี้ ซึ่งปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่งในธรรมชาติ ก็พบได้ในประวัติศาสตร์เช่นกัน”³⁸

GSAM 33.3เมื่อพระเจ้าในสมัยโบราณเริ่มเลือกชนชาติพิเศษเพื่อสถาปนาพวกเขาให้เป็นชนชาติที่พิเศษสำหรับพระองค์เอง พระองค์ได้ทรงเรียกชายคนหนึ่ง—อับราฮัม—ผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางชนชาติต่างศาสนา ในเมืองอูร์แห่งชาวคาลเดีย จากเขาได้เกิดลูกหลานจำนวนมาก; แต่เมื่อพวกเขาได้รับการยกย่องให้เป็นชนชาติ พระเจ้าแห่งสวรรค์ได้ตรัสว่า: “พระเยโฮวาห์ทรงรักและทรงเลือกท่านทั้งหลายนั้น ​มิใช่​เพราะท่านทั้งหลายมีจำนวนมากกว่าประชาชนชาติ​อื่น​ ด้วยว่าในบรรดาชนชาติ​ทั้งหลาย​ ท่านเป็นจำนวนน้อยที่​สุด”³⁹

GSAM 33.4นอกจากนี้ เมื่อพระองค์จะทรงปลดปล่อยประชากรของพระองค์จากความเป็นทาสในอียิปต์ พระองค์ได้ทรงเลือกผู้นำคนหนึ่ง ซึ่งในวัยทารกได้ถูกซ่อนไว้สามเดือนในบ้านของมารดา และต่อมาถูกวางไว้ในหีบที่เรียบง่ายและหยาบ ทำจากต้นกกและเคลือบด้วยยางไม้ แล้วถูกฝากไว้กับแม่น้ำไนล์ อย่างไรก็ตาม โมเสสผู้นี้เอง เมื่อเขาเติบโตจนมีความเข้าใจ ก็เลือกทางที่ถ่อมตน คือการทนทุกข์ร่วมกับประชากรของพระเจ้า แทนที่จะเพลิดเพลินกับ “การเริงสำราญในความบาปสักเวลาหนึ่ง”⁴⁰

GSAM 34ชัยชนะของกิเดโอน

GSAM 34.1ต่อมา เมื่อพระเจ้าจะทรงช่วยอิสราเอลให้พ้นจากมือชาวมีเดียนและชาวอามาเลข ซึ่งบุกเข้ามาในดินแดนของพวกเขา “เหมือนตั๊กแตนเป็นฝูงๆ” และทำลายผลผลิตของแผ่นดิน จน “ไม่​​ให้​​มี​เครื่องบริโภคเหลือในอิสราเอลเลย ​ไม่​ว่าแกะ หรือวัว หรือลา” พระเจ้าจึงส่งทูตสวรรค์ไปหาเกเดโอน บุตรของโยอาชผู้นี้ ซึ่งตกอยู่ในสภาพที่ยากจนถึงขั้นต้องนวดข้าวสาลีเพียงเล็กน้อยและซ่อนมันไว้จากศัตรู เมื่อทูตสวรรค์แจ้งให้เขาทราบว่าเขาจะต้องกู้อิสราเอล กีเดโอนจึงถามด้วยความประหลาดใจว่า “ข้าพระองค์จะช่วยอิสราเอลได้​อย่างไร​ ​ดู​​เถิด​ ครอบครัวของข้าพระองค์ต่ำต้อยที่สุดในคนมนัสเสห์ และตัวข้าพระองค์​ก็​เป็นคนเล็กน้อยที่สุดในวงศ์วานบิดาของข้าพระองค์”⁴¹ ชายผู้ถ่อมตัวและยากจนคนนี้เอง ได้ออกเดินทางพร้อมทหารสามร้อยคน พร้อมด้วยตะเกียงและเหยือกน้ำอันเรียบง่าย (การกระทำที่ดูเหมือนความโง่เขลาตามการตัดสินของมนุษย์) และเมื่อพวกเขายึดพระเจ้าเป็นกำลัง ก็ได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ ก่อนการปลดปล่อย กิเดโอนอาจได้ร้องคร่ำครวญเหมือนที่ผู้เผยพระวจนะอาโมสเคยถามว่า “ยาโคบจะตั้งอยู่​ได้​​อย่างไร​ เพราะเขาเล็กนิดเดียว”⁴²

GSAM 34ทารกในรางหญ้า

GSAM 34.2ในเวลาที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ พระผู้ช่วยให้รอดของมนุษยชาติได้ประสูติ และผู้เลี้ยงแกะพบพระองค์นอนอยู่ในรางหญ้า ญาติพี่น้องทางโลกของพระองค์ดำเนินชีวิตอย่างถ่อมตนแต่มีเกียรติ เกี่ยวกับความยากจนทางโลกของพระองค์ พระผู้ช่วยให้รอดตรัสว่า “สุนัขจิ้งจอกยั​งมี​โพรง​ และนกในอากาศยั​งมี​รัง​ ​แต่​​บุ​ตรมนุษย์​ไม่มี​​ที่​​ที่​จะวางศีรษะ”⁴³ พระองค์ทรงเลือกอัครทูตของพระองค์ “จากหมู่ชนชั้นล่าง ซึ่งแม้จะไม่ใช่ชนชั้นต่ำที่สุด แต่ก็ยังไม่ถึงระดับชนชั้นกลาง ทุกสิ่งทุกอย่างจึงถูกจัดเตรียมไว้เพื่อแสดงให้โลกเห็นว่า งานนี้ไม่ใช่ของมนุษย์ แต่เป็นของพระเจ้า”

GSAM 35ผู้ถูกเรียกมาไม่ใช่นักปราชญ์มากนัก

GSAM 35.1เปาโลกล่าวถึงงานในยุคคริสตจักรยุคแรกเริ่มว่า: “ความเขลาของพระเจ้ายั​งมีปัญญายิ่งกว่าปัญญาของมนุษย์ และความอ่อนแอของพระเจ้าก็ยังเข้มแข็งยิ่งกว่ากำลังของมนุษย์ ​พี่​น้องทั้งหลาย จงพิจารณาดู​ว่า​ พวกท่านที่พระเจ้าได้ทรงเรียกมานั้นเป็นคนพวกไหน ​มีน้อยคนที่โลกนิยมว่ามี​ปัญญา​ ​มีน้อยคนที่​มีอำนาจ​ ​มีน้อยคนที่​มี​ตระกูลสูง ​แต่​พระเจ้าได้ทรงเลือกสิ่งที่โลกถือว่าโง่​เขลา​ เพื่อจะทำให้คนมีปัญญาอับอาย และพระเจ้าได้ทรงเลือกสิ่งที่โลกถือว่าอ่อนแอ เพื่อทำให้​คนที่​แข็งแรงอับอาย พระเจ้าได้ทรงเลือกสิ่งที่โลกถือว่าต่ำต้อย และสิ่งที่​ถู​​กดู​หมิ่น​ ทั้งทรงเลือกสิ่งเหล่านั้นซึ่งยั​งมิ​ได้​​เกิดเป็นตัวจริ​งด้วย เพื่อจะได้ทำลายสิ่งซึ่งเป็นตัวจริงอยู่​แล้ว​ เพื่​อมิ​ให้​เนื้อหนังใดๆอวดต่อพระพักตร์​พระองค์​​ได้”.⁴⁴

GSAM 35ผู้ถ่อมตนในยุคการปฏิรูป

GSAM 35.2เราพบหลักการเดียวกันนี้ถูกแสดงให้เห็นในชีวิตของนักปฏิรูปผู้ยิ่งใหญ่ในศตวรรษที่สิบหก นักประวัติศาสตร์กล่าวว่า: “นักปฏิรูปซวิงเกล เกิดขึ้นจากกระท่อมของผู้เลี้ยงแกะในเทือกเขาแอลป์; เมลันชทอน นักเทววิทยาแห่งการปฏิรูป เกิดขึ้นจากร้านช่างทำอาวุธ; และลูเทอร์ เกิดขึ้นจากกระท่อมของคนงานเหมืองที่ยากจน” ลูเทอร์กล่าวถึงตัวเขาเองว่า: “พ่อแม่ผมยากจนมาก พ่อผมเป็นคนตัดไม้ที่ยากจน (ต่อมาเขาเป็นนักขุดแร่) และแม่ผมมักแบกไม้บนหลัง เพื่อหาทางเลี้ยงดูลูกๆ ของเธอ พวกเขาทนทุกข์ทรมานจากการทำงานหนักที่สุดเพื่อเรา”

GSAM 35.3อัครทูตยากอบ เมื่อกล่าวถึงการเรียกประชาชนมาสู่การรับใช้พระเจ้า ได้กล่าวว่า “พี่​น้องที่รักของข้าพเจ้า จงฟังเถิด พระเจ้าทรงเลือกคนยากจนในโลกนี้​ให้​เป็นคนมั่​งมีในความเชื่อ และให้เป็นทายาทแห่งอาณาจั​กร​ ซึ่งพระองค์ทรงสัญญาไว้​แก่​​ผู้​​ที่​รักพระองค์​มิใช่​​หรือ?”⁴⁵

GSAM 35ชาวเมธอดิสต์ยุคแรก

GSAM 35.4เมื่อเรามองย้อนกลับไปยังแถวผู้ปฏิรูปที่ก้าวหน้ามาจนถึงยุคต้นของเมธอดิสต์ เมื่อหลักคำสอนเรื่องพระคุณที่ประทานให้เปล่าถูกประกาศอย่างขยันขันแข็ง เราพบว่ามันมาพร้อมกับฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า เมื่อหลักคำสอนนี้ถูกนำเสนอต่อประชาชนด้วยความซื่อสัตย์ พร้อมด้วยความรักอันอ่อนโยนของพระคริสต์ และถูกยึดถือด้วยความเชื่อที่มีชีวิต ผู้เชื่อไม่เพียงแต่พบการอภัยบาปในอดีต แต่ยังพบฤทธิ์อำนาจแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ ซึ่งช่วยให้พวกเขาดำเนินชีวิตอย่างบริสุทธิ์ นิกายเมธอดิสต์มีจุดเริ่มต้นที่เรียบง่าย และได้รับพระพรตามความเชื่อและความไว้วางใจอันเรียบง่ายของทั้งผู้รับใช้และฆราวาส

GSAM 36.1เมื่อติดตามเหตุการณ์และประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับขบวนการรอคอยการเสด็จมาของพระเยซู เราพบว่า เช่นเดียวกับทุกงานของพระเจ้าที่มนุษย์เป็นผู้ดำเนินการในการสำเร็จลุล่วง งานนี้มีต้นกำเนิดจากหมู่คนยากจนและไม่เป็นที่รู้จัก แต่ขออย่าให้ใครตัดสินว่างานนี้ไม่ดีเพียงเพราะเหตุนี้ ก่อนที่จะตรวจสอบหลักฐานอย่างละเอียดที่งานอันยิ่งใหญ่นี้ตั้งอยู่บนพื้นฐานนั้น เพื่อไม่ให้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับผู้ที่พระเจ้าทรงถามว่า “ผู้ใดที่​ดู​หมิ่​นวันแห่งการเล็กน้อย?”⁴⁶

GSAM 36คำตอบโต้ของเอ็คต่อลูเทอร์

GSAM 36.2เพื่อประโยชน์ของผู้ที่อาจมีแนวโน้มที่จะตัดสินว่าประเด็นทางหลักคำสอนนั้นถูกต้องหรือผิดพลาด โดยพิจารณาจากจำนวนผู้ที่ยอมรับมันไม่ว่าจะน้อยหรือมาก เราจึงนำส่วนหนึ่งของการโต้แย้งระหว่างลูเทอร์และเอ็กมาอ้างอิง เนื่องจากลูเทอร์ยึดมั่นในพระคัมภีร์ และกล้าที่จะโต้แย้งสิทธิของมนุษย์ในการวางความคิดเห็นของตนเองเหนือพระวจนะของพระเจ้า เอ็กจึงตอบโต้ด้วยถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความประชดประชันว่า: “ข้าพเจ้ารู้สึกประหลาดใจต่อความถ่อมตัวและความสุภาพที่ท่านผู้เป็นด็อกเตอร์ผู้ทรงเกียรติได้ใช้เพื่อคัดค้านผู้เป็นบิดาผู้ทรงเกียรติมากมายเพียงลำพัง และอ้างว่ารู้มากกว่าพระสันตะปาปาผู้ทรงอำนาจ สภาคริสตจักร นักวิชาการ และมหาวิทยาลัยทั้งหลาย! ... คงจะน่าประหลาดใจไม่น้อย หากพระเจ้าได้ซ่อนความจริงไว้จากนักบุญและผู้พลีชีพมากมายจนถึงการมาของท่านผู้เป็นบิดาผู้ทรงเกียรติ”

GSAM 36.3คำตอบโต้ครั้งนี้อาจถูกตอบกลับด้วยคำพูดของซวิงเกลต่อจอห์น ฟาเบอร์ ที่เมืองซูริค เมื่อฟาเบอร์แสดงความ “ประหลาดใจต่อสถานการณ์ที่สิ่งต่าง ๆ ได้มาถึงจุดนี้ เมื่อประเพณีโบราณที่ดำรงอยู่มาสิบสองศตวรรษถูกทิ้งร้าง และมีการสรุปอย่างชัดเจนว่าโลกคริสต์ได้อยู่ในความผิดพลาดมาหนึ่งพันสี่ร้อยปี” ซวิงเกลตอบกลับทันทีว่า “ความผิดพลาดนั้นไม่ลดน้อยลงเพียงเพราะความเชื่อนั้นได้คงอยู่มา 1,400 ปี และในการนมัสการพระเจ้า ความโบราณของประเพณีนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย หากไม่สามารถหาเหตุผลหรือหลักฐานสนับสนุนได้จากพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์”⁴⁷

GSAM 37พระวจนะของพระเจ้า เทียบกับปัญญาของมนุษย์

GSAM 37.1อันตรายจากการพึ่งพาความคิดเห็นของมนุษย์ แทนที่จะหาคำตอบให้คำถามว่า “ความจริงคืออะไร?” ด้วยพระวจนะของพระเจ้า ได้ถูกผู้เผยพระวจนะโฮเชยาชี้ให้เห็นอย่างชัดเจน เมื่อท่านกล่าวว่า “เจ้​าทั้งหลายได้ไถความชั่วมา ​แล้วเจ้าทั้งหลายได้​เกี่ยวความชั่วช้า ​เจ้​าได้รับประทานผลของการมุสา ด้วยเหตุว่าเจ้าวางใจในทางของเจ้าและในจำนวนพลรบของเจ้า”⁴⁸ แนวโน้มของใจมนุษย์นั้นเสมอมาคือการวางใจในมนุษย์ แต่เมื่อเราใกล้ถึงเวลาที่พระเจ้าจะ “ทรงลุกขึ้นกระทำให้โลกสั่นสะท้าน” ผู้เผยพระวจนะอิสยาห์จึงเตือนว่า “จงตัดขาดจากมนุษย์เสียเถิด ซึ่งในจมูกของเขามี​ลมหายใจ​ เพราะเขามี​คุ​ณค่าอะไรเล่า”⁴⁹

GSAM 37.2เมื่อได้รับการเตือนในพระคัมภีร์เกี่ยวกับอันตรายในทิศทางนี้แล้ว อย่าให้ใครรีบด่วนตัดสินขบวนการการเสด็จมาของพระคริสต์อย่างไม่สมควร เพียงเพราะจุดเริ่มต้นที่เรียบง่าย หรือเพราะผู้ที่โลกมองว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ยังไม่ได้สนับสนุนเรื่องนี้ แต่ให้ทุกคนพิจารณาข้อเรียกร้องของขบวนการนี้อย่างรอบคอบ ความจริงมีค่าที่ไม่อาจประเมินได้ เมื่อเทียบกับความจริงแล้ว ความคิดเห็นของมนุษย์เป็นเพียงแกลบที่ไร้ค่า