บทที่ 15 — แสงสว่างที่เพิ่มขึ้นและสิ่งมหัศจรรย์ที่ยิ่งใหญ่ขึ้น
GSAM 235.1“จงระลึกถึงคราวก่อนนั้น หลังจากที่ท่านได้รับความสว่างแล้ว ท่านได้อดทนต่อความยากลำบากอย่างใหญ่หลวง บางทีท่านก็ถูกประจานให้อับอายขายหน้าและถูกข่มเหง บางทีท่านก็ร่วมทุกข์กับคนที่ถูกข่มเหงนั้น”1
GSAM 235.2ช่วงเวลาตั้งแต่ความผิดหวังในปี ค.ศ. 1844 จนกระทั่งแสงสว่างที่ชัดเจนเกี่ยวกับสถานบริสุทธิ์และข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สามถูกเปิดเผย เป็นช่วงเวลาแห่งการทดสอบที่พิเศษ ชาวแอ๊ดเวนตีสที่ยังคงยืนยันว่าตนเองถูกต้องในขบวนการที่ผ่านมา ได้กลายเป็น “เป้าให้คนดู” สำหรับผู้ที่คิดว่าข้อความนั้นล้มเหลวโดยสิ้นเชิง; และด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงตกเป็นเป้าของการดูหมิ่นอย่างหนัก แต่พวกเขาก็สามารถทนรับสิ่งนี้ด้วยความยินดีได้ ตราบใดที่พวกเขายังยึดมั่นในองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความเชื่อ และร่วมอยู่ในความประทับอยู่ของพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์
GSAM 235สองจุดโจมตีหลัก
GSAM 235.3ซาตานมีสองจุดล่อลวงพิเศษสำหรับชาวแอ๊ดเวนตีส จุดแรกคือทำให้ผู้ที่เชื่อมั่นว่าช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์ได้สิ้นสุดลงแล้ว เชื่อว่าการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์เป็นการเสด็จมาทางจิตวิญญาณ และว่าพระองค์ได้เสด็จมาในลักษณะใดลักษณะหนึ่ง ณ จุดสิ้นสุดของ 2,300 วัน จุดที่สองคือการชักจูงผู้ที่กำลังลังเลเกี่ยวกับประสบการณ์ในอดีตให้ละทิ้งทั้งหมด ดังนั้น ในขณะที่ความจริงเกี่ยวกับสถานบริสุทธิ์และข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สามกำลังถูกเปิดเผยอย่างค่อยเป็นค่อยไปจากพระคัมภีร์ ข้อความจากพระวิญญาณของพระเจ้า ผ่านทางของประทานการพยากรณ์ ได้ยืนยันการเคลื่อนไหวในอดีต โดยเรียกมันว่า “แสงสว่างที่เจิดจ้า” ซึ่งพระเจ้าได้ตั้งไว้ที่หัวทาง เพื่อส่องสว่างตลอดทางจนถึงเมือง และชี้ให้เห็นหลักฐานจากพระคัมภีร์ว่า การเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์จะเป็นการเสด็จมาอย่างแท้จริงและด้วยพระองค์เอง ดังนั้นจึงไม่อาจเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ จุดสิ้นสุดของ “วัน” ได้
GSAM 236การปรากฏตัวที่น่าอัศจรรย์
GSAM 236.1หากพระเจ้าจะตรัสกับประชากรของพระองค์ผ่านนิมิตในวันสุดท้ายเหล่านี้ เราจะไม่คาดหวังหรือว่าในการปรากฏตัวนั้นเองจะมีเครื่องหมายที่ชัดเจนของสิ่งศักดิ์สิทธิ์? เครื่องหมายเหล่านี้ปรากฏชัดในนิมิตของนางอี. จี. ไวท์ ปรากฏการณ์ของนิมิตเอง ดังที่แสดงในบทที่ 13 เป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างแท้จริง แต่ยังมีลักษณะอันน่าอัศจรรย์อีกมากมายที่เกี่ยวข้องกับนิมิตในระยะแรกของเธอ ซึ่งท่านจะสังเกตเห็นเมื่ออ่านงานนี้ต่อไป และเราจะคาดหวังได้อย่างไรว่าสิ่งนี้จะแตกต่างออกไปในของประทานลักษณะนี้ ซึ่งพระเจ้าทรงจัดเตรียมขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจของประชาชน และนำพวกเขาให้กล่าวเหมือนโมเสสว่า “ข้าจะแวะเข้าไปดูสิ่งแปลกประหลาดนี้”? คำกล่าวอย่างเรียบง่ายของเด็กสาวที่ยากจน อ่อนแอ และป่วยไข้ ซึ่งดูเหมือนจะอยู่ใกล้ความตาย ว่าพระเจ้าได้ประทานนิมิตให้เธอ คงไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิดสิ่งนี้ การปรากฏตัวอันน่าอัศจรรย์ที่เกี่ยวข้องกับนิมิตเหล่านั้นได้สร้างความสนใจในนิมิตเหล่านั้น และมีการเรียกร้องให้เด็กสาวเดินทางไปจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง เพื่อเล่าสิ่งที่พระเจ้าได้สั่งให้เธอแจ้งให้ผู้อื่นทราบ
GSAM 236การปรากฏตัวที่น่าทึ่งในนิมิตครั้งที่สาม
GSAM 236.2ที่นี่ข้าพเจ้าจะกล่าวถึงข้อเท็จจริงบางประการเกี่ยวกับนิมิตครั้งที่สามของเธอ ซึ่งเกิดขึ้นในบ้านของบิดาเธอ ตามที่กล่าวถึงในบทที่ 13 ตามที่บิดาและมารดาของนางไวท์ รวมถึงพี่สาวของเธอ นางซาราห์ เบลเดน และบุคคลอื่น ๆ ได้เล่าให้ข้าพเจ้าฟัง
GSAM 236.3ในห้องที่เธอได้รับนิมิตนั้น มีพระคัมภีร์ครอบครัวเล่มใหญ่มากวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง เป็นหนึ่งในฉบับพิมพ์ที่บอสตันโดยโจเซฟ ทีล ในปี ค.ศ. 1822 หนังสือเล่มนี้มีขนาด 18 x 11 นิ้ว หนา 4 นิ้ว และหนักกว่า 18 ปอนด์เล็กน้อย ระหว่างที่อยู่ในนิมิต เธอได้ลุกขึ้นและถือพระคัมภีร์หนักเล่มนี้ด้วยแขนซ้าย โดยที่หนังสือเปิดอยู่ และถือมันให้ตั้งฉากกับตัวเธอ จากนั้นเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมง เธอใช้มือขวาพลิกหน้าไปมา และชี้ไปยังข้อความต่าง ๆ ในพระคัมภีร์ ซึ่งเธอได้ท่องซ้ำไปซ้ำมา ขณะที่ตาของเธอมองขึ้นด้านบน และในทิศทางตรงข้ามกับหนังสือ พี่สาวของเธอชื่อซาราห์ (ซึ่งต่อมาได้เป็นภรรยาของสตีเฟน เบลเดน) หรือบางครั้งเป็นบุคคลอื่นที่อยู่ในที่นั้น ได้ดูทุกข้อความที่นิ้วของเธอชี้ไป และเห็นชัดเจนว่าในทุกกรณี เธอกำลังท่องพระคัมภีร์ที่นิ้วของเธอกำลังวางอยู่ แม่ฮาร์มอนกล่าวว่าลูกสาวของเธอ เอเลน ในสภาพปกติ “ไม่สามารถยกพระคัมภีร์ที่หนักนั้นจากโต๊ะเครื่องแป้งได้ เนื่องจากขาดแรง แต่ในนิมิต เธอกลับถือมันได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่ามันเป็นเพียงพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่ฉบับพกพา”
GSAM 237.1นี่คือสิ่งมหัศจรรย์ที่แท้จริง! — เด็กสาวร่างบอบบาง น้ำหนักเพียงเจ็ดสิบปอนด์ ถือพระคัมภีร์ไบเบิลที่หนักได้นานกว่าครึ่งชั่วโมง ในท่าทางที่แม้แต่ชายร่างกำยำก็ถือไว้ไม่ได้นานถึงสองนาที; นอกจากนี้ เธอยังพลิกหน้าไปมาเพื่อค้นหาข้อความในพระคัมภีร์ ซึ่งทุกครั้งล้วนเป็นข้อความที่เธอได้กล่าวซ้ำไว้ ทั้งที่ตาของเธอมองขึ้นด้านบนและหันไปในทิศทางตรงข้ามกับหนังสือ; และสุดท้าย เสียงที่ออกมาจากบุคคลที่ไม่มีกิจกรรมของปอดหรือการหายใจในร่างกาย แต่กลับกล่าวซ้ำข้อความในพระคัมภีร์ที่ถูกกำหนดไว้ได้อย่างถูกต้อง — สิ่งนี้แน่นอนว่าอยู่เหนือข้อกล่าวหาว่าเกิดจากฝีมือมนุษย์ หรือเป็นผลจากโรคภัย ผู้ที่เห็นเหตุการณ์นี้ถือว่านี่คือการปรากฏตัวอย่างชัดเจนที่สุดของพระวิญญาณของพระองค์ผู้ตรัสจากพุ่มไม้ที่ลุกไหม้ การปรากฏตัวเช่นนี้ในนิมิตครั้งที่สามของมิสฮาร์มอน เมื่อเป็นที่รู้จักแล้ว ได้นำหลักฐานที่น่าเชื่อถือว่า มีพลังที่เกินกว่าสิ่งมีจำกัดอยู่ในนิมิตเหล่านั้น
GSAM 237นิมิตที่ท็อปแชม
GSAM 237.2ไม่นานหลังจากเหตุการณ์นี้ กลุ่มแอ๊ดเวนตีสที่ท็อปแชม ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐเมน ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณสามสิบไมล์ ได้ยินเรื่องการทรงกระทำของพระเจ้าต่อมิสเอเลน จี. ฮาร์มอน จึงเชิญเธอไปยังที่นั่น คำเชิญนั้นได้รับการตอบรับ และด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้เดินทางมาเยือนท็อปแชมเป็นครั้งแรก การประชุมของกลุ่มแอ๊ดเวนตีสในเวลานั้นจัดขึ้นที่บ้านของนายเคอร์ทิส นางฟรานเซส ลันท์ (เดิมชื่อมิสฟรานเซส โฮว์แลนด์) จากเมืองโอ๊คแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ได้ให้คำให้การดังต่อไปนี้แก่ผม ลงวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1890:—
GSAM 238.1“ฉันพร้อมครอบครัวของพ่อได้เข้าร่วมการประชุมของมิสฮาร์มอนที่ท็อปแชมในปี ค.ศ. 1845 และระหว่างการประชุมเหล่านั้น เธอได้รับนิมิต นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้เห็นเธอในนิมิต พระคัมภีร์แบบโบราณเล่มหนึ่ง [พระคัมภีร์ของครอบครัวทีล ที่มีน้ำหนัก 18 ปอนด์] เป็นของพี่เคอร์ทิส เล่มพระคัมภีร์ขนาดใหญ่เล่มนี้ถูกมิสฮาร์มอนหยิบออกมาจากโต๊ะเครื่องแป้งขณะที่เธออยู่ในนิมิต และเธอชี้ให้เห็นข้อพระคัมภีร์ขณะที่พลิกหน้าไปทีละหน้า โดยที่สายตาของเธอมองขึ้นด้านบนและห่างจากหนังสือ ข้อพระคัมภีร์ที่เธอทวนซ้ำนั้นเป็นคำสอน คำให้กำลังใจ หรือคำตักเตือน ความพิเศษอีกประการหนึ่งของการปรากฏตัวในครั้งนั้นคือท่าทางของหนังสือ เธอถือหนังสือนั้นบนมือที่เปิดออกในมุมสี่สิบห้าองศา และไม่มีใครอื่นสามารถถือหนังสือใดในมุมที่คล้ายกันได้โดยไม่ให้หนังสือนั้นหลุดจากมือทันที แต่มิสฮาร์มอนถือพระคัมภีร์เล่มนี้ในมุมนั้นได้หลายนาที อย่างมั่นคงราวกับว่ามันติดอยู่กับมือของเธอ ขณะที่เธอกำลังเดินจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่งในห้อง”
GSAM 238คำพยานของนางทรูสเดล
GSAM 238.2คำให้การอีกฉบับเกี่ยวกับนิมิตเดียวกันนี้มาจากนาง เอ็ม. ซี. ทรูสเดล จากเมืองเทรนตัน รัฐมิสซูรี ลงวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1891 เธอกล่าวว่า:—
GSAM 238.3“ในปี ค.ศ. 1845 ฉันอายุ 15 ปี และอยู่ร่วมในขณะที่มิสฮาร์มอนมาเยือนเมืองท็อปแชมเป็นครั้งแรก เมื่อเธอได้รับนิมิตที่บ้านของพี่เคอร์ทิส ซึ่งเธอได้หยิบพระคัมภีร์ครอบครัวเล่มใหญ่ขึ้นมาและถือไว้ในท่าทางที่คนอื่น ๆ ไม่สามารถถือหนังสือด้วยมือได้โดยไม่ให้มันหลุดมือทันที
GSAM 238.4“มิสฮาร์มอนอยู่ในนิมิตนานกว่าสองชั่วโมง มันเป็นการสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าที่น่าอัศจรรย์ที่สุดที่ฉันเคยได้เห็นมา และฉันได้เห็นเธออยู่ในนิมิตมากกว่าสิบสองครั้ง ทุกครั้งล้วนเป็นโอกาสแห่งความเคร่งขรึมลึกซึ้งและการทบทวนตนเอง แต่ครั้งนี้เหนือกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา โอ! เรารู้สึกสั่นสะท้านเพียงใดเมื่อพระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงศักดิ์สิทธิ์จากสวรรค์ทรงสอนเราผ่านเครื่องมืออันอ่อนแอของพระองค์; เมื่อเธออ่านให้เราฟังบทพระคัมภีร์ที่ให้ความปลอบประโลมและเหมาะสมอย่างยิ่งกับสถานการณ์อันยากลำบากของเรา; เช่น ฮีบรู 2:2, 3; ยากอบ 5:7, 8; ฮีบรู 10:35, 39; 1 เปโตร 1:7; ลูกา 12:32-37 และอีกหลายบทอื่น ๆ โดยเธอถือพระคัมภีร์ครอบครัวขนาดใหญ่ไว้สูงจนฉันต้องยืนบนเก้าอี้เพื่ออ่านตามจุดที่เธอชี้ ฉันไม่คิดว่ามิสฮาร์มอนจะสูงกว่าฉันเกินสองนิ้ว”
GSAM 239.1การแสดงออกเช่นนี้ทำให้ผู้ที่มีใจเปิดกว้างเชื่อมั่นว่ามีพลังบางอย่างที่เหนือกว่ามนุษย์กำลังควบคุมเครื่องมืออันถ่อมตนนี้ และคำเชิญก็หลั่งไหลมาจากหลายพื้นที่ในนิวอิงแลนด์ให้เธอมาแบ่งปันคำพยานของเธอ
GSAM 239การทำงานด้วยมือเป็นบาป
GSAM 239.2ไม่นานหลังจากนั้น มิส ฮาร์มอน ได้รับคำสั่งในนิมิตให้ไปเยือนเมืองปารีส รัฐเมน ซึ่งมีกลุ่มคนที่เชื่อว่าการทำงานด้วยมือเป็นบาป ศาสนาจารย์สตีเฟนส์ จากเมืองวูดสต็อก รัฐเมน เป็นผู้นำในความเข้าใจผิดนี้ และมีอิทธิพลอย่างมากต่อผู้อื่น เขาเคยเป็นนักเทศน์นิกายเมธอดิสต์มาก่อน และถูกมองว่าเป็นคริสเตียนที่ถ่อมตัวและซื่อสัตย์ เขาได้รับความไว้วางใจจากหลายคนด้วยความกระตือรือร้นต่อความจริง และวิถีชีวิตที่ดูเหมือนศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งทำให้บางคนเชื่อว่าเขาได้รับการชี้นำพิเศษจากพระเจ้า พระเจ้าได้ทรงตำหนิเขาผ่านมิสฮาร์มอน เธอกล่าวว่าเขากำลังขัดแย้งกับพระวจนะของพระเจ้า ด้วยการหลีกเลี่ยงการทำงาน ด้วยการผลักดันความเชื่อผิดๆ ของเขาให้คนอื่น และด้วยการประณามทุกคนที่ไม่ยอมรับความเชื่อเหล่านั้น เขาปฏิเสธหลักฐานทั้งหมดที่พระเจ้าทรงประทานมาเพื่อทำให้เขาตระหนักถึงความผิดพลาดของตนเอง และไม่ยอมรับความผิดของตนเอง เขาติดตามความรู้สึกภายใน และเดินทางไกลอย่างเหน็ดเหนื่อย โดยเดินเป็นระยะทางไกล ซึ่งเขาได้รับแต่คำด่าทอเท่านั้น และถือว่าในทุกสิ่งนี้ เขากำลังทนทุกข์เพื่อพระคริสต์ เหตุผลและวิจารณญาณของเขาถูกวางไว้ข้างทาง
GSAM 239.3เกี่ยวกับคำให้การของมิสฮาร์มอนและผลของคดีนี้ ฉันจะอ้างอิงจากจดหมายที่ได้รับจากนาง เอ็ม. ซี. ทรูสเดล ซึ่งขณะนั้นอาศัยอยู่ที่เมืองปารีส รัฐเมน หลังจากให้รายละเอียดบางส่วนที่สอดคล้องกับเนื้อหาข้างต้น เธอกล่าวว่า:—
GSAM 240.1“ทุกคนได้สารภาพผิด ยกเว้นผู้นำของพวกเขา คือ เจสซี สตีเฟนส์ มิสฮาร์มอนได้เตือนเขาว่า หากเขาไม่ถ่อมตัวลงด้วยการสารภาพความผิดของตนเอง เขาจะต้องจบชีวิตในไม่ช้า ทุกคนเข้าใจว่านี่คือการทำนายว่าเขาจะฆ่าตัวตายด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง”
GSAM 240.2ต่อไปนี้คือเรื่องราวต่อจากกรณีของเขา:—
GSAM 240.3“หลังจากที่กลุ่มผู้ติดตามเล็กๆ ของเขาทิ้งเขาไป เขาก็เริ่มซึมเศร้า และไม่นานหลังจากนั้นก็สูญเสียสติ ปฏิเสธที่จะกินอาหารใดๆ ที่ปรุงโดยคนชั่ว เขาไม่ทราบว่าฉันกลับมาจากแมสซาชูเซตส์เมื่อฉันนำอาหารกลางวันไปให้เขา เขาถามขณะที่ยื่นมือผอมแห้งผ่านช่องเล็กๆ ของหน้าต่างว่า ‘พระเจ้าส่งคุณมาพร้อมกับสิ่งนี้หรือไม่ นางมาริอัน?’ เมื่อเห็นฉันตอบอย่างลังเล เขาก็ปฏิเสธที่จะชิมมัน สภาพที่น่าสงสารของเขา ที่ถูกกักขังอยู่ในห้องเล็กๆ ที่บ้านพี่ชาย (ผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า) ทำให้ฉันนึกถึงคำเตือนที่สวรรค์ได้ส่งมาให้เขาอย่างเมตตา แต่เขากลับปฏิเสธอย่างดื้อรั้น สองวันหลังจากการเยี่ยมเยียนอันน่าเศร้าครั้งนี้ เขาถูกนำตัวกลับไปยังครอบครัว และไม่นานหลังจากนั้น เขาก็จบชีวิตตัวเองด้วยการฆ่าตัวตาย โดยใช้ผ้าห่มทำเป็นเชือก”2
GSAM 240คำทำนายที่กลายเป็นจริง
GSAM 240.4ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1845 ตามคำเชิญของโอติส นิโคลส์ มิสฮาร์มอนได้เดินทางไปเยือนรัฐแมสซาชูเซตส์ โดยมีพี่สาวของเธอ ซาราห์ มาด้วย พวกเธอพักอาศัยกับครอบครัวของนายนิโคลส์ เขาและภรรยาจะนำรถม้าไปรับพวกเธอไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อจัดประชุม ซึ่งมิสฮาร์มอนได้แบ่งปันคำพยานของเธอที่นั่น ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้มีโอกาสไปเยือนบอสตัน ร็อกซ์เบอรี และคาร์เวอร์ ในช่วงที่พวกเธอมาเยือนบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นครั้งที่สอง ได้เกิดเหตุการณ์ที่น่าสนใจอย่างยิ่งขึ้น
GSAM 240.5ในบอสตันและบริเวณใกล้เคียง มีกลุ่มคนคลั่งศาสนาที่เชื่อว่าการทำงานเป็นบาป โดยข้อความหลักของพวกเขาคือ “จงขายของที่ท่านมีอยู่และทำทาน” พวกเขาอ้างว่าตนเองอยู่ในยุคปีแห่งการปลดปล่อย ว่าดินแดนควรได้พักผ่อน และคนจนต้องได้รับการสนับสนุนโดยไม่ต้องทำงาน ซาร์เจนต์ ร็อบบินส์ และคนอื่นๆ เป็นผู้นำกลุ่มนี้ พวกเขาประณามนิมิตเหล่านั้นว่าเป็นของปีศาจ เพราะความผิดพลาดของพวกเขาเองถูกเปิดเผยออกมา พวกเขาปฏิบัติอย่างรุนแรงต่อทุกคนที่ไม่เชื่อตามพวกเขา
GSAM 241.1ขณะที่มิสฮาร์มอนและพี่สาวของเธอกำลังเยี่ยมบ้านของนายนิโคลส์ สาร์เจนต์และโรบินส์ก็เดินทางมาจากบอสตันเพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา และกล่าวว่าพวกเขามาเพื่อเยี่ยมเยียนและพักค้างคืนกับเขา นายนิโคลส์ตอบว่าเขายินดีที่พวกเขามา เพราะมิสซาราห์และมิสเอเลน ฮาร์มอนกำลังอยู่ในบ้าน และเขาหวังว่าพวกเขาจะได้รู้จักกับทั้งสองคน พวกเขาเปลี่ยนใจทันที และไม่สามารถถูกชักจูงให้เข้ามาในบ้านได้ นายนิโคลส์ถามว่า เอเลนสามารถเล่าข้อความของเธอในบอสตันได้หรือไม่ และว่าพวกเขาจะฟังก่อน แล้วจึงตัดสิน “ได้” พวกเขาตอบ “มาบอสตันในวันสะบาโตหน้า [หมายถึงวันอาทิตย์ เพราะพวกเขายังไม่ได้รับวันสะบาโต] เราอยากได้รับโอกาสฟังเธอ”
GSAM 241.2นายนิโคลส์เล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังที่บ้านของเขาในดอร์เชสเตอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1858 เขาบอกว่าเขาได้วางแผนทุกอย่างเรียบร้อยแล้วว่าจะไปบอสตันในเช้าวันสะบาโตด้วยรถม้าของเขา เพื่อพามิสฮาร์มอนไปร่วมการประชุมที่นัดหมายไว้ แต่ในคืนนั้น ระหว่างการอธิษฐานของครอบครัว เธอถูกพาตัวไปในนิมิต เมื่อเธอฟื้นจากนิมิตนั้น เธอกล่าวว่า “พี่นิโคลส์ ฉันจะไม่ไปบอสตันในวันพรุ่งนี้ พระเจ้าได้ทรงสำแดงให้ฉันเห็นว่าฉันต้องไปแรนดอล์ฟ พระองค์มีงานให้ฉันทำที่นั่น” นายนิโคลส์ให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อคำสัญญาของเขา เขาได้สัญญาว่าจะพาเธอไปบอสตันในวันถัดไป และเขาถามด้วยความกังวลว่า “ผมควรทำอย่างไรกับคำสัญญาที่ให้ไว้กับซาร์เจนต์และโรบินส์?” “อย่ากังวลเรื่องนั้น” มิสฮาร์มอนกล่าว “พระเจ้าได้สั่งให้ฉันไปทางอื่น” “ดีแล้ว,” นายนิโคลส์กล่าว, “ผมไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย.” “พระเจ้าได้แสดงให้ดิฉันเห็นว่าเราจะเข้าใจเมื่อถึงที่นั่น,” มิสฮาร์มอนกล่าว. “ดีแล้ว,” นายนิโคลส์กล่าว, “คุณไม่มีทางไปถึงที่นั่นได้เว้นแต่เราจะไปรับคุณ แต่ผมไม่รู้ว่าผมจะอธิบายเรื่องนี้กับพี่น้องในบอสตันอย่างไร.”
GSAM 241.2นายนิโคลส์ยังกล่าวกับผมว่า “มิสฮาร์มอนเห็นความหน้าซื่อใจคดของพวกเขาในนิมิตว่า จะไม่มีการประชุมในบอสตันในวันสะบาโต และว่า ซาร์เจนต์ โรบินส์ และผู้คัดค้านคนอื่นๆ จะมาพบกลุ่มใหญ่ที่แรนดอล์ฟ (ห่างจากบอสตัน 13 ไมล์) ในวันสะบาโต; และว่าเราต้องไปพบผู้คัดค้านที่แรนดอล์ฟ ในวันสะบาโตที่พวกเขามีการประชุม และที่นั่นเธอจะได้รับข้อความสำหรับพวกเขา ซึ่งจะช่วยให้ผู้ที่ซื่อสัตย์และไม่มีอคติได้รู้ว่านิมิตของเธอมาจากพระเจ้าหรือจากซาตาน” แทนที่จะไปบอสตันแล้วค่อยไปแรนดอล์ฟ ซึ่งระยะทางรวม 22 ไมล์ พวกเขากลับไปแรนดอล์ฟโดยตรง และถึงที่นั่นประมาณเวลาเริ่มประชุม ที่นั่นพวกเขาพบกลุ่มคนเดียวกันที่ตกลงจะพบพวกเขาในบอสตัน นายนิโคลส์จึงกล่าวว่า “ผมเข้าใจแล้ว”
GSAM 242.1ความพยายามของซาร์เจนต์และโรบินส์ที่จะหลีกเลี่ยงคำพยานของมิสฮาร์มอน และวิธีการที่เธอถูกชี้นำให้มาพบพวกเขา ได้ส่งอิทธิพลอย่างมากต่อจิตใจของบางคนที่อยู่ในที่นั้น ส่วนการประชุมนั้นเอง ผมจะอ้างอิงคำบรรยายตามที่นายนิโคลส์ได้กล่าวไว้:—
GSAM 242การปรากฏตัวที่น่าทึ่ง
GSAM 242.2“มิสเอเลนถูกพาไปในนิมิตพร้อมกับการแสดงออกที่ผิดปกติ และยังคงพูดในนิมิตด้วยเสียงที่ชัดเจน ซึ่งทุกคนที่อยู่ในที่นั้นสามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจน จนกระทั่งประมาณเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ซาร์เจนต์ ร็อบบินส์ และเฟรนช์รู้สึกทั้งโกรธจัดและตื่นเต้น เมื่อได้ยินมิสเอเลนพูดในนิมิต ซึ่งพวกเขาประกาศว่านั่นเป็นผลงานของปีศาจ พวกเขาใช้ทั้งอิทธิพลและกำลังกายทั้งหมดเพื่อทำลายผลของนิมิตนั้น พวกเขาจะรวมตัวกันร้องเพลงด้วยเสียงดังมาก แล้วสลับกันพูดและอ่านพระคัมภีร์ด้วยเสียงดัง เพื่อไม่ให้เสียงของเอเลนถูกได้ยิน จนกระทั่งแรงของพวกเขาหมดไป และมือของพวกเขาสั่นจนไม่สามารถอ่านพระคัมภีร์ได้ แต่ท่ามกลางความสับสนและเสียงดังทั้งหมดนี้ เสียงที่ชัดเจนและแหลมของเอเลน ขณะที่เธอพูดในนิมิต ยังคงได้ยินอย่างชัดเจนโดยทุกคนที่อยู่ในที่นั้น การต่อต้านของชายกลุ่มนี้ยังคงดำเนินต่อไปตราบเท่าที่พวกเขายังพูดและร้องเพลงไหว แม้จะมีเพื่อนบางคนของพวกเขาเองที่ตำหนิและขอให้พวกเขาหยุด แต่โรบินส์กล่าวว่า ‘พวกคุณกำลังก้มกราบต่อรูปเคารพ: พวกคุณกำลังบูชาลูกวัวทองคำ’
GSAM 243.1“นายเทเยอร์ เจ้าของบ้าน ไม่มั่นใจอย่างเต็มที่ว่านิมิตของเธอเป็นของปีศาจ ตามที่โรบินส์กล่าวอ้าง เขาต้องการให้มีการทดสอบด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง เขาเคยได้ยินว่านิมิตจากพลังของซาตานสามารถหยุดได้ด้วยการเปิดพระคัมภีร์และวางลงบนตัวผู้ที่มีนิมิต จึงถามซาร์เจนต์ว่าเขาจะลองทดสอบด้วยวิธีนั้นหรือไม่ แต่ซาร์เจนต์ปฏิเสธที่จะทำ จากนั้น นายเทเยอร์ก็หยิบพระคัมภีร์ครอบครัวขนาดใหญ่และหนักแบบควอโต ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะและแทบไม่ได้ใช้เลย เปิดมันออก แล้ววางพระคัมภีร์ที่เปิดอยู่ลงบนอกของเอเลนขณะที่เธอกำลังอยู่ในนิมิต โดยขณะนั้นเธอกำลังเอนตัวไปด้านหลังพิงผนังที่มุมห้อง ทันทีที่พระคัมภีร์ถูกวางลงบนตัวเธอ เธอก็ลุกขึ้นยืน และเดินไปยังกลางห้อง โดยถือพระคัมภีร์ที่เปิดอยู่ด้วยมือหนึ่ง และยกขึ้นสูงเท่าที่เธอจะเอื้อมถึง พร้อมทั้งจ้องมองขึ้นด้านบนอย่างมั่นคง แล้วประกาศด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า ‘คำพยานที่ได้รับแรงบันดาลใจจากพระเจ้า’ หรือคำพูดที่มีความหมายคล้ายกัน และจากนั้น ขณะที่พระคัมภีร์ถูกถือด้วยมือหนึ่ง และตาของเธอมองขึ้นด้านบน ไม่ใช่ที่พระคัมภีร์ เธอยังคงพลิกหน้าหนังสือด้วยมืออีกข้างเป็นเวลานาน และวางนิ้วลงบนบทบางตอน แล้วกล่าวคำเหล่านั้นอย่างถูกต้องด้วยเสียงที่เคร่งขรึม ผู้ที่อยู่ในที่นั้นหลายคนมองไปยังบทที่นิ้วของเธอชี้อยู่ เพื่อดูว่าเธอพูดถูกต้องหรือไม่ เพราะตาของเธอยังคงมองขึ้นด้านบนในขณะนั้น บางตอนที่กล่าวถึงเป็นคำพิพากษาต่อผู้ชั่วร้ายและผู้หมิ่นประมาท; ส่วนตอนอื่น ๆ เป็นคำตักเตือนและคำแนะนำเกี่ยวกับสภาพปัจจุบันของเรา
GSAM 243นิมิตที่ยาวนานที่สุดของเธอ กว่าหกชั่วโมง
GSAM 243.2“ในสภาพนี้ เธอยังคงอยู่ตลอดทั้งบ่ายจนใกล้เวลาพระอาทิตย์ตกดิน เมื่อนั้นเธอจึงออกจากภาวะนิมิต เมื่อเอเลนลุกขึ้นยืนในนิมิต พร้อมถือพระคัมภีร์ที่เปิดอยู่และหนักอึ้งในมือ แล้วเดินไปมาในห้อง พร้อมอ่านบทพระคัมภีร์ออกมา ซาร์เจนต์ ร็อบบินส์ และเฟรนช์ ต่างก็เงียบกริบไป ในช่วงเวลาที่เหลือ พวกเขารู้สึกไม่สบายใจ ร่วมกับคนอื่นๆ อีกมากมาย แต่พวกเขาปิดตาลง และอดทนอยู่โดยไม่แสดงความรับรู้ถึงความรู้สึกของตนเองเลย”3
GSAM 244การแต่งงานของมิสฮาร์มอน
GSAM 244.1วันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1846 มิสอี. จี. ฮาร์มอน และศาสนาจารย์เจมส์ ไวท์ ได้เข้าพิธีสมรส และร่วมกันทำงานเพื่อส่งเสริมการเผยแพร่ข่าวสาร ในปี ค.ศ. 1847 งานของพวกเขาส่วนใหญ่จำกัดอยู่ภายในรัฐเมนและรัฐแมสซาชูเซตส์
GSAM 244.2ในวันสะบาโตแรกของเดือนเมษายน นางไวท์ได้รับนิมิตที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ณ บ้านของสต็อกบริดจ์ โฮว์แลนด์ ในเมืองท็อปแชม ซึ่งในขณะนั้นมักมีการจัดประชุมที่นั่น นิมิตนี้คือนิมิตที่กล่าวถึงในหนังสือ Early Writings ซึ่งเธอได้เห็นวิหารและเครื่องใช้ภายในวิหาร ช่วงเวลาแห่งความทุกข์ยาก ผู้เชื่อที่หนีออกจากเมือง ผู้ชั่วร้ายที่ล้อมรอบพวกเขา การได้รับการช่วยเหลือด้วยเสียงของพระเจ้า ปีแห่งการปลดปล่อย การเสด็จมาของพระเจ้าในรถศึกเมฆ เป็นต้น อาจเป็นประโยชน์ที่จะสังเกตการเคลื่อนไหวบางอย่างของเธอขณะอยู่ในนิมิตนี้
GSAM 244พระคัมภีร์หลายเล่มที่ใช้ในนิมิต
GSAM 244.3นางฟรานเซส ลันท์ (ลูกสาวของ เอส. โฮว์แลนด์) เมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1890 ได้กล่าวกับข้าพเจ้าว่า:
GSAM 244.3“ที่ด้านข้างของห้องที่ใช้จัดประชุม มีโต๊ะหนึ่งที่มีหนังสือหลายชนิดวางอยู่ ซึ่งในนั้นมีพระคัมภีร์หลายเล่มขนาดปกติ ขณะที่อยู่ในนิมิต นางไวท์ลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะ หยิบพระคัมภีร์เล่มหนึ่งโดยไม่แตะต้องหนังสือเล่มอื่น และถือพระคัมภีร์ที่เปิดอยู่เหนือศีรษะด้วยมือซ้าย พร้อมทั้งใช้นิ้วชี้ของมือขวาชี้ไปยังข้อความในพระคัมภีร์ที่เธอกำลังท่องซ้ำ ขณะที่ยืนอยู่ต่อหน้าบุคคลที่ข้อความนั้นถูกกำหนดไว้สำหรับเขา จากนั้นเธอก็วางพระคัมภีร์ที่เปิดอยู่ลงบนอกของบุคคลที่เธอท่องข้อความนั้นให้ฟัง เมื่อกลับไปยังโต๊ะ เธอหยิบพระคัมภีร์อีกเล่ม และด้วยวิธีเดียวกัน เธอท่องข้อความพระคัมภีร์อีกตอนหนึ่ง แล้ววางพระคัมภีร์ที่เปิดอยู่ลงบนอกของบุคคลที่เธอกำลังพูดด้วย การกระทำนี้ถูกทำซ้ำกับประมาณครึ่งโหลคน หลังจากนั้น ด้วยท่าทางที่สง่างาม เธอนั่งลงบนเก้าอี้ ในขณะที่ตาของเธอยังคงมองขึ้นด้านบนและห่างจากหนังสือ”
GSAM 245.1เกี่ยวกับเรื่องนี้ นางทรูสเดลกล่าวว่า:
GSAM 245.1“ฉันอยู่ที่นั่น [เดือนเมษายน ค.ศ. 1847] เมื่อนางไวท์เดินไปยังโต๊ะและหยิบพระคัมภีร์เล่มหนึ่งแล้วเล่มหนึ่งจากหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้ววางพระคัมภีร์นั้นลงบนอกของบุคคลที่เธอมีข้อความพระคัมภีร์ให้ฟัง การกระทำนี้เกิดขึ้นขณะที่ตาของเธอยังคงมองขึ้นสู่สวรรค์ ในโอกาสนี้ เธอถือพระคัมภีร์ไว้เหนือศีรษะขณะพูดกับฉัน; แล้วเธอก็วางมันลงบนอกของฉัน ข้อพระคัมภีร์ที่เธอให้ฉันคือ 2 โครินธ์ 6:17”4
GSAM 245.2ในจดหมายจากนางฟรานเซส ลันต์ เธอได้ระบุชื่อของสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์นี้ และผู้ที่ได้รับพระคัมภีร์วางลงบนอกขณะที่นางไวท์พูดกับพวกเขาเกี่ยวกับข้อความสำหรับแต่ละคน และในรายชื่อนั้นมีชื่อของนางทรูสเดลด้วย
GSAM 245งานแรกคือกับผู้เชื่อในคริสต์ผู้รอคอยการเสด็จมา
GSAM 245.3งานของมิส ฮาร์มอน ภายใต้การนำของของประทานการพยากรณ์ ตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 1845 จนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1846 ซึ่งกินเวลาเกือบสิบแปดเดือน เป็นการทำงานกับ “ผู้เชื่อ” ในการเสด็จมาใกล้ของพระคริสต์ ซึ่งเธอเคยร่วมงานกับพวกเขามาก่อน หลังจากการสิ้นสุดของ 2,300 วัน (22 ตุลาคม ค.ศ. 1844) จนกว่าสาเหตุของความผิดหวังและธรรมชาติของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะนั้นจะได้รับการเข้าใจอย่างถูกต้อง จะมีความเสี่ยงที่ผู้เชื่อจะหลงไปสู่ความเข้าใจผิด หรือละทิ้งประสบการณ์ในอดีตของพวกเขาไปโดยสิ้นเชิง ข้อความของเธอถึงกลุ่มนี้คือ: “การเคลื่อนไหวในอดีตนั้นเป็นของพระเจ้า จงยึดมั่นในความเชื่อของท่านไว้ให้ดี พระเจ้ายังมีงานสำหรับประชากรของพระองค์อยู่ ศึกษาพระคัมภีร์ ค้นหาพระวจนะ และท่านจะพบแสงสว่าง”
GSAM 245.4คำแนะนำนี้สอดคล้องกับแผนการของพระเจ้า จุดมุ่งหมายของพระองค์เสมอมาคือให้ข้อความพิเศษสำหรับประชากรของพระองค์ถูกนำออกมาจากพระวจนะของพระองค์ในเวลาอันควร และจากนั้น ของประทานการพยากรณ์ จะเข้ามา “เป็นลำดับรอง” เพื่อยืนยันและเสริมสร้างผู้เชื่อ
GSAM 246.1ตัวอย่างที่ชัดเจนของข้อเท็จจริงนี้สามารถพบได้ในกรณีของคอร์เนลิอุส ตามที่บันทึกไว้ในหนังสือกิจการของอัครทูต มีทูตสวรรค์ของพระเจ้าปรากฏตัวต่อเขาและให้เขาเห็นนิมิตในบ้านของเขาเอง ทูตสวรรค์ผู้นั้นรู้ดีถึงความจริงของพระกิตติคุณ และสามารถสอนให้คอร์เนลิอุสเข้าใจได้ แต่เขาถูกส่งมาเพื่อรับใช้ผู้ที่ได้รับมรดกแห่งความรอด โดยการให้คอร์เนลิอุสเห็นนิมิตนั้น เขาได้ยืนยันกับคอร์เนลิอุสว่าความศรัทธาและการอุทิศตนของเขาได้รับการยอมรับจากพระเจ้า เขาไม่ได้เทศนาข่าวประเสริฐให้เขาฟัง แต่เพียงบอกให้เขาเรียกเปโตร ซึ่งกำลังพักอยู่ที่บ้านของซีมอน ผู้ทำหนังสัตว์ ในเมืองยอปเป้ เปโตรมา และจากพระคัมภีร์ได้ประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์ให้คอร์เนลิอุสฟัง
GSAM 246ตำแหน่งของของประทานการพยากรณ์
GSAM 246.2ในจุดนี้ อาจเป็นประโยชน์ที่จะสังเกตลำดับการพัฒนาของของประทานต่างๆ ตามที่พระเจ้าได้กำหนดไว้ในพระวจนะของพระองค์ เปาโลได้กล่าวถึงเรื่องนี้ในจดหมายถึงชาวโครินธ์ โดยกล่าวว่า “พระเจ้าได้ทรงโปรดตั้งบางคนไว้ในคริสตจักร คือหนึ่งอัครสาวก สองผู้พยากรณ์”5
GSAM 246.3เมื่อพิจารณาคำกล่าวของอัครทูตเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของของประทานเหล่านี้ในงานพระกิตติคุณ เราจะเห็นทันทีว่าทำไมจึงต้องปฏิบัติตามลำดับนี้ เมื่อเปรียบเทียบของประทานเหล่านี้ เปาโลกล่าวว่า: “เหตุฉะนั้นการพูดภาษาต่างๆจึงไม่เป็นหมายสำคัญแก่คนที่เชื่อ แต่เป็นหมายสำคัญแก่คนที่ไม่เชื่อ แต่การพยากรณ์นั้นไม่ใช่สำหรับคนที่ไม่เชื่อ แต่สำหรับคนที่เชื่อแล้ว”6 ลำดับของพระเจ้าคือข้อความพิเศษของพระองค์ต่อโลกจะต้องถูกนำออกมาจากพระวจนะของพระองค์; และตามนั้น พระองค์ทรงกระตุ้นให้มนุษย์ค้นคว้าพระคัมภีร์ และออกไปในฐานะอัครทูต ผู้แบกรับข้อความของพระเจ้า ประกาศข้อความเหล่านั้นจากพระคัมภีร์ ซึ่งได้ผ่านการทดสอบของกาลเวลาแล้ว เมื่อมีผู้เชื่อเกิดขึ้น ของประทานการพยากรณ์ก็มา “เป็นลำดับที่สอง” เพื่อปฏิบัติหน้าที่ของตน “เพื่อเตรียมวิสุทธิชนให้ดีรอบคอบ เพื่อช่วยในการรับใช้ เพื่อเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์ให้จำเริญขึ้น”7