บทที่ 12 — ความผิดหวัง — หนังสือที่ขมขื่น

GSAM 185.1“ข้าพเจ้ารับหนังสื​อม้วนเล็กนั้นจากมือทูตสวรรค์​แล้วก็​กินเข้าไป ​ขณะที่​มันอยู่ในปากของข้าพเจ้านั้​นมั​นก็หวานเหมือนน้ำผึ้ง ​แต่​เมื่อข้าพเจ้ากิ​นมันเข้าไปแล้​วท้องข้าพเจ้าก็​ขม และท่านบอกข้าพเจ้าว่า ‘​เจ้​าต้องพยากรณ์​อีก​ ต่อชนชาติ​ทั้งหลาย​ บรรดาประชาชาติ ​ภาษา​ และกษั​ตริ​ย์’ ท่านผู้​หนึ่งจึงเอาไม้อ้อท่อนหนึ่งให้ข้าพเจ้ารูปร่างเหมือนไม้​เรียว​ และทูตสวรรค์​องค์​นั้นยืนอยู่​กล่าวว่า​ ‘จงลุกขึ้นไปวัดพระวิหารของพระเจ้า และแท่นบู​ชา​ และคำนวณคนทั้งหลายซึ่งนมัสการในนั้น’”¹

GSAM 185.2ในภาษาพระคัมภีร์ การ “กิน” หนังสือนั้น หมายถึงการรับความจริงเพื่อนำไปบอกต่อผู้อื่น ดังที่เห็นในหนังสือเอเสเคียล ซึ่งผู้เผยพระวจนะได้เห็น “หนังสืออยู่ม้วนหนึ่ง” และได้รับคำสั่งว่า “จงรับประทานหนังสื​อม้วนนี้ และจงไปพู​ดกับวงศ์วานอิสราเอล” หลังจากกินม้วนหนังสือนั้นแล้ว เขากล่าวว่า “แล้วข้าพเจ้าก็​ได้​​รับประทาน​ และเมื่อหนังสื​อม้วนนั้นอยู่ในปากของข้าพเจ้าก็หวานเหมือนน้ำผึ้ง”²

GSAM 185.3ผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ใช้ภาพพจน์เดียวกันนี้: “เมื่อพบพระวจนะของพระองค์​แล้ว​ ข้าพระองค์​ก็​กินเสีย พระวจนะของพระองค์เป็นความชื่นบานแก่ข้าพระองค์ และเป็นความปี​ติ​​ยินดี​​แห่​งจิตใจของข้าพระองค์”³ จากถ้อยคำนี้ เราได้เรียนรู้ว่า “ความหวาน” ของหนังสือขณะกินมันนั้น เป็นสัญลักษณ์ของความชื่นชมยินดีและความพึงพอใจที่ผู้ซึ่งกินคำของพระเจ้าด้วยวิธีนี้ได้รับ

GSAM 185หนังสือที่หวาน แล้วกลายเป็นขม

GSAM 185.4หนังสือที่กล่าวถึงในหนังสือวิวรณ์ 10 ซึ่งระบุว่าสำหรับผู้ที่กินมันนั้นมันหวานเหมือนน้ำผึ้ง แต่ทันทีที่กินแล้วมันก็ “ขม” (หรือตามที่บางคนแปลว่า “ทันทีที่ฉันย่อยมันแล้ว ในท้องฉันมันก็เป็นพิครา”⁴) คือหนังสือที่ทูตสวรรค์ได้ประกาศขึ้น โดยอาศัยอำนาจจากผู้สร้างฟ้า ดิน และทะเล ว่า “เวลาจะไม่เหลืออยู่อีกต่อไป” ดังนั้น การกินหนังสือเล่มนี้จึงต้องเป็นการยอมรับอย่างยินดีต่อคำประกาศเกี่ยวกับเวลา ความขมขื่นที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันของคำนั้นต่อผู้ที่กินมัน ต้องเป็นการแสดงถึงความขัดแย้งอันน่าเศร้าในประสบการณ์ของพวกเขา หลังจากช่วงเวลาที่ระบุในหนังสือได้สิ้นสุดลง และพวกเขาพบว่าความคาดหวังของตนเองถูกทำลายอย่างรุนแรง

GSAM 186การประกาศเวลาคือคำประกาศที่หวานชื่น

GSAM 186.1การประกาศเวลาในปี ค.ศ. 1844 เป็นข่าวดีที่เต็มไปด้วยความสุขสำหรับผู้ที่เชื่อ และผู้ที่โดยไม่สงสัยเลย คาดหวังว่าจะได้รับการปลดปล่อยนิรันดร์จากความชั่วร้าย ความทุกข์ทรมาน และความเศร้าโศกทั้งปวงของโลกที่เต็มไปด้วยบาปนี้ในไม่ช้า ความคิดที่ว่าภายในไม่กี่สัปดาห์สั้นๆ พวกเขาจะได้รับสง่าราศี กลายเป็นอมตะ และอยู่ในเมืองทองคำของพระเจ้า พร้อมกับกษัตริย์ของพวกเขา เป็นสิ่งที่สร้างแรงบันดาลใจให้จิตวิญญาณอย่างแท้จริง ดังที่ผู้หนึ่งที่มีประสบการณ์นั้นได้กล่าวไว้ว่า “ผู้ที่รักพระเยซูอย่างจริงใจสามารถเข้าใจความรู้สึกของผู้ที่เฝ้ารอการเสด็จมาของพระผู้ช่วยให้รอดด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้งที่สุด.... เราได้ก้าวเข้าสู่ชั่วโมงนี้ด้วยความสงบและเคร่งขรึม ผู้เชื่อที่แท้จริงได้พักผ่อนในความสัมพันธ์อันหวานชื่นกับพระเจ้า ซึ่งเป็นเครื่องหมายแห่งสันติภาพที่จะเป็นของพวกเขาในอนาคตอันสดใส ผู้ที่ได้สัมผัสความหวังและความเชื่อมั่นนี้ จะไม่มีวันลืมชั่วโมงอันล้ำค่าแห่งการรอคอยนั้นได้”

GSAM 186.2สถานการณ์ที่ยากลำบากเป็นพิเศษของผู้ที่ ในวันที่สิบเอ็ดของเดือนที่เจ็ด ยังต้องอยู่ในโลกมืดมิดแห่งการทดลองและการล่อลวงนี้ ซึ่งพวกเขาต้องเผชิญกับความดูหมิ่น การเยาะเย้ย และการล้อเลียนจากผู้ที่เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น พวกเขายังได้เตือนให้เตรียมตัวเพื่อพบพระเจ้าของตน ได้ถูกสะท้อนอย่างเหมาะสมผ่านกรณีของมารีย์ เมื่อเธอ “ยื​นร้องไห้​อยู่​นอกอุโมงค์” และเมื่อถูกทูตสวรรค์ถามว่า “หญิงเอ๋ย ​ร้องไห้​​ทำไม” เธอก็ตอบว่า “เพราะเขาเอาองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าไปเสียแล้ว และข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเขาเอาพระองค์ไปไว้​ที่ไหน”⁵

GSAM 187ผิดหวัง แต่ไม่ท้อแท้

GSAM 187.1ผู้ที่ผ่านเหตุการณ์ที่ท้าทายนี้มาได้กล่าวถึงมันว่า:

GSAM 187.1“เรารู้สึกสับสนและผิดหวัง แต่ไม่ได้ละทิ้งความเชื่อของเรา เรารู้สึกว่าได้ทำหน้าที่ของเราแล้ว; เราได้ดำเนินชีวิตตามความเชื่ออันล้ำค่าของเรา; เราผิดหวัง แต่ไม่ท้อแท้ เราต้องการความอดทนอย่างไม่มีขอบเขต เพราะผู้เยาะเย้ยมีอยู่มากมาย เรามักถูกทักทายด้วยคำพูดที่ดูถูกเกี่ยวกับความผิดหวังในอดีตของเรา ‘พวกคุณยังไม่ได้ขึ้นไปเลย; เมื่อไหร่ถึงจะขึ้นไป?’ และคำพูดเสียดสีในทำนองเดียวกันมักถูกระบายออกมาต่อเราโดยเพื่อนฝูงในโลกนี้ และแม้กระทั่งโดยบางคนที่อ้างตัวเป็นคริสเตียน ซึ่งยอมรับพระคัมภีร์ แต่กลับไม่เข้าใจความจริงอันยิ่งใหญ่และสำคัญในนั้น สภาพที่มีวันตายยังคงเกาะติดเราอยู่; ผลของคำสาปอยู่รอบตัวเราทุกหนทุกแห่ง มันยากที่จะรับภาระความกังวลที่รบกวนใจในชีวิต ซึ่งเราคิดว่าได้วางลงไปแล้วตลอดกาล”

GSAM 187เมื่อเปรียบเทียบกับเหล่าสาวกที่ผิดหวัง

GSAM 187.2ความรู้สึกของพวกเขา เมื่อเทียบกับความสุขและความยินดีเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ย่อมเป็นเหมือนความขมขื่นที่รุนแรงของพิครา โลกโดยรอบสันนิษฐาน — เช่นเดียวกับที่ประชาชนส่วนใหญ่คิดหลังการตรึงกางเขนของพระคริสต์ — ว่าผู้เชื่อจะละทิ้งความเชื่อของตน และร่วมเยาะเย้ยความโง่เขลาที่พวกเขาถูกกล่าวหา แต่พวกเขาก็ได้เรียนรู้อย่างรวดเร็วด้วยความประหลาดใจว่า ความรักต่อการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น ไม่สามารถถูกกำจัดออกไปได้ง่าย ๆ จากจิตใจของผู้ที่ได้อุทิศตนอย่างแท้จริงแด่พระเจ้า

GSAM 187“ไม่นั่งร่วมกับผู้เยาะเย้ย”

GSAM 187.3ทางที่ผู้เชื่อที่จริงใจเหล่านี้ได้เดินตาม และความรู้สึกของพวกเขา ถูกอธิบายไว้อย่างชัดเจนในคำพูดของผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ ซึ่งท่านกล่าวว่า

GSAM 187.3“เมื่อพบพระวจนะของพระองค์​แล้ว​ ข้าพระองค์​ก็​กินเสีย พระวจนะของพระองค์เป็นความชื่นบานแก่ข้าพระองค์ และเป็นความปี​ติ​​ยินดี​​แห่​งจิตใจของข้าพระองค์ ​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ พระเจ้าจอมโยธา เพราะว่าเขาเรียกข้าพระองค์ตามพระนามของพระองค์ ข้าพระองค์​มิได้​นั่งอยู่ในหมู่​คนที่เยาะเย้​ยกัน ทั้งข้าพระองค์​ก็​​มิได้​เปรมปรี​ดิ์ ข้าพระองค์นั่งอยู่​คนเดียว​ เพราะเหตุพระหัตถ์ของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์เต็​มด้วยความกริ้ว ไฉนความเจ็บของข้าพระองค์​มิได้​​หยุดยั้ง​ บาดแผลของข้าพระองค์​ก็​รักษาไม่​หาย​ มันไม่ยอมหาย ​พระองค์​ทรงเป็นเหมือนผู้​มุ​สาแก่ข้าพระองค์​หรือ​ หรืออย่างน้ำที่​เหือดแห้ง?”⁶

GSAM 188เจมส์ ไวท์ เกี่ยวกับความผิดหวัง

GSAM 188.1คำอ้างอิงสั้นๆ จากผู้ผิดหวังแต่ยังเต็มไปด้วยความหวังเหล่านี้ จะช่วยให้เข้าใจสถานการณ์ได้ดีขึ้น คำแรกมาจากศาสนาจารย์เจมส์ ไวท์ ผู้ทำงานอย่างประสบความสำเร็จอย่างยิ่งในปี ค.ศ. 1843 และ 1844 เขากล่าวว่า:—

GSAM 188.2“ความผิดหวังเมื่อเวลาผ่านไปนั้นเป็นความผิดหวังที่ขมขื่น ผู้เชื่อที่ร้อนรนและจริงใจยอมสละทุกสิ่งเพื่อพระคริสต์ และมีส่วนร่วมในการสถิตอยู่ด้วยของพระองค์อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาประกาศคำเตือนสุดท้ายให้โลกแล้ว และพวกเขาถอนตัวออกไป—มากหรือน้อย—จากกลุ่มคนที่ไม่เชื่อและเยาะเย้ย และด้วยพระพรอันศักดิ์สิทธิ์ที่ประทานแก่พวกเขา พวกเขารู้สึกอยากอยู่ร่วมกับองค์พระผู้เป็นเจ้าที่พวกเขาคาดว่าจะเสด็จมาในไม่ช้าและเหล่าทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์ มากกว่าที่จะอยู่กับผู้ที่พวกเขาได้แยกตัวออกมา ความรักของพระเยซูเต็มเปี่ยมในจิตวิญญาณ และส่องประกายจากใบหน้าทุกคน และด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจบรรยายได้ พวกเขาอธิษฐานว่า ‘มาเถิด พระเยซูเจ้า และมาโดยเร็ว’ แต่พระองค์ไม่ได้เสด็จมา

GSAM 188.3“แต่พระเจ้าไม่ได้ทิ้งประชาชนของพระองค์.... และด้วยพลังและความปลอบประโลมเป็นพิเศษ ข้อความเช่นต่อไปนี้ในจดหมายถึงชาวฮีบรู ได้เข้าถึงจิตใจและหัวใจของผู้ที่ผ่านการทดสอบและกำลังรอคอย: ‘เหตุ​ฉะนั้นขออย่าได้ละทิ้งความไว้วางใจของท่าน ซึ่​งมีบำเหน็​จอันยิ่งใหญ่ ด้วยว่าท่านทั้งหลายต้องการความเพียร เพื่อว่าครั้นท่านกระทำให้น้ำพระทัยของพระเจ้าสำเร็จได้ ท่านจะได้รับตามคำทรงสัญญา ‘เพราะอีกไม่นานพระองค์​ผู้​จะเสด็จมาก็จะเสด็จมาและจะไม่ทรงชักช้า ​แต่​คนชอบธรรมจะมี​ชี​วิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ ​แต่​ถ้าผู้ใดเสื่อมถอย ใจของเราจะไม่​มี​ความพอใจในคนนั้นเลย’ ​แต่​เราทั้งหลายไม่​อยู่​ฝ่ายคนเหล่านั้​นที่​กลับถอยหลังถึงความพินาศ ​แต่​​อยู่​ฝ่ายคนเหล่านั้​นที่เชื่อจนให้​จิ​ตวิญญาณถึงที่​รอด’⁷ จุดที่น่าสนใจในส่วนพระคัมภีร์นี้คือดังต่อไปนี้:—

GSAM 188.4“1. ผู้ที่พระคัมภีร์กล่าวถึงกำลังอยู่ในอันตรายที่จะทิ้งความมั่นใจในสิ่งที่พวกเขาได้กระทำอย่างถูกต้อง

GSAM 189.1“2. พวกเขาได้ทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้า และถูกนำเข้าสู่สถานการณ์การทดลองที่จำเป็นต้องมีความอดทน

GSAM 189.2“3. ผู้ชอบธรรมในช่วงเวลานี้ต้องดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อ ไม่ใช่ด้วยการสงสัยว่าตนเองได้ทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้าหรือไม่ แต่ด้วยความเชื่อในสิ่งที่พวกเขาได้ทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้าแล้ว

GSAM 189.3“4. ผู้ที่ไม่สามารถทนต่อการทดลองแห่งความเชื่อได้ แต่กลับละทิ้งความมั่นใจในสิ่งที่พวกเขาได้ปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระเจ้า และถอยหลังไป จะเดินเข้าสู่ทางตรงสู่ความพินาศ”⁸

GSAM 189จาก เอ็น. เซาท์ทาร์ด, ผู้บรรณาธิการของ Midnight Cry

GSAM 189.4ในนิตยสาร Midnight Cry วันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ประมาณสิบวันหลังจากสิ้นสุดช่วง 2,300 วัน ข้อความต่อไปนี้ได้ถูกตีพิมพ์จากปากกาของผู้บรรณาธิการ:—

GSAM 189.5“เมื่อพิจารณาถึงทุกสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวนี้ ผลอันเป็นพรที่มันก่อให้เกิดในจิตใจของลูกๆ ของพระเจ้า และความเกลียดชังและความมุ่งร้ายที่ศัตรูของพระองค์ได้แสดงออกมา เราต้องถือว่านี่คือ ‘เสียงร้องยามเที่ยงคืน’ ที่แท้จริง และหากเรายังมีเวลาอีกไม่กี่วันเพื่อทดสอบความเชื่อของเรา ก็ยังสอดคล้องกับคำอุปมาของสาวพรหมจารีสิบคน; เพราะเมื่อพวกเธอทั้งหมดลุกขึ้นและจัดเตรียมตะเกียงแล้ว ก็ยังจะมีช่วงเวลาที่ตะเกียงของสาวพรหมจารีที่โง่เขลาจะดับลงได้ สิ่งนี้ไม่อาจเกิดขึ้นได้จนกว่าจะผ่านวันที่สิบไปแล้ว; เพราะจนกว่าเวลานั้น ตะเกียงของพวกเธอยังจะลุกอยู่ ดังนั้น จึงต้องมีการผ่านพ้นวันนั้นไป เพื่อให้สาวพรหมจารีที่โง่เขลาได้ละทิ้งความเชื่อของตน เช่นเดียวกับที่ปี 1843 ต้องผ่านพ้นไปก่อน จึงจะเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการรอคอย ดังนั้น ความล่าช้าเล็กน้อยจึงไม่ใช่เหตุผลให้เกิดความผิดหวัง แต่แสดงให้เห็นว่าพระเจ้าทรงแม่นยำเพียงใดในการทำให้พระวจนะของพระองค์สำเร็จลุล่วง ดังนั้น ให้​เรายึ​ดมั่นในความเชื่อที่เราทั้งหลายรับไว้​นั้น​ โดยไม่​หวั่นไหว เพราะว่าพระองค์​ผู้​ทรงประทานพระสัญญานั้นทรงสัตย์​ซื่อ”

GSAM 189จาก โจเซฟ มาร์ช ผู้บรรณาธิการของ Voice of Truth

GSAM 189.6ในนิตยสาร Voice of Truth ฉบับวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1844 เราได้อ่านว่า:—

GSAM 189.7“เรายอมรับด้วยความยินดีว่าเราได้เข้าใจผิดเกี่ยวกับธรรมชาติของเหตุการณ์ที่เราคาดว่าจะเกิดขึ้นในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด; แต่เรายังไม่สามารถยอมรับได้ว่ามหาปุโรหิตของเราไม่ได้ทรงทำให้สำเร็จในวันนั้นทุกสิ่งที่แบบอย่างนั้นทำให้เรามีเหตุผลที่จะคาดหวัง เราเชื่อแล้วว่าพระองค์ได้ทรงทำให้สำเร็จแล้ว”

GSAM 190.1ผู้เชื่อในนิกายแอ๊ดเวนตีสคาดการณ์ว่าในวันที่ 10 ของเดือนที่ 7 ปี ค.ศ. 1844 ช่วงเวลา 2,300 วันจะสิ้นสุดลง และในวันนั้น พระคริสต์จะเสร็จสิ้นงานในฐานะปุโรหิตและเสด็จลงมายังโลกเพื่อประทานพรแก่ประชากรของพระองค์ การศึกษาวิจัยในเวลาต่อมาได้แสดงให้เห็นว่า วันที่ดังกล่าวเป็นจุดเริ่มต้นของงานชำระล้างสถานบริสุทธิ์สวรรค์ของพระองค์ ไม่ใช่การเสร็จสิ้นงานในฐานะปุโรหิต⁹ แทนที่จะมองงานชำระล้างสถานบริสุทธิ์เป็นส่วนหนึ่งของงานพระคริสต์ในฐานะปุโรหิต กลับมีการอ้างว่า การชำระล้างสถานบริสุทธิ์นั้นคือการชำระล้างโลกด้วยไฟเมื่อพระคริสต์เสด็จมา หากไม่ใช่ทั้งหมด อย่างน้อยดินแดนคานาอันก็จะได้รับการชำระล้างในเวลานั้น

GSAM 190สถานบริสุทธิ์ที่เชื่อว่าเป็นโลก

GSAM 190.2แนวคิดนี้ถูกนำเสนอในบทความของ จอร์จ สตอร์ส ในนิตยสาร Midnight Cry ฉบับวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1844 เขาถามว่า “สถานบริสุทธิ์ที่จะได้รับการชำระคืออะไร? มุมมองของผมก่อนหน้านี้คือว่ามันคือโลกทั้งใบ ผมยังคงเชื่อว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของโลก แต่ส่วนใด? นี่คือคำถามที่ผมจะพยายามตอบ”

GSAM 190.3เขาอ้างถึงคำสัญญาที่ให้แก่อับราฮัม การยืนยันคำสัญญานั้นแก่อิสอัค และการต่ออายุคำสัญญานั้นแก่ยาโคบ จากนั้นเขาอ้างถึงบทเพลงของโมเสส ซึ่งมิเรียมแต่งขึ้นหลังการข้ามทะเลแดง โดยในบทเพลงนั้นพวกเขาร้องว่า: “พระองค์​จะทรงนำเขาเข้ามา และทรงตั้งเขาไว้บนภูเขาซึ่งเป็นมรดกของพระองค์ ​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ เป็นสถานที่ซึ่งพระองค์ทรงสร้างไว้ เพื่อเป็​นที่สถิตของพระองค์ ​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ สถานบริ​สุทธิ์ซึ่งพระหัตถ์ของพระองค์สถาปนาไว้”¹⁰

GSAM 190.4หากผู้อ่านจะเปรียบเทียบอย่างละเอียดระหว่างข้อความข้างต้นกับบันทึกการสำเร็จของคำสัญญาที่ผู้ประพันธ์เพลงสดุดีได้บันทึกไว้ เขาจะเห็นว่าข้อความนั้นไม่ได้ระบุว่าแม้แต่ดินแดนปาเลสไตน์เองก็เป็นสถานบริสุทธิ์ ดาวิดกล่าวเมื่อพูดถึงการที่พระเจ้าทรงนำชนชาติอิสราเอลว่า: “พระองค์ทรงพาเขามายังเขตแดนแห่งสถานบริ​สุทธิ์ของพระองค์ ยังภูเขานี้ ซึ่งพระหัตถ์ขวาของพระองค์​ได้​ทรงไถ่​ไว้”¹¹ ในบทเพลงที่ทะเลแดง กล่าวถึงดินแดนคานาอันว่า นั่นคือสถานที่ที่พระองค์ได้จัดเตรียมไว้ “เพื่อเป็​นที่สถิตของพระองค์ … สถานบริ​สุทธิ์” ดังนั้น ในคำอ้างอิงจากบทสดุดีนี้ ภูเขามอริยาห์ ซึ่งสถานบริสุทธิ์ถูกสร้างขึ้น ถูกเรียกว่าเพียง “เขตแดนแห่งสถานบริ​สุทธิ์ของพระองค์” แต่ในบทสดุดีเดียวกันนี้ ยังกล่าวอีกว่า “พระองค์​ทรงเลือกตระกูลยูดาห์ ​ภู​เขาศิโยนซึ่งพระองค์ทรงรัก ​พระองค์​ทรงสร้างสถานบริ​สุทธิ์ของพระองค์อย่างกับพระราชวังสูง อย่างแผ่นดินโลกซึ่งพระองค์ตั้งไว้​เป็นนิตย์”¹²

GSAM 191การชำระล้างสถานบริสุทธิ์ที่คิดว่าเป็นกระบวนการชำระล้างโลก

GSAM 191.1ในบทความที่กล่าวถึงข้างต้น หลังจากอ้างอิงหลักฐานที่สันนิษฐานว่าโลก หรืออย่างน้อยคือดินแดนปาเลสไตน์ คือสถานบริสุทธิ์ ศาสนาจารย์จึงถามต่อว่า “สถานบริสุทธิ์จะถูกชำระให้บริสุทธิ์ได้อย่างไร?” โดยอ้างคำพูดของผู้เผยพระวจนะมีคาห์ เขาตอบว่า “เพราะ​ ​ดู​​เถิด​ พระเยโฮวาห์เสด็จออกจากสถานของพระองค์ และจะเสด็จลงมา ทรงเหยียบย่ำที่สูงของพิ​ภพ​ ​ภู​เขาจะละลายไปภายใต้​พระองค์​ และหุบเขาจะถูกผ่าเหมือนขี้ผึ้งหน้าไฟ เหมือนน้ำที่เทลงมาตามที่​ชัน”¹³

GSAM 191.2ด้วยแนวคิดที่ได้รับการยอมรับทั่วไปในสมัยนั้นว่าโลกคือสถานบริสุทธิ์ ผู้อ่านจะเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมพวกเขาจึงเชื่ออย่างไม่สงสัยว่า เมื่อสิ้น 2,300 วัน พระเจ้าจะเสด็จมาและชำระโลกให้บริสุทธิ์ตามวิธีที่มิคาห์ได้บรรยายไว้ ในทุกการคัดค้านที่เกิดขึ้นต่อกลุ่มแอ๊ดเวนตีส ไม่มีผู้คัดค้านคนใดแม้แต่คนเดียวที่บ่งชี้ว่าการชำระล้างโลกด้วยไฟนั้นไม่ใช่เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในฐานะการชำระล้างสถานบริสุทธิ์ ณ ปลายช่วงสองพันสามร้อยวัน

GSAM 191อัครทูตที่ผิดหวัง แต่ได้ทำให้พระคัมภีร์สำเร็จ

GSAM 191.3นี่ไม่ใช่กรณีเดียวที่ผู้คนได้ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า ทำให้พระคัมภีร์สำเร็จ แต่กลับต้องผิดหวังในความคาดหวังของตน เพียงเพราะพวกเขาไม่เข้าใจธรรมชาติของเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ดังนั้นจึงเป็นเช่นนี้กับอัครทูตของพระคริสต์ เมื่อพระองค์นั่งบนลูกลาและขี่เข้าสู่กรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาก็ร้องขึ้นเมื่อระลึกถึงคำของผู้เผยพระวจนะ:¹⁴ “โอ​ ​บุ​ตรสาวแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย จงโห่​ร้อง​ ​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ของเธอเสด็จมาหาเธอ ทรงความชอบธรรมและความรอด ​พระองค์​ทรงอ่อนสุภาพและทรงลา ทรงลูกลา”¹⁵ การร้องตะโกนในโอกาสนั้นเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง จนถึงขั้นที่ว่า หากพวกเขาเงียบไป หินทุกก้อนก็คงจะร้องขึ้นเอง¹⁶ เหล่าสาวกคิดว่าพระคริสต์จะขึ้นครองบัลลังก์ของดาวิดในฐานะกษัตริย์ทางโลก ณ ขณะนั้น (“เราทั้งหลายได้หวังใจว่าจะเป็นพระองค์​ผู้​นั้​นที่จะไถ่​ชนชาติ​​อิสราเอล”¹⁷) ดังนั้นพวกเขาจึงร้องว่า “ความสุขสวั​สดิ์มงคลจงมี​แก่​อาณาจักรของดาวิด บรรพบุรุษของเรา ​ที่​มาตั้งอยู่ในพระนามขององค์​พระผู้เป็นเจ้า”¹⁸ หากพวกเขาเข้าใจว่าภายในหนึ่งสัปดาห์ พระคริสต์จะสิ้นพระชนม์แล้วและอยู่ในหลุมศพของโยเซฟ ท่ามกลางการเฝ้าระวังของทหารโรมัน จะมีการร้องตะโกนกันมากเพียงใดในโอกาสนั้น? หากผู้เชื่อในนิกายแอ๊ดเวนตีสในปี ค.ศ. 1844 เข้าใจว่าการชำระล้างสถานบริสุทธิ์ ณ จุดสิ้นสุดของเวลาพยากรณ์ทั้งหมด จะต้องใช้เวลาหลายปีก่อนที่พระเจ้าจะเสด็จมา จะมีการถวาย “พระเกียรติ” แก่พระเจ้าและการอุทิศตนมากเพียงใด?

GSAM 192ไม่มีข้อผิดพลาดในการคำนวณ 2,300 วัน

GSAM 192.1เมื่อกลุ่มผู้นี้ตรวจสอบการคำนวณช่วงเวลาของพวกเขาอย่างละเอียด พวกเขาก็ไม่พบข้อผิดพลาดใด ๆ แต่พระเจ้าก็ยังไม่เสด็จมา และโลกก็ยังไม่ถูกชำระด้วยไฟ สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร? พวกเขาแน่ใจว่าพระเจ้าได้อยู่กับพวกเขาในขบวนการอันยิ่งใหญ่นั้น แต่ตอนนี้พวกเขากลับอยู่ในภาวะไม่แน่ใจ ความเชื่อมั่นในพระเจ้าของพวกเขายังคงมั่นคง พวกเขาทราบดีว่าพระองค์จะไม่ทอดทิ้งพวกเขา แสงสว่างจะมาจากแหล่งใดแหล่งหนึ่ง คำถามที่ท้าทายซึ่งอยู่เบื้องหน้าพวกเขาถูกกล่าวไว้ในคำพูดของเยเรมีย์ที่ได้กล่าวถึงแล้วว่า “พระองค์​ทรงเป็นเหมือนผู้​มุ​สาแก่ข้าพระองค์​หรือ​ หรืออย่างน้ำที่​เหือดแห้ง?” ความเชื่อไม่ได้เลี้ยงดูความสงสัยนี้ เพราะคำพูดของพระเจ้าผ่านผู้เผยพระวจนะฮาบากุกเกี่ยวกับนิมิตนั้นผุดขึ้นในใจพวกเขาว่า “ในที่สุด​ มั​นก็จะกล่าวออกมา มันไม่​มุสา”¹⁹ คำกล่าวที่อ้างอิงมาแล้วจากผู้บรรณาธิการของ Voice of Truth ได้ชี้แจงจุดยืนของพวกเขาได้อย่างชัดเจน: “เรายังไม่สามารถยอมรับได้ว่ามหาปุโรหิตของเราไม่ได้บรรลุทุกสิ่งที่แบบอย่างนั้นให้สิทธิ์เราคาดหวังไว้ในวันนั้นเอง”

GSAM 193การค้นพบแสงสว่างเกี่ยวกับสถานบริสุทธิ์

GSAM 193.1ฮิราม เอดสัน จากเมืองพอร์ต กิบสัน รัฐนิวยอร์ก ได้เล่าให้ผมฟังว่า ในวันถัดไปหลังจากที่เวลาที่กำหนดไว้ในปี ค.ศ. 1844 ผ่านพ้นไป ขณะที่เขากำลังอธิษฐานอยู่หลังกองข้าวโพดในทุ่งนา พระวิญญาณของพระเจ้าได้ลงมาเหนือเขาอย่างทรงพลังจนเขาเกือบถูกผลักลงพื้นดิน และพร้อมกับนั้น เขาก็ได้รับความรู้สึกว่า “สถานบริสุทธิ์ที่จะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์นั้นอยู่ในสวรรค์” เขาได้ถ่ายทอดความคิดนี้ให้ โอ. อาร์. แอล. โครเซียร์ และทั้งสองได้ร่วมกันศึกษาเรื่องนี้อย่างละเอียด ในช่วงต้นปี 1846 บทความอธิบายอย่างละเอียดเกี่ยวกับประเด็นเรื่องสถานบริสุทธิ์จากมุมมองพระคัมภีร์ ซึ่งเขียนโดยนาย โครเซียร์ ได้ถูกพิมพ์ในนิตยสาร Day Star ซึ่งขณะนั้นออกพิมพ์ที่เมืองซินซินแนติ รัฐโอไฮโอ ในบทความยาวนั้น ได้ชี้ให้เห็นว่า งานชำระล้างสถานบริสุทธิ์คืองานสุดท้ายของพระคริสต์ในฐานะมหาปุโรหิตของเรา ซึ่งเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1844 และจะสิ้นสุดลงก่อนที่พระองค์จะเสด็จกลับมาจริง ๆ ในเมฆแห่งสวรรค์ในฐานะกษัตริย์แห่งกษัตริย์และองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า

GSAM 193คริสตจักรที่พยายามหาสมาชิกที่หายไป

GSAM 193.2วันที่สิบของเดือนที่เจ็ดได้ผ่านไปแล้ว และคริสตจักรต่าง ๆ คิดว่าพวกเขาจะผ่านช่วงเวลาที่ง่าย ๆ ในการนำสมาชิกที่สูญหายกลับคืนมา ซึ่งได้แยกตัวไปจากพวกเขาภายใต้ “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” และข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สอง; แต่ในเรื่องนี้พวกเขากลับผิดหวังอย่างมาก ดังที่จะเห็นได้จากคำตอบต่อไปนี้ต่อคำวิงวอนให้กลับคืนสู่องค์กรเดิมของพวกเขา ซึ่งปรากฏในนิตยสาร Midnight Cry วันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1844:—

GSAM 193.3“แต่ความจริงเป็นอย่างไร? พวกเขารู้ดีว่าในส่วนใหญ่ของคริสตจักรเหล่านี้ หัวข้อหลักคือ ‘การกลับใจของโลก’, ‘พันปีแห่งมิลเลนเนียม’, และ ‘การกลับคืนของชาวยิวสู่ปาเลสไตน์’ ก่อนการเสด็จมาด้วยพระองค์เองของพระผู้ช่วยให้รอด ผู้ที่กลับไปนั่งฟังเพลงกล่อมเด็กของหลักคำสอนที่ไม่สอดคล้องกับพระคัมภีร์และไม่สมเหตุสมผลเช่นนั้น ทำเช่นนั้นด้วยตาที่เปิดกว้าง; และทางเดินเช่นนี้จากฝ่ายพวกเขาจะถือเป็นการ ‘กลับไป’ อย่างแท้จริง

GSAM 194.1“เมื่อได้ ‘เป็นอิสระ’ ตามความหมายในพระคัมภีร์แล้ว การ ‘ก้าวไปข้างหน้า’ นั้นปลอดภัยกว่าการ ‘กลับไป’ หรือ ‘ถอยหลัง’ เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลานี้ เมื่อมงกุฎแห่งความรุ่งโรจน์จะได้รับการมอบให้แก่ผู้ซื่อสัตย์ในพระเยซูคริสต์ในไม่ช้า”

GSAM 194.2แนวทางของคริสตจักรต่าง ๆ ที่เลื่อนการเสด็จมาของพระเจ้าออกไป โดยการสนับสนุนหลักคำสอนที่ขัดกับพระคัมภีร์ข้างต้น ทำให้ชาวแอ๊ดเวนตีส นึกถึงคำพูดของผู้เผยพระวจนะเอเสเคียลดังนี้: “ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรแห่งมนุษย์​เอ๋ย​ ​วงศ์​วานของอิสราเอลกล่าวว่า ‘นิ​มิ​ตที่เขาเห็นเป็นเรื่องของอีกหลายวันข้างหน้า และเขาพยากรณ์ถึงเวลาที่ห่างไกลโน้น’” ในบริบทเดียวกันนี้ ยังพบคำตอบที่ชาวแอ๊ดเวนตีสได้ใช้ว่า “เพราะฉะนั้นจงกล่าวแก่เขาว่า ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรั​สดังนี้​ว่า​ บรรดาถ้อยคำของเราจะไม่ล่าช้าอีกต่อไปเลย ​แต่​วาจาที่เราลั่นออกมานั้นจะต้องเป็นไปจริง ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรั​สดังนี้​แหละ”²⁰

GSAM 194“เจ้​าต้องพยากรณ์​อีก”

GSAM 194.3ผู้ที่ “กิน” หนังสือนั้น และประกาศเรื่อง “เวลา” ถือว่างานของพวกเขาสำหรับโลกนี้ได้เสร็จสิ้นแล้ว; ดังนั้นจึงมีคำประกาศว่าพวกเขาต้องไปสอนชนชาติ ภาษา และกษัตริย์อีกครั้ง ส่วนหนึ่งของงานที่ยังไม่เคยปรากฏมาก่อนนี้ ต้องถูกดำเนินการให้สำเร็จในขณะนี้ — นั่นคือการนำเสนอให้ประชาชนได้ทราบถึงลักษณะที่แท้จริงของพระวิหารของพระเจ้าในสวรรค์และพิธีบูชาบนแท่นบูชาของพระองค์ คำสั่งให้วัดพระวิหาร²¹ เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อเข้าใจธรรมชาติของเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นเมื่อสิ้นสุดยุคการพยากรณ์ และด้วยเหตุนี้จึงสามารถอธิบายคำพูดที่ว่า “แล้วสถานบริ​สุทธิ์นั้นจะได้รับการชำระ” ได้

GSAM 194.4โปรดสังเกตว่าทูตสวรรค์ผู้ประกาศช่วงเวลาครั้งนี้มาจากสวรรค์ และก่อนที่งานของเขาจะเสร็จสิ้น เขาได้มอบหมายให้สอนประชาชนอีกครั้ง ดังนั้น ข้อความที่จะอธิบายเรื่องสถานบริสุทธิ์ ให้ความมั่นใจแก่ผู้ที่ผิดหวัง และในขณะเดียวกันให้พวกเขา “ก้านอ้อ” หรือ “ไม้เรียว” หรือหลักเกณฑ์ ซึ่งประชากรของพระเจ้าสามารถใช้ตรวจสอบสถานะทางศีลธรรมของตนเองต่อหน้าพระองค์ได้ ต้องมีเครื่องหมายที่ชัดเจนว่าข้อความนั้นเกิดจากสวรรค์ ไม่ใช่จากมนุษย์

GSAM 195อคติขวางกั้นการเข้าถึงประชาชน

GSAM 195.1อคติที่มีอยู่ต่อคำสอนเรื่องการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นอุปสรรคที่แทบจะข้ามผ่านไม่ได้สำหรับประชาชน; และการพยายามสอนพวกเขาอีกครั้งโดยไม่มีแสงสว่างที่ชัดเจนและแน่ชัดเกี่ยวกับสาเหตุของความผิดหวังนั้น ย่อมไร้ประโยชน์ ผู้เชื่อแอ๊ดเวนตีสเองจำเป็นต้องได้รับการบันดาลใจใหม่ในจิตวิญญาณด้วยพันธกิจจากสวรรค์ ก่อนที่ประชาชนจะได้รับการสอนอย่างถูกต้อง; แล้วสิ่งนี้จะสำเร็จได้อย่างไร? จะทำได้ด้วยปัญญาของมนุษย์เพียงอย่างเดียวหรือไม่? หรือผู้ที่เคยสัมผัสกับงานอันลึกซึ้งของพระวิญญาณของพระเจ้าในขบวนการครั้งก่อน จะพอใจกับเหตุผลของมนุษย์เพียงอย่างเดียวได้หรือไม่? ไม่มีสิ่งใดนอกจากงานที่คล้ายกับ “ข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สาม”²² ที่สามารถนำพวกเขาออกจากความสับสนได้; และงานนี้ ได้เริ่มขึ้นอย่างถูกต้องทีละขั้น ตามที่พวกเขาสามารถรับได้ พร้อมด้วยหลักฐานที่น่าเชื่อถือที่สุดว่ามันมีต้นกำเนิดจากสวรรค์

GSAM 195เหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง

GSAM 195.2นี่คือกลุ่มผู้รอคอยการเสด็จมาขนาดใหญ่ ซึ่งในความหมายหนึ่ง ก็เหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง โดยเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนนั้น มีคนนับพันที่ได้แยกตัวออกจากทุกคริสตจักรและหลักความเชื่อทั้งหมด ไม่มีองค์กรมนุษย์ใดที่รับผิดชอบต่อความเป็นอยู่ทางจิตวิญญาณของพวกเขา พวกเขาไม่มีที่ปรึกษาทางโลกที่พวกเขาสามารถไว้วางใจได้; ความไว้วางใจของพวกเขาอยู่ที่พระเจ้าเพียงผู้เดียว

GSAM 195.3อย่างไรก็ตาม พวกเขามั่นใจในสิ่งหนึ่ง และสิ่งนี้สำหรับพวกเขาก็เหมือนสมอเรือ — การประกาศเวลาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง²³ แต่ในฐานะกลุ่มคน พวกเขาอยู่ในสถานการณ์ที่ หากพระเจ้าไม่ทรงนำทางและรักษาพวกเขา พวกเขาก็อาจรับฟังคำอธิบายที่ผิดพลาด หรือสูญเสีย “ความอดทน” และละทิ้งความเชื่อในประสบการณ์ที่ผ่านมา บางคนก็ทำเช่นนั้น; ส่วนคนอื่นๆ ด้วยสายตาแห่งความเชื่อที่จดจ่ออยู่กับผู้ที่จิตวิญญาณของพวกเขาได้รัก ได้ถามอย่างจริงจังว่า “‘คนยามเอ๋ย ดึกเท่าไรแล้ว คนยามเอ๋ย ดึกเท่าไรแล้ว’ คนยามตอบว่า ‘เช้ามาถึง กลางคืนมาด้วย ถ้าจะถาม ​ก็​ถามเถิด จงกลับมาอีก’”²⁴

GSAM 196เจ. เอ็น. แอนดรูว์ส เกี่ยวกับความผิดหวัง

GSAM 196.1ศาสนาจารย์ เจ. เอ็น. แอนดรูว์ส ผู้ที่ผ่านประสบการณ์นี้ในปี ค.ศ. 1844 ได้กล่าวถึงความผิดหวังนี้ว่า:—

GSAM 196.2“ผู้ที่คาดหวังว่าพระเจ้าจะเสด็จมาในปี ค.ศ. 1843 และ ค.ศ. 1844 ต่างรู้สึกผิดหวัง ข้อเท็จจริงนี้เป็นเหตุผลเพียงพอสำหรับหลายคนที่จะปฏิเสธคำพยานทั้งหมดในเรื่องนี้ เราตระหนักถึงความผิดหวังนี้ แต่ไม่อาจยอมรับว่าสิ่งนี้เป็นเหตุผลอันชอบธรรมที่จะปฏิเสธพระหัตถ์ของพระเจ้าในงานนี้ คริสตจักรชาวยิวก็เคยผิดหวังเมื่อสิ้นสุดงานของยอห์นผู้ให้บัพติศมา พระเยซูทรงแสดงพระองค์เองว่าเป็นพระเมสสิยาห์ที่สัญญาไว้ และเหล่าสาวกผู้ไว้วางใจก็รู้สึกผิดหวังอย่างสุดซึ้ง เมื่อผู้ที่พวกเขาคาดหวังว่าจะมาปลดปล่อยอิสราเอล ถูกมือคนชั่วจับกุมและสังหาร และหลังจากการฟื้นคืนพระชนม์ เมื่อพวกเขาคาดหวังว่าพระองค์จะฟื้นฟูราชอาณาจักรให้อิสราเอลอีกครั้ง พวกเขาก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความผิดหวังได้ เมื่อเข้าใจว่าพระองค์จะเสด็จกลับไปยังพระบิดา และว่าพวกเขาจะต้องถูกทิ้งไว้เป็นเวลานานท่ามกลางความทุกข์ยากและความเจ็บปวด แต่ความผิดหวังไม่ได้พิสูจน์ว่าพระเจ้าไม่มีส่วนร่วมในการนำทางประชากรของพระองค์ ความผิดหวังนั้นควรนำพวกเขาให้แก้ไขความผิดพลาด แต่ไม่ควรทำให้พวกเขาทิ้งความเชื่อมั่นในพระเจ้าไป เพราะลูกหลานอิสราเอลผิดหวังในถิ่นทุรกันดาร จึงมักปฏิเสธการนำทางจากพระเจ้าอยู่เสมอ พวกเขาถูกยกมาเป็นคำเตือนสำหรับเรา เพื่อไม่ให้เราตกตามแบบอย่างแห่งความไม่เชื่อนั้น”²⁵

GSAM 196ความจริงมีการบัพติศมาแห่งความไม่เป็นที่นิยม

GSAM 196.3ดูเหมือนว่าแผนการของพระเจ้าคือการวางความจริงสำคัญไว้ในช่องทางที่ไม่เป็นที่นิยม ซึ่งการยอมรับและเชื่อฟังความจริงเหล่านั้นจะกลายเป็นไม้กางเขน²⁶ สิ่งนี้เป็นจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสุดท้ายนี้ เปโตร เมื่อกล่าวถึงช่วงเวลาที่สิ่งทั้งปวง “ใกล้จะถึงวาระที่สุดแล้ว” และเมื่อ “การพิพากษา” จะ “เริ่มตั้งต้นที่พระนิเวศของพระเจ้า” (แปลตามตัวอักษรจาก KJV) ได้กล่าวว่า “ท่านที่​รัก​ อย่าประหลาดใจที่ท่านต้องได้รับความทุกข์ยากอย่างแสนสาหัสเป็นการลองใจ เหมือนหนึ่งว่าเหตุ​การณ์​อันประหลาดได้​เกิดขึ้​นกั​บท่าน ​แต่​ว่าท่านทั้งหลายจงชื่นชมยินดีในการที่ท่านได้​มี​ส่วนร่วมในความทุกข์ยากของพระคริสต์ เพื่อว่าเมื่อสง่าราศีของพระองค์ปรากฏขึ้น ท่านทั้งหลายก็จะได้​ชื่นชมยินดี​เป็​นอันมากด้วย ถ้าท่านถู​กด่าว่าเพราะพระนามของพระคริสต์ ท่านก็​เป็นสุข​ ด้วยว่าพระวิญญาณแห่งสง่าราศีและของพระเจ้าทรงสถิตอยู่กั​บท่าน ฝ่ายเขาก็​กล่าวร้ายพระองค์ ​แต่​ฝ่ายท่านก็ถวายเกียรติยศแด่​พระองค์”²⁷

GSAM 197.1เมื่อความจริงได้รับการบัพติศมาแห่งความไม่เป็นที่นิยม การยอมรับความจริงนั้นต้องการพระคุณมากกว่าการเพียงแต่ติดตามความเชื่อของมวลชน ผู้แสร้งทำเป็นเคร่งศาสนาไม่เห็นแรงจูงใจอันยิ่งใหญ่ที่จะยอมรับความจริงที่เรียกร้องการลงมือทำ เช่น การพายเรือทวนน้ำ “ต้านลมและกระแสน้ำ” ดังนั้น ความจริงจึงกลายเป็นการทดสอบสำหรับผู้จงรักภักดี ผู้มีใจซื่อสัตย์ ผู้จริงใจ และผู้มีจิตสำนึก

GSAM 197.2เราได้แสดงไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า คำพยากรณ์เกี่ยวกับขบวนการการเสด็จมาของพระเยซูคริสต์นั้น คาดการณ์ไว้ว่าจะนำมาซึ่งความผิดหวัง มันได้เกิดขึ้นแล้ว; และด้วยเหตุนี้ ในพระประสงค์ของพระเจ้า การยอมรับข้อความนั้นจึงมีไม้กางเขนของมันเอง