บทที่ 10 — เสียงร้องยามเที่ยงคืน

GSAM 160.1“ครั้นเวลาเที่ยงคื​นก็​มี​เสียงร้องมาว่า ‘​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าบ่าวมาแล้ว จงออกมารั​บท่านเถิด’ บรรดาหญิงพรหมจารี​เหล่​านั้​นก็​ลุ​กขึ้นตกแต่งตะเกียงของตน”¹

GSAM 160.2เราได้กล่าวถึงช่วงเวลาการรอคอยที่ถูกนำเสนอในอุปมาเรื่อง “สาวพรหมจารีสิบคน” นี้แล้ว และตอนนี้จะให้ความสนใจเป็นพิเศษกับส่วนที่กล่าวถึงในข้อความข้างต้น ซึ่งชาวแอ๊ดเวนตีสเรียกว่า “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” นักเขียนที่มีชื่อเสียงในเรื่องนี้ ได้เขียนในนิตยสารชื่อ Midnight Cry ฉบับวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ว่า:—

GSAM 160.3“แต่ทำไมเราจึงต้องเข้าสู่คืนการรอคอยนี้? เพราะเราเริ่มนับนิมิต [นิมิตของ 2,300 วัน] ในฤดูใบไม้ผลิ แทนที่จะเป็นฤดูใบไม้ร่วง ปี 457 ก่อนคริสตกาล เราจึงพลาดการถึงท่าเรือที่กำหนดไว้ไป 6 เดือนและอีกไม่กี่วัน ซึ่งทำให้เราต้องเข้าสู่คืนการรอคอยนี้ เป็นเวลา 6 เดือน”

GSAM 160.4นักเขียนอีกท่านหนึ่ง คือ เอส. เอส. สโนว์ ในนิตยสาร Cry ฉบับวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1844 เมื่อกล่าวถึง 2,300 วัน ได้กล่าวว่า:—

GSAM 160.5“วันเหล่านั้นเริ่มนับตั้งแต่การออกพระราชกฤษฎีกาเพื่อฟื้นฟูและสร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ พระราชกฤษฎีกานี้ถูกออกครั้งแรกโดยคิรัส ต่อมาถูกต่ออายุโดยดาริอุส และเสร็จสิ้นโดยอารทาเซอร์ซีส ลองิมาเนส ในปีที่เจ็ดแห่งรัชสมัยของเขา มันถูกประกาศและเริ่มมีผลบังคับใช้ในฤดูใบไม้ร่วงของปี 457 ก่อนคริสตกาล เมื่อเอซรา ซึ่งได้มาถึงเยรูซาเล็มด้วยความเมตตาของพระเจ้า ได้ฟื้นฟูชุมชนชาวยิว แต่งตั้งเจ้าหน้าที่และผู้พิพากษา และเริ่มการก่อสร้างกำแพงเมือง”²

GSAM 160.6เนื่องจากช่วงเวลาของนิมิตนั้นคือ 2,300 ปีเต็ม จึงต้องรวมปี 457 และปี 1843 ทั้งปีเพื่อได้ 2,300 ปี และหากพระราชกฤษฎีกาไม่ได้ออกจนกระทั่งเดือนที่เจ็ดของปี 457 ก่อนคริสตกาล ก็มีการสอนว่าช่วงเวลาดังกล่าวจะไม่สิ้นสุดจนกระทั่งเดือนที่เจ็ดของปี 1844 เนื่องจากการเฉลิมฉลองวันที่สิบของเดือนที่เจ็ดดูเหมือนจะเป็นเหตุการณ์ที่บ่งชี้ถึงการเริ่มต้นของช่วงเวลาดังกล่าว จึงได้รับการพิสูจน์อย่างชัดเจนว่าในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด (ตามปฏิทินยิว) คือวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ช่วงเวลา 2,300 วันจะสิ้นสุดลง และถึงเวลาที่สถานบริสุทธิ์จะถูกชำระให้บริสุทธิ์ หลักฐานทั้งหมดที่ใช้เพื่อกำหนดการสิ้นสุดของช่วงเวลาในปี ค.ศ. 1843 สามารถนำมาใช้กับการคำนวณสำหรับปี ค.ศ. 1844 ได้ด้วยน้ำหนักที่เท่ากัน และด้วยหลักฐานนี้ พวกเขามีความมั่นใจว่าได้ค้นพบสิ่งที่ดูเหมือนเป็นคำตอบที่แน่นอนสำหรับสาเหตุแห่งความผิดหวังของพวกเขา วิธีที่ชาวแอ๊ดเวนตีส ประกาศ “เสียงร้องยามเที่ยงคืนที่แท้จริง” ตามที่เรียกกันในสมัยนั้น ไม่สามารถอธิบายได้ดีไปกว่าการอ้างอิงจากงานเขียนของผู้ที่มีบทบาทสำคัญในงานนั้นในขณะนั้น

GSAM 161“จงออกมารั​บท่านเถิด”

GSAM 161.1ในนิตยสาร Cry ฉบับวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1844 มีบทความที่เขียนโดยจอร์จ สตอร์ส ภายใต้หัวข้อ “Go Ye Out to Meet Him” ซึ่งเขากล่าวว่า:—

GSAM 161.2“ผมหยิบปากกาขึ้นด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ในใจผมไม่มีข้อสงสัยเลยว่า วันที่สิบของเดือนที่เจ็ด จะเป็นวันที่พระเยซูคริสต์เจ้าของเราจะปรากฏตัวในเมฆแห่งสวรรค์ เราอยู่ห่างจากเหตุการณ์นั้นเพียงไม่กี่วันเท่านั้น — เป็นช่วงเวลาที่น่าสะพรึงกลัวสำหรับผู้ที่ยังไม่พร้อม แต่เป็นช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์สำหรับผู้ที่พร้อมแล้ว

GSAM 161.3“‘ดู​​เถิด​ ​เจ้​าบ่าวมาแล้ว’ ในปีนี้; ‘จงออกมารั​บท่านเถิด’ เราได้จบสิ้นกับคริสตจักรที่เพียงชื่อเท่านั้นและคนชั่วทั้งหมดแล้ว ยกเว้นในส่วนที่คำร้องนี้อาจส่งผลต่อพวกเขา งานของเราตอนนี้คือการปลุก สาวพรหมจารีที่‘ถือตะเกียงของตนออกไปรับเจ้าบ่าว’ เราอยู่ตรงไหนในตอนนี้? นิมิตนั้น ‘ถ้าดูช้าไป ​ก็​จงคอยสักหน่อย’ นี่ไม่ใช่คำตอบของเราตั้งแต่เดือนมีนาคมหรือเมษายนที่ผ่านมาหรือ? —ใช่ สิ่งใดเกิดขึ้นขณะที่เจ้าบ่าวล่าช้า? —สาวพรหมจารีทั้งหมดต่างหลับใหลและนอนหลับ ไม่ใช่หรือ? คำพูดของพระคริสต์ไม่เคยผิดพลาด; และ ‘พระคัมภีร์ไม่อาจถูกทำลายได้’ ไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่เราจะแสร้งทำเป็นว่าเราตื่นอยู่; เราได้หลับใหลมาตลอด ไม่ใช่ในเรื่องการมาของพระคริสต์ แต่ในเรื่องเวลา เราได้เข้าสู่ช่วงเวลาการรอคอย; เราไม่รู้ว่าจะล่าช้า ‘นานเท่าใด’ และในจุดนั้น เราได้หลับใหลมาตลอด บางคนในหมู่เราได้พูดในความหลับว่า ‘อย่ากำหนดเวลาอีก!’ เราจึงหลับไป ตอนนี้ปัญหาคือต้องปลุกเราให้ตื่นขึ้น พระเจ้า โปรดช่วยด้วย เพราะความช่วยเหลือของมนุษย์นั้นไร้ประโยชน์ โปรดตรัสด้วยพระองค์เอง พระเจ้า โอ ขอให้ ‘พระบิดา’ ได้ ‘เปิดเผย’ เวลาในตอนนี้

GSAM 162เที่ยงคืนแห่งข่าวสาร

GSAM 162.1“ช่วงเวลาการรอคอยนี้ยาวนานเท่าใด? — ครึ่งปี คุณรู้ได้อย่างไร? — เพราะพระเจ้าของเราตรัสว่า ‘ในยามเที่ยงคืน’ ขณะที่เจ้าบ่าวยังช้าอยู่ นิมิตนั้นคือ ‘สองพันสามร้อยค่ำเช้า’ หรือวัน ‘ค่ำ’ หรือคืน คือครึ่งหนึ่งของวันพยากรณ์เหล่านั้น และดังนั้นจึงเท่ากับหกเดือน นั่นคือความยาวทั้งหมดของช่วงเวลาการรอคอย เสียงประกาศกำหนดเวลาอันแรงกล้าในขณะนี้เริ่มขึ้นประมาณกลางเดือนกรกฎาคม และได้แพร่กระจายด้วยความรวดเร็วและพลังอันยิ่งใหญ่ พร้อมด้วยการสำแดงของพระวิญญาณ ซึ่งข้าพเจ้าไม่เคยได้เห็นมาก่อนเมื่อเสียงร้องนั้นคือ ‘1843’ ตอนนี้มันคือ ‘จงออกมารั​บท่านเถิด’ อย่างแท้จริง มีการทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันไม่เคยฝันว่าจะได้เห็น เมื่อเสียงเรียกนี้จับใจ ชาวนาทิ้งไร่นาของพวกเขาไว้พร้อมกับพืชผลที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยว มีการร้องไห้อย่างแรงกล้าพร้อมน้ำตา และการถวายทุกสิ่งแด่พระเจ้า ซึ่งฉันไม่เคยได้เห็นมาก่อน มีความมั่นใจในความจริงนี้ในระดับที่ไม่เคยมีมาก่อนในเสียงเรียกครั้งก่อน และมีความรุ่งโรจน์ที่เต็มไปด้วยน้ำตาหรือความละลายใจ ซึ่งเกินความเข้าใจของทุกคน ยกเว้นผู้ที่เคยรู้สึกถึงมัน

GSAM 162.2“บนความจริงนี้เอง ข้าพเจ้า ด้วยพระคุณ จึงกล้าเสี่ยงทุกสิ่ง และรู้สึกว่า การปล่อยตัวให้สงสัยเกี่ยวกับมัน จะเท่ากับทำให้พระเจ้าไม่พอพระทัย และนำ ‘ความพินาศอันรวดเร็ว’ มาสู่ตัวข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้ารู้สึกมั่นใจว่า บัดนี้ ‘ผู้​ใดอุตส่าห์เอาชีวิตของตนรอด’ — ในที่ที่เสียงร้องนี้ถูกเปล่งขึ้นอย่างแท้จริง — โดยการปล่อยตัวให้จมอยู่กับความคิด ‘หากมันไม่เกิดขึ้น’ หรือด้วยความกลัวที่จะเสี่ยงเดินตามความจริงนี้ — ‘จะเสียชีวิต’ มันต้องการความเชื่อเดียวกันที่นำอับราฮัมไปถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชา หรือโนอาห์ไปสร้างเรือ หรือโลทไปออกจากเมืองโซดอม หรือชนชาติอิสราเอลที่ยืนรอทั้งคืนเพื่อเตรียมออกเดินทางจากอียิปต์ หรือดาเนียลที่เข้าไปในถ้ำสิงโต หรือชาวฮีบรูสามคนที่เข้าไปในเตาไฟ เราเคยคิดว่าเราจะเข้าสู่ราชอาณาจักรโดยไม่ต้องผ่านการทดสอบความเชื่อเช่นนี้ แต่ผมมั่นใจว่าเราไม่ได้เป็นเช่นนั้น ความจริงข้อสุดท้ายนี้นำมาซึ่งการทดสอบเช่นนั้น และไม่มีใครจะกล้าเผชิญมัน เว้นแต่ผู้ที่กล้าถูกมองว่าเป็นคนโง่ คนบ้า หรือสิ่งใดก็ตามที่ชาวโซดอมก่อนน้ำท่วม คริสตจักรที่อุ่นๆ หรือสาวพรหมจารีที่หลับใหล มักจะโยนใส่พวกเขา ข้าพเจ้าขอร้องอีกครั้งว่า ‘จงหนีเอาชีวิตรอด’; ‘อย่าได้เหลียวหลังมาดู’; ‘จงระลึกถึงภรรยาของโลท’”

GSAM 163ศิลาราบของสตอร์ส

GSAM 163.1ในนิตยสาร Midnight Cry ฉบับวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1844 มีบทความต่อไปนี้ที่เขียนโดยจอร์จ สตอร์ส ภายใต้หัวข้อ “บทสรุปสุดท้าย” แต่ถูกกลุ่มแอ๊ดเวนตีสเรียกว่า “ศิลาราบของสตอร์ส”:—

GSAM 163.2“เราจะเตรียมตัวสำหรับวันนั้นอย่างไร? — เชื่อในความจริงของพระเจ้า และก้าวออกไปบนความจริงนั้น ด้วยความเชื่อที่มั่นคงซึ่งนำความรุ่งโรจน์มาสู่พระเจ้า เราต้องมีสภาพจิตใจเช่นเดียวกับที่เราจะมี หากรู้ว่าเราจะตายในวันนั้น คือการอุทิศตนอย่างสมบูรณ์ต่อพระเจ้า และการตายต่อโลก

GSAM 163.3“ผมไม่อาจอธิบายความหมายของผมได้ดีกว่าการสมมติว่ามีหินแบนขนาดใหญ่กลางมหาสมุทร มีเจ้าชายผู้ทรงเกียรติและทรงฤทธานุภาพทรงสัญญาว่า ในเวลาที่กำหนด พระองค์จะส่งเรือไอน้ำอันวิจิตรงดงามมาเพื่อนำทุกคนที่พระองค์พบอยู่ที่นั่น พร้อมหลักฐานว่าพวกเขาเชื่อในพระวจนะของพระองค์อย่างเต็มที่ ไปยังดินแดนอันรุ่งโรจน์ หลายคนจึงออกเดินทางไปยังหินนั้น บางคน เมื่อถึงหินแล้ว ก็ตัดเชือกทิ้ง เรือที่พวกเขานำมาจึงลอยห่างออกไป และพวกเขาไม่สนใจมันอีก แต่คอยเฝ้ารอการมาถึงของเรือไอน้ำ พวกเขาไม่สงสัยในความจริงของคำสัญญา และยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อมัน ส่วนคนอื่นๆ ที่มาถึงที่นั่นคิดว่าการอยู่บนหินก็เพียงพอแล้ว แต่พวกเขาต้องการ ‘ฉลาด’ และไม่ต้องการเสี่ยงมากเกินไป

GSAM 164.1“‘ตามความเชื่อของเจ้า จะเป็นไปตามนั้น’ ได้ถูกประกาศขึ้นก่อนเวลาที่เรือไอน้ำคาดว่าจะมาถึง วันนั้นก็มาถึงแล้ว ผู้ที่ระมัดระวัง อาจมีเจตนาจะตัดเชือกเรือให้ลอยไป หากเห็นเรือไอน้ำกำลังมา เรือไอน้ำปรากฏในสายตาแล้ว แต่ตอนนี้สายเกินไปที่จะปล่อยเรือไปโดยไม่ถูกค้นพบ และนอกจากนี้ ความระมัดระวังเดียวกันนั้นยังบอกให้พวกเขาไม่ปล่อยเรือไปจนกว่าจะแน่ใจว่าเรือที่กำลังมาไม่ใช่เรือผิด เรือไอน้ำมาใกล้จนพวกเขาไม่สามารถตัดเชือกเรือได้โดยไม่ถูกค้นพบ

GSAM 164.2“เรือไอน้ำมาถึงหินผา ‘หลักฐานใดที่แสดงว่าท่านมีความเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ในคำสัญญาว่าเรือไอน้ำจะมาถึง?’ — ‘เรือของเราถูกตัดเชือกและลอยห่างออกไปแล้ว ทำให้เราไม่สามารถขึ้นฝั่งได้ และคงต้องเสียชีวิตหากเรือไอน้ำไม่มาถึง เพราะนี่เป็นหินผาที่ไม่มีเรืออื่นแล่นผ่านเลย’ ‘พอแล้ว,’ ผู้บัญชาการเรือไอน้ำร้องขึ้น; ‘ขึ้นเรือมาเถอะ; ความเชื่อมั่นเช่นนี้จะไม่ทำให้ผิดหวัง’

GSAM 164.3“ผู้ที่ผูกเรือไว้กับหินนั้น ตอนนี้กำลังเบียดเสียดกันและพยายามขึ้นเรือกลไฟ ผู้บัญชาการถามว่า ‘เรือเหล่านั้นที่ฉันเห็นผูกไว้กับหินทางโน้น หรือที่เพิ่งตัดเชือกหลังจากที่เรือของฉันปรากฏให้เห็นนั้น หมายความว่าอย่างไร?’ พวกเขาตอบว่า ‘เราคิดว่าจะระมัดระวังไว้ก่อน เพื่อว่าหากเรือกลไฟไม่มาถึง เราก็จะมีเรือไว้ใช้กลับขึ้นฝั่งได้’ ‘ดังนั้น พวกท่านจึงเตรียมการสำหรับเนื้อหนังแล้ว’ ผู้บัญชาการร้องขึ้น ‘ใช่ไหม? และเพราะเหตุนี้จึงสงสัยในคำพูดของฉัน? ตามความเชื่อของพวกท่าน ก็จะเป็นไปตามนั้น หลักฐานชี้ให้เห็นว่าพวกท่านผิด พวกท่านเตรียมการเพื่อกลับฝั่ง และบัดนี้ต้องเก็บเกี่ยวผลแห่งความไม่เชื่อของพวกท่านเอง’ ดังนั้น ‘เขาไม่สามารถเข้าไปสู่​ที่​สงบสุ​ขนั้นได้เพราะเขาไม่​ได้​​เชื่อ’ โอ้ สถานการณ์แห่งความสิ้นหวังที่น่าสะพรึงกลัว!

GSAM 164.4“ตัดเชือกเรือของท่านเสียเถิด พี่น้องทั้งหลาย; ปล่อยเรือของท่านให้ลอยพ้นสายตา; ใช่แล้ว รีบทำก่อนที่ ‘หมายสำคัญแห่​งบุตรมนุษย์จะปรากฏขึ้น’ แล้วมันจะสายเกินไป รีบเสี่ยงตอนนี้ และเสี่ยงทั้งหมด โอ้ ใจข้าเจ็บปวดแทนท่าน; อย่าชักช้า; ผลักเรือนั้นออกไป หรือท่านจะพินาศ; เพราะ ‘ผู้​ใดอุตส่าห์เอาชีวิตของตนรอด ​ผู้​นั้นจะเสียชีวิต’ พระเยซูคริสต์ พระเจ้าและผู้พิพากษาของเรา ได้ตรัสไว้เช่นนั้น จงรีบเถิด ข้าขอวิงวอนท่านอีกครั้ง โอ้ จงรีบเถิด! ปล่อยเรือทุกลำที่ท่านกำลังวางแผนจะใช้หนีขึ้นฝั่ง ‘หากมันไม่มา’ คำ ‘ถ้า’ นั้นจะทำลายท่าน มันคือบททดสอบและคำล่อลวงครั้งสุดท้ายแล้ว จงทำตามอย่างที่พระเจ้าของเราทรงกระทำเมื่อเผชิญกับคำล่อลวงครั้งสุดท้ายของมาร—‘อ้ายซาตาน จงไปเสียให้​พ้น’ พระองค์ตรัส แล้วมารก็จากพระองค์ไป และ ‘ดู​เถิด​ ​มี​​เหล่​าทูตสวรรค์มาปรนนิบั​ติ​​พระองค์’ จะเป็นเช่นนั้นกับท่านเมื่อท่านได้รับชัยชนะนี้”

GSAM 165งานที่รวดเร็วของ เสียงร้องยามเที่ยงคืน

GSAM 165.1เกี่ยวกับความเร็ว ความแรง และผลของข้อความ “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” เราสามารถเข้าใจได้อย่างถูกต้องจากคำพูดของ เอ็น. เซาท์ทาร์ด ผู้บรรณาธิการของนิตยสารที่เราได้อ้างอิงมาก่อนหน้านี้ — Midnight Cry ในฉบับวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เขากล่าวว่า:—

GSAM 165.2“ในตอนแรก เวลาที่กำหนดไว้อย่างชัดเจนนั้นถูกคัดค้านโดยทั่วไป แต่ดูเหมือนจะมีพลังที่ต้านทานไม่ได้มาพร้อมกับคำประกาศนั้น ซึ่งทำให้ทุกสิ่งต้องยอมจำนนต่อมัน มันกวาดผ่านแผ่นดินด้วยความเร็วของพายุทอร์นาโด และเข้าถึงหัวใจของผู้คนในสถานที่ต่าง ๆ ที่ห่างไกลกันเกือบพร้อมกัน ในลักษณะที่สามารถอธิบายได้เพียงโดยสมมติว่าพระเจ้าทรงสถิตอยู่ในนั้น ในทุกหนทุกแห่งมีการสำรวจจิตใจอย่างจริงจังและมีวิญญาณแห่งการถ่อมใจต่อพระเจ้าแห่งสวรรค์สูงสุด สิ่งเหล่านี้ทำให้เกิดการละทิ้งสิ่งของฝ่ายโลกนี้ การประสานรอยร้าวและความเป็นปรปักษ์กัน การสารภาพความผิด การยอมมอบถวายตัวต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้าและสารภาพความผิด การทูลขอพระเจ้าด้วยหัวใจที่แตกสลายเพื่อการอภัยและให้พระเจ้าทรงยอมรับ สิ่งเหล่านี้ทำให้เกิดการถ่อมตัวและมอบถวายจิตวิญญาณ ซึ่งเราไม่เคยได้เห็นมาก่อน ตามที่พระเจ้าทรงบัญชาผ่านโยเอลว่า เมื่อวันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าใกล้จะมาถึง จะเกิดการฉีกใจ ไม่ใช่ฉีกเสื้อผ้า และต่างหันเข้ามาหาพระเจ้าด้วยการอดอาหารและการร้องไห้และการคร่ำครวญ ตามที่พระเจ้าตรัสผ่านเศคาริยาห์ว่า วิญญาณแห่งพระคุณและการวิงวอนได้เทลงมายังบุตรทั้งหลายของพระเจ้า พวกเขามองมายังพระองค์ที่เขาได้แทง มีการร่ำไห้คร่ำครวญอย่างยิ่งใหญ่ในแผ่นดิน ทุกครอบครัวแยกกัน และภรรยาของพวกเขาก็แยกกัน; และผู้ที่มองหาองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ถ่อมจิตวิญญาณของพวกเขาต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์”

GSAM 166ประชาชนที่ถูกพลังเหนือธรรมชาติขับเคลื่อน

GSAM 166.1อีกครั้ง เกี่ยวกับคำประกาศที่สะเทือนใจนี้ เขากล่าวว่า:—

GSAM 166.2“มันดูเหมือนจะเกิดขึ้นโดยอิสระจากความพยายามของมนุษย์จนเราไม่อาจมองมันเป็นอย่างอื่นได้นอกจากเป็นการสำเร็จของ ‘เสียงร้องยามเที่ยงคืน’ หลังจากที่เจ้าบ่าวล่าช้า และเหล่าสาวพรหมจารีได้หลับใหลและนอนหลับ เมื่อถึงเวลาที่พวกเธอทั้งหมดต้องลุกขึ้นและจัดเตรียมตะเกียงให้พร้อม และงานสุดท้ายดูเหมือนจะเสร็จสิ้นแล้ว; เพราะไม่เคยมีช่วงเวลาใดมาก่อนที่กลุ่มผู้รอคอยการเสด็จมาต่าง ๆ จะอยู่ในสภาพการเตรียมตัวที่ดีเช่นนี้สำหรับการเสด็จมาของพระเจ้า”

GSAM 166การจำหน่ายทรัพย์สินทางโลก

GSAM 166.3ภายใต้คำประกาศที่เร้าใจของหลักคำสอนเกี่ยวกับการเสด็จมา ผู้คนจำนวนมากได้จำหน่ายทรัพย์สินทางโลกของตน โดยใช้ทรัพย์สินนั้นเพื่อสนับสนุนผู้พูดสาธารณะในการทำงานของพวกเขา หรือแจกจ่ายเอกสารและนิตยสารที่พิมพ์ไว้ หรือจัดหาสิ่งที่จำเป็นให้แก่ผู้ยากไร้ ซึ่งเป็นการแสดงหลักฐานที่ดีที่สุดต่อโลกถึงความจริงใจและความมุ่งมั่นของพวกเขา ส่วนผู้ที่ยังคงยึดติดกับทรัพย์สินทางโลก และไม่ยอมเสียสละเป็นพิเศษเพื่องานนี้ ก็ถูกผู้คนที่ยึดติดกับโลกมองว่าไม่ได้เชื่อจริงในสิ่งที่พวกเขาประกาศไว้ เพื่อเป็นตัวอย่าง ผมจะยกตัวอย่างสองกรณี หนึ่งกรณีจากแต่ละฝ่ายของประเด็นนี้

GSAM 166ทุ่งมันฝรั่ง

GSAM 166.4ตัวอย่างแรกคือเรื่องราวของผู้เชื่อชื่อเฮสติงส์ ที่อาศัยอยู่ในเมืองนิวอิปสวิช รัฐนิวแฮมป์เชียร์ เขามีทุ่งมันฝรั่งขนาดใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ แต่เขาไม่ขุดมันขึ้นมา เพื่อนบ้านของเขาเป็นห่วง จึงมาเสนอตัวว่าจะขุดมันฝรั่งและเก็บไว้ในห้องเก็บอาหารให้เขาฟรี หากเขาอนุญาต “เพราะ” พวกเขาพูด “คุณอาจต้องการมัน” “ไม่!” นายเฮสติงส์ตอบ “ผมจะปล่อยให้ทุ่งมันฝรั่งนั้นเป็นคำเทศนาถึงความเชื่อของผมในการเสด็จมาในเร็วๆ นี้ของพระเจ้า”

GSAM 167.1ในฤดูใบไม้ร่วงนั้น ตามที่รายงานในหนังสือพิมพ์ Claremont (N.H.) Eagle, New York True Sun และหนังสือพิมพ์สาธารณะอื่น ๆ หลายฉบับ ผลผลิตมันฝรั่งสูญเสียเกือบทั้งหมดเนื่องจาก “โรคเน่าของมันฝรั่ง” ดังที่หนังสือพิมพ์ Sun ได้กล่าวไว้ว่า “เป็นเรื่องน่าเศร้าใจอย่างยิ่งที่ได้ทราบว่าผลผลิตทั้งหมดของพืชอาหารที่มีค่านี้ถูกทำลายโดยโรคเน่า ผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์ในฟิลาเดลเฟียรายงานว่าผลผลิตมันฝรั่งในรัฐนั้นถูกทำลายจนหมดสิ้น พื้นที่เดียวที่แทบไม่มีเสียงร้องทุกข์คือรัฐเมน แต่แม้ที่นั่น ผลผลิตก็ไม่อาจรอดพ้นจากโรคนี้ได้”

GSAM 167.2เนื่องจากฤดูใบไม้ร่วงมีอากาศอบอุ่น และมันฝรั่งของนายเฮสติงส์ถูกทิ้งไว้ในดินจนถึงเดือนพฤศจิกายน จึงไม่มีหัวมันฝรั่งใดที่เน่าเปื่อย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมีมันฝรั่งเพียงพอสำหรับตนเองและเพื่อนบ้านผู้โชคร้าย ซึ่งเมื่อเดือนตุลาคมปีก่อนได้แสดงความห่วงใยต่อความเป็นอยู่ของเขาเป็นอย่างดี และในฤดูใบไม้ผลิ พวกเขาก็จำเป็นต้องซื้อมันฝรั่งพันธุ์จากเขา และยินดีจ่ายราคาที่ดีเพื่อซื้อมัน สิ่งที่พวกเขาคิดว่าจะเป็นภัยพิบัติใหญ่หลวงต่อนายเฮสติงส์ พระเจ้ากลับเปลี่ยนให้เป็นพรทางโลก ไม่เพียงแต่สำหรับเขาเท่านั้น แต่ยังสำหรับเพื่อนบ้านของเขาด้วย

GSAM 167ปฏิเสธความเชื่อของตนเอง

GSAM 167.3ตัวอย่างที่สองเกิดขึ้นที่สถานที่ที่ผมอาศัยอยู่เอง เป็นเรื่องของสมาชิกคริสตจักรคนหนึ่งที่พูดมากในที่ประชุมเกี่ยวกับการเสด็จมาของพระเจ้าในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1844 เขาเป็นชายที่มีทรัพย์สินมาก และในจำนวนสิ่งของต่าง ๆ ที่เขามี ยังมีหมูจำนวนมากที่อยู่ในวัยที่เหมาะสมสำหรับการเลี้ยงไว้เพื่อขายในตลาดฤดูใบไม้ผลิ ลุงของผมคนหนึ่ง ซึ่งไม่แสดงท่าทีทางศาสนาใดๆ และทำธุรกิจซื้อขายสัตว์เลี้ยง ได้ไปพบผู้อ้างตนว่าเป็นชาวแอ๊ดเวนตีสผู้นี้เพื่อซื้อหมู แต่ได้รับทราบจากเขาว่าเขาไม่ต้องการขาย เพราะจะเก็บไว้จนถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเพื่อเป็น “หมูสำหรับเลี้ยงขุนต่อ” ลุงจึงมาหาคุณปู่ของผม ซึ่งเป็นผู้นับถือศาสนาแอ๊ดเวนตีส และกล่าวว่า “คนนั้นไม่เชื่อในสิ่งที่เขาประกาศ” “ทำไม?” คุณปู่ถาม “เพราะ” ลุงตอบ “เขาบอกว่าพระเจ้าจะเสด็จมา และโลกจะถึงจุดจบในฤดูใบไม้ร่วงนี้ แต่เขาอยากเก็บหมูไว้จนถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เขาไม่ต้องมาพูดกับผมเลย เขาไม่เชื่อคำพูดนั้นแม้แต่น้อย”

GSAM 168การบริจาคที่มาช้าเกินไป

GSAM 168.1มีชายบางคนที่ยึดมั่นในทรัพย์สินของตน ต่อสู้ดิ้นรนตลอดเวลาด้วยความเชื่อมั่นว่าควรใช้มันเพื่อส่งเสริมงาน จนกระทั่งสายเกินไปที่จะลงทุนได้ ผู้เช่นนี้จึงมาหาผู้ที่กำลังพิมพ์ข้อความนั้น กระตุ้นพวกเขาด้วยน้ำตาให้รับเงิน แต่คำตอบคือ “คุณมาสายเกินไปแล้ว! เราได้จ่ายค่าพิมพ์ทั้งหมดที่เราสามารถแจกจ่ายได้ก่อนวันสิ้นโลกแล้ว เราได้เช่าเครื่องพิมพ์หลายเครื่องเพื่อทำงานทั้งวันทั้งคืน; เราไม่ต้องการเงินอีกแล้ว” ผู้เห็นเหตุการณ์คนหนึ่งได้ให้การกับผมว่า เขาเห็นชายบางคนวางเงินหลายพันดอลลาร์ลงบนโต๊ะของผู้จัดพิมพ์นิตยสาร Voice of Truth และด้วยจิตใจที่ทุกข์ระทม ได้วิงวอนเขาให้รับเงินนั้นไปใช้ คำตอบคือ “คุณมาช้าเกินไปแล้ว! เราไม่ต้องการเงินของคุณตอนนี้! เราใช้มันไม่ได้แล้ว!” แล้วพวกเขาก็ถามว่า “เงินนี้ไม่สามารถมอบให้คนจนได้หรือ?” คำตอบก็เหมือนเดิมว่า “เราได้จัดเตรียมไว้แล้วสำหรับความต้องการเร่งด่วนของทุกคนที่เราสามารถช่วยเหลือได้” ด้วยความทุกข์ใจ ผู้ชายเหล่านั้นจึงนำเงินกลับไป พร้อมทั้งประกาศว่า พระเจ้ากำลังทรงไม่พอพระทัยพวกเขา เนื่องจากความขาดความเชื่อ และความโลภที่ทำให้พวกเขาไม่ยอมมอบเงินเพื่อสนับสนุนงานของพระเจ้า ทั้งที่มันจำเป็นและจะถูกใช้ด้วยความยินดี

GSAM 168การแต่งตั้งผู้ดูแล

GSAM 168.2นิสัยและหลักการของผู้ที่ทิ้งพืชผลไว้ไม่เก็บเกี่ยวและทิ้งร้านค้าให้ร้าง เพื่อแจกจ่ายหนังสือพิมพ์หรือไปพูดคุยและอธิษฐานกับประชาชนจากบ้านหนึ่งไปยังบ้านอีกบ้านหนึ่ง นั้นอยู่เหนือการวิพากษ์วิจารณ์ ประชาชนไม่สงสัยเลยว่าชายและหญิงเหล่านี้เชื่อในทุกคำที่พวกเขาพูด และด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ที่ติดตามพวกเขา ทำให้ผู้ที่มีใจซื่อสัตย์ไม่อาจปฏิเสธหรือต่อต้านคำพูดของพวกเขาได้ ด้วยวิธีนี้ ผู้คนนับพันถูกนำให้เชื่อในความจริง และแสวงหาจนพบความเมตตาของพระเจ้า

GSAM 169.1อย่างไรก็ตาม ผู้มีบาปที่ชอบเยาะเย้ยและผู้อ้างตนเป็นผู้เชื่อแต่ยึดติดกับโลกนี้ ได้ตัดสินใจว่างานการแจกจ่ายสิ่งพิมพ์เกี่ยวกับการเสด็จมานี้ต้องถูกหยุดลง ผู้ชายเหล่านี้ที่รับหน้าที่ไปทั้งตำบลหรือทั้งอำเภอ เดินจากบ้านหนึ่งไปยังบ้านอีกหลังเพื่อเผยแพร่หลักคำสอนเกี่ยวกับการเสด็จมา และละเลยธุรกิจและครอบครัวของตนเอง พวกเขาถูกกล่าวหาว่าต้องเสียสติไปแล้ว และด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นต้องมีผู้ดูแลมาควบคุมพวกเขา หลักฐานที่ถูกกล่าวหาว่าแสดงถึงสภาพจิตใจไม่ปกติของผู้เชื่อ (ซึ่งเป็นการทำงานเพื่อความรอดของเพื่อนมนุษย์เท่านั้น โดยไม่มีหลักฐานว่าครอบครัวของพวกเขาต้องทุกข์ทรมานเพราะการทิ้งงานธุรกิจ) ไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าพวกเขาเป็นโรคจิต; ดังนั้น จึงมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ถูกจัดให้อยู่ภายใต้ผู้ดูแล เมื่อพิจารณาจากความคล่องปากของฝ่ายตรงข้ามในปัจจุบันที่กล่าวถึงเรื่องนี้ หลายคนอาจคิดว่ามีกรณีเช่นนี้มากมาย แต่ตลอดการทำงานของผมในฐานะนักเทศน์นิกายแอ๊ดเวนตีส ซึ่งกินเวลานานกว่าห้าสิบหกปี ผมได้พบเพียงสองกรณีของ “มิลเลอร์ไรต์” ที่ถูกจัดให้ผู้พิทักษ์ดูแล การกล่าวถึงกรณีเหล่านี้อย่างสั้นๆ อาจไม่ใช่เรื่องที่ไม่เหมาะสม

GSAM 169ผู้พิทักษ์ของตนเอง

GSAM 169.2กรณีแรกเกิดขึ้นในรัฐนิวยอร์ก ห่างจากที่ผมอาศัยอยู่ไม่ถึงสามสิบไมล์ มีชายคนหนึ่งที่ยอมรับหลักคำสอนเรื่องการเสด็จมา ซึ่งมีทรัพย์สินประมาณ $100,000 เขาได้มอบประมาณครึ่งหนึ่งของจำนวนนี้ให้ภรรยาและลูกๆ ของเขา ซึ่งไม่ได้ร่วมเชื่อในศาสนาเดียวกันกับเขา ส่วนที่เหลือ เขาถือว่า เป็นของเขาที่จะใช้ตามความเห็นชอบของตนเอง; และเนื่องจากส่วนหนึ่งถูกนำไปใช้ในงานประกาศเรื่องการเสด็จมา ลูกๆ ของเขาจึงคัดค้าน และไปปรึกษากับผู้พิพากษา โดยขอให้แต่งตั้งผู้พิทักษ์ดูแลพ่อของพวกเขา หลังจากผู้พิพากษาอธิบายให้พวกเขาฟังเกี่ยวกับหน้าที่และอำนาจของผู้พิทักษ์ในการจัดการทรัพย์สินแล้ว เขาจึงขอให้พวกเขาเสนอชื่อบุคคลที่พวกเขาต้องการให้เขาแต่งตั้ง หลังจากปรึกษากันสักพัก พวกเขาก็ตัดสินใจว่าไม่รู้จักใครที่กล้าไว้วางใจให้จัดการทรัพย์สินได้ และรายงานกับผู้พิพากษาว่าพวกเขาได้เลือกให้พ่อเป็นผู้พิทักษ์ของตัวพ่อเอง ผู้พิพากษาจึงหันไปพูดกับชายคนนั้นว่า “นาย _____ ลูกๆ ของคุณได้เลือกคุณเป็นบุคคลที่เหมาะสมในการจัดการทรัพย์สินของคุณเอง เรื่องของคุณยังคงเหมือนเดิมก่อนที่คุณจะถูกนำตัวมาศาล”³

GSAM 170สถานการณ์ที่น่าขัน

GSAM 170.1คดีอีกคดีคือคดีของสต็อกบริดจ์ โฮแลนด์ จากเมืองท็อปแชม รัฐเมน เขาเป็นหนึ่งในช่างฝีมือที่ดีที่สุดในทั้งพื้นที่นั้น เป็นผู้เชี่ยวชาญในการก่อสร้างโรงสีและสะพาน ในขบวนการ “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” นี้ นายโฮว์แลนด์ขี่ม้าผ่านหลายตำบล แจกใบปลิวและเอกสารจากบ้านหนึ่งไปยังอีกบ้านหนึ่ง ซึ่งสร้างความรำคาญอย่างมากให้กับฝ่ายตรงข้ามและผู้เยาะเย้ย ที่บ่นว่าในการแจกเอกสารนี้ เขาได้ละเลยธุรกิจของตนเอง ดังนั้น พวกเขาจึงรีบแต่งตั้งผู้พิทักษ์ทันที ซึ่งผู้พิทักษ์ผู้นี้มีงานต้องทำมากกว่าที่คาดไว้ เนื่องจากนายโฮว์แลนด์ส่งเจ้าหน้าที่เก็บภาษีทั้งหมดมาหาเขา และในความเป็นจริงคือทุกคนที่มาพร้อมบัญชีที่ต้องชำระ “เพราะ” เขากล่าวว่า “ผมไม่ถูกพิจารณาว่ามีความสามารถในการทำธุรกิจใดๆ” ไม่นานหลังจากนั้น เขตต้องการสร้างสะพานข้ามแม่น้ำเคนเนเบค — สะพานที่จะทนทานต่อกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวและน้ำแข็งที่ลอยมาในช่วงน้ำหลากฤดูใบไม้ผลิ คณะกรรมการเขตและสมาชิกสภาเมืองตัดสินใจว่า สต็อกบริดจ์ โฮว์แลนด์ คือบุคคลที่เหมาะสมสำหรับงานนี้ เมื่อพวกเขามาพร้อมข้อกำหนดและสัญญาให้เขาสร้างสะพาน เขากล่าวอย่างประชดประชันว่า “ท่านทั้งหลาย ท่านต้องไปหาผู้พิทักษ์ของผมก่อน ท่านก็รู้ดีว่าผมไม่ถูกถือว่ามีความสามารถพอที่จะจัดการธุรกิจของตัวเองได้ แต่ท่านกลับมาหาผมเพื่อสร้างสะพาน!” สถานการณ์นี้ดูน่าขันเกินไปสำหรับคนที่มีเหตุผล และการอยู่ภายใต้ผู้พิทักษ์จึงสิ้นสุดลงทันที สรุปได้ว่า ผู้ที่กลั่นแกล้งเขาในภายหลังได้แสดงความสำนึกผิดอย่างถ่อมตัวที่สุด สำหรับการกระทำที่ไม่ยุติธรรมและไม่สมควรที่พวกเขาได้ทำไป