บทที่ 16 — ข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สาม

GSAM 247.1“ทูตสวรรค์ซึ่งเป็นองค์​ที่​สามตามไปประกาศด้วยเสียงอันดังว่า ‘ถ้าผู้ใดบูชาสัตว์ร้ายและรูปของมัน และรับเครื่องหมายของมันไว้​ที่​​หน้าผากหรือที่มือของตน ​ผู้​นั้นจะต้องดื่มเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธของพระเจ้า ซึ่งไม่​ได้​ระคนกับสิ่งใด ​ที่​​ได้​เทลงในถ้วยพระพิโรธของพระองค์ และเขาจะต้องถูกทรมานด้วยไฟและกำมะถันต่อหน้าทูตสวรรค์​ผู้บริสุทธิ์​​ทั้งหลาย​ และต่อพระพักตร์พระเมษโปดก และควันแห่งการทรมานของเขาพลุ่งขึ้นตลอดไปเป็นนิตย์ และผู้​ที่​บูชาสัตว์ร้ายและรูปของมัน และผู้ใดก็​ตามที่​รับเครื่องหมายชื่อของมันจะไม่​มี​การพักผ่อนเลยทั้งกลางวันและกลางคืน’ ​นี่​แหละคือความอดทนของพวกวิ​สุทธิ​​ชน​ คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู​ไว้”¹

GSAM 247คำเตือนที่เคร่งขรึมที่สุดในพระคัมภีร์

GSAM 247.2นี่คือคำเตือนที่เคร่งขรึมที่สุดที่พระคัมภีร์บันทึกไว้ และเป็นที่แน่ชัดว่าบันทึกประวัติศาสตร์โลกของเราไม่มีหลักฐานใดที่แสดงว่าข้อความนี้เคยถูกได้ยินในอดีต ความจริงที่ว่าทูตสวรรค์องค์แรกและองค์ที่สองในชุดนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นของยุคปัจจุบัน ยืนยันอย่างชัดเจนว่าข้อความนี้ไม่ได้เป็นของยุคสมัยที่ผ่านมา

GSAM 247.3ศาสนาจารย์ เจ. วี. ไฮมส์ ได้กล่าวไว้ในปี ค.ศ. 1847 ว่า:—

GSAM 247.4“บทที่ 14 [ของหนังสือวิวรณ์] นำเสนอเสียงร้องที่น่าตกใจ ซึ่งยังไม่ได้ถูกเปล่งออกมา เพื่อเป็นคำเตือนแก่มนุษยชาติในชั่วโมงแห่งการล่อลวงที่รุนแรง ข้อ 9-11 การประกาศความพิโรธที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ไม่อาจพบที่ใดในหนังสือของพระเจ้านอกจากข้อความนี้ สิ่งนี้มิได้บ่งชี้ถึงการล่อลวงที่รุนแรง ที่จำเป็นต้องมีคำเตือนที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้หรือ?”²

GSAM 248พระวิหารเปิดออก—เห็นหีบพันธสัญญา

GSAM 248.1เจ. เอ็น. แอนดรูว์ส ได้กล่าวถึงข้อความนี้ว่า “การเปิดห้องศักดิ์สิทธิ์ที่สุดภายในวิหารสวรรค์ ซึ่งทำให้เห็นหีบพันธสัญญา เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ดเป่าแตร และเมื่อการปฏิบัติหน้าที่ของพระมหาปุโรหิตของเราเปลี่ยนไปยังห้องนั้น ณ จุดสิ้นสุดของ 2,300 วัน เราจึงเข้าใจว่าการเปิดวิหารนี้ถูกกำหนดโดยจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาดังกล่าว ซึ่งถูกแสดงออกผ่านการประกาศของทูตสวรรค์องค์แรก การเข้าสู่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของพระมหาปุโรหิตของเรา เพื่อปฏิบัติหน้าที่ต่อหน้าหีบพันธสัญญาของพระเจ้า ได้ดึงดูดความสนใจของคริสตจักรไปยังพระบัญญัติของพระเจ้าที่บรรจุอยู่ในหีบพันธสัญญานั้น พระบัญญัติของพระเจ้าได้ส่องประกายออกมาจากสถานบริสุทธิ์ในสวรรค์ตั้งแต่เวลานั้นเป็นต้นมา

GSAM 248การเปลี่ยนแปลงวันสะบาโต

GSAM 248.2“เป็นความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ว่า ข้อบัญญัติที่สี่นั้น เมื่อหลายศตวรรษที่ผ่านมา ได้ถูกเปลี่ยนจากวันพักผ่อนของพระเจ้า เป็นวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นเทศกาลของชาวต่างศาสนา การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นโดยขัดแย้งอย่างชัดเจนกับพระคัมภีร์ ซึ่งในทุกส่วนต่างยืนยันว่าวันที่เจ็ดคือวันสะบาโตประจำสัปดาห์เพียงวันเดียวของพระเจ้า การเปลี่ยนแปลงนี้ถูกดำเนินการโดยผู้ทรยศใหญ่ ซึ่งดาเนียลได้ทำนายไว้ว่า ‘จะคิดเปลี่ยนแปลงบรรดาวาระและพระราชบัญญั​ติ’ อำนาจนี้โดยเนื้อแท้แล้วคือสัตว์ร้ายตัวเดียวกันที่โลกทั้งโลกจะต้องบูชา และเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่งว่าพระบัญญัติข้อนี้ ซึ่งถูกเหยียบย่ำมานานแสนนาน บัดนี้กำลังได้รับการยืนยันความถูกต้อง และประชากรของพระเจ้ากำลังเริ่มรักษาพระบัญญัตินี้ร่วมกับอีกเก้าข้อที่เหลือ ขอขอบคุณพระเจ้าที่พระองค์กำลังเตรียมกลุ่มผู้เหลือรอดสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับมังกร และเพื่อรับเข้าผ่านประตูสู่เมืองศักดิ์สิทธิ์ วิวรณ์ 12:17; 22:14 การยืนยันความถูกต้องของบัญญัติข้อที่สี่ เพื่อต่อต้านวันสะบาโตแห่งการละทิ้งความเชื่อ และการประกาศพระบัญญัติของพระเจ้าทั้งสิ้น เป็นพยานอันชัดเจนว่า ปัจจุบันนี้คือช่วงเวลาแห่งความอดทนของนักบุญ และช่วงเวลาแห่งคำเตือนของทูตสวรรค์องค์ที่สาม”³

GSAM 249.1ในบทก่อนหน้านี้ ได้มีการชี้ให้เห็นถึงข้อความแรกและข้อความที่สองในจำนวนนี้ ซึ่งได้สำเร็จลุล่วงแล้วในคำประกาศการเสด็จมาครั้งที่สองอันยิ่งใหญ่ จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ข้อพระคัมภีร์ที่เปิดต้นบทนี้กล่าวว่า “ทูตสวรรค์ซึ่งเป็นองค์​ที่​สามตามไป” นั่นคือ ตามหลังทูตสวรรค์องค์แรกและองค์ที่สอง ในบริบทนี้ อาจเป็นเรื่องที่น่าสนใจที่จะชี้ให้เห็นถึงการเกิดขึ้นของข้อความที่สาม

GSAM 249ผู้รักษาวันสะบาโตกลุ่มแรกในหมู่ชาวแอ๊ดเวนตีส

GSAM 249.2ในช่วง “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” ปี ค.ศ. 1844 พระเจ้าเริ่มนำจิตใจของประชากรของพระองค์ให้รักษาวันสะบาโตวันที่เจ็ด หลักคำสอนนี้ในหมู่ชาวแอ๊ดเวนตีสเกิดขึ้นด้วยวิธีดังต่อไปนี้: เรเชล เพรสตัน ผู้เป็นสมาชิกคริสตจักรแบ๊บติสต์วันสะบาโตวันที่เจ็ด ได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองวอชิงตัน รัฐนิวแฮมป์เชียร์ ซึ่งมีคริสตจักรของชาวแอ๊ดเวนตีสตั้งอยู่ เธอยอมรับหลักคำสอนเรื่องการเสด็จมาครั้งที่สอง และคริสตจักรนั้น ซึ่งมีสมาชิกประมาณสี่สิบคน ผ่านงานเผยแผ่ของเธอ ยอมรับวันสะบาโตตามพระบัญญัติข้อที่สี่⁴ สิ่งนี้นำไปสู่การสอบถามเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว ในฉบับ Cry วันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1844 เราอ่านได้ว่า “มีหลายคนที่จิตใจถูกกระตุ้นอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับความรับผิดชอบที่สันนิษฐานว่าต้องรักษาวันสะบาโตวันที่เจ็ด” คำกล่าวนี้ปรากฏในบทความบรรณาธิการ ซึ่งมีความพยายามเล็กน้อยในการสนับสนุนข้ออ้างของการรักษาวันอาทิตย์ เรื่องนี้ถูกกล่าวต่อในฉบับวันที่ 12 กันยายน ซึ่งเราพบคำกล่าวสำคัญต่อไปนี้ ซึ่งนำไปสู่การศึกษาอย่างจริงจังและละเอียดโดยหลายคน:—

GSAM 249วันเจ็ดเป็นวันเดียวที่กฎหมายกำหนด

GSAM 249.3“สัปดาห์ที่แล้ว เราได้มาถึงข้อสรุปนี้: ไม่มีช่วงเวลาใดเป็นพิเศษที่กฎหมายกำหนดให้คริสเตียนต้องจัดไว้เป็นเวลาศักดิ์สิทธิ์ หากข้อสรุปนี้ไม่ถูกต้อง เราจึงคิดว่าวันเจ็ดเป็นวันเดียวที่มีกฎหมายกำหนดให้ต้องถือปฏิบัติ”

GSAM 250บทความของ ที. เอ็ม. เพรเบิล

GSAM 250.1ความสนใจของกลุ่มแอ๊ดเวนตีสโดยรวมถูกดึงดูดมาสู่ประเด็นเรื่องวันสะบาโตผ่านบทความของ ที. เอ็ม. เพรเบิล ที่เขียนเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1845 และได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร Hope of Israel ที่เมืองพอร์ตแลนด์ รัฐเมน เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1845 หลังจากชี้ให้เห็นข้อเรียกร้องของวันสะบาโตตามพระคัมภีร์ และข้อเท็จจริงที่ว่ามันถูกเปลี่ยนเป็นวันอาทิตย์โดยการละทิ้งความเชื่อครั้งใหญ่ เขาได้กล่าวว่า: “ดังนั้น เราจึงเห็นคำพยากรณ์ในดาเนียล 7:25 เป็นจริงแล้ว คือ เขาเล็ก ที่เปลี่ยน ‘บรรดาวาระและพระราชบัญญั​ติ’ ดังนั้น ตามความเห็นของผม ผู้ที่รักษาวันแรกเป็นวันสะบาโตทั้งหมด คือผู้รักษาวันอาทิตย์ตามคำสั่งของพระสันตะปาปา และผู้ละเมิดวันสะบาโตของพระเจ้า”⁵

GSAM 250เจ. บี. คุก เกี่ยวกับประเด็นวันสะบาโต

GSAM 250.2ไม่นานหลังจากนั้น มีบทความของ เจ. บี. คุก ตีพิมพ์ขึ้น ซึ่งเขาชี้ให้เห็นว่าไม่มีหลักฐานจากพระคัมภีร์สำหรับการถือวันอาทิตย์เป็นวันสะบาโต และเขาใช้คำกล่าวสั้นๆ ว่า: “ด้วยวิธีนี้ ลมทั้งหมดจึงถูกถอนออกจากใบเรือของผู้ที่แล่นเรือ—บางทีโดยไม่รู้ตัว—ภายใต้ธงสะบาโตของสมเด็จพระสันตะปาปา”

GSAM 250.3แม้ว่าการรักษาวันสะบาโตของทั้งสองคนนี้จะอยู่ได้เพียงระยะเวลาสั้นๆ แต่พวกเขาก็ได้ก่อให้เกิดกระแสที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ง่ายๆ คำพูดติดปากอย่าง “ผู้รักษาวันอาทิตย์ตามคำสั่งของสมเด็จพระสันตะปาปา” “ผู้ละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้า” และ “แล่นเรือภายใต้ธงวันสะบาโตของสมเด็จพระสันตะปาปา” ได้ถูกกล่าวถึงโดยผู้คนนับร้อยที่กระตือรือร้นที่จะรู้ความจริงในเรื่องนี้ ศาสนาจารย์โจเซฟ เบทส์ จากเมืองแฟร์เฮเวน รัฐแมสซาชูเซตส์ จึงเกิดความสนใจในเรื่องนี้ และเขาได้ยอมรับวันสะบาโตในปี ค.ศ. 1845

GSAM 250โจเซฟ เบทส์ ยอมรับวันสะบาโต

GSAM 250.4ประสบการณ์ของเขาเป็นดังนี้: เมื่อได้ยินข่าวเกี่ยวกับกลุ่มผู้รักษาวันสะบาโตในเมืองวอชิงตัน รัฐนิวแฮมป์เชียร์ เขาจึงตัดสินใจไปเยี่ยมชมคริสตจักรนั้นเพื่อดูว่ามันมีความหมายอย่างไร เขาจึงทำตามนั้น และเมื่อศึกษาเรื่องนี้ร่วมกับพวกเขา เขาก็เห็นว่าพวกเขาถูกต้อง จึงยอมรับแสงสว่างในเรื่องวันสะบาโตทันที เมื่อกลับถึงเมืองนิวเบดฟอร์ด รัฐแมสซาชูเซตส์ เขาได้พบพี่น้องผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งบนสะพานระหว่างเมืองนิวเบดฟอร์ดและเมืองแฟร์เฮเวน ซึ่งพี่น้องผู้นั้นทักทายเขาว่า “กัปตันเบทส์ มีข่าวอะไรใหม่บ้างครับ?” ศาสนาจารย์เบทส์ตอบว่า “ข่าวคือว่าวันที่​​เจ็ดนั้นเป็นสะบาโตของพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเรา” “ดีครับ” ชายคนนั้นกล่าว “ผมจะกลับบ้านไปอ่านพระคัมภีร์ แล้วพิจารณาเรื่องนี้ดู” เขาก็ทำตามนั้น และเมื่อทั้งสองพบกันครั้งต่อไป พี่น้องผู้นี้ได้ยอมรับความจริงเกี่ยวกับวันสะบาโตและกำลังปฏิบัติตามแล้ว

GSAM 251หนังสือแรกเกี่ยวกับวันสะบาโต

GSAM 251.2ศาสนาจารย์เบทส์เริ่มประกาศความจริงนี้ทันทีจากรัฐหนึ่งไปยังอีกรัฐหนึ่ง เขาเห็นได้เร็วว่าหนังสือ หรือแม้แต่ใบปลิว เกี่ยวกับเรื่องวันสะบาโต จะเป็นความช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่ต่องานของเขา และจิตวิญญาณของเขาถูกพระวิญญาณของพระเจ้าทรงกระตุ้นให้เขียนและเผยแพร่สิ่งใดสิ่งหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่คำถามคือจะทำอย่างไรได้โดยไม่มีเงิน เพราะทั้งหมดที่เขามีคือเงินยอร์กชิลลิงหนึ่งเหรียญ (สิบสองเซนต์ครึ่ง) ผู้อ่านอาจสนใจที่จะฟังประสบการณ์ของเขาในเรื่องนี้ ตามที่เขาเล่าให้ผมฟังในปี ค.ศ. 1855

GSAM 251แป้งสี่ปอนด์

GSAM 251.3เขาเล่าว่าขณะกำลังอธิษฐานต่อพระเจ้า เขาตัดสินใจจะเขียนหนังสือเล่มนี้ และรู้สึกมั่นใจว่าทางออกสำหรับการตีพิมพ์จะเปิดขึ้น ดังนั้น เขาจึงนั่งลงที่โต๊ะทำงาน พร้อมด้วยพระคัมภีร์และหนังสืออ้างอิง เพื่อเริ่มงานของเขา ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมง นางเบทส์เดินเข้ามาในห้องและกล่าวว่า “โจเซฟ ฉันไม่มีแป้งพอที่จะทำขนม” พร้อมทั้งกล่าวถึงของใช้เล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ ที่เธอต้องการด้วย “ขาดแป้งเท่าไร?” กัปตันเบทส์ถาม “ประมาณสี่ปอนด์” เธอตอบ “ดีมาก” เขาตอบ หลังจากที่เธอออกจากห้อง เขาจึงไปร้านใกล้ๆ ซื้อแป้งสี่ปอนด์และของใช้อื่นๆ นำกลับบ้าน แล้วนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสืออีกครั้ง ไม่นานนัก นางเบทส์ก็เข้ามาเห็นของใช้บนโต๊ะและร้องขึ้นว่า “แป้งนี้มาจากไหน?” “ทำไมล่ะ” กัปตันกล่าว “ไม่พอหรือ? คุณบอกว่าต้องการสี่ปอนด์” “ใช่” เธอตอบ “แต่คุณได้มันมาจากไหน?” “ผมซื้อมา” เขากล่าว “นี่ไม่ใช่ปริมาณที่คุณต้องการเพื่อทำขนมให้เสร็จหรือ?” “ใช่,” นางเบทส์กล่าวต่อ “แต่คุณกัปตันเบทส์ ผู้เคยนำเรือจากนิวเบดฟอร์ดไปยังทุกมุมโลก คุณได้ออกไปซื้อแป้งสี่ปอนด์มาจริงหรือ?” “ใช่ ไม่ใช่ปริมาณที่คุณต้องการเพื่อทำขนมให้เสร็จหรือ?” “ใช่,” นางเบทส์กล่าว “แต่คุณได้ซื้อแป้งสี่ปอนด์(!) มาจริงหรือ?”

GSAM 252หนึ่งหมื่นหนึ่งพันดอลลาร์ที่ใช้จ่ายเพื่อความจริง

GSAM 252.1การทดลองอีกครั้งตามมาในไม่ช้า เมื่อกัปตันเบทส์เลิกทำงานทางทะเล เขาได้ขายส่วนแบ่งในเรือของเขาด้วยเงิน 11,000 ดอลลาร์ แต่ตอนนี้เขาได้ใช้เงินทั้งหมดเพื่อส่งเสริมความจริง จนถึงวันนี้ นางเบทส์ยังไม่ทราบสภาพการเงินที่แท้จริงของเขา แต่เขารู้สึกว่าต้องบอกให้เธอรู้แล้ว จึงกล่าวอย่างสงบว่า “ภรรยาครับ ผมได้ใช้เงินสุดท้ายที่มีอยู่บนโลกนี้ไปซื้อของเหล่านั้นแล้ว” ด้วยเสียงสะอื้นที่ขมขื่น นางเบทส์ถามว่า “เราจะทำอย่างไรดี?” กัปตันลุกขึ้น และด้วยท่าทางที่สง่างามดั่งกัปตันที่กำลังบังคับเรือ เขากล่าวว่า “ผมจะเขียนหนังสือ ผมจะเผยแพร่หนังสือนี้ และเผยแพร่ความจริงเกี่ยวกับวันสะบาโตนี้ให้โลกทั้งใบได้รับรู้” “ดีแล้ว,” นางเบทส์กล่าวผ่านน้ำตาที่ไหลพรั่งพรู “เราจะใช้ชีวิตต่อไปด้วยอะไร?” “พระเจ้าจะเปิดทางให้เรา,” กัปตันเบทส์ตอบด้วยรอยยิ้ม “ใช่,” นางเบทส์กล่าว “พระเจ้าจะเปิดทางให้เรา! นั่นคือสิ่งที่คุณพูดเสมอ” แล้วเธอก็ร้องไห้ออกมาและเดินออกจากห้อง

GSAM 252แหล่งรายได้ที่ไม่คาดคิด

GSAM 252.2หลังจากที่กัปตันเบทส์ทำงานต่อได้ครึ่งชั่วโมง เขาก็รู้สึกอยากไปที่สำนักงานไปรษณีย์ เพราะมีจดหมายรอเขาอยู่ที่นั่น เขาจึงไป และจริงตามที่เขาคิด มีจดหมายอยู่จริง ในสมัยนั้น ค่าส่งจดหมายคือ 5 เซนต์ และการจ่ายค่าส่งล่วงหน้าเป็นทางเลือก ผู้เขียนจดหมายฉบับนี้ด้วยเหตุผลบางอย่างไม่ได้จ่ายค่าส่งไปรษณีย์ และอีกครั้งที่กัปตันเบทส์ต้องรู้สึกอับอาย เพราะเขาจำเป็นต้องบอกนายดรูว์ ผู้จัดการไปรษณีย์ ซึ่งเขารู้จักกันดี ว่าเขาไม่สามารถจ่ายค่าส่งไปรษณีย์ได้ เนื่องจากไม่มีเงิน แต่เขาถามว่า “ให้ผมดูได้ไหมว่าจดหมายนี้ส่งมาจากที่ไหน?” “เอาไปก่อนเถอะ” ผู้จัดการไปรษณีย์กล่าว “แล้วมาจ่ายในครั้งต่อไป” “ไม่ครับ” กัปตันตอบ “ผมจะไม่เอาจดหมายออกจากสำนักงานจนกว่าจะจ่ายค่าส่งแล้ว” ขณะที่เขายังถือจดหมายอยู่ในมือ เขากล่าวว่า “ผมคิดว่าในจดหมายนี้มีเงินอยู่” แล้วหันไปถามผู้อำนวยการสำนักงานไปรษณีย์ว่า “ช่วยเปิดมันให้ผมดูได้ไหมครับ? ถ้ามีเงินอยู่ข้างใน คุณก็หักค่าส่งออกไปได้ แต่ถ้าไม่มี ผมก็จะไม่อ่านมัน” ผู้อำนวยการไปรษณีย์ทำตามคำขอของเขา และดูสิ! ในจดหมายนั้นมีธนบัตรสิบดอลลาร์ เขาอ่านแล้วพบว่าจดหมายนั้นมาจากบุคคลที่กล่าวว่าพระเจ้าได้ทรงทำให้เขาเชื่อมั่นว่าศาสนาจารย์เบทส์กำลังต้องการเงิน จึงรีบส่งมาให้เขา และในความเร่งรีบนั้น เขาคงลืมจ่ายค่าส่งไปรษณีย์

GSAM 253.1หลังจากจ่ายค่าส่งแล้ว เขาจึงไปที่ร้านขายของชำ ซื้อถังแป้งหนึ่งถังในราคา 4 ดอลลาร์ พร้อมทั้งมันฝรั่ง น้ำตาล และของจำเป็นอื่นๆ เมื่อสั่งให้ส่งของไปยังที่หมาย เขากล่าวว่า “ผู้หญิงคนนั้นคงจะบอกว่าของเหล่านี้ไม่ใช่ของที่นี่ แต่คุณอย่าไปสนใจสิ่งที่เธอพูดเลย; ให้ขนของลงที่ระเบียงหน้าบ้าน”

GSAM 253.2จากนั้นเขาจึงไปที่โรงพิมพ์และจัดการพิมพ์หนังสือแผ่นพับจำนวนหนึ่งพันเล่ม ซึ่งมีความยาวประมาณหนึ่งร้อยหน้า โดยตกลงกันว่าเมื่อได้รับต้นฉบับแล้ว ผู้พิมพ์จะต้องจัดเรียงตัวอักษรให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และส่งฉบับพิสูจน์อักษรให้เขาตรวจสอบ เขาจะชำระค่าบริการทันทีที่ได้รับเงิน และหนังสือจะไม่ถูกนำออกจากโรงพิมพ์จนกว่าจะชำระค่าบริการทั้งหมดแล้ว

GSAM 253.3กัปตันเบทส์รู้ดีว่าไม่มีเงินที่ใครต้องจ่ายให้เขา แต่เขารู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของเขาที่จะเขียนหนังสือนี้ โดยเชื่อว่าพระเจ้าจะทรงเคลื่อนไหวในใจผู้คนให้ส่งเงินมาเมื่อจำเป็น หลังจากซื้อกระดาษ ปากกา และสิ่งของอื่นๆ แล้ว ซึ่งทำให้มีเวลาให้ของใช้ในครัวเรือนถูกส่งมาก่อนตัวเขา เขาจึงเดินไปยังหัวถนนที่นำไปสู่บ้านของเขา เมื่อเห็นของเหล่านั้นอยู่ที่นั่น เขาจึงเข้าบ้านทางประตูหลัง และนั่งลงที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง นางเบทส์เดินเข้ามาและพูดอย่างตื่นเต้นว่า “โจเซฟ ดูที่ระเบียงหน้าบ้านสิ! ของพวกนี้มาจากไหน? มีคนขับเกวียนขนของมาที่นี่และจะขนของลง ฉันบอกเขาว่าของนี้ไม่ใช่ของที่นี่ แต่เขาก็ยังจะขนลงอยู่ดี” “อืม,” กัปตันเบทส์กล่าว “ฉันคิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร” “แต่,” นางเบทส์กล่าว “ของพวกนี้มาจากไหน?” “อืม,” กัปตันเบทส์กล่าว “พระเจ้าส่งมา” “ใช่,” นางเบทส์กล่าว “พระเจ้าส่งมา; นั่นคือสิ่งที่คุณพูดเสมอ” จากนั้นเขาส่งจดหมายให้ภรรยา พร้อมกล่าวว่า “อ่านนี่สิ แล้วคุณจะรู้ว่ามันมาจากไหน” เธออ่านมันแล้วกลับไปร้องไห้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีลักษณะต่างจากครั้งแรก และเมื่อกลับมา เธอขออภัยเขาอย่างถ่อมตัวที่ขาดความเชื่อ

GSAM 254เงินที่ส่งมาเพื่อหนังสือ

GSAM 254.1เมื่องานเขียนและพิมพ์ดำเนินไป กัปตันเบทส์ได้รับเงินเป็นระยะๆ ผ่านทางไปรษณีย์และทางอื่น บางครั้งจากบุคคลที่เขาไม่เคยพบหน้า เมื่อเขาได้รับเงินแล้ว เงินนั้นจะถูกส่งต่อไปยังโรงพิมพ์ และนำไปชำระบัญชีหนังสือ ในที่สุด วันที่หนังสือทั้งหมดถูกพิมพ์เสร็จก็มาถึง และจากแหล่งที่พี่เบทส์ไม่คาดคิด ยอดคงเหลือในบัญชีก็ได้รับการชำระครบถ้วน ดังนั้น หนังสือจึงไม่ถูกเลื่อนการออกจำหน่ายแม้แต่วันเดียว

GSAM 254ใบชำระเงินสุดท้าย

GSAM 254.2เอช. เอส. เกอร์นีย์ จากเมืองเมมฟิส รัฐมิชิแกน ได้เล่าให้ผมฟังในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1884 ว่า ในเช้าวันเดียวกับที่หนังสือของศาสนาจารย์เบทส์เสร็จสมบูรณ์ เขาได้รับเงิน 100 ดอลลาร์จากตั๋วสัญญาใช้เงินที่ขาดอายุความแล้ว จากชายคนหนึ่งที่ประกาศว่าเขาจะไม่จ่ายให้เขาเลย เมื่อได้รับเงินนี้ เขาจึงรู้สึกยินดีที่ได้ใช้ส่วนหนึ่งของมันเพื่อชำระใบเรียกเก็บเงินสุดท้ายสำหรับหนังสือวันสะบาโตของศาสนาจารย์เบทส์ “แต่,” นายเกอร์นีย์กล่าว, “พี่เบทส์ไม่เคยรู้เลยจนถึงวันตายว่าใครเป็นผู้ชำระยอดคงเหลือของบิลหนังสือนั้น” ประสบการณ์ของศาสนาจารย์เบทส์ในการพิมพ์ความจริงเกี่ยวกับวันสะบาโตนี้ ดูเหมือนจะบอกกับประชาชนของเราตั้งแต่ต้นการเผยแพร่ความจริงเกี่ยวกับประเด็นวันสะบาโตว่า “จงเดินหน้าต่อไปในงานนี้ และจงคาดหวังว่าพระพรของพระเจ้าจะเปิดทางให้ท่านเมื่อท่านก้าวไปข้างหน้า”

GSAM 255ศาสนาจารย์เบทส์ สงสัยในนิมิต

GSAM 255.1คำกล่าวต่อไปนี้ ซึ่งตัดย่อจากหนังสือ Life Sketches จะแสดงให้เห็นว่าของประทานการพยากรณ์และการปฏิรูปวันสะบาโตได้รวมเป็นหนึ่งอย่างไร:—

GSAM 255.2ระหว่างการเยือนเมืองนิวเบดฟอร์ด รัฐแมสซาชูเซตส์ ในปี ค.ศ. 1846 มิสฮาร์มอนได้รู้จักกับศาสนาจารย์โจเซฟ เบทส์ เขาได้ยอมรับความเชื่อเรื่องการเสด็จมาตั้งแต่เนิ่นๆ และเป็นแรงงานที่กระตือรือร้นในกิจการนี้ เขาเป็นสุภาพบุรุษคริสเตียนที่แท้จริง มีมารยาทและใจดี เขาปฏิบัติต่อมิสฮาร์มอนอย่างอ่อนโยนราวกับเธอเป็นลูกของเขาเอง เมื่อเขาได้ยินเธอพูดเป็นครั้งแรก เขาแสดงความสนใจอย่างลึกซึ้ง และหลังจากที่เธอพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า “ผมคือโทมัสผู้สงสัย ผมไม่เชื่อในนิมิต แต่หากผมสามารถเชื่อว่าคำพยานที่พี่น้องหญิงได้เล่าให้เราฟังคืนนี้เป็นเสียงของพระเจ้าที่ตรัสกับเราจริง ๆ ผมคงจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกนี้ ใจผมถูกสัมผัสอย่างลึกซึ้ง ผมเชื่อว่าผู้พูดนั้นจริงใจ แต่ผมไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมเธอจึงได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เธอได้เล่าให้เราฟัง”

GSAM 255มิสฮาร์มอนยอมรับวันสะบาโต

GSAM 255.3ศาสนาจารย์เบทส์กำลังรักษาวันสะบาโต และเน้นย้ำถึงความสำคัญของมัน มิสฮาร์มอนในขณะนั้นยังไม่รู้สึกถึงความสำคัญนั้น และคิดว่าศาสนาจารย์เบทส์ผิดที่เน้นย้ำพระบัญญัติข้อที่สี่มากกว่าข้ออื่นอีกเก้าข้อ แต่พระเจ้าได้ให้เธอเห็นภาพของสถานบริสุทธิ์ในสวรรค์ พระวิหารของพระเจ้าในสวรรค์​ก็​เปิดออก และเธอได้เห็นหีบพันธสัญญาของพระเจ้าที่มีที่นั่งแห่งพระเมตตาปกคลุมอยู่ มีทูตสวรรค์สององค์ยืนอยู่ หนึ่งองค์ที่ปลายด้านหนึ่งของหีบพันธสัญญา และอีกองค์ที่ปลายอีกด้าน ปีกของทั้งสองกางออกคลุมที่นั่งแห่งพระเมตตา และใบหน้าของทั้งสองหันไปทางที่นั่งนั้น ทูตสวรรค์ที่ติดตามเธอได้แจ้งให้เธอทราบว่า สิ่งนี้แสดงถึงกองทัพสวรรค์ทั้งหมดที่กำลังมองด้วยใจที่เต็มไปด้วยความเคารพและเกรงขามต่อพระบัญญัติของพระเจ้า ซึ่งถูกเขียนขึ้นด้วยนิ้วมือของพระเจ้า พระเยซูทรงยกฝาหีบพันธสัญญาขึ้น และเธอได้เห็นแผ่นหินที่จารึกบัญญัติสิบประการไว้ เธอรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นบัญญัติข้อที่สี่อยู่ตรงกลางของบัญญัติสิบประการ โดยมีรัศมีแสงอ่อนๆ ล้อมรอบอยู่ ทูตสวรรค์กล่าวว่า “นี่คือข้อเดียวในสิบข้อที่กำหนดพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ผู้ทรงสร้างฟ้าและแผ่นดิน และทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น เมื่อรากฐานของแผ่นดินถูกวางลง รากฐานของวันสะบาโตก็ถูกวางลงด้วย” เธอได้รับการเปิดเผยว่า หากวันสะบาโตที่แท้จริงได้รับการรักษาไว้ ก็จะไม่เคยมีผู้ไม่เชื่อหรือผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า การรักษาวันสะบาโตจะปกป้องโลกให้พ้นจากการบูชารูปเคารพ

GSAM 256.1บัญญัติข้อที่สี่ถูกเหยียบย่ำ ดังนั้นเราจึงถูกเรียกให้ซ่อมแซมรอยร้าวในพระบัญญัติ และวิงวอนเพื่อวันสะบาโตที่ถูกกดขี่ คนแห่งการบาป ผู้ยกตนขึ้นเหนือพระเจ้า และคิดจะเปลี่ยนเวลาและกฎหมาย ได้ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงวันสะบาโตจากวันที่เจ็ดเป็นวันแรกของสัปดาห์ ด้วยการกระทำนี้ เขาได้สร้างช่องโหว่ในกฎหมายของพระเจ้า

GSAM 256.2ก่อนวันใหญ่ของพระเจ้าจะมีข้อความถูกส่งออกไปเพื่อเตือนให้ประชาชนกลับสู่ความจงรักภักดีต่อกฎหมายของพระเจ้า ซึ่งผู้ต่อต้านพระคริสต์ได้ทำลายลงแล้ว ต้องชี้ให้เห็นถึงการละเมิดกฎหมายนี้ผ่านการสอนและตัวอย่าง เธอยังได้รับการเปิดเผยว่า ทูตสวรรค์องค์ที่สามในวิวรณ์บทที่ 14 ซึ่งประกาศพระบัญญัติของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู เป็นตัวแทนของประชาชนที่รับข้อความนี้ และยกเสียงเตือนให้โลกทั้งใบรักษาพระบัญญัติของพระเจ้าและกฎหมายของพระองค์ไว้ดั่งลูกตา และว่าเพื่อตอบสนองต่อคำเตือนนี้ หลายคนจะยอมรับวันสะบาโตของพระเจ้า⁶

GSAM 256.3ประสบการณ์ของมิสฮาร์มอนและศาสนาจารย์เบทส์นี้สอดคล้องกับวิธีการทำงานของพระเจ้า ศาสนาจารย์เบทส์ได้ดึงความสนใจของทั้งมิสฮาร์มอนและศาสนาจารย์ไวท์มาสู่ประเด็นเรื่องวันสะบาโต โดยนำเสนอข้อเรียกร้องของกฎหมายพระเจ้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงจากพระคัมภีร์ แม้ว่ามิสฮาร์มอนจะได้รับพรด้วยการสำแดงพิเศษจากพระเจ้ามาประมาณสิบแปดเดือน แต่ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยได้รับการเปิดเผยใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน บัดนี้เวลาของพระเจ้าได้มาถึงแล้ว เมื่อมีผู้เชื่อเกิดขึ้นเพื่อรักษาพระบัญญัติของพระองค์ เพื่อประทานแสงสว่างแก่พวกเขาผ่านทางของประทานการพยากรณ์ และด้วยวิธีทำงานของพระองค์เอง ข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สาม “พระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และคำพยานของพระเยซู​คริสต์” จึงถูกรวมเข้าด้วยกัน

GSAM 257จุดเริ่มต้นของข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สาม

GSAM 257.1ตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป ข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งเชื่อมโยงกับข้อความอีกสองข้อความ ก็เริ่มถูกประกาศออกมา ความจริงเกี่ยวกับวันสะบาโต ซึ่งเชื่อมโยงกับหีบพันธสัญญาของพระเจ้า และแสงสว่างที่พัฒนาขึ้นเกี่ยวกับสถานบริสุทธิ์ ได้ยืนยันสิ่งที่เคยถูกเปิดเผยไว้ก่อนหน้านี้ — ว่าการเคลื่อนไหวการเสด็จมาในอดีตนั้นถูกต้อง และอยู่ในลำดับของพระเจ้า บัดนี้พวกเขาสามารถเข้าใจความหมายของ “สามขั้นขึ้นสู่ทางสู่เมืองของพระเจ้า” ได้อย่างลึกซึ้งกว่าที่เคยเป็นมา

GSAM 257ศาสนาจารย์เบทส์ยอมรับนิมิตว่าเป็นจากพระเจ้า

GSAM 257.2ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1846 มีการประชุมจัดขึ้นที่เมืองท็อปแชม รัฐเมน ซึ่งมีศาสนาจารย์เบทส์เข้าร่วมประชุม ในการประชุมครั้งนั้น นางไวท์ (การแต่งงานของมิสฮาร์มอนกับศาสนาจารย์เจมส์ ไวท์ได้ถูกกล่าวถึงไว้ก่อนหน้านี้แล้ว) ได้รับนิมิต ซึ่งเป็นสาเหตุให้ศาสนาจารย์เบทส์มั่นใจอย่างเต็มที่ว่านิมิตเหล่านั้นมีต้นกำเนิดจากพระเจ้า เขาเป็นชายที่ทำงานบนทะเลมา 50 ปี ผ่านมาทุกตำแหน่ง ตั้งแต่เด็กเรือไปจนถึงกัปตันและเจ้าของเรือ ความรู้ด้านดาราศาสตร์ของเขาดีถึงขั้นที่ เขาบอกกับผมว่า เขาสามารถระบุตำแหน่งที่อยู่บนทะเลได้อย่างแม่นยำมาก ทั้งในแง่ละติจูดและลองจิจูด โดยการสังเกตการณ์ดวงดาวและวัตถุท้องฟ้า ผู้ที่มีคุณสมบัติเช่นนี้ย่อมสนใจที่จะพูดคุยเรื่องดาราศาสตร์เป็นธรรมดา

GSAM 257.3ในการสนทนา เขาเล่าให้ผมฟังว่าเขาได้มั่นใจในต้นกำเนิดจากพระเจ้าของนิมิตเหล่านั้นได้อย่างไร เขาบอกว่าวันหนึ่งเขาลองพูดคุยกับนางไวท์เกี่ยวกับดาว แต่เขาก็พบในไม่ช้าว่าเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดาราศาสตร์เลย; ที่จริงแล้ว ตามที่เธอบอกเขา เธอไม่รู้ว่าตัวเองเคยเปิดหนังสือที่กล่าวถึงเรื่องนั้นมาก่อนหรือไม่ เธอไม่มีความสนใจที่จะสนทนาเรื่องนั้นเลย และจึงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาไปเป็นเรื่องโลกใหม่ และสิ่งที่เธอได้เห็นในนิมิตเกี่ยวกับเรื่องนั้น

GSAM 258“สวรรค์ที่เปิดออก”

GSAM 258.1ในปีที่ผ่านมา เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1845 หนังสือพิมพ์ Illustrated London News ได้ตีพิมพ์บทความที่น่าสนใจอย่างยิ่งสำหรับนักดาราศาสตร์ จากลอร์ด รอสส์ เกี่ยวกับการค้นพบอันน่าทึ่งที่เขาได้ทำผ่านกล้องโทรทรรศน์ขนาดมหึมาของเขา โดยเฉพาะภาพของสิ่งที่นักดาราศาสตร์เรียกว่า “ช่องว่างบนท้องฟ้า” คืนหนึ่ง ในการประชุมที่กล่าวถึงข้างต้น ณ บ้านของนายเคอร์ทิส และมีศาสนาจารย์เบทส์อยู่ด้วย ซึ่งท่านยังไม่ได้ตัดสินใจเกี่ยวกับปรากฏการณ์เหล่านี้ นางไวท์ ขณะอยู่ในนิมิต ได้เริ่มพูดถึงดวงดาว โดยบรรยายอย่างละเอียดถึงแถบสีชมพูที่เธอเห็นพาดผ่านพื้นผิวของดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง และกล่าวเสริมว่า “ฉันเห็นดวงจันทร์สี่ดวง” “โอ้” ศาสนาจารย์เบทส์กล่าว “เธอกำลังมองเห็นดาวพฤหัสบดี!” จากนั้นเธอได้ทำท่าทางเหมือนกำลังเดินทางผ่านอวกาศ และเริ่มบรรยายถึงแถบและวงแหวนที่มีความงามเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ พร้อมทั้งกล่าวว่า “ฉันเห็นดวงจันทร์เจ็ดดวง”⁷ ศาสนาจารย์เบทส์อุทานว่า “เธอกำลังบรรยายถึงดาวเสาร์” ต่อมาเธอกล่าวว่า “ฉันเห็นดวงจันทร์หกดวง” และทันทีนั้นก็เริ่มบรรยายถึง “สวรรค์ที่เปิดออก” พร้อมกับความรุ่งโรจน์ของมัน โดยเรียกมันว่าเป็นทางเข้าสู่ภูมิภาคที่สว่างไสวกว่า ศาสนาจารย์เบทส์กล่าวว่า การบรรยายของเธอเหนือกว่าคำบรรยายใด ๆ เกี่ยวกับสวรรค์ที่เปิดออกที่เขาเคยอ่านจากผู้เขียนใด ๆ ทั้งสิ้น

GSAM 258.2ขณะที่เธอยังคงพูดและอยู่ในนิมิต เขาได้ลุกขึ้นยืนและร้องขึ้นว่า “โอ้ ฉันปรารถนาเหลือเกินว่าลอร์ด จอห์น รอสส์ จะอยู่ที่นี่คืนนี้!” ศาสนาจารย์ไวท์ถามว่า “ลอร์ด จอห์น รอสส์ คือใคร?” “โอ้” ศาสนาจารย์เบทส์ตอบ “เขาคือนักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษผู้ยิ่งใหญ่ ผมหวังว่าเขาจะอยู่ที่นี่เพื่อฟังผู้หญิงคนนั้นพูดเรื่องดาราศาสตร์ และฟังคำอธิบายเกี่ยวกับ ‘ท้องฟ้าที่เปิดออก’ นี้ มันเหนือกว่าทุกสิ่งที่ผมเคยอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้” ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป ศาสนาจารย์เบทส์ก็มั่นใจอย่างเต็มที่ว่านิมิตของนางไวท์อยู่นอกเหนือความรู้และความควบคุมของเธอเอง ทั้งเรื่องนี้และลักษณะของการตักเตือนและคำสอนที่ได้รับ ทำให้เขามั่นใจว่าสิ่งเหล่านั้นมาจากพระเจ้า

GSAM 259.1ปรากฏการณ์ในท้องฟ้าที่นางไวท์บรรยายไว้ในนิมิตนั้น เป็นเรื่องที่นักเขียนด้านดาราศาสตร์มักไม่ค่อยกล่าวถึง ฮุยเกนส์ ผู้ค้นพบปรากฏการณ์นี้เป็นคนแรก ได้ให้คำอธิบายดังต่อไปนี้:—

GSAM 259แสงอันรุ่งโรจน์ในดาบของโอไรออน

GSAM 259.2“นักดาราศาสตร์จัดให้ดาวสามดวงอยู่ใกล้กันในดาบของโอไรออน; เมื่อผมสังเกตดาวที่อยู่ตรงกลางด้วยกล้องโทรทรรศน์ ในปี ค.ศ. 1656 มีดาวอีกสิบสองดวงปรากฏขึ้นแทนที่ดาวนั้น; ในจำนวนนี้ มีสามดวงที่เกือบสัมผัสกัน และอีกสี่ดวงปรากฏขึ้นด้วย ส่องประกายราวกับผ่านเมฆ ทำให้พื้นที่รอบๆ ดูสว่างกว่าส่วนอื่นของท้องฟ้า ซึ่งเนื่องจากอากาศแจ่มใส จึงปรากฏเป็นสีดำสนิท เหมือนมองผ่านช่องเปิดของม่าน ที่ทำให้สามารถมองเห็นพื้นที่อีกแห่งที่สว่างกว่าได้อย่างชัดเจน”

GSAM 259.3วิลเลียม เฮอร์เชล กล่าวถึงช่องเปิดในท้องฟ้านี้ว่า:—

GSAM 259.4“หากเส้นผ่านศูนย์กลางของมันที่ระยะนี้สร้างมุม 10 ° (ซึ่งมันเกือบจะเป็นเช่นนั้น) ขนาดของมันต้องใหญ่เกินกว่าจะจินตนาการได้เลย มีการคำนวณว่ามันต้องมีขนาดใหญ่กว่าดวงอาทิตย์ถึงสองล้านล้านเท่า”

GSAM 259สว่างกว่าดวงอาทิตย์

GSAM 259.5โทมัส ดิก นักปรัชญา กล่าวถึงเนบิวลาที่ส่องแสงนี้ว่า:—

GSAM 259.6“หากเราอยู่ใกล้มันเพียงครึ่งหนึ่งของระยะทางไปยังดาวที่ใกล้ที่สุด — ซึ่งระยะทางนั้นเองก็ไกลมากแล้ว — จากจุดนั้น มันจะแสดงความสว่างที่ใกล้เคียงกับดวงอาทิตย์; และสำหรับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้กว่ามาก มันจะครอบคลุมส่วนกว้างของท้องฟ้า และปรากฏด้วยความเจิดจ้าที่ไม่อาจบรรยายได้ แต่จุดมุ่งหมายสูงสุดของวัตถุเช่นนี้ ในทุกแง่มุมและความสัมพันธ์ของมัน อาจยังคงต้องรอการเปิดเผยในยุคอนาคตของชีวิตที่ไม่มีที่สิ้นสุด; และเช่นเดียวกับวัตถุอื่น ๆ อีกมากมายในพื้นที่อันไกลโพ้นของจักรวาล มันก่อให้เกิดความปรารถนาอันแรงกล้าในจิตใจที่จะได้เห็นฉากอันงดงามและลึกลับของจักรวาลที่ค่อย ๆ เปิดเผยออกมาอีกเล็กน้อย”⁸

GSAM 260.1ศาสนาจารย์เบทส์ ในการสรุปบทความเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ได้กล่าวว่า:—

GSAM 260.2“ดังนั้น เราจึงเห็นจากหลักฐานทั้งหมดที่นำเสนอ (และเราสามารถให้ข้อมูลเพิ่มเติมได้อีกมาก หากจำเป็น) ว่านี่คือปรากฏการณ์ที่น่าอัศจรรย์และอธิบายไม่ได้ที่สุดในท้องฟ้า; ช่องว่างในท้องฟ้าที่มีเส้นรอบวงมากกว่าสิบเอ็ดพันล้านสามร้อยสิบสี่ [11,000,000,314] ไมล์ นักวิทยาศาสตร์ชื่อดัง ฮุยเกนส์ กล่าวว่า ‘ผมไม่เคยเห็นสิ่งใดที่คล้ายคลึงกับมันในหมู่ดาวฤกษ์คงที่อื่น ๆ — เป็นมุมมองที่เปิดกว้างสู่ภูมิภาคอื่นที่สว่างไสวกว่า.’”

GSAM 260คำให้การอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับนิมิตของดาวเคราะห์

GSAM 260.3อีกครั้ง เราขออ้างคำพูดของนางทรูสเดล ผู้ซึ่งอยู่ในเหตุการณ์เมื่อมีการให้นิมิตดังกล่าว เธอกล่าวว่า:—

GSAM 260.4“นางไวท์มีสุขภาพที่อ่อนแอมาก และในขณะที่ทุกคนกำลังอธิษฐานเผื่อเธอ พระวิญญาณของพระเจ้าได้ลงมาสถิตอยู่กับเรา เราสังเกตเห็นในไม่ช้าว่าเธอไม่รู้สึกถึงสิ่งต่างๆ บนโลกนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นโลกของดาวเคราะห์ หลังจากนับดวงจันทร์ของดาวพฤหัสบดีออกเสียงดัง และไม่นานหลังจากนั้นนับดวงจันทร์ของดาวเสาร์ เธอก็ให้คำอธิบายที่สวยงามเกี่ยวกับวงแหวนของดาวเสาร์ จากนั้นเธอกล่าวว่า ‘ผู้อยู่อาศัยที่นั่นเป็นชนชาติที่สูงใหญ่และสง่างาม แตกต่างจากผู้อยู่อาศัยบนโลกอย่างสิ้นเชิง ความบาปไม่เคยเข้ามาที่นี่เลย’ จากใบหน้าที่ยิ้มแย้มของพี่เบทส์ เห็นได้ชัดว่าความสงสัยในอดีตของเขาเกี่ยวกับแหล่งที่มาของนิมิตของเธอกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว เราทุกคนรู้ดีว่ากัปตันเบทส์เป็นผู้รักดาราศาสตร์อย่างยิ่ง เพราะเขามักจะชี้ตำแหน่งของวัตถุท้องฟ้าหลายแห่งเพื่อสอนเรา เมื่อนางไวท์ตอบคำถามของเขาหลังการเห็นนิมิต โดยกล่าวว่าเธอไม่เคยศึกษาหรือได้รับความรู้ในด้านนี้มาก่อน เขาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดีและสุขใจ เขาสรรเสริญพระเจ้า และแสดงความเชื่อว่านิมิตเกี่ยวกับดาวเคราะห์นี้ถูกประทานมาเพื่อให้เขาไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป”⁹

GSAM 261ม้าดุร้ายที่เชื่องลงอย่างกะทันหัน

GSAM 261.1ไม่นานหลังจากการพบปะที่ท็อปแชมนี้ เหตุการณ์น่าทึ่งอีกเรื่องหนึ่งก็เกิดขึ้นเกี่ยวกับนิมิต ซึ่งผมจะเล่าตามที่ศาสนาจารย์เบทส์ได้บอกผมมา:—

GSAM 261.2ศาสนาจารย์ไวท์มีม้าลูกที่ฝึกมาเพียงบางส่วนและรถตลาดสองที่นั่ง ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยไม่มีแผงกั้น แต่มีขั้นบันไดอยู่ด้านหน้าของรถ และขั้นบันไดเหล็กจากคันรถ จำเป็นต้องระมัดระวังอย่างยิ่งในการขับม้าลูกนี้ เพราะหากสายบังเหียนหรือสิ่งใดสัมผัสกับด้านข้างของมัน มันจะเตะอย่างรุนแรงทันที และต้องควบคุมมันอย่างต่อเนื่องด้วยสายบังเหียนที่ตึงเพื่อป้องกันไม่ให้มันวิ่งหนี ลูกม้าตัวนี้เป็นของกลุ่มคนที่พวกเขาต้องการไปเยือน และเนื่องจากศาสนาจารย์ไวท์เคยชินกับการควบคุมลูกม้าที่ยังไม่ถูกฝึก เขาจึงคิดว่าคงไม่มีปัญหาใหญ่กับตัวนี้ อย่างไรก็ตาม หากพวกเขารู้ว่าในระหว่างที่มันแสดงอาการคลุ้มคลั่ง มันเคยฆ่าคนสองคนมาก่อนแล้ว โดยคนหนึ่งถูกมันบดขยี้จนติดกับหินข้างทาง เขาอาจไม่มั่นใจมากนัก

GSAM 261.3ในครั้งนั้น มีสี่คนอยู่ในรถม้า ได้แก่ ศาสนาจารย์ไวท์และภรรยาของเขาที่นั่งบนที่นั่งด้านหน้า และศาสนาจารย์เบทส์กับอิสราเอล เดมอนที่นั่งบนที่นั่งด้านหลัง ขณะที่ศาสนาจารย์ไวท์กำลังใช้ความระมัดระวังอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมม้าให้อยู่ภายใต้การควบคุม ภรรยาของเขา (นางไวท์) กำลังสนทนาเกี่ยวกับความจริงอยู่ ก็มีฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าลงมาเหนือกลุ่มคนนั้น และเธอถูกนำเข้าสู่การเห็นนิมิต ขณะนั่งอยู่ในรถม้า ทันทีที่เธอร้องขึ้นว่า “พระสิริ!” ขณะที่ถูกนำเข้าสู่การเห็นนิมิต ลูกม้าตัวนั้นหยุดนิ่งสนิททันที และก้มหัวลง ในเวลาเดียวกัน คุณนายไวท์ลุกขึ้นในขณะที่ยังอยู่ในภาวะนั้น และด้วยสายตาที่มองขึ้นฟ้า ก้าวข้ามส่วนหน้าของรถม้า ลงมาบนคันรถ โดยวางมือบนสะโพกของลูกม้าตัวนั้น ศาสนาจารย์เบทส์ร้องเรียกศาสนาจารย์ไวท์ว่า “ลูกม้าตัวนี้จะเตะผู้หญิงคนนั้นจนตาย” ศาสนาจารย์ไวท์ตอบว่า “พระเจ้าทรงควบคุมลูกม้าตัวนี้แล้ว ข้าไม่ต้องการแทรกแซง” ลูกม้าตัวนั้นยืนอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเหมือนม้าแก่ ข้างทางมีคันดินสูงประมาณหกฟุต และข้างรั้วมีพื้นที่หญ้าเขียวขจี นางไวท์ยังคงมองขึ้นฟ้าโดยไม่เหลียวลงแม้แต่น้อย เธอเดินขึ้นคันดินไปยังพื้นที่หญ้า แล้วเดินไปมาอยู่สักครู่ พูดคุยและบรรยายถึงความงดงามของโลกใหม่ จากนั้น ด้วยท่าทางศีรษะที่ยังคงเหมือนเดิม เธอเดินลงจากเนินดิน เดินมาที่รถม้า ก้าวขึ้นบันได โดยวางมือบนก้นลูกม้า แล้วขึ้นบนคันรถ และกลับเข้าไปในรถม้าอีกครั้ง ทันทีที่เธอนั่งลงบนที่นั่ง เธอก็ออกจากภาวะนิมิต และในวินาทีนั้นเอง ม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า โดยไม่มีสัญญาณใดจากผู้ขับรถ

GSAM 262.2ขณะที่นางไวท์อยู่นอกรถม้า ศาสนาจารย์ไวท์คิดว่าจะลองทดสอบม้าตัวนี้ดูว่ามันเชื่องจริงหรือไม่ ในตอนแรกเขาเพียงแตะมันด้วยแส้; ในครั้งอื่น ๆ ม้าตัวนี้คงจะตอบสนองด้วยการเตะ แต่ตอนนี้มันไม่ขยับเขยื้อนเลย เขาจึงตีมันด้วยแรงพอสมควร แล้วตีแรงขึ้นเรื่อย ๆ ลูกม้าไม่สนใจการตีเลย แต่ดูไม่อันตรายเลย เหมือนสิงโตที่ทูตสวรรค์ปิดปากไว้ในคืนที่ดาเนียลอยู่ในถ้ำของพวกมัน “นั่นเป็นสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์” ศาสนาจารย์เบทส์กล่าว “และเห็นได้ชัดว่าพลังเดียวกันที่สร้างนิมิตนั้น ได้ควบคุมธรรมชาติป่าเถื่อนของลูกม้าไว้ชั่วคราว”

GSAM 262.3หากนิมิตนี้เป็นเพียงผลมาจากความอ่อนแอทางร่างกายของเธอ คำถามที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติคือ ม้าตัวนั้นถูกทุกข์ทรมานในลักษณะเดียวกันหรือไม่?

GSAM 262คำพยานของอิสราเอล เดมอน

GSAM 262.4ผมจะนำคำกล่าวต่อไปนี้มาที่นี่ เพื่อยืนยันคำเล่าเรื่องที่ศาสนาจารย์เบทส์ได้เล่าให้ผมฟัง:—

GSAM 262.5“เมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้ว หลังจากที่ผมเริ่มถือปฏิบัติวันสะบาโตได้ไม่นาน อิสราเอล เดมอน ได้เล่าให้ผมฟังเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่นางไวท์ได้รับนิมิต ขณะที่เขา ศาสนาจารย์เบทส์ ศาสนาจารย์ไวท์ และภรรยาของเขากำลังนั่งบนรถม้าเบาๆ ที่ลากโดยลูกม้าดื้อตัวนั้น วันนี้ผมได้อ่านคำบรรยายเหตุการณ์ข้างต้น ซึ่งเขียนโดยศาสนาจารย์ ลอฟโบโรห์ และมันตรงกับสิ่งที่ศาสนาจารย์ เดมอนเล่าให้ผมฟังอย่างแม่นยำ” ลงนาม “อาร์. เอส. เว็บเบอร์, แบทเทิลครีก รัฐมิชิแกน, 9 กุมภาพันธ์ 1891.”

GSAM 263คำพยานของศาสนาจารย์เบทส์เกี่ยวกับนิมิต

GSAM 263.1ศาสนาจารย์เบทส์ได้เล่าประสบการณ์ของตนเองไว้ดังนี้:—

GSAM 263.2“แม้ผมไม่เห็นสิ่งใดในนิมิตเหล่านั้นที่ขัดแย้งกับพระวจนะ แต่ผมก็รู้สึกกังวลและถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง และในช่วงเวลาที่ยาวนาน ผมไม่ยอมเชื่อว่านั่นเป็นอะไรมากกว่าผลจากสภาพร่างกายที่อ่อนแอและทรุดโทรมมานาน

GSAM 263.3“ดังนั้น ผมจึงหาโอกาสในที่ที่มีคนอื่นอยู่ด้วย เมื่อจิตใจของเธอดูเหมือนจะสงบ (นอกการประชุม) เพื่อถามและซักถามเธอ รวมถึงเพื่อน ๆ ที่มาพร้อมกับเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพี่สาวของเธอ เพื่อค้นหาความจริงให้ได้ หากเป็นไปได้ ในช่วงหลายครั้งที่เธอมาเยือนนิวเบดฟอร์ดและแฟร์เฮเวนตั้งแต่นั้นมา ขณะที่อยู่ในที่ประชุมของเรา ฉันได้เห็นเธอในนิมิตหลายครั้ง รวมถึงที่ท็อปแชม รัฐเมนด้วย; และผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ตื่นเต้นเหล่านั้นรู้ดีว่าฉันฟังทุกคำพูดและสังเกตทุกการเคลื่อนไหวด้วยความสนใจและความเข้มข้นเพียงใด เพื่อตรวจหาการหลอกลวงหรืออิทธิพลของเมสเมอร์ และฉันขอบคุณพระเจ้าสำหรับโอกาสที่ได้ร่วมกับผู้อื่นเป็นพยานในสิ่งเหล่านี้ ตอนนี้ผมสามารถพูดแทนตัวเองได้อย่างมั่นใจ ผมเชื่อว่างานนี้เป็นของพระเจ้า และถูกมอบมาเพื่อให้ความสบายใจและเสริมกำลังแก่ ‘ประชาชนที่กระจัดกระจาย’ ‘ประชาชนที่ถูกฉีกขาด’ และ ‘ประชาชนที่ถูกถลอก’ ของพระองค์ นับตั้งแต่การปิดงานของเรา... ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1844 สภาพความสับสนวุ่นวายของ ‘ดูสิ นี่!’ และ ‘ดูสิ นั่น!’ ตั้งแต่เวลานั้นมา ได้ทำให้ประชาชนของพระเจ้าที่ซื่อสัตย์และเต็มใจรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง และทำให้ผู้ที่ไม่อาจอธิบายข้อความที่ขัดแย้งกันมากมายซึ่งถูกนำเสนอให้พวกเขาเห็นนั้น รู้สึกยากลำบากอย่างยิ่ง ผมยอมรับว่าผมได้รับแสงสว่างและคำสอนเกี่ยวกับบทพระคัมภีร์หลายบทที่ผมเคยไม่สามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจนมาก่อน ผมเชื่อว่าเธอเป็นลูกของพระเจ้าที่เสียสละตัวเอง ซื่อสัตย์ และเต็มใจ”¹⁰

GSAM 263.4“ผู้เขียนไม่ได้ ‘ได้แนวคิด’ ของนิมิตของเธอ ‘จากการสอนหรือการศึกษาในอดีต’ เมื่อเธอได้รับนิมิตครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1844 เธอและกลุ่มผู้เชื่อทั้งหมดในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐเมน (ที่พ่อแม่เธออาศัยอยู่ในขณะนั้น) ได้เลิก ‘เสียงร้องยามเที่ยงคืน’ แล้ว เพราะถือว่ามันเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว แต่ในตอนนั้นเอง พระเจ้าได้แสดงให้เธอเห็นในนิมิตถึงความผิดพลาดที่เธอและกลุ่มผู้เชื่อในพอร์ตแลนด์ได้ตกอยู่ในนั้น เธอจึงเล่าเรื่องนิมิตของเธอให้กลุ่มผู้เชื่อฟัง และพวกเขาก็ยอมรับว่าประสบการณ์ในเดือนที่เจ็ดนั้นเป็นพระราชกิจของพระเจ้า”¹¹

GSAM 264ทัศนะต่อข้อความทั้งสามในปี ค.ศ. 1847

GSAM 264.1ข้อความต่อไปนี้จากศาสนาจารย์เจมส์ ไวท์ ซึ่งเขียนขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1847 จะแสดงให้เห็นว่าข้อความทั้งสามได้รับการพิจารณาอย่างไรในขณะนั้น:—

GSAM 264.2“ผู้เชื่อในพระคริสต์เสด็จมาครั้งที่สองทุกกลุ่มต่างเห็นพ้องกันว่า ทูตสวรรค์ที่ปรากฏในข้อที่หกและเจ็ดของบทนี้ (วิวรณ์ 14) เป็นตัวแทนของข่าวการเสด็จมาที่ส่งถึงคริสตจักรและโลก.... งานของทูตสวรรค์องค์ที่สองคือเพื่อแสดงให้กลุ่มผู้รอคอยการเสด็จมาเห็นว่า บาบิโลนได้ล่มสลายแล้ว และเนื่องจากคนจำนวนมากในหมู่พวกเขายังไม่ทราบความจริงนี้จนกระทั่งพลังของ ‘เสียงร้องยามเที่ยงคืน’ ได้ปลุกพวกเขาให้ตื่นขึ้นทันเวลา เพื่อที่พวกเขาจะได้หนีออกจากคริสตจักรก่อนวันที่สิบจะมาถึง ดังนั้น ตั้งแต่เดือนที่เจ็ด ปี ค.ศ. 1844 ข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สามจึงเป็น และยังคงเป็น คำเตือนแก่ผู้เชื่อให้ ‘ยึดมั่น’ และอย่ากลับไปรับ ‘เครื่องหมาย’ ที่กลุ่มผู้บริสุทธิ์ได้กำจัดทิ้งไประหว่างเสียงร้องของทูตสวรรค์องค์ที่สอง

GSAM 264.3“และข้อความที่แท้จริงสำหรับประชากรของพระเจ้า ตั้งแต่เดือนที่เจ็ด ปี ค.ศ. 1844 มาจนถึงปัจจุบัน ไม่ได้เป็นคำเตือนเช่นนี้หรือ? — แน่นอนว่าเป็นเช่นนั้น.... ข้อที่สิบสองเขียนว่า ‘นี่​แหละคือความอดทนของพวกวิ​สุทธิ​​ชน​ คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู​ไว้’ คุณเห็นพวกเขาอยู่ที่ไหน ยอห์น? — ก็ ‘ที่นี่’ นั่นเอง ระหว่างข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สาม เนื่องจากช่วงเวลาแห่งความอดทนและการรอคอยได้เริ่มขึ้นตั้งแต่เดือนที่เจ็ด ปี ค.ศ. 1844 และเนื่องจากกลุ่มผู้รักษาวันสะบาโต เป็นต้น ได้ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เวลานั้น จึงชัดเจนว่าเรากำลังอยู่ในยุคของข้อความจากทูตสวรรค์องค์ที่สาม”¹²