บทที่ 25 — สถาบันการศึกษา

GSAM 391.1“อย่าลืมและอย่าหันกลับจากถ้อยคำแห่งปากของเรา จงเอาปัญญา และเอาความเข้าใจ อย่าทอดทิ้งเธอ และเธอจะรักษาเจ้าไว้ จงรักเธอ และเธอจะระแวดระวังเจ้า ปัญญาเป็นสิ่งสำคัญที่​สุด​ ฉะนั้นจงเอาปัญญา ​แม้​​เจ้​าจะได้​อะไรก็ตาม​ จงเอาความเข้าใจไว้”¹

GSAM 391โรงเรียนของศาสตราจารย์ จี. เอช. เบลล์

GSAM 391.2งานการศึกษาของนิกายนี้ในปัจจุบันได้ขยายตัวถึงขนาดที่ค่อนข้างใหญ่แล้ว เช่นเดียวกับสาขาอื่น ๆ ของการเคลื่อนไหวที่ได้กล่าวถึงมาก่อนหน้านี้ มันเริ่มต้นจากจุดที่เล็กมาก ในปี ค.ศ. 1868 ศาสตราจารย์ จี. เอช. เบลล์ ได้เปิดโรงเรียนในอาคารสำนักงานเก่า ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของถนนคาลามาซูและถนนวอชิงตัน ในเมืองแบทเทิลครีก นอกจากนี้ ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1871 หลังการประชุมสภาทั่วไปสิ้นสุดลง ได้มีการจัดหลักสูตรบรรยายสำหรับนักบวชเป็นเวลาสี่สัปดาห์ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยเหลือผู้ที่ทำงานด้านศาสนาและงานคริสตจักร

GSAM 391การเรียกร้องให้จัดตั้งโรงเรียนของนิกาย

GSAM 391.3ในนิตยสาร Review ฉบับวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1872 มีบทความชื่อ “เราควรมีโรงเรียนของนิกายหรือไม่?” ซึ่งระบุอย่างชัดเจนถึงความจำเป็นในการจัดตั้งโรงเรียนดังกล่าว ในนิตยสาร Review ฉบับวันที่ 16 กรกฎาคม ได้ประกาศว่าโรงเรียนได้เปิดรับนักเรียน 12 คน ซึ่งจำนวนนี้เพิ่มขึ้นเป็น 25 คนภายในสองสัปดาห์ และได้เปิดชั้นเรียนไวยากรณ์ตอนเย็นสำหรับนักเรียน 50 คน ภาคเรียนที่สองของโรงเรียนเปิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1872 ด้วยนักเรียน 40 คน จนถึงวันที่ 16 ธันวาคม โรงเรียนมีขนาดใหญ่ขึ้นจนต้องย้ายไปยังห้องประชุม โดยติดตั้งโต๊ะพับติดกับด้านหลังของเก้าอี้ในโบสถ์ นอกจากนี้ ยังมีการจัดการเรียนการสอนระดับประถมศึกษาสำหรับนักเรียน 63 คน ในชั้นลอยของโบสถ์ด้วย

GSAM 392การระดมทุนเพื่อสร้างวิทยาลัย

GSAM 392.1การประชุมสภาทั่วไปในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1873 ได้ใช้เวลาพอสมควรในการพิจารณาความเหมาะสมของการระดมทุนเพื่อก่อสร้างอาคารที่เหมาะสมสำหรับการจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนของนิกาย ซึ่งนักเรียนจะได้รับการเตรียมความพร้อมเพื่อเข้าสู่สนามงานต่าง ๆ เมื่อเรื่องนี้ได้รับการอนุมัติแล้ว จึงมีการแต่งตั้งคณะกรรมการเพื่อดำเนินการระดมทุนที่จำเป็น ในช่วงเวลานั้น บทความที่มีคุณภาพและสำคัญเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ปรากฏขึ้นเป็นระยะๆ ในนิตยสาร Review โดยศาสนาจารย์บัตเลอร์, ไวท์ และผู้อื่น ๆ และด้วยความพยายามของศาสนาจารย์บัตเลอร์ และแฮสเคล ในการประชุมค่ายต่าง ๆ จึงสามารถระดมทุนได้จำนวนมากสำหรับโรงเรียนที่เสนอไว้

GSAM 392.2การประชุมของสภาได้จัดขึ้นอีกครั้งเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1873 โดยมีการรายงานว่า มีเงินจำนวน 52,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ ที่ได้รับการสัญญาบริจาคแล้วสำหรับกองทุนการศึกษาของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส เพื่อใช้ในการจัดหาที่ดินและก่อสร้างอาคารที่เหมาะสมในฤดูกาลถัดไป ในการประชุมเดียวกันนี้ ได้มีการลงมติเลือกคณะกรรมการจำนวนเจ็ดคนเพื่อจัดตั้งสมาคมการศึกษาและจัดหาที่ดินสำหรับอาคารดังกล่าว

GSAM 392.3ในการประชุมที่กล่าวถึงข้างต้น จอร์จ ไอ. บัตเลอร์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานสภาทั่วไป และซิดนีย์ บราวน์สเบอร์เกอร์ เป็นเลขานุการ คณะกรรมการที่ได้รับการเลือกตั้งโดยสภาทั่วไปประกอบด้วย จอร์จ ไอ. บัตเลอร์, เอส. เอ็น. แฮสเคล, และฮาร์มอน ลินด์เซย์ ชื่อของเจมส์ ไวท์, ไอรา แอบบี, เจ. เอ็น. แอนดรูว์ส และอูเรียห์ สมิธ ได้ถูกเพิ่มเข้ามา เพื่อทำงานร่วมกับคณะกรรมการสภาทั่วไปในฐานะ คณะกรรมการเจ็ดคน ซึ่งได้จดทะเบียนเป็น “The Educational Society of the Seventh-day Adventists” ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ศาสตราจารย์บราวน์สเบอร์เกอร์ได้ทำงานร่วมกับวิทยาลัยแบทเทิลครีก จนกระทั่งเขาได้รับการแต่งตั้งให้รับผิดชอบวิทยาลัยแห่งใหม่ที่จะเปิดในเมืองฮีลด์สเบิร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย

GSAM 393ซื้อที่ดิน 12 เอเคอร์เพื่อสร้างวิทยาลัย

GSAM 393.1เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1873 คณะกรรมการนี้ได้ซื้อที่ดิน 12 เอเคอร์ ในส่วนตะวันตกของเมืองแบทเทิลครีก โดย 7 เอเคอร์ในจำนวนนั้นถูกจัดให้เป็นพื้นที่วิทยาเขตของวิทยาลัยแบทเทิลครีก

GSAM 393.2โรงเรียนนิกายแบทเทิลครีกเปิดภาคเรียนฤดูหนาวในห้องเรียนของอาคารสำนักงานหลังที่สาม เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1873 โดยมีนักเรียนลงทะเบียนเรียน 110 คน

GSAM 393ความจำเป็นของโรงเรียนสังกัดนิกาย

GSAM 393.3เกี่ยวกับความจำเป็นของเราในฐานะนิกายในการมีโรงเรียนการศึกษาที่เหมาะสม นางไวท์ได้เขียนไว้ในปี ค.ศ. 1873 ดังนี้:—

GSAM 393.4“ทุกความสามารถของจิตใจควรได้รับการนำมาใช้และพัฒนา เพื่อให้ชายและหญิงมีจิตใจที่สมดุล โลกนี้เต็มไปด้วยชายและหญิงที่มีด้านเดียว ซึ่งกลายเป็นเช่นนั้นเพราะความสามารถด้านหนึ่งได้รับการพัฒนา ในขณะที่ด้านอื่น ๆ ถูกทำให้ด้อยลงจากการไม่ได้รับการฝึกฝน การศึกษาของเยาวชนส่วนใหญ่ถือว่าล้มเหลว พวกเขาศึกษาอย่างหนักเกินไป แต่กลับละเลยสิ่งที่เกี่ยวข้องกับชีวิตการทำงานจริง....

GSAM 393ความจำเป็นของการศึกษาที่สมดุล

GSAM 393.5“การทุ่มเทกับการเรียนอย่างไม่หยุดหย่อน ตามวิธีการจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนปัจจุบัน ทำให้เยาวชนไม่พร้อมสำหรับชีวิตจริง สติปัญญาของมนุษย์ต้องการการลงมือทำ หากมันไม่ถูกใช้ไปในทิศทางที่ถูกต้อง มันก็จะถูกใช้ไปในทิศทางที่ผิด เพื่อรักษาความสมดุลของจิตใจ การทำงานและการเรียนควรถูกผสานรวมกันในโรงเรียน

GSAM 393.6“ในรุ่นก่อนๆ ควรจะมีการจัดเตรียมไว้เพื่อการศึกษาในวงกว้างยิ่งขึ้น นอกจากนี้ ควรมีสถานประกอบการด้านการเกษตรและอุตสาหกรรมการผลิตควบคู่ไปกับโรงเรียน ควรมีครูสอนงานบ้าน และควรจัดเวลาส่วนหนึ่งในแต่ละวันไว้สำหรับงานใช้แรงงาน เพื่อให้พลังทางกายและจิตใจได้รับการฝึกฝนอย่างสมดุล หากโรงเรียนได้รับการจัดตั้งตามแผนที่เรากล่าวถึงนี้ ปัจจุบันคงไม่มีผู้ที่มีจิตใจไม่สมดุลมากถึงเพียงนี้”²

GSAM 394วิทยาลัยแบทเทิลครีก

GSAM 394.1ในช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1874 อาคารของวิทยาลัยแบทเทิลครีกได้ถูกสร้างขึ้น เป็นอาคารก่ออิฐสูงสามชั้นเหนือชั้นใต้ดิน ขนาด 75 x 75 ฟุต ในรูปทรงกางเขนกรีก อาคารนี้เสร็จสมบูรณ์และได้รับการอุทิศอย่างเป็นทางการด้วยพิธีการที่เหมาะสมเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1875 โรงเรียนเปิดการเรียนการสอนในอาคารนี้ด้วยนักเรียนกว่าหนึ่งร้อยคนและครูผู้มีความสามารถเจ็ดคนสำหรับแต่ละแผนก เมื่อวิทยาลัยเปิดทำการในปีการศึกษา 1877 มีรายงานว่ามีนักเรียนสองร้อยคนเข้าเรียน รายงานของ Educational Society ซึ่งนำเสนอในการประชุมสภาทั่วไปเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1880 แสดงให้เห็นว่า มีนักเรียน 1,400 คนลงทะเบียนเรียนที่วิทยาลัยแบทเทิลครีก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1873 จนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1880

GSAM 394เปิดโรงเรียนอีกสองแห่ง

GSAM 394.2ในการประชุมสภาทั่วไปเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1882 มีรายงานว่าตลอดทั้งปีนั้น ได้มีการเปิดโรงเรียนของนิกายสองแห่งภายใต้การสนับสนุนของสภา โดยแห่งหนึ่งคือ Healdsburg College ที่ตั้งอยู่ที่เมือง ฮีลด์สเบิร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเปิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน และอีกแห่งคือ South Lancaster Academy ที่ตั้งอยู่ที่เมือง เซาท์แลนคาสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งเปิดเมื่อวันที่ 19 เมษายน

GSAM 394วิทยาลัยฮีลด์สเบิร์ก

GSAM 394.3ในนิตยสาร Review ฉบับวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1884 มีข้อความที่น่าสนใจดังต่อไปนี้เกี่ยวกับโรงเรียนของนิกายบนชายฝั่งแปซิฟิก:—

GSAM 394.4“ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1881 สภาแคลิฟอร์เนียได้ตัดสินใจเปิดโรงเรียนของนิกาย และแต่งตั้งคณะกรรมการเพื่อดำเนินการโครงการนี้ให้สำเร็จ ภายในเดือนเมษายน ค.ศ. 1882 ได้ซื้อที่ดินกว้างขวางพร้อมอาคารที่เหมาะสมมี 10 ห้อง จ้างครู 2 คน และเปิดโรงเรียนที่มีนักเรียน 33 คน ในช่วงปีการศึกษา (เริ่มตั้งแต่วันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1882) โรงเรียนได้รับการจดทะเบียนอย่างเป็นทางการเป็นวิทยาลัย ซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีก 5 เอเคอร์ สร้างหอพักที่กว้างขวาง [สำหรับนักเรียน] จัดตั้งคณะครูจำนวน 6 คน และมีนักเรียนลงทะเบียนเรียน 152 คน นับตั้งแต่เปิดทำการ มีผู้ให้คำมั่นว่าจะบริจาคเงินสนับสนุนโครงการนี้รวมเกือบ $27,000 ซึ่งประชาชนในรัฐแคลิฟอร์เนียได้ชำระมาแล้วเป็นจำนวนมาก”

GSAM 395โรงเรียนเซาท์แลนคาสเตอร์

GSAM 395.1ชาวนิวอิงแลนด์ได้เริ่มก่อตั้งโรงเรียนของพวกเขาในอาคารสถานที่นมัสการที่เซาท์แลนคาสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ด้วยความพยายามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของศาสนาจารย์ เอส. เอ็น. แฮสเคล และการเสียสละของชาวเราในนิวอิงแลนด์ อาคารชุดโรงเรียนจึงพร้อมสำหรับการจัดพิธีเปิดในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1884 อาคารที่เป็นของ South Lancaster Academy Association ในขณะนั้นมีจำนวนห้าหลัง โดยสองหลังเป็นอาคารใหม่ทั้งหมด อาคารโรงเรียนมีขนาด 60 x 65 ฟุต ส่วนอาคารใหม่ที่สร้างขึ้นอีกหลัง คือหอพักนักเรียน มีขนาด 36 x 88 ฟุต อาคารทั้งสองได้รับการจัดพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1884

GSAM 395.2สถาบันนี้ หลังจากให้บริการอย่างมีประสิทธิภาพมา 21 ปี ยังคงเจริญรุ่งเรือง และได้ส่งผู้ทำงานที่มุ่งมั่นในกิจการของพระผู้เป็นเจ้าไปยังส่วนต่าง ๆ ของโลก ผู้อำนวยการของสถาบันในปัจจุบันคือ เฟรเดอริก กริกส์ ซึ่งยังดำรงตำแหน่งเลขานุการของกรมการศึกษาในสภาทั่วไปด้วย

GSAM 395โรงเรียนฝึกอบรมลอนดอน (อังกฤษ)

GSAM 395.3เมื่องานในลอนดอน ประเทศอังกฤษ ยังคงก้าวหน้าและเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง จึงเห็นสมควรในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1887 ที่จะเปิดโรงเรียนฝึกอบรมสำหรับผู้ทำงานพระคัมภีร์ ซึ่งงานพระคัมภีร์ที่ดำเนินอยู่จะเชื่อมโยงกับโรงเรียนนี้ จากโรงเรียนนี้ ได้ส่งผู้ทำงานไปปฏิบัติงานในส่วนต่าง ๆ ของสหราชอาณาจักรและอาณานิคม ปัจจุบันมีโรงเรียนที่เจริญรุ่งเรืองดำเนินการอยู่ที่ดันคอมบ์ ฮอลล์ ทางตอนเหนือของลอนดอน โดยมีศาสตราจารย์ เอช. อาร์. ซอลส์เบอรี เป็นผู้รับผิดชอบ ซึ่งท่านได้รับการศึกษาขั้นต้นที่วิทยาลัยในเมืองแบทเทิลครีก รัฐมิชิแกน

GSAM 396การขยายวิทยาลัยแบทเทิลครีก

GSAM 396.1ความต้องการพื้นที่เพิ่มเติมที่วิทยาลัยแบทเทิลครีก มีมากจนในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1886 จำเป็นต้องขยายอาคารวิทยาลัยอย่างกว้างขวาง และในปีถัดมา (ค.ศ. 1887) ได้สร้างหอพัก (ที่รู้จักกันในชื่อ West Hall) สำหรับนักศึกษาหญิง เวสต์ฮอลล์มีห้องพักสำหรับนักศึกษา 150 คน และห้องอาหารสามารถรองรับนักศึกษาได้ 225 คน ส่วนเซาท์ฮอลล์ ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1884 ทางตอนใต้ของวิทยาเขตของวิทยาลัย ทำหน้าที่เป็นหอพักสำหรับนักศึกษาชาย เมื่อวิทยาลัยเปิดภาคเรียนฤดูหนาว ค.ศ. 1886-87 มีนักศึกษาเข้าเรียนทั้งหมด 568 คน

GSAM 396.2ในปี ค.ศ. 1885 ศาสตราจารย์ ดับเบิลยู. ดับเบิลยู. เพรสคอตต์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าวิทยาลัยแบทเทิลครีก และไม่นานหลังจากนั้น ก็ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการด้านการศึกษาของนิกาย ซึ่งการตัดสินใจนี้พิสูจน์แล้วว่าเป็นก้าวที่ชาญฉลาด ไม่เพียงแต่วิทยาลัยแบทเทิลครีก ได้รับประโยชน์ แต่ผ่านความพยายามของเลขาธิการผู้นี้ พร้อมด้วยพระพรจากพระเจ้า ยังนำไปสู่ความสามัคคีที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น และประสิทธิภาพที่มากขึ้นในการดำเนินงานของโรงเรียนทุกแห่งในนิกายของเรา

GSAM 396วิทยาลัยมิชชันนารีเอ็มมานูเอล

GSAM 396.3วิทยาลัยแบทเทิลครีกได้ให้บริการอย่างมีประสิทธิภาพจนถึงปี ค.ศ. 1901 เมื่อที่ดินและอาคารถูกขายให้กับ American Medical Missionary College Association และองค์กรการศึกษาดังกล่าวก็ถูกยุบเลิกไป ทันทีที่มีการก่อตั้งองค์กรวิทยาลัยใหม่ขึ้นในชื่อวิทยาลัยมิชชันนารีเอ็มมานูเอล ได้จัดหาที่ดินทำฟาร์มใกล้เมืองเบอร์เรียนสปริงส์ ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐมิชิแกน ซึ่งนักศึกษาได้ร่วมกันสร้างอาคารขึ้น และปัจจุบันโรงเรียนแห่งนี้ดำเนินการอย่างเจริญรุ่งเรือง วัตถุประสงค์หลักของโรงเรียนนี้คือการมอบ “การศึกษาแบบรอบด้าน” ซึ่งสอดคล้องกับคำสอนที่กล่าวไว้ในส่วนต้นของบทนี้ การเตรียมความพร้อมอย่างเต็มที่ให้กับผู้รับใช้ เพื่อให้พวกเขาสามารถปฏิบัติงานได้ในทุกส่วนของโลก ที่พระเจ้าทรงเรียกให้พวกเขาไปรับใช้ตามพระประสงค์ของพระองค์ คือความปรารถนาและเป้าหมายอันยิ่งใหญ่เพียงหนึ่งเดียวของคณะครูที่วิทยาลัยมิชชันนารีเอ็มมานูเอล

GSAM 397โรงเรียนพระคัมภีร์กลาง, ชิคาโก, อิลลินอยส์

GSAM 397.1ในนิตยสาร Review ฉบับเดือนมีนาคม ค.ศ. 1887 ศาสนาจารย์ จอร์จ ไอ. บัตเลอร์ ได้เสนอให้สร้างอาคารมิชชันในเมืองชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ ซึ่งจะทำหน้าที่เป็นโรงเรียนพระคัมภีร์กลางเพื่อฝึกอบรมผู้ทำงานพระคัมภีร์ และในขณะเดียวกันสามารถใช้เป็นโบสถ์และบ้านมิชชันสำหรับสมาชิกของเราในเมืองได้ ในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว ค.ศ. 1888-89 อาคารดังกล่าวได้ถูกสร้างขึ้น ค่าใช้จ่ายทั้งหมด รวมถึงที่ดิน อาคาร เฟอร์นิเจอร์ และอื่นๆ ประมาณ 28,000 ดอลลาร์ อาคารนี้เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1889 พร้อมกับการจัดสถาบันฝึกอบรมผู้ขายหนังสือตามบ้าน ในพิธีอุทิศอาคาร ได้มีการประกาศว่า ผู้คนของเราทราบว่ามีอย่างน้อยหนึ่งพันคนที่ได้ยอมรับความจริงสำหรับยุคปัจจุบันแล้วในหลายพื้นที่ของประเทศ จากความพยายามของผู้ทำงานพระคัมภีร์

GSAM 397.2โรงเรียนนี้ได้รับการบริหารจัดการอย่างมีประสิทธิภาพโดยศาสนาจารย์ จอร์จ บี. สตาร์ จนถึงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1891 หลังจากนั้น ด้วยครูผู้สอนที่ได้รับการแต่งตั้งจากคณะกรรมการสภาทั่วไป โรงเรียนจึงดำเนินงานต่อไปจนถึงปี ค.ศ. 1893 เมื่อพบว่าอาคารไม่เพียงพอที่จะตอบสนองความต้องการที่เพิ่มขึ้นสำหรับการสอนพระคัมภีร์ เมื่อมีการจัดเตรียมเพื่อรวมโรงเรียนพระคัมภีร์เข้ากับวิทยาลัยแบทเทิลครีก อาคารในชิคาโกจึงถูกขายให้กับ Medical Missionary and Benevolent Association อาคารดังกล่าวได้รับการขยายและจัดเตรียมให้เป็นสถานพักฟื้นขนาดเล็ก และปัจจุบันมีชื่อว่า สาขาชิคาโกของสถานพักฟื้นแบทเทิลครีก

GSAM 397ยูเนียน คอลเลจ, เนบราสกา

GSAM 397.3การประชุมสภาทั่วไปปี ค.ศ. 1889 ได้พิจารณาข้อเสนอในการก่อสร้างวิทยาลัย ณ สถานที่ใดสักแห่งที่สะดวกต่อการเข้าถึงของสภาท้องถิ่นทั้งเก้า ได้แก่ ไอโอวา มินนิโซตา แคนซัส มิสซูรี เนบราสกา ดาโกตา เท็กซัส โคโลราโด และอาร์คันซอ ดังนั้น ที่ประชุมจึงได้แต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นเพื่อรับผิดชอบในการเลือกสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับโรงเรียนดังกล่าว เมื่อประชาชนในเมืองต่าง ๆ เช่น เดส มอยน์ (ไอโอวา), เฟรมอนต์ และลินคอล์น (เนบราสกา) รวมถึงเมืองอื่น ๆ ได้ทราบถึงแผนการของเรา พวกเขาต่างแข่งขันกันเสนอการบริจาคเพื่อสนับสนุนโครงการนี้ เนื่องจากประชาชนในแต่ละเมืองต่างปรารถนาอย่างยิ่งที่จะให้อาคารโรงเรียนตั้งอยู่ในเมืองของตน เนื่องจากเมืองลินคอล์น (เนบราสกา) ได้เสนอการบริจาคอย่างใจกว้างที่สุด และถูกพิจารณาว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุด โรงเรียนจึงถูกตั้งขึ้นที่นั่น

GSAM 398.1อาคารหลัก คือ Union College เอง มีขนาด 141 x 84 ฟุต ความสูงจากพื้นดินถึงยอดโดมคือ 100 ฟุต นอกจากอาคารนี้แล้ว ยังมีหอพักสองแห่ง แต่ละแห่งมีขนาด 104 x 104 ฟุต สูงสามชั้น คาดการณ์ว่ารายได้จากที่ดินที่บริจาคจะเพียงพอเพื่อครอบคลุมค่าใช้จ่ายอย่างน้อยครึ่งหนึ่งในการจัดตั้งวิทยาลัยกลางของนิกายนี้ ซึ่งผู้เรียนจะได้รับการศึกษาในแผนกต่าง ๆ ได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษาสแกนดิเนเวีย และภาษาเยอรมัน โดยครูผู้สอนที่ใช้ภาษาแม่ของตนเอง

GSAM 398.2อาคารต่างๆ ได้รับการอุทิศเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1891 และโรงเรียนเปิดทำการเมื่อวันที่ 30 กันยายน จำนวนนักเรียนในปีแรกมี 301 คน ในปี ค.ศ. 1892 โรงเรียนเปิดทำการด้วยจำนวนนักเรียน 222 คน และจำนวนนักเรียนทั้งปีมี 553 คน ในจำนวนนี้ 71 คนอยู่ในแผนกภาษาเยอรมัน และ 85 คนอยู่ในแผนกภาษาสแกนดิเนเวีย

GSAM 398.3มีฟาร์มที่เชื่อมต่อกับวิทยาลัย ซึ่งจัดหางานให้กับนักเรียนที่ต้องการทำงานในด้านการเกษตร วิทยาลัยยังมีโรงเบเกอรี่ด้วย ซึ่งผลิตอาหารเพื่อสุขภาพในปริมาณบางส่วน ในปี ค.ศ. 1903 ได้มีการจัดตั้งสมาคมขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการตีพิมพ์เอกสารและหนังสือในภาษาเยอรมัน สวีเดน และเดนมาร์ก-นอร์เวย์ สมาคมนี้เป็นเจ้าของโรงพิมพ์ของตนเอง และดูแลธุรกิจการพิมพ์ทั้งหมดในสหรัฐอเมริกาของนิกายนี้สำหรับกลุ่มชาติพันธุ์ดังกล่าว งานนี้ดำเนินการโดยนักศึกษาเป็นหลัก ไม่เพียงแต่พวกเขาได้รับการฝึกอบรมในธุรกิจการพิมพ์ แต่ยังได้รับประสบการณ์จากการทำงานมิชชันนารีจริง ๆ ด้วย

GSAM 398.4งานด้านการแพทย์ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นในความเกี่ยวข้องกับวิทยาลัยนี้ด้วย โดยจากการประหยัดพื้นที่ พบว่าโรงเรียนสามารถยกเลิกการใช้หอพักขนาดใหญ่แห่งหนึ่งได้ และด้วยค่าใช้จ่ายเพียงเล็กน้อย จึงได้จัดตั้งสถานพักฟื้นขึ้น และกำลังดำเนินงานได้อย่างยอดเยี่ยม

GSAM 399วิทยาลัยวอลลา วอลลา

GSAM 399.1โรงเรียนนี้ตั้งอยู่ใกล้เมืองวอลลา วอลลา ในรัฐวอชิงตัน และได้รับการอุทิศเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1892 โรงเรียนเปิดทำการในวันก่อนหน้านั้น โดยมีนักเรียน 101 คน จำนวนนี้เพิ่มขึ้นเป็น 185 คนภายในปีเดียวกัน โรงเรียนนี้ยังมีฟาร์มขนาดเล็กและกิจกรรมอุตสาหกรรมอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องด้วย โรงเรียนอยู่ในสภาพที่เจริญรุ่งเรือง และดำเนินงานได้อย่างดี ปัจจุบัน ศาสตราจารย์ เจ. แอล. เคย์ เป็นหัวหน้าคณะอาจารย์

GSAM 399โรงเรียนออสเตรเลีย

GSAM 399.2วันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1892 โรงเรียนแห่งหนึ่งได้เปิดทำการในเมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ในอาคารที่เช่ามา โดยมีคณะครู 5 คน แอล. เจ. รูโซ จากวิทยาลัยแบทเทิลครีก รัฐมิชิแกน เป็นผู้อำนวยการคนแรกของโรงเรียนนี้ ในปี ค.ศ. 1894 โรงเรียนนี้มีนักเรียน 89 คน

GSAM 399การย้ายไปยังอวอนเดล

GSAM 399.3เนื่องจากผู้ก่อตั้งโรงเรียนต้องการเชื่อมโยงการทำงานกับการเรียนการสอน จึงเห็นว่าการเปลี่ยนสถานที่ตั้งเป็นสิ่งที่ควรทำ ดังนั้นจึงย้ายจากเมืองใหญ่เมลเบิร์นไปยังอวอนเดล ในเขตคูรันบอง รัฐนิวเซาท์เวลส์ ซึ่งเป็นพื้นที่ชนบท ที่นั่นได้จัดหาที่ดินทำฟาร์มและสร้างอาคารที่เหมาะสมขึ้น ปัจจุบันโรงเรียนนี้กำลังดำเนินการอย่างประสบความสำเร็จตามแผนการศึกษาแบบอุตสาหกรรม

GSAM 399คำทำนายเกี่ยวกับอวอนเดลเป็นจริง

GSAM 399.4ในการก่อตั้งและบริหารจัดการ คณะกรรมการมีเป้าหมายที่จะดำเนินการโรงเรียนให้สอดคล้องกับคำแนะนำเกี่ยวกับโรงเรียนอุตสาหกรรมให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โรงเรียนนี้ถูกกำหนดให้เป็น “โรงเรียนแบบอย่าง” และมีการรับรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า หากบริหารจัดการอย่างถูกต้อง โรงเรียนจะไม่เพียงประสบความสำเร็จในฐานะโรงเรียนเท่านั้น แต่ที่ดินซึ่งเคยถูกมองว่าไม่มีค่า ก็จะกลายเป็นที่ดินที่ให้ผลผลิตได้ เวลาที่ผ่านไปด้วยพระพรของพระเจ้า ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความถูกต้องของคำทำนายนี้ แม้จะเกิดภาวะแห้งแล้งอย่างรุนแรงติดต่อกันหลายปี ซึ่งก่อให้เกิดภัยพิบัติต่อการเกษตรและทำให้ผลผลิตทางการเกษตรล้มเหลวทั่วบริเวณรอบข้าง แต่ฟาร์มอวอนเดลยังคงเขียวชอุ่มและให้ผลผลิตอย่างอุดมสมบูรณ์ นี่เป็นเหตุการณ์ที่น่าทึ่งอย่างยิ่ง จนถึงขั้นที่เจ้าหน้าที่รัฐบาลต้องมาสอบถามถึงวิธีการเกษตรที่ใช้จนก่อให้เกิดความสำเร็จอันน่าอัศจรรย์นี้

GSAM 400.1รายงานผลการดำเนินงานของโรงเรียนสำหรับปี 1903 แสดงให้เห็นว่าจำนวนนักเรียนที่เข้าเรียนเพิ่มขึ้น 50% สถานการณ์การเงินก็อยู่ในสภาพที่ดี—ค่าใช้จ่ายทั้งหมดได้รับการชำระครบถ้วน และยังมีเงินเหลือในคลัง 1,500 ดอลลาร์ เพื่อใช้ประโยชน์ในการพัฒนาโรงเรียน ศาสตราจารย์ ซี. ดับเบิลยู. เออร์วิน ได้ดำรงตำแหน่งผู้จัดการและผู้อำนวยการโรงเรียนมาเกือบสี่ปีแล้ว

GSAM 400โรงเรียนมัธยมเมาท์เวอร์นอน

GSAM 400.2การประชุมสภาทั่วไปในปี ค.ศ. 1893 ได้ผ่านมติสนับสนุนการเปิดสถาบันการศึกษาที่เมือง เมานต์เวอร์นอน รัฐโอไฮโอ โรงเรียนแห่งนี้มีกิจกรรมด้านอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้อง และได้รับการรายงานว่าดำเนินงานได้ดี จำนวนนักเรียนในปี 1894 มี 140 คน ศาสตราจารย์ เจ. ดับเบิลยู. ลัฟเฮด ได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนนี้มาหลายปี จนกระทั่งถูกเรียกตัวไปยังกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ที่อยู่ของโรงเรียนคือเมืองอคาเดเมีย รัฐโอไฮโอ

GSAM 400โรงเรียนอุตสาหกรรมคีน

GSAM 400.3การประชุมสภาทั่วไปปี ค.ศ. 1893 ได้อนุมัติการเปิดโรงเรียนอุตสาหกรรมที่เมืองคีน รัฐเท็กซัส ได้จัดหาที่ดินทำฟาร์มกว่า 130 เอเคอร์ สร้างอาคาร และเปิดโรงเรียนภายใต้การนำของศาสตราจารย์ ซี. บี. ฮิวจ์ส และผู้ช่วยของเขา โรงเรียนดำเนินการตามแผนที่ผสมผสานการทำงานกับการเรียนการสอน จำนวนนักเรียนในปี ค.ศ. 1894 มี 160 คน โรงเรียนแห่งนี้ก็ประสบความสำเร็จอย่างชัดเจนเช่นกัน

GSAM 400วิทยาลัยยูเนียนคลาร์มอนต์

GSAM 400.4โรงเรียนนี้ตั้งอยู่ที่เคนิลเวิร์ธ ใกล้เมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ คณะครูส่วนใหญ่ได้รับการคัดเลือกจากวิทยาลัยแบทเทิลครีก โรงเรียนเปิดทำการในปี ค.ศ. 1894 โดยมีนักเรียน 90 คน เมื่อสิ้นปีการศึกษาแรก จำนวนนักเรียนเพิ่มขึ้นอย่างมากจนจำเป็นต้องขยายอาคารเรียนเพื่อเพิ่มพื้นที่รับนักเรียน ปัจจุบันวิทยาลัยนี้อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของศาสตราจารย์ ซี. เอช. เฮย์ตัน

GSAM 401.1คริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสยังดำเนินการโรงเรียนหมู่บ้าน (ระดับประถม) ที่คลาร์มอนต์ ซึ่งมีนักเรียน 70 คน และโรงเรียนของคริสตจักรที่บีคอนส์ฟิลด์ ซึ่งในปี ค.ศ. 1894 มีนักเรียน 30 คน

GSAM 401สรุปงานการศึกษา ปี 1895

GSAM 401.2รายงานต่อไปนี้ถูกจัดทำโดยเลขานุการด้านการศึกษาเพื่อนำเสนอต่อที่ประชุมสภาทั่วไปในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1895:—

GSAM 401.3“สิ่งอำนวยความสะดวกด้านการศึกษาของนิกายนี้สามารถสรุปได้ดังนี้: มีวิทยาลัยห้าแห่งตั้งอยู่ในสถานที่ต่อไปนี้: ที่แบทเทิลครีก, รัฐมิชิแกน; คอลเลจวิว, รัฐเนบราสกา; ฮีลด์สเบิร์ก, รัฐแคลิฟอร์เนีย; คอลเลจเพลส, รัฐวอชิงตัน; และ เคนิลเวิร์ธ, แอฟริกาใต้ มีโรงเรียนมัธยมหรือโรงเรียนที่ดำเนินการสอนระดับมัธยมศึกษาในประเทศนี้ 4 แห่ง ได้แก่ ที่เซาท์แลนคาสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์; เมานต์เวอร์นอน รัฐโอไฮโอ; คีน รัฐเท็กซัส; และเกรย์สวิลล์ รัฐเทนเนสซี... นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนพระคัมภีร์ออสเตรเลีย; โรงเรียนในเม็กซิโกที่เชื่อมโยงกับภารกิจทางการแพทย์; โรงเรียนสำหรับเด็กพื้นเมืองบนเกาะพิทเคิร์น; บนเกาะไรอาเทอาของกลุ่มหมู่เกาะโซไซตี้; ในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้; บนเกาะโบนาคคาของหมู่เกาะเบย์ในทะเลแคริบเบียน; โรงเรียนของคริสตจักรประมาณสิบห้าแห่งทั้งในประเทศและต่างประเทศ; โรงเรียนพระคัมภีร์ของสภาทั่วไปสองแห่ง; และโรงเรียนของผู้ขายหนังสือตามบ้านและโรงเรียนของสภาท้องถิ่นจำนวนมากที่ยังไม่ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการ”

GSAM 401.4ในการสรุปจำนวนนักเรียนที่เข้าเรียนในวิทยาลัยและโรงเรียนที่จัดตั้งอย่างเป็นทางการของนิกายนี้ เลขานุการกล่าวว่า: “ตามการประมาณการอย่างระมัดระวัง ปัจจุบันมีนักเรียนทุกวัยมากกว่า 3,000 คนที่ลงทะเบียนเรียนในโรงเรียนของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส”

GSAM 402สรุปสถาบันการศึกษา ปี 1903

GSAM 402.1งานและสถาบันการศึกษาในหมู่ผู้เชื่อเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสได้เติบโตขึ้นตามสัดส่วนกับสาขาอื่น ๆ ของคำสอน ดังที่แสดงใน General Conference Year Book ปี 1904 ณ วันที่นี้ มีวิทยาลัยและโรงเรียนมัธยม 9 แห่งในอเมริกา และ 5 แห่งในประเทศอื่น ๆ สถาบันในประเทศอื่น ๆ ตั้งอยู่ที่ดังต่อไปนี้: ที่อวอนเดล, นิวเซาท์เวลส์; เคนิลเวิร์ธ, คลาร์มอนต์, ใกล้เคปทาวน์, แอฟริกาใต้; ฮอลโลเวย์, ลอนดอนเหนือ, อังกฤษ; นีฮิตตัน, เยิร์นโบอัส, สวีเดน; ฟรีเดนซาว, ใกล้แมกเดบวร์ก, เยอรมนี.

GSAM 402.2ในอเมริกามีโรงเรียนระดับกลาง 14 แห่ง ส่วนในประเทศอื่น ๆ มี 5 แห่ง ซึ่งตั้งอยู่ที่โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก; โฮโนลูลู ดินแดนฮาวาย; ดิอาแมนเต ในจังหวัดเอนเทรริออส สาธารณรัฐอาร์เจนตินา ทวีปอเมริกาใต้; คูริติบา ประเทศบราซิล ทวีปอเมริกาใต้; และบรูสเก ประเทศบราซิล ทวีปอเมริกาใต้

GSAM 402.3นอกจากสถาบันการศึกษาที่กล่าวถึงข้างต้นแล้ว ยังมีโรงเรียนของคริสตจักรท้องถิ่น 357 แห่ง ที่ดำเนินการโดยนิกายนี้ โดยในจำนวนนี้ 317 แห่งอยู่ในสหรัฐอเมริกา และ 40 แห่งอยู่ในประเทศอื่น ๆ หากเรามีข้อมูลสถิติที่แม่นยำจนถึงปัจจุบัน ตัวเลขเหล่านี้จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก มีโรงเรียนหลายแห่งที่เปิดขึ้นตั้งแต่สิ้นปี 1902 ตัวอย่างเช่น สภาเนบราสก้ารายงานว่ามีโรงเรียนของคริสตจักร 10 แห่ง เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1904 รายงานของพวกเขาระบุว่า “โรงเรียนของคริสตจักร 24 แห่ง” ซึ่งเพิ่มขึ้น 14 แห่งในสภาเดียว

GSAM 402.4แท้จริงแล้ว มือที่นำทางของพระเจ้าได้ชี้นำและเปิดทางอย่างมหัศจรรย์สำหรับงานการศึกษาในหมู่ประชาชนนี้ ขอให้พระองค์ประทานปัญญาแก่ผู้ที่ได้รับการเรียกให้บริหารสาขาของงานนี้ เพื่อโรงเรียนต่าง ๆ จะดำเนินการสอดคล้องกับแผนการที่พระองค์ได้วางไว้ เมื่อนั้นจะมีผู้ทำงานที่มีประสิทธิภาพและพัฒนาอย่างครบถ้วนจำนวนมากเพื่อรับใช้พระผู้เป็นเจ้า และไม่ใช่ชายหญิงที่มีการศึกษาและนิสัย “ด้านเดียว” “องค์​พระผู้เป็นเจ้าประทานพระวจนะ” ผู้เขียนเพลงสดุดีกล่าวไว้ และ “หมู่คน [กองทัพ, หมายเหตุ] ที่ประกาศคำนั้นมีจำนวนมาก”