บทที่ 14 — ประตูที่ปิด

GSAM 214.1“เมื่อพวกเธอกำลังไปซื้อนั้นเจ้าบ่าวก็​มาถึง​ ​ผู้​​ที่​​พร้อมอยู่​แล้วก็​​ได้​​เข้าไปกั​บท่านในพิธีสมรสนั้น ​แล้วประตู​ก็​​ปิด”¹

GSAM 214.2การมาของเจ้าบ่าวที่กล่าวถึงในอุปมานี้ ไม่ใช่การมาของพระคริสต์สู่โลก แต่เป็นการมาสู่งานแต่งงาน งานแต่งงานเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนการเสด็จมาของพระเจ้า ซึ่งถูกบันทึกไว้ในพระกิตติคุณของลูกาดังนี้: “ท่านทั้งหลายจงคาดเอวของท่านไว้ และให้ตะเกียงของท่านจุ​ดอยู่ พวกท่านเองจงเหมือนคนที่คอยรับนายของตน เมื่อนายจะกลับมาจากงานสมรส เพื่อเมื่อนายมาเคาะประตู​แล้ว​ เขาจะเปิดให้นายทั​นที​​ได้”²

GSAM 214การรับราชอาณาจักรที่เรียกว่างานแต่งงาน

GSAM 214.3การมาของเจ้าบ่าวสู่งานแต่งงานถูกแสดงไว้ในดาเนียล 7:13, 14 ซึ่งพระคริสต์เสด็จมาหาพระบิดาเพื่อรับราชอาณาจักรของพระองค์ ในสมัยโบราณ การที่กษัตริย์เสด็จมายังเมืองหลวงเพื่อรับบัลลังก์และราชอาณาจักรของพระองค์นั้น เรียกว่า การแต่งงาน เหตุการณ์นี้ — การรับเมืองหลวงเป็นเจ้าสาว — ถูกเฉลิมฉลองด้วยความโอ่อ่าและพิธีการเหมือนการแต่งงานจริง ดังนั้น เมื่อพระคริสต์รับราชอาณาจักรจากพระบิดาในสวรรค์ พระองค์จึงถูกกล่าวว่าได้แต่งงานกับเจ้าสาวของพระองค์ — เยรูซาเล็มใหม่ (วิวรณ์ 21:9) — และสิ่งนี้ถูกเรียกว่า “การแต่งงาน” ในอุปมา

GSAM 214.4หลังจากที่ 2,300 วันสิ้นสุดลง เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 กลุ่มผู้รอคอยการเสด็จมา ซึ่งเปรียบเทียบเหตุการณ์ในประสบการณ์ของพวกเขากับข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับพิธีแต่งงานแบบตะวันออก ได้กล่าวว่า “พระคริสต์ได้เข้าสู่พิธีแต่งงานแล้ว” เมื่อพวกเขาได้รับแสงสว่างที่ชัดเจนยิ่งขึ้นเกี่ยวกับธรรมชาติของเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นเมื่อสิ้นสุด 2,300 วัน ความเชื่อของพวกเขาจึงติดตามพระคริสต์ในงานที่พระองค์ได้เริ่มทำ; ดังนั้น ด้วยความเชื่อ พวกเขาจึง “เข้าไปกั​บท่านในพิธีสมรสนั้น”

GSAM 215“ฉันจะกลับมา”

GSAM 215.1ในนิมิตที่มิส ฮาร์มอนได้รับในปี ค.ศ. 1845 ซึ่งแสดงถึงพระคริสต์ที่เสด็จจากห้องแรกไปยังห้องที่สองของวิหารสวรรค์ เราพบคำพูดต่อไปนี้: “‘รออยู่ที่นี่เถิด; ข้าจะไปหาพระบิดาของข้าเพื่อรับอาณาจักร; จงรักษาเสื้อผ้าของท่านให้สะอาดปราศจากมลทิน และในไม่ช้า ข้าจะกลับมาจากงานแต่งงานและรับท่านมาอยู่กับข้าเอง’ แล้วรถม้าเมฆที่มีล้อเหมือนไฟลุกโชน ล้อมรอบด้วยทูตสวรรค์ ก็มาถึงที่พระเยซูอยู่ พระองค์ก้าวขึ้นรถม้า และถูกพาไปยังห้องศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ที่พระบิดาประทับอยู่”³

GSAM 215ความเมตตาหลังจากประตูถูกปิด

GSAM 215.2ประตูที่ปิดในอุปมานี้ดูเหมือนจะอ้างอิงถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนการเสด็จมาจริงของบุตรมนุษย์ในเมฆแห่งสวรรค์; เพราะหลังจากประตูถูกปิดแล้ว หญิงพรหมจารีคนอื่นๆ ก็มาเคาะประตู และได้รับคำสั่งให้ “เฝ้าระวัง” เพราะพวกเธอไม่ทราบวันและชั่วโมงที่พระองค์จะเสด็จมา นอกจากนี้ ประตูนี้ถูกปิดหลังจากที่หญิงพรหมจารีผู้ฉลาดเข้าไปกับเจ้าบ่าวในงานแต่งงานแล้ว

GSAM 215.3จากภาษาที่ใช้ในอุปมาเรื่องสาวพรหมจารีนี้ ดูเหมือนว่าหลังจากที่สาวพรหมจารีเข้าไปในงานแต่งงานแล้ว ยังมีโอกาสให้แม้แต่สาวพรหมจารี “โง่” ได้เตรียมตัวให้เหมาะสมเพื่อพบกับเจ้าบ่าวด้วย พวกเธอได้รับคำสั่งให้ “เฝ้าระวัง” การเฝ้าระวังและการรอคอยเป็นลักษณะที่เกี่ยวข้องกับการเตรียมตัวที่แท้จริงเพื่อพบกับองค์พระผู้เป็นเจ้า ดังนั้น ดูเหมือนว่าความเมตตาไม่ได้ถูกถอนออกไปเมื่อประตูในอุปมานี้ถูกปิดลง

GSAM 215ไม่ใช่ประตูในลูกา 13:25-28

GSAM 215.4ในอดีต เคยมีความเข้าใจผิดในการนำประตูที่กล่าวถึงในอุปมานี้มาปะปนกับประตูที่กล่าวถึงในลูกา 13:25-28 ซึ่งมีข้อความว่า “เมื่อเจ้าบ้านลุกขึ้นปิดประตู​แล้ว​ และท่านทั้งหลายเริ่มยืนอยู่ภายนอกเคาะที่​ประตู​​ว่า​ ‘นายเจ้าข้าๆ ขอเปิดให้ข้าพเจ้าเถิด’ และเจ้าบ้านนั้นจะตอบท่านทั้งหลายว่า ‘เราไม่​รู้​จักเจ้าว่าเจ้ามาจากไหน’... เจ้​าผู้กระทำความชั่วช้า จงไปเสียให้พ้นหน้าเรา’ เมื่อท่านทั้งหลายจะเห็​นอับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และบรรดาศาสดาพยากรณ์ในอาณาจักรของพระเจ้า ​แต่​ตั​วท่านเองถูกขับไล่ไสส่งออกไปภายนอก ​ที่​นั่นจะมี​การร้องไห้​​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน” จากคำกล่าวข้างต้นนี้ ชัดเจนอย่างยิ่งว่า เมื่อประตูนี้ถูกปิดลง ชะตากรรมของผู้ที่ถูกกันไว้นอกประตูก็ถูกกำหนดแล้ว อาณาจักรของพระเจ้าได้มาถึงแล้ว เพราะพวกเขาจะได้เห็นผู้ที่ได้รับการช่วยให้รอดในอาณาจักรนั้น ในทางตรงกันข้าม ในอุปมาเรื่องสาวพรหมจารี พระเจ้ายังไม่ได้เสด็จเข้าสู่ราชอาณาจักรของพระองค์ แต่ได้เสด็จไปหาพระบิดาของพระองค์เพื่อรับราชอาณาจักรของพระองค์

GSAM 216ประตูที่ปิดในพิธีกรรมแบบสัญลักษณ์

GSAM 216.1ผู้ที่ด้วยความเชื่อได้ติดตามพระคริสต์ในงานของพระองค์ หลังจากสิ้นสุดช่วงเวลา 2,300 วัน — วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 — ได้เห็นว่า เมื่อวันทำการลบมลทินมาถึงในพิธีกรรมแบบจำลอง มหาปุโรหิตได้ปิดประตูห้องด้านนอกและเปิดประตูเข้าสู่ห้องศักดิ์สิทธิ์ที่สุด เพื่อดำเนินการลบความผิดบาปที่สารภาพไว้ในสถานบริสุทธิ์; และว่าด้วยเหตุนี้เอง พระคริสต์ ผู้เป็นมหาปุโรหิตของเรา ได้ปิดประตูห้องด้านนอกของพระวิหารสวรรค์ และเปิดห้องที่ซึ่ง “หี​บพันธสัญญาของพระองค์” ปรากฏอยู่⁴

GSAM 216ใครคือผู้ที่เข้าใจผิด?

GSAM 216.2ในช่วงเวลานั้น มีผู้เชื่อในกลุ่มแอ๊ดเวนตีสบางกลุ่มที่ยังไม่ได้รับแสงสว่างที่ชัดเจนเกี่ยวกับพิธีกรรมในสถานบริสุทธิ์ของพระคริสต์ และความสนใจของพวกเขายังไม่ถูกดึงดูดไปยังข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สาม พวกเขาได้เข้าใจผิดโดยการนำประตูด้านนอกของสถานบริสุทธิ์นี้มาเทียบเคียงกับประตูที่ปิดในลูกา 13:25-28 อย่างไรก็ตาม กลุ่มนี้ไม่ใช่ผู้เชื่อในคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส แต่ว่าพวกเขาคือใคร, หลักคำสอนนั้นเกิดขึ้นอย่างไร, และสถานการณ์ใดที่นำไปสู่ข้อสรุปดังกล่าว เราจะพยายามชี้ให้เห็น

GSAM 217.1กลุ่มคนที่ได้แยกตัวออกจากคริสตจักรในนามภายใต้การประกาศข่าวการเสด็จมา รวมถึงผู้ที่พวกเขาได้แยกตัวออกมาจาก ถูกกล่าวถึงในคำพยานถึงคริสตจักรที่ห้าและหกในเจ็ดคริสตจักรของหนังสือวิวรณ์ คำเตือนต่อคริสตจักรที่ห้า คือคริสตจักรซาร์ดิส มีใจความว่า “เหตุ​​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจงระลึกว่าเจ้าได้รับและได้ยินอะไร จงยึดไว้​ให้​มั่นและกลับใจเสียใหม่ ฉะนั้นถ้าเจ้าไม่เฝ้าระวัง เราจะมาหาเจ้าเหมือนอย่างขโมย และเจ้าจะไม่​รู้​ว่าเราจะมาหาเจ้าเมื่อไร”⁵ จากถ้อยคำนี้ ชัดเจนว่าผู้ที่ถูกกล่าวถึงได้ฟังการประกาศเรื่องการเสด็จมาของพระเจ้าแล้ว พวกเขาได้อ้างว่ายอมรับมัน แต่ตอนนี้กำลังจะปฏิเสธมัน

GSAM 217คริสตจักรฟิลาเดลเฟีย

GSAM 217.2คริสตจักรฟิลาเดลเฟีย ซึ่งเป็นช่วงที่หกของคริสตจักรแห่งข่าวประเสริฐ ถูกกล่าวถึงต่อไป คริสตจักรนี้เป็นตัวแทนของประชาชนที่ถูกนำออกมาภายใต้การประกาศของข้อความแรกและข้อความที่สองในวิวรณ์ 14 ต่อคริสตจักรนี้ พระเจ้าตรัสว่า “ดู​​เถิด​ เราจะมาโดยเร็ว จงยึ​ดมั่นในสิ่งที่​เจ้​ามี เพื่อไม่​ให้​​ผู้​ใดชิงเอามงกุฎของเจ้าไปได้”⁶ พวกเขายังถูกกล่าวถึงต่อไปด้วยคำพูดต่อไปนี้: “พระองค์​​ผู้บริสุทธิ์​ ​ผู้​​สัตย์​​จริง​ ​ผู้​ทรงถือลู​กกุญแจของดาวิด ​ผู้​ทรงเปิดแล้วจะไม่​มี​​ผู้​ใดปิด ​ผู้​ทรงปิดแล้วจะไม่​มี​​ผู้​ใดเปิด ​ได้​ตรั​สดังนี้​ว่า​ เรารู้จักแนวการกระทำของเจ้า ​ดู​​เถิด​ เราได้ตั้งประตูซึ่งเปิดไว้ตรงหน้าพวกเจ้า ​ประตู​​นี้​​ไม่มี​ใครปิดได้ เพราะว่าเจ้ามีกำลังเพียงเล็กน้อย ​แต่​กระนั้นเจ้าก็​ได้​รักษาคำของเราและไม่​ได้​ปฏิเสธนามของเรา”⁷

GSAM 217ประตูที่ปิดในอุปมานี้คืออะไร?

GSAM 217.3ควรเข้าใจอย่างไรเกี่ยวกับประตูที่เปิดและประตูที่ปิดในพระคัมภีร์ที่เพิ่งอ้างถึง? เราคิดว่าคำตอบที่น่าพอใจต่อคำถามนี้อาจพบได้ในคำอธิบายที่แนบมา: ในขณะที่ในกลุ่มแอ๊ดเวนตีสมีบางคนที่ได้รับแสงสว่างขั้นสูง และกำลังสอนว่าพระผู้ช่วยให้รอดได้เปลี่ยนการรับใช้จากห้องแรกไปยังห้องที่สองของวิหารสวรรค์ และกำลังนำเสนอคำถามเกี่ยวกับประตูที่เปิดและประตูที่ปิดอย่างถูกต้องแก่ผู้ที่ต้องการฟัง แต่กลุ่มอีกกลุ่มหนึ่งกลับคัดค้านความจริงนี้ และพยายามสร้างความเชื่อในหลักคำสอนว่าประตูที่เปิดนั้นถูกปิด และประตูที่ปิดนั้นถูกเปิด ด้วยการกระทำเช่นนี้ พวกเขากำลังปิดกั้นทาง หรือขัดขวางงานของผู้รับใช้พระเจ้าบนโลกนี้ ประตูของวิหารสวรรค์ถูกเปิดและปิดด้วยฤทธิ์อำนาจของพระคริสต์—“ผู้​ทรงเปิดแล้วจะไม่​มี​​ผู้​ใดปิด” ในคำกล่าวถึงคริสตจักรฟิลาเดลเฟีย ผู้ที่ยึดมั่น รักษาพระวจนะ และไม่ปฏิเสธพระนามของพระองค์ จะได้รับชัยชนะที่เปิดประตูซึ่งไม่มีผู้ใดปิดได้ สิ่งนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหมายถึงประตูทางเข้าสู่ประชาชน ซึ่งประตูนี้ดูเหมือนว่า (ดังที่เราจะได้เห็น) มนุษย์ได้ปิดลงอย่างมีประสิทธิภาพแล้ว แต่เพื่อเป็นการยอมรับความมั่นคงของพวกเขา พระเจ้าจึงตั้ง “ประตูที่เปิดอยู่” ซึ่งไม่มีผู้ใดปิดได้ ไว้เบื้องหน้าผู้เชื่อ

GSAM 218ประตูแห่งคำพูด

GSAM 218.1ในพระคัมภีร์มีตัวอย่างหลายแห่งที่ใช้คำว่า ประตู ในความหมายนี้ เปาโล เมื่อเขียนจดหมายถึงชาวโครินธ์ กล่าวว่า “ที่​นี่​​มี​​ประตู​เปิดให้ข้าพเจ้าอย่างกว้างขวางน่าจะเกิดผล ทั้งผู้ขัดขวางก็​มี​เป็​นอันมากด้วย”⁸ นอกจากนี้ ในจดหมายฉบับที่สองถึงชาวโครินธ์ เขายังกล่าวว่า “เมื่อข้าพเจ้าไปถึงเมืองโตรอัสเพื่อประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์​นั้น​ ​มี​​ประตู​เปิดให้​แก่​ข้าพเจ้าโดยองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ายังไม่​มี​ความสบายใจเลย เพราะข้าพเจ้าไม่​ได้​พบทิตั​สน้องของข้าพเจ้า”⁹ ท่านยังได้ขอร้องชาวโคโลสีด้วยคำพูดดังนี้: “จงขะมักเขม้นในการอธิษฐาน จงเฝ้าระวังอยู่ในการนั้นด้วยขอบพระคุ​ณ​ และอธิษฐานเผื่อเราด้วย เพื่อพระเจ้าจะได้ทรงโปรดเปิดประตู​ไว้​​ให้​เราสำหรับพระวาทะนั้น ​ให้​เรากล่าวความลึ​กลับของพระคริสต์ ​ที่​ข้าพเจ้าถูกจองจำอยู่​ก็​​เพราะเหตุนี้”¹⁰

GSAM 218.2จากพระคัมภีร์เหล่านี้ ดูเหมือนว่าโอกาสสำหรับการประกาศความจริงนั้นถูกเรียกว่า ประตูที่เปิด และจากคำที่ตรัสกับคริสตจักรฟีลาเดลเฟีย ดูเหมือนว่าในเวลาที่ประชาชนกลุ่มนี้ถูกเรียกออกมา มีผู้คนกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อปิดประตูแห่งการประกาศต่อพวกเขา เมื่อคริสตจักรฟิลาเดลเฟียผ่านพ้นการทดลอง โดยยึดมั่นใน “คำ” และ “พระนาม” ของพระองค์ พระวจนะของพระเจ้าที่ตรัสกับพวกเขาคือว่า พระองค์จะทรงเปิดประตูที่เปิดกว้างไว้เบื้องหน้าพวกเขา ซึ่งไม่มีผู้ใดสามารถปิดได้

GSAM 219สถานการณ์หลังวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844

GSAM 219.1เมื่อกรณีนี้ปรากฏต่อหน้าเราตามที่ระบุไว้ในคำพยากรณ์แล้ว ขอให้เรามองย้อนกลับไปที่สถานการณ์ตามลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ดังที่ได้นำเสนอไปแล้ว จนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1844 โบสถ์ต่าง ๆ ได้เปิดรับการประกาศข่าวการเสด็จมาของพระเยซู โดยมีคำขอผู้ปฏิบัติงานมากเกินกว่าที่ผู้เทศนาที่มีอยู่จะสามารถไปตอบสนองได้ หลังความผิดหวังในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1844 ผู้ที่ยังไม่ได้รับหลักคำสอนนี้ด้วยความจริงใจ ก็หันมาต่อต้านมัน เมื่อในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1844 เมื่อข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สองในหนังสือวิวรณ์บทที่ 14 และ “เสียงร้องยามเที่ยงคืน” (มัทธิว 25) ถูกประกาศขึ้น ก็เกิดการข่มเหงที่รุนแรงที่สุดต่อผู้ที่ยังคงกล้าประกาศความเชื่อของตนว่าพระเจ้าจะเสด็จมาในไม่ช้า ผู้ต่อต้านเหล่านี้พยายามด้วยวิธีต่าง ๆ เพื่อปิดกั้นเรื่องนี้ และขัดขวางงานของผู้ที่ยังคงประกาศว่า “ถึงเวลาที่​พระองค์​จะทรงพิพากษาแล้ว” ด้วยทุกวิถีทางที่เป็นไปได้ วิลเลียม มิลเลอร์ กล่าวถึงการต่อต้านนี้ว่า “นี่เป็นสิ่งที่ผิดธรรมชาติและอธิบายไม่ได้ที่สุด” การต่อต้านนั้นรุนแรงมากจนใกล้สิ้นช่วง 2,300 วัน จนจอร์จ สตอร์ส กล่าวถึงมันว่า “เราได้จบเรื่องกับคริสตจักรในนามและคนชั่วทั้งหมดแล้ว ยกเว้นในส่วนที่เสียงร้องนี้อาจส่งผลกระทบต่อพวกเขา”

GSAM 219.2หลังจากช่วงเวลาดังกล่าวสิ้นสุดลง เมื่อการต่อต้านและการเยาะเย้ยจากคนชั่วทวีความรุนแรงขึ้นเป็นสองเท่าและสามเท่า วิลเลียม มิลเลอร์ได้กล่าวถึงสถานการณ์นี้ว่า “เราได้ทำหน้าที่ของเราในการเตือนคนบาป และในการพยายามปลุกให้คริสตจักรที่เป็นเพียงชื่อเท่านั้นตื่นขึ้นแล้ว พระเจ้าในพระประสงค์ของพระองค์ได้ปิดประตูแล้ว”¹¹

GSAM 219ความแข็งกระด้างทั่วไปของผู้บาป

GSAM 219.3ท่าทีของโลกที่เยาะเย้ยนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ผู้บาปใจแข็งต่อคำสอนเรื่องการเสด็จมา แต่คำพยานของผู้ที่อยู่ในคริสตจักรในนามก็กล่าวว่า: “เมื่อเรานึกในใจว่ามีคนกลับใจอย่างแท้จริง ‘จำนวนน้อยมาก’ เพียงไรนั้น และความหยาบคายและความใจแข็งของผู้บาปที่แทบไม่มีที่เปรียบ เราแทบจะร้องอุทานขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจว่า ‘พระเจ้าทรงลืมพระเมตตาคุณแล้วหรือ หรือว่าประตูแห่งพระกรุณาปิดไปแล้ว’”¹²

GSAM 220.1จากผู้ทำงานอีกท่านหนึ่ง เราได้อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับสถานการณ์หลังการสิ้นสุดของช่วงเวลาพยากรณ์ว่า: “ตอนนั้นการเข้าถึงผู้ไม่เชื่อแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ความผิดหวังในปี ค.ศ. 1844 ได้ทำให้จิตใจของหลายคนสับสนจนไม่ยอมฟังคำอธิบายใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้”¹³

GSAM 220ทุกประตูสู่ผู้ไม่เชื่อถูกปิดลง

GSAM 220.2สภาพเช่นนี้ดูเหมือนว่า ในขณะนั้น ได้ปิดประตูทางเข้าไว้สำหรับทุกคน ยกเว้นผู้ที่ยังคงยึดมั่นในความเชื่อและความหวังว่าพระคริสต์จะเสด็จมาในไม่ช้า เนื่องจากประตูแห่งการพูดดูเหมือนปิดสนิทโดยสิ้นเชิง และผู้เชื่อในคริสตจักรแอ๊ดเวนตีสเห็นว่าในคำอุปมาเรื่องประตูที่ปิดนั้นสอดคล้องกับประสบการณ์ของพวกเขา จึงสามารถเข้าใจได้ง่ายว่าพวกเขาได้ข้อสรุปว่าไม่มีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาปอีกต่อไป หรืออย่างที่บางคนกล่าวไว้ว่า “ประตูแห่งความเมตตาได้ปิดลงแล้ว” โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากพวกเขาคิดว่าประตูที่ปิดในคำอุปมานี้และประตูที่ปิดในลูกา 13 เป็นประตูเดียวกัน หากประชาชนปฏิเสธที่จะฟังอย่างสิ้นเชิง จนทำให้ใจแข็งกระด้าง แล้วพวกเขาจะกลับใจได้อย่างไร?

GSAM 220ใครเป็นคนแรกที่สอนเรื่อง ประตูที่ปิด ที่ผิด?

GSAM 220.3คำถามที่เกิดขึ้นตอนนี้คือ ใครเป็นคนแรกที่เริ่มสอนหลักคำสอนว่า “ไม่มีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาป”? ใครเชื่อในหลักคำสอนนี้? และใครปฏิเสธมัน? เพื่อตอบคำถามแรก เราจะชี้ให้เห็นถึงรายงานการเยี่ยมชมของ เจ. วี. ไฮมส์ ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1845 ที่รัฐเมน เขากล่าวว่า:—

GSAM 220.4“พี่โจเซฟ เทอร์เนอร์ และผู้อื่น ๆ ยืนยันว่า เรากำลังอยู่ในวันสะบาโตใหญ่ — ว่า 6,000 ปีได้สิ้นสุดลงแล้ว — ดังนั้น ชาวแอ๊ดเวนตีสไม่ควรทำงานด้วยมืออีกต่อไป การทำเช่นนั้น ตามความเห็นของพวกเขา จะนำไปสู่ความพินาศสุดท้ายอย่างแน่นอน

GSAM 220.5“ในขณะที่รออยู่ในท่าทีที่ไม่ออกแรงกายทางโลกนี้ แสงสว่างใหม่—ตามที่พวกเขาคิด—ได้ส่องสว่างในจิตใจของพี่เทอร์เนอร์ คือว่า เจ้าบ่าวได้มาแล้ว—ว่าพระองค์เสด็จมาในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ดตามปีชาวยิวเมื่อปีที่แล้ว—ว่าพิธีแต่งงานได้เกิดขึ้นแล้ว—ว่าสาวพรหมจารีทั้งหมดในขณะนั้น ในความหมายหนึ่ง ได้เข้าไปกับท่านในพิธีสมรสนั้น แล้วประตูก็ปิด!—ไม่มีใครในจำนวนนี้ที่จะสูญหายได้ และไม่มีใครที่อยู่ข้างนอกที่จะได้รับการช่วยให้รอดได้ ดังนั้น เรื่องทางจิตวิญญาณทั้งหมดของโลกอันยิ่งใหญ่นี้จึงได้เสร็จสิ้นแล้ว”¹⁴

GSAM 221ใครคือผู้ที่คัดค้านทฤษฎีเท็จนี้อย่างแข็งขัน?

GSAM 221.1ศาสนาจารย์เทอร์เนอร์เริ่มสอนหลักคำสอน “ไม่มีความเมตตาอีกต่อไป” ของเขาที่เมืองปารีส รัฐเมน และในช่วงเวลาสั้นๆ ก็มีผู้ติดตามจำนวนมากในภูมิภาคนั้น เนื่องจากประตูที่จะเข้าถึงผู้คนนอกกลุ่มแอ๊ดเวนตีสถูกปิดสนิทอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นผู้ประกาศความเชื่อหรือไม่ ผู้คนจำนวนมากจึงหันมาเห็นด้วยกับมุมมองของเทอร์เนอร์ในเรื่องนี้อย่างเป็นธรรมชาติ

GSAM 221.2เพื่อป้องกันไม่ให้คำว่า แอ๊ดเวนตีส ถูกเข้าใจผิด เราจะเรียกกลุ่มนี้ในต่อไปนี้ว่า แอ๊ดเวนตีสวันแรก และผู้เชื่อวันแรกจำนวนมากคือกลุ่มที่รับเอาทัศนคติของนายเทอร์เนอร์มาใช้ พวกเขายังไม่ได้เห็นหรือได้ยินความจริงเกี่ยวกับวันสะบาโต และยังไม่เคยได้ยินถึงข้อความของทูตสวรรค์องค์ที่สามด้วย นี่คือกลุ่มที่นางไวท์กล่าวถึงในหนึ่งในผลงานของเธอว่า:—

GSAM 221.3“หลังจากที่ช่วงเวลาแห่งความคาดหวังในปี ค.ศ. 1844 ผ่านพ้นไป ชาวแอ๊ดเวนตีสยังคงเชื่อว่าวันมาของพระผู้ช่วยให้รอดอยู่ใกล้มาก; พวกเขาถือว่าตนเองได้ถึงจุดวิกฤตสำคัญ และว่างานของพระคริสต์ในฐานะผู้วิงวอนแทนมนุษย์ต่อพระเจ้าได้สิ้นสุดลงแล้ว หลังจากที่ได้เตือนถึงการพิพากษาที่ใกล้จะมาถึงแล้ว พวกเขารู้สึกว่างานของพวกเขาสำหรับโลกนี้ได้เสร็จสิ้นแล้ว และพวกเขาสูญเสียภาระทางจิตวิญญาณในการช่วยกู้ผู้บาป ในขณะที่การเยาะเย้ยอย่างกล้าหาญและหมิ่นประมาทของคนอธรรม ดูเหมือนเป็นหลักฐานอีกประการหนึ่งที่แสดงว่าพระวิญญาณของพระเจ้าได้ถอนตัวออกไปจากผู้ที่ปฏิเสธความเมตตาของพระองค์แล้ว ทั้งหมดนี้ทำให้พวกเขายิ่งมั่นใจในความเชื่อว่าช่วงเวลาแห่งโอกาสกลับใจได้สิ้นสุดลงแล้ว หรืออย่างที่พวกเขาแสดงออกว่า ‘ประตูแห่งความเมตตาได้ปิดลงแล้ว’ ดังที่ได้กล่าวไว้แล้ว ชาวแอ๊ดเวนตีสได้รวมตัวกันในช่วงเวลาสั้นๆ ด้วยความเชื่อว่าประตูแห่งความเมตตาได้ปิดลงแล้ว”¹⁵

GSAM 222.1ในคำอ้างอิงนี้ นางไวท์ได้ชี้แจงจุดยืนของกลุ่มแอ๊ดเวนตีสวันแรก เธอไม่ได้แม้แต่จะบ่งชี้ว่าเธอเชื่อในสิ่งนั้น ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น หลักคำสอนนี้ถูกสอนขึ้นครั้งแรกโดยโจเซฟ เทอร์เนอร์ ที่เมืองปารีส รัฐเมน นางไวท์ (เมื่อนั้นยังเป็นมิสฮาร์มอน) ได้พบกับโจเซฟ เทอร์เนอร์ ณ สถานที่ดังกล่าวในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1845 และได้ยินเขาประกาศหลักคำสอนว่า “ชาวแอ๊ดเวนตีสต้องไม่ทำงานใช้แรงกายอีกต่อไป และไม่มีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาปอีกต่อไป” และได้บอกเขาอย่างชัดเจนว่าเขากำลัง “สอนหลักคำสอนที่ผิด; ว่ายังมีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาป และสำหรับผู้ที่ยังไม่ได้ปฏิเสธความจริงด้วยความเข้าใจ”

GSAM 222การคัดค้านทฤษฎี “ไม่มีความเมตตา”

GSAM 222.2เจ. เอ็น. แอนดรูว์ส ซึ่งอาศัยอยู่ที่เมืองปารีส รัฐเมน ในปี ค.ศ. 1844 และ 1845 และผู้ที่เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงวิถีชีวิตของผู้คนในท้องถิ่นนั้น รวมถึงวิถีชีวิตของโจเซฟ เทอร์เนอร์ ผู้สอนว่าไม่มีความเมตตาอีกต่อไปสำหรับผู้ทำบาป ได้กล่าวถึงจุดยืนของมิสฮาร์มอนในเรื่องนี้ในขณะนั้นว่า “แทนที่นิมิตจะนำพวกเขาให้รับเอาทัศนคตินี้ มันกลับช่วยแก้ไขผู้ที่ยังคงยึดมั่นในทัศนคตินี้อยู่”¹⁶

GSAM 222.3มิสฮาร์มอนได้เดินทางมาเยือนเมืองปารีส รัฐเมน เป็นครั้งที่สอง ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1845 เกี่ยวกับการเยือนครั้งนี้ ข้าพเจ้าจะอ้างคำพูดของนางทรูสเดล ซึ่งขณะนั้นอาศัยอยู่ในเมืองปารีส เธอกล่าวว่า:—

GSAM 222.4“ระหว่างการเยือนของมิสฮาร์มอนที่เมืองปารีส รัฐเมน ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1845 ฉันได้เล่าให้เธอฟังรายละเอียดเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของฉันคนหนึ่ง ซึ่งพ่อของเธอได้ห้ามไม่ให้เธอเข้าร่วมการประชุมของเรา ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ปฏิเสธแสงสว่าง เธอตอบด้วยรอยยิ้มว่า ‘พระเจ้าไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นว่าไม่มีทางรอดสำหรับคนเช่นนั้น มีเพียงผู้ที่ได้รับแสงสว่างแห่งความจริงแล้วแต่ปฏิเสธมันโดยรู้ตัวเท่านั้น’”¹⁷

GSAM 222.5เธอยังกล่าวถึงการเยือนครั้งที่สามของมิสฮาร์มอนไปยังเมืองปารีส ในปี ค.ศ. 1846 ดังนี้:—

GSAM 222คำตำหนิอีกครั้งต่อทฤษฎีที่ผิด

GSAM 222.6“อีกเหตุการณ์หนึ่งที่ควรกล่าวถึงคือนิมิตที่ได้รับในปี ค.ศ. 1846 ที่เมืองปารีส รัฐเมน มิสฮาร์มอนได้รับนิมิตว่า เมื่อซาตานไม่สามารถขัดขวางผู้มีใจซื่อสัตย์ไม่ให้ปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่ เขาจะใช้ความสามารถของตนผลักดันพวกเขาให้ก้าวข้ามหน้าที่ไป พี่น้องหญิงผู้หนึ่งได้ไปบอกกับคริสตจักรต่าง ๆ ว่าพระเจ้าได้ทรงปฏิเสธพวกเขา เพราะพวกเขาได้ปฏิเสธข้อความที่ส่งมาจากสวรรค์เพื่อช่วยพวกเขาให้รอด มิสฮาร์มอนได้รับการเปิดเผยว่าข้อความของเธอไม่มีความจริงเลย เพราะยังมีหลายคนในคริสตจักรที่ยังจะยอมรับความจริง; ว่าทูตสวรรค์ที่ดีจะยังทำงานเพื่อวิญญาณในคริสตจักรเหล่านั้น และเมื่อพวกเขาทำเช่นนั้น พวกเขา [ทูตสวรรค์] จะทิ้งพี่น้องคนนี้ พร้อมทั้งข้อความของเธอ [หมายถึงข้อความ ‘ไม่มีความเมตตา’] ไว้ข้างนอกประตู”¹⁸

GSAM 223ไม่มีความขัดแย้ง

GSAM 223.1เนื่องจากมีบางคนที่พยายามอย่างกระตือรือร้นเพื่อพิสูจน์ว่านางไวท์เคยสอนทฤษฎี “ไม่มีความเมตตาอีกต่อไปสำหรับผู้ทำบาป” แต่ปัจจุบันกลับสอนในทางตรงกันข้าม ฉันจะนำเสนอคำรับรองจากผู้ที่รู้จักงานของเธอตั้งแต่ปี ค.ศ. 1845 เกี่ยวกับความพยายามของเธอในการนำผู้ทำบาปให้กลับใจ คำแถลงต่อไปนี้มาจากไอรา แอ็บบี้ จากเมืองบรูคฟิลด์ อำเภอเมดิสัน รัฐนิวยอร์ก:—

GSAM 223.2“ระหว่างปี ค.ศ. 1846 ถึง 1850 พี่ไวท์และนางไวท์ได้มาที่บ้านเรา และแสดงความกระตือรือร้นอย่างยิ่งต่อเด็กๆ และผู้ที่ยังไม่ปฏิเสธความจริง พวกเขาทำงานเพื่อวิญญาณที่ยังไม่กลับใจ และผมไม่เคยจำได้ว่าเคยได้ยินนางไวท์กล่าวว่าไม่มีความหวังสำหรับผู้ที่หันหลังกลับจากความเชื่อและผู้ที่ยังไม่ปฏิเสธความจริง”¹⁹

GSAM 223คำพยานของชาวแอ๊ดเวนตีสวันแรก

GSAM 223.3ส่วนที่ชาวแอ๊ดเวนตีสวันแรกในนิวอิงแลนด์รู้เกี่ยวกับหลักคำสอนประตูปิดอย่างสุดโต่งนั้น ให้จดหมายต่อไปนี้มาเป็นพยาน:—

GSAM 223.4“ระหว่างวันที่ 5 ถึง 9 สิงหาคม ค.ศ. 1891 ผมได้จัดการอภิปรายกับศาสนาจารย์ไมลส์ แกรนท์ ที่เมืองบรูคสตัน ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรประมาณ 30,000 คน การอภิปรายจัดขึ้นในเต็นท์ขนาดใหญ่ และมีนายจอห์น บาร์เบอร์ อดีตประธานสภาเมือง เป็นประธานการอภิปราย เมืองนี้อยู่ห่างจากบอสตันประมาณ 20 ไมล์ การอภิปรายมีหัวข้อเกี่ยวกับวันสะบาโต แต่นายแกรนต์พยายามดึงเรื่องประสบการณ์ของนางไวท์ในงานนี้เข้ามาในการอภิปรายด้วย เขาได้กล่าวหาว่า ‘เธอได้รับการเปิดเผยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1844 ว่าช่วงเวลาแห่งการให้โอกาสได้ผ่านพ้นไปแล้ว และไม่มีความเมตตาใดเหลืออยู่สำหรับผู้ทำบาปอีกต่อไป’”

GSAM 224.1“ในการตอบกลับ ผมได้บอกเขาว่า ชาวแอ๊ดเวนตีสวันแรกเกือบทั้งหมดเคยมีจุดยืนนั้นมาก่อนที่เราจะแยกตัวจากพวกเขา และแทนที่นางไวท์จะสนับสนุนจุดยืนนั้น สิ่งแรกๆ ที่เธอได้รับการเปิดเผยคือจุดยืนนั้น ‘ผิด’ และยังคงมีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาปอยู่ ผมกล่าวว่า ‘เรื่องนี้จริง และศาสนาจารย์แกรนท์ก็รู้ดีว่าเป็นเช่นนั้น’ เมื่อผมกล่าวเช่นนี้ ชาวแอ๊ดเวนตีสวันแรกจำนวนมากที่อยู่หน้าผม [กลุ่มนั้นคิดเป็นส่วนไม่น้อยของเต็นท์ใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คน] ก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นและยืนยันว่าคำกล่าวนั้นเป็นความจริง พอจะกล่าวได้ว่า ศาสนาจารย์แกรนท์ไม่ได้กล่าวถึงประเด็นนั้นอีกในการอภิปราย” ลงนาม “จอร์จ อี. ไฟฟีลด์, เซาท์แลนคาสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์, 6 ธันวาคม 1895.”

GSAM 224นางไวท์ ผู้แสวงหาความรอดของผู้บาปอยู่เสมอ

GSAM 224.3ข้อเท็จจริงต่อไปนี้ยิ่งพิสูจน์ว่า นางไวท์ได้ทุ่มเททำงานเพื่อการกลับใจของผู้บาปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1844 จนถึงปัจจุบัน: นางและศาสนาจารย์ไวท์ได้จัดการประชุมที่บ้านของอัลเบิร์ต เบลเดน ที่ร็อกกี้ ฮิลล์ รัฐคอนเนติคัต เริ่มตั้งแต่วันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1848 ในการประชุมครั้งนี้ ได้มีการทุ่มเททำงานเพื่อผู้บาปจากโลกภายนอก ศาสนาจารย์ไวท์และภรรยาได้แสดงความสนใจเป็นพิเศษต่อวิญญาณเหล่านั้น ในประเด็นนี้ เราจะนำเสนอคำพยานของบุคคลหนึ่งในกลุ่มนี้ ซึ่งได้รับการบัพติศมาโดยมือของศาสนาจารย์ไวท์ จอห์น วาย. วิลค็อกซ์ ได้เขียนจากเมืองเคนซิงตัน รัฐคอนเนติคัต เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1891 ว่า:—

GSAM 224.4“ผมได้รับการนำเข้าสู่ความจริงในช่วงที่การประชุมจัดขึ้นในห้องที่ยังไม่เสร็จของบ้านพี่เอ. เบลเดน ที่ร็อกกี้ฮิลล์ รัฐคอนเนติคัต การที่ผมได้รับแสงสว่างแห่งความจริงในปัจจุบันนั้น เป็นผลจากความพยายามของพี่ไวท์และนางไวท์ ผมได้รับการบัพติศมาไม่นานหลังจากนั้นโดยพี่ไวท์ แต่หากไม่ได้รับกำลังใจและพลังจากท่านทั้งสอง ผมก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะกล้าคิดหรือรู้สึกว่าได้รับการยอมรับจากพระเจ้าหรือไม่ ท่านทั้งสองมีความห่วงใยผมอย่างลึกซึ้ง และทุ่มเททำงานเพื่อช่วยเหลือผม”

GSAM 225.1ศาสนาจารย์ไวท์ได้กล่าวถึงการประชุมนั้นในจดหมายถึงสต็อกบริดจ์ โฮว์แลนด์ ที่ท็อปแชม รัฐเมน ว่า “พี่เบทส์ได้นำเสนอพระบัญญัติอย่างชัดเจนมาก และความสำคัญของพวกมันถูกเน้นย้ำด้วยคำพยานที่ทรงพลังมาก คำสอนนั้นมีผลในการเสริมสร้างผู้ที่อยู่ในความจริงแล้ว และปลุกผู้ที่ยังไม่ตัดสินใจอย่างเต็มที่”

GSAM 225การทำงานเพื่อผู้บาปในเมืองออสเวโก รัฐนิวยอร์ก

GSAM 225.2ในปี ค.ศ. 1849 ศาสนาจารย์เจมส์ ไวท์ และภรรยาของเขาได้ทำงานในเมืองออสเวโก รัฐนิวยอร์ก ในการประชุมเหล่านั้น ไฮรัม แพทช์ และมิส เบนสัน ซึ่งกำลังหมั้นหมายกัน ได้กลับใจมาหาพระเจ้าและความจริงในปัจจุบัน

GSAM 225.3ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1850 มีการจัดประชุมอีกครั้งที่เมืองออสเวโก ในนิตยสาร Present Truth ฉบับเดือนเมษายน ศาสนาจารย์ไวท์ได้กล่าวถึงการประชุมเหล่านั้นว่า:

GSAM 225.3“งานที่น่าสนใจมากกำลังดำเนินอยู่ท่ามกลางลูกหลานของกลุ่มผู้เหลือรอดในเมืองนี้ ความรอดของพวกเขาเป็นหัวข้อหลักในการประชุมของเราตลอดสองวันสะบาโตที่ผ่านมา และพระเจ้าได้ทรงอวยพรเราอย่างน่าอัศจรรย์ ความจริงได้ส่งผลดีต่อเราและต่อลูกๆ ของเราด้วย ในคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เราได้จัดการประชุมเพื่อประโยชน์พิเศษของพวกเขา และพระวิญญาณของพระเจ้าได้เทลงมาท่ามกลางเรา ลูกๆ ทุกคนได้ก้มหัวลงต่อหน้าพระเจ้า และดูเหมือนจะรู้สึกถึงความสำคัญของการรักษาพระบัญญัติ โดยเฉพาะพระบัญญัติข้อที่ห้า และการแสวงหาความรอดผ่านพระเยซูคริสต์ นี่เป็นหนึ่งในการประชุมที่น่าสนใจที่สุดที่ผมเคยได้เห็น”

GSAM 225.4ในนิตยสาร Present Truth ฉบับเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1849 ศาสนาจารย์ไวท์ได้เผยแพร่เรื่องราวของกลุ่มผู้เชื่อใหม่ที่ได้รับการบัพติศมา; และในฉบับสุดท้ายของนิตยสารนี้ในปี ค.ศ. 1850 มีเรื่องราวเกี่ยวกับการประชุมที่จัดขึ้นที่เมืองเวทส์ฟิลด์ รัฐเวอร์มอนต์ และการเข้าร่วมของเฮมัน เชอร์ชิลล์ ผู้ที่เพิ่งกลับใจจากโลกมาสู่ความเชื่อ เขาถูกกล่าวถึงในบทความนั้นว่า “พี่น้อง” จะเป็นไปได้อย่างไรหากไม่มีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาปอีกต่อไป?

GSAM 226คำพยานของผู้เป็นพยานยี่สิบเอ็ดคน

GSAM 226.1ในเรื่องนี้ เรานำเสนอคำให้การที่ลงนามในปี ค.ศ. 1888 โดยบุคคล 21 คน ซึ่งทุกคนล้วนเคยมีส่วนร่วมในขบวนการการเสด็จมาครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1844 และคุ้นเคยกับการเกิดขึ้นของข้อความทูตสวรรค์องค์ที่สาม ทุกคนล้วนอยู่ในขบวนการนี้ก่อนปี ค.ศ. 1851 โดยส่วนใหญ่ได้เกี่ยวข้องกับคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสมาตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นของข้อความนี้:—

GSAM 226.2“เรา ผู้ลงนามด้านล่างนี้ ซึ่งเคยรู้จักดีกับขบวนการรอคอยการเสด็จมาของพระคริสต์ในปี ค.ศ. 1844 เมื่อเวลาที่กำหนดผ่านพ้นไป และได้ยอมรับความจริงของข้อความทูตสวรรค์องค์ที่สามตั้งแต่ปี ค.ศ. 1850 จึงลงนามด้วยความยินดีในคำแถลงต่อไปนี้เกี่ยวกับหลักคำสอนเรื่องประตูที่ปิด ซึ่งผู้เชื่อในข้อความทูตสวรรค์องค์ที่สามยึดถือมาตั้งแต่เวลาที่ข้อความนี้เกิดขึ้นจนถึงวันที่กล่าวถึงล่าสุด และต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

GSAM 226.3“พวกเขาเชื่อตามความสอดคล้องกับหนังสือวิวรณ์ 3:7, 8 และพระคัมภีร์อื่น ๆ ว่า เมื่อครบ 2,300 วันตามดาเนียล 8:14 พระคริสต์ได้เสร็จสิ้นงานของพระองค์ในห้องแรกแห่งวิหารสวรรค์ และเปลี่ยนการรับใช้ของพระองค์ไปยังห้องศักดิ์สิทธิ์ที่สุด พร้อมทั้งเริ่มงานการพิพากษา ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ของพระองค์ในด้านการนี้กับแผนการความรอดเปลี่ยนแปลงไป นี่คือประตูที่เปิดและประตูที่ปิด

GSAM 226.4“พวกเขาเชื่อว่าผู้ที่ได้รับแสงสว่างที่ชัดเจนเกี่ยวกับข้อความของทูตสวรรค์องค์แรก แต่กลับหันหลังให้และคัดค้านอย่างรุนแรง จะถูกพระเจ้าปฏิเสธ แต่พวกเขาไม่เชื่อว่าผู้ที่ยังไม่ได้รับแสงสว่าง หรือผู้ที่ยังไม่ถึงวัยที่ต้องรับผิดชอบก่อนปี ค.ศ. 1844 หากพวกเขาแสวงหาพระเจ้าด้วยใจที่ซื่อสัตย์ จะถูกปฏิเสธ

GSAM 226.5“แม้ว่าพวกเขาจะเชื่อร่วมกับวิลเลียม มิลเลอร์ และกลุ่มแอ๊ดเวนตีสส่วนใหญ่ทันทีหลังจากที่เวลาที่กำหนดผ่านพ้นไป ว่างานของพวกเขาสำหรับโลกนี้ได้เสร็จสิ้นแล้ว และว่าพระเจ้าจะเสด็จมาในไม่ช้า แต่หลังจากที่แสงสว่างเกี่ยวกับสถานบริสุทธิ์และข้อความที่สามได้อธิบายความผิดหวังของพวกเขาแล้ว พวกเขาก็ไม่เชื่อว่าความเมตตาได้หมดสิ้นไปแล้ว ยกเว้นสำหรับผู้ที่ปฏิเสธแสงสว่างนั้น”

GSAM 227.1ลงนามว่า “เจ. บี. สวีต, เซาท์ แซกินอว์, รัฐมิชิแกน; ซามูเอล มาร์ติน, เวสต์รินดจ์, รัฐนิวแฮมป์เชียร์; ไอรา แอบบี้, นอร์ท บรูคฟิลด์, นิวยอร์ก; นาง อาร์. บี. แอบบี้, นอร์ท บรูคฟิลด์, นิวยอร์ก; นาง ไดอานา แอบบี้, นอร์ท บรูคฟิลด์, นิวยอร์ก; นาง แอล. บี. แอบบี้, นอร์ท บรูคฟิลด์, นิวยอร์ก; เฮแมน เอส. เกอร์นีย์, เมมฟิส, มิชิแกน; แอนน์ อี. เกอร์นีย์, เมมฟิส, มิชิแกน; วิลเลียม กิฟฟอร์ด, เมมฟิส, มิชิแกน; นางแมรี เอส. เชส, แบทเทิลครีก, มิชิแกน; เอส. เอ็ม. โฮว์แลนด์, แบทเทิลครีก, มิชิแกน; นางเอฟ. เอช. ลันท์, แบทเทิลครีก, มิชิแกน; นางเมโลรา เอ. แอชลีย์, แบทเทิลครีก, มิชิแกน; นางแคโรไลน์ เอ. ดอดจ์, แบทเทิลครีก, มิชิแกน; นางซาราห์ บี. วิปเปิล, แบทเทิลครีก, มิชิแกน; นางอูเรียห์ สมิธ, แบทเทิลครีก, มิชิแกน; นางพอลีนา อาร์. เฮลิแกส, โมลีน, แคนซัส; อาร์. จี. ล็อกวูด, เซนต์เฮเลนา, แคลิฟอร์เนีย; นางอาร์. จี. ล็อกวูด, เซนต์เฮเลนา, แคลิฟอร์เนีย; รูเบน โลเวลแลนด์, นอร์ท ไฮด์ พาร์ค, เวอร์มอนต์; นางเบลินดา โลเวลแลนด์, นอร์ท ไฮด์ พาร์ค, เวอร์มอนต์”

GSAM 227นิมิตที่ถูกเข้าใจผิด

GSAM 227.2มีความพยายามที่จะตีความนิมิตที่นางไวท์ได้รับ ณ เมืองท็อปแชม รัฐเมน เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1849 ให้เป็นคำสอนที่ผิดพลาดว่า ไม่มีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาปอีกต่อไป นิมิตนี้ได้รับการประทานขึ้นพอดีกับช่วงที่ “เสียงเคาะที่โรเชสเตอร์” (ลัทธิวิญญาณนิยม) กำลังเริ่มแพร่หลาย นางไวท์เห็นว่าสัญญาณและสิ่งมหัศจรรย์ที่ลึกลับ รวมถึงการปฏิรูปที่ผิดพลาด จะเพิ่มขึ้นและแพร่กระจายออกไป การปฏิรูปเหล่านี้ไม่ใช่การปฏิรูปจากความผิดพลาดสู่ความจริง (เธอไม่ได้กล่าวว่าจะไม่มีการปฏิรูปเช่นนั้นเลย แต่ประเภทที่เธอเห็น ซึ่งใช้ความอิทธิพลของมนุษย์นั้นเป็นเช่นนั้น) แต่เป็นการปฏิรูปจากแย่ไปสู่แย่ยิ่งขึ้น เพราะผู้ที่อ้างว่าได้เปลี่ยนแปลงใจนั้น เพียงแต่สวมใส่เครื่องแต่งกายทางศาสนาเพื่อปกปิดความชั่วร้ายของใจที่ชั่วร้ายเท่านั้น บางคนดูเหมือนจะกลับใจจริง จึงสามารถหลอกลวงประชากรของพระเจ้าได้; แต่หากสามารถมองเห็นใจของพวกเขาได้ ใจของพวกเขาก็จะยังคงดำมืดเหมือนเดิม

GSAM 227.3เธอจึงกล่าวว่า: “ทูตสวรรค์ผู้ติดตามฉันสั่งให้ฉันมองหาความทุกข์ทรมานของจิตวิญญาณสำหรับผู้ทำบาปอย่างที่เคยมีมา ฉันได้มองดู แต่ไม่เห็นมัน เพราะเวลาแห่งความรอดของพวกเขาได้ผ่านพ้นไปแล้ว”²⁰

GSAM 228.1มีผู้อ้างว่านิมิตนี้สอนว่าไม่มีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาปอีกต่อไป แต่เราถามว่า จะเป็นไปได้อย่างไรเมื่อเธอได้คัดค้านหลักการนั้นตั้งแต่แรกที่โจเซฟ ทูร์เนอร์ สอนมันในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1845 และได้ทำงานอย่างจริงจังมาโดยตลอดเพื่อการกลับใจและความรอดของผู้ทำบาป?

GSAM 228.2ใน Supplement to Experience and Views ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1854 นางไวท์กล่าวว่า “การ ‘ปฏิรูปที่ผิด’ ที่กล่าวถึงนั้น ยังจะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น นิมิตนี้เกี่ยวข้องโดยเฉพาะกับผู้ที่ได้รับฟังและปฏิเสธแสงสว่างของหลักคำสอนเกี่ยวกับการเสด็จมา พวกเขาถูกมอบให้ตกอยู่ในการหลงผิดอย่างรุนแรง ผู้เช่นนี้จะไม่มีความ ‘ทุกข์ทรมานของจิตวิญญาณเพื่อผู้บาป’ อย่างที่เคยมีมา”²¹

GSAM 228.3ฝ่ายตรงข้ามอ้างว่ารู้มากกว่าตัวนางไวท์เองเกี่ยวกับสิ่งที่นางเห็นในนิมิตนี้ ขอให้เราพิจารณาเรื่องนี้สักครู่ในบริบทของคำอธิบายของพวกเขา คือว่านางกำลังมองเห็นสภาพของผู้บาปแทนที่จะเป็นกลุ่มผู้ฟื้นฟูศาสนา ดังนั้นนางจึงมองไปที่ผู้บาปเพื่อค้นหา “ความทุกข์ใจของจิตวิญญาณเพื่อผู้บาป” แต่กลับไม่เห็นมัน ใครเคยพบความทุกข์ใจของจิตวิญญาณเพื่อผู้บาปได้เพียงจากการมองผู้บาปเท่านั้น? แต่เราถามว่า แล้วบุคคลที่กล่าวถึงในคำพยานข้างต้น ซึ่งใช้เพียงอิทธิพลของมนุษย์และศาสตร์เมสเมอร์เพื่อดึงดูดผู้เปลี่ยนใจ และเรียกมันว่างานของพระวิญญาณของพระเจ้า เป็นอย่างไร? ผู้คัดค้านเหล่านี้ ซึ่งกระตือรือร้นที่จะแสดงให้เห็นว่านางไวท์สอนทฤษฎี “ประตูปิด” ที่สุดโต่ง พร้อมที่จะยอมรับหรือไม่ว่าผู้ฟื้นฟูเหล่านี้เป็นบุคคลที่ศักดิ์สิทธิ์ และกำลังดึงดูดผู้เปลี่ยนใจที่แท้จริง?

GSAM 228.4สำหรับทุกจิตใจที่เปิดรับความจริงแล้ว ก็เห็นได้ชัดว่า กลุ่มบุคคลที่ถูกกล่าวถึงในบริบทนี้ คือผู้ที่อ้างว่ามีความทุกข์ใจอย่างแท้จริง แต่ในความเป็นจริง พวกเขากลับปฏิเสธแสงสว่างและความจริง และใช้การสะกดจิตเพื่อดึงดูดผู้เชื่อใหม่ คนเช่นนี้ไม่อาจมีความทุกข์ใจอย่างแท้จริงต่อผู้บาปได้ เมื่อตัวพวกเขาเองก็เป็นผู้ที่ถูกกำหนดให้พินาศ เพราะ “เวลาแห่งความรอดของพวกเขา [ของตนเอง] ได้ผ่านพ้นไปแล้ว”

GSAM 229.1จากนิมิตของนางไวท์เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1849 บางคนได้พยายามสรุปว่านิมิตนั้นสอนว่าไม่มีความเมตตาสำหรับผู้ทำบาปอีกต่อไป แต่เราได้แสดงให้เห็นแล้วว่าในปี ค.ศ. 1845 ที่เมืองปารีส รัฐเมน นางได้สอนว่ามีความเมตตาสำหรับทุกคนที่ยังไม่ปฏิเสธแสงสว่างและความจริงโดยรู้ตัวและเข้าใจ ในนิมิตที่ได้รับ ณ สถานที่เดียวกันในปี ค.ศ. 1846 ได้แสดงให้เห็นว่าพระเจ้ามี “ประชาชนในคริสตจักรที่ยังไม่ปฏิเสธความจริง” สำหรับบุคคลเหล่านั้นที่คิดต่างออกไป ก็ได้รับการตักเตือนว่า ทูตสวรรค์ของพระเจ้าจะยังคงทำงานเพื่อพวกเขา และเมื่อทูตสวรรค์เหล่านั้นทำงานแล้ว ผู้ที่กล่าวร้ายต่อคนเหล่านั้นจะถูกทิ้งไว้ข้างนอก

GSAM 229.2อีกครั้ง ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1848 ศาสนาจารย์ไวท์และภรรยาของท่านกำลังทำงานที่ร็อกกี้ฮิลล์ รัฐคอนเนติคัต เพื่อนำผู้บาปให้กลับใจ ซึ่งทั้งหมดนี้พิสูจน์ว่านิมิตเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1849 สอดคล้องกับนิมิตที่ได้รับในเมืองปารีส รัฐเมน เมื่อปี ค.ศ. 1846 และกับแนวทางที่ผู้รับใช้ของพระเจ้าเหล่านี้ได้ดำเนินมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1848

GSAM 229ผู้ก่อการฟื้นฟูเท็จถูกปราบปราม

GSAM 229.3นิมิตนี้ได้รับการเผยแพร่ครั้งแรกในรัฐคอนเนติคัต ในปี ค.ศ. 1849 มีผู้รับใช้พระเจ้าท่านหนึ่งกำลังทำงานอย่างจริงจังที่นั่นเพื่อดึงดูดผู้กลับใจ แม้กระทั่งอ้างว่าตนมีของประทานการพูดภาษาแปลกๆ เขากำลังพยายามสร้างอิทธิพลต่อกลุ่มผู้รักษาวันสะบาโตเล็กๆ ที่ร็อกกี้ฮิลล์ โดยเรียกหนึ่งในกลุ่มนั้นว่า “ผู้บริสุทธิ์ที่รักของพระเจ้า” ต่อหน้าเขา นางไวท์ได้รับนิมิตที่แสดงให้เห็นถึงธรรมชาติที่หลอกลวงของงานของเขา และว่า “นักบุญที่รัก” ของเขากำลังดำเนินทางที่ไม่สอดคล้องกับบัญญัติข้อที่เจ็ด ผู้หญิง “นักบุญ” นี้ปฏิเสธข้อกล่าวหา และผู้รับใช้พระเจ้านั้นได้อ้อนวอนอย่างหนักแน่น เพื่อขอความเห็นใจต่อ “นักบุญผู้น่าสงสารของพระเจ้า” ตามที่เขาเรียกเธอ ในคืนถัดมา หญิงสาวคนนี้ถูกโรคโคลีรา โมร์บัสโจมตี และคิดว่าตนเองจะตาย เธอจึงเรียกนางไวท์มา และสารภาพว่าสิ่งที่ถูกเปิดเผยเกี่ยวกับตนเองเป็นความจริง; ว่าตนเองมีความผิดตามอย่างที่นางไวท์ได้กล่าวไว้ ดังนั้น ผู้ทำงานเท็จนี้จึงล้มเหลวในการหลอกลวงกลุ่มนั้น และธรรมชาติของงานของเขาถูกเปิดเผย ซึ่งทำให้ความพยายามของเขาในสถานที่นั้นต้องยุติลงทันที

GSAM 230ผู้ก่อการฟื้นฟูศาสนาปลอมอีกคนในเมืองออสเวโก รัฐนิวยอร์ก

GSAM 230.1เพื่อเป็นตัวอย่างเพิ่มเติมของหลักการที่กล่าวไว้ในคำพยานข้างต้น และเพื่อแสดงให้เห็นว่าศาสนาจารย์ไวท์และภรรยาของท่านยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งในช่วงปี ค.ศ. 1849-50 เพื่อนำผู้บาปให้กลับใจ เราขอนำเสนอข้อเท็จจริงต่อไปนี้ ซึ่งได้รับการเล่าให้ฟังโดยเอลิอัส กูดวิน และสมาชิกคริสตจักรยุคแรกในเมืองออสเวโก รัฐนิวยอร์ก:—

GSAM 230.2ในขณะนั้น (ปี ค.ศ. 1849) มีชายหนุ่มชื่อ ไฮรัม แพทช์ อาศัยอยู่ในพื้นที่ดังกล่าว เขาได้หมั้นหมายกับหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งต่อมาไม่นานเขาก็แต่งงานกับเธอ ทั้งคู่ยังไม่ได้กลับใจ แต่ได้เข้าร่วมการประชุมที่จัดขึ้นโดยศาสนาจารย์ไวท์และภรรยาของเขา และเกือบจะถูกชักจูงให้กลายเป็นคริสเตียนแล้ว ในช่วงเวลานั้น การฟื้นฟูทางจิตวิญญาณได้เริ่มต้นขึ้นในหนึ่งในคริสตจักรที่เมืองออสเวโก ไม่ใช่โดยคณะศิษยาภิบาล แต่โดยสมาชิกฆราวาสผู้มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นผู้ดูแลเงินกองทุนของเขต ชายผู้นี้ดูมีความกระตือรือร้นอย่างมาก และประกาศว่าเขามีภาระหนักใจต่อผู้บาป เขาจะบีบมือขณะอธิษฐานเผื่อผู้ยังไม่เชื่อ ดูเหมือนว่าเขาอยู่ในความทุกข์ใจอย่างยิ่งเนื่องจากสภาพที่หลงทางของพวกเขา

GSAM 230.3นายแพทช์และคู่หมั้นของเขาได้ไปร่วมการประชุมฟื้นฟูเหล่านี้ และกำลังลังเลว่าจะตัดสินใจอย่างไร พวกเขาอยู่ร่วมในครั้งหนึ่งที่นางไวท์ได้รับนิมิต ซึ่งเธอถูกชี้ให้ดูโฮเชยา 5:6, 7 ที่เขียนว่า “เขาจะไปแสวงหาพระเยโฮวาห์ ด้วยนำเอาฝูงแพะแกะฝูงวัวไป ​แต่​เขาจะหาพระองค์​ไม่​​พบ​ ​พระองค์​ทรงจากเขาไปแล้ว เขาได้ทรยศต่อพระเยโฮวาห์ เพราะเขาเกิ​ดลูกนอกรีต ​บัดนี้​วันขึ้นค่ำจะผลาญเขาเสียพร้อมกับไร่นาของเขา” เธอได้รับการเปิดเผยว่าผู้ที่จัดงานฟื้นฟูนี้ไม่ได้อยู่ในความถูกต้องกับพระเจ้า และว่าพวกเขาไม่มีความห่วงใยที่แท้จริงต่อวิญญาณของผู้บาป

GSAM 231คำพยากรณ์ถึงการล้มเหลว

GSAM 231.1แล้วเธอก็กล่าวกับนายแพทช์ว่า “ฉันได้รับคำสั่งให้บอกคุณว่า ในกรณีนี้ คำกล่าวในข้อความพระคัมภีร์จะเป็นจริงตามตัวอักษร รอหนึ่งเดือน คุณจะรู้ด้วยตัวเองถึงลักษณะนิสัยของบุคคลที่เข้าร่วมการฟื้นฟูนี้ และผู้ที่อ้างว่ามีความกังวลอย่างลึกซึ้งต่อผู้บาป” นายแพทช์ตอบว่า “ฉันจะรอ”

GSAM 231.2ภายในสองสัปดาห์นับจากเวลาที่นิมิตนี้เกิดขึ้น ผู้ดูแลการเงินดังกล่าว ซึ่งอ้างว่ามีความทุกข์ใจอย่างลึกซึ้งต่อผู้บาป ได้เกิดเส้นเลือดในท้องแตกจากความทุกข์ทรมานที่แสร้งทำ จนต้องถูกนำตัวไปนอนบนเตียงเนื่องจากเสียเลือดมาก งานของสำนักงานผู้ดูแลการเงินต้องถูกมอบหมายให้นายอำเภอของเขต ซึ่งร่วมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งได้ตรวจสอบยอดเงินที่ปรากฏในสมุดบัญชีของผู้ดูแลการเงิน แล้วนับเงินเพื่อเตรียมรับช่วงงาน แต่เมื่อตรวจสอบแล้ว กลับพบว่าเงินขาดไปจำนวน $1,000 พอดี

GSAM 231.3สำหรับนายอำเภอและตำรวจท้องถิ่นแล้ว ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ที่ชายผู้ทุ่มเทในการฟื้นฟูศาสนาอย่างจริงจังเช่นนี้ จะมีความผิดในการนำเงินไปใช้ พวกเขาคิดว่าเขาคงได้จ่ายเงินออกไปแล้ว แต่ลืมบันทึกการจ่ายเงินลงในสมุดบัญชีอย่างถูกต้อง หรือบางทีเขาอาจได้ฝากเงินไว้ในธนาคาร แต่เงินนั้นยังไม่ปรากฏในบัญชีที่อยู่ในตู้เซฟ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องขอคำอธิบายที่น่าพอใจจากเขา แต่ต้องทำด้วยความระมัดระวัง เพราะหากเขามีเงินนั้น เขาจะพยายามซ่อนมันไว้อย่างแน่นอน ดังนั้น จึงตกลงกันว่าหนึ่งในพวกเขาจะไปก่อนและซ่อนตัวในโรงเก็บของด้านหลังบ้าน เพื่อเฝ้าดูประตูหลังในกรณีที่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในขณะที่นายอำเภอจะเข้าทางประตูหน้า เมื่อนายอำเภอเดินเข้าใกล้บ้านและเข้าทางประตูหน้า เขาเห็นชุดของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินออกจากประตูหลัง ผู้ชายในโรงเก็บของเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินไปอย่างรวดเร็วสู่กองหิมะ ขุดหลุมในหิมะ และวางสิ่งของบางอย่างลงที่นั่น ก่อนจะกลบด้วยหิมะ แล้วกลับเข้าบ้าน

GSAM 232.1นายอำเภอเดินมาข้างเตียงของผู้ดูแลเงิน และหลังจากสอบถามถึงสภาพสุขภาพของเขาแล้ว ก็บอกเป็นนัยถึงความสับสนในสำนักงาน โดยเสนอว่าเขาอาจสามารถอธิบายปัญหานี้ได้ ผู้ชายคนนั้นซึ่งกำลังตื่นตระหนกอย่างมาก ยกมือขึ้นสู่ท้องฟ้า และเรียกพระเจ้าเป็นพยานว่าเขาไม่รู้เรื่องเงินนั้นเลย ในขณะนั้น ภรรยาเดินเข้ามา และถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น และทำไมสามีของเธอถึงตื่นเต้นมากขนาดนี้ ชายคนนั้นตอบว่า “พวกเขาคิดว่าเรามีเงินของพวกเขา” ภรรยาจึงยกมือขึ้นในท่าทางเดียวกัน และเรียกพระเจ้าเป็นพยานว่าพวกเขาไม่มีเงินนั้น และยิ่งไปกว่านั้น ก็ไม่รู้เรื่องเงินนั้นเลย ทันทีที่เธอพูดจบประโยคนี้ ตำรวจที่รีบวิ่งจากที่ซ่อนตัวไปยังกองหิมะเมื่อเธอเดินเข้าบ้าน ก็เข้ามาแทรกด้วยคำพูดว่า “ท่านครับ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ผมเห็นท่านวิ่งออกจากบ้านแล้ววางสิ่งนี้ลงบนกองหิมะ และนี่คือถุงเงินที่หายไป ซึ่งมีเครื่องหมาย $1,000 ติดอยู่”

GSAM 232.2อย่างที่คาดไว้ การฟื้นฟูทางจิตวิญญาณนั้นล่มสลายลงทันที นายแพทช์และคู่หมั้นของเขา หลังจากทราบถึงนิสัยของผู้ที่นำการฟื้นฟูทางจิตวิญญาณนั้น ก็ยืนหยัดเพื่อความจริง และเข้าร่วมกับคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ซึ่งพวกเขาเป็นสมาชิกที่สมควรของคริสตจักรนั้นจนกระทั่งวันสิ้นชีวิต

GSAM 232.3นิมิตนี้ ดังที่เห็นได้ชัดเจน ได้รับการประทานเพื่อประโยชน์และผลพิเศษแก่ผู้ยังไม่กลับใจ และส่งผลให้ผู้บาปกลับใจ ในขณะที่ผลกระทบโดยตรงของมันตกอยู่กับผู้ที่ตนเองเป็นผู้บาปและถูกองค์พระผู้เป็นเจ้าปฏิเสธเพราะความหน้าซื่อใจคดของพวกเขา พวกเขาได้ “ทรยศต่อพระเยโฮวาห์” โดยอ้างว่ามีความทุกข์ใจอย่างยิ่งต่อผู้บาป แต่กลับให้กำเนิด “ลูกแปลกหน้า” เท่านั้น

GSAM 232ผู้ทำงานที่เสแสร้งในเมืองแคมเดน รัฐนิวยอร์ก

GSAM 232.4ในจำนวนสถานที่ต่าง ๆ ที่ศาสนาจารย์และนางไวท์ได้ไปเยือนในช่วงฤดูหนาวปี ค.ศ. 1849-50 มีเมืองแคมเดน รัฐนิวยอร์ก ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองออสเวโกประมาณสี่สิบไมล์ ที่ซึ่งพวกเขายังคงอาศัยอยู่ ณ ที่นั้น เกี่ยวกับการพบปะครั้งนี้ นางไวท์กล่าวว่า:

GSAM 232.4“ก่อนที่จะไป ฉันได้เห็นกลุ่มผู้เชื่อเล็กๆ ที่ประกาศความจริงอยู่ที่นั่น และในหมู่พวกเขา ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่แสดงออกถึงความเคร่งครัดในศาสนาอย่างมาก แต่แท้จริงแล้วเธอเป็นผู้เสแสร้ง และกำลังหลอกลวงประชากรของพระเจ้า”²²

GSAM 233.1ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1884 ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังทำงานในรัฐนิวยอร์ก ข้าพเจ้าได้รับทราบรายละเอียดต่อไปนี้จากนายเพรสตัน ผู้ซึ่งเป็นผู้อาศัยอยู่ในเมืองแคมเดนในช่วงเวลาของการประชุมที่กล่าวถึงข้างต้น และเป็นผู้ที่ศาสนาจารย์ไวท์และภรรยาของเขาพักอาศัยอยู่ด้วยระหว่างการประชุมนั้น:—

GSAM 233.2“ผู้หญิงคนนี้สอนมุมมองสุดโต่งเกี่ยวกับเรื่องการชำระให้บริสุทธิ์ โดยกล่าวว่า มีสภาพความสมบูรณ์แบบที่สามารถบรรลุได้ ซึ่งเมื่อถึงจุดนั้น บุคคลนั้นจะอยู่เหนือพระบัญญัติของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง และเธออ้างว่าตนเองได้บรรลุถึงสภาพความสมบูรณ์แบบนั้นแล้ว ด้วยหลักคำสอนเรื่องความบริสุทธิ์นี้ เธอกำลังก่อความสับสนในจิตใจของสมาชิกบางคนของเราที่เมืองแคมเดน นางไวท์ได้รับการเปิดเผยว่า แม้ผู้หญิงคนนี้จะแสร้งทำตัวบริสุทธิ์ แต่ใจของเธอกลับมืดมิดไปด้วยบาป และในชีวิตจริง เธอก็เต็มไปด้วยความเสื่อมทราม

GSAM 233.3“ขณะที่อยู่ที่นี่ นางไวท์ได้รับนิมิตอีกครั้ง ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ซึ่งดูเหมือนจะมีความหนักใจในจิตวิญญาณอย่างมากต่อผู้ยังไม่กลับใจ; แต่นางไวท์บอกเธอว่านั่นไม่ใช่ความหนักใจในจิตวิญญาณที่แท้จริงต่อผู้บาป เพราะวิถีชีวิตของเธอเองนั้นทำให้เธอเองไม่ได้ยืนอยู่ในความถูกต้องต่อหน้าพระเจ้า ‘ดังนั้น,’ นายเพรสตันกล่าว, ‘สิ่งที่เรียกว่า นิมิตแคมเดน นั้นถูกนำไปใช้อย่างชัดเจนและเฉพาะเจาะจงกับกรณีของผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่กับสภาพของผู้บาปโดยทั่วไป และเราเข้าใจเช่นนั้นในขณะนั้น.’”

GSAM 233.4หลังจากที่นางไวท์เล่าถึงนิมิตของเธอแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า “พระเจ้าทรงรู้ใจฉัน และหากท่านได้เห็นใจฉัน ท่านจะเห็นว่ามันบริสุทธิ์และสะอาด” การประชุมจึงจบลงด้วยคำพูดนั้น แต่ไม่นานหลังจากนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็ป่วยหนัก และคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย เธอกล่าวว่า “ฉันต้องไปพบนางไวท์ ฉันมีเรื่องต้องสารภาพกับเธอ ฉันเคยบอกเธอว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ดี ว่าฉันบริสุทธิ์ แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น ฉันเป็นผู้หญิงชั่วร้าย ผู้ชายที่ฉันอยู่ด้วยนี้ไม่ใช่สามีของฉัน ฉันทิ้งสามีที่ดีไว้ในอังกฤษ และลูกเล็กหนึ่งคน แล้วหนีไปกับชายคนนี้ เราไม่เคยแต่งงานกันเลย ฉันได้แสร้งทำเป็นแพทย์ และขายยาที่ฉันสาบานในศาลว่าต้นทุนขวดละ 1 ดอลลาร์ แต่ความจริงแล้วต้นทุนเพียง 12 เซนต์ต่อขวด ฉันยังสาบานอีกว่าวัวตัวหนึ่งที่ขายให้ชายยากจนมีต้นทุน 30 ดอลลาร์ ทั้งที่ความจริงแล้วต้นทุนเพียง 20 ดอลลาร์เท่านั้น”²³

GSAM 234.1คำพูดของนางไวท์เกี่ยวกับ “ความทุกข์ทรมานของจิตวิญญาณเพื่อผู้บาป” นั้น เหมาะสมกับผู้แสร้งทำตัวเป็นคนดีที่เต็มไปด้วยความหน้าซื่อใจคดเช่นนี้ ไม่ใช่สำหรับผู้บาปทั่วไป เมื่อพิจารณาข้อเท็จจริงที่นำเสนอข้างต้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าหลักคำสอนเรื่อง “ไม่มีความเมตตาอีกต่อไป” สำหรับผู้บาป ถูกประณามอย่างเต็มที่ตั้งแต่เริ่มมีการประกาศครั้งแรกในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1845; และว่านางไวท์ได้ทำงานอย่างจริงจังเพื่อการกลับใจของผู้บาปมาโดยตลอดตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ใครจะเชื่อได้ว่าในปี ค.ศ. 1851 เมื่อผลงานของเธอที่มีชื่อว่า Experience and Views ได้รับการตีพิมพ์ เธอมีเจตนาจะสอนว่า “ไม่มีความรอดอีกต่อไปสำหรับผู้บาป”?

GSAM 234ผู้เชื่อว่าไม่มีความเมตตาอีกต่อไป

GSAM 234.2แม้กระทั่งในปี ค.ศ. 1848 ก็ยังมีบุคคลบางกลุ่มที่เชื่อว่าไม่มีความเมตตาอีกต่อไปสำหรับผู้ทำบาป อย่างไรก็ตาม บุคคลเหล่านี้ไม่ใช่สมาชิกของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส หนึ่งในกลุ่มนี้ ชื่อว่า สวีต อาศัยอยู่ในเมืองโรเชสเตอร์ รัฐนิวยอร์ก หลังจากที่ผมได้ประกาศความเชื่อต่อสาธารณะและรับบัพติศมาในกลุ่มแอ๊ดเวนตีสวันแรก ผมได้เข้าร่วมการประชุมในเต็นท์ที่เมืองคานันไดกัว รัฐนิวยอร์ก ซึ่งจัดขึ้นโดยศาสนาจารย์ เจ. ซี. ไบวอเตอร์ และ จอร์จ ดับเบิลยู. เบิร์นแฮม ชายคนนี้ชื่อสวีตก็อยู่ที่นั่น และแสดงความสงสัยอย่างจริงจังเกี่ยวกับความจริงแท้ของประสบการณ์ทางศาสนาของผม เพราะเขา “คิดว่าตอนนี้ไม่มีความเป็นไปได้ที่คนบาปจะกลับใจ”