Hoofstuk 11 — Die Tweede Engel se Boodskap

GSAM 171.1“EN daar het ’n ander engel gevolg en gesê: Babilon het geval, het geval, daardie groot stad, omdat sy al die nasies laat drink het van die wyn van die toornigheid van haar hoerery.”¹

GSAM 171.2“Toe sê die heer van die huis, terwyl hy kwaad is, vir sy dienaar: Gaan gou uit na die strate en stegies van die stad en bring die armes en die kreupeles en die lammes en die blindes hier in.”²

GSAM 171.3Die Here het deur sy dienaars die wêreld geroer met die boodskap: “Die uur van sy oordeel het gekom,”—’n boodskap waarop al sy belydende volk kon verenig het as hulle wou. Dit was die eerste roep tot die “huweliksmaal.” Dit was verkondig “aan die wat uitgenooi was.”³ Toe hierdie oproep met verskeie verskonings verwerp is, is ’n tweede oproep gegee, ooreenkomstig die boodskap van die tweede engel.⁴ Met hierdie oproep het die Here ’n volk afgesonder om uit te gaan tot by die einde van die tyd met die voortgaande lig van sy waarheid.

GSAM 171Die Tweede Roep tot die Bruiloftsmaal

GSAM 171.4Die tweede boodskap—die een wat volg op die oordeel-uur-roep—sê: “Babilon het geval, het geval, daardie groot stad, omdat sy al die nasies laat drink het uit die wyn van die toorn van haar hoerery.” En die tweede roep tot die maaltyd lui: “Gaan gou uit na die strate en stegies van die stad en bring hier in die armes, die kreupels, die lammes en die blindes.” In elkeen van hierdie skrifgedeeltes word die Here se belydende volk ’n “stad” genoem. Met hul botsende, verwarde belydenisse word hulle “Babilon” genoem. Deur ’n ander skrifgedeelte wat na die laaste dae verwys, sien ons dat net voor die Here se koms sy volk uit “Babilon” geroep word: “Babilon die groot het geval, geval, en is ’n woonplek van duiwels en ’n kerker van elke onreine gees, en ’n hok van elke onreine en hatelike voël.... Gaan uit haar uit, my volk, sodat julle nie deelgenote van haar sondes word nie, en sodat julle nie van haar plae ontvang nie.”⁵

GSAM 172“Onthou hoe jy gehoor het”

GSAM 172.1In die adres aan die kerk van Sardis lees ons: “Onthou daarom hoe jy ontvang en gehoor het, en hou vas en bekeer jou. As jy dan nie waak nie, sal Ek oor jou kom soos ’n dief, en jy sal nie weet in watter uur Ek oor jou sal kom nie.”⁶ Die kerk van Sardis blyk deur die Hervorming uit die duistere tydperk van die werk van “Isebel” – die afvallige kerk – gebring te wees. Aan die kerk van Sardis is gesê dat sy ’n lewende kerk was; maar toe sy die leer van die Here se koms gehoor en verwerp het, het sy haarself in ’n posisie geplaas waar sy deur daardie gebeurtenis soos ’n “dief in die nag” oorval kon word. So sal, soos dit deur die apostel Paulus in 1 Tessalonisense 5:1-5 gestel word, die toestand wees van dié wat roep: “Vrede en veiligheid,” wanneer die Here se koms naby is. Dié wat die lig van die waarheid volg, word die “kinders van die dag” genoem, en die Here sal nie soos ’n dief oor hulle kom nie.

GSAM 172.2In hierdie profetiese beskrywing van die sewe kerke sien ons dat die val van die kerk van Sardis onmiddellik gevolg word deur die kerk van Filadelfia, of (soos die woord aandui) die broederlike liefde-kerk. Só was inderdaad die 50 000 gelowiges wat deur die boodskap van die tweede engel uit al die verskillende kerke gebring is en verenig is in een band van broederlike liefde op die groot kernwaarheid van die onmiddellike koms van Christus.

GSAM 173Hoe die Tweede Boodskap Geproklameer is

GSAM 173.1Die Midnight Cry van 12 Sept. 1844 bevat ’n verklaring deur Predikant J. V. Himes oor die boodskap van die tweede engel en die omstandighede wat gelei het tot die uitroeping daarvan. Sy brief is gedateer McConnelsville, Ohio, 29 Aug. 1844, en lui:—

GSAM 173.2“Toe ons in 1840 die werk saam met Broeder Miller begin het, het hy al nege jaar lank lesings gehou. Gedurende daardie tyd het hy byna alleen gestaan. Maar sy arbeid was onophoudelik en doeltreffend om belydende Christene wakker te skud vir die ware hoop van God se volk, en die nodige voorbereiding vir die koms van die Here; asook die wakker skud van alle klasse onbekeerdes vir ’n besef van hul verlore toestand, en die plig tot onmiddellike berou en bekering tot God, as voorbereiding om die Bruidegom in vrede te ontmoet by sy koms. Dit was die groot doelwitte van sy arbeid. Hy het geen poging aangewend om mense tot ’n sekte of party in die godsdiens te bekeer nie.

GSAM 173.3“Toe ons oortuig was van die waarheid van die naderende wederkoms, en die leer openlik aangeneem het, het ons dieselfde sienings gehuldig en dieselfde koers gevolg onder die verskillende sektes, waar ons in God se voorsienigheid geroep is om te arbei. Ons het vir die predikante en kerke gesê dat dit nie deel was van ons taak om hulle op te breek, of hulle te verdeel of te verstrooi nie: Ons het een duidelike doel gehad, en dit was om die ‘roep,’ die waarskuwing van die oordeel ‘by die deur,’ af te kondig en ons medemense te oortuig om gereed te maak vir die gebeurtenis.... Die bediening en die lidmate wat van ons arbeid gebruik gemaak het, maar nie opreg die leer omhels het nie, het gesien dat hulle óf saam met die leer moes gaan en dit moes preek en handhaaf, óf hulle in die krisis wat hulle tref, moeilikheid sou hê met die besliste en vasberade gelowiges. Hulle het dus teen die leer besluit en, sommige met een beleid en ander met ’n ander, besluit om die onderwerp te onderdruk. Dit het ons broers en susters onder hulle in ’n uiters beproewende posisie geplaas. Die meeste van hulle het hul kerke liefgehad en kon nie daaraan dink om te vertrek nie. Maar toe hulle bespot en onderdruk is, en op verskeie maniere van hul vorige voorregte en genietinge afgesny is, en toe die ‘voedsel op die regte tyd’ vir hulle weerhou is, en die lokroep van ‘vrede en veiligheid’ van Sabbat tot Sabbat in hul ore geklingel het, is hulle gou van hul partydige vooroordele gespeen, en het hulle in die majesteit van hul krag opgestaan, die juk afgeskud en die kreet laat hoor, ‘Kom uit haar uit, my volk.’

GSAM 174In ’n beproewende posisie

GSAM 174.1“Hierdie toestand het ons in ’n beproewende posisie geplaas, (1) omdat ons reg aan die einde van ons profetiese tyd was, waarin ons verwag het dat die Here al sy mense in een sou bymekaarmaak; en (2) ons het nog altyd ’n ander leer gepreek; en nou dat die omstandighede verander het, sou dit as oneerlik beskou word as ons sou saamstem in die oproep tot skeiding en die ontbinding van kerke wat ons en ons boodskap ontvang het. Ons het dus geaarsel en voortgegaan om volgens ons eerste standpunt op te tree, totdat die kerk en die bediening die saak so ver gedryf het dat ons, in die vrees van God, verplig was om ’n verdedigende standpunt in te neem vir die waarheid en die vertrapte kinders van God.

GSAM 174Apostoliese Voorbeeld vir Ons Koers

GSAM 174.2“‘En hy het in die sinagoge ingegaan en drie maande lank vrymoedig gepraat en met die mense geredeneer en hulle oortuig van die dinge aangaande die koninkryk van God. Maar toe sommige hardnekkig geword het en nie geglo het nie, maar daardie weg voor die skare beswadder het, het hy van hulle weggegaan en die dissipels afgesonder, en het daagliks in die skool van een Tirannus geredeneer.’⁷ Dit was eers toe ‘sommiges verhard geraak het’ en ‘daardie weg [die Here se koms] voor die skare kwaadgespreek het,’ dat ons broeders beweeg is om uit te kom en hulle van die kerke af te skei. Hulle kon nie hierdie ‘slegte praat’ van die ‘slegte dienaars’ verdra nie, en die kerke wat die koers van onderdrukking en ‘slegte praat’ teenoor dié wat na die ‘geseënde hoop’ uitsien, kon volg, was vir hulle niks anders as die dogters van die mistieke Babilon nie. Hulle het dit so verkondig en het in die vryheid van die evangelie gekom. En al is ons dalk nie almal dit eens oor wat Babilon uitmaak nie, is ons dit eens oor die onmiddellike en finale skeiding van almal wat die leer van die naderende koms en koninkryk van God teëstaan. Ons glo dit is ’n saak van lewe en dood. Dit is die dood om in verbinding te bly met daardie liggame wat ligsinnig oor die koms van die Here praat of dit teëstaan. Dit is die lewe om uit alle menslike oorlewering te kom, op die woord van God te staan en daagliks uit te sien na die verskyning van die Here. Ons sê daarom nou vir almal wat op enigerlei wyse in die juk van slawerny verstrengel is: ‘Kom uit hulle midde uit, en wees afgesonder, sê die Here, en raak nie aan die onreine ding nie; en Ek sal julle ontvang, en Ek sal vir julle ’n Vader wees, en julle sal my seuns en dogters wees, sê die Here, die Almagtige.’”⁸

GSAM 175Onverklaarbare Teenstand

GSAM 175.1Wm. Miller spreek so oor die konflik wat destyds tussen die kerke en die Adventiste bestaan het:—

GSAM 175.2“Dit is uiters onnatuurlik en onverklaarbaar dat die Christelike kerke hierdie leer en hul lede vir hierdie geseënde hoop sou uitsluit. Ek weet sommige van die Baptistekerke sê hulle sluit hulle nie uit vir hul geloof nie, maar vir hul nagmaalsviering saam met die adventgelowiges. As dit dan nie is vir hul geloof in ’n komende Heiland nie, waarom word ek dan uitgesluit van hul kansels, terwyl ek nog nooit nagmaal gevier het by enige ander as ’n Baptistekerk nie? Dit is ’n vals verskoning. Maar dit kan nie die verskoning van die Metodiste en Presbiteriane wees nie; want hulle glo in gemengde nagmaalsviering. Waarvoor sluit hulle uit? Ek het gehoor van sommige wat uitgesluit is vir die sing van lofgesange op melodieë van die tweede koms; ander vir waansin, terwyl die enigste waansin wat teen hulle bewys is, was dat hulle na Christus uitgesien het. O God, ‘vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie.’”

GSAM 176Storrs oor die houding van die kerke

GSAM 176.1George Storrs het oor die houding van die kerke teenoor die Adventiste die volgende gesê:—

GSAM 176.2“Watter van hulle sê op hierdie oomblik nie: ‘Ek sit soos ’n koningin’? En watter van hulle verlustig hulle nie in die gedagte dat hulle eendag die verowering van die wêreld sal bewerkstellig en dat dit aan hulle geloof onderwerp sal word? Watter van hulle sal ’n siel toelaat om in vrede onder hulle te bly, wat openlik en vreesloos sy geloof in die naderende koms bely? Is die voorwaardes om ongestoord onder hulle te bly nie dat u ‘heeltemal afsien’ van ’n openbare belydenis van geloof in die koms van die Here vanjaar nie, wat ook al u oortuigings op die onderwerp mag wees, en hoe belangrik u dit ook al mag ag om te roep: ‘Vrees God en gee Hom heerlikheid, want die uur van Sy oordeel het gekom’?”

GSAM 176Mansfield se Getuienis

GSAM 176.3L. D. Mansfield, wat op 21 Maart 1844 vanuit Oneida, N.Y. skryf, getuig as volg:—

GSAM 176.4“God beweeg oor die gemoedere van sy dierbare kinders wat op die Here uit die hemel wag, en lei hulle nie net om ag te slaan op die engel ‘wat die ewige evangelie het om te verkondig, en sê: Die uur van sy oordeel het gekom,’ maar ook om die daaropvolgende bevel te gehoorsaam: ‘Kom uit haar uit, my volk!’ Ek is meer oortuig as ooit tevore dat die godsdienstige organisasies van die hede ’n nie geringe deel uitmaak van daardie Babilon wat met geweld neergestort sal word en glad nie meer gevind sal word nie.... Dit blyk vir my egter dat in sommige van die organisasies die ooreenkoms met die klein horing die mees opvallende is. ’n Paar voorbeelde sal die saak illustreer.

GSAM 176Die Skaregees Openbaar

GSAM 176.5“’n Broeder wat baie suksesvol in hierdie streek gewerk het om die koms van die Here te verkondig, het ’n afspraak gemaak om op ’n sekere plek op ’n bepaalde tyd ’n lesing te hou. Die Here het dit so gereël dat hy sestien myl van die afspraak af was, maar ’n _____ predikant was teenwoordig, aan die hoof van ’n skare, met teer en vere, met die doel om dit op daardie dienaar van die Allerhoogste God toe te pas. Dieselfde predikant het kort daarna ’n verlengde byeenkoms begin, maar alles was so koud en ysig soos die gletser van die Noorde—geen siele is wakker gemaak of bekeer nie. Uiteindelik het die predikant gesê hy glo hy sal ‘die onrusbank moet inneem.’

GSAM 177.1“’n Klasleier in hierdie dorp het vir sy klas, sedert ons hier byeenkomste hou, gesê dat, as ’n man by hom in die huis inkom en sê hy glo Christus sal hierdie jaar kom, sal hy hom die deur uitgooi.”

GSAM 177Plig teenoor die Kerke

GSAM 177.2Ons stel op hierdie punt ’n getuienis voor uit ’n toespraak tot die adventkonferensie van gelowiges wat in Boston, Massachusetts, vergader het, gedateer 31 Mei 1844, en onderteken deur Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale en J. V. Himes. Hulle sê:—

GSAM 177.3“Oor ons plig teenoor die kerke kan ons ook ’n woord sê. Die gevaar hier, soos in die meeste ander gevalle, blyk vir ons in die uiterstes te lê. Die eerste vorm van die gevaar is dat ons toelaat dat die gesag van die kerk waarmee ons geassosieer is, ons in so ’n vraag oor plig tot swye dwing. Ons het geen twyfel dat duisende hulleself voor God in verdoemenis gebring het deur toe te gee aan die onbybelse eise van hul kerke in hierdie saak nie, wat, as hulle vasberade en getrou was, nou in ’n baie veiliger toestand sou wees en meer nuttig sou wees, alhoewel hulle ook geroep sou kon word om te ly.

GSAM 177.4“Die tweede vorm van gevaar is om toe te gee aan ’n gees van wraak teen die kerke weens hul onreg teenoor ons, en om ’n ononderskeie oorlogvoering teen alle sulke organisasies te voer. Wat die plig van die Adventiste betref, in verhouding tot die kerke waarmee hulle geassosieer mag wees, as ons daartoe geroep sou word, sou ons geen instruksies kon gee wat van algemene toepassing sou wees nie. Hulle moet in die vrees van God optree, soos die omstandighede van die saak vereis.

GSAM 178.1“Ons behoort egter vas te staan in die uitvoering van ons plig, om op alle gepaste en geskikte geleenthede vir die waarheid te getuig. En as ons deur hierdie koers te volg die kerke aanstoot gee, en hulle dreig om ons uit te sit tensy ons stilbly (alhoewel, as ons dit gepas ag om ons verhouding met die kerk vreedsaam te verbreek, dit dalk die beter weg is), laat ons ons plig doen, en wanneer ons uitgesit word, geduldig wees om die onreg te ly, en gewillig wees saam met ons Meester om ‘buite die poort uit te gaan, sy smaad draend.’”

GSAM 178.2Uit hierdie aanhalings oor die optrede van die kerke teenoor diegene wat die tweede engel se boodskap verkondig, kan dit duidelik gesien word hoe, as die eerste gevolg van die gee van hierdie tweede oproep tot die “maaltyd,” diegene wat in een geestelike kudde versamel is, beskryf word as die “verminktes,” “die kreupeles,” en “die blindes,” wat sterk daarop dui dat hulle sleg behandel is deur die “slaan” van hulle “medediensknegte,” van wie hulle geskei is.

GSAM 178’n Afgesonderde Volk Uitverkies om Nuwe Waarhede te Ontvang

GSAM 178.3Die doel van die Here kan duidelik onderskei word in die uitbring van ’n afsonderlike volk onder die verkondiging van die boodskap van die tweede engel—die tweede roep tot die “maaltyd”—en die “middernag-kreet.” Kosbare waarhede vir die laaste dae moes uitgesoek en verkondig word—’n werk wat nie in “belydenisgebonde” kerke gedoen kon word nie, net soos die verkondiging van die evangelie aan die wêreld nie deur die apostoliese kerk volbring kon word terwyl hulle ’n verbintenis met die Joodse sektes behou het nie. God het daar tot skeiding geroep,⁹ en Hy het ook tot skeiding geroep van die adventgelowiges van dié wat sou probeer om hulle in die kring van hul belydenisse te hou.

GSAM 179Storrs se “Six Sermons”

GSAM 179.1Kort ná hierdie uittrede neem ons waar dat die lig oor die onderwerp van toekomstige straf op die adventgroepe gekom het, soos uiteengesit in die pamflet, “Six Sermons,” deur George Storrs, wat die standpunt inneem dat die mens van nature sterflik is; dat die dooies onbewus is tussen die dood en die opstanding; dat die finale straf van die goddeloses totale uitwissing sal wees; en dat onsterflikheid ’n gawe van God is, wat slegs deur geloof in ons Here Jesus Christus ontvang word.

GSAM 179.2Duisende Adventiste het hierdie leer oor die menslike natuur aanvaar, maar nie almal nie. Die verwerping daarvan het geen verwarring onder hulle gesaai nie, aangesien dit bloot as ’n saak van geloof beskou is en nie as ’n toets van morele stand nie; gevolglik was die verenigde poging om die wêreld te waarsku oor Christus se naderende koms ononderbroke. Dit het egter die uitwerking gehad om die kerke teen hulle te verontwaardig.

GSAM 179Onvermoë om die “Six Sermons” te weerlê

GSAM 179.3Die Metodistepredikant in die dorp waar ek gewoon het, en wat voorheen in 1843 saam aan die prediking van die adventleer deelgeneem het, het die “Six Sermons” ontvang, dit gelees en aan sy kerklede erken dat hy nie in staat was om die leer te weerlê nie; maar toe hy agterkom dat baie van sy kerklede dit aanvaar het, het hy ander aangeraai om nie die boek te lees nie, want hulle “sou die leer glo as hulle dit lees.” In die maand September 1844, nadat hierdie predikant van die jaarkonferensie teruggekeer het, het hy in sy kansel opgestaan en openlik die adventleer verwerp, en het hy nederig die kerk om vergifnis gevra omdat hy ooit die sprekers uitgenooi het om in die huis te kom praat.

GSAM 179Verhoor oor kettery

GSAM 179.4Hierdie optrede deur die predikant is gou gevolg deur ’n poging om die adventgelowiges van kettery te beskuldig; maar omdat hulle toegelaat is om hul sake uit die Bybel te pleit, het die kerk geen oorwinning behaal nie. Verskeie is uit hierdie kerk uitgesluit omdat hulle optrede nie in ooreenstemming met die dissipline was nie, en baie ander het onttrek weens die uitsluiting van lede wie se geloof nie as teenstrydig met die Skrif bewys kon word nie. Sodoende is die adventleer vir altyd uit die kerk uitgesluit waar honderde die Heiland gevind het en gelukkig in God gemaak is.

GSAM 180.1Wat in my tuisdorp gedoen is, is ook in honderde ander kerke regoor die land uitgevoer. Diegene wat deur hul voormalige broeders so behandel is, het baie vertroosting gevind in die woorde van die profeet Jesaja: “Hoor die woord van die Here, julle wat vir sy woord bewe: Julle broeders wat julle gehaat het, wat julle uitgestoot het om my naam se wil, het gesê: Laat die Here verheerlik word; maar hy sal tot julle blydskap verskyn, en hulle sal beskaamd staan.”¹⁰

GSAM 180Toorn van die Goddeloses Toon Homself

GSAM 180.2Namate die dag nader gekom het waarop die Here verwag is, het die gelowiges in hul arbeid ernstiger geword, en het die goddeloses hoe woedender en spottender geraak, soos blyk uit die volgende verklaring deur die redakteur van die Midnight Cry van 31 Okt. 1844:—

GSAM 180.3“Die uitwerking wat hierdie beweging op die goddeloses gehad het, het ons ook grootliks gehelp om in ons oortuiging bevestig te word dat God daarin was. Toe God se kinders byeen was om hul voor Hom te buig en te verneder, en om vir sy verskyning voor te berei, soos dit betaamlik is vir ’n geselskap sondaars wat slegs deur genade gered kan word, het die goddeloses die grootste boosheid getoon. Toe ons geen kennisgewing van ons byeenkomste gegee het behalwe in ons eie koerant nie, en die publiek ook nie daarheen uitgenooi het nie, het die seuns van Belial daarin ingestroom en baie onrus veroorsaak. Op die aand van Saterdag, die 12de van hierdie maand [12 Okt. 1844], het ons geen byeenkoms in die tabernakel gehou nie, sodat die kerkdienaar [skoonmaker] die huis vir die Sabbat [Sondag] kon skoonmaak. Maar die skare het in die huis ingebreek en selfs daardie voorreg geweier. Die burgemeester het egter, sonder om gevra te word, onmiddellik ingegryp en hulle uitgedryf.

GSAM 181.1“By ons byeenkomste die volgende Sondag, nadat die tabernakel vol was, het ’n digte skare die straat voor die gebou beset, baie van hulle was verontwaardig dat iemand in die koms van die Here sou glo. In die aand is daar weens die opgewondenheid van die skare geen byeenkoms gehou nie; tog was die straat al vroeg deur die skare gevul; maar die vinnige ingryping van die burgemeester en sy doeltreffende polisie het die straat ontruim, nadat ’n paar na die polisiekantoor gestuur is. Ons kon die optrede van die skare net vergelyk met dié wat die deur van Lot omring het, op die aand voor die vernietiging van Sodom.... Hierdie beweging van hulle kant was so skielik, gelyktydig en wydverspreid, dat die verskyning daarvan op die eerste dag van die sewende maand van die Joodse kalender ons in ons mening versterk het dat dit hierdie maand moes wees.”

GSAM 181Spotters trek opvaarrokke aan

GSAM 181.2Op die 22ste Oktober 1844, die dag waarop die twee-duisend-driehonderd dae geëindig het, het die bespotters en spotters by die huis in Paris, Maine, bymekaargeskuif en spottende liedere gesing terwyl die gelowiges in die aanbiddingshuis byeen was en in ernstige gebed tot God besig was, in die verwagting dat die Here daardie dag sou kom. Twee van hierdie oproeriges het lang wit mantels aangetrek en op die dak geklim, het liedere gesing en gespot met diegene in die huis wat gebid en gewag het dat die Here sou kom.

GSAM 181.3Dit is waarskynlik dat hieruit die leuens ontstaan het wat versprei is oor Adventiste wat opname-gewade aantrek; want alhoewel Advent-koerante belonings tot $500 aangebied het vir een egte voorbeeld waar ’n Adventis in 1844 ’n opname-gewaad aangetrek het en so gewag het dat die Here sou kom, is nog nooit ’n enkele geval voorgehou nie.

GSAM 182Hazen Foss se Visioen, 1844

GSAM 182.1Omstreeks hierdie tyd het daar in Poland, Maine, ’n jong man met die naam Hazen Foss gewoon, wat vas geglo het dat die Here op die tiende dag van die sewende maand sou kom. Hy was ’n man met ’n mooi voorkoms, ’n aangename omgangsvorm en redelik goed opgevoed. ’n Paar weke voordat die “middernagkreet” geëindig het, het die Here naby gekom en hom ’n visioen gegee, waarin hy die reis van die adventmense na die stad van God, met hul gevare, getoon is. Sommige waarskuwingsboodskappe is aan hom gegee om oor te dra, en hy het ook ’n vooruitsig gehad op die beproewinge en vervolging wat gevolglik sou volg as hy getrou was in die vertel van wat aan hom getoon is. Hy, soos mnr. Foy, is drie stappe getoon waardeur die mense van God ten volle op die pad na die heilige stad sou kom. Aangesien hy ’n vaste gelowige in die Here se koms “in nog ’n paar dae” was (soos hulle destyds gesing het), was die deel van die visioen wat verband hou met die drie stappe tot op die pad vir hom onverklaarbaar; en omdat hy van nature ’n trotse gees gehad het, het hy teruggeskrik van die kruis en geweier om dit te vertel. Die visioen is ’n tweede keer herhaal, en daar is verder aan hom gesê dat as hy steeds sou weier om te vertel wat aan hom getoon is, die las van hom af geneem en gegee sou word aan een van die swakstes van die Here se kinders, een wat getrou sou vertel wat God sou openbaar. Hy het weer geweier. Toe is ’n derde visioen gegee, en hy is meegedeel dat hy ontslaan is, en die las op een van die swakste van die swakste gelê is, wat die Here se bevel sou uitvoer.

GSAM 182Foss slaag nie daarin om sy visioen oor te dra nie

GSAM 182.2Dit het die jong man ontstel, en hy het besluit om te vertel wat aan hom getoon is, en het gevolglik sy afspraak aangekondig. Die mense het saamgehoop om te sien en te hoor. Hy het sy ervaring noukeurig vertel, hoe hy geweier het om te vertel wat die Here hom getoon het, en wat die gevolg van sy weiering sou wees. “Nou,” het hy gesê, “sal ek die visioen vertel.” Maar helaas! dit was te laat: hy het voor die mense gestaan soos ’n stomme standbeeld, en het uiteindelik in die diepste angs gesê: “Ek kan nie ’n woord van die visioen onthou nie.” Hy het sy hande in angs gewring en gesê: “God het sy woord vervul. Hy het die visioen van my weggeneem,” en in groot geestelike benoudheid gesê: “Ek is ’n verlore man.” Van daardie tyd af het hy sy hoop in Christus verloor en in ’n toestand van wanhoop verval. Hy het nooit weer ’n Adventistebyeenkoms bygewoon nie en het geen persoonlike belangstelling in godsdiens gehad nie. Sy optrede was in baie opsigte, om dit sagkens te stel, dié van iemand wat ontneem is van die sagte invloed van die Gees van die Meester, van iemand wat “aan sy eie weë oorgelaat is, om met sy eie dade vervul te word.” In hierdie gemoedstoestand is hy in 1893 oorlede.

GSAM 183Foss se Gesig, Vertel deur ’n Ander

GSAM 183.1Ongeveer drie maande nadat hy nie sy visioen kon onthou nie, het hy uit ’n aangrensende kamer ’n visioen gehoor wat deur ’n ander vertel is. Die byeenkoms is in ’n woonhuis gehou waar hy was. Hy is aangespoor om by die byeenkoms in te kom, maar het geweier. Hy het gesê die visioen was so na aan dié wat aan hom getoon is as wat twee persone dieselfde ding kon vertel. En so het dit bekend geword wat hy gesien het, maar nie kon onthou toe hy dit probeer vertel het nie. Toe hy later die persoon te siene kry, sê hy: “Dit is die instrument op wie die Here die las gelê het.”

GSAM 183Diep ontgoocheld

GSAM 183.2Die tiende dag van die sewende maand, Joodse tyd (22 Okt. 1844), het uiteindelik gekom. Dit het duisende en nogmaals duisende gevind wat na daardie punt uitgesien het vir die vervulling van hul hoop. Hulle het voorsiening gemaak vir niks aardse ná daardie datum nie. Hulle het nie eens die gedagte gekoester nie: “as dit nie kom nie,” maar het hul aardse sake beplan asof hulle verwag het dat daardie dag die tydperk van hul natuurlike lewens sou beëindig. Hulle het die goddeloses gewaarsku en aangespoor om te vlug vir die komende toorn, en baie van hulle het gevrees dat die boodskap dalk waar kon wees. Hulle het hul familielede raad gegee en saam met hulle gebid, en totsiens gesê aan dié onder hulle wat nie hul harte aan God gegee het nie. Kortom, hulle het totsiens gesê aan alle aardse dinge met al die eerbied van iemand wat homself beskou as op die punt om aangesig tot aangesig te verskyn voor die Regter van die hele aarde. Só het hulle, in byna asemlose angs, by hul plekke van aanbidding vergader, verwagtend om enige oomblik die “stem van die aartsengel en die trompet van God” te hoor, en om die hemele te sien ontvlam in die heerlikheid van hul komende Koning.

GSAM 184.1Die ure het stadig verbygegaan, en toe uiteindelik die son onder die westelike horison gesak het, was die Joodse tiende dag van die sewende maand verby. Die skemer het weer sy somber sluier oor die wêreld gesprei; maar met daardie duisternis het ’n pyn van hartseer in die harte van die adventgelowiges gekom, van ’n soort wat net vergelyk kan word met die verdriet van die dissipels van ons Here, terwyl hulle eerbiedig hul pad na hul huise ingeslaan het op die nag ná die kruisiging en begrafnis van Hom wat hulle net ’n kort rukkie tevore triomfantlik as hul Koning na Jerusalem ingegelei het.