Hoofstuk 12 — Die Teleurstelling—Die Bitter Boek

GSAM 185.1“EK het die klein boekie uit die engel se hand geneem en dit opgeëet; en dit was in my mond soet soos heuning; en sodra ek dit opgeëet het, was my buik bitter. En hy het vir my gesê: Jy moet weer profeteer voor baie volke, nasies, tale en konings. En daar is vir my ’n riet gegee soos ’n staf: en die engel het gestaan en gesê: Staan op en meet die tempel van God en die altaar en die wat daarin aanbid.”¹

GSAM 185.2In Skriftuurlike taal verteenwoordig die “eet” van ’n boek die ontvangs van die waarheid om dit aan ander oor te dra, soos gesien word in Esegiël, waar die profeet ’n “boekrol” gewys word, en daar is vir hom gesê: “Eet hierdie rol, en gaan spreek tot die huis van Israel.” Nadat hy die rol geëet het, sê hy: “Toe het ek dit geëet; en dit was in my mond soos heuning in soetigheid.”²

GSAM 185.3Die profeet Jeremia gebruik dieselfde beeld: “Jou woorde is gevind, en ek het hulle geëet; en jou woord was vir my die vreugde en die blydskap van my hart.”³ Uit hierdie taal leer ons dat die “soetheid” van die boek terwyl dit geëet word, die vreugde en bevrediging verteenwoordig wat ervaar word deur dié wat hulle só met die woord van die Here voed.

GSAM 185Die boek soet, dan bitter

GSAM 185.4Die boek wat in Openbaring 10 genoem word, waarvan gesê word dat dit vir die eter soet soos heuning was, maar sodra dit geëet is “bitter” was (of, soos sommige vertaal, “sodra ek dit verteer het, was dit in my maag picra”⁴), was daardie boek waarvan die engel, op gesag van Hom wat hemel, aarde en see gemaak het, aangekondig het: “Daar sal geen tyd meer wees nie.” Om hierdie boek te eet, moet dus die vreugdevolle aanvaarding van die tydverkondiging voorstel. Die skielike bitterheid van die happie vir dié wat dit geëet het, moet die treurige kontras in hul ervaring voorstel nadat die tyd van die boek verstryk het en hulle hulself bitter teleurgesteld in hul verwagtinge bevind.

GSAM 186Die Tydsverkondiging ’n Soet Happie

GSAM 186.1Die uitroeping van die tyd in 1844 was inderdaad blye nuus vir diegene wat geglo het, en wat sonder twyfel so gou ’n ewige verlossing van al die kwale, wee en hartseer van hierdie sondige wêreld verwag het. Die gedagte dat hulle binne ’n paar kort weke verheerlik, onsterflik gemaak en in die goue stad van God by hul Koning sou wees, was inderdaad sielsinspirerend. Soos uitgedruk deur een wat daardie ervaring gehad het: “Diegene wat opreg lief is vir Jesus, kan die gevoelens van diegene waardeer wat met die mees intense belangstelling uitgesien het na die koms van hul Heiland.... Ons het hierdie uur genader met ’n kalm eerbiedigheid. Die ware gelowiges het gerus in ’n soete gemeenskap met God, ’n waarborg van die vrede wat hulle s’n sou wees in die helder hiernamaals. Diegene wat hierdie hoop en vertroue ervaar het, kan nooit daardie kosbare ure van wag vergeet nie.”

GSAM 186.2Die besonder beproewende posisie van dié wat, op die elfde dag van die sewende maand, hulself nog in hierdie donker wêreld van beproewing en versoeking bevind het, waar hulle die minagting, spot en bespotting moes trotseer van dié wat hulle net ’n paar uur tevore aangespoor het om gereed te wees om hul Here te ontmoet, vind ’n gepaste illustrasie in die geval van Maria toe sy “buite by die graf staan en huil;” en toe die engele haar met die vraag nader: “Vrou, waarom huil jy?” het sy vir hulle gesê: “Omdat hulle my Here weggeneem het, en ek weet nie waar hulle Hom neergelê het nie.”⁵

GSAM 187Ontgoocheld, maar nie ontmoedig nie

GSAM 187.1Dié wat deur hierdie beproewende toneel gegaan het, het daarvan gesê:

GSAM 187.1“Ons was verward en teleurgesteld, tog het ons nie ons geloof prysgegee nie. Ons het gevoel dat ons ons plig gedoen het; ons het ons kosbare geloof uitgeleef; ons was teleurgesteld, maar nie ontmoedig nie. Ons het onbeperkte geduld nodig gehad, want die bespotters was talryk. Ons is dikwels begroet met minagtende toespelings op ons vorige teleurstelling. ‘Julle het nog nie opgegaan nie; wanneer verwag julle om op te gaan?’ en soortgelyke sarkasme is dikwels oor ons uitgespreek deur ons wêreldse kennisse, en selfs deur sommige belydende Christene, wat die Bybel aanvaar het, maar versuim het om sy groot en belangrike waarhede te leer. Sterflikheid het steeds aan ons vasgeklou; die gevolge van die vloek was oral om ons. Dit was moeilik om die kwelende sorg van die lewe op te neem wat ons gedink het vir altyd neergelê is.”

GSAM 187Vergelyk met die Teleurgestelde Dissipels

GSAM 187.2Die gevoelens van sulkes, in vergelyking met hul vreugde en jubel van ’n paar uur tevore, moes vir hulle soos die skerp bitterheid van picra gewees het. Die wêreld rondom hulle het veronderstel, soos die massas na Christus se kruisiging ongetwyfeld gedoen het, dat die gelowiges nou hul geloof sou prysgee en by die bespotery oor hul eie veronderstelde dwaasheid sou aansluit. Hulle het gou tot hul verbasing geleer dat die liefde vir die Here se verskyning nie maklik uit die genegenhede van dié wat hulleself werklik aan God toegewy het, uitgewis kon word nie.

GSAM 187“Het nie saam met die bespotters gesit nie”

GSAM 187.3Die koers wat hierdie ernstiges gevolg het, en hul gevoelens, word goed gedefinieer deur die woorde van die profeet Jeremia, waar hy sê,

GSAM 187.3“Jou woorde is gevind, en ek het hulle geëet; en jou woord was vir my die vreugde en die blydskap van my hart: want ek is na jou Naam genoem, o Here, God van die leërskare. Ek het nie in die byeenkoms van die spotters gesit en ook nie gejuig nie; ek het alleen gesit weens jou hand, want jy het my met toorn vervul. Waarom is my pyn voortdurend, en my wond ongeneesbaar, wat weier om genees te word? Sal jy vir my heeltemal wees soos ’n leuenaar en soos waters wat opraak?”⁶

GSAM 188James White oor die Teleurstelling

GSAM 188.1’n Paar kort aanhalings van sommige van hierdie teleurgestelde, tog hoopvolle mense, sal ’n goeie idee van die situasie gee. Die eerste is van Predikant James White, wat in 1843 en 1844 baie suksesvol gewerk het. Hy sê:—

GSAM 188.2“Die teleurstelling oor die verloop van die tyd was bitter. Ware gelowiges het alles vir Christus opgegee en het sy teenwoordigheid ervaar soos nog nooit tevore nie. Hulle het, soos hulle veronderstel het, hul laaste waarskuwing aan die wêreld gegee en het hulle, meer of minder, van die ongelowige, spottende skare afgesonder. En met die goddelike seën oor hulle, het hulle meer geneig gevoel om saam te wees met hul binnekort verwagte Meester en heilige engele, as met dié van wie hulle hulleself geskei het. Die liefde van Jesus het die siel vervul en het uit elke gesig geskyn, en met onuitspreeklike verlange het hulle gebid: ‘Kom, Here Jesus, kom gou,’ maar hy het nie gekom nie.

GSAM 188.3“Maar God het sy volk nie verlaat nie.... En met besondere krag en vertroosting het sulke gedeeltes soos die volgende aan die Hebreërs, by die gemoedere en harte van die beproefde, wagende mense tuisgekom: ‘Moet julle vertroue dus nie laat vaar nie, wat ’n groot loon het. Want julle het geduld nodig, sodat julle, nadat julle die wil van God gedoen het, die belofte mag ontvang. Want nog ’n klein rukkie, en Hy wat kom, sal kom en sal nie vertraag nie. Nou sal die regverdige deur geloof lewe; maar as iemand terugdeins, sal my siel geen behae in hom hê nie. Maar ons is nie van dié wat terugdeins tot verderf nie; maar van dié wat glo tot behoud van die siel.’⁷ Die belangrike punte in hierdie gedeelte van die Skrif is die volgende:—

GSAM 188.4“1. Diegene tot wie gepraat word, is in gevaar om hul vertroue in dit waarin hulle reg gedoen het, te verwerp.

GSAM 189.1“2. Hulle het die wil van God gedoen en is in daardie toestand van beproewing gebring waar geduld nodig was.

GSAM 189.2“3. Die regverdiges moes in hierdie tyd deur geloof lewe, nie deur te twyfel of hulle die wil van God gedoen het nie, maar deur geloof in dit waarin hulle die wil van God gedoen het.

GSAM 189.3“4. Dié wat nie die beproewing van die geloof sou deurstaan nie, maar hulle vertroue in die werk waarin hulle God se wil gedoen het, sou wegwerp en terugdeins, sou die regstreekse pad na verderf inslaan.”⁸

GSAM 189Van N. Southard, Redakteur van die Midnight Cry

GSAM 189.4In die Midnight Cry van 31 Okt. 1844, ongeveer tien dae ná die sluiting van die tweeduisend driehonderd dae, is die volgende uit die pen van die redakteur gepubliseer:—

GSAM 189.5“In die lig van al die omstandighede wat met hierdie beweging gepaardgaan, die geseënde gevolge wat dit op die gemoedere van God se kinders gehad het, en die haat en kwaadwilligheid wat sy vyande getoon het, moet ons dit beskou as die ware ‘middernagskree.’ En as ons ’n paar dae het om ons geloof te beproef, is dit steeds in ooreenstemming met die gelykenis van die tien maagde; want toe hulle almal opgestaan en hul lampe reggemaak het, was daar nog ’n tyd wanneer die lampe van die dwase maagde sou uitgaan. Dit kon nie wees tot ná die verloop van die tiende dag nie; want tot daardie tyd sou hul lampe brand. Daar moet dus ’n verloop van daardie dag wees, sodat die dwase hul geloof kan prysgee, soos daar een van 1843 moes wees vir die uitstelperiode. ’n Bietjie vertraging is dus geen rede tot teleurstelling nie, maar wys hoe presies God is in die vervulling van sy woord. Laat ons dus vas vashou aan die belydenis van ons geloof sonder wankeling; want Hy is getrou wat belowe het.”

GSAM 189Van Joseph Marsh, Redakteur van die Voice of Truth

GSAM 189.6In die Voice of Truth van 7 Nov. 1844, lees ons:—

GSAM 189.7“Ons erken graag dat ons verkeerd was oor die aard van die gebeurtenis wat ons verwag het sou plaasvind op die tiende dag van die sewende maand; maar ons kan nog nie erken dat ons groot Hoëpriester nie op daardie dag alles vervul het wat die tipe ons sou regverdig om te verwag nie. Ons glo nou dat Hy dit wel gedoen het.”

GSAM 190.1Dit is deur die Adventiste verwag dat op die tiende dag van die sewende maand 1844 die twee-duisend-driehonderd dae sou eindig, en dat Christus op daardie dag sy priesterlike werk sou voltooi en na die aarde sou kom om sy volk te seën. Latere ondersoek het getoon dat dit die begin van sy werk van reiniging van die hemelse heiligdom was wat op daardie dag plaasgevind het, en nie die voltooiing van sy werk as priester nie.⁹ In plaas daarvan om die werk van die reiniging van die heiligdom as ’n deel van Christus se priesterlike werk te beskou, is daar beweer dat die reiniging van die heiligdom die suiwering van die aarde deur vuur by Christus se koms sou wees. As nie die geheel nie, sou ten minste die land Kanaän op daardie tydstip gereinig word.

GSAM 190Die heiligdom wat geglo word die aarde te wees

GSAM 190.2Hierdie idee kom na vore in ’n artikel deur Geo. Storrs in die Midnight Cry van 25 April 1844. Hy vra: “Wat is die heiligdom wat gereinig moet word? My vorige sienings was dat dit die hele aarde was. Dat dit ’n deel van die aarde is, glo ek steeds. Maar watter deel? is die vraag wat ek sal probeer beantwoord.”

GSAM 190.3Hy haal die belofte aan Abraham, die bevestiging daarvan aan Isak, en die vernuwing daarvan aan Jakob aan, en haal dan die lied van Moses aan, saamgestel deur Miriam ná die deurgang deur die Rooi See, waarin hulle gesing het: “U sal hulle inbring en hulle plant op die berg van u erfdeel, in die plek, o Here, wat U gemaak het om in te woon, in die heiligdom, o Here, wat u hande gestig het.”¹⁰

GSAM 190.4As die leser die bogenoemde teks noukeurig vergelyk met die weergawe van die vervulling daarvan deur die psalmis, sal hy sien dat daar nie gesê word dat selfs die land Palestina die heiligdom is nie. Dawid sê, wanneer hy van die Here se leiding van die kinders van Israel praat: “Hy het hulle gebring tot by die grens van sy heiligdom, naamlik tot by hierdie berg wat sy regterhand gekoop het.”¹¹ In die lied by die Rooi See word van die land Kanaän gesê dat dit die plek was wat Hy gemaak het om “in te woon, in die heiligdom.” So in hierdie aanhaling uit die psalms word die berg Moria, waar die heiligdom gebou is, slegs “die grens van sy heiligdom” genoem. Maar in dieselfde psalm staan daar: “Hy het die stam van Juda gekies, die berg Sion wat Hy liefgehad het. En Hy het sy heiligdom gebou soos hoë paleise, soos die aarde wat Hy vir ewig gevestig het.”¹²

GSAM 191Die reiniging van die Heiligdom word beskou as die reiniging van die aarde

GSAM 191.1In die artikel waarna hierbo verwys is, nadat die veronderstelde bewys aangehaal is dat die aarde, of ten minste die land Palestina, die heiligdom was, gaan die predikant dan voort om te vra: “Hoe sal die heiligdom gereinig word?” In die woorde van die profeet Miga antwoord hy: “Want, kyk, die Here trek uit sy woonplek uit en sal neerdaal en op die hoogtes van die aarde tree. En die berge sal onder hom smelt, en die dale sal gespleet word, soos was voor die vuur, en soos waters wat van ’n steil plek afgestort word.”¹³

GSAM 191.2Met die idee, wat destyds algemeen aanvaar is, dat die aarde die heiligdom was, sal die leser maklik verstaan waarom hulle sonder twyfel aangeneem het dat die Here aan die einde van die tweeduisend driehonderd dae sou kom en die aarde op die wyse wat deur Miga beskryf is, sou reinig. In al die teenstand wat teen die Adventiste opgewek is, het nie een teenstander selfs aangedui dat die reiniging van die aarde met vuur nie die gebeurtenis was wat as die reiniging van die heiligdom aan die einde van die tweeduisend-driehonderd dae sou plaasvind nie.

GSAM 191Die apostels teleurgesteld, tog Skrif vervul

GSAM 191.3Dit is nie die enigste voorbeeld waar mense die wil van die Here gedoen het, Skrif vervul het, en tog in hul verwagtinge teleurgestel is, bloot omdat hulle nie die aard van die gebeurtenis wat sou plaasvind, verstaan het nie. So was dit met die apostels van Christus. Toe Hy op die vul gesit en Jerusalem binnegery het, het hulle geskreeu toe hulle die woorde van die profeet onthou het:¹⁴ “Juig, dogter van Jerusalem; kyk, jou koning kom na jou toe; Hy is regverdig en Hy bring saligheid; nederig en ry op ’n esel, en op ’n vul, die jong esel.”¹⁵ Dit was so nodig dat daar op daardie geleentheid geskree moes word dat as hulle stilgebly het, selfs die klippe sou uitgeroep het.¹⁶ Die dissipels het gedink dat Christus toe en daar die troon van Dawid as ’n aardse koning sou bestyg (“ons het vertrou dat dit hy was wat Israel sou verlos”¹⁷), en daarom het hulle geskree: “Geseënd is die koninkryk van ons vader Dawid wat in die naam van die Here kom.”¹⁸ Hoe groot sou die geskreeu op daardie geleentheid gewees het as hulle verstaan het dat Christus binne ’n week dood in Josef se graf sou wees, omring deur die Romeinse wag? Hoeveel “heerlikheid” sou hulle aan God gegee en hoeveel toewyding sou daar by die Adventiste in 1844 gewees het as hulle verstaan het dat die reiniging van die heiligdom aan die einde van alle profetiese tyd ’n reeks jare sou beslaan voordat die Here sou kom?

GSAM 192Geen Fout in die Berekening van die 2300 Dae

GSAM 192.1Toe hierdie volk hul berekening van die tydperk noukeurig nagegaan het, het hulle geen fout gevind nie; maar die Here het nie gekom nie, en die aarde is ook nie deur vuur gereinig nie. Wat het dit beteken? Hulle het sekerlik geweet dat die Here by hulle was in die groot beweging; maar nou was hulle in onsekerheid. Hul vertroue in die Here was onwankelbaar. Hulle het geweet Hy sou hulle nie verlaat nie. Die lig sou van ’n of ander bron kom. Die beproewende vraag voor hulle word uitgedruk in die woorde van Jeremia waarna reeds verwys is: “Sal jy heeltemal vir my wees soos ’n leuenaar en soos waters wat opraak?” Die geloof het nie hierdie twyfel gekoester nie, want die woorde van die Here deur die profeet Habakuk aangaande die visioen het in hulle gedagtes opgekom: “Aan die einde sal dit spreek en nie lieg nie.”¹⁹ Die uitdrukking wat reeds aangehaal is van die redakteur van die Voice of Truth stel hul posisie goed: “Ons kan nog nie erken dat ons groot Hoëpriester nie op daardie selfde dag alles volbring het wat die tipe ons sou regverdig om te verwag nie.”

GSAM 193Lig op die Heiligdom Ontdek

GSAM 193.1Hiram Edson, van Port Gibson, N.Y., het vir my vertel dat die dag ná die verloop van die tyd in 1844, terwyl hy agter die mieliegerwe in ’n veld gebid het, die Gees van God op so ’n kragtige wyse oor hom gekom het dat hy amper tot op die grond neergeslaan is, en daarmee het ’n indruk gekom: “Die heiligdom wat gereinig moet word, is in die hemel.” Hy het hierdie gedagte aan O. R. L. Crosier meegedeel, en hulle het die saak saam noukeurig ondersoek. In die vroeë deel van 1846 is ’n uitgebreide uiteensetting van die heiligdomsvraagstuk vanuit ’n Bybelse oogpunt, geskryf deur mnr. Crosier, in die Day Star gedruk, ’n koerant wat destyds in Cincinnati, Ohio, gepubliseer is. In daardie lang opstel is dit so voorgestel dat die werk van die reiniging van die heiligdom die afsluitende werk van Christus as ons hoëpriester is, wat in 1844 begin en net voor Hy werklik weer in die wolke van die hemel as Koning van konings en Here van here kom, eindig.

GSAM 193Kerke op soek na verlore lede

GSAM 193.2Die tiende dag van die sewende maand was verby, en die kerke het gedink hulle gaan ’n maklike tyd hê om verlore lede terug te wen, wat van hulle geskei was onder die “middernagskree” en die boodskap van die tweede engel; maar hierin is hulle grootliks teleurgestel, soos sal blyk uit die volgende antwoord op die aandringende versoeke om na hul vorige organisasies terug te keer, soos gegee in die Midnight Cry van 26 Des. 1844:—

GSAM 193.3“Maar wat is die feite? Hulle weet goed dat in die groot massa van hierdie kerke die prominente temas is, ‘die bekering van die wêreld,’ ‘’n duisendjarige millennium,’ en ‘die terugkeer van die Jode na Palestina,’ voor die persoonlike koms van die Heiland. Diegene wat teruggaan om onder die wiegeliedjies van sulke onskriftuurlike, onredelike leerstellings te sit, doen dit met oop oë; en so ’n optrede van hulle kant sal inderdaad ‘teruggaan’ wees.

GSAM 194.1“Aangesien hulle in ’n Skriftuurlike sin ‘vry’ geword het, is dit baie veiliger om ‘voorentoe te druk’ as om óf ‘terug te gaan’ óf ‘terug te trek’, veral in hierdie tyd, wanneer die kroon van heerlikheid so gou aan die getroues in Christus Jesus gegee sal word.”

GSAM 194.2Die optrede van die kerke om die koms van die Here uit te stel deur die bevordering van bogenoemde onskriftuurlike leerstellings, het by die Adventiste hierdie woorde van die profeet Esegiël opgeroep: “Mens, sien, hulle van die huis van Israel sê: Die gesig wat hy sien, is vir baie dae wat kom, en hy profeteer oor die tye wat ver is.” In dieselfde verband vind ons die antwoord wat die Adventiste gebruik het: “Daarom sê vir hulle: So sê die Here God: My woorde sal nie langer vertraag word nie, maar die woord wat Ek gespreek het, sal gebeur, sê die Here God.”²⁰

GSAM 194“Jy Moet Weer Profeteer”

GSAM 194.3Diegene wat die boek “geëet” het en die “tyd”-proklamasie uitgereik het, het gemeen dat hulle werk vir die wêreld klaar was; daarom die verklaring dat hulle weer nasies, tale en konings moet leer. Nog ’n deel van die werk, tot dusver ongesien, moet nou vervul word—naamlik om aan die mense die werklike aard van die tempel van God in die hemel en sy altaardiens voor te stel. Die bevel om die tempel te meet²¹ is nodig om kennis te bekom van die aard van die gebeurtenis wat by die afsluiting van die profetiese tyd sal plaasvind, en sodoende ’n verklaring te gee van die woorde: “Dan sal die heiligdom gereinig word.”

GSAM 194.4Let daarop dat die engel van hierdie tydverkondiging uit die hemel gekom het, en voordat sy werk voltooi is, gee hy ’n opdrag om die mense weer te onderrig. Die boodskap wat dus die heiligdomsvraagstuk moet verklaar, die teleurgesteldes vertroue moet gee, en terselfdertyd vir hulle ’n “riet”, of “staf”, of reël moet voorsien, waardeur die volk van God hul morele stand voor Hom kan toets, moet duidelike tekens dra dat dit uit die hemel gebore is, en nie van menslike oorsprong nie.

GSAM 195Vooroordeel het toegang tot die mense versper

GSAM 195.1Die bestaande vooroordeel teen die adventleer was ’n byna ondoordringbare versperring vir die mense; en om hulle weer te probeer leer sonder duidelike en positiewe lig oor die oorsaak van die teleurstelling, sou nutteloos wees. Die Adventiste-gelowiges self moes eers hul eie siele weer geïnspireer kry met ’n hemelse opdrag, voordat die mense korrek onderrig kon word; en hoe kon dit bereik word? Kon dit deur blote menslike wysheid gedoen word? Of sou dié wat die diep werk van die Gees van God tydens die onlangse beweging ervaar het, tevrede wees met slegs menslike beredenering? Niks anders as ’n werk soos dié van die “derde engel se boodskap”²² kon hulle uit hul verwardheid uitlig nie; en dit is stap vir stap, soos hulle dit kon ontvang, behoorlik ingelui, met die mees oortuigende bewyse dat dit van hemelse oorsprong was.

GSAM 195Soos Skape sonder ’n Herder

GSAM 195.2Hier was die groot adventliggaam, in ’n sekere sin soos skape sonder ’n herder, waarvan duisende net ’n paar weke tevore hulle van alle kerke en geloofsbelydenisse afgeskei het, en geen menslike organisasies verantwoordelik was vir hulle geestelike welsyn nie. Hulle het geen aardse raadgewers gehad in wie hulle kon vertrou nie; in God alleen was hulle vertroue.

GSAM 195.3Hulle was egter van een ding oortuig, en dit was vir hulle soos ’n anker—die tydsverkondiging was reg.²³ Maar as ’n volk was hulle in ’n posisie waar, tensy God hulle sou lei en bewaar, hulle geneig was om valse verklarings te aanvaar, of om hul “geduld” te verloor en die geloof in hul verlede ervaring op te gee. Dit het sommige gedoen; terwyl ander, met ’n oog van geloof vasgerig op Hom wat hulle siele liefgehad het, ernstiglik gevra het: “Wagter, wat van die nag? Wagter, wat van die nag? Die wagter het gesê: Die oggend kom, en ook die nag. As julle wil navraag doen, doen julle navraag; keer terug, kom.”²⁴

GSAM 196J. N. Andrews oor die Teleurstelling

GSAM 196.1Predikant J. N. Andrews, een wat hierdie ervaring in 1844 deurgemaak het, spreek dus oor die teleurstelling:—

GSAM 196.2“Dié wat die Here in 1843 en 1844 verwag het, is teleurgestel. Hierdie feit is vir baie ’n voldoende rede om al die getuienis in hierdie saak te verwerp. Ons erken die teleurstelling, maar kan nie erken dat dit ’n regverdige rede verskaf om die hand van God in hierdie werk te ontken nie. Die Joodse kerk was teleurgestel toe Jesus, by die afsluiting van die werk van Johannes die Doper, Homself as die beloofde Messias voorgestel het. En die vertrouende dissipels was bitter teleurgesteld toe hy, van wie hulle verwag het dat hy Israel sou verlos, deur bose hande gevang en geslag is. En ná sy opstanding, toe hulle verwag het dat hy die koninkryk weer aan Israel sou herstel, kon hulle nie anders as teleurgesteld wees toe hulle besef het dat hy na sy Vader sou weggaan en dat hulle vir ’n lang tyd in verdrukking en benoudheid gelaat sou word nie. Maar teleurstelling bewys nie dat God geen hand in die leiding van sy volk het nie. Dit behoort hulle te lei om hul foute reg te stel, maar dit behoort hulle nie te lei om hul vertroue in God te verwerp nie. Dit was omdat die kinders van Israel in die wildernis teleurgestel was, dat hulle so dikwels die goddelike leiding ontken het. Hulle word as ’n vermaning vir ons voorgehou, dat ons nie volgens dieselfde voorbeeld van ongeloof moet val nie.”²⁵

GSAM 196Die Waarheid het ’n Doop van Onpopulariteit

GSAM 196.3Dit blyk die Here se plan te wees om belangrike waarhede in ’n ongewilde kanaal te plaas waar dit ’n kruis sal wees om dit te aanvaar en te gehoorsaam²⁶. Dit is veral waar in hierdie laaste dae. Petrus, wat spreek van daardie tyd wanneer die einde van alle dinge “naby” is, en wanneer die “oordeel” “by die huis van God sal begin,” sê, “Geliefdes, ag die vurige beproewing wat julle moet beproef nie vreemd nie, asof ’n vreemde ding met julle gebeur het; maar wees bly, in soverre julle deelgenote is van Christus se lyding, sodat julle ook met groot blydskap kan juig wanneer sy heerlikheid geopenbaar word. As julle bespot word ter wille van die Naam van Christus, is julle gelukkig, want die Gees van heerlikheid en van God rus op julle; van hulle kant word Hy kwaadgesê, maar van julle kant word Hy verheerlik.”²⁷

GSAM 197.1Wanneer die waarheid sy doop van onpopulariteit ontvang het, verg dit meer genade om dit te aanvaar as om bloot die geloof van die massas te volg. Huigelaars en skynheiliges sien geen groot aansporing om ’n waarheid te aanvaar wat optrede vereis nie, soos om “teen wind en gety” op te roei. Só word die waarheid ’n beproewing vir die lojale, opregtes, opreggesindes en gewetensvolle.

GSAM 197.2Ons het reeds aangetoon dat die profesie van die adventbeweging ’n teleurstelling voorspel. Dit het gekom; en so, in die voorsienigheid van God, het die aanvaarding van daardie boodskap sy kruis gehad.