Hoofstuk 15 — Toenemende Lig en Groter Wonderwerke

GSAM 235.1“Dink aan die dae van lank gelede, toe julle, nadat julle verlig is, ’n groot stryd van lyding deurstaan het; deels terwyl julle ’n skouspel was, met laster en lyding; en deels terwyl julle metgeselle geword het van dié wat so behandel is.”¹

GSAM 235.2Die tydperk vanaf die teleurstelling in 1844 totdat die duidelike lig oor die heiligdom en die boodskap van die derde engel na vore gekom het, was ’n tyd van besondere beproewing. Adventiste wat steeds volgehou het dat hulle reg was in die vorige beweging, was inderdaad ’n “aanskouingsvoorwerp” vir dié wat gemeen het dat die boodskap ’n volledige mislukking was; en om hierdie rede was hulle die voorwerp van groot verguising. Dit kon hulle vrolik verdra terwyl hulle deur geloof aan die Here vasgehou het en die teenwoordigheid van sy Heilige Gees gedeel het.

GSAM 235Twee Spesiale Aanvalspunte

GSAM 235.3Satan het twee spesiale versoekingspunte vir die Adventistevolk gehad. Die eerste was om dié wat vas geglo het dat die profetiese tyd verby was, te laat glo dat Christus se tweede koms ’n geestelike koms was, en dat Hy op een of ander manier hierdie koms aan die einde van die tweeduisenddriehonderd dae gemaak het. Die tweede was om dié wat oor hul verlede ervaring twyfel, te oorreed om dit heeltemal prys te gee. Soos die waarheid aangaande die heiligdom en die boodskap van die derde engel geleidelik uit die Skrifte ontvou is, het die boodskappe van die Gees van God, deur die gawe van profesie, die verlede beweging bevestig en dit “’n helder lig” genoem wat God aan die hoof van die pad opgerig het om die hele pad na die stad te verlig, en het gewys op die Skrifgetuienis dat die tweede koms van Christus letterlik en persoonlik is, en dus nie die gebeurtenis aan die einde van die “dae” kon wees nie.

GSAM 236Wonderlike Manifestasies

GSAM 236.1As die Here in hierdie laaste dae deur visioene tot sy volk sou spreek, sou ons dan nie verwag dat daar in die manifestasie self duidelike tekens van die goddelike sou wees nie? Hierdie tekens is duidelik in die visioene van mev. E. G. White. Die verskynsel van die visioene self, soos in Hoofstuk 13 getoon, is eenvoudig mirakelagtig; maar daar is baie wonderlike kenmerke verbonde aan haar vroeëre gesigte, wat u sal opmerk namate u hierdie werk verder deurlees; en sou ons anders verwag in ’n gawe van hierdie aard wat deur God ontwerp is om die aandag van die mense te trek, en hulle te laat sê, soos Moses, “Ek sal afdraai en hierdie groot gesig aanskou”? Die eenvoudige stelling van ’n arm, sieklike, swak meisie, blykbaar op die rand van die graf, dat die Here haar ’n visioen gegee het, sou nie genoeg gewees het om dit te doen nie. Die wonderlike verskynsels wat met die visioene gepaardgegaan het, het inderdaad belangstelling daarin gewek, en ’n oproep is gedoen dat die meisie van plek tot plek moes gaan en vertel wat die Here haar beveel het om aan ander bekend te maak.

GSAM 236Opmerklike Demonstrasies in die Derde Gesig

GSAM 236.2Ek sal hier ’n paar feite stel rakende haar derde visioen, dié wat in haar pa se huis gegee is, genoem in Hoofstuk 13, soos aan my vertel deur mev. White se pa en ma, deur haar suster, mev. Sarah Belden, en ander.

GSAM 236.3In die kamer waar die visioen gegee is, het op die laaikas ’n baie groot familiebybel gelê. Dit was een van ’n uitgawe wat in Boston deur Joseph Teale in die jaar 1822 gedruk is. Die boek is agtien by elf duim, vier duim dik, en weeg ’n bietjie meer as agtien pond. Terwyl sy in visioen was, het sy opgestaan en hierdie swaar Bybel op haar linkerarm geneem, met die boek oop, en dit reghoekig met haar liggaam uitgesteek; en toe, vir meer as ’n halfuur, het sy met haar regterhand van plek tot plek omgeblaai en na verskillende Skrifgedeeltes gewys, wat sy herhaal het terwyl haar oë na bo gekyk het, en in ’n rigting wat die teenoorgestelde van die boek was. Haar suster Sarah (later die vrou van Stephen Belden), of soms ’n ander persoon teenwoordig, het na elke teks gekyk waarop haar vinger gewys het, en het duidelik gesien dat sy in elke geval die Skrif herhaal het waarop haar vinger gerus het. Moeder Harmon het gesê haar dogter Ellen was in haar natuurlike toestand “nie in staat, weens gebrek aan krag, om daardie swaar Bybel van die laaikas af te lig nie; maar in die visioen het sy dit so maklik gehou, skynbaar, asof dit net ’n Nuwe Testament in sakformaat was.”

GSAM 237.1Hier was inderdaad ’n wonder!—’n breekbare meisie, wat slegs sewentig pond geweeg het, wat ’n swaar Bybel vir meer as ’n halfuur in ’n posisie gehou het waarin ’n sterk man dit nie vir twee minute kon hou nie; weer, draai van plek tot plek na Skrifgedeeltes wat in elke geval die gedeelte was wat sy herhaal het, terwyl haar oë na bo en in die teenoorgestelde rigting van die boek gedraai was; en laastens, ’n stem wat uit ’n persoon gekom het sonder enige beweging van die longe of asem in die liggaam, en wat die aangewese Skrifgedeeltes korrek herhaal het,—dit is sekerlik bo die beskuldiging dat dit deur menslike bedrywighede veroorsaak is, of as die gevolg van siekte. Diegene wat dit gesien het, het dit as die duidelikste manifestasie van die Gees van Hom beskou wat uit die brandende bos gespreek het. Sulke manifestasies soos hierdie in Mej. Harmon se derde visioen, waar dit bekend was, het oortuigende bewys gelewer dat ’n krag groter as die eindige in die visioene was.

GSAM 237Die Topsham-visioen

GSAM 237.2Baie gou ná hierdie gebeurtenis het die Adventiste-gemeente by Topsham, sowat dertig myl noordoos van Portland, Maine, van die Here se omgang met Mej. Ellen G. Harmon gehoor en haar na daardie plek uitgenooi. Die uitnodiging is aanvaar, en so het sy haar eerste besoek aan Topsham afgelê. Die Adventistebyeenkomste is destyds in die huis van mnr. Curtiss gehou. Mev. Frances Lunt (voorheen mej. Frances Howland), van Oakland, Kalifornië, het my die volgende verklaring gegee, gedateer 19 Januarie 1890:—

GSAM 238.1“Ek, saam met my pa se familie, het in 1845 die byeenkomste van Suster Harmon in Topsham bygewoon, en tydens hierdie byeenkomste het sy ’n visioen gehad. Dit was die eerste keer dat ons haar ooit in ’n visioen gesien het. Een van daardie ou-styl Bybels [die Teale-familiebybel, wat agtien pond geweeg het] was in besit van Broer Curtiss. Hierdie groot Bybel is deur Suster Harmon van die laaikas afgehaal terwyl sy in ’n visioen was, en sy het Skrifgedeeltes aangedui terwyl sy van bladsy na bladsy omgeblaai het, terwyl haar oë na bo gekyk het en weg van die boek af. Die tekste wat sy herhaal het, was óf woorde van instruksie, bemoediging, of berisping. Nog ’n eienaardigheid van die verskyning destyds was die posisie van die boek. Dit is op haar oop hand gehou teen ’n hoek van vyf-en-veertig grade, en niemand anders kon ’n boek in ’n soortgelyke hoek hou sonder dat dit dadelik uit hul hande gly nie; maar Suster Harmon het hierdie Bybel vir verskeie minute in daardie hoek gehou, so stewig asof dit aan haar hand vasgeplak was, terwyl sy intussen van die een na die ander in die vertrek gegaan het.”

GSAM 238Mev. Truesdail se Getuienis

GSAM 238.2Nog ’n verklaring oor dieselfde visioen kom van mev. M. C. Truesdail van Trenton, Mo., gedateer 27 Januarie 1891. Sy sê:—

GSAM 238.3“Ek was vyftien jaar oud in 1845 en was teenwoordig tydens suster Harmon se eerste besoek aan Topsham, toe sy die visioen by broeder Curtiss se huis gehad het, waar sy die groot familiebybel opgetel en dit in ’n posisie gehou het waarin niemand anders ’n boek op sy hand kon hou sonder dat dit onmiddellik sou afgly nie.

GSAM 238.4“Suster Harmon was meer as twee uur in gesig. Dit was die wonderlikste openbaring van die krag van God wat ek ooit meegemaak het, en ek het haar meer as ’n dosyn keer in gesig gesien. Dit was altyd geleenthede van diep eerbied en selfondersoek, maar hierdie het hulle almal oortref. O! hoe het ons gebewe terwyl die Majesteit van die hemel ons deur sy swak instrument onderrig het; terwyl sy vir ons gedeeltes voorgelees het wat so vertroostend en gepas was in ons beproewende posisie; soos Hebreërs 2:2, 3; Jakobus 5:7, 8; Hebreërs 10:35, 39; 1 Petrus 1:7; Lukas 12:32-37, behalwe baie ander, en sy het die groot familiebybel so hoog gehou dat ek op ’n stoel moes staan om te lees waarheen sy gewys het. Ek dink nie suster Harmon was meer as twee duim langer nie.”

GSAM 239.1Sulke verskynsels het die onbevooroordeeldes oortuig dat ’n krag groter as die menslike die nederige instrument beheer het, en uit verskeie dele van Nieu-Engeland het oproepe gekom vir haar om te kom en haar getuienis af te lê.

GSAM 239Handewerk ’n Sonde

GSAM 239.2Kort daarna is daar in ’n visioen aan Mej. Harmon opdrag gegee om Paris, Maine, te besoek, waar daar individue was wat geglo het dit is ’n sonde om handewerk te verrig. Predikant Stephens van Woodstock, Maine, was die leier in hierdie dwaling en het ’n sterk invloed op ander uitgeoefen. Hy was voorheen ’n Metodisteprediker en is beskou as ’n nederige, getroue Christen. Hy het die vertroue van baie gewen deur sy ywer vir die waarheid en sy skynbaar heilige lewenswyse, wat sommige laat glo het dat hy spesiaal deur God gelei is. Die Here het vir Mej. Harmon ’n berisping oor hom gegee. Sy het verklaar dat hy in stryd met die woord van God optree deur nie te werk nie, deur sy foute aan ander op te dring, en deur almal wat dit nie aanvaar nie, te verdoem. Hy het al die bewyse verwerp wat die Here hom gegee het om hom van sy fout te oortuig, en geweier om sy verkeerdhede te erken. Hy het indrukke gevolg en vermoeiende reise onderneem, groot afstande geloop, waar hy net sleg behandel is, en het gedink dat hy in dit alles lyding vir Christus se saak gely het. Sy rede en oordeel is opsy geskuif.

GSAM 239.3Wat betref die getuienis van Mej. Harmon en die uitkoms van die saak, haal ek aan uit ’n brief ontvang van mev. M. C. Truesdail, wat destyds in Paris, Maine, gewoon het. Nadat sy ’n paar besonderhede ooreenkomstig die bogenoemde gegee het, sê sy:—

GSAM 240.1“Belydenisse het van almal gekom behalwe hul leier, Jesse Stephens. Suster Harmon het hom gewaarsku dat tensy hy homself verneder deur sy foute te bely, hy binnekort sy loopbaan sou beëindig. Almal het dit verstaan as ’n voorspelling dat hy op een of ander manier selfmoord sou pleeg.”

GSAM 240.2Die volgende is die verloop van sy saak:—

GSAM 240.3“Nadat sy klein kudde hom verlaat het, het hy melankoliek geword en kort daarna sy verstand verloor, en geweier om enigiets te eet wat deur die goddeloses gekook is. Hy het nie van my terugkeer uit Massachusetts gehoor toe ek sy middagete vir hom gaan bring het nie. Hy het navraag gedoen, terwyl hy sy geraamtehand deur ’n klein opening in ’n venster uitgesteek het: ‘Het God jou hiermee gestuur, Suster Marian?’ Toe hy my huiwerige antwoord opmerk, het hy geweier om dit te proe. Sy jammerlike toestand, opgesluit in ’n klein kamer by sy broer (’n ongelowige), het my herinner aan die waarskuwing wat so vriendelik uit die hemel na hom gestuur is, en wat hy so hardkoppig verwerp het. Hy is twee dae ná hierdie hartseer besoek na sy familie teruggebring, waar hy gou sy lewe deur selfmoord beëindig het deur ’n tou van sy beddegoed te maak.”²

GSAM 240’n Voorspelling vervul

GSAM 240.4In die somer van 1845, op uitnodiging van Otis Nichols, het Mej. Harmon Massachusetts besoek, vergesel deur haar suster Sarah. Hulle het by die familie van mnr. Nichols ingetrek. Hy en sy vrou het met hul wa gegaan en hulle na verskillende plekke geneem om byeenkomste te hou, waar Mej. Harmon haar getuienisse gelewer het. Sodoende kon sy Boston, Roxbury en Carver besoek. Tydens hul tweede besoek aan Boston, Massachusetts, het ’n baie interessante voorval plaasgevind.

GSAM 240.5In Boston en omgewing was daar ’n groep fanatiese persone wat ook geglo het dat dit ’n sonde is om te werk, en hul hoofboodskap was: “Verkoop wat julle het, en gee aalmoese.” Hulle het gesê hulle is in die jubeljaar, dat die land moet rus, en dat die armes sonder arbeid onderhou moet word. Sargent, Robbins en ’n paar ander was leiers. Hulle het die visioene as van die duiwel veroordeel, omdat hul eie foute aan die lig gebring is. Hulle was hard teen almal wat nie soos hulle geglo het nie.

GSAM 241.1Terwyl Mej. Harmon en haar suster by die huis van mnr. Nichols op besoek was, het Sargent en Robbins uit Boston gekom om ’n guns by hom te vra, en gesê hulle het gekom om te kuier en om oornag by hom te bly. Mnr. Nichols het geantwoord dat hy bly was dat hulle gekom het, want mejuffrouens Sarah en Ellen Harmon was in die huis, en hy wou hê hulle moet met hulle kennismaak. Hulle het onmiddellik van plan verander en kon nie oortuig word om die huis binne te kom nie. Mnr. Nichols het gevra of Ellen haar boodskap in Boston kon vertel, en of hulle sou luister en dan sou oordeel. “Ja,” het hulle gesê, “kom volgende Sabbat na Boston [wat Sondag beteken, aangesien hulle nog nie die Sabbat aangeneem het nie]; ons wil graag die voorreg hê om haar te hoor.”

GSAM 241.2Mnr. Nichols het dit vir my by sy huis in Dorchester in 1858 vertel. Hy het gesê dat hy al sy reëlings getref het om Sondagoggend met sy wa na Boston te gaan om Mej. Harmon na die beoogde byeenkoms te neem. Daardie aand, tydens gesinsgebede, is sy in ’n visioen opgeneem. Nadat sy daaruit gekom het, het sy gesê: “Broeder Nichols, ek gaan nie môre na Boston nie; die Here het vir my gewys dat ek na Randolph moet gaan. Hy het ’n werk vir my om daar te doen.” Mnr. Nichols het groot agting vir sy eie woord gehad. Hy het belowe om haar die volgende dag na Boston te neem, en hy het angstig navraag gedoen: “Wat moet ek doen met my woord teenoor Sargent en Robbins?” “Laat dit maar,” het Mej. Harmon gesê, “die Here het my beveel om die ander kant toe te gaan.” “Wel,” sê mnr. Nichols, “ek verstaan dit nie.” “Die Here het vir my gewys dat ons dit sal verstaan wanneer ons daar kom,” sê mej. Harmon. “Wel,” sê mnr. Nichols, “daar is geen manier vir jou om daar te kom nie, tensy ons gaan en jou vat, maar ek weet nie hoe ek die saak aan die broeders in Boston sal verduidelik nie.”

GSAM 241.2Mnr. Nichols het verder aan my meegedeel dat “Suster Harmon hulle skynheiligheid in die visioen gesien het, dat daar nie ’n byeenkoms in Boston op die Sondag sou wees nie, dat Sargent, Robbins en ander teenstanders saam met die groot skare by Randolph (dertien myl van Boston af) op die Sondag sou byeenkom; en dat ons die teenstanders by Randolph by hul byeenkoms op die Sondag moet ontmoet, en daar sou aan haar ’n boodskap gegee word vir hulle, wat die eerlike, die onbevooroordeelde sou oortuig of haar visioene van die Here of van Satan was.” In plaas daarvan om na Boston en dan na Randolph te gaan, ’n afstand van twee-en-twintig myl, het hulle reguit na Randolph gegaan en daar ongeveer teen die tyd van die byeenkoms aangekom. Daar het hulle presies diegene gevind wat ingestem het om hulle in Boston te ontmoet. Mnr. Nichols het toe gesê: “Ek verstaan dit nou.”

GSAM 242.1Hierdie poging van Sargent en Robbins om Mej. Harmon se getuienis te ontduik, en die wyse waarop sy gelei is om hulle te ontmoet, het ’n groot invloed op die gedagtes van sommige wat teenwoordig was, gehad. Van die byeenkoms self haal ek die verslag aan soos deur Mnr. Nichols gegee:—

GSAM 242Opmerklike Demonstrasies

GSAM 242.2“Suster Ellen is in ’n visioen weggevoer met buitengewone verskynsels, en het voortgegaan om in visioen met ’n duidelike stem te praat, wat deur almal teenwoordig duidelik verstaan kon word, tot ongeveer sononder. Sargent, Robbins en French was baie geërgerd, sowel as opgewonde, om Suster Ellen in visioen te hoor praat, wat hulle as van die duiwel bestempel het; hulle het al hul invloed en liggaamlike krag gebruik om die effek van die visioen te vernietig. Hulle het saam baie hard gesing en het daarna afwisselend hardop gepraat en uit die Bybel voorgelees, sodat Ellen nie gehoor kon word nie, totdat hulle krag op was en hulle hande so gebewe het dat hulle nie meer uit die Bybel kon lees nie, maar te midde van al hierdie verwarring en geraas is Ellen se helder en skril stem, terwyl sy in visioen gepraat het, duidelik deur almal teenwoordig gehoor. Die teenstand van hierdie mans het voortgeduur solank hulle kon praat en sing, ten spyte daarvan dat sommige van hul eie vriende hulle berispe en versoek het om op te hou. Maar Robbins het gesê: ‘Julle buig voor ’n afgod: julle aanbid ’n goue kalf.’

GSAM 243.1“Mnr. Thayer, die eienaar van die huis, was nie ten volle oortuig dat haar visioen van die duiwel was, soos Robbins dit verklaar het nie. Hy wou dit op een of ander manier toets. Hy het gehoor dat visioene van sataniese krag gestuit is deur die Bybel oop te maak en dit op die persoon in ’n visioen te lê, en het Sargent gevra of hy dit op daardie wyse sou toets, wat hy geweier het om te doen. Toe neem mnr. Thayer ’n swaar, groot kwarto-familiebybel wat op die tafel gelê het en selde gebruik is, maak dit oop en lê dit oop op Ellen se bors terwyl sy in ’n visioen was, aangesien sy toe agteroor teen die muur in die hoek van die kamer geleun het. Onmiddellik nadat die Bybel op haar neergelê is, het sy op haar voete opgestaan en in die middel van die vertrek ingestap, met die oop Bybel in een hand so hoog as wat sy kon bereik opgelig, en met haar oë vas na bo gerig, het sy op ’n plegtige wyse verklaar: ‘Die geïnspireerde getuienis van God,’ of woorde van dieselfde strekking. En toe, terwyl die Bybel in een hand uitgesteek was, en haar oë na bo kyk en nie na die Bybel nie, het sy lank voortgegaan om met haar ander hand die bladsye om te blaai, haar vinger op sekere gedeeltes te plaas en die woorde daarvan korrek met ’n ernstige stem uit te spreek. Baie van die teenwoordiges het na die gedeeltes gekyk waarheen haar vinger gewys het, om te sien of sy dit korrek uitspreek, want haar oë het terselfdertyd na bo gekyk. Sommige van die genoemde gedeeltes was oordele teen die goddeloses en godslasteraars; en ander was vermanings en instruksies rakende ons huidige toestand.

GSAM 243Haar langste visioen, meer as ses uur

GSAM 243.2“In hierdie toestand het sy die hele middag gebly tot kort voor sononder, toe sy uit die visioen uitgekom het. Toe Ellen in die visioen op haar voete opgestaan het, met die swaar oop Bybel in haar hand, en deur die kamer geloop het terwyl sy Skrifgedeeltes uitgespreek het, het Sargent, Robbins en French stilgebly. Vir die res van die tyd was hulle, saam met baie ander, ontsteld; maar hulle het hul oë toegemaak en dit deurgestaan sonder om hul gevoelens te bely.”³

GSAM 244Mej. Harmon se huwelik

GSAM 244.1Op 30 Augustus 1846 is Mej. E. G. Harmon en Predikant James White in die huwelik verenig, en saam het hulle gearbei vir die bevordering van die boodskap. Gedurende die jaar 1847 was hulle arbeid hoofsaaklik beperk tot Maine en Massachusetts.

GSAM 244.2Die eerste Sabbat in April is aan mev. White ’n uiters interessante gesig gegee, by die huis van Stockbridge Howland, Topsham, waar die byeenkomste destyds gewoonlik gehou is. Hierdie visioen is dié wat in Eerste Geskrifte genoem word, waar sy ’n gesig gehad het van die heiligdom en sy meubels, die tyd van benoudheid, die heiliges wat uit die stede vlug, die goddeloses wat hulle omsingel, hulle bevryding by die stem van God, die jubeljaar, die Here se koms in die wolkewa, ensovoorts. Dit mag goed wees om sommige van haar bewegings terwyl sy in hierdie visioen was, op te let.

GSAM 244Baie Bybels gebruik in ’n visioen

GSAM 244.3Mev. Frances Lunt (dogter van S. Howland), op 19 Januarie 1890, het vir my gesê:

GSAM 244.3“Aan die kant van die vertrek waar die byeenkomste gehou is, was ’n tafel waarop ’n aantal boeke van verskeie soorte was, onder andere verskeie Bybels van gewone formaat. Terwyl sy in die visioen was, het mev. White opgestaan, na die tafel geloop, ’n Bybel opgetel sonder om ’n ander boek aan te raak, en dit met haar linkerhand oop bo haar kop gehou, met die wysvinger van haar regterhand op die Skrifgedeelte gerig wat sy herhaal het terwyl sy voor die persoon gestaan het vir wie dit bedoel was, en het toe die oop boek op die bors van die persoon neergesit voor wie sy die Skrif herhaal het. Terug by die tafel het sy nog ’n Bybel geneem en op dieselfde wyse ’n ander Skrifgedeelte herhaal en die oop Bybel op die bors van die persoon aan wie sy haar gerig het, neergesit. Hierdie daad is by ongeveer ’n halfdosyn persone herhaal; waarna sy op ’n sierlike wyse in ’n stoel gaan sit het, terwyl haar oë die heeltyd na bo en weg van die boek gekyk het.”

GSAM 245.1Hiervan sê mev. Truesdail:

GSAM 245.1“Ek was teenwoordig [April 1847] toe Suster White na die tafel gegaan het en een Bybel ná die ander opgetel het uit die boeke wat op die tafel was, en die Bybel op die bors van die persoon gelê het vir wie sy ’n Skrifgedeelte gehad het. Dit is gedoen terwyl haar oë na die hemel opgehef was. Op hierdie geleentheid het sy die Bybel bo haar kop gehou terwyl sy met my gepraat het; en toe het sy dit op my bors neergesit. Die gedeelte wat aan my gegee is, was 2 Korintiërs 6:17.”⁴

GSAM 245.2In ’n brief van mev. Frances Lunt gee sy die name van drie persone wat by hierdie geleentheid teenwoordig was en op wie die Bybels gelê is terwyl mev. White met hulle oor die onderskeie tekste gepraat het, en onder die name was dié van mev. Truesdail.

GSAM 245Die eerste werk was onder Adventgelowiges

GSAM 245.3Die werk van Mej. Harmon, onder leiding van die profetiese gawe, van Januarie 1845 tot die lente van 1846, byna agtien maande lank, was by die “gelowiges” in Christus se nabye koms, met wie sy voorheen omgegaan het. Ná die afsluiting van die tweeduisenddriehonderd dae (22 Okt. 1844), totdat die oorsaak van hulle teleurstelling en die aard van die gebeurtenis wat toe plaasgevind het, verstaan sou word, sou daar gevaar wees dat die gelowiges in foutiewe sienings sou afdryf, of dat hulle hul verlede ervaring heeltemal sou prysgee. Haar boodskap aan sulkes was: “Die verlede beweging was van God. Hou vas aan julle geloof. Die Here het nog ’n werk vir sy volk. Bestudeer die Bybel. Deursoek die woord, en julle sal die lig vind.”

GSAM 245.4Hierdie instruksie is in ooreenstemming met die Here se plan. Sy doel was nog altyd dat sy spesiale boodskappe vir sy volk, in hul tyd, uit sy woord voortgebring moet word, en dan kom die gawe van profesie “sekondêr” in, om die gelowiges te bevestig en op te bou.

GSAM 246.1’n Treffende illustrasie van hierdie feit vind ons in die geval van Kornelius soos opgeteken in die Handelinge van die Apostels. ’n Engel van God het aan hom verskyn en ’n visioen in sy eie huis gegee. Daardie engel het die waarhede van die evangelie goed geken en kon dit aan Kornelius geleer het, maar hy is gestuur om iemand wat ’n erfgenaam van die saligheid was, te dien deur Kornelius ’n visioen te gee. Hy het hom verseker dat sy godsdienstige ywer en toewyding deur die Here aanvaar is. Hy het nie die evangelie aan hom verkondig nie, maar het hom eenvoudig gesê om vir Petrus te roep, wat by Simon die leerlooier in Joppe ingehuis was. Petrus het gekom en uit die Skrifte aan Kornelius die evangelie van Christus verkondig.

GSAM 246Posisie van die Gawe van Profesie

GSAM 246.2Op hierdie punt is dit goed om die volgorde van die ontwikkeling van die gawes op te let, soos die Here dit in sy Woord aangedui het. Paulus verwys daarna in sy brief aan die Korintiërs, waar hy sê: “God het sommige in die kerk aangestel, in die eerste plek apostels, tweedens profete.”⁵

GSAM 246.3Wanneer ons na die apostel se stelling kyk aangaande die verhouding van hierdie gawes in die evangelie-werk, sien ons dadelik waarom hierdie orde gehandhaaf word. Wanneer hy hierdie gawes vergelyk, sê Paulus: “Daarom is tale ’n teken, nie vir die gelowiges nie, maar vir die ongelowiges; maar profesie is nie vir die ongelowiges nie, maar vir die gelowiges.”⁶ Die Here se orde is dat sy spesiale boodskappe aan die wêreld uit sy Woord gebring moet word; en ooreenkomstig beweeg Hy mense om die Skrifte te deursoek en uit te gaan as apostels, belaad met die Here se boodskappe, en dit te verkondig uit die Bybel, wat die toets van eeue deurstaan het. Soos gelowiges opgewek word, kom die gawe van profesie “sekondêr” in werking en vervul sy deel “vir die volmaking van die heiliges, vir die werk van die bediening, vir die opbou van die liggaam van Christus.”⁷