Hoofstuk 13 — Tekens van Goddelike Leiding

GSAM 198.1“Het God probeer om vir Hom ’n nasie uit die midde van ’n ander nasie te gaan neem deur beproewinge, deur tekens en wonders, deur oorlog, deur ’n magtige hand en deur ’n uitgestrekte arm en deur groot verskrikkinge, volgens alles wat die Here u God vir u in Egipte voor u oë gedoen het? Aan u is dit getoon, sodat u kon weet dat die Here God is; daar is geen ander behalwe Hom nie.”¹

GSAM 198.2Dit was dus dat die Here gewerk het deur ’n volk uit die midde van ’n heidense nasie te neem, sodat Hy hulle kon uitlei waar Hy Sy wet aan hulle kon spreek, en waar Hy dit aan hulle kon oorhandig, ingegraveer op kliptafels. Hierdie wonders is nie verrig om hulle nuuskierigheid te bevredig nie, maar sodat hulle met sekerheid sou weet dat Hy wat “groot dinge in Egipte gedoen het; wonderwerke in die land van Ham, en vreeslike dinge by die Rooi See,”² en met hulle gespreek het uit die middel van die vuur en rook van Sinai se brandende top, niemand anders as die lewende en ware God, die Skepper van alle dinge, was nie.

GSAM 198Moses se roeping uit die brandende bos

GSAM 198.3Moses self sou nie die Israeliete kon beweeg om Egipte te verlaat deur bloot vir hulle te sê: “Terwyl ek die skape in die woestyn opgepas het, het ek simpatie met julle in julle slawerny gehad, en nou het ek gekom om julle uit Egipte uit te lei, soos ek probeer het om te doen toe ek die Egiptenaar gedood het net voordat ek na die land Midian gevlug het.”

GSAM 199.1Dit het die brandende bos wat nie verteer is nie, en ’n hoorbare stem wat uit die middel van die vlamme gekom het, verg om selfs Moses te oortuig dat hy die een was om “te gaan en die volk uit Egipte te lei.” Dit was op hierdie wonderlike wyse dat hy sy opdrag, sy hoë en heilige roeping, ontvang het – ’n openbaring wat onmiddellik die aandag van sy broeders sou trek en hulle verstande sou voorberei vir wat sou volg, en hulle só sou lei om Moses, onder God, as hul leier te aanvaar.

GSAM 199.2As daar ooit ’n tyd was sedert die Heiland se opstanding toe sy treurige en teleurgestelde volgelinge vertroos moes word deur sy teenwoordigheid en bemoedigende woorde, was dit in daardie tyd toe sommige van die hartseer en vervolgde gelowiges ná die “middernagskree” van 1844 deur standvastige geloof vasgehou het; en as God in genade ooit direk met treurende siele gekommunikeer het, sou dit blykbaar beslis in so ’n tyd en aan so ’n volk gewees het.

GSAM 199Die Aanwesigheid van die Here Beloof

GSAM 199.3Hy wat nie beperk is in maniere of middele om te werk nie, en wat die gawes van die Gees in sy kerk geplaas het “toe Hy opgevaar het na die hoogte toe,”³ het belowe om met sy volgelinge te wees in die prediking van die evangelie, “tot aan die einde van die wêreld.”

GSAM 199.4Die Here was die hele tyd gereed om sy krag en sy gawes te openbaar by diegene wat Hom ten volle gesoek het. Het Hy nie gesê toe Hy die evangelieopdrag gegee het nie: “Hierdie tekens sal diegene wat glo, volg: In my naam sal hulle duiwels uitdryf; hulle sal in nuwe tale praat; hulle sal slange optel; en as hulle iets dodeliks drink, sal dit hulle nie benadeel nie; hulle sal hande op die siekes lê, en hulle sal herstel”?⁴

GSAM 199Gawes van die Gees gedurende die Hervorming

GSAM 199.5Daar was wonderlike vertonings van die Here se krag en openbarings van die gawe van profesie tydens die Hervorming in die sestiende eeu en in die tye daarna. D’Aubigné verwys na die profesieë van Jan Hus. Charles Buck vertel in sy Religious Anecdotes van die profesieë van George Wishart in 1546. John Wesley vertel in sy werke van die profesieë van Jonathan Pyrah en hul vervulling. Predikant J. B. Finley vertel in sy outobiografie van ’n merkwaardige visioen en genesing in sy eie persoon in die somer van 1842. Die Christian Advocate (Metodisties) het ’n interessante verslag gepubliseer van ’n merkwaardige visioen en die gevolge daarvan, soos dit aan Doktor Bond van daardie kerk gegee is gedurende sy bediening. Dit was tekens vir diegene wat nederig die Here soek, dat Hy nie verander het nie, en dat Hy steeds tot sy volk sou spreek deur die profetiese gawe.

GSAM 200Die Oorblyfselskerk sal die Gees van Profetie hê

GSAM 200.1Daar is duidelike en spesifieke stellings in die Skrif dat die Here die gawes van sy Gees, en veral die gawe van profesie, spesiaal sal openbaar onder die mense wat besig is om op sy koms te wag. Die eerste teks waarop ons aandag vestig, vind ons in die brief aan die Korintiërs, en lui: “Ek dank my God altyd oor julle, weens die genade van God wat julle deur Jesus Christus gegee is; dat julle in alles deur hom verryk is, in alle uitdrukking en in alle kennis; selfs soos die getuienis van Christus in julle bevestig is: sodat julle in geen genadegawes agterstallig is nie; terwyl julle wag op die koms van onse Here Jesus Christus; wat julle ook tot die einde sal bevestig, sodat julle onberispelik mag wees op die dag van onse Here Jesus Christus.”⁵

GSAM 200.2In die openbaring lees ons van die “oorblyfsels”—die laaste evangeliekerk: “Die draak was kwaad vir die vrou [kerk], en het gegaan om oorlog te voer teen die oorblyfsels van haar nageslag, wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus het.”⁶ Wat is die “getuienis van Jesus,” vra ons, wat die laaste kerk moet hê, en wat in sy bevestiging die weg voorberei vir die openbaring van al die gawes van die Gees? Op hierdie vraag vind ons ’n antwoord in die getuienis van die engel aan Johannes op die eiland Patmos: “Ek het by sy voete geval om hom te aanbid. En hy het vir my gesê: Moenie dit doen nie; ek is jou mede-dienaar en van jou broeders wat die getuienis van Jesus het; aanbid God; want die getuienis van Jesus is die gees van profesie.”⁷

GSAM 201.1Hierdie definisie wat deur die engel gegee is, wys dat dit die “gees van profesie” is wat in die kerk wat op Christus wag, manifesteer en wat die weg berei vir al die gawes, en dat oorlog gevoer word teen die “oorblyfsels”-kerk omdat hulle daardie gawe onder hulle het.

GSAM 201Paulus se Getuienis oor die Gawes

GSAM 201.2Paulus se brief aan die Tessalonisiërs wys dat die dag van die Here—die laaste dag van die uitvoerende oordeel—oor die massas sal kom “soos ’n dief in die nag;” maar dat dit nie so die Here se getroue kinders sal verras nie omdat hulle “kinders van die lig en kinders van die dag” is. Onder sy vermanings aan daardie wakende mense sê hy: “Blus nie die Gees uit nie. Verag nie profesieë nie. Beoordeel alle dinge; behou wat goed is.”⁸

GSAM 201.3Oor die Griekse woord propheteias, hier vertaal as profesieë, sê Greenfield in sy Greek Lexicon: “Die uitoefening van die gawe van profesie, in hierdie sin, 1 Tessalonisense 5:20.” Hiermee stem ook die woordeboeke van Parkhurst, Robinson en Liddell en Scott ooreen. Dit is dus ’n duidelike getuienis dat die ware gawe van profesie by die kerk sal wees wat op Christus se tweede koms wag. Die vermaning is nie om die gawe te verag nie, maar om dit te beproef; en die goeie openbaring te vind en daaraan “vas te hou”.⁹

GSAM 201’n Vervulling van die belofte

GSAM 201.4Ons het voorheen opgemerk hoe die Here begin het om die gawe van profesie te openbaar tydens die verkondiging van die eerste en tweede engelboodskappe. Hierdie gawe is sedert die sluiting van die tweeduisend-driehonderd dae meer ten volle ontwikkel. Die Here het sy eie instrument vir hierdie doel gekies en as sy agent iemand aangewys wat nie net alles vir Hom prysgegee het nie, maar wie se lewe in die weegskaal gehang het, “die swakste van die swakkes.”¹⁰ Binne twee maande ná die verstryking van die tyd het Mej. Ellen G. Harmon, van Portland, Maine, destyds net ongeveer sewentien jaar oud, begin om openbarings van die Here te ontvang.

GSAM 202.1Aangesien ek die geleentheid gehad het om met diegene wat destyds in Portland gewoon het, te gesels, en ook vertroud was met mev. Haines, by wie se huis mej. Harmon haar eerste visioen gehad het, sal ek die feite vertel soos hulle aan my deur daardie persone oorgedra is.

GSAM 202.2Mej. Harmon was destyds in ’n baie kritieke toestand van gesondheid. Vir ’n aantal weke kon sy skaars bo ’n gefluister praat. Een geneesheer het besluit dat haar kwaal watersug-tuberkulose was. Hy het gesê haar regterlong was verrot, en die linker aansienlik siek, en dat haar hart aangetas was. Hy het gesê hy dink nie sy kon langer as ’n baie kort tyd oorleef nie, en dat sy te eniger tyd kon sterf. Dit was met groot moeite dat sy kon asemhaal wanneer sy gelê het. Snags het sy net rus gekry deur in die bed met kussings op te sit in ’n byna sittende houding. Gereelde hoestbuie en bloedspuwing uit die longe het haar fisiese krag aansienlik verminder.

GSAM 202Mej. Harmon se Eerste Gesig

GSAM 202.3Op die tydstip dat sy haar eerste visioen gehad het, het sy by mev. Haines gebly. Dit was in die oggend, en hulle was besig met gesinsaanbidding. Daar was vyf persone teenwoordig, almal susters in die geloof. Ander het gebid, en Mej. Harmon het gefluisterend gebid, toe die krag van God op ’n wonderbaarlike wyse neergedaal het, wat duidelik almal wat teenwoordig was, geraak het, en in ’n oomblik was sy weg van alles wat rondom haar gebeur het—sy was in ’n gesig.

GSAM 202.4In die volgende byeenkoms het sy aan die gelowiges in Portland vertel wat aan haar getoon is. Hulle het volle vertroue gehad dat dit van die Here af gekom het. Daar was destyds ongeveer sestig mense in Portland wat dit as die werk van die Here onderskryf het. Daar was ’n krag wat die visioen en die vertelling daarvan vergesel het, wat slegs van die Goddelike afkomstig kon wees. ’n Plegtige besef van ewige belange was voortdurend oor haar, en sy het gelyk of sy vervul was met ’n onuitspreeklike eerbied dat iemand so jonk en swak soos sy gekies sou word as ’n instrument waardeur die Here lig aan sy volk sou kommunikeer. Sy het verklaar dat sy, terwyl sy in die visioen was, omring gelyk het deur stralende engele in die glorieryke howe van die hemel, waar alles vreugde en vrede is, en dat dit ’n hartseer verandering was om wakker te word vir die onbevredigende werklikhede van hierdie sterflike lewe.

GSAM 203Opsomming van die Eerste Gesig

GSAM 203.1Die volgende kort samevatting van haar eerste visioen, soos sy dit aan die gelowiges in Portland vertel het, sal ’n idee gee van die aard van al haar visioene:—

GSAM 203.2“Terwyl ek gebid het, het die krag van God oor my gekom soos ek dit nog nooit tevore gevoel het nie. Ek was omring deur lig en het al hoe hoër van die aarde opgestyg. Ek het omgedraai om na die adventmense in die wêreld te soek, maar kon hulle nie vind nie, toe ’n stem vir my sê: ‘Kyk weer, en kyk ’n bietjie hoër.’ Hierop het ek my oë opgetel en ’n reguit en smal pad gesien, hoog bo die wêreld verhef. Op hierdie pad het die Adventmense na die stad gereis, wat aan die verste punt van die pad was. Daar was ’n helder lig agter hulle by die begin van die pad opgerig, wat ’n engel vir my gesê het die ‘middernagskree’ was. Dit het langs die hele pad geskyn en lig vir hulle voete gegee, sodat hulle nie sou struikel nie. En as hulle hulle oë gevestig gehou het op Jesus, wat net voor hulle was en hulle na die stad gelei het, was hulle veilig. Maar gou het sommige moeg geword; hulle het gesê die stad was nog ver weg, en hulle het verwag om dit al vroeër binne te gaan. Toe sou Jesus hulle bemoedig deur sy glorieryke regterarm op te hef, en uit sy arm het ’n helder lig gekom wat oor die adventmense gewaai het, en hulle het geskreeu: Hallelujah! Ander het roekeloos die lig agter hulle ontken en gesê dat dit nie God was wat hulle so ver gelei het nie. Die lig agter hierdie mense het uitgegaan, en hulle voete in volmaakte duisternis gelaat, en hulle het gestruikel en hulle oë van die teiken af geneem, en Jesus uit die oog verloor, en van die pad afgeval in die donker en bose wêreld hieronder. Binnekort het ons die stem van God gehoor soos van baie waters, wat vir ons die dag en uur van Jesus se koms gegee het. Die lewende heiliges het die stem geken en verstaan, terwyl die goddeloses gedink het dit was donder en ’n aardbewing. Toe God die tyd uitgespreek het, het Hy die Heilige Gees oor ons uitgestort, en ons gesigte het begin opklaar en skyn met die heerlikheid van God, soos dié van Moses toe hy van die berg Sinai af gekom het.”¹¹

GSAM 204Beskrywing van mev. White se toestand terwyl sy in ’n visioen was

GSAM 204.1Voordat ons verder die opwindende verhaal van hierdie wonderlike openbaring van die Gees van God volg, wil ek ’n paar feite oor die visioene stel. Die eerste keer dat ek mev. E. G. White (voorheen mej. Harmon) gesien het, was in Oktober 1852. Daardie dag het ek haar in ’n visioen gesien wat langer as ’n uur geduur het. Sedertdien het ek die voorreg gehad om haar in visioen ongeveer vyftig keer te sien. Ek was teenwoordig toe dokters haar in hierdie toestand ondersoek het, en ek beskou dit as ’n plesier om getuienis af te lê oor wat ek gesien het en weet. Ek vertrou dat ’n uiteensetting van die feite in die saak nie sorgeloos opsy geskuif sal word vir die lukrake veronderstellings van dié wat haar nog nooit in hierdie toestand gesien het nie.

GSAM 204.2Terwyl sy in die visioen ingaan, laat sy drie betowerende uitroepe van “Glorie!” hoor wat weerklink en nagalm, die tweede, en veral die derde, swakker, maar meer opwindend as die eerste, met ’n stem wat klink soos dié van iemand wat nogal ver van jou af is en net buite gehoorbereik raak. Vir ongeveer vier of vyf sekondes lyk dit of sy neerval soos ’n persoon in ’n onbewuste toestand, of een wat sy krag verloor het; sy lyk dan of sy onmiddellik met oormenslike krag vervul word, soms dadelik op haar voete opstaan en in die vertrek rondloop. Daar is gereelde bewegings van die hande en arms, wat na regs of links wys soos haar kop draai. Al hierdie bewegings word op ’n uiters sierlike wyse gemaak. In watter posisie die hand of arm ook al geplaas mag wees, is dit vir enigiemand onmoontlik om dit te beweeg. Haar oë is altyd oop, maar sy knip nie haar oë nie; haar kop is opgetel, en sy kyk na bo, nie met ’n leë blik nie, maar met ’n aangename uitdrukking, wat net van die normale verskil in die sin dat dit lyk of sy intens na ’n verre voorwerp kyk. Sy asem nie, tog klop haar pols gereeld. Haar gesig is aangenaam, en die kleur van haar gesig is so rooskleurig soos in haar natuurlike toestand.

GSAM 205Vergelyk met dié van Daniël

GSAM 205.1Haar toestand ten opsigte van asemhaling, kragverlies, en dat sy sterk gemaak word wanneer die engel van God haar aanraak, stem alles perfek ooreen met die beskrywing wat die profeet Daniël van sy eie ervaring in ’n visioen gegee het toe hy sê: “Daarom is ek alleen oorgelaat, en ek het hierdie groot visioen gesien, en daar was geen krag meer in my oor nie; want my skoonheid het in my in verval verander, en ek het geen krag behou nie.” “Want hoe kan die dienaar van my heer met my heer praat? Want wat my betref, het dadelik geen krag in my oorgebly nie, en daar is ook geen asem in my oor nie. Toe kom daar weer iemand wat soos ’n mens gelyk het en raak my aan, en hy versterk my en sê: O hooggeliefde man, moenie vrees nie; vrede sy met jou; wees sterk, ja, wees sterk. En toe hy met my gepraat het, word ek versterk en sê: Laat my heer praat, want u het my versterk.”¹²

GSAM 205GETUIENISSE VAN OOGGETUIES

GSAM 205M. G. Kellogg, M.D.

GSAM 205.2Wat mev. White se toestand betref terwyl sy in visioen was, is ’n paar verklarings van ooggetuies op hul plek. Die eerste is van M. G. Kellogg, M.D., wat verwys na die eerste visioen wat in Michigan gegee is, 29 Mei 1853, by ’n byeenkoms wat in Tyrone, Livingston County, gehou is. Hy sê:—

GSAM 206.1“Suster White was ongeveer twintig minute of ’n halfuur in die gesig. Toe sy in die gesig ingaan, het dit gelyk of almal teenwoordig die krag en teenwoordigheid van God gevoel het, en sommige van ons het inderdaad die Gees van God kragtig op ons voel rus. Ons was besig met gebed en ’n sosiale byeenkoms Sabbatoggend omstreeks nege-uur. Broer White, my pa, en Suster White het gebid, en ek het op daardie tydstip gebid. Daar was geen opwinding, geen vertonings nie. Ons het egter ernstig by God gepleit dat Hy die byeenkoms met Sy teenwoordigheid sou seën, en dat Hy die werk in Michigan sou seën. Toe Suster White daardie oorwinningskreet van ‘Eer! e-e-r-! e-e-r-!’ uitgeroep het, wat julle haar so dikwels hoor uitroep wanneer sy in gesigstate kom, het Broer White opgestaan en die gehoor meegedeel dat sy vrou in gesigstate was. Nadat hy die wyse van haar visioene uiteengesit het, en dat sy nie asemhaal terwyl sy in ’n visioen is nie, het hy enigiemand wat dit wou doen, uitgenooi om vorentoe te kom en haar te ondersoek. Dr. Drummond, ’n geneesheer wat ook ’n prediker van die Eerste-dag-Adventiste was, en wat (voordat hy haar in ’n visioen gesien het) verklaar het dat haar visioene van mesmeriese oorsprong was en dat hy haar ’n visioen kon gee, het vorentoe gekom en, na ’n deeglike ondersoek, baie bleek geword en opgemerk: ‘Sy asem nie!’

GSAM 206.2“Ek is heeltemal seker dat sy destyds nie asemgehaal het terwyl sy in die visioen was nie, en ook nie in enige van die verskeie ander wat sy gehad het toe ek teenwoordig was nie. Die uitkom uit die visioen was net so merkbaar soos haar ingaan daarin. Die eerste aanduiding dat die visioen verby was, was toe sy weer begin asemhaal het. Sy het haar eerste asemteug diep, lank en vol ingehaal, op ’n wyse wat getoon het dat haar longe heeltemal leeg van lug was. Nadat sy die eerste asem getrek het, het verskeie minute verloop voordat sy die tweede getrek het, wat die longe presies soos die eerste gevul het; toe ’n pouse van twee minute, en ’n derde inaseming, waarna die asemhaling natuurlik geword het.” Geteken, “M. G. Kellogg, M.D., Battle Creek, Mich., 28 Des. 1890.”

GSAM 207F. C. Castle

GSAM 207.1Ons gee die volgende verklaring van ’n individu wat ’n mediese ondersoek van mev. White waargeneem het terwyl sy in ’n visioen was in Stowe, Vermont, in die somer van 1853. Hy sê:—

GSAM 207.2“’n Geneesheer was teenwoordig en het haar ondersoek soos sy wysheid en kennis dit voorgeskryf het, om die oorsaak van die verskyning te vind. ’n Aangesteekte kers is naby haar oë gehou, wat wyd oop was; nie ’n spier van die oog het beweeg nie. Hy het haar toe ondersoek ten opsigte van haar pols en ook haar asemhaling, en daar was geen asemhaling nie. Die gevolg was dat hy tevrede was dat dit nie op natuurlike of wetenskaplike grondslag verklaar kon word nie.” Geteken, “F. C. Castle.”

GSAM 207D. H. Lamson

GSAM 207.3Die volgende getuienisse handel oor ’n ondersoek wat gedoen is terwyl mev. White in ’n visioen was, by ’n byeenkoms in die huis van predikant James White, in Monroe Street, Rochester, N.Y., op 26 Junie 1854:—

GSAM 207.4“Ek was toe sewentien jaar oud. Dit lyk vir my of ek amper daardie opwindende uitroepe van ‘G-l-o-r-i-e!’ kan hoor wat sy uitgespreek het. Toe sak sy terug op die vloer, nie val nie, maar saggies wegsak, en is in die arms van ’n bediende ondersteun. Twee dokters het ingekom, ’n ou man en ’n jong man. Broer White wou graag hê dat hulle Suster White noukeurig ondersoek, wat hulle toe gedoen het. ’n Spieël is gebring, en een van hulle het dit oor haar mond gehou terwyl sy gepraat het; maar baie gou het hulle hiermee opgehou en gesê: ‘Sy asem nie.’ Toe het hulle haar sye noukeurig ondersoek terwyl sy gepraat het, om bewyse van diep asemhaling te vind, maar hulle het niks gevind nie. Toe hulle hierdie deel van die ondersoek afsluit, het sy opgestaan, nog steeds in ’n visioen, ’n Bybel hoog in haar hand, van vers tot vers blaaiend en korrek aanhalend, alhoewel haar oë na bo en weg van die boek gekyk het.

GSAM 208.1“Sy het ’n gesig gehad van die sewe laaste plae. Toe het sy die oorwinning van die heiliges gesien, en haar oorwinningskrete kan ek nou nog hoor. Oor hierdie feite getuig ek vrylik.” Geteken, “Predikant D. H. Lamson, Hillsdale, Mich., 8 Feb. 1893.”

GSAM 208Mev. Drusilla Lamson

GSAM 208.2’n Ander getuienis word gegee oor dieselfde mediese ondersoek deur mev. Drusilla Lamson, weduwee van predikant Lamson se neef, en hoofverpleegster van die Clifton Springs, N.Y., Sanitarium. Terwyl sy oor die byeenkoms van 26 Junie 1854 praat, sê sy:—

GSAM 208.3“Ek onthou die byeenkoms toe die proef geneem is, naamlik om te toets wat Broer White dikwels gesê het, dat Suster White nie asemgehaal het terwyl sy in ’n gesig was nie, maar ek kan nie die naam van die dokter wat teenwoordig was, onthou nie.... Dit moes Dokter Fleming gewees het, aangesien hy die dokter was wat soms vir raad gevra is. Hy is egter nou oorlede. Soveel kan ek sê, dat die toets gedoen is, en geen teken van asem was sigbaar op die spieël nie.” Geteken, “Drusilla Lamson, Clifton Springs, N.Y., 9 Maart 1893.”

GSAM 208.4Nog ’n getuienis van iemand wat by die bogenoemde geleentheid teenwoordig was:—

GSAM 208David Seeley

GSAM 208.5“Hiermee getuig ek dat ek die bogenoemde getuienisse van David Lamson en mev. Drusilla Lamson gelees het, aangaande die dokter se verklaring toe hy mev. E. G. White ondersoek het terwyl sy in ’n gesig was, op 26 Junie 1854. Ek was by daardie byeenkoms teenwoordig en het die ondersoek waargeneem. Ek stem saam met wat Broer en Suster Lamson verklaar het, en wil verder sê dat dit Dokter Fleming en nog ’n jonger geneesheer was wat die ondersoek gedoen het. Nadat Mevrou White opgestaan het, soos hulle verklaar het, met aanhaling van die Skrifgedeeltes, het Dokter Fleming vir ’n aangesteekte kers gevra. Hy het hierdie kers so naby haar lippe gehou as wat moontlik was sonder om haar te brand, en in direkte lyn met haar asem in geval sy asemgehaal het. Daar was nie die geringste flikker van die vlam nie. Die dokter het toe met klem gesê: ‘Dit besleg die saak vir altyd, daar is geen asem in haar liggaam nie.’” Geteken, “David Seeley, Fayette, Iowa, 20 Aug. 1897.”

GSAM 209Mnr. en mev. A. F. Fowler

GSAM 209.1Die volgende verklarings handel oor ’n ondersoek wat gedoen is terwyl mev. White in ’n gesig was in Waldron’s Hall, Hillsdale, Mich., in die maand Februarie 1857. Dokter Lord, ’n geneesheer van Hillsdale met vyftig jaar se praktyk, het ’n baie noukeurige ondersoek gedoen, waaroor ek die volgende getuienisse aanbied:—

GSAM 209.2“Ons was teenwoordig toe (in Februarie 1857) Suster E. G. White ’n visioen in Waldron’s Hall, Hillsdale gehad het. Dr. Lord het ’n ondersoek gedoen en gesê: ‘Haar hart klop, maar daar is geen asemhaling nie. Daar is lewe, maar geen werking van die longe nie; ek kan hierdie toestand nie verklaar nie.’” Geteken, “A. F. Fowler, mev. A. F. Fowler, Hillsdale, Mich., 1 Jan. 1891.”

GSAM 209C. S. Glover

GSAM 209.3Hier word nog ’n verklaring gegee oor dieselfde visioen:—

GSAM 209.4“Ek was teenwoordig toe Suster White die bogenoemde visioen in Waldron’s Hall, Hillsdale, gehad het. Benewens die bogenoemde verklaring, het ek die dokter hoor sê dat Suster White se toestand tydens die visioen ‘buite sy kennis’ was. Hy het ook gesê: ‘Daar is iets bonatuurliks daaraan.’” Geteken, “C. S. Glover, Battle Creek, Mich., 19 Jan. 1891.”

GSAM 209Mnr. en Mev. Carpenter

GSAM 209.5Hier is ’n derde verklaring oor dieselfde saak:—

GSAM 209.6“Hiermee getuig ons dat ons in Februarie 1857 in Waldron’s Hall, Hillsdale, Mich., teenwoordig was toe mev. E. G. White ’n visioen gehad het, en terwyl sy in daardie toestand was deur Dr. Lord ondersoek is, en ons sy openbare verklaring oor die saak gehoor het, soos hierbo deur Broer en Suster Fowler gegee.” Geteken, “W. R. Carpenter, Eliza Carpenter, Noblesville, Ind., 30 Aug. 1891.”

GSAM 210D. T. Bourdeau

GSAM 210.1U aandag word nou gevestig op ’n toets wat toegepas is terwyl mev. White in gesig was by Buck’s Bridge, St. Lawrence County, N.Y.:—

GSAM 210.2“28 Junie 1857, het ek Suster Ellen G. White vir die eerste keer in ’n visioen gesien. Ek was ’n ongelowige in die visioene; maar een omstandigheid onder andere wat ek kan noem, het my oortuig dat haar visioene van God was. Om my verstand tevrede te stel of sy asemgehaal het of nie, het ek eers my hand lank genoeg op haar bors geplaas om te weet dat daar nie meer opheffing van die longe was as wat daar sou gewees het as sy ’n lyk was nie. Ek het toe my hand geneem en dit oor haar mond geplaas, haar neusgate tussen my duim en wysvinger geknyp, sodat dit onmoontlik was vir haar om lug uit te haal of in te haal, selfs al sou sy dit gewens het. Ek het haar so met my hand ongeveer tien minute lank vasgehou, lank genoeg om haar onder gewone omstandighede te laat verstik; sy is glad nie deur hierdie beproewing geraak nie. Sedert ek hierdie wonderlike verskynsel aanskou het, was ek nie een keer geneig om aan die goddelike oorsprong van haar visioene te twyfel nie.” Geteken, “D. T. Bourdeau, Battle Creek, Mich., 4 Feb. 1891.”

GSAM 210’n Geesmediumdokter wat die visioen toets

GSAM 210.3Ek sal nog ’n mediese ondersoek noem wat ek te Parkville, St. Joseph County, Mich., op 12 Januarie 1861, bygewoon het.

GSAM 210.4Toe mev. White haar vermaning aan ’n groot gemeente wat in die Adventiste-vergaderhuis bymekaargekom het, afgesluit het, het die seën van God in ’n merkwaardige mate op haar gerus, en sy is in ’n visioen weggevoer terwyl sy in haar stoel gesit het. Daar was ’n Dokter Brown teenwoordig, ’n gesonde, fisies sterk man, ’n geesmedium. Hy het gesê dat haar visioene dieselfde was as geesmediumskap, en dat as sy een gehad het waar hy was, hy haar binne een minuut daaruit kon bring. Daar is ’n uitnodiging gegee vir enigiemand wat dit begeer het om vorentoe te kom en deur ondersoek hulleself te oortuig van haar toestand terwyl sy in ’n visioen was. Die dokter het vorentoe gekom, maar voordat hy sy ondersoek half klaar gehad het, het hy doodsbleek geword en het soos ’n espblaar gebewe. Predikant White het gesê: “Sal die dokter haar toestand rapporteer?” Hy het geantwoord: “Sy asem nie,” en het vinnig na die deur geloop. Dié by die deur wat van sy grootspraak geweet het, het gesê: “Gaan terug en doen wat jy gesê het jy sou doen; bring daardie vrou uit die visioen.” In groot opgewondenheid gryp hy die deurklink, maar hy is nie toegelaat om dit oop te maak voordat diegene by die deur navraag gedoen het nie: “Dokter, wat is dit?” Hy het geantwoord: “Net God weet; laat my uit hierdie huis uit”; en uit het hy gegaan.

GSAM 211.1Dit was duidelik dat die gees wat hom as medium beïnvloed het, nie meer in die teenwoordigheid van die krag wat mev. White in visioen beheer het, tot rus gekom het nie, as wat die besetenes in die dae van die Heiland gedoen het, wat gevra het: “Het jy hierheen gekom om ons voor die tyd te kwel?”¹³

GSAM 211.2’n Ooreenkoms met die omstandighede wat in die ervaring van Daniël die profeet opgeteken is, is hierin te sien. Toe hy deur die Gees van die Here in ’n visioen gekom het, was die Chaldeërs wat teenwoordig was—heidene wat daardie Gees nie geken het nie—uiters bevrees en “het hulle gevlug om hulle te verberg.”¹⁴

GSAM 211Mej. Harmon beveel om haar visioene te vertel

GSAM 211.3Ongeveer ’n week ná haar eerste visioen, by ’n byeenkoms in haar pa se huis, het Mej. Harmon ’n tweede visioen gehad waarin sy opdrag gekry het om aan ander bekend te maak wat aan haar geopenbaar is. Sy was in groot verlegenheid oor hoe sy die Here se opdrag kon uitvoer. Haar gesondheid was so swak dat sy werklik liggaamlike pyn ervaar het, en volgens alle voorkoms het sy net ’n kort tydjie oor gehad om te lewe. Sy was net sewentien jaar oud, klein en broos, onervare in die samelewing, en van nature so skaam en terughoudend dat dit vir haar pynlik was om vreemdelinge te ontmoet. Sy het verskeie dae lank en tot laat in die nag ernstig gebid dat hierdie las verwyder en op iemand anders geplaas mag word wat beter in staat was om dit te dra. Maar die lig van plig het nooit verander nie, en die woorde van die engel het voortdurend geklink: “Maak aan ander bekend wat Ek aan jou geopenbaar het.”

GSAM 212.1Terwyl sy in hierdie verwarde gemoedstoestand verkeer het, het Mej. Harmon ’n ander byeenkoms by haar pa se huis bygewoon. In hierdie byeenkoms het die hele geselskap in ernstige gebed vir haar verenig, en weer eens het sy haarself aan die Here toegewy en gevoel dat sy bereid was om tot sy heerlikheid gebruik te word. Terwyl sy gebid het, het die dik duisternis wat haar omhul het, verdwyn; en soos sy later gesê het, het ’n helder lig, soos ’n vuurbal, na haar toe gekom, en toe dit op haar geval het, is haar krag weggeneem, en sy het gelyk of sy in die teenwoordigheid van Jesus en die engele was. Weer is dit herhaal: “Maak aan ander bekend wat Ek aan jou geopenbaar het.” Sy het gesê dat sy ernstig gebid het dat, as sy moes gaan en vertel wat die Here aan haar getoon het, sy van hoogmoed bewaar sou word. Toe het ’n engel vir haar gesê dat haar gebed verhoor is, en dat as sy in gevaar sou wees om hoogmoedig te raak, sy met siekte getref sou word. Die engel het vir haar gesê: “As jy die boodskap getrou uitlewer en tot die einde volhard, sal jy van die vrug van die boom van die lewe eet en van die rivier van die water van die lewe drink.”

GSAM 212Mej. Harmon se besoek aan Poland, Maine

GSAM 212.2Mej. Harmon is getoon dat sy na Poland, Maine, moes gaan en haar visioen vertel. Die dag ná hierdie derde visioen het haar skoonbroer, tot almal se verrassing, tot by die deur van haar pa se huis gery en voorgestel om haar na Poland te neem. Terwyl sy daar was, het sy ’n byeenkoms gehou waarin sy die visioen vertel het. Hazen Foss¹⁵, wat in wanhoop was, kon nie oortuig word om die diens by te woon nie, maar met sy oor naby die deur buite het hy haar hoor vertel van haar visioen, en gesê: “Die visioen wat sy vertel het, is so na aan wat aan my getoon is as wat twee persone dieselfde ding kan beskryf.” Die volgende oggend het hy onverwags Mej. Harmon ontmoet en vir haar gesê om “getrou te wees in die dra van die las, en in die oordra van die getuienisse wat die Here haar sou gee, en sy sou nie deur God verlaat word nie.” Vir ander het hy gesê: “Dit is die instrument op wie die Here hierdie las gelê het.” Hy behoort dit sekerlik te weet, aangesien hy die persoon in die visioen gesien het waarin vir hom gesê is dat die las van hom “afgeneem is”.

GSAM 213.1Mej. Harmon se werk vanaf daardie tyd was om van plek tot plek in die Nuwe-Engelandstate te gaan en te vertel wat aan haar getoon is. In sommige gevalle is sy in ’n visioen vertel waarheen om te gaan, en ook watter moeilikhede sy sou teëkom. Haar boodskappe was veral berispinge vir dié wat afdryf in die leer van die geestelike koms van Christus, en het almal aangemoedig om vas te hou aan die verlede ervaring.

GSAM 213.2Sy sê van haar ervaring: “Sommige het glad nie gewerk nie, en almal wat nie met hulle op daardie punt saamgestem het nie, is uit die kerk verban.... God het hierdie dwalings aan my in ‘n gesig geopenbaar, en Hy het my na Sy dwalende kinders gestuur om hulle reg te help; maar baie van hulle het die boodskap heeltemal verwerp en my beskuldig van gelykvormigheid aan die wêreld. Maar aan die anderkant weer, het die naam-Adventiste my beskuldig van fanatisme; sommige het my valslik, en sommige kwaadwillig voorgestel as die leidster in die fanatisme wat ek inderwaarheid besig was om te bestraf.”¹⁶ Hiervan sal ons in die volgende hoofstuk meer volledig leer.