Hoofstuk 14 — Die Geslote Deur

GSAM 214.1“Terwyl hulle gaan koop, het die bruidegom gekom; en die wat gereed was, het saam met hom na die bruilof ingegaan: en die deur is gesluit.”¹

GSAM 214.2Die koms van die Bruidegom wat in hierdie gelykenis bekendgestel word, is nie die koms van Christus na die aarde nie, maar na die huwelik. Die huwelik is ’n gebeurtenis wat plaasvind voor die Here se koms. Dit word in die Evangelie volgens Lukas só uitgedruk: “Laat julle lende omgord wees en julle lampe brandend; en wees julle soos mense wat op hul heer wag wanneer hy van die bruilof terugkom; sodat, wanneer hy kom en klop, hulle dadelik vir hom kan oopmaak.”²

GSAM 214Die ontvangs van ’n koninkryk word ’n huwelik genoem

GSAM 214.3Die koms van die Bruidegom na die huwelik word voorgestel in Daniël 7:13, 14, waar Christus na die Vader kom om sy koninkryk te ontvang. In die oudheid is die koms van ’n koning na sy hoofstad om sy troon en koninkryk te ontvang, ’n huwelik genoem. Hierdie gebeurtenis—die ontvangs van die hoofstad as die bruid—is met die praal en pomp van ’n werklike huwelik gevier. So wanneer Christus sy koninkryk van die Vader in die hemel ontvang, word gesê dat hy met sy bruid—die Nuwe Jerusalem (Openbaring 21:9)—getroud is; en dit word in die gelykenis “die huwelik” genoem.

GSAM 214.4Na die afsluiting van die tweeduisenddriehonderd dae, 22 Oktober 1844, het die Adventmense, wat die gebeure in hul ervaring vergelyk het met die feite wat met ’n Oosterse huwelik verband hou, gesê: “Christus het by die huwelik ingegaan.” Toe hulle duideliker lig ontvang het oor die aard van die gebeurtenis wat aan die einde van die tweeduisenddriehonderd dae sou plaasvind, het hulle geloof Christus gevolg in die werk wat Hy betree het; so het hulle deur geloof “saam met Hom by die bruilof ingegaan.”

GSAM 215“Ek sal terugkeer”

GSAM 215.1In ’n gesig wat Mej. Harmon in 1845 gegee is, van Christus wat van die eerste na die tweede vertrek van die hemelse heiligdom oorgaan, vind ons hierdie woorde: “‘Wag hier; Ek gaan na My Vader om die koninkryk te ontvang; bewaar julle klere vlekkeloos, en binne ‘n kort rukkie sal ek van die bruilof af terugkom en julle tot My neem.’ Toe het daar ‘n wolke-wa met wiele soos vlammende vuur, omring van engele, gekom tot waar Jesus was. Hy het in die wa geklim en is geneem na die allerheiligste plek, waar die Vader sit.”³

GSAM 215Barmhartigheid Nadat die Deur Gesluit is

GSAM 215.2Die geslote deur van hierdie gelykenis blyk te verwys na ’n gebeurtenis wat plaasvind voor die werklike koms van die Seun van die mens in die wolke van die hemel; want nadat die deur gesluit is, kom die ander maagde en klop, en daar word vir hulle gesê om “wakker te bly” omdat hulle nie die dag of die uur van sy koms ken nie. Weereens, hierdie deur word gesluit nadat die wyse maagde saam met die Bruidegom by die bruilof ingaan.

GSAM 215.3Uit die taal wat in hierdie gelykenis van die maagde gebruik word, blyk dit dat daar ná die ingang by die huwelik steeds geleentheid is vir selfs die “sotte” maagde om ’n aanvaarbare voorbereiding te tref om die Bruidegom te ontmoet. Hulle word beveel om “wakker te bly.” Waaksaamheid en afwagting is kenmerke wat met die ware voorbereiding om die Here te ontmoet, geassosieer word. Dit blyk dus dat die barmhartigheid nie onttrek word wanneer die deur in hierdie gelykenis gesluit word nie.

GSAM 215Nie die Deur van Lukas 13:25-28 nie

GSAM 215.4In die verlede is foute gemaak deur die deur waarvan in hierdie gelykenis gepraat word, met die deur te verwar wat in Lukas 13:25-28 genoem word, wat lui: “En wanneer die heer van die huis opgestaan en die deur toegemaak het, en julle buite begin staan en aan die deur klop en sê: Here, here, maak vir ons oop; en hy sal antwoord en vir julle sê: Ek ken julle nie, vanwaar julle is nie.... Gaan weg van My af, almal wat ongeregtigheid doen. Daar sal geween en gekners van tande wees, wanneer julle Abraham en Isak en Jakob en al die profete in die koninkryk van God sal sien, en julle self uitgedryf.” Uit die bogenoemde taal is dit baie duidelik dat wanneer hierdie deur gesluit word, die lot van die uitgeslotenes besegel is. Die koninkryk van God het dan gekom; want hulle sal die gereddes in die koninkryk sien. Daarenteen, in die gelykenis van die maagde het die Here nog nie in sy koninkryk gekom nie, maar het Hy na sy Vader gegaan om sy koninkryk te ontvang.

GSAM 216’n Geslote Deur in die Tipiese Diens

GSAM 216.1Diegene wat deur geloof Christus in sy werk gevolg het, het ná die afloop van die tydperk van tweeduisenddriehonderd dae—22 Okt. 1844—gesien dat toe die dag van versoening in die tipiese bediening aanbreek, die hoëpriester die deur van die buitenste vertrek toegemaak en die deur na die heilige der heiliges oopgemaak het, om daar sy werk te verrig om die sondes wat in die heiligdom bely is, uit te wis; en dat Christus, ons hoëpriester, op dieselfde wyse die deur van die buitenste vertrek van die hemelse tempel gesluit en daardie vertrek geopen het waarin “die ark van sy verbond” gesien is.⁴

GSAM 216Wie was in die fout?

GSAM 216.2Op hierdie datum was daar onder die Adventiste-gelowiges dié wat nog nie duidelike lig ontvang het oor Christus se heiligdomdiens nie, omdat hulle aandag nog nie op die boodskap van die derde engel gevestig was nie. Hierdie het in die fout gegaan deur hierdie buitenste deur van die heiligdom met die geslote deur in Lukas 13:25-28 te verwar. Hierdie was egter nie Sewende-dag-Adventiste nie. Maar wie hulle was, hoe daardie leer ontstaan het, en watter omstandighede tot sulke gevolgtrekkings gelei het, sal ons probeer aantoon.

GSAM 217.1Die mense wat hulleself onder die verkondiging van die adventboodskap van die naamkerke afgesonder het, sowel as dié van wie hulle hulle só afgesonder het, word in die getuienis aan die vyfde en sesde van die sewe kerke van die Openbaring aangespreek. Die vermaning aan die vyfde, die Sardis-kerk, lui: “Gedenk dan hoe jy dit ontvang en gehoor het, en behou dit vas en bekeer jou. As jy dus nie waak nie, sal Ek oor jou kom soos ’n dief, en jy sal nie weet in watter uur Ek oor jou sal kom nie.”⁵ Uit hierdie taal is dit duidelik dat die persone wat só aangespreek is, die verkondiging van die Here se koms gehoor het. Hulle het dit belydenisgewys ontvang, maar was nou op die punt om dit te verloën.

GSAM 217Die Filadelfia-kerk

GSAM 217.2Die Filadelfia-kerk, die sesde toestand van die evangeliekerk, word daarna genoem. Hierdie kerk verteenwoordig die mense wat onder die verkondiging van die eerste en tweede boodskappe van Openbaring 14 uitgelei is. Aan hierdie kerk sê die Here: “Kyk, Ek kom gou; hou vas wat jy het, sodat niemand jou kroon kan neem nie.”⁶ Hulle word verder aangespreek in die volgende woorde: “Dit sê hy wat heilig is, hy wat waar is, hy wat die sleutel van Dawid het, hy wat oopmaak en niemand toesluit nie; en toesluit, en niemand oopmaak nie: Ek ken jou werke: kyk, Ek het voor jou ’n oop deur geplaas, en niemand kan dit toesluit nie; want jy het ’n bietjie krag, en jy het my woord bewaar en my naam nie verloën nie.”⁷

GSAM 217Wat is die Geslote Deur van hierdie Gelykenis?

GSAM 217.3Wat moet verstaan word deur die oop en geslote deur in die pas aangehaalde skrifgedeelte? Ons dink ’n bevredigende antwoord op die vraag kan gevind word in die meegaande verduideliking: Terwyl daar onder die Adventiste dié was wat gevorderde lig ontvang het en geleer het dat die Heiland Sy diens van die eerste na die tweede vertrek van die hemelse heiligdom verskuif het, en die vraag van die oop en geslote deur korrek aan diegene wat wou luister, voorgelê het, het ’n ander groep hierdie waarheid teëgestaan en probeer om geloof in die leer te vestig dat die oop deur gesluit was en die geslote deur oop was. Deur dit te doen het hulle die weg versper, of die werk van die Here se dienaars hier op aarde belemmer. Die deure van die hemelse heiligdom word deur die krag van Christus oopgemaak en toegemaak—“Hy wat oopmaak, en niemand toesluit nie.” In die adres aan die Filadelfia-kerk behaal die mense wat vashou, die woord bewaar en sy naam nie verloën nie, ’n oorwinning wat ’n deur oopmaak wat niemand kan toesluit nie. Dit verwys ongetwyfeld na die deur van toegang tot die mense, ’n deur wat mense, blykbaar (soos ons sal sien), doeltreffend gesluit het; maar as erkenning van hul standvastigheid stel die Here vir die getroues ’n “oop deur” voor wat niemand kan toesluit nie.

GSAM 218’n Deur van Uiting

GSAM 218.1Baie voorbeelde word in die Skrifte gegee waarin ’n deur in hierdie sin gebruik word. Paulus, in sy brief aan die Korintiërs, sê: “’n Groot en doeltreffende deur is vir my geopen, en daar is baie teenstanders.”⁸ Weereens, in sy tweede brief aan die Korintiërs, sê hy: “Toe ek na Troas gekom het om die evangelie van Christus te preek, en ’n deur vir my deur die Here geopen is, het ek geen rus in my gees gehad nie, omdat ek my broer Titus nie gevind het nie.”⁹ Hy het ook die Kolossense so versoek: “Bly volhardend in gebed en waak daarin met danksegging; bid ook vir ons dat God vir ons ’n deur van uitdrukking sal open om die geheimenis van Christus te spreek, waarvoor ek ook in boeie is.”¹⁰

GSAM 218.2Uit hierdie Skrifte blyk dat openinge vir die verkondiging van die waarheid oop deure genoem word; en uit die woorde wat tot die Filadelfia-kerk gespreek is, blyk dit dat toe hierdie mense uitgeroep is, mense kragtige pogings aangewend het om die deur van uitdrukking teen hulle toe te maak. Terwyl die Filadelfia-kerk deur die beproewing gegaan het en vasgehou het aan sy “woord” en “naam”, was die woord van die Here tot hulle dat Hy ’n oop deur voor hulle sou stel wat geen mens kon sluit nie.

GSAM 219Die situasie ná 22 Okt. 1844

GSAM 219.1Aangesien die saak soos in die woorde van profesie uiteengesit voor ons lê, laat ons ’n terugblik werp op die situasie soos die gebeure ontvou het. Soos reeds aangebied, tot April 1844 is kerke geopen vir die verkondiging van die adventboodskap, en die oproepe vir arbeiders was talryker as wat die lewende predikers kon voorsien. Na die teleurstelling, in die lente van 1844, het dié wat nie opreg die leer omhels het nie, hulle tot teenstand daarvan gewend. Toe in die somer van 1844 die boodskap van die tweede engel uit Openbaring 14 en die “middernagroep” (Matteus 25) verkondig is, het die mees bittere vervolging ontstaan teen dié wat steeds gewaag het om hul geloof in die nabyheid van die Here se koms te bely. Hierdie teenstanders het op verskeie maniere probeer om die onderwerp te onderdruk en op elke moontlike manier die werk van dié wat steeds verkondig het “die uur van sy oordeel het gekom,” te belemmer. William Miller het van hierdie teenstand gesê: “Dit is die onnatuurlikste en onverklaarbaarste.” Die teenstand was so fel teen die einde van die tweeduisenddriehonderd dae dat Geo. Storrs daarvan gesê het: “Ons is klaar met die naamkerke en al die goddeloses, behalwe insoverre hierdie roep hulle mag beïnvloed.”

GSAM 219.2Ná die afloop van die tydperk, toe die teenstand en bespotting van die goddeloses tweekeer en driekeer versterk is, het William Miller oor die situasie gesê: “Ons het ons werk gedoen om sondaars te waarsku en om ’n formele kerk te probeer wek. God het in Sy voorsienigheid die deur gesluit.”¹¹

GSAM 219Die Algemene Hardheid van Sondaars

GSAM 219.3Hierdie gang van die spottende wêreld het nie net sondaars teen die adventleer verhard nie, maar die getuienis van dié in die naamkerke was hierdie: “Wanneer ons dink aan hoe skaars gevalle van ware bekering is, en die byna ongeëwenaarde onbeskaamdheid en hardheid van sondaars, roep ons byna onwillekeurig uit: ‘Het God vergeet om genadig te wees? Of is die deur van barmhartigheid gesluit?’”¹²

GSAM 220.1Van ’n ander werker lees ons nog verder oor die situasie ná die sluiting van die profetiese tydperk: “Dit was toe byna onmoontlik om toegang tot ongelowiges te kry, die teleurstelling in 1844 het die verstande van baie so verwar, en hulle wou nie na enige verduideliking van die saak luister nie.”¹³

GSAM 220Alle Toegangspoorte tot Ongelowiges Gesluit

GSAM 220.2So ’n toestand het, vir die tyd, gelyk of dit die toegangspoort sluit vir enigiemand anders as dié wat steeds vasgehou het aan hul geloof en hoop in die spoedige koms van Christus. Aangesien die deur van uitdrukking so heeltemal gesluit gelyk het, en die Adventiste gesien het dat daar ’n geslote deur in die gelykenis was wat op hul ervaring van toepassing is, kan dit maklik gesien word hoe hulle tot die gevolgtrekking gekom het dat daar geen barmhartigheid meer vir sondaars was nie: of, soos sommige dit uitgedruk het, dat “die deur van barmhartigheid gesluit was,” veral as hulle gedink het dat die geslote deur in hierdie gelykenis en die geslote deur in Lukas 13 dieselfde was. As die mense heeltemal geweier het om te hoor en sodoende hulle harte verhard het, hoe kon hulle dan bekeer word?

GSAM 220Wie het Eerstens die Vals Geslote Deur Onderwys?

GSAM 220.3Die vraag ontstaan nou: Wie het begin met die onderrig van die leer van “geen barmhartigheid vir sondaars nie”? Wie het daarin geglo? En wie het dit verwerp? As antwoord op die eerste vraag vestig ons die aandag op die verslag van ’n besoek wat deur J. V. Himes in die lente van 1845 aan die Staat Maine afgelê is. Hy sê:—

GSAM 220.4“Broer Joseph Turner en ander het die standpunt ingeneem dat ons in die groot Sabbat was—dat die sesduisend jaar verby was—gevolglik moes geen Adventis meer handearbeid verrig nie. Om dit te doen sou beslis, na hulle mening, tot hulle finale vernietiging lei.

GSAM 220.5“Terwyl hy in hierdie posisie van ledigheid ten opsigte van wêreldse handearbeid gewag het, het ’n nuwe lig, soos dit gedink is, op Broeder Turner se verstand geskyn, naamlik dat die Bruidegom GEKOM HET—dat Hy op die tiende dag van die sewende maand van die afgelope Joodse jaar gekom het—dat die huwelik toe plaasgevind het—dat al die maagde toe, in ’n sekere sin, saam met Hom by die huwelik ingegaan het, en die deur gesluit is!—geen van hierdie kon verlore gaan nie, en niemand daarbuite kon gered word nie. Sodoende is al die geestelike sake van hierdie magtige wêreld afgehandel.”¹⁴

GSAM 221Wie het die valse teorie stoutmoedig teengestaan?

GSAM 221.1Predikant Turner het sy “geen-meer-barmhartigheid”-leer in Paris, Maine, begin onderrig, en vir ’n kort tydjie het hy ’n aansienlike aanhang in daardie streek gehad. Aangesien die toegang tot mense buite die Adventiste, hetsy belyers of nie-belyers, so heeltemal gesluit was, het baie heel natuurlik na Turner se siening oor die saak oorgeloop.

GSAM 221.2Om te verhoed dat die term Adventiste misverstaan word, sal ons van nou af van hierdie mense as Eerste-dag-Adventiste praat; en dit was baie van hierdie groep wat mnr. Turner se sienings aanvaar het. Hulle het nog nie die Sabbatswaarheid gesien of gehoor nie, en hulle het ook nie van die boodskap van die derde engel gehoor nie. Dit is van hierdie mense dat mev. White in een van haar publikasies soos volg spreek:—

GSAM 221.3“Nadat die tyd van verwagting in 1844 verbygegaan het, het Adventiste steeds geglo dat die koms van die Heiland baie naby was; hulle het geglo dat hulle ’n belangrike krisis bereik het, en dat die werk van Christus as die mens se Voorbidder voor God opgehou het. Nadat hulle die waarskuwing oor die naderende oordeel gegee het, het hulle gevoel dat hulle werk vir die wêreld klaar was, en hulle het hul sielslas vir die saligheid van sondaars verloor, terwyl die gewaagde, godslasterlike bespotting van die goddeloses vir hulle ’n verdere bewys was dat die Gees van God van dié wat sy barmhartigheid verwerp het teruggetrek is. Dit alles het hulle in die oortuiging bevestig dat die proeftyd verby was, of, soos hulle dit uitgedruk het, ‘die deur van genade was gesluit.’ Soos reeds vermeld, was Adventiste vir ’n kort tyd verenig in die oortuiging dat die deur van genade gesluit was.”¹⁵

GSAM 222.1In hierdie aanhaling stel mev. White die standpunt voor wat deur die Eerste-dag-Adventiste ingeneem is. Sy gee nie eens te kenne dat sy daarin geglo het nie. Soos hierbo aangetoon, is die leer eers deur Joseph Turner in Paris, Maine, geleer. Mev. White (destyds Mej. Harmon) het Joseph Turner in die vroeë lente van 1845 by die bogenoemde plek ontmoet en hom sy leer van “geen handearbeid meer vir Adventiste nie, en geen barmhartigheid meer vir sondaars nie” hoor verkondig, en het hom duidelik gesê dat hy “’n valse leer geleer het; dat daar steeds barmhartigheid was vir sondaars, en vir dié wat die waarheid nie met begrip verwerp het nie.”

GSAM 222Teen die “Geen-Genade”-teorie

GSAM 222.2J. N. Andrews, wat in 1844 en 1845 in Paris, Maine, gewoon het en ten volle vertroud was met die optrede van die mense daar, sowel as met dié van Joseph Turner, wat geleer het dat daar geen meer barmhartigheid vir sondaars was nie, sê van Mej. Harmon se standpunt oor die saak destyds: “In plaas daarvan dat die visioene hulle gelei het om hierdie siening aan te neem, het dit dié wat daaraan steeds vasgehou het, daarop gekorrigeer.”¹⁶

GSAM 222.3Mej. Harmon het in die somer van 1845 ’n tweede besoek aan Paris, Maine, afgelê. Oor hierdie besoek haal ek aan uit mev. Truesdail, wat destyds in Paris gewoon het. Sy sê:—

GSAM 222.4“Tydens Mej. Harmon se besoek aan Paris, Maine, in die somer van 1845, het ek vir haar die besonderhede vertel oor ’n dierbare vriendin van my wie se vader haar verhinder het om ons byeenkomste by te woon, gevolglik het sy nie die lig verwerp nie. Sy het glimlaggend geantwoord: ‘God het my nog nooit getoon dat daar geen saligheid vir sulke persone is nie. Dit is slegs dié aan wie die lig van die waarheid voorgestel is en wat dit doelbewus verwerp het.’”¹⁷

GSAM 222.5Sy praat ook oor ’n derde besoek van Mej. Harmon aan Paris in 1846, soos volg:—

GSAM 222Nog ’n weerlegging van die valse teorie

GSAM 222.6“Nog ’n geleentheid wat die moeite werd is om te noem, was ’n visioen wat in 1846 in Paris, Maine gegee is. Mej. Harmon is getoon dat wanneer Satan nie kon verhoed dat die opregtes hul volle plig doen nie, hy sy vernuf sou inspan om hulle verder as hul plig te dryf. ’n Goeie suster het aan die kerke vertel dat God hulle verwerp het omdat hulle die boodskap wat uit die hemel gestuur is om hulle te red, verwerp het. Suster Harmon is getoon dat daar geen waarheid in haar boodskap was nie, aangesien daar baie in die kerke was wat die waarheid nog sou omhels; dat die goeie engele nog sou gaan werk vir siele in daardie kerke, en wanneer hulle dit sou doen, sou hulle [die engele] hierdie suster, met haar boodskap [bedoelende haar ‘geen-barmhartigheid’-boodskap], buite die deur laat staan.”¹⁸

GSAM 223Geen teenstrydigheid nie

GSAM 223.1Aangesien daar mense is wat baie ywerig is om te probeer bewys dat mev. White eens die teorie van “geen meer barmhartigheid vir sondaars” geleer het, maar nou die teenoorgestelde leer, sal ek getuienisse voorlê van dié wat vertroud was met haar werk sedert 1845, aangaande haar arbeid vir die bekering van sondaars. Die volgende is ’n verklaring van Ira Abbey, van Brookfield, Madison County, Staat New York:—

GSAM 223.2“Tussen die jare 1846 en 1850 het Broer en Suster White na ons huis gekom, en was hulle baie ywerig vir die kinders en dié wat die waarheid nie verwerp het nie. Hulle het vir onbekeerde siele gearbeid, en ek kan my nie herinner dat ek ooit gehoor het dat Suster White gesê het dat daar geen hoop is vir die afvalliges en dié wat die waarheid nie verwerp het nie.”¹⁹

GSAM 223Getuienis van Eerste-dag-Adventiste

GSAM 223.3Wat die Eerste-dag-Adventiste van Nieu-Engeland weet oor die uiterste ‘toe-deur’-leer, laat die volgende brief getuig:—

GSAM 223.4“Van 5 tot 9 Augustus 1891 het ek ’n debat gevoer met Predikant Miles Grant in Brookston, ’n stad met ongeveer 30 000 inwoners. Die debat het in die groot tent plaasgevind en is gelei deur mnr. John Barbour, eens president van die stadsraad. Hierdie stad is ongeveer twintig myl van Boston af. Die debat het oor die Sabbatsvraag gegaan, maar mnr. Grant het probeer om die saak van Suster White se ervaring in hierdie werk in die debat te sleep. Hy het aangevoer dat ‘haar in 1844 getoon is dat die proeftyd verby was en dat daar geen meer barmhartigheid vir sondaars was nie.’”

GSAM 224.1“As antwoord het ek vir hom gesê dat die Eerste-dag-Adventiste daardie standpunt ingeneem het, byna almal van hulle, op ’n stadium, voordat ons ons van hulle geskei het, en dat mev. White daardie standpunt glad nie ondersteun het nie, maar dat een van die eerste dinge wat aan haar getoon is, was dat daardie standpunt ‘vals’ was, en dat daar steeds barmhartigheid vir sondaars was. Ek het gesê: ‘Dit is so, en Predikant Grant weet dat dit so is.’ Toe ek dit sê, het ’n aantal van die Eerste-dag-Adventiste voor my [daardie klas het ’n groot gedeelte van die vol tent uitgemaak] hul koppe in ’n klemvolle en positiewe instemming met die stelling geknik. Dit is genoeg om te sê dat Predikant Grant daardie punt nie weer in die debat genoem het nie.” Geteken “Geo. E. Fifield, South Lancaster, Mass., 6 Des. 1895.”

GSAM 224Mev. White altyd op soek na die saligheid van sondaars

GSAM 224.3Dat mev. White van 1844 tot op hede vir die bekering van sondaars gearbeid het, word verder bewys deur hierdie feite: Sy en predikant White het ’n byeenkoms in Albert Belden se huis in Rocky Hill, Conn., gehou, wat op 20 April 1848 begin het. In hierdie byeenkoms is daar vir sommige van die wêreld gearbeid. Predikant White en sy vrou het besondere belangstelling in sulke siele getoon. Op hierdie punt sal ons die getuienis gee van een uit hierdie klas wat deur predikant White gedoop is. John Y. Wilcox, wat op 22 Februarie 1891 vanuit Kensington, Conn., skryf, sê:—

GSAM 224.4“Ek is in die waarheid gebring toe byeenkomste gehou is in die onvoltooide vertrek van Broeder A. Belden se huis, Rocky Hill, Conn. My ontvangs van die lig van die huidige waarheid was deur die arbeid van Broeder en Suster White. Ek is kort daarna deur Broeder White gedoop. As dit nie vir die bemoediging en krag was wat ek van hulle ontvang het nie, weet ek nie of ek ooit sou gedurf het om te dink of te voel dat ek deur die Here aanvaar is nie. Hulle het opreg belangstelling in my gehad en gewerk om my te help.”

GSAM 225.1Predikant White het in ’n brief aan Stockbridge Howland, Topsham, Maine, oor daardie byeenkoms gesê: “Broer Bates het die gebooie in ’n baie helder lig voorgestel, en hul belangrikheid is deur baie kragtige getuienisse tuisgebring. Die woord het gehelp om dié wat reeds in die waarheid was, te bevestig, en om dié wat nie ten volle besluit het nie, wakker te skud.”

GSAM 225Arbeid vir Sondaars in Oswego, N.Y.

GSAM 225.2In 1849 het Predikant James White en sy vrou in Oswego, N.Y. gearbeid. In daardie byeenkomste is Hiram Patch en ’n Mej. Benson, wat verloof was om te trou, tot God en die huidige waarheid bekeer.

GSAM 225.3In Maart 1850 is daar weer byeenkomste in Oswego gehou. In die Present Truth van April het Predikant White, toe hy oor daardie byeenkomste gepraat het, gesê:

GSAM 225.3“’n Baie interessante werk gaan nou onder die kinders van die oorblyfsel in hierdie stad voort. Hul saligheid was die hoofonderwerp in ons byeenkomste vir die afgelope twee Sabbatte, en God het ons wonderlik geseën. Die waarheid het ’n goeie uitwerking op ons sowel as op ons kinders gehad. In die aand ná die laaste eerste dag het ons ’n byeenkoms gehou vir hulle besondere voordeel, en die Gees van die Here is in ons midde uitgestort. Al die kinders het voor die Here neergebuig en het blykbaar die belangrikheid gevoel om die gebooie te hou, veral die vyfde, en om saligheid deur Jesus Christus te soek. Dit was een van die mees interessante byeenkomste wat ek ooit meegemaak het.”

GSAM 225.4In die Present Truth van November 1849 het Predikant White ’n verslag gepubliseer van ’n aantal wat bekeer en gedoop is; en in die laaste uitgawe van hierdie tydskrif in 1850 is daar ’n verslag van ’n byeenkoms wat in Waitsfield, Vt., gehou is, en van die teenwoordigheid van Heman Churchill, wat pas uit die wêreld bekeer was. In die artikel word van hom as “broeder” gepraat. Hoe kon dit wees as daar geen meer barmhartigheid vir sondaars was nie?

GSAM 226Getuienis van Een-en-twintig Getuies

GSAM 226.1In hierdie verband gee ons ’n getuienis wat in 1888 deur een-en-twintig individue onderteken is, van wie elkeen by die adventbeweging in die jaar 1844 betrokke was en vertroud was met die ontstaan van die boodskap van die derde engel. Almal was voor 1851 by die boodskap betrokke, en die meeste van hulle was byna vanaf die ontstaan van die boodskap met die Sewende-dag-Adventiste verbind:—

GSAM 226.2“Ons, die ondergetekendes, wat goed vertroud was met die adventbeweging in 1844 toe die tyd verstryk het, en wat ook so vroeg as 1850 die waarheid van die derde engel se boodskap aangeneem het, teken hiermee vrolik ons name aan die volgende verklaring oor die ‘geslote-deur’-leer wat deur gelowiges in die derde engel se boodskap aangehang is vanaf die ontstaan daarvan tot die laasgemelde datum, en daarna.

GSAM 226.3“Hulle het geglo, in ooreenstemming met Openbaring 3:7, 8 en ander skrifte, dat by die einde van die tweeduisenddriehonderd dae van Daniël 8:14, Christus sy werk in die eerste vertrek van die hemelse heiligdom afgesluit het, sy bediening na die allerheiligste verskuif het en met die werk van die oordeel begin het, waarmee sy verhouding in hierdie opsig tot die plan van saligheid verander het. Hier is ’n deur geopen en ’n deur gesluit.

GSAM 226.4“Hulle het geglo dat dié wat die duidelike lig oor die boodskap van die eerste engel gehad het en hulle daarteen gekeer en dit bitterlik teëgestaan het, deur God verwerp is. Maar hulle het nie geglo dat dié wat nie die lig gehad het nie, of dié wat voor 1844 nie die ouderdom van aanspreeklikheid bereik het nie, as hulle God met opregte harte sou soek, verwerp sou word nie.

GSAM 226.5“Alhoewel hulle saam met William Miller en die groot massa Adventiste onmiddellik ná die verstryking van die tyd geglo het dat hulle werk vir die wêreld klaar was en dat die Here baie gou sou kom, het hulle tog ná die lig oor die heiligdom en die derde boodskap, wat hul teleurstelling verklaar het, nie geglo dat die barmhartigheid verby was nie, behalwe vir dié wat die lig verwerp het.”

GSAM 227.1Geteken, “J. B. Sweet, South Saginaw, Mich.; Samuel Martin, West Rindge, N.H.; Ira Abbey, North Brookfield, N.Y.; Mev. R. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Mev. Diana Abbey, North Brookfield, N.Y.; Mev. L. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Heman S. Gurney, Memphis, Mich.; Ann E. Gurney, Memphis, Mich.; William Gifford, Memphis, Mich.; Mev. Mary S. Chase, Battle Creek, Mich.; S. M. Howland, Battle Creek, Mich.; Mev. F. H. Lunt, Battle Creek, Mich.; Mev. Melora A. Ashley, Battle Creek, Mich.; Mev. Caroline A. Dodge, Battle Creek, Mich.; Mev. Sarah B. Whipple, Battle Creek, Mich.; Mev. Uriah Smith, Battle Creek, Mich.; Mev. Paulina R. Heligass, Moline, Kan.; R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Mev. R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Reuben Loveland, North Hyde Park, Vt.; Mev. Belinda Loveland, North Hyde Park, Vt.”

GSAM 227’n Visie Misverstaan

GSAM 227.2Daar is ’n poging aangewend om ’n visioen wat aan mev. White in Topsham, Maine, op 24 Maart 1849 gegee is, uit te lê as ’n onderrig van hierdie foutiewe leer – geen meer barmhartigheid vir sondaars nie. Hierdie visioen is gegee net toe die “Rochester-klopgeluide” (spiritualisme) bekendgestel is. Mev. White het gesien dat die geheimsinnige tekens en wonders en valse hervormings sou vermeerder en versprei. Hierdie hervormings was nie hervormings van fout na waarheid nie (sy het nie gesê daar sal nooit sulke hervormings wees nie, maar dat die soort wat aan haar getoon is, waar hulle menslike invloed gebruik het, van dié aard was), maar van sleg na erger; want dié wat ’n hartverandering bely het, het net ’n godsdienstige gewaad om hulle gewikkel wat die ongeregtigheid van ’n bose hart verberg het. Sommiges het gelyk of hulle werklik bekeer was, en kon sodoende God se volk mislei; maar as hul harte gesien kon word, sou hulle swart soos ooit tevore gelyk het.

GSAM 227.3Sy het toe gesê: “My metgesel-engel het my beveel om te soek na die sielestryd vir sondaars soos dit gewoonlik was. Ek het gekyk, maar kon dit nie sien nie; want die tyd van hulle saligheid is verby.”²⁰

GSAM 228.1Daar is beweer dat hierdie visioen geleer het dat daar geen meer barmhartigheid vir sondaars was nie, maar ons vra: Hoe kon dit so wees wanneer sy daardie leer van die heel begin af teëgestaan het sedert Joseph Turner dit in die lente van 1845 vir die eerste keer geleer het, en deurlopend ywerig gewerk het vir die bekering en saligheid van sondaars?

GSAM 228.2In Supplement to Experience and Views, gepubliseer in 1854, sê mev. White: “Die ‘valse hervormings’ waarna verwys word, moet nog meer ten volle gesien word. Hierdie visioen hou meer spesifiek verband met dié wat die lig van die adventleer gehoor en verwerp het. Hulle is oorgegee aan sterke misleidings. Sulke mense sal nie die ‘geboortewee van die siel vir sondaars’ hê soos voorheen nie.”²¹

GSAM 228.3Teenstanders beweer dat hulle meer weet oor wat mev. White in hierdie visioen gesien het as wat sy self geweet het. Kom ons ondersoek dit ’n oomblik in verband met hulle weergawe daarvan; naamlik dat sy na die toestand van sondaars gekyk het in plaas van na die herlewingstigters. Sy het dus na die sondaars gekyk om ’n “sielelyding vir sondaars” te vind, maar kon dit nie sien nie. Wie het nog ooit ’n sielswee vir sondaars gevind deur net na die sondaars te kyk? Maar, ons vra, wat van die persone wat in die bogenoemde getuienis genoem word wat net menslike invloed en mesmerisme gebruik het om bekeerlinge te werf, en dit die werk van die Gees van God genoem het? Is hierdie teenstanders, wat so gretig was om te wys dat mev. White die uiterste “geslote deur”-teorie geleer het, bereid om te erken dat hierdie herlewingstigters heilige mense was, en egte bekeerlinge gewerf het?

GSAM 228.4Dit is vir elke onbevooroordeelde verstand duidelik dat die groep mense wat in hierdie verband aangespreek is, dié was wat bely het dat hulle hierdie sielestryd gehad het, terwyl hulle lig en waarheid verwerp het en mesmerisme gebruik het om bekeerlinge te werf. Sulke mense kon nie ’n egte sielestryd vir sondaars hê toe hulle self onderhewig was aan verdoemenis nie; want “die tyd van hulle [hulle eie] saligheid is verby.”

GSAM 229.1Uit mev. White se visioen van 24 Maart 1849 het sommige persone probeer aflei dat dit geleer het dat daar geen meer barmhartigheid vir sondaars was nie; maar ons het reeds getoon dat sy in 1845, in Paris, Maine, geleer het dat daar barmhartigheid was vir almal wat nie doelbewus en met begrip lig en waarheid verwerp het nie. In ’n visioen wat in dieselfde plek in 1846 gegee is, is dit getoon dat die Here ’n “volk in die kerke gehad het wat die waarheid nie verwerp het nie.” Aan daardie individue wat anders gedink het, is ’n berisping gegee, waarin gesê is dat God se engele nog vir sulke mense sou werk, en wanneer hulle werk, sou dié wat hulle veroordeel het, buite gelaat word.

GSAM 229.2Weereens, in April 1848, het Predikant White en sy vrou by Rocky Hill, Conn., gearbeid vir die bekering van sondaars. Dit alles bewys dat die visioen van 24 Maart 1849 ooreenstem met dié wat in 1846 in Paris, Maine, gegee is, en met die koers wat hierdie dienaars van God in April 1848 gevolg het.

GSAM 229’n Vals Herlewingstigter Verslaan

GSAM 229.3Hierdie visioen is eers in Connecticut in die jaar 1849 gepubliseer. ’n Predikant het daar baie ernstig gewerk om bekeerlinge te werf, en het selfs beweer dat hy die gawe van tale het. Hy het daarna gestreef om invloed te kry oor die klein groepie Sabbat-onderhouers by Rocky Hill. Een van hulle het hy ’n “dierbare heilige van die Here” genoem. In sy teenwoordigheid het mev. White ’n gesig gehad wat die misleidende aard van sy werk getoon het, en dat sy “liefling heilige” ’n koers gevolg het wat nie in ooreenstemming met die sewende gebod was nie. Hierdie “heilige” dame het die beskuldiging ontken, en die predikant het ’n sterk pleidooi gelewer en probeer om simpatie te werf vir die “arme heilige van die Here,” soos hy haar genoem het. In die nag daarna het hierdie jong vrou ’n aanval van kolera morbus gekry en gedink sy gaan sterf. Sy het vir mev. White laat kom en bely dat wat oor haar getoon is, waar was; dat sy skuldig was aan presies wat mev. White gesê het. So het hierdie valse werker daarin misluk om daardie gemeente te mislei, en die aard van sy werk is blootgelê, wat skielik ’n einde aan sy pogings in daardie plek gemaak het.

GSAM 230Nog ’n valse herlewingstigter in Oswego, N.Y.

GSAM 230.1As ’n verdere illustrasie van die beginsel wat in die bogenoemde getuienis uiteengesit is, en om te wys hoe Predikant White en sy vrou steeds in 1849-50 vir die bekering van sondaars gearbeid het, gee ons die volgende feite, wat aan my vertel is deur Elias Goodwin en ander van die vroeë lede van die kerk in Oswego, Staat New York:—

GSAM 230.2Daar was destyds (1849) ’n jong man met die naam Hiram Patch in die plek woonagtig. Hy was verloof aan ’n jong dame met wie hy kort daarna getroud is. Hulle was onbekeerde persone, maar het die byeenkomste bygewoon wat deur Predikant White en sy vrou gehou is, en was amper oortuig om Christene te word. Op hierdie tydstip het ’n herlewing in een van die kerke in Oswego begin, nie deur die bediening nie, maar deur ’n vooraanstaande leke-lid, ’n tesourier van die graafskapfondse. Hierdie man het baie ywerig gelyk en het verklaar dat hy ’n groot bekommernis vir sondaars het. Hy het sy hande gewring terwyl hy vir die onbekeerdes gebid het, blykbaar in die grootste benoudheid oor hulle verlore toestand.

GSAM 230.3Mnr. Patch en sy verloofde het hierdie herlewingbyeenkomste bygewoon en was onseker hoe om te besluit. Hulle was op een geleentheid teenwoordig toe mev. White ’n visioen gehad het waarin na Hosea 5:6, 7 gewys is, wat lui: “Hulle sal met hulle skape en met hulle beeste gaan om die Here te soek; maar hulle sal Hom nie vind nie; Hy het Hom van hulle afgetrek. Hulle het verraderlik opgetree teen die Here; want hulle het vreemde kinders verwek: nou sal ’n maand hulle met hul porsies verslind.” Daar is aan haar getoon dat diegene wat hierdie herlewing gelei het, nie reg met God was nie, en dat hulle geen werklike sielsbesorgdheid oor sondaars gehad het nie.

GSAM 231’n Voorspelling van Mislukking

GSAM 231.1Toe sê sy vir mnr. Patch: “Ek het opdrag gekry om vir u te sê dat in hierdie geval die stelling van die teks letterlik vervul sal word. Wag ’n maand, en u sal self die karakter ken van die persone wat by hierdie herlewing betrokke is en wat bely dat hulle so ’n groot hartseer vir sondaars het.” Mnr. Patch het gesê: “Ek sal wag.”

GSAM 231.2Binne twee weke ná die tyd dat hierdie visioen gegee is, het genoemde tesourier, wat so ’n angs van die siel vir sondaars beweer het, in sy geaffekteerde angs ’n bloedvat in sy maag laat bars, en moes weens bloedverlies na sy bed gebring word. Die sake van die tesourie-kantoor moes deur die sheriff van die distrik behartig word, wat saam met een van die konstabels die balans in die tesourieboek nagegaan en toe die geld getel het ter voorbereiding op die oorname van die sake, toe, kyk, daar ’n tekort in die geld was van presies $1 000.

GSAM 231.3Vir die sheriff en die konstabel het dit onmoontlik gelyk dat ’n man wat so ernstig in ’n herlewing was, skuldig kon wees daaraan dat hy die geld geneem het. Hulle het gedink hy moes dit uitgegee en vergeet het om die behoorlike inskrywing in die boek te maak; of miskien het hy dit by die bank ingedeponeer, en dit het nie in die rekening in die kluis verskyn nie. Hoe dit ook al sy, moes hulle ’n bevredigende verduideliking by hom soek, maar dit moes versigtig gedoen word; want as hy die geld gehad het, sou hy ongetwyfeld ’n poging aanwend om dit te verberg. Daar is dus gereël dat een van hulle vooruit moes gaan en hom in die skuur agter die huis verberg, om die agterdeur dop te hou ingeval daar enige tekens sou wees, terwyl die sheriff deur die voordeur moes ingaan. Toe die sheriff by die huis aankom en deur die voordeur inkom, ontdek hy die rok van ’n vrou wat pas deur die agterdeur uitgaan. Die man in die skuur sien hoe die vrou vinnig na ’n sneeubank gaan, ’n gat in die sneeu grawe en iets daarin neersit, wat sy met sneeu toedek, en dan na die huis terugkeer.

GSAM 232.1Die sheriff het by die tesourier se bed gekom en, nadat hy navraag gedoen het oor sy gesondheidstoestand, het hy gesinspeel op die verwarring in die kantoor en voorgestel dat hy waarskynlik die moeilikheid kon verduidelik. Die man, baie ontsteld, het sy hand na die hemel opgehef en, God as getuie roepend, gesê hy weet niks van die geld nie. Net toe het die vrou ingestap en wou weet wat die saak was en waarom haar man so opgewonde was. Die man het geantwoord: “Hulle dink ons het hulle geld.” Die vrou het toe op dieselfde wyse haar hande opgelig en God as getuie aangeroep dat hulle nie die geld het nie en daarbenewens niks daaroor geweet het nie. Net toe sy hierdie sin klaar uitgespreek het, het die konstabel, wat hom van sy skuilplek na die sneeubank gehaas het toe sy die huis binnegegaan het, ingegryp en met hierdie woorde gesê: “Mevrou, wat is dit? Ek het gesien hoe u uit die huis gehardloop het en dit in die sneeubank neergesit het, en hier is dit, die vermiste sak geld, met $1,000 daarop gemerk.”

GSAM 232.2Soos te verwagte, het daardie herlewing skielik ingestort. Mnr. Patch en sy verloofde het, nadat hulle die karakter van die persoon wat die herlewing gelei het, leer ken het, hul standpunt vir die waarheid ingeneem en by die Sewende-dag-Adventiste aangesluit, waarvan hulle tot die dag van hul dood waardige lede gebly het.

GSAM 232.3Hierdie visioen is, soos duidelik gesien kan word, gegee in die belang en vir die spesiale voordeel van die onbekeerdes, en het gelei tot die bekering van sondaars, terwyl dit onmiddellik gerig was op dié wat self sondaars was en deur die Here verwerp is weens hul skynheiligheid. Hulle het “verraad gepleeg teen die Here;” deur voor te gee dat hulle groot sielestryd vir sondaars het, het hulle slegs “vreemde kinders” verwek.

GSAM 232’n Skynheilige werker in Camden, N.Y.

GSAM 232.4Onder ander plekke wat predikant en mev. White gedurende die winter van 1849–50 besoek het, was die dorp Camden, N.Y., ongeveer veertig myl van Oswego af, waar hulle nog gewoon het. Oor hierdie byeenkoms sê mev. White:

GSAM 232.4“Voordat ek gegaan het, is vir my die klein groepie wat daar die waarheid bely het, getoon, en tussen hulle het ek ’n vrou gesien wat groot vroomheid bely het, maar wat ’n skynheilige was en die volk van God mislei het.”²²

GSAM 233.1In Januarie 1884, terwyl ek in die Staat New York gewerk het, het ek die volgende besonderhede van mnr. Preston verneem, wat ’n inwoner van Camden was ten tyde van die bogenoemde konferensie, en by wie Predikant White en sy vrou tydens die byeenkoms gebly het:—

GSAM 233.2“Hierdie vrou het uiterste sienings oor die onderwerp van heiligmaking geleer en gesê daar is ’n toestand van volmaaktheid om te bereik waar ’n persoon heeltemal bo die wet van God sou wees; en sy het beweer dat sy daardie volmaakte toestand bereik het. Met hierdie leer van heiligheid het sy die gemoedere van sommige van ons mense in Camden ontstel. Aan Suster White is getoon dat met al hierdie vrou se voorgee-heiligheid, haar hart swart van sonde was, en in haar lewe was sy korrup.

GSAM 233.3“Terwyl sy op hierdie plek was, is aan Suster White ’n ander gesig gegee, in die teenwoordigheid van hierdie vrou, wat gelyk het of sy ’n groot sielslas vir die onbekeerdes dra; maar Suster White het vir haar gesê dit was nie ’n egte sielestryd vir sondaars nie, omdat haar eie lewenswyse so was dat sy self nie reg in God se oog gestaan het nie. ‘So,’ het mnr. Preston gesê, ‘wat die Camden-visioen genoem word, het beslis en veral op daardie vrou se saak betrekking gehad, en nie op die toestand van sondaars in die algemeen nie, en so het ons dit destyds verstaan.’”

GSAM 233.4Nadat mev. White haar visioen vertel het, het die vrou opgestaan en gesê: “God ken my hart, en as julle dit kon sien, sou julle sien dat dit suiwer en skoon is.” So het die byeenkoms geëindig. Nie lank daarna nie, het die vrou egter ernstig siek geword en gedink sy sterf. Sy het gesê: “Ek moet Suster White sien; ek het ’n belydenis om aan haar te doen. Ek het vir haar gesê ek was ’n goeie vrou, dat ek rein was. Dit is nie so nie. Ek is ’n slegte vrou. Hierdie man met wie ek saamwoon, is nie my man nie. Ek het ’n goeie man in Engeland agtergelaat, en een klein kind, en het met hierdie man weggeloop. Ons was nooit getroud nie. Ek het voorgegee dat ek ’n dokter is, en het medisyne verkoop waarvan ek in die hof gesweer het dat dit my $1 per bottel gekos het, maar dit het my net twaalf sent per bottel gekos. Ek het ook gesweer dat ’n koei wat ons aan ’n arm man verkoop het, ons $30 gekos het, terwyl dit ons net $20 gekos het.”²³

GSAM 234.1Op sulke skynheilige bewerers is die woorde van mev. White aangaande “sielelyding vir sondaars” van toepassing, en nie op sondaars in die algemeen nie. As ons die hierbo aangebode feite in ag neem, wat toon dat die leer van “geen verdere barmhartigheid” vir sondaars reeds vanaf die eerste oomblik van die prediking daarvan in die lente van 1845 ten volle veroordeel is; en dat mev. White sedert daardie datum ywerig gewerk het vir die bekering van sondaars, wie kan glo dat sy in 1851, toe haar werk met die titel Experience and Views gepubliseer is, bedoel het om te leer dat daar “geen verdere saligheid vir sondaars” was nie?

GSAM 234’n Aanhanger van die “Geen Barmhartigheid”-leer

GSAM 234.2Selfs so laat as in 1848 het hier en daar nog ’n individu bestaan wat geglo het dat daar geen verdere barmhartigheid vir sondaars was nie. Hierdie was egter nie Sewende-dag-Adventiste nie. Een van hierdie groep, met die naam Sweet, het in die stad Rochester, N.Y., gewoon. Net nadat ek openlik my geloof bely en onder die Eerste-dag-Adventiste gedoop is, het ek ’n tentbyeenkoms in Canandaigua, N.Y., bygewoon wat deur predikante J. C. Bywater en Geo. W. Burnham gelei is. Hierdie man Sweet was teenwoordig en het baie ernstige twyfel uitgespreek oor die egtheid van my godsdienstige ervaring, omdat hy “gedink het dit is nou nie meer moontlik vir sondaars om bekeer te word nie.”