Hoofstuk 16 — Die Boodskap van die Derde Engel

GSAM 247.1“die derde engel het hulle gevolg en met ’n luide stem gesê: As iemand die dier en sy beeld aanbid en sy merk op sy voorhoof of op sy hand ontvang, sal hy ook drink uit die wyn van die toorn van God wat sonder mengsel in die beker van sy grimmigheid uitgegooi is; en hy sal met vuur en swawel gepynig word in die teenwoordigheid van die heilige engele en in die teenwoordigheid van die Lam; en die rook van hulle pyniging styg op vir ewig en altyd: en hulle het geen rus dag of nag nie, wat die dier en sy beeld aanbid, en enigiemand wat die merk van sy naam ontvang. Hier is die volharding van die heiliges: hier is hulle wat die gebooie van God en die geloof van Jesus bewaar.”¹

GSAM 247Die Mees Plegtige Waarskuwing in die Bybel

GSAM 247.2Dit is die mees plegtige waarskuwing wat die Bybel bevat, en dit is seker dat die rekord van ons wêreldgeskiedenis geen getuienis lewer dat hierdie boodskap in die verlede gehoor is nie. Die feit dat daar bewys is dat die eerste en tweede engele van hierdie reeks tot die huidige geslag behoort, bevestig die punt die duidelikste dat hierdie boodskap nie tot verbygane eeue behoort nie.

GSAM 247.3Predikant J. V. Himes het in 1847 gesê:—

GSAM 247.4“Die veertiende hoofstuk [van Openbaring] stel ’n verstommende roep voor, wat nog gemaak moet word, as ’n waarskuwing aan die mensdom in daardie uur van sterke versoeking. Verse 9-11. ’n Aankondiging van sulke vreeslike toorn kan, behalwe hierdie, nêrens in die boek van God gevind word nie. Beteken dit nie ’n sterk versoeking nie, om so ’n verskriklike vermaning te vereis?”²

GSAM 248Die Tempel Geopen—die Ark Gesien

GSAM 248.1J. N. Andrews het van hierdie boodskap gesê: “Die opening van die allerheiligste in die tempel van die hemel, waardeur die Ark gesien word, is ’n gebeurtenis wat plaasvind terwyl die sewende engel klink. En aangesien die bediening van ons groot Hoëpriester aan die einde van die tweeduisenddriehonderd dae na daardie vertrek verskuif, verstaan ons dat die opening van die tempel gemerk word deur die afsluiting van daardie tydperk soos verteenwoordig deur die verkondiging van die eerste engel. Die intrede van ons Hoëpriester in die allerheiligste om te dien voor die ark van God, vestig die aandag van die kerk op die gebooie van God wat in daardie ark vervat is. Die gebooie van God skyn sedert daardie tyd uit die hemelse heiligdom.

GSAM 248Verandering van die Sabbat

GSAM 248.2“Dit is ’n feit wat nie betwis kan word nie dat die vierde gebod, eeue gelede, verander is van die rusdag van die Here na die heidense fees van Sondag. Hierdie verandering is uitdruklik in stryd met die Heilige Skrif gemaak, wat oral die sewende dag as die enigste weeklikse Sabbat van die Here erken. Dit is deur die groot afvallige volbring, van wie Daniël voorspel het dat hy ‘sal dink om tye en wette te verander.’ Hierdie mag is in wese dieselfde as die dier wat deur die hele wêreld aanbid moes word. En dit is ’n feit van diep belang dat hierdie gebod, wat so lank vertrap is, nou gerehabiliteer word, en dat die volk van God begin om dit saam met die ander nege te onderhou. Dankie aan God dat Hy die oorblyfsel voorberei vir hul finale stryd met die draak, en vir toelating deur die poorte in die heilige stad. Openbaring 12:17; 22:14. Die regverdiging van die vierde gebod in teenstelling met die sabbat van die afvalligheid, en die prediking van al God se gebooie, is ’n treffende getuienis dat die huidige tydperk die tydperk van die heiliges se geduld en van die waarskuwing van die derde engel is.”³

GSAM 249.1In vorige hoofstukke is die aandag gevestig op die eerste en tweede van hierdie boodskappe, soos vervul in die groot tweede-koms-proklamasie tot 22 Oktober 1844. Die Skrif aan die opening van hierdie hoofstuk lui: “Die derde engel het hulle gevolg,” dit wil sê, hy het die eerste en tweede engele gevolg. Dit sal dalk interessant wees om in hierdie verband die aandag te vestig op die ontstaan van die derde boodskap.

GSAM 249Die eerste Adventiste-Sabbatonderhouers

GSAM 249.2Tydens die “middernagskree” in 1844 het die Here begin om die verstande van sy volk te lei na die onderhouding van die sewende-dag Sabbat. Hierdie leer het onder Adventiste op die volgende wyse ontstaan: Rachel Preston, ’n Sewende-dag-Baptis, het na Washington, N.H., verhuis, waar daar ’n Adventistiese kerk was.⁴ Sy het die adventleer aanvaar, en daardie kerk, wat uit ongeveer veertig lede bestaan het, het deur haar sendingwerk die Sabbat van die vierde gebod aanvaar. Dit het tot navrae oor daardie onderwerp gelei. In die Cry van 5 Sept. 1844 lees ons: “Baie persone is diep besorg oor ’n veronderstelde verpligting om die sewende dag te onderhou.” Hierdie stelling was in ’n redaksionele artikel opgeneem, waarin ’n swak poging aangewend is om die aansprake van Sondagviering te staaf. Die onderwerp is in die uitgawe van 12 September voortgesit, waar ons die volgende betekenisvolle stelling aantref, wat by baie tot ernstige en deeglike studie gelei het:—

GSAM 249Die Sewende Dag die Enigste Wetlik Aangewese Dag

GSAM 249.3“Verlede week het ons tot hierdie gevolgtrekking gekom: Daar is geen bepaalde tydperk wat Christene volgens die wet verplig is om as heilige tyd af te sonder nie. As hierdie gevolgtrekking verkeerd is, dan dink ons dat die sewende dag die enigste dag is waarvan die onderhouding deur enige wet voorgeskryf word.”

GSAM 250T. M. Preble se opstel

GSAM 250.1Die aandag van die Adventiste as ’n liggaam is op die Sabbatsvraag gevestig deur ’n opstel oor die onderwerp van T. M. Preble, gedateer 13 Feb. 1845, en gepubliseer in die Hope of Israel, Portland, Maine, 28 Feb. 1845. Nadat hy die aansprake van die Bybelse Sabbat en die feit dat dit deur die groot afval na Sondag verander is, aangetoon het, merk hy op: “Só sien ons Daniël 7:25 vervul, die klein horing wat ‘tye en wette’ verander. Daarom blyk dit vir my dat almal wat die eerste dag as Sabbat hou, die paus se Sondag-eerbiedigers en God se Sabbat-brekers is.”⁵

GSAM 250J. B. Cook oor die Sabbatsvraag

GSAM 250.2Kort daarna het ’n artikel van J. B. Cook in druk verskyn, waarin hy getoon het dat daar geen Skriftuurlike bewys is om Sondag as die Sabbat te hou nie, en hy het hierdie bondige uitdrukking gebruik: “Só maklik word al die wind uit die seile geneem van dié wat vaar, moontlik onbewus, onder die paus se Sabbatvlag.”

GSAM 250.3Alhoewel die Sabbathou deur hierdie twee mans van kort duur was, het hulle ’n bal aan die rol gesit wat nie maklik gestop kon word nie. Die slagspreuke, “die paus se Sondag-eerbiedigers,” “God se gebod-brekers,” en “seil onder die paus se Sabbatsvlag,” was op die lippe van honderde wat gretig was om die waarheid van hierdie saak te weet. Predikant Joseph Bates van Fairhaven, Massachusetts, se aandag is op hierdie wyse getrek, en hy het in 1845 die Sabbat aanvaar.

GSAM 250Joseph Bates aanvaar die Sabbat

GSAM 250.4Sy ervaring was soos volg: Toe hy hoor van die groep in Washington, N.H., wat die Sabbat gehou het, het hy besluit om daardie kerk te besoek en te sien wat dit behels. Hy het dit toe gedoen, en toe hy die onderwerp saam met hulle bestudeer het, het hy gesien dat hulle reg was, en hy het onmiddellik die lig oor die Sabbatvraag aanvaar. Toe hy na New Bedford, Mass., terugkeer, het hy op die brug tussen New Bedford en Fairhaven ’n vooraanstaande broer ontmoet, wat hom só aangespreek het: “Kaptein Bates, wat is die nuus?” Predikant Bates het geantwoord: “Die nuus is dat die sewende dag die Sabbat van die Here ons God is.” “Wel,” het die man gesê, “ek gaan huis toe en lees my Bybel, en kyk daarna.” So het hy gedoen, en toe hulle weer ontmoet het, het hierdie broer die Sabbatwaarheid aanvaar en dit gehou.

GSAM 251Die Eerste Boek oor die Sabbat

GSAM 251.2Predikant Bates het onmiddellik begin om hierdie waarheid van Staat tot Staat te preek. Hy het gou gesien dat ’n boek, of selfs ’n traktaatjie, oor die Sabbatsvraag ’n groot hulp vir hom in sy werk sou wees, en sy siel is deur die Gees van God geroer om iets oor hierdie onderwerp te skryf en te publiseer. Maar hoe dit sonder geld gedoen kon word, was die vraag, want alles wat hy gehad het, was ’n York-skilling (twaalf en ’n half sent). Dit mag vir die leser interessant wees om sy ervaring in hierdie saak te vertel net soos hy dit in 1855 aan my vertel het.

GSAM 251Vier Pond Meel

GSAM 251.3Hy het gesê dat terwyl hy in gebed voor God was, hy besluit het om die boek te skryf, en hy het verseker gevoel dat die weg oop sou gaan om dit te publiseer. Hy het hom dus by sy lessenaar neergesit, met Bybel en konkordans, om met sy werk te begin. Na ongeveer ’n uur het mev. Bates die kamer ingestap en gesê: “Joseph, ek het nie genoeg meel om die baksel klaar te maak nie,” en terselfdertyd het sy ’n paar ander klein artikels genoem wat sy nodig gehad het. “Hoeveel meel ontbreek jou?” vra Kaptein Bates. “Ongeveer vier pond,” was haar antwoord. “Baie goed,” antwoord hy. Nadat sy die vertrek verlaat het, het hy na ’n winkel in die nabyheid gegaan, die vier pond meel en die ander artikels gekoop, dit huis toe gebring en weer by sy skryftafel gaan sit. Kort daarna het mev. Bates ingestap, die artikels op die tafel gesien en uitgeroep: “Waar kom hierdie meel vandaan?” “Wel,” sê die kaptein, “is daar nie genoeg nie? Jy het gesê jy wou vier pond hê.” “Ja,” sê sy, “maar waar het jy dit gekry?” “Ek het dit gekoop,” sê hy; “is dit nie die hoeveelheid wat jy wou hê om die bakwerk mee klaar te maak nie?” “Ja,” het mev. Bates voortgegaan, “maar het u, kaptein Bates, ’n man wat skepe van New Bedford na alle uithoeke van die wêreld gevat het, regtig uitgegaan en vier pond meel gekoop?” “Ja, was dit nie die hoeveelheid wat u nodig gehad het om die bakwerk klaar te maak nie?” “Ja,” het mev. Bates gesê, “maar het u vier pond(!) meel gekoop?”

GSAM 252Elfduisend dollar bestee aan die waarheid

GSAM 252.1Binnekort het ’n ander beproewing gevolg. Toe Kaptein Bates die see verlaat het, het hy sy aandeel in ’n skip vir $11 000 verkoop, maar nou het hy sy alles bestee om die saak van die waarheid te bevorder. Tot op hierdie datum het mev. Bates nie van sy ware finansiële toestand geweet nie, maar hy het gevoel dat hy haar nou daarvan in kennis moes stel, en hy het kalm gesê: “Vrou, ek het vir daardie artikels die laaste geld wat ek op aarde het, bestee.” Met bittere snikke het mev. Bates gevra: “Wat gaan ons nou doen?” Die kaptein het opgestaan en met al die waardigheid van ’n kaptein wat sy skip bestuur, gesê: “Ek gaan ’n boek skryf; ek gaan dit versprei en hierdie Sabbatswaarheid voor die wêreld uitdra.” “Wel,” sê mev. Bates deur blindende trane, “waarvan gaan ons leef?” “Die Here gaan die weg oopmaak,” was kaptein Bates se glimlaggende antwoord. “Ja,” sê mev. Bates, “die Here gaan die weg oopmaak! Dis wat jy altyd sê,” en terwyl sy in trane uitbars, verlaat sy die vertrek.

GSAM 252’n Onverwagte Voorraad

GSAM 252.2Nadat Kaptein Bates sy werk vir ’n halfuur voortgesit het, het hy die indruk gekry om na die poskantoor te gaan, want daar was ’n brief vir hom. Hy het gegaan, en seker genoeg was daar ’n brief. In daardie dae was die posgeld vir briewe vyf sent en was voorafbetaling opsioneel. Die skrywer van hierdie brief het om een of ander rede versuim om die posgeld te betaal. En hier is Kaptein Bates weer eens verneder, aangesien hy die posmeester, mnr. Drew, met wie hy goed bekend was, moes meedeel dat hy nie die posgeld kon betaal nie, omdat hy geen geld gehad het nie; maar hy het gesê: “Mag ek sien vanwaar dit kom?” “Neem dit maar saam,” het die posmeester gesê, “en betaal ’n ander keer.” “Nee,” sê die kaptein, “ek sal die brief nie uit die kantoor haal totdat die posgeld betaal is nie.” Terwyl hy die brief in sy hand hou, sê hy: “Ek is van mening dat daar geld in hierdie brief is,” en hy draai na die posmeester en vra: “Sal u dit asseblief oopmaak? As daar geld daarin is, kan u die posgeld aftrek; as nie, sal ek dit nie lees nie.” Die posmeester het aan sy versoek voldoen, en kyk! Dit het ’n tien-dollar-banknoot bevat. Hy het deur te lees ontdek dat die brief van ’n persoon was wat gesê het dat die Here sy gemoed so beïndruk het dat Predikant Bates geld nodig gehad het, dat hy dit haastig na hom gestuur het; en in die gejaagdheid het hy waarskynlik vergeet om die posgeld te betaal.

GSAM 253.1Nadat hy die posgeld betaal het, het hy na ’n kruidenierswinkel gegaan en ’n vat meel vir $4 gekoop, benewens aartappels, suiker en ander noodsaaklike artikels. Toe hy opdrag gee waar hulle afgelewer moes word, het hy gesê: “Waarskynlik sal die vrou sê hulle behoort nie daar nie, maar moenie aandag skenk aan wat sy sê nie; laai die goed op die voorstoep af.”

GSAM 253.2Hy het toe na die drukkery gegaan en reëlings getref om duisend eksemplare van ’n traktaat van ongeveer honderd bladsye te publiseer, met die verstandhouding dat die drukkers, sodra die manuskrip beskikbaar was, dit so vinnig moontlik in druk moes sit en hom drukproewe moes stuur. Hy moes vir die werk betaal sodra hy die geld ontvang het, en die boeke moes nie uit die kantoor geneem word voordat al die rekeninge betaal was nie.

GSAM 253.3Kaptein Bates het goed geweet dat daar geen geld aan hom verskuldig was nie, maar hy het dit sy plig gevoel om hierdie boek te skryf, in die geloof dat die Here die harte sou roer om die geld te stuur wanneer dit nodig was. Nadat hy papier, penne, ensovoorts gekoop het, wat tyd gegee het vir die huishoudelike voorrade om voor hom aan te kom, het hy na die kop van die straat wat na sy huis lei, gegaan. Toe hy sien dat die artikels daar was, het hy deur die agteringang die huis binnegegaan en hom weer by sy lessenaar gaan sit. Mevrou Bates het ingekom en opgewonde gesê: “Joseph, kyk net uit op die voorstoep! Waar het daardie goed vandaan gekom? ’n Waentjie-man het hier aangekom en wou dit aflaai. Ek het vir hom gesê dit behoort nie hier nie, maar hy wou dit tog aflaai.” “Wel,” sê Kaptein Bates, “ek dink dit is reg.” “Maar,” sê mev. Bates, “waar het dit vandaan gekom?” “Wel,” sê die Kaptein, “die Here het dit gestuur.” “Ja,” sê mev. Bates, “die Here het dit gestuur; dis wat jy altyd sê.” Hy gee toe die brief aan sy vrou en sê: “Lees dit, en jy sal weet waar dit vandaan kom.” Sy lees dit en trek haar weer terug om te huil, maar dit was van ’n ander aard as die eerste; en toe sy terugkom, vra sy nederig sy vergifnis vir haar gebrek aan geloof.

GSAM 254Geld wat vir die boek inkom

GSAM 254.1Namate die werk aan die skryf en druk gevorder het, het Kaptein Bates van tyd tot tyd geld per pos en andersins ontvang, soms van persone wat hy nog nooit ontmoet het nie. Soos hy die geld ontvang het, is dit aan die drukkers oorhandig en op die boekrekening toegepas. Uiteindelik het die dag gekom dat al die boeke gedruk was, en uit ’n vir broer Bates onverwagte bron is die balans van die rekening vereffen; sodoende is die boeke nie eers ’n dag vertraag in hul verspreiding nie.

GSAM 254Laaste Rekening Betaal

GSAM 254.2H. S. Gurney van Memphis, Mich., het my in Maart 1884 vertel dat hy, op die oggend self toe Predikant Bates se boek voltooi is, $100 ontvang het op ’n verjaarde skuldbewys van ’n man wat verklaar het hy sal hom nooit betaal nie. Nadat hy hierdie geld ontvang het, het hy dit ’n plesier gevind om ’n gedeelte daarvan te bestee om die laaste rekening vir Predikant Bates se Sabbatsboek te betaal. “Maar,” het mnr. Gurney gesê, “broer Bates het tot die dag van sy dood nooit geweet wie die balans van die boekrekening betaal het nie.” Hierdie ervaring van predikant Bates met die druk van die Sabbatswaarheid het vir ons mense vanaf die heel begin van die publikasie van die waarheid oor die Sabbatsvraag blykbaar gesê: “Gaan voort in hierdie lyn van werk, en verwag dat God se voorsienigheid die weg sal oopmaak namate julle vorder.”

GSAM 255Predikant Bates skepties oor die visioene

GSAM 255.1Die volgende verklaring, verkort uit Life Sketches, sal wys hoe die gawe van profesie en die Sabbatshervorming verenig was:—

GSAM 255.2Terwyl sy in 1846 ’n besoek aan New Bedford, Massachusetts, afgelê het, het Mej. Harmon Predikant Joseph Bates leer ken. Hy het vroeg reeds die adventgeloof aangeneem en was ’n aktiewe werker in die saak. Hy was ’n ware Christelike heer, beleefd en vriendelik. Hy het Mej. Harmon so teder behandel asof sy sy eie kind was. Die eerste keer dat hy haar hoor praat het, het hy diep belangstelling getoon, en nadat sy opgehou het, het hy opgestaan en gesê: “Ek is ’n twyfelaar. Ek glo nie in visioene nie. Maar as ek kon glo dat die getuienis wat die suster vanaand vertel het, werklik die stem van God vir ons is, sou ek die gelukkigste man op aarde wees. My hart is diep geroer. Ek glo dat die spreker opreg is, maar ek kan nie verklaar hoe dit moontlik is dat die wonderlike dinge wat sy vir ons vertel het, aan haar getoon is nie.”

GSAM 255Mej. Harmon aanvaar die Sabbat

GSAM 255.3Predikant Bates het die Sabbat gehou en die belangrikheid daarvan beklemtoon. Mej. Harmon het destyds nie die belangrikheid daarvan besef nie en gedink dat Predikant Bates ’n fout gemaak het deur meer op die vierde gebod as op die ander nege te konsentreer. Maar die Here het haar ’n gesig van die hemelse heiligdom gegee. Die tempel van God is in die hemel geopen, en die ark van God is aan haar getoon met die versoendeksel wat dit bedek. Twee engele het gestaan, een by elke punt van die ark, met hul vlerke oor die versoendeksel uitgesprei en hul gesigte daarop gerig. Dit, het die engel wat haar vergesel het, haar meegedeel, het die hele hemelse leër voorgehou wat met eerbiedige vrees na die wet van God kyk wat deur die vinger van God geskryf is. Jesus het die deksel van die ark opgelig, en sy het die kliptafels bekyk waarop die tien gebooie geskryf was. Sy was verbaas toe sy die vierde gebod in die aller-sentrum van die tien voorskrifte sien, met ’n sagte gloedkring van lig wat dit omring het. Die engel het gesê: “Dit is die enigste een van die tien wat die lewende God definieer wat die hemele en die aarde en alle dinge wat daarin is, geskape het. Toe die fondamente van die aarde gelê is, is ook die fondament van die Sabbat gelê.” Daar is aan haar getoon dat as die ware Sabbat gehou was, daar nooit ’n ongelowige of ’n ateïs sou gewees het nie. Die onderhouding van die Sabbat sou die wêreld van afgodsdiens bewaar het.

GSAM 256.1Die vierde gebod is vertrap, daarom word ons geroep om die skeur in die wet te herstel en om te pleit vir die vertrapte Sabbat. Die mens van sonde, wat homself bo God verhef het en gedink het om tye en wette te verander, het die verandering van die Sabbat van die sewende na die eerste dag van die week teweeggebring. Deur dit te doen het hy ’n skeur in die wet van God gemaak.

GSAM 256.2Net voor die groot dag van God word ’n boodskap uitgestuur om die mense te waarsku om terug te keer tot hul getrouheid aan die wet van God wat die antichris afgebreek het. Die aandag moet deur onderrig en voorbeeld op die skeur in die wet gevestig word. Daar is ook aan haar getoon dat die derde engel van Openbaring 14, wat die gebooie van God en die geloof van Jesus verkondig, die mense verteenwoordig wat hierdie boodskap ontvang en die waarskuwingsstem aan die wêreld laat hoor om die gebooie van God en sy wet soos die appel van die oog te bewaar, en dat baie in reaksie op hierdie waarskuwing die Sabbat van die Here sou aanvaar.⁶

GSAM 256.3Hierdie ervaring van Mej. Harmon en Predikant Bates was in ooreenstemming met die Here se werkwyse. Die aandag van sowel Mej. Harmon as Predikant White is deur Predikant Bates op die Sabbatsvraag gevestig, wat vir hulle uit die Skrif die eise van die onveranderlike wet van God voorgestel het. Alhoewel Mej. Harmon vir ongeveer agtien maande met spesiale openbarings van die Here geseën was, was niks oor hierdie onderwerp voorheen aan haar getoon nie. Nou het die Here se tyd aangebreek, aangesien gelowiges opgerig is om sy wet te hou, om lig aan hulle te verleen deur die gawe van profesie, en so, deur sy eie werkwyse, is die boodskap van die derde engel, “die gebooie van God en die getuienis van Jesus Christus,” saamgebring.

GSAM 257Begin van die Boodskap van die Derde Engel

GSAM 257.1Vanaf daardie tyd af het die boodskap van die derde engel, soos dit met die ander twee verbind is, begin verkondig word. Die Sabbatwaarheid, soos dit met die ark van God en die lig wat met betrekking tot die heiligdom ontwikkel het, verbind is, het bevestig wat voorheen getoon is,—dat die vorige adventbeweging reg was en in die Here se orde. Hulle kon nou die betekenis van die “drie trappe op tot op die pad na die stad van God” meer ten volle verstaan as ooit tevore.

GSAM 257Predikant Bates aanvaar die visioene as van God

GSAM 257.2In die maand November 1846 is ’n konferensie in Topsham, Maine, gehou, waarby Predikant Bates teenwoordig was. By daardie byeenkoms het mev. White (Mej. Harmon se huwelik met Predikant James White is voorheen genoem) ’n gesig gehad wat die oorsaak was dat Predikant Bates ten volle oortuig geraak het van die goddelike oorsprong daarvan. Hy was ’n man wat vyftig jaar lank die see gevolg het en in alle posisies van kajuitseun tot meester en eienaar van skepe gedien het. Sy begrip van astronomie was so dat hy, soos hy vir my vertel het, deur sy waarneming van die hemelliggame byna presies kon sê waar hy op die see was, wat breedtegraad en lengtegraad betref. So ’n persoon sou natuurlik belangstel om oor astronomie te praat.

GSAM 257.3In ’n gesprek met hom het hy vir my vertel hoe hy oortuig geraak het van die goddelike oorsprong van die visioene. Hy het gesê hy het eendag probeer om met mev. White oor die sterre te praat, maar hy het gou agtergekom sy weet niks van astronomie nie; in werklikheid, soos sy vir hom gesê het, weet sy nie of sy al ooit in ’n boek oor daardie onderwerp gekyk het nie. Sy het geen neiging gehad om oor daardie onderwerp te gesels nie, en het die gesprek omgedraai deur oor die nuwe aarde te praat en wat haar in ’n visioen daaroor getoon is.

GSAM 258Die “Oop hemele”

GSAM 258.1In die vorige jaar, op 19 April 1845, het die Illustrated London News iets gepubliseer wat vir sterrekundiges uiters interessant was, van Lord Rosse, oor die wonderlike ontdekkings wat hy deur sy monsterteleskoop gemaak het, veral ’n aansig van wat sterrekundiges “die gaping in die lug” noem. Op ’n aand, by die voornoemde konferensie, by die huis van mnr. Curtiss en in die teenwoordigheid van predikant Bates, wat nog onseker was oor hierdie verskynsels, het mev. White, terwyl sy in ’n gesig was, begin praat oor die sterre en ’n pragtige beskrywing gegee van rooskleurige gordels wat sy oor die oppervlak van ’n planeet gesien het, en het bygevoeg: “Ek sien vier mane.” “O,” sê Predikant Bates, “sy beskou Jupiter!” Toe sy bewegings gemaak het asof sy deur die ruimte reis, het sy begin om gordels en ringe in hul voortdurend veranderende skoonheid te beskryf en gesê: “Ek sien sewe mane.”⁷ Predikant Bates het uitgeroep: “Sy beskryf Saturnus.” Daarna het sy gesê: “Ek sien ses mane,” en het onmiddellik begin met ’n beskrywing van die “oop hemelruim” met sy heerlikheid, en dit ’n opening na ’n meer verligte streek genoem. Predikant Bates het gesê dat haar beskrywing ver bo enige weergawe van die oop hemelruim uitstyg wat hy ooit van enige skrywer gelees het.

GSAM 258.2Terwyl sy praat en nog in ’n visioen is, het hy opgestaan en uitgeroep: “O, hoe wens ek dat Lord John Rosse vanaand hier was!” Predikant White het gevra: “Wie is Lord John Rosse?” “O,” het Predikant Bates gesê, “hy is die groot Engelse astronoom. Ek wens hy was hier om daardie vrou oor astronomie te hoor praat, en om daardie beskrywing van die ‘openende hemele’ te hoor. Dit is beter as enigiets wat ek ooit oor die onderwerp gelees het.” Vanaf daardie aand was Predikant Bates ten volle oortuig dat mev. White se visioene buite haar kennis en beheer was. Dit, en die aard van die berisping en instruksie wat gegee is, het hom oortuig dat dit van God af gekom het.

GSAM 259.1Hierdie verskynsel in die hemele, soos deur mev. White in daardie visioen beskryf, is ’n saak wat selde deur astronomiese skrywers genoem word. Huygens, die eerste ontdekker daarvan, gee die volgende beskrywing:—

GSAM 259’n Glorieryke Lig in die Swaard van Orion

GSAM 259.2“Sterrekundiges plaas drie sterre naby mekaar in die swaard van Orion; toe ek die middelste met ’n teleskoop beskou het, in die jaar 1656, het daar in die plek van daardie een twaalf ander sterre verskyn; onder hierdie, drie wat amper mekaar raak, en vier meer het verskyn, flikkerend as deur ’n wolk, sodat die ruimte rondom hulle baie helderder gelyk het as die res van die hemel, wat, heeltemal swart van kleur weens die mooi weer, gesien is as deur ’n gordynopening, waardeur ’n mens ’n vrye uitsig gehad het in ’n ander streek wat meer verlig was.”

GSAM 259.3William Herschel sê van hierdie opening in die lug:—

GSAM 259.4“As sy deursnee by hierdie afstand ’n hoek van 10° onderspan, wat dit byna doen, moet sy grootte heeltemal ondenkbaar wees. Daar is bereken dat dit twee biljoen keer die afmetings van die son moet wees.”

GSAM 259Helderder as die Son

GSAM 259.5Thomas Dick, die filosoof, spreek dus oor hierdie helder newel:—

GSAM 259.6“As ons so naby daaraan geplaas was as die helfte van die afstand tot die naaste ster, hoe groot daardie afstand ook al is, sou dit vanaf so ’n punt ’n glans vertoon wat by dié van die son kom; en vir wesens wat baie nader is, sou dit ’n groot gedeelte van die lug vul en met ’n onuitspreeklike glans verskyn. Maar die uiteindelike doel van so ’n voorwerp, in al sy gevolge en verhoudings, mag dalk nog ontvou moet word gedurende die toekomstige eeue van ’n eindelose bestaan; en, soos baie ander voorwerpe in die verre ruimtes van die skepping, wek dit in die gemoed ’n verlangende begeerte op om die pragtige en geheimsinnige tonele van die heelal ’n bietjie meer ontvou te sien.”⁸

GSAM 260.1Predikant Bates, toe hy ’n artikel oor die onderwerp afsluit, het gesê:—

GSAM 260.2“Soos ons uit al die voorgehoue getuienis sien (en ons kon baie meer gee, indien dit nodig was), is dit hier ’n uiters wonderlike en onverklaarbare verskynsel in die hemele; ’n opening in die lug met ’n omtrek van meer as elf miljard driehonderd veertien [11,000,000,314] myl. Sê die beroemde Huygens: ‘Ek het nog nooit iets soos dit onder die ander vaste sterre gesien nie—’n vrye uitsig in ’n ander, meer verligte streek.’”

GSAM 260Nog ’n getuienis oor die planeetvisioen

GSAM 260.3Weer haal ons aan uit mev. Truesdail, wat teenwoordig was by die geleentheid van die ontvangs van die genoemde visioen. Sy sê:—

GSAM 260.4“Suster White was in baie swak gesondheid, en terwyl gebede vir haar opgedra is, het die Gees van God op ons gerus. Ons het gou opgemerk dat sy ongevoelig was vir aardse dinge. Dit was haar eerste aanskouing van die planeetwêreld. Nadat sy hardop die mane van Jupiter, en kort daarna dié van Saturnus, getel het, het sy ’n pragtige beskrywing gegee van laasgenoemde se ringe. Sy het toe gesê: ‘Die inwoners is ’n lang, majestueuse volk, so anders as die inwoners van die aarde. Sonde het hier nog nooit ingekom nie.’ Dit was duidelik uit Broeder Bates se glimlaggende gesig dat sy vorige twyfel oor die bron van haar visioene vinnig by hom verdwyn het. Ons het almal geweet dat Kaptein Bates ’n groot liefhebber van astronomie was, aangesien hy dikwels baie van die hemelliggame vir ons onderrig sou lokaliseer. Toe Suster White ná die visioen op sy vrae geantwoord het en gesê het dat sy nog nooit in hierdie rigting gestudeer of andersins kennis ontvang het nie, is hy met vreugde en geluk vervul. Hy het God geprys en sy oortuiging uitgespreek dat hierdie visioen oor die planete gegee is sodat hy nooit weer sou twyfel nie.”⁹

GSAM 261’n Woeste Perd Skielik Getem

GSAM 261.1Kort ná hierdie byeenkoms in Topsham het nog ’n merkwaardige voorval in verband met die visioene plaasgevind, wat ek sal vertel soos dit aan my deur Predikant Bates meegedeel is:—

GSAM 261.2Predikant White het gebruik gemaak van ’n gedeeltelik ingebreekte veulen en ’n tweesitmarkwa, wat sonder ’n dashbord gebou was, maar ’n tree oor die voorkant van die wa en ’n ystertree aan die disselbome gehad het. Dit was nodig om uiterste sorg te gebruik toe hy die veulen bestuur het, want as die toue of iets sy flanke aangeraak het, sou hy dadelik woedend skop, en hy moes voortdurend met ’n stywe teuel ingehou word om te keer dat hy weghardloop. Hierdie veulen het aan ’n party behoort na wie se plek hulle wou gaan, en aangesien Predikant White gewoond was daaraan om ongebroke veulens te hanteer, het hy gedink hy sou geen ernstige moeite met hierdie een hê nie. As hulle egter geweet het dat die veulen tydens sy woeste uitbarstings reeds twee mans doodgemaak het, een deur hom teen die rotse langs die pad te verpletter, sou hy dalk minder selfvertroue gehad het.

GSAM 261.3Op hierdie geleentheid was daar vier persone in die wa, Predikant White en sy vrou op die voorste sitplek, en Predikant Bates en Israel Damon op die agterste sitplek. Terwyl Predikant White sy uiterste bes gedoen het om die perd onder beheer te hou, het mev. White oor die waarheid gepraat, toe die krag van God oor die geselskap gekom het, en sy het in ’n visioen gegaan, terwyl sy in die wa gesit het. Die oomblik toe sy “Eer!” uitroep toe sy in die visioen ingaan, het die veulen skielik heeltemal stilgestaan en sy kop laat sak. Op dieselfde tyd het mev. White opgestaan, terwyl sy in hierdie toestand was, en met haar oë steeds na bo gerig, oor die voorkant van die wa gestap, af op die disselbome, met haar hande op die veulen se agterkwarte. Predikant Bates het na Predikant White uitgeroep: “Die veulen sal daardie vrou doodskop.” Predikant White het geantwoord: “Die Here het nou die veulen in beheer; ek wil nie inmeng nie.” Die veulen het so sag gestaan soos ’n ou perd. Langs die pad het die wal ongeveer ses voet hoog gestyg, en langs die heining was ’n grassige plek. Mevrou White, met haar oë steeds na bo gerig en sonder om eers af te kyk, het die wal opgegaan na die grassige plekkie, en het toe vir ’n paar minute heen en weer geloop en gepraat en die skoonheid van die nuwe aarde beskryf. Toe, met haar kop in dieselfde houding, het sy die helling afgekom, na die wa geloop, op die treeplanke getrap, met haar hand op die bil van die veulen, en so op die disselbome en weer in die wa ingestap. Die oomblik toe sy op die sitplek gaan sit het, het sy uit die visioen gekom, en daardie oomblik het die perd, sonder enige aanduiding van die bestuurder, begin loop en sy pad voortgesit.

GSAM 262.2Terwyl mev. White uit die wa was, het predikant White gedink hy sal die perd toets en kyk of hy regtig mak was of nie. Eers het hy hom net met die sweep aangeraak; op ander tye sou die perd met ’n skop gereageer het, maar nou was daar geen beweging nie. Toe gee hy hom ’n ordentlike klap, toe harder, en nog harder. Die veulen het glad nie op die houe gereageer nie, maar het gelyk of hy so onskuldig was soos die leeus wie se bekke die engele toegemaak het die nag wat Daniël in hul kuil deurgebring het. “Dit was ’n ernstige plek,” het Predikant Bates gesê, “en dit was duidelik dat dieselfde Krag wat die visioene voortgebring het, die wilde natuur van die veulen vir die oomblik getem het.”

GSAM 262.3As hierdie visioen bloot die gevolg was van sommige van haar liggaamlike swakhede, ontstaan die vraag natuurlik: Was die perd op dieselfde wyse aangetas?

GSAM 262Israel Damon se Getuienis

GSAM 262.4Ek sal hier, as bevestiging van die verhaal wat Predikant Bates aan my vertel het, die volgende verklaring gee:—

GSAM 262.5“Ongeveer twintig jaar gelede, net nadat ek begin het om die Sabbat te onderhou, het Israel Damon vir my die omstandighede vertel van suster White se visioen terwyl hy, predikant Bates, en predikant White en sy vrou in die ligte wa agter die koppige veulen gery het. Ek het vandag die bogenoemde beskrywing van die voorval gelees, soos neergeskryf deur Predikant Loughborough, en dit stem presies ooreen met wat Predikant Damon vir my vertel het.” Geteken, “R. S. Webber, Battle Creek, Mich., 9 Feb. 1891.”

GSAM 263Predikant Bates se getuienis oor die visioene

GSAM 263.1Predikant Bates stel sy eie ervaring soos volg:—

GSAM 263.2“Alhoewel ek niks in hulle kon sien wat teen die woord ingegaan het nie, was ek tog beangsbevange en het ek uiters moeite gehad, en vir ’n lang tyd was ek onwillig om te glo dat dit iets meer was as wat deur ’n verlengde verswakte toestand van haar liggaam veroorsaak is.

GSAM 263.3“Ek het daarom geleenthede gesoek in die teenwoordigheid van ander, wanneer haar gemoed vry van opwinding gelyk het (buite die byeenkoms), om haar en haar vriende wat haar vergesel het, veral haar ouer suster, te ondervra en kruisvrae te stel, om, indien moontlik, die waarheid te ontdek. Tydens die aantal besoeke wat sy sedertdien aan New Bedford en Fairhaven afgelê het, het ek haar by ons byeenkomste verskeie kere in ’n visioen gesien, en ook in Topsham, Maine; en diegene wat tydens sommige van daardie opwindende tonele teenwoordig was, weet goed met watter belangstelling en intensiteit ek na elke woord geluister en elke beweging dopgehou het om bedrog of mesmeriese invloed op te spoor. En ek dank God vir die geleentheid wat ek saam met ander gehad het om hierdie dinge te aanskou. Ek kan nou vol vertroue vir myself spreek. Ek glo dat die werk van God is, en gegee is om sy ‘verstrooide,’ ‘geskeurde,’ en ‘ontblote mense’ te vertroos en te versterk, sedert die afsluiting van ons werk ... in Oktober 1844. Die verwarde toestand van ‘Kyk, hier!’ en ‘Kyk, daar!’ sedert daardie tyd het God se opregte, gewillige mense uiters verwar en dit uiters moeilik gemaak vir dié wat nie in staat was om die vele botsende tekste wat aan hulle voorgehou is, uit te lê nie. Ek bely dat ek lig en onderrig ontvang het oor baie gedeeltes wat ek voorheen nie duidelik kon verstaan nie. Ek glo dat sy ’n selfopofferende, eerlike, gewillige kind van God is.”¹⁰

GSAM 263.4“Die skrywer verkry nie die inhoud van haar visioene ‘uit vorige leringe of studie’ nie. Toe sy haar eerste visioen ontvang het, Desember 1844, het sy en die hele groep in Portland, Maine (waar haar ouers destyds gewoon het), die ‘middernagskree’ as iets van die verlede laat vaar. Dit was toe dat die Here haar in ’n visioen die fout getoon het waarin sy en die groep in Portland verval het. Sy het toe haar visioen aan die groep meegedeel, en hulle het hul ervaring van die sewende maand as die werk van God erken.”¹¹

GSAM 264Hoe die Drie Boodskappe in 1847 Beskou Is

GSAM 264.1Die volgende aanhaling van Predikant James White, geskryf in April 1847, sal wys hoe die drie boodskappe destyds beskou is:—

GSAM 264.2“Alle klasse van tweede-koms-gelowiges stem saam dat die engel wat in die sesde en sewende verse van hierdie hoofstuk (Openbaring 14) getoon word, die adventboodskap aan die kerk en die wêreld verteenwoordig.... Die werk van die tweede engel was om aan die advent-skare te wys dat Babilon geval het. En aangesien ’n groot gedeelte van hulle eers van hierdie feit kennis geneem het toe die krag van die ‘middernagskree’ hulle net betyds wakker gemaak het om uit die kerke te ontsnap voordat die tiende dag aangebreek het, volg daaruit dat sedert die sewende maand 1844, die boodskap van die derde engel ’n waarskuwing aan die heiliges was en steeds is om ‘vas te hou,’ en nie terug te keer en die merktekens te ‘ontvang’ waarvan die groep maagde tydens die tweede engel se roep ontslae geraak het nie.

GSAM 264.3“En was die ware boodskap vir God se volk nie sedert die sewende maand van 1844 presies so ’n waarskuwing nie?—Dit was beslis so.... Die twaalfde vers lui: ‘Hier is die volharding van die heiliges: hier is hulle wat die gebooie van God en die geloof van Jesus bewaar.’ Waar het jy hulle gesien, Johannes?—Wel, ‘hier,’ gedurende die boodskap van die derde engel. Aangesien die geduldige, wagtyd sedert die sewende maand 1844 verloop het, en aangesien die klas wat die Sabbat hou, ensovoorts, sedert daardie tyd verskyn het, is dit duidelik dat ons in die tyd van die boodskap van die derde engel leef.”¹²