Hoofstuk 8 — Die Bruilofsmaal van die Lam

GSAM 134.1“’n sekere man het ’n groot maaltyd gemaak en baie uitgenooi; en hy het sy dienaar gestuur toe dit tyd was vir die maaltyd om aan die uitgenooides te sê: Kom; want alles is nou gereed.”¹

GSAM 134.2“Salig is die wat geroep is tot die bruilofsmaal van die Lam.”²

GSAM 134.3Die aandete is die laaste ete van die dag. In hierdie gelykenis is daar drie uitnodigings na die maaltyd. Hierdie gelykenis mag nie verwar word met die uitnodigings na die “middagete” waarvan in Matteus 22:1-7 sprake is nie. Die “middagete” is die middagmaal. In die gelykenis oor die uitnodigings na die middagete leer ons dat diegene wat die uitnodiging gebring het, “mishandel” en gedood is, en dat selfs die koning se seun gedood is. Die koning wat die uitnodiging gestuur het, “het daardie moordenaars vernietig en hulle stad verbrand.”

GSAM 134.4Hierdie gelykenis van die uitnodigings na die “middagete”, wat die lot van diegene wat daardie uitnodiging eers verwerp het, toon, het treffend voorgestel wat werklik oor diegene gekom het wat die evangelie van Christus verwerp het en Hom en sy apostels vermoor het. Die Here het leërs teen daardie nasie gestuur, wat “daardie moordenaars vernietig en hulle stad” – Jerusalem – verbrand het.

GSAM 134Die Uitnodiging na die Aandete

GSAM 134.5Hierdie uitnodiging tot die maaltyd in die gelykenis verwys ongetwyfeld na die “huweliksmaal van die Lam.” ’n Seën word uitgespreek oor dié wat na daardie “huweliksmaal” geroep word. ’n Huweliksmaal volg op die huwelik. Die huwelik van die Lam vind plaas voordat Hy kom; want, soos ons reeds gesien het, wanneer Christus uiteindelik kom, sal Hy “van die bruilof terugkeer.”³

GSAM 135.1Hierdie uitnodiging na die bruilofsmaal moet dus dieselfde wees as die boodskap van die eerste engel in Openbaring 14, en die tydsverkondiging van die tiende hoofstuk, wat reeds bespreek is. Soos deur Lukas opgeteken, gaan hierdie eerste uitnodiging na die maaltyd uit na “dié wat genooi was.” Wie was dié wat genooi was?—Dié wat die evangelie van Christus gehoor en aangeneem het. Hulle bely dat hulle Christus liefhet en sy tweede verskyning as die volle vervulling van hulle hoop liefhet. Waarom sou die roep nie eers na hulle gaan nie? Net soos dit nodig was dat die evangelie eers tot die Jode gepreek moes word wat die Skrifte gehad het en beweer het dat hulle na die koms van die Messias uitsien,⁴ so is die boodskap van Christus se tweede koms eers aan dié voorgestel wat beweer het dat hulle sy volgelinge is en sy verskyning liefhet.

GSAM 135Die Roep tot diegene wat uitgenooi was

GSAM 135.2Die eerste oproep na die maaltyd, aangesien dit vir diegene is wat genooi is, moet na die kerke gaan. Nou, in werklikheid, is die verkondiging van die nabye koms van Christus, vanaf die jaar 1833 tot die lente van 1844, in die kerke gemaak, en tot ’n groot mate deur die predikante van daardie kerke ondersteun. William Miller se eerste publikasie van sy sienings oor die nabyheid van Christus se koms was in ’n Baptiste-koerant van Brandon, Vt. Die arbeid van homself en sy medewerkers tot April 1844 was grootliks in kerkgeboue of sale wat deur die kerke van daardie tyd voorsien is.

GSAM 135.3Predikant Himes spreek dus oor die arbeid van Predikant Miller tot in die lente van 1844:

GSAM 135.3“Hy het onder alle partye en sektes gearbeid, sonder om in te meng met hul organisasies of dissipline, in die geloof dat die lede van die verskillende gemeentes hul posisie kon behou en terselfdertyd kon voorberei vir die koms van hul Koning.”

GSAM 135.4Predikant Himes, in sy bespreking van sy eie en Predikant Miller se gesamentlike arbeid, voeg verder by: “Die meeste predikante en kerke wat hul deure vir ons en ons broeders wat die adventleer verkondig het, geopen het, het met ons saamgewerk tot die laaste jaar”—die jaar 1844.

GSAM 136Oop Deure vir die Boodskap

GSAM 136.1Aangaande sy werk en die aard daarvan, het Wm. Miller gesê:

GSAM 136.1“Deure het vir my oopgegaan om hierdie leer van die tweede koms van Christus onder byna alle denominasies te verkondig, sodat ek net aan ’n klein gedeelte van die oproepe kon voldoen.... Op elke plek waar ek was, omhels die godsdienstigste, toegewydste en lewendigste lede van die kerke die gesproke sienings die maklikste; terwyl die wêreldse belyder, die Fariseër, die bekrompene, die trotse, hoogmoedige en selfgesentreerde, die leer van die tweede koms van Christus bespot en belaglik maak.”

GSAM 136.2Wat die aard van die adventsboodskap betref, kan dieselfde daarvan gesê word wat D’Aubigné van die Hervorming gesê het,—Dit “is volbring in die naam van ’n geestelike beginsel. Dit het as leermeester die woord van God, as saligheid die geloof, as wapens die Heilige Gees verkondig: en het deur hierdie selfde middele alle wêreldse elemente verwerp.”

GSAM 136’n Magtige Golf van Herlewings

GSAM 136.3Die aard van die herlewings wat die verkondiging van die adventboodskap gevolg het, word soos volg beskryf deur L. D. Fleming, predikant van die Casco Street Christian Church in Portland, Maine:—

GSAM 136.4“Die belangstelling wat deur sy [Wm. Miller se] lesings gewek is, is van die bedaardste en onemosioneelste aard, en al is dit die grootste herlewing wat ek nog ooit gesien het, is daar tog die minste hartstogtelike opwinding. Dit blyk die grootste greep op die manlike deel van die gemeenskap te hê. Wat hierdie uitwerking teweegbring, is dit: Broeder Miller neem eenvoudig die swaard van die Gees, ontbloot en kaal, en lê sy skerp kant op die blote hart, en dit sny! dit is alles. Voor die skerp kant van hierdie magtige wapen val die ongeloof, en verlep universalisme. Valse fondamente verdwyn, en Babel se handelaars wonder. Dit blyk vir my dat dit die naaste kom aan die apostoliese herlewings van enigiets wat die moderne tye ooit gesien het.”

GSAM 137’n Ervaring in Richmond, Me.

GSAM 137.1As ’n illustrasie van die herlewingswerk wat gepaardgegaan het met die prediking van die adventleer, haal ons aan uit die verslag van iemand wat aktief betrokke was by daardie beweging. Wanneer hy praat oor ’n kwartaalvergadering wat in Richmond, Me., gehou is en wat dertig Freewill Baptist-kerke verteenwoordig het, sê hy:—

GSAM 137.2“Toe ek die aanbiddingsruimte binnekom, het Predikant Rollins, wat langs die kansel aan die verste kant van die saal gesit het, opgestaan en gesê: ‘Broeder White, u sal hier langs my ’n sitplek vind.’ Na die preek is daar geleentheid gegee vir opmerkings, en ek het vrymoedig gepraat oor die Christelike lewe en die oorwinnings van die regverdiges by die tweede koms van Christus. Baie stemme het geskreeu: ‘Amen! amen!’ en die meeste in daardie groot gemeente was in trane.... Teen die einde van daardie byeenkoms, nadat ek my toestemming gegee het, het Predikant Rollins opgestaan en gesê: ‘Broeder White, wat aan my regterhand sit, sal vanaand in die Reed-samekomshuis spreek oor die tweede koms van onse Here Jesus Christus. Kom op, broeders, en hoor self. Ons het genoeg ruimte om julle almal te ontvang. Kom op, broeders, dit sal geen van julle kwaad doen om oor hierdie onderwerp te hoor nie.... Hy het baie goed geweet dat die meeste van sy broeders hul byeenkoms in die dorpie sou verlaat en drie myl sou ry om my te hoor, en dat hul aangewese sakevergadering sou ontwrig word. En so was dit. Drie vierdes van die predikante en byna elke afgevaardigde het vertrek, en die Reed-vergaderhuis was vroeg reeds stampvol. My onderwerp was Matteus 24. Die Gees van God het my groot vryheid gegee. Die belangstelling was wonderlik.

GSAM 137.3“Toe ek afsluit met ’n aansporing aan Christene om hulleself ten volle te wy en gereed te wees, en aan sondaars om Christus te soek en gereed te word vir die koms van die Seun van die mens, het die krag van God oor my gekom tot so ’n mate dat ek my met albei hande aan die kansel moes vashou. Dit was ’n plegtige uur. Toe ek die toestand van sondaars aanskou, verlore sonder Christus, het ek hulle met geween aangeroep en verskeie kere herhaal: ‘Kom na Christus, sondaar, en word gered wanneer Hy in Sy heerlikheid sal verskyn. Kom, arme sondaar, voordat dit te laat is. Kom, sondaar, arme sondaar, kom.’

GSAM 138.1“Die plek was uiters plegtig. Predikante en mense het gehuil, sommige hardop. Aan die einde van elke oproep aan die sondaar is ’n algemene gekreun deur die hele samekoms gehoor. Ek het meer as twee uur op my voete gestaan om die hoofstuk te verduidelik en aanmoedigend te pleit, en ek het hees begin raak. Ek het opgehou praat en het hardop gehuil oor daardie dierbare mense met ’n diepte van gevoel soos net hy ken wat God geroep het om sy waarheid aan sondaars te verkondig. Dit was nege-uur, en om ander vryheid te gee om te praat sou beteken dat die byeenkoms tot middernag sou voortduur. Dit was die beste om af te sluit met die diep gevoel van die huidige oomblik, maar nie voordat almal ’n kans gehad het om aan die Here se kant te stem nie. Ek het toe almal in die gemeente wat saam met my wou bid, en dié wat voor die genadetroon aangebied wou word, sodat hulle gereed mag wees om die Heiland met blydskap by sy tweede koms te ontmoet, opgeroep om op te staan. Elke siel in daardie groot saal, soos ek later deur mense in verskillende dele daarvan ingelig is, het opgestaan. Na ’n kort tyd van gebed is die byeenkoms gesluit.

GSAM 138.2“Die volgende oggend het ek na die dorpie teruggekeer, vergesel deur ten minste sewe agtstes van daardie Freewill Baptist-kwartaalvergadering. Almal het vertel wat ’n glorieryke byeenkoms hulle die aand tevore bygewoon het.

GSAM 138Versoeke vir die Boodskap in Ander Plekke

GSAM 138.3“Tydens die pouse het afgevaardigdes en predikante my uitgenooi om saam met hulle reëlings te tref oor die tyd wanneer ek vir die verskeie gemeentes in daardie kwartaalvergadering, wat ruim aanbiddingshuise gehad het, ’n lesing kon hou. Dit was toe in die middel van Februarie, en daar is besluit dat daar nie meer as ses weke van stewige slee-weer oorgebly het nie, wat die mense ’n goeie kans gegee het om byeenkomste by te woon. Twaalf van die belangrikste plekke is gekies vir my bediening oor ses weke. Ek moes tien lesings gee, wat sou vereis dat ek twintig keer per week praat. Dit het my net ’n halwe dag elke week gegee, wat ek gewoonlik as baie nodig gevind het om vyftien of twintig myl na die volgende samekomsplek te reis.”⁵

GSAM 139Honderde bekeer

GSAM 139.1Herlewings en die bekering van honderde het oral gevolg op die prediking van die adventsleer, en dit was veral die geval toe hulle die einde van die Joodse jaar 1843 (21 Maart 1844) genader het. Dit was gedurende daardie winter dat die skrywer in sy tuisdorp—Victor, N.Y.—eers van die onderwerp gehoor het, en alhoewel hy net twaalf jaar oud was, het hy, sover as wat hy verstaan het, die geloof in die tweede koms aanvaar. Die indruk op die mense was inderdaad ernstig, nie net in byeenkomste nie, maar oral. Victor was destyds net ’n dorpie met sowat tweehonderd inwoners, maar die omliggende platteland was digbevolk. As gevolg van daardie reeks byeenkomste wat in daardie klein dorpie gehou is, is vyfhonderd bekeerlinge gerapporteer.

GSAM 139Getuienis uit die Methodist Year Book

GSAM 139.2Wat die magtige golf van herlewings betref wat in die spoor van die adventproklamasie gevolg het, vind ons in die Methodist Year Book dat “tydens die vier jaar van 1840 tot 1844, 256 000 bekeringe in Amerika plaasgevind het.” Wat in Amerika waar was, was ewe waar in die ander lande waar die roep geklink het. “’n Magtige krag het met die prediking gegaan, en siele is oral bekeer.” Aangesien die eerste roep tot die huweliksmaal na die kerke gegaan het—“dié wat uitgenooi was”—, is dit deur hulle uitgebrei tot almal wat sou kom en deel in die saligheid wat op die volk van God wag. Of die boodskap gepreek, gebid of gesing is in “adventmelodieë,” het die magtige beweging van die Gees van God die werk vergesel.

GSAM 140Kinders wat in Swede preek

GSAM 140.1In hierdie verband sal ons opmerk hoe die Here gewerk het om die verkondiging in daardie lande in te lei waar die wet die prediking van enigiets wat in stryd was met die “staatskerk” verbied het. Swede was een van daardie lande. Daar het die Here klein kinders gebruik om die werk in te lei. Die eerste van hierdie verskyning was in die somer van 1843, in Eksjö, suidelike Swede. ’n Klein dogtertjie, net vyf jaar oud, wat nog nooit geleer het om te lees of te sing nie, het eendag op ’n baie plegtige wyse ’n lang Lutherse himne korrek gesing, en toe met groot krag uitgeroep: “die uur van sy oordeel het gekom,” en die familie aangespoor om gereed te maak om die Here te ontmoet; want Hy sou binnekort kom. Die onbekeerdes in die familie het God om genade aangeroep en vergifnis ontvang. Hierdie beweging het van dorp tot dorp versprei, met ander kinders wat die boodskap verkondig het. Dieselfde beweging onder kinders het tot ’n mate in Noorweë en Duitsland voorgekom.

GSAM 140“Ja! Ek moes preek”

GSAM 140.2In 1896, terwyl ek byeenkomste in sewentien verskillende dele van Swede gehou het, het ek deur verskeie plekke gegaan waar die kinders in 1843 gepreek het, en het ek die geleentheid gehad om met dié wat die prediking gehoor het, en met mans wat as kinders gepreek het, te gesels. Ek het vir een van hulle gesê: “Jy het die boodskap van die koms gepreek toe jy ’n seun was?” Hy het geantwoord: “Gepreek! Ja, ek moes preek. Ek het niks daarvan uitgedink nie. ’n Krag het oor my gekom, en ek het uitgespreek wat ek deur daardie krag gedwing is om uit te spreek.”

GSAM 140Boquist en Walbom in Örebro, Swede

GSAM 140.3In Örebro Län (graafskap) het hierdie werk versprei totdat ouer persone aangespoor is om die boodskap te verkondig. Toe het die burgerlike owerhede, aangevuur deur die priesters van die “staatskerk,” twee jong seuns gearresteer, Walbom, agtien jaar oud, en Ole Boquist, vyftien jaar oud, en gesê hulle sal ’n openbare voorbeeld van hulle maak. Hulle het hul kaal rugte met berkestafies geslaan en hulle, met hul bloeiende wonde, in die Örebro-gevangenis geplaas. Toe hierdie wonde genees het, het hulle hulle uit die tronk gehaal en van hulle geëis: “Sal julle ophou om hierdie leer te preek?” Alhoewel hulle hulle die tweede keer weer met stafies geslaan en hul wonde weer oopgemaak het, was die enigste antwoord wat hulle kon kry: “Ons sal preek wat die Here ons opdra.” Deur die intree van ’n vooraanstaande vroulike gemeentelid in Örebro, het Koning Oscar I. die owerhede beveel om daardie seuns uit die tronk vry te laat en daardie mense met rus te laat. So is die oorwinning vir die waarheid in Swede behaal.

GSAM 141Boquist se Getuienis

GSAM 141.1In die Review and Herald, 7 Oktober 1890, is ’n baie interessante verhaal oor die kinders se prediking, geskryf deur O. Boquist self. Hy sê:—

GSAM 141.2“In die jaar 1843 het ’n godsdienstige beweging onder die mense in die Karlskoga-parogie, in Örebro Län, ontstaan. Die leiers in hierdie beweging was kinders en jong mans, wat ‘rapare’ genoem is. Hulle het met goddelike krag gepreek en met groot beslistheid aan die mense verkondig dat die uur van God se oordeel aangebreek het.

GSAM 141.3“In die herfs van dieselfde jaar het ek, O. Boquist, destyds vyftien jaar oud, saam met ’n ander jong man, Erik Walbom, agtien jaar oud, so deur hierdie onsigbare krag beïnvloed geraak dat ons dit geensins kon weerstaan nie. Sodra ons deur hierdie hemelse krag oorweldig is, het ons begin om tot die mense te spreek en met ’n luide stem uit te roep dat die oordeelstyd gekom het, en hulle te verwys na Joël 2:28-32 en Openbaring 14:6, 7.”

GSAM 141Kinders in ’n Gesig

GSAM 141.4Die mense het my meegedeel dat dié wat so deur hierdie hemelse krag beïnvloed is, alles om hulle heen vergeet het. Hulle was eintlik in ’n visioen van God en het met ’n krag gepraat wat ’n groot oortuigende invloed gehad het. Hulle het gesê dat hierdie klein kinders, terwyl hulle onder daardie invloed was, met die krag en waardigheid van volgroeide mans en vroue sou praat. So is dié wat dit gesien het, daartoe gebring om te konkludeer dat dit die Here was wat hulle profeties gebruik het om hierdie ernstige waarhede uit te spreek. Die skrywer gaan voort:—

GSAM 142.1“Die mense het in groot getalle bymekaargeskuif om na ons te luister, en ons byeenkomste het dag en nag voortgeduur, en ’n groot godsdienstige ontwaking was die gevolg. Jong en oud is deur die Gees van God aangeraak en het tot die Here om genade geskreeu, hul sondes voor God en mens bely.

GSAM 142.2“Maar toe die priester in die kerk hiervan in kennis gestel is, is baie pogings aangewend om ons stil te maak en sodoende die heersende godsdienstige opwinding te stop; maar alle pogings was tevergeefs. Daar is toe versoek dat die balju ons sou laat arresteer, en gedurende ses weke is ’n tevergeefse soektog na ons in die woud gemaak, waarheen ons vir skuiling gevlug het.

GSAM 142.3“Uiteindelik is ons egter opgeroep om voor die predikant van die kerk te verskyn. Ons getal het so toegeneem dat veertig jong mans en vroue hul by die predikantswoning aangemeld het, waar ons aan ’n lang verhoor onderwerp is. Almal behalwe ek en Walbom is toegelaat om na hul huise terug te keer; maar ons is gearresteer en die volgende dag in die tronk van Örebro in bewaring gehou, waar ons saam met diewe in sel 14 gehou is, asof ons ’n groot misdaad gepleeg het.”

GSAM 142Getuienis van Boquist se suster

GSAM 142.4Op 22 September 1896 het Boquist se suster, twee-en-sewentig jaar oud, ons byeenkoms in Örebro bygewoon en vir ons van haar broer se ervaring vertel; want sy het sy geseling, gevangenskap en bevryding aanskou. Sy het vir ons die lofgesang gesing wat Boquist en Walbom gesing het toe hulle uit die tronk geloop het na die brug oor die grag rondom daardie sestiende-eeuse kasteel, wat in 1843 as tronk gebruik is. Die krag van die 1843-beweging het die getuienis en die sing van die lofgesang vergesel. In Engels vertaal, is die lofgesang soos volg:—

GSAM 143Himne gesing deur Boquist en Walbom

GSAM 144Die Seunprediker by Karlskoga

GSAM 144.4’n Heer in Örebro het vir my ’n voorval in Karlskoga vertel, waar hy in 1843 gewoon het. Hy het gesê:—

GSAM 144.5“’n Agtjarige seuntjie, wat nog nooit sy letters geleer het om te lees nie, het begin preek oor die boodskap en baie skrifgedeeltes aangehaal. Die mense het gesê: ‘Daardie seun is net vol Bybel.’ Hierdie omstandigheid het plaasgevind nadat Koning Oscar in die guns van die vervolgdes gespreek het, sodat die priester van daardie plek nie die seun voor die hof kon bring om die werk te staak nie; maar hy het vir die mense gesê om die seun voor hom te bring, en hy sou hom ontmasker en hulle sy onkunde van die Bybel wys.

GSAM 144.6“Voor ’n skare mense het die priester sy lofgesangboek oopgemaak en die seun gevra om vir hom te lees. Die seun het geantwoord: ‘Ek kan nie lees nie’; maar met sy rug na die priester gedraai, het hy die lofgesang korrek van begin tot einde gesing, terwyl die priester verstom na die boek gekyk het. Die priester het vir die seun gesê: ‘Dit lyk of jy alles weet.’ Die seun het geantwoord: ‘Nee. Ons mag nie altyd alles wat ons weet, vertel nie.’

GSAM 145.1“Die priester het toe die Nuwe Testament oopgemaak en vir die seun gesê: ‘Lees vir my daaruit.’ Die seun het geantwoord: ‘Ek kan nie lees nie.’ Die priester het gevra: ‘Wat weet jy eintlik van die Bybel?’ Sy antwoord was: ‘Ek weet waar daar ’n teks is wat die woord en veertien keer daarin bevat.’ Die priester het gesê: ‘Nee! Daar is geen sulke teks in die Bybel nie.’ Die seun het gesê: ‘Sal u asseblief Openbaring 18:13 vir my lees?’ ‘Ja,’ het die priester gesê. Terwyl hy gelees het, het die mense getel, en inderdaad was die woord en daar net veertien keer, en onder die veertien keer was die ‘binding van die siele van mense.’ Die mense het geskreeu: ‘Kyk! Kyk! Die seun weet meer van die Bybel as die priester!’ Baie gekrenk het die priester die saak laat vaar en die mense daarna met rus gelaat.”

GSAM 145.2So, uit die mond van kinders bevestig die Here sy woord, en het Hy op hierdie wonderlike wyse sy waarheid tot die ore van die mense gebring wie se wette die prediking van enige leer behalwe dié van die “vasgestelde godsdiens” verbied het.

GSAM 145Gawes van die Gees wat met die Boodskap Geassosieer Word

GSAM 145.3Dit was nie net in Swede dat die Here, in verband met die adventbeweging, tot sy volk deur die gawes van sy Gees gespreek het nie. In Skotland, in Engeland en ook in Amerika het die Here sy volk deur spesiale openbarings onderrig.

GSAM 145William Foy se Gesigte

GSAM 145.4In die jaar 1842 het daar in Boston, Massachusetts, ’n goed-opgevoede man met die naam William Foy gewoon, wat ’n welsprekende spreker was. Hy was ’n Baptist, maar het hom voorberei om as ’n Episkopale predikant georden te word. Die Here het hom genadiglik twee visioene gegee in die jaar 1842, een op 18 Januarie, die ander op 4 Februarie. Hierdie visioene het duidelike bewyse gelewer dat dit die egte openbarings van die Gees van God was. Hy is van plek tot plek uitgenooi om in die kansels te preek, nie net deur die Episkopaliërs nie, maar ook deur die Baptiste en ander denominasies. Toe hy gepreek het, het hy altyd die predikantsmantel gedra, soos die predikante van daardie kerk dit in hul dienste dra.

GSAM 146.1Mnr. Foy se visioene het verband gehou met die nabye koms van Christus, die reise van die volk van God na die hemelse stad, die nuwe aarde, en die glorie van die verloste toestand. Aangesien hy ’n goeie taalbeheersing gehad het en oor fyn beskrywende kragte beskik het, het hy oral waar hy gekom het ’n sensasie veroorsaak. Op uitnodiging het hy van stad tot stad gereis om te vertel van die wonderlike dinge wat hy gesien het; en om die groot skares wat bymekaarkom om hom te hoor, te akkommodeer, is groot sale bespreek, waar hy aan duisende vertel het wat aan hom van die hemelse wêreld, die lieflikheid van die Nuwe Jerusalem en van die engeleskare getoon is. Toe hy ingaan op die teer, barmhartige liefde van Christus vir arme sondaars, het hy die onbekeerdes aangespoor om God te soek, en talle het op sy teer smeekbede gereageer.

GSAM 146Visioen van die Drie Treë

GSAM 146.2Sy werk het voortgeduur tot in die jaar 1844, naby die einde van die drie-en-twintighonderd dae. Toe is hy bevoorreg met ’n ander openbaring van die Heilige Gees—’n derde gesig, een wat hy nie verstaan het nie. In hierdie gesig is vir hom die pad van die volk van God deur tot by die hemelse stad getoon. Hy het ’n groot platform, of tree, gesien waarop skares mense versamel het. Soms het iemand deur hierdie platform uit die sig geval, en van so een is vir hom gesê: “Afvallig geword.” Toe sien hy die mense op ’n tweede trap, of platform, uitstyg, en sommige het daar ook deur die platform uit die sig geval. Uiteindelik het ’n derde platform verskyn, wat tot by die poorte van die heilige stad gestrek het. ’n Groot skare het by dié wat tot hierdie platform gevorder het, byeengekom. Aangesien hy verwag het dat die Here Jesus binne ’n baie kort tyd sou kom, het hy nie die feit raakgesien dat ’n derde boodskap die eerste en tweede boodskappe van Openbaring 14 sou volg nie. Gevolglik was die visioen vir hom onverklaarbaar, en hy het opgehou om in die openbaar te praat. Na die sluiting van die profetiese tydperk, in die jaar 1845, het hy iemand anders dieselfde visioen hoor vertel, met die verduideliking dat “die eerste en tweede boodskappe gegee is, en dat ’n derde sou volg.” Kort daarna het mnr. Foy siek geword en gesterf.

GSAM 147.1Met sulke manifestasies van die krag van God in verband met die prediking van sy koms “by die deure”, en met die blydskap van duisende wat van sonde afgedraai het om die Here te dien en op sy koms te wag, was die mense dubbel verseker dat dit inderdaad die Here se boodskap aan die wêreld was.

GSAM 147.2Maar 21 Maart 1844 het gekom en verbygegaan, en die Here het nie gekom nie. Die oortuiging van die toegewydes en nadenkendes was egter dat hulle in ooreenstemming met die sin van die Here opgetree het, en dat alles op die regte tyd duidelik sou word.