Hoofstuk 21 — Die Leidinghand in die Werk

GSAM 322.1“Ek sal jou onderrig en jou leer in die weg wat jy moet gaan.”¹

GSAM 322.2Aan hom wat die Here sy vertroue maak, is sy sorg voortdurend sigbaar. Daar is egter tye wanneer hierdie sorg meer besonderlik besef word, soos by besondere verlossings uit onheil en gevare, gesien en ongesien, en direkte voorsienige geleenthede vir die uitbreiding van sy waarheid. Dit is oor hierdie temas dat hierdie hoofstuk handel.

GSAM 322Die Eerste Visioen in Michigan

GSAM 322.3In die maand Mei 1853 het Predikant White en sy vrou Michigan besoek. Dit was die eerste keer dat hulle wes van Buffalo, N.Y. was. Die laaste Sabbat in Mei was hulle in Tyrone, en op daardie plek is aan mev. White in ’n visioen die verskillende geselskappe van Sabbat-onderhouers in die Staat gewys, met waarskuwings oor die invloede wat geneig was om teen hulle te werk. Op 2 Junie, in Jackson, het sy agt foolscap-bladsye geskryf waarin sy sommige van die dinge wat aan haar getoon is, uiteengesit het. Sy het vir my ’n potloodafskrif van die visioen gegee, op voorwaarde dat ek vir haar ’n duidelike afskrif met pen en ink sou voorsien.

GSAM 322’n Vrou wat Heiligheid Bely het

GSAM 322.4Onder andere dinge wat getoon is, is die saak beskryf van ’n vrou wat probeer het om onder ons mense in te dring. Sy het gesê hierdie vrou het groot heiligheid bely. Mevrou White het haar nog nooit ontmoet nie en het geen kennis van haar gehad behalwe wat haar in hierdie visioen meegedeel is nie. Sy het nie net die vrou se wyse van optrede vertel nie, maar ook dat wanneer sy berispe sou word, sy ’n skynheilige uitdrukking sou aantrek en sou sê: “Die—Here—ken—my—hart.” Sy het gesê hierdie vrou het deur die land gereis saam met ’n jong man, terwyl haar man, ’n ou man, tuis gewerk het om hulle in hul bose koers te onderhou. Mevrou White het gesê dat die Here vir haar gewys het dat “ondanks die vrou se aansprake op heiligheid, sy en die jong man skuldig was aan die oortreding van die sewende gebod.” Met die geskrewe beskrywing van hierdie saak in my sak, het ek met ’n mate van angs gewag om te sien hoe sake sou verloop.

GSAM 323Die byeenkoms in Vergennes, Mich.

GSAM 323.1Ons het byeenkomste in Jackson, Battle Creek, Bedford en Hastings gehou, en toe na Vergennes, Kent Co., gekom, wat die plek geblyk het te wees waar die vrou gewoon het. Ons het op 11 Junie by die plek aangekom waar ons vir die nag sou bly, ’n bietjie voor die Sabbat. Ons verblyf was by die huis van ’n predikant White wat voorheen ’n predikant van die Christelike denominasie was. Aangesien dit ’n nuutbevolkte landstreek was, was voorbereidings vir ons byeenkomste in ’n groot, pasgeboude skuur drie myl verder getref, en die vrou wat in die visioen gesien is, het, soos dit geblyk het, nog twee myl verder as die byeenkomsplek gewoon.

GSAM 323Getuienis aan die Fanatikus

GSAM 323.2Op 12 Junie, om 10:30 vm., het ons in die skuur vergader vir die byeenkoms. Mevrou White het aan die linkerkant van die preekstoel gesit, ek het langs haar gesit, Predikant Cornell langs my, en Predikant White was aan die regterkant van die preekstoel en het gepraat. Nadat hy ongeveer vyftien minute gepraat het, het ’n ou man en ’n jong man saam ingekom en op die voorste sitplek langs die preekstoel gaan sit. Hulle is vergesel deur ’n lang, maer, donkerhuidige vrou, wat haar plek naby die deur ingeneem het. Na ’n kort toespraak deur Predikant White het mev. White opgestaan en haar opmerkings ingelei deur te praat oor die sorg wat bedieners moet hê dat hulle nie die werk wat aan hulle toevertrou is, bederf nie, met die teks: “Wees rein, julle wat die vate van die Here dra.” Sy het gesê dit is nie God se orde om ’n vrou te roep om deur die land te reis saam met enige ander man as haar man nie. Uiteindelik het sy duidelik gesê,

GSAM 323.2“Daardie vrou wat ’n kort rukkie gelede naby die deur gaan sit het, beweer dat God haar geroep het om te preek. Sy reis saam met hierdie jong man wat pas voor die lessenaar gaan sit het, terwyl hierdie ou man, haar man—God ontferm U oor hom!—by die huis swoeg om die middele te verdien wat hulle gebruik om hul ongeregtigheid mee voort te sit. Sy beweer dat sy baie heilig is,—dat sy geheilig is,—maar, met al haar skynheiligheid, het God vir my gewys dat sy en hierdie jong man skuldig is aan die oortreding van die sewende gebod.”

GSAM 324.1Almal teenwoordig het geweet dat mev. White hierdie persone nog nooit gesien het nie totdat hulle in die skuur gekom het. Om hulle uit te kies en hul karakter op die wyse waarop sy dit gedoen het, te beskryf, het ’n invloed op die gemoedstoestand van die teenwoordiges gehad en hul vertroue versterk en hul geloof in die visioene bevestig.

GSAM 324Die Woorde Geuiter soos Voorspel

GSAM 324.2Terwyl mev. White haar getuienis afgelê het, het almal angstig na mev. Alcott, die vrou wat berispe is, gekyk om te sien hoe sy dit wat gesê is, ontvang, en wat sy gaan doen en sê. As sy onskuldig was aan die beskuldiging teen haar, sou dit natuurlik van haar verwag word om op te staan en die hele saak te ontken. As sy skuldig en uiters korrup was, sou sy dalk nie te goed wees om dit alles te ontken nie, selfs al het sy geweet dit is waar. In plaas daarvan het sy presies gedoen wat die getuienis gesê het sy sou doen wanneer sy berispe word. Sy het stadig opgestaan, terwyl elke oog op haar gerig was, en met ’n skynheilige uitdrukking stadig gesê: “Die—Here—ken—my—hart,” en gaan sit sonder om ’n ander woord te spreek. Sy het presies gesê wat die getuienis gesê het sy sou sê, en dit op dieselfde wyse gesê.

GSAM 325Skuld erken

GSAM 325.1Dit is waar, God het hulle harte geken, en hulle het geweet dat hulle skuldig was aan die beskuldiging; want daarna het die jong man vir mnr. Gardner, ’n inwoner van dieselfde plek, wat hom noukeurig oor die saak bevraagteken het, gesê: “Mnr. Gardner, wat mev. White oor ons gesê het, was te waar;” en die vrou, nadat sy in 1862 vir mev. Wilson in Greenville gesê het dat sy “nie sou waag om ’n woord teen suster White te sê nie, sodat sy nie bevind sou word dat sy teen God veg nie,” het erken dat wat oor haar en die jong man getoon is, waar was.

GSAM 325Die Boodskapper-party

GSAM 325.2Tydens die herfs van 1853 het ’n paar ontevrede persone in Michigan saamgespan en begin met die publikasie van ’n blaadjie met die naam Messenger of Truth. Die doel van hierdie blaadjie en sy leiers het gelyk of dit was om af te breek en te laster in plaas daarvan om op te bou. Baie leuens is in sy bladsye ingesit, wat ons in ons werk met die boodskap gepla het; en aangesien dit ons eerste ervaring met so ’n openlike aanval was, het ons dit ons plig geag om hul lasterlike bewerings te weerlê. Om dit te doen het tyd in beslag geneem wat bestee moes gewees het aan die bevordering van die waarheid wat aan ons toevertrou is, en dit het goed gepas by die doeleindes van Satan, wat ongetwyfeld die aanhitser van hierdie teenstand was. En so het die toestand voortgeduur tot die aand van 20 Junie 1855, toe Predikant White en sy vrou, Predikant Cottrell, en ek pas ’n byeenkoms in Oswego, N.Y., afgesluit het. Ons is in ons byeenkoms gepla deur ’n sekere Lillis, wat ingekom en daardie lasterlike dokumente onder die mense rondgedeel het. Weer het die vraag na ons plig in hierdie saak na vore gekom. Alle vorige pogings om hul leuens te weerlê, het net daartoe gelei dat hulle meer vervaardig het.

GSAM 325Advies en Voorspelling

GSAM 325.3By ’n gebedsbyeenkoms wat daardie aand by die huis van John Place in die stad Oswego gehou is, is aan mev. White ’n gesig gegee waarin aan haar getoon is dat as ons by ons werk sou bly en die waarheid sou preek, ongeag sulke mense soos die “Boodskapper-party”, hulle onder mekaar oorlog sou voer en hul koerant sou ophou bestaan, en wanneer dit sou gebeur, sou ons vind dat ons geledere verdubbel het. Aangesien ons geglo het dat hierdie getuienis van die Here afkomstig is, het ons onmiddellik begin om in ooreenstemming daarmee op te tree.

GSAM 326Instorting van die Boodskapper-party en -koerant

GSAM 326.1Die saak van die waarheid het vinnig gevorder, terwyl die “Boodskapperparty” onder mekaar in die moeilikheid gekom het. In ’n kort tydjie is die party versprei, aangesien baie van hul leiers die Sabbat laat vaar het. Hul koerant het gou gestaak weens gebrek aan ondersteuning, en hy wat ’n tyd lank as redakteur opgetree het, het sy aandag op skoolonderrig gerig; maar omdat hy nie eers geleer het om homself te regeer nie, het hy totaal daarin misluk om sy leerlinge te regeer. Toe hy probeer het om een van die seuns in sy skool te korrigeer, het hy ’n rewolwer getrek, wat geklap het, maar nie afgevuur het nie. Om lynchering te ontvlug, moes hy in die nag na Kanada vlug.

GSAM 326Effek op die Adventbeweging

GSAM 326.2Op daardie tydstip het daar ’n groter staat van harmonie en eenheid onder ons mense bestaan as ooit tevore; en namate pogings aangewend is om met die boodskap uit te brei, het die weg in alle rigtings oopgegaan.

GSAM 326.3In Nommer 10, Deel 11, van die Review, 14 Januarie 1858, het die redakteur, toe hy oor die resultaat van die Messenger-werk gepraat het, gesê: “Ten tyde van die onenigheid, toe daar ’n poging aangewend is om die Review af te breek, is die kerkbesittings by die kantoor slegs op $700 gewaardeer. Sedertdien het dit toegeneem tot $5 000. Destyds was daar ongeveer duisend betalende intekenare, nou is daar twee duisend, benewens ’n aansienlike ‘gratis’-lys.”

GSAM 326.4Aangesien ons nou die tyd (1858) bereik het toe die “Boodskapperparty” gespleet en versprei het, en die Messenger opgehou het om te bestaan, is die bogenoemde syfers betekenisvol. Soos die aantal betalende intekenare op die Review presies verdubbel het, het die aantal gelowiges meer as verdubbel. Sodoende is die voorspelling wat deur mev. White in Junie 1855 gemaak is, vervul.

GSAM 327Tentbyeenkomste Eerstens Voorgestel

GSAM 327.1Dit was ons gebruik in die vroeë dae van die boodskap om byeenkomste in skoolhuise te hou wanneer geen beter plek beskikbaar was nie. In so ’n gebou het daar op een geleentheid so ’n groot skare mense bymekaargekom dat twee skoolhuise van daardie grootte hulle nie sou kon hou nie. Om deur almal gehoor te word, het die spreker in ’n oop venster gestaan en gepraat met dié in die huis en met ’n groter gehoor wat in hul waens en op die gras gesit het. Dit was die gesig van hierdie groot samekoms wat gelei het tot die oorweging om tentbyeenkomste te hou.

GSAM 327Eerste tentbyeenkoms in Battle Creek, Mich.

GSAM 327.2Daarom is dit op 22 Mei 1854 deur predikant James White en ander in die raad besluit dat dit ’n uitvoerbare plan sou wees om tente vir byeenkomste te gebruik. In daardie tyd is groot tente baie selde vir ander doeleindes as sirkusse, dieretentoonstellings en vertonings van verskeie aard gebruik. Michigan was die eerste staat waarin Sewende-dag-adventiste die onderneming in daardie rigting aangegaan het. Die eerste tentbyeenkoms het op 10 Junie 1854 in Battle Creek begin. Tans het hierdie wyse van byeenkomste in die somerseisoen hou tot groot omvang aangegroei.

GSAM 327Kampbyeenkomste voorgestel

GSAM 327.3In die jaar 1868 is nog ’n aggressiewe stap geneem. Die gepastheid van die hou van kampbyeenkomste is behoorlik oorweeg, en die besluit is geneem dat dit ’n uitstekende manier sou wees om die groot byeenkomste van ons mense by algemene vergaderings te akkommodeer. Deur ’n groot tent vir openbare dienste en kleiner gesinstente te hê, sou die mense gemaklik gemaak word, en sodoende kon ’n aantal dae nuttig in raadgewing en aanbidding deurgebring word.

GSAM 328Die Eerste Kampbyeenkoms by Wright, Mich.

GSAM 328.1Die eerste kampbyeenkoms is gehou in Wright, Mich., van 1–7 September 1868. Hierdie belangrike algemene byeenkomste van ons mense het tot so ’n mate gegroei dat meer as ’n halwe honderd kampbyeenkomste elke jaar in verskeie dele van die werkveld gehou word. Hierdie kampbyeenkomste word nie net in Amerika gehou nie, maar ook in Europa, Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika.

GSAM 328.2Die grootste byeenkoms van hierdie aard wat ooit deur ons mense gehou is, was in die jaar 1893, by Lansing, Mich. In daardie groot byeenkoms was daar 3 400 mense wat in meer as 500 familietente gewoon het. Meer as 150 000 jarde se doek is in die konstruksie van die verskeie tente in die kamp gebruik.

GSAM 328Bevryding uit ’n spoorwegramp

GSAM 328.3Die dag nadat die besluit geneem is om ons eerste 60-voettent te koop (23 Mei 1854), moes Predikant White en sy vrou, wat destyds in Jackson, Mich., was, hul reis na Wisconsin begin, waar hulle vir ’n tyd sou arbei. Ons het die middag by die huis van D. R. Palmer deurgebring, net ’n kort afstand van die stasie af. Verskeie kere in die middag het Predikant White gesê: “Ek voel vreemd oor die begin van hierdie reis; maar, Ellen, ons het ’n afspraak aangekondig, en ons moet gaan. As ek nie ’n afspraak gehad het nie, sou ek vanaand nie gegaan het nie.”

GSAM 328.4Toe dit aand word, naby die tyd van die trein se aankoms, het ons ’n gebedstyd gehad. Almal het gelyk of hulle gelei is om te bid vir die veiligheid van Predikant White en sy vrou op hierdie reis. Toe ons opstaan, het Predikant White sy geloof uitgespreek dat die Here vir hulle sou sorg en hulle sou bewaar.

GSAM 328.5Om agtuur het ek saam met hulle na die trein gegaan om te help met die sitplekke en hul pakkies reg te maak. Ons het ’n wa met sitplekke met hoë rugleunings betree, wat in daardie dae ’n “slaapwa” genoem is. Mev. White het gesê: “James, ek kan nie in hierdie wa bly nie, ek moet hier uitkom.” Ek het hulle gehelp om ’n sitplek in die middel van die volgende wa te kry. Mevrou White het met haar pakkies op haar skoot gaan sit, maar gesê: “Ek voel nie tuis op hierdie trein nie.” Die klok het gelui, en nadat ek hulle ’n haastige “Totsiens” gesê het, het ek gou vertrek na Cyrenius Smith se huis om die nag daar deur te bring.

GSAM 329.1Omstreeks tienuur was ons almal baie verras om die Predikant White, wat ons veronderstel het al goed op pad na Chicago was, te hoor klop om toegelaat te word. Hy het gesê die trein het drie myl wes van Jackson van die spoor af geloop; dat die meeste van die trein, saam met die lokomotief, totaal verwoes was; maar alhoewel ’n aantal mense gedood is, het hy en mev. White ongedeerd ontsnap. Hy het gou ’n perd en wa bekom en saam met Abram Dodge is hy vir mev. White gaan haal, wat die predikant ’n entjie ver in sy arms gedra het, oor ’n nat, moerasagtige stuk grond en oor ’n klein waterloop, na ’n veilige plek, weg van die ramptoneel.

GSAM 329.2Vroeg die volgende oggend het ek saam met mnr. Dodge na die wrak gaan kyk. Op ’n plek waar die pad die spoor skuins kruis, het ’n os direk op die spoor gaan lê om te rus. Die lokomotief het nie ’n ossevang gehad nie, en toe dit die dier tref, is dit van die spoor na links gegooi. By die eerste skok toe die lokomotief die grond tref, het die bagasiewa, met Predikant White se kis vol boeke, heeltemal van die spoor afgespring en ongedeerd gebly; terselfdertyd het die passasierswa agter in die trein sonder menslike hulp van die res van die trein losgekoppel en geruisloos op die spoor tot stilstand gekom. Die lokomotief en tender het sowat ses of agt roede van die spoor af op die grond voortgehardloop, totdat die lokomotief ’n eikestomp van sowat drie voet in deursnee getref het. Die krag van die trein was so groot dat die lokomotief omgeslaan het sodat die bodem na bo gedraai het, en die agterkant van die tender oor die spoor geswaai het. Die hoofgedeelte van die trein, wat met volle spoed voortbeweeg het, het hierdie wrak van die lokomotief getref en sodoende ’n tweede skok veroorsaak. Die eerste wa wat die lokomotief getref het, was ’n snelgoederewa, wat tot fyn splinters verpletter is. Dit, saam met sy inhoud, was ’n massa rommel wat op en rondom die tender opgestapel was. Die volgende was ’n tweedeklaswa, met agtien passasiers daarin, van wie een gedood is en al die res meer of minder beseer is. Hierdie wa is deur die slaapwa, wat daardeur gery het, in twee gesplyt. Die voorste deel van die slaapwa is in stukkies gebreek, en die sitplek waarin mev. White nie vry gevoel het om te bly nie, is heeltemal verpletter.

GSAM 330Bewys van Goddelike Verlossing

GSAM 330.1Terwyl ons na die wrak kyk, en toe na die wa waarin Predikant White en sy vrou op die tydstip van die ongeluk gery het, wat rustig op sy eie staan, sowat vyftien roede van die wrak af, het ons in ons harte gevoel om te sê dat God gebede verhoor, en wie weet of Hy nie sy engel gestuur het om daardie wa los te koppel, sodat sy dienaars ongedeerd kon ontsnap nie? Hierdie gedagte het ons veral aangegryp toe die remmer gesê het dat hy dit nie losgekoppel het nie, en verder dat niemand op die platform was toe dit gebeur het nie, en dat dit vir hom en al die spoorwegwerkers ’n raaisel was hoe dit gebeur het; en wat vir hulle nog meer geheimsinnig was, was dat die koppelstuk en die bout albei ongedeerd was, en dat die bout met sy ketting op die platform van die verwoeste wa gelê het, asof dit deur ’n sorgvuldige hand daar neergesit is.

GSAM 330.2Teen die aand van die 24ste was die spoor in so ’n mate van die rommel skoongemaak dat die treine soos gewoonlik geloop het, en predikant en mev. White het weer in die waens geklim en het veilig by hul afspraak in Wisconsin aangekom.

GSAM 330Teëstanders Tereggewys

GSAM 330.3Dit was nie alles “stille waters” met die antieke Israel nie. Hulle het vyande buite gehad wat op elke tree probeer het om hul vordering te belemmer. Die “gemengde skare” en die ongewydes binne die kamp was gereed gereedskap, waardeur Satan probeer het om ontevredenheid, twis, gemompel en opstand aan te wakker. Die feit dat God se voorspoedgewende hand by die vertrouendes was, en dat oorwinning hul pogings vergesel het, was bewys dat hierdie volk genade in Sy oë gevind het—dat die hand van die Here hulle gelei het.

GSAM 331.1So ook in die opkoms en vordering van die boodskap van die derde engel; sy vooruitgang was nie omdat die aangebode waarhede iets was wat by die natuurlike hart van die mens ingepas het nie. Inteendeel, die heel sentrale waarheid van die boodskap—die Sabbat van die Here—staan in stryd met selfgesentreerde, wêreldse belange, en skei dié wat dit gehoorsaam, twee dae per week af van die sake van die wêreld. Die saak van die huidige waarheid het sy eksterne vyande gehad, vasberade en volhardend in hul pogings om die werk omver te werp. Van hulle kan gesê word, in die woorde van die psalmis: “As die Here nie aan ons kant was nie, laat Israel nou sê; as die Here nie aan ons kant was toe mense teen ons opgestaan het nie; dan sou hulle ons lewendig verslind het toe hulle toorn teen ons ontvlam het.”²

GSAM 331.2Egoïstiese en ontevrede persone het van tyd tot tyd in ons geledere opgestaan en vertel watter groot dinge gedoen sou word wanneer hul doeleindes bereik is; maar soos ’n waanliggie het hul ligte lankal uitgegaan. Die saak van die huidige waarheid het intussen seker en gestaag sy pad regoor die wêreld gemaak en met elke vorderingsbeweging aan stabiliteit en krag gewen.

GSAM 331Predikante Stephenson en Hall

GSAM 331.3Tydens die somer van 1855 het predikante Stephenson en Hall probeer om ’n opstand in die Staat Wisconsin te ontketen. Dit was by die leiersbroeders goed bekend dat hulle daarna verlang het om al die ander punte van ons geloof deur hul “Tyd-wat-sal-kom”-leer te beproef, en hulle was baie gretig dat Sewende-dag-Adventiste die leer van ’n proeftyd ná Christus se tweede koms geleer moes word.

GSAM 331Voorspelling Aangaande Hulle

GSAM 331.420 Nov. 1855, is mev. White ’n gesig van hulle koers gegee, met ’n voorspelling aangaande die finale uitkoms daarvan in hierdie woorde: “Dink jy, swak mens, dat jy die werk van God kan staak? Swak mens, een aanraking van sy vinger kan jou plat op die grond werp. Hy sal jou maar ’n kort rukkie laat voortgaan.”

GSAM 332.1Ons teenstanders het gesê dat hier ’n gesig was wat verklaar het dat hierdie manne binnekort sou sterf, en aangesien hulle vir verskeie jare geleef het, is die gesig nie vervul nie. Daar is niks in die gesig oor hulle dood nie. Hulle is getoon in die hoedanigheid van mense wat probeer om die werk van die derde engel se boodskap te staak. Alhoewel hulle ingelig is hoe maklik dit vir God sou wees om hulle te stop, word daar bygevoeg: “Hy sal jou maar ’n kort rukkie laat voortgaan.” Wat het hulle gedoen?—In plaas daarvan om in hul oorlogvoering sukses te behaal, soos hulle verwag het, het dit gelyk of hulle in die duisternis gelaat is om hul pad te tas. In ’n paar weke het hulle die Sabbat heeltemal prysgegee en dit begin teëstaan. Hulle het gehoop om ’n “Tyd-wat-sal-kom”-party te vorm, met hulself as leiers. In plaas daarvan om hierin te slaag, het hulle deur die prysgawe van die Sabbat hul greep op ons volk heeltemal verloor. Só het hulle deur hul eie koers heeltemal misluk in wat hulle aanvanklik beoog het om te doen. Ons volk het gesê: “Inderdaad, God het hulle ‘maar ’n kort rukkie laat voortgaan.’”

GSAM 332’n Treurige Einde van die Lewe

GSAM 332.2Wat die uitkoms van hierdie twee mans betref, mag dit goed wees om ’n paar stellings te gee oor hul treurige lot, wat gemaak is deur hul eie broeders, “Tyd-wat-sal-kom”-gelowiges, met wie hulle geassosieer was nadat hulle die Sabbat verlaat het. Sewe-en-dertig jaar gelede het Mnr. Hall ietwat dement geraak (veroorsaak deur verweking van die brein), die oorsaak van hierdie toestand was die verlies van ’n aansienlike hoeveelheid eiendom deur bedrog van die kant van ander. Hy het onder die wanopvatting gely dat as hy buite sou uitgaan, hy plat sou word of tot op die grond sou sak. Hy is onskadelik, maar natuurlik was hy al hierdie jare heeltemal ongeskik vir bedieningswerk in enige hoedanigheid.³

GSAM 332.3Predikant Stephenson is ongeveer sestien jaar gelede oorlede. Vir verskeie jare voor sy dood was hy verstandelik ongesond (geestesongesteld), alhoewel hy nie gevaarlik vir ander was nie. Voordat hy so geword het, het hy, onder die vryheid wat hy gemeen het hy gehad het met die geen-wet-teorie wat hy ondersteun het, sy eie vrou verlaat, ’n vrou teen wie geen vlek van onkuisheid beweer is nie (hy kon slegs ’n egskeiding kry deur ’n oneerlike prokureur in te skakel), en het met ’n ander vrou getrou wat baie jonger was as sy voormalige vrou. Hierdie daad was so ’n flagrante oortreding van moraliteit dat sy eie “Tyd-wat-sal-kom”-broeders sy optrede afkeurend beskou het en hom nie meer toegelaat het om vir hulle te preek nie.

GSAM 333.1Die verklarings van hulle eie broeders oor die laaste dae van hierdie mans spreek die diepste meegevoel uit; tog is dit die onversierde feite, wat sonder kwaadwilligheid of vooroordeel gegee word. Hiermee laat ons ons lesers hul eie gevolgtrekking maak met betrekking tot die fisiese toepassing van die getuienis.

GSAM 333Predikant J. H. Waggoner aanvaar die boodskap

GSAM 333.2In die jaar 1852 het Predikant J. H. Waggoner, wat ’n distrikskoerant in Wisconsin bestuur het, die huidige waarheid aanvaar, en in die volgende jaar het hy hom ten volle aan die bedieningswerk gewy. In 1857 het hy twee baie belangrike pamflette geskryf van ongeveer tweehonderd bladsye elk. Die eerste hiervan het die titel gedra, The Nature and Tendency of Modern Spiritualism, en die tweede, A Refutation of the Age-to-Come. Die eerste het nie net ’n middel geword om baie te red van die val in daardie strik van Satan nie, maar, met God se seën, het dit die oë geopen van baie wat nie geweet het wat om te maak van hierdie moderne verskynsels nie.

GSAM 333.3Sy Refutation of the Age-to-Come is ’n uiters volledige ontmaskering van die valse teorieë oor die genadetyd vir sondaars ná die tweede koms van ons Here. Dit is so ’n volledige weerlegging van daardie leer dat dit nie net nie beantwoord is, maar nog nooit ’n poging tot ’n antwoord onder ons waarneming gekom het nie. Die boek stel, op ’n uiters duidelike en bondige wyse, Christus se posisie as priester op sy Vader se troon (sy Melgisedek-priesterdom) gedurende die huidige bedeling voor, en die posisie wat Hy op sy eie troon in sy toekomstige ewige koninkryk sal beklee—’n troon waaraan geen bemiddelende priesterdom gekoppel sal wees nie.

GSAM 334.1Nog later het Predikant Waggoner ’n derde pamflet van ongeveer dieselfde omvang geskryf met die titel The Atonement in the Light of Reason and Revelation. Ongeveer in 1884 is dit hersien en uitgebrei tot ’n band van sowat 400 bladsye. Dit is ’n duidelike en bondige verhandeling oor die onderwerp wat deur sy titel aangedui word.

GSAM 334.2Van hierdie tyd af was hy nou betrokke by die publikasiewerk, sowel as skrywer as redakteur. Hy het ook voortgegaan met sy bedieningsarbeid, en sy laaste jare is in Europa deurgebring.

GSAM 334.3Op 17 April 1889 is hy skielik oorlede in Basel, Switserland, net nadat hy sy laaste boek, From Eden to Eden, voltooi het. Op die 16de het hy ’n volle dag se skryfwerk verrig en die volgende inskrywing in sy dagboek gemaak: “’n Swaar dag se werk gedoen.” Uit die verslag oor sy saak wat deur Europese broeders opgestel is, is die volgende besonderhede verkry:—

GSAM 334.4“Op die oggend van die 17de, omstreeks halfses, het hy dood in sy kombuis geval, sonder ’n oomblik se waarskuwing, aan ’n hartstilstand. Hy het baie hard gewerk om die Engelse uitgawe van sy nuwe boek klaar te kry, en hy het verwag om die volgende Sondag na Londen te vertrek om daar saam met die werk te help, voordat hy die komende somer na Amerika sou terugkeer.”

GSAM 334.5Vanaf 1854 het predikant Waggoner voortdurend en prominent in die openbaar opgetree ter verdediging van die waarheid, sowel in die kansel as in die pers. Ten tyde van sy dood was hy byna nege-en-sestig jaar oud. Hy is op 20 April in Basel begrawe. Só het nóg een van die vroeë werkers in die saak by sy pligpos geval.

GSAM 334Geloofsgenesing

GSAM 334.6In die vroeë lente van 1858 was mev. White vir ’n aantal dae ernstig siek en tot haar bed beperk in ’n byna hulpelose toestand. Op een aand, naby middernag, het sy flou geraak; die familie het alle middele wat hulle geken het, gebruik om haar by bewussyn te bring, maar het in hul poging misluk. Sy het vir meer as ’n halfuur in hierdie toestand gebly, toe Predikant Andrews en ek deur Predikant White haastig geroep is om by ’n gebedstyd aan te sluit. In antwoord op ernstige bede by haar bed het die Here haar barmhartig tot bewussyn gebring en haar herstel tot haar gewone gesondheid. Terwyl sy lofprysinge aan God aangebied het, is sy in ’n visioen opgeneem, nog steeds in die bed liggend. Sommige van die dinge wat haar in hierdie gesig getoon is, kan gelees word in “Testimony for the Church,” nr. 5.

GSAM 335Opmerklike Fisiese Manifestasie

GSAM 335.1’n Eienaardige fisiese manifestasie was met hierdie visioen verbind, waarop ons besondere aandag vestig. Predikant White en ek het aan een kant van die bed gesit, en Predikant Andrews aan die ander kant. Haar hande was om die beurt oor haar bors gevou of is saam met haar arms op haar gewone vrye en grasieuse wyse beweeg na die verskillende tonele wat sy aanskou het. Die boonste gedeelte van haar liggaam is van die bed af opgetel, sodat daar ’n ruimte van ongeveer agt of nege duim tussen haar skouers en die kussing was. Met ander woorde, die liggaam van die heupe af op was gebuig in ’n hoek van ongeveer dertig grade. En in daardie posisie het sy gebly gedurende die duur van die visioen, wat dertig minute geduur het. Niemand kon natuurlik daardie houding aanneem sonder ondersteuning van hande en arms nie, en nog minder homself daar vir so ’n lang tyd in handhaaf. Hier was weer bewys dat ’n krag waaroor sy geen beheer gehad het nie, met die visioen verbind was.

GSAM 335Nog ’n Voorspelling

GSAM 335.2Op 1 Oktober 1858 is ’n algemene byeenkoms gehou deur predikant en mev. White en die skrywer, in Rochester, N.Y. Vanaf hierdie byeenkoms het die skrywer hulle vergesel op ’n toer deur die Staat New York en die Nieu-Engelandstate. Op ’n Sabbat het mev. White ’n gesig gehad waarin haar, onder andere, getoon is dat Satan êrens op ons beplande reis ’n kragtige aanval op haar sou maak, en dat predikant White en ek vir haar moes vashou deur geloof, en dat die Here haar sou bevry.

GSAM 336Mevrou White se Aantasting

GSAM 336.1Hier was weer ’n profesie oor wat sou gebeur. Die vervolg sal wys hoe akkuraat dit vervul is. Die eerste Sabbat ná die byeenkoms in Rochester was ons in Roosevelt, en die volgende Sabbat in Brookfield, Madison County. Die week daarna het ons byeenkomste gehou in die ruim kombuis van mnr. Ballou in Mannsville, Jefferson County. Terwyl ons per trein van Brookfield na Mannsville gereis het, het mev. White se gesig net onder die oë ontsteek geraak. Dit was so pynlik dat sy teen die tyd dat ons in Mannsville aangekom het, verplig was om in die bed te gaan lê. Die ontsteking het twee dae lank toegeneem, wat haar van slaap beroof het en haar verhinder het om aan die byeenkomste deel te neem. Haar kop was so geswel dat albei oë toegemaak was, en haar gesig was so ontsier dat dit nie meer soos dié van ’n mens gelyk het nie. Te midde van al hierdie kwellende pyn en uiterste senuweeagtigheid, veroorsaak deur slaapgebrek, het die vyand hard gestry om haar te laat murmureer teen God. Só het dit voortgeduur tot by die einde van die aangewese byeenkomste.

GSAM 336.2Nadat die byeenkomste verby was, het Predikant White vir my gesê,

GSAM 336.2“Broeder John, dit is presies die aanval van Satan op my vrou waaroor ons in Rochester gewaarsku is. Jy onthou die belofte wat daar gemaak is dat as ons saam sou vasgryp en haar deur geloof sou ondersteun, sonder om ’n oomblik los te laat wanneer die stryd kom, die mag van die vyand gebreek sou word en sy sou bevry word. Kom ons gaan nou dadelik in en hou ’n gebedstyd.”

GSAM 336Bevryding soos Voorspel

GSAM 336.3Ons het onmiddellik die kamer binnegegaan waar mev. White aan haar bed gekluister was, en het ernstig vir haar gebid, terwyl die broeders in die kamer waar ons byeenkomste gehou het, in stille gebed gebly het. Ongeveer tien minute nadat ons begin bid het, het die krag van die Here neergekom en die vertrek gevul. Mevrou White is onmiddellik van alle pyn verlig en het dadelik na kos gevra. Dit was omstreeks vyfuur in die middag. Teen seweuur het die swelling op haar gesig heeltemal verdwyn, en sy het daardie aand die byeenkoms bygewoon, na alle voorkoms so goed soos ooit tevore.

GSAM 337.1Op versoek van die burgers is daar in die aand ’n toespraak gehou oor die “Heiliges se Erfenis”, aan die einde waarvan mev. White ’n aansporing gegee het. Terwyl predikant White buite saam met sy klein seuntjie, W. C., was, is sy in ’n visioen opgeneem voor daardie groot skare. Sommige van die dinge wat haar destyds getoon is, kan gelees word in die slotartikel van Testimony Number 5, gedateer Mannsville, N.Y., 21 Oktober 1858.

GSAM 337.2Die verligting wat mev. White op die hierbo genoemde geleentheid ervaar het, was net so doeltreffend soos wat in die visioen in Rochester voorspel is. Geen moeilikheid van daardie aard het weer op daardie reis voorgekom nie, en oral het ons ’n glorieryke oorwinning vir die waarheid behaal.

GSAM 337Voorspelling van die Amerikaanse Burgeroorlog

GSAM 337.3Op Sabbat, 12 Januarie 1861, presies drie maande voordat die eerste skoot op Fort Sumter afgevuur is (wat eintlik die opening van die oorlog was wat gelei het tot die bevryding van 4 000 000 slawe uit Afrika in Amerika), is die Sewende-dag Adventiste-byeenkomslokaal in Parkville, Mich., ingewy. Die diens is bygewoon deur Predikant White en sy vrou, Predikante Waggoner, Smith, en die skrywer. Aan die einde van die preek deur Predikant White het Mev. White ’n kragtige aansporing gegee, waarna sy in ’n stoel gaan sit het. In hierdie posisie is sy in ’n visioen opgeneem. Die huis was stampvol mense, en dit was inderdaad ’n plegtige plek. Nadat sy uit die visioen gekom het, het sy opgestaan en, terwyl sy in die huis rondkyk, gesê:—

GSAM 338.1“Daar is nie ’n persoon in hierdie huis wat selfs gedroom het van die moeilikheid wat oor hierdie land kom nie. Mense maak ’n grap van die afskeidingsordonnansie van Suid-Carolina, maar ek is pas gewys dat ’n groot aantal state by daardie staat gaan aansluit, en daar sal ’n verskriklike oorlog wees. In hierdie visioen het ek groot leërs van beide kante op die slagveld versamel gesien. Ek het die gedreun van die kanonne gehoor en die dooies en sterwendes aan alle kante gesien. Toe het ek hulle in handgeveg betrokke sien stormhardloop [mekaar met bajonette steek]. Toe het ek die slagveld ná die geveg gesien, alles bedek met die dooies en sterwendes. Toe is ek na tronke gebring en het ek die lyding van die behoeftiges gesien, wat weggekwyn het. Toe is ek na die huise geneem van dié wat mans, seuns of broers in die oorlog verloor het. Ek het hul benoudheid en angs gesien.”

GSAM 338.2Toe sy stadig in die huis rondkyk, sê sy: “Daar is mense in hierdie huis wat seuns in daardie oorlog sal verloor.”

GSAM 338Mev. Ensign se Getuienis Aangaande die Visioene

GSAM 338.3As bevestiging van bogenoemde feit, en as bewys dat die voorspelling op die genoemde dag gemaak is, en as ’n illustrasie van hoe die gemeente dit verstaan en versprei het, word die volgende getuienis gegee:—

GSAM 338.4“Hiermee word gesertifiseer dat ek in Januarie 1861 in St. Joseph County, Michigan, gewoon het, ongeveer ses myl van Parkville af. Ek was nie ’n Adventis nie. Op die 12de dag van daardie maand het ’n aantal van my bure na Parkville gegaan om byeenkomste by te woon. Toe hulle tuis kom, het hulle vir my gesê dat daar ’n vrou by die byeenkoms was wat in ’n trans was, en wat gesê het dat daar ’n verskriklike oorlog op die Verenigde State afkom; dat groot leërs aan beide kante opgerig sou word, in die Suide sowel as in die Noorde, en dat daar baie sou wees wat in tronke sou ly; en dat knellende nood in baie gesinne gevoel sou word as gevolg van die verlies van mans, seuns en broers in die oorlog; en dat daar mans in die huis was wat seuns in daardie oorlog sou verloor.” Geteken, “Martha V. Ensign, Wild Flower, Fresno County, Kalifornië, 30 Jan. 1891.”

GSAM 339.1In verband met die voorspelling van daardie vreeslike oorlog het mev. White verder verklaar dat Sewende-dag-Adventiste “as gevolg van die oorlog in benarde plekke gebring sou word, en dat dit die plig van almal was om ernstig te bid dat hulle wysheid gegee mag word om te weet wat om te doen in die beproewende tye wat voorlê.”

GSAM 339Omvang van die Burgeroorlog

GSAM 339.2Ten tyde van die gee van die visioen het die mense in die Noorde oor die algemeen min, indien enige, begrip gehad van die dreigende oorlog. Selfs President Lincoln het drie maande later (12 April 1861), toe verskeie state by Suid-Carolina in haar afskeidingsordonnansie aangesluit het en die eerste skoot op Fort Sumter afgevuur is, slegs vir 75 000 mans gevra, en dit vir die kort termyn van drie maande.

GSAM 339.3Die totale aantal troepe wat tydens die oorlog aan die Unie-kant ingeskryf is, was 2 859 132. Die Encyclopedia Britannica sê dat “die Konfederale leër aan die begin van 1863 ongeveer 700 000 mans getel het,” maar dat dit moeilik is om vas te stel hoeveel hulle in totaal ingeskryf het. Dit skat hul sterftesyfer op “ongeveer 300 000 mans.” Sommige van die jongste ensiklopedieë plaas die verlies aan die Unie-kant (van dié wat in gevegte gedood is, of wat aan wonde of siektes wat in die veld of in tronke opgedoen is, gesterf het) op 359 528. Oor die skuld aan die Unie-kant sê die Britannica:—

GSAM 339.4“Die skuld het op 31 Augustus 1865 sy hoogtepunt bereik en beloop $2,845,907,626.56. Ongeveer $800,000,000 aan inkomste is ook bestee, hoofsaaklik aan die oorlog; state, stede, distrikte en dorpe het hul eie belastings bestee en hul eie skulde vir oorlogsdoeleindes opgehoop; die betalings vir pensioene sal waarskynlik uiteindelik $1,500,000,000 beloop. Die uitgawe van die Konfederasie kan nooit geken word nie, die eiendom wat deur die Federale leërs en deur die Konfederale leërs vernietig is, kan skaars beraam word; en die geldwaarde ($2,000,000,000) van die slawe in die Suide is deur die oorlog uitgewis. Alles saam, al kan die koste van die oorlog nie presies bereken word nie, is $8,000,000,000 ’n matige skatting.”⁴

GSAM 340Nog ’n bevestiging van die visioen

GSAM 340.1Wat die voorspelling betref dat die mans in die Parkville-kapel seuns in die oorlog sou verloor, stel ek eenvoudig dat ek in die herfs van 1883 die ouderling van die Parkville-kerk ontmoet het, wat ook die ouderling was in Januarie 1861, toe die visioen gegee is; en ek het hom gevra of hy die uitdrukking van mev. White onthou het toe sy die visioen oor die oorlog vertel het. “Ja,” het hy gesê, “ek onthou dit.” “Sal u vir my sê hoeveel u ken wat daardie dag in die huis was en wat seuns in die oorlog verloor het?” Hy het onmiddellik die name van vyf onthou en gesê: “Ek weet hierdie was daar, en dat hulle seuns in die oorlog verloor het; en as ek tuis was, waar ek met my mense kon praat, kon ek vir u meer name gee. Ek dink,” het hy voortgegaan, “daar was nog vyf, behalwe dié wat ek genoem het.”

GSAM 340.2Vier jaar en meer van aanhoudende gevegte deur die Suide, totdat byna die helfte van al die opgeroepte magte deur die dood in gevegte of weens siekte verlore gegaan het, toon ’n treffende vervulling van die bogenoemde voorspelling.

GSAM 340Slawerny en die Oorlog

GSAM 340.3Toe mev. White ’n visioen wat sy op 4 Januarie 1862 ontvang het, vertel het, het sy gesê:—

GSAM 340.4“Duisende is oortuig om in te skryf met die begrip dat hierdie oorlog die slawerny sou uitroei; maar nou dat hulle tot diens verbind is, vind hulle dat hulle mislei is, dat die doel van hierdie oorlog nie is om die slawerny af te skaf nie, maar om dit soos dit is te behou.”

GSAM 341.1Die voorgaande is gegee in ’n tyd toe van die soldate verwag is om te help met die werk om alle slawe wat na die Unie-linies ontsnap het, aan hul meesters terug te besorg, en die soldate word voorgestel as wat sê: “As ons daarin slaag om hierdie opstand te onderdruk, wat is daar dan bereik?” Hulle antwoord ontmoedigend: “Niks. Dit wat die opstand veroorsaak het, is nie verwyder nie. Die slawestelsel, wat ons nasie verwoes het, word gelaat om voort te leef en nog ’n opstand aan te hits.” Hierdie woorde, geneem uit Testimony No. 7, waar ’n boeiende verslag van die oorlog in sy geheel gegee word onder die opskrif “Slawerny en die Oorlog,” stel nie dat slawerny nooit afgeskaf sou word nie, maar stel die situasie voor soos die soldate dit destyds gesien het. ’n Bietjie verder in dieselfde getuienis is ’n voorspelling soos volg:—

GSAM 341Voorspelling van sukses vir die Noorde

GSAM 341.2“En tog word ’n nasionale vas uitgeroep! So sê die Here: ‘Is dit nie die vas wat Ek verkies het nie, om die bande van boosheid los te maak, om die swaar laste af te lê, en om die onderdruktes vry te laat, en dat julle elke juk sal breek?’ Wanneer ons nasie die vas wat God verkies het, onderhou, sal Hy hulle gebede wat die oorlog betref, aanvaar; maar nou kom dit nie by Sy ore in nie.”

GSAM 341.3Diegene wat vertroud is met die geskiedenis van die oorlog, is bewus van die nederlae, rampe, vertragings, ens., wat verband hou met die pogings van die Noorde om die Suidelike magte te oorwin tot die tyd dat die emansipasieproklamasie uitgereik is—1 Januarie 1863. Hoe vinnig was toe die oorwinnings van daardie tyd tot die einde van die oorlog! Hoe duidelik was die vervulling van daardie voorspelling van 4 Januarie 1862 vir dié wat die vordering van die werk dopgehou het! Nadat die laste opgelig is, is die slawerny losgemaak en die juk van die slaaf gebreek! Hoe duidelik dat God die gebede van sy volk gehoor het en die poging om die oorlog te beëindig, bevoordeel het toe hulle die vas gekies het wat Hom behaaglik was!

GSAM 342Getuienis van voormalige goewerneur St. John

GSAM 342.1In ’n toespraak deur voormalige goewerneur John P. St. John van Kansas, in Ottawa, Illinois, waarna ek op die middag van 29 Junie 1891 geluister het, het hy die volgende stelling gemaak:—

GSAM 342.2“Ek was nog nooit so teleurgesteld soos ek was toe die [Konfederate] ons by Bull Run geklop het nie. Maar dit was alles deel van God se plan. As ons die [Konfederate] geklop het, sou die politici ’n vrede bewerkstellig het, en sou die Unie met slawerny voortgeduur het, en sou ons dit vandag gehad het. Vir twee jaar het die [Konfederate] die voordeel gehad; maar nadat Lincoln die beroemde emansipasieproklamasie uitgereik het, het ons na God se kant oorgeskakel en kon nie verloor nie.”