অধ্যায় ৯ — পলম হোৱা সময়
GSAM 148.1"তেতিয়া চাকি লৈ, দৰাক আগবঢ়াবলৈ ওলাই যোৱা দহ জনী কন্যাৰ লগত স্বৰ্গৰাজ্যৰ তুলনা দিয়া হ’ব। তেওঁলোকৰ মাজত পাঁচ জনী নিৰ্ব্বুদ্ধি আৰু পাঁচ জনী সুবুদ্ধি আছিল। কিয়নো নিৰ্ব্বুদ্ধি কেইজনীয়ে নিজৰ নিজৰ চাকি লওঁতে লগত তেল নল’লে; কিন্তু সুবুদ্ধি কেইজনীয়ে তেওঁলোকৰ চাকিৰ লগত নিজৰ নিজৰ পাত্ৰত তেলো ল’লে। পাছত দৰা আহোতে পলম হোৱাত, সকলোৱে কলমটীয়াই টোপনি গ’ল।"1
GSAM 148.2এই উপমাৰ দৰা হৈছে খ্ৰীষ্ট।2 সেয়েহে, দৰাক লগ কৰিবলৈ যোৱাটোৱে প্ৰভুৰ লোকসকলৰ ফালৰ পৰা তেওঁৰ অহাৰ সময়ত খ্ৰীষ্টক লগ কৰিবলৈ কৰা এক পদক্ষেপক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব লাগিব, কাৰণ মথি ২৪ আৰু ২৫ অধ্যায়ৰ আলোচনাৰ বিষয়বস্তু হৈছে প্ৰভুৰ আগমন। প্ৰভুৰ বাক্যই হৈছে চাকি।3 সকলো কুমাৰীয়ে নিজৰ চাকিবোৰ লৈছিল। কুমাৰীসকলৰ একাংশৰ মূৰ্খামি এইটোৱেই আছিল যে তেওঁলোকে কেৱল সত্যৰ তত্ত্বটোকে গ্ৰহণ কৰিছিল, কিন্তু বিশ্বাসীৰ হৃদয়ত আত্মাৰ অনুগ্ৰহসমূহ বিকশিত কৰিব পৰা প্ৰভুৰ প্ৰতি থকা সেই আন্তৰিক উৎসৰ্গ অবিহনে। এই কাৰ্যটো উপমাটোত "নিজৰ নিজৰ পাত্ৰত তেলো" কথাষাৰৰ দ্বাৰা প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছে। দৰাৰ পলম হোৱাটোৱে তেওঁলোকৰ প্ৰভুক লগ কৰাৰ আশা কৰি আগবাঢ়ি যোৱা সকলৰ ফালৰ পৰা হোৱা কোনো হতাশাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব লাগিব।
GSAM 148যি সময়ত উপমাটো প্ৰযোজ্য হয়
GSAM 148.3উপমাটো আৰম্ভ হোৱা "তেতিয়া" শব্দটোৱে ইয়াৰ প্ৰয়োগৰ সময়ৰ বিষয়ে আমাক এটা ইংগিত দিয়ে। ইয়াৰ আগৰ অধ্যায়ত কোৱা কথাখিনিৰ ঠিক পিছতেই ই আহিছে, প্ৰভুৰ দ্বিতীয় আগমনৰ পিছত নহয়, বৰঞ্চ ডিমৰু গছৰ উপমাটো ঘোষণা কৰাৰ পিছত, য'ত ঘোষণা কৰা হৈছে যে খ্ৰীষ্টৰ আগমন "দৰ্জাত", আৰু সেই প্ৰজন্মটো আহিছে যিটো খ্ৰীষ্ট নিজে স্বৰ্গৰ মেঘত প্ৰকাশ নোপোৱালৈকে পাৰ হৈ নাযাব। এনে এটা সময়তো ই প্ৰযোজ্য, যেতিয়া বাৰ্তা দি অহা দাসসকলৰ মাজৰ কিছুমানে মনে মনে কয়, "মোৰ প্ৰভুৱে পলম কৰিছে, তাৰ সহদাস সকলক কোবাবলৈ ধৰে আৰু মতলীয়াবোৰৰ লগত ভোজন-পান কৰে।"
GSAM 149তেওঁলোকৰ সহকৰ্মীসকলক প্ৰহাৰ কৰা
GSAM 149.1এইসকল আছিল "সহ-সেৱক", যিসকলে সুসঙ্গতিৰে একেটা বাৰ্তাই ঘোষণা কৰিছিল; কিন্তু এতিয়া তেওঁলোকৰ একাংশই তেওঁলোকে শিকোৱা কথাৰ পৰা বিমুখ হৈছে, আৰু যিসকল সহ-সেৱকে "উচিত সময়ত আহাৰ" দি আছে—অৰ্থাৎ সোনকালে আহিবলগীয়া প্ৰভুক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় প্ৰস্তুতিৰ কথা ঘোষণা কৰিছে—তেওঁলোকক "আঘাত" কৰিছে। তেওঁলোকে ঠিক সেইদৰেই "আঘাত" কৰে যেনেকৈ যিৰিমিয়াক আঘাত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল। লোকে ক'লে, "আহাঁ, আমি জিভাৰে তাক প্ৰহাৰ কৰোঁ, তাৰ কোনো বাক্যত মন নিদিওঁ।"4 সেয়েহে এই দাসসকলে "বিশ্বাসী" দাসসকলৰ কামত বাধা দিব পৰাকৈ শিকাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। এই একে শ্ৰেণীৰ লোকসকলক এইদৰে সম্বোধন কৰা হৈছে, "এতেকে তুমি কি গ্ৰহণ কৰিলা আৰু শুনিলা, সেইবোৰ সোঁৱৰণ কৰা, পালন কৰা আৰু মন পালটোৱা। কাৰণ তুমি যদি জাগ্ৰত নোহোৱা, তেনেহলে মই চোৰৰ নিচিনাকৈ আহিম, আৰু কোন সময়ত মই তোমাৰ বিৰুদ্ধে আহিম, সেই বিষয়ে তুমি নাজানিবা।"5
GSAM 149.2কুমাৰীসকলৰ উপমাটো এনে এক সময়ত প্ৰযোজ্য হয় যেতিয়া "সহকৰ্মীসকলে" প্ৰভুৰ সন্নিকট আগমনৰ বাৰ্তাৰ পৰা বিমুখ হৈছে, আৰু "আঘাত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।" তেওঁলোকে আন এটা কাম কৰিবলৈও আৰম্ভ কৰে—"মতলীয়াবোৰৰ লগত ভোজন-পান" কৰা। তেওঁলোকে নিজৰ ভোক-পিপাসা পূৰণ কৰিব বিচৰাসকলৰ সৈতে ভোজত যোগদান কৰে। ছলমনে এনে লোকৰ বিষয়ে কৈছিল, "সুৰা প্রিয় লোকৰ সৈতে সহযোগী নহ’বা, বা অধিক মাংস ভোজন কৰা সকলৰ সঙ্গী নহবা। কাৰণ মতলীয়া আৰু খকুৱা লোক দৰিদ্ৰ হয়"।6
GSAM 149প্ৰথম হতাশা
GSAM 149.3এতিয়া এই প্ৰশ্ন উঠিব, "আগমনৰ অভিজ্ঞতাত এনে কি আছিল যি এই বক্তব্যসমূহৰ সৈতে মিলি যায়?" এনে কিছুমান আন্দোলন আছিল যিবোৰ এই ভাববাণীৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে খাপ খাইছিল। ১৮৪৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহলৈকে বাৰ্তা দিওঁতাসকলে মণ্ডলীসমূহৰ মাজত পৰিশ্ৰম কৰিছিল, আৰু বিভিন্ন মণ্ডলীৰ পৰিচাৰকসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাত যোগ দিছিল। এইদৰে তেওঁলোক "সহ-সেৱক" আছিল।
GSAM 150.1বাৰ্তা দিওঁতাসকলে এইদৰে শিকাইছিল যে দানিয়েল ৮:১৪-ৰ তেইশশ দিনীয়া সময়ছোৱা ইহুদী বৰ্ষ ১৮৪৩-ত শেষ হ'ব, যিটো আমাৰ ১৮৪৪ চনত পৰিব। তেওঁলোকে সেই সময়ছোৱাৰ শেষত ঈশ্বৰৰ বিচাৰৰ সময় আহিব বুলি ঘোষণা কৰিছিল। সেই সময়ত দেশৰ প্ৰতিটো ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ে এইবুলি বিশ্বাস কৰিছিল যে আমাৰ প্ৰভুৰ দ্বিতীয় আগমনৰ দ্বাৰা বিচাৰৰ দিন আৰম্ভ হ'ব। এইদৰে সহজেই দেখা যায় যে এডভেন্টিষ্টসকলে ভাবিছিল যে প্ৰভু সেই ভাববাণীমূলক সময়ছোৱাৰ শেষত আহিব। তেওঁলোকে কৈছিল, "এই সময়ছোৱা ১৮৪৩ চনৰ প্ৰাকৃতিক ইহুদী বৰ্ষৰ অন্তিম মাহ, ২১ মাৰ্চ, ১৮৪৪ তাৰিখে শেষ হ'ব পাৰে।" সেয়েহে তেওঁলোকে ১৮৪৪ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ শেষ বা এপ্ৰিল মাহৰ আৰম্ভণিক সেই সময় হিচাপে গণ্য কৰিছিল, যেতিয়া ত্ৰাণকৰ্তাৰ আগমন হ'ব পাৰে।
GSAM 150দুষ্ট দাসসকলৰ বিকাশ
GSAM 150.2যেতিয়া মাৰ্চ মাহৰ শেষ হ'ল আৰু প্ৰভু নাহিল, তেতিয়া যিসকলে আগতে প্ৰভুৰ বাৰ্তাবাহকসকলৰ সৈতে কাম কৰিছিল, কিন্তু বাৰ্তাৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ জীৱনক অন্তৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে উৎসৰ্গ কৰা নাছিল, তেওঁলোকে বাৰ্তাৰ বিৰুদ্ধে ঘূৰি গ'ল, কাৰ্য্যৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, আৰু যিসকলে তেতিয়াও প্ৰভুৰ সন্নিকট আগমন আৰু বিচাৰৰ ঘণ্টাৰ বাৰ্তাক শিকাই আছিল, তেওঁলোকৰ পথত বাধা দিবলৈ নিজৰ শক্তিৰ সকলোখিনি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকে "হৃদয়তে" ক'লে, "মোৰ প্ৰভুৱে পলম কৰিছে"। তেওঁলোকে নিজৰ ওঁঠৰে এইদৰে শিক্ষা দিবলৈ ধৰিলে যে প্ৰভুৰ আগমনৰ আগতে গোটেই জগতখন ধৰ্মান্তৰিত হ'ব লাগিব; যে মচীহৰ আগমনৰ আগতে ইহুদীসকল সকলোৱে পেলেষ্টাইনলৈ উভতি আহি যিৰূচালেমত তেওঁলোকৰ মন্দিৰৰ সেৱা পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব লাগিব। কিছুমানে আনকি এইবুলিও শিক্ষা দিছিল যে খ্ৰীষ্টৰ আগমন এক "আধ্যাত্মিক আগমন" আছিল, যিটো ধৰ্মান্তৰৰ সময়ত আৰু তেওঁৰ লোকসকলৰ মৃত্যুৰ সময়তো সংঘটিত হয়।
GSAM 151"উচিত সময়ত আহাৰ" প্ৰদান কৰা
GSAM 151.1যেতিয়া তেওঁলোকৰ সহকৰ্মীসকলৰ বিৰুদ্ধে এনেদৰে ওভতিছিল, তেতিয়া যিসকলে বিশ্বাসত অটল আছিল তেওঁলোকে বিশ্বাসীসকলক হলঘৰ আৰু বাগিচাত একত্ৰিত কৰিছিল, তেওঁলোকক "উচিত সময়ত আহাৰ" দিছিল—তেওঁলোকক দেখুৱাইছিল যে সময়ৰ চিহ্ন আৰু পূৰ্ণ হোৱা ভাববাণীবোৰে, তেওঁলোকৰ হতাশাৰ আগৰ দৰেই ঘোষণা কৰিছিল যে খ্ৰীষ্টৰ আগমন "ওচৰ চাপি দুৱাৰমুখ পালেহি"।
GSAM 151মণ্ডলীৰ ভোজ
GSAM 151.2তেওঁলোকে এই কাম কৰি থকাৰ সময়তে প্ৰটেষ্টাণ্ট মণ্ডলীসমূহত আগতে অজ্ঞাত এক নতুন কথা আৰম্ভ হ'ল—মানুহক ভোজ-উৎসৱ আৰু "বিনোদন"ৰ বাবে গীৰ্জালৈ একত্ৰিত কৰা। যিসকলে আহিব বিচাৰিছিল, তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ সুস্বাদু খাদ্যৰ ভাগ ল'বলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।
GSAM 151.3আমেৰিকাত এই ধৰণৰ কথা আমি প্ৰথমবাৰৰ বাবে শুনিবলৈ পাইছিলোঁ ১৮৪৪ চনৰ মে' মাহত, হতাশাৰ ঠিক পিছতেই। ঘটনাটো এনেকুৱা আছিল: যেতিয়া ৰচেষ্টাৰ, এন.ৱাই.ৰ এটা হলত উইলিয়াম মিলাৰে কেইবাশ এডভেন্টিষ্টক নিৰ্দেশনা আৰু উপদেশ দি আছিল, তেওঁলোকক কৈছিল, "আমি মথিৰ ২৫ অধ্যায়ৰ পলম হোৱা সময়ত আছোঁ; তোমালোকৰ বিশ্বাস দৃঢ় কৰি ৰাখা; এই বিষয়টোৰ ওপৰত আমি সোনকালেই অধিক পোহৰ পাম," ঠিক সেই সময়তে ৰচেষ্টাৰৰ অন্যতম বৃহৎ সভাঘৰ এটাৰ বেছমেণ্টত "এটা উৎসৱ"ৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। মণ্ডলীৰ সদস্য আৰু অবিশ্বাসী উভয়কে ধৰি এদল লোক একত্ৰিত হ'ল, আৰু যেতিয়া এজন ধৰ্মতত্ত্ব কলেজৰ অধ্যক্ষই উইলিয়াম মিলাৰক উপহাস কৰি দৰ্শকৰ বাবে ধেমালিৰ পাতনি মেলিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁলোকক অয়ষ্টাৰ, আইচক্ৰীম, মিঠাই বিক্ৰী কৰিছিল, আৰু ২৫ চেণ্টত সেই মানুহজনে প্ৰস্তুত কৰা এখন সৰু পুস্তিকাও বিক্ৰী কৰিছিল। কিতাপখনৰ নাম আছিল "An Exposé of Millerism"।
GSAM 151.4সেই সময়ৰ পৰা পষেকৰ ভিতৰতে একেখন চহৰৰ আন এটা ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ে এখন ৰাজহুৱা প্ৰেক্ষাগৃহত "এক উৎসৱ"ৰ আয়োজন কৰিছিল, য'ত প্ৰৱেশৰ বাবে পঁচিশ চেণ্ট মাচুল লোৱা হৈছিল, আৰু যিসকল আহিব বিচাৰিছিল সকলোকে তেওঁলোকৰ অয়ষ্টাৰ, আইচক্ৰীম, কেক আৰু মিঠাইৰ সৈতে অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল। তাৰ পৰাই গীৰ্জাত এই আধুনিক ভোজ-উৎসৱৰ আৰম্ভণি হৈছিল, যিটো পিছলৈ "ক্ৰেজি ছ'চিয়েলছ," "গ্ৰেব বেগ," "ফিছ পণ্ড," "কিছিং বি" আদি বিভিন্ন ৰূপত বিকশিত হৈছে। গীৰ্জাত ভোজ-উৎসৱৰ এই বৈশিষ্ট্য ইমানেই বাঢ়ি গৈছে যে এতিয়া কোনো আধুনিক গীৰ্জাৰ ভৱনত ইয়াৰ পাকঘৰ, ভঁৰাল আৰু ভোজন কক্ষ নাথাকিলে সেয়া মানসম্পন্ন বুলি গণ্য নহয়। এই পৰিস্থিতিটোৱেই হ'ল সেইটো যিটো উপমাটোত উল্লেখ কৰা "পলম হোৱা সময়"ত আৰম্ভ হৈছিল।
GSAM 152.1উইলিয়াম মিলাৰে নিজে ৰচেষ্টাৰত সংঘটিত ঘটনাটোৰ বিষয়ে তলত দিয়া ভাষাত কৈছে:
GSAM 152.1"ৰচেষ্টাৰৰ এজন ডি.ডি., _____ মণ্ডলীৰ শ্ৰীযুত _____-এ মিলাৰিছমৰ বিৰুদ্ধে এখন পুস্তিকা লিখিছিল, তেওঁৰ লৰ্ড আৰু লেডীসকলক প্ৰভুৰ ঘৰলৈ মাতিছিল, অয়ষ্টাৰ আৰু অন্যান্য 'পিকনিক'ৰ এক বৃহৎ ভোজৰ আয়োজন কৰিছিল, বেলশ্বাষাৰৰ দৰে, তেওঁলোকে নিজৰ কফি আৰু চাহ খালে, তেওঁলোকৰ দামী সুস্বাদু খাদ্য খালে, তেওঁলোকৰ আইচক্ৰীম আৰু মিঠাই বিক্ৰী কৰিলে, আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় ত্ৰাণকৰ্তাৰ দ্বিতীয় আগমনৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ পুস্তিকাখন বিক্ৰী কৰিলে।
GSAM 152.2"মই যোৱাৰ আগৰ নিশা, আন এজন পণ্ডিত মহাশয়ে এখন পাব্লিক হাউচ বা হলত এক বনভোজৰ আয়োজন কৰিছিল, আৰু ওপৰত উল্লেখ কৰাৰ দৰেই তেওঁৰ টিকট, আইচক্ৰীম আৰু মিঠাই বিক্ৰী কৰিছিল। মই এই কথা শুনি সুখী হৈছিলোঁ যে বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ কিছুমান মণ্ডলীয়ে এনে বাবিলীয়ান ভোজৰ অনুমোদন নকৰে; আৰু মই মোৰ আত্মাৰ পৰা আশা কৰোঁ যে যেতিয়া খ্ৰীষ্ট আহিব, তেতিয়া এই সকলোবোৰ সম্প্ৰদায়বাদী মণ্ডলী 'মতলীয়াবোৰৰ লগত ভোজন-পান' কৰা অৱস্থাত পোৱা নাযাব। মই আচৰিত যে এই সন্মানীয় মহাশয়সকলে ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ দৰ্পণত নিজকে নেদেখে; আৰু মই তেওঁলোকক লূক ১৪:১২-১৪; মথি ২৪:৪৮-৫১; লূক ১৩:২৫-২৮; ২ পিতৰ ২:১৩; যূদা ১০-২১ পঢ়িবলৈ পৰামৰ্শ দিম। এইবোৰ নিশ্চিতভাৱে শেষৰ সময়।"
GSAM 152.3যদি পাদুৰী মিলাৰে পিছলৈ গীৰ্জাবোৰে তেওঁলোকৰ দান-বৰঙণি অনুষ্ঠানত "ৰিং গুৱেছ-কেক, দহ-ছেণ্টৰ চুমা-বি, গাধা প্ৰদৰ্শনী, ক্ৰেজি ছ'চিয়েল, হলি লটাৰী," আৰু অন্যান্য ভাগ্য-নিৰ্ভৰশীল খেল-ধেমালিৰ ব্যৱস্থা আদিৰ মাজত কি অৱস্থাৰ সন্মুখীন হৈছে, সেই বিষয়ে এক আভাস পালেহেঁতেন, তেন্তে তেওঁ পবিত্ৰ ভীষণতাত জৰ্জৰিত হৈ উঠিলহেঁতেন।
GSAM 152পলম হোৱা সময়
GSAM 152.4এডভেন্টিষ্টসকলে শাস্ত্ৰীয় এই সত্যত সান্ত্বনা পাইছিল যে যেতিয়া প্ৰভুৰ সন্নিকট আগমনৰ ঘোষণা কৰা হ'ব, তেতিয়া ইয়াৰ সৈতে এক "পলম হোৱা সময়" জড়িত থাকিব। এই কথা তেওঁলোকে আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰ মথি ২৫:৫, ৬ পদত, আৰু হাবাক্কুক ২:১-৩ পদত দেখিছিল।
GSAM 153.1১৮৪৪ চনৰ বসন্তকালত তেওঁলোকৰ মনোভাৱৰ বিষয়ে, আমি ১৮৪৪ চনৰ ৯ মে'ৰ Midnight Cryৰ পৰা উদ্ধৃত কৰিছোঁ:—
GSAM 153.2"ভাববাণীমূলক সময়সীমাৰ বাহ্যিক সমাপ্তিৰ বিন্দু অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত, আমি এনে এক অৱস্থানত উপনীত হৈছোঁ য'ত ঈশ্বৰে তেওঁৰ সন্তানসকলক দৰ্শনৰ শেষত উপনীত হোৱা দেখিছিল; আৰু যাৰ বাবে তেওঁ হাবাক্কুক ভাববাদীৰ দ্বাৰা ব্যৱস্থা কৰিছিল, যেতিয়া তেওঁ কয়, 'মোৰ প্ৰহৰীস্থানত মই থিয় হম, আৰু পহৰা দিয়া ওখ স্তম্ভত মই নিজে থাকিম, আৰু মই সাৱধানে পহৰা দিম। আৰু তেওঁ মোক কি ক’ব, আৰু যেতিয়া মোক তিৰস্কাৰ কৰা হ’ব, তেতিয়া মই কি উত্তৰ দিম, সেই বিষয়ে মই চাম (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ),' বা প্ৰান্তত লিখাৰ দৰে, 'যেতিয়া মোৰ লগত তৰ্ক কৰা হ'ব।' 'যিহোৱাই মোক উত্তৰ দি ক’লে, "এই দৰ্শনৰ কথা লিখি থোৱা, আৰু এনে স্পষ্টকৈ ফলিত লিখা, যাতে যি কোনোৱে খৰকৈ পঢ়িব পাৰে। কাৰণ এই দৰ্শন যদিও ভবিষ্যত সময়ৰ বাবে তথাপিও শেষত [ভৱিষ্যদ্বাণীৰ সময়ছোৱাৰ] এই দৰ্শন প্রকাশ পাব আৰু বিফল নহ’ব। যদিও পলম হয় [তেওঁলোকৰ আপাত সমাপ্তিৰ পিছতো], তাৰ বাবে অপেক্ষা কৰা; কাৰণ সেয়া নিশ্চয় সিদ্ধ হ’ব, [ভৱিষ্যদ্বাণীৰ সময়ৰ পৰিপূৰ্ণতাত, যাৰ পিছত] আৰু পলম নহব।"'7
GSAM 153.3"এই উপদেশটো যে বৰ্তমান সময়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, সেয়া হিব্ৰু ১০:৩৬-৩৯ পদত পৌলে ইয়াৰ উদ্ধৃতি দিয়াৰ পৰা স্পষ্ট: 'কিয়নো আপোনালোকে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰি প্ৰতিজ্ঞাৰ ফল যেন পায়, তাৰ বাবে আপোনালোকৰ ধৈৰ্যৰ প্ৰয়োজন আছে। কিয়নো অলপতে আহিব লগা জন আহিব ধৰিছে, পলম নকৰিব। কিন্তু মোৰ ধাৰ্মিক জন বিশ্বাসৰ দ্বাৰাই জীয়াই থাকিব; কিন্তু যদি হুঁহকি যায়, তেনেহলে মোৰ প্ৰাণ সেই জনত সন্তুষ্ট নহ’ব। কিন্তু যিবোৰে সৰ্ব্বনাশলৈ হুঁহকি যায়, আমি তেওঁলোকৰ মাজৰ নহওঁ; আমি জীৱাত্মাৰ ৰক্ষা লাভ কৰিবৰ বাবে বিশ্বাস কৰা সকলৰ মাজৰহে হৈছোঁ।'
GSAM 153.4"আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে আমি সেই সময়ছোৱাত আছোঁ যাৰ বিষয়ে ত্ৰাণকৰ্তাই কৈছিল, যেতিয়া দৰা পলম কৰে (মথি ২৫:৫)—যাৰ লগত স্বৰ্গৰাজ্যৰ তুলনা কৰা হ'ব,—যেতিয়া 'মোৰ প্ৰভুৱে পলম কৰিছে, এই বুলি সেই দুষ্ট দাসে [সেই সময়ত এক আপাত বিফলতা হোৱাৰ বাবে] মনতে কৈ, যদি তাৰ সহদাস সকলক কোবাবলৈ ধৰে আৰু মতলীয়াবোৰৰ লগত ভোজন-পান কৰে', আৰু 'যিদিনা সেই দাসে অপেক্ষা নকৰে' সেই দিনাই প্ৰভু আহিব।
GSAM 154.1"আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে আমি এতিয়া সেই সময়ছোৱাত আছোঁ যাৰ বিষয়ে পিতৰে কৈছিল, যেতিয়া তেওঁলোকৰ 'বিচাৰৰ শাস্তি অনেক দিনলৈ অপেক্ষা কৰি নাথাকিব; তেওঁলোকৰ বিনাশ পলম কৰা নহয়;' য'ত তেওঁলোকে 'মনে মনে এনেকুৱা কিছুমান বিৰোধী ভ্রান্ত মতবাদ লৈ আহিব যিয়ে লোক সকলক ধ্বংস কৰি দিব।'8 পিতৰে কৈছে যে এইবোৰ হ'বলগীয়া আছিল, ঠিক যেনেকৈ শাস্ত্ৰসমূহ লিখাৰ সময়ত মিছা ভাববাদী আছিল। যিহেতু ইস্ৰায়েলৰ ঘৰৰ লোকে কৈছিল, 'দিন পলম হৈছে, প্ৰত্যেক দৰ্শন বিফল হৈছে,'9 সেয়েহে এনে এটা সময় আহিবই লাগিছিল যেতিয়া সময়ৰ এক আপাত অতিক্ৰমণ দেখা যাব, যাতে ২ পিতৰ ৩:৪-ৰ উপহাসকাৰীসকলে সুধিব পাৰে, তেওঁৰ 'আগমণৰ প্ৰতিজ্ঞা কি হ’ল?' আৰু নিজকে সান্ত্বনা দিব পাৰে যে 'সৃষ্টিৰ অাদিৰে পৰা একেদৰেই ঘটি আছে৷'
GSAM 154.2"আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে এই দৰ্শনৰ এনেকুৱা পলম হোৱাৰ কথাকে লক্ষ্য কৰি পাঁচনি যাকোবে কৈছিল, 'এতেকে, হে ভাইসকল, প্ৰভুৰ আগমণলৈ ধৈৰ্য ধৰি থাকক;' 'আপোনালোকেও ধৈৰ্য ধৰক, নিজ নিজ হৃদয় থিৰে ৰাখক; কাৰণ প্ৰভুৰ আগমণ ওচৰ পালেহি।' আৰু, 'চাওক, বিচাৰকৰ্তা দুৱাৰ-মুখতে থিয় হৈ আছে।'
GSAM 154.3"আৰু আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে প্ৰত্যাশিত সময় পাৰ হৈ যোৱাৰ কথা আগতেই জানি আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তাই লূকৰ বাৰতম অধ্যায়ত আমাক উপদেশ দিছিল, 'তোমালোকে কঁকাল বান্ধা আৰু তোমালোকৰ চাকি জ্বলি থাকক, আৰু বিয়াৰ পৰা আহি দুৱাৰত টুকুৰিয়ালেই দুৱাৰ মেলি দিবলৈ নিজ নিজ প্ৰভুলৈ বাট চাই থকা মানুহবোৰৰ নিচিনা তোমালোকো হোৱা৷'10 প্ৰতীক্ষা কৰা মানে সময়ৰ অতিক্ৰম হোৱাটো বুজায়, কাৰণ সেই সময় নহালৈকে আমি অপেক্ষা নকৰোঁ। সেয়েহে আমাৰ প্ৰভুৱে লগতে কৈছে, 'প্ৰভু অহাৰ পাছত যি দাস সকলক তেওঁ পৰ দি থকা দেখে, তেওঁলোক ধন্য৷'
GSAM 154.4"ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাত আমি ঘোষণা কৰি যাম, 'চোৱা, সৌৱা দৰা! তেওঁক আগবঢ়াই আনিবলৈ ওলোৱাহঁক;' আৰু, 'তেওঁৰ সোধ-বিচাৰৰ সময় আহিল'। আৰু আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে আমি জগত আৰু মণ্ডলীৰ প্ৰতি চিঞৰি চিঞৰি আহ্বান জনাই থাকিবলৈ বিফল নহ'ম, যাতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ 'শান্তি'ৰ গীতৰ পৰা সাৰ পাই উঠে আৰু ঈশ্বৰৰ দয়াৰ প্ৰস্তাৱসমূহ শুনে। আমি প্ৰভুৰ আগমনৰ বাবে অপেক্ষা কৰা আৰু সাৱধান হৈ থকা অব্যাহত ৰাখিম, এই বিশ্বাসৰ সৈতে যে তেওঁৰ আগমন অতি সন্নিকট।"
GSAM 155তেওঁলোকৰ কাৰ্যৰ ন্যায্যতা
GSAM 155.1২১ মাৰ্চ, ১৮৪৪-ৰ পূৰ্বে আৰু ঠিক তাৰ পিছত এডভেন্টিষ্টসকলে তেওঁলোকৰ কামক কেনেদৰে চাইছিল, তাৰ এটা ভাল ধাৰণা তলত দিয়া উদ্ধৃতিটো পঢ়িলে পোৱা যাব, যিটো জে. ভি. হাইমছ, এছ. ব্লিছ, আৰু এ. হেলৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত, ১৩ নৱেম্বৰ, ১৮৪৪-ৰ Advent Heraldত "ন্যায্যতাৰ প্ৰতিপাদন" শীৰ্ষক এটা প্ৰবন্ধৰ পৰা লোৱা হৈছে:—
GSAM 155.2"আমি আমাৰ মতামত গ্ৰহণ কৰাত খৰখেদা কৰা নাছিলোঁ। আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে আমি সত্যৰ সন্ধানী হিচাপে সৎ আৰু আন্তৰিক আছিলোঁ। আমি আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰ শাস্ত্ৰ অনুসন্ধান কৰাৰ আজ্ঞা পালন কৰিছিলোঁ। আমি নিজৰ জ্ঞানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা নাছিলোঁ; বৰঞ্চ আমি পথ-প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ঈশ্বৰৰ ফালে চাইছিলোঁ, আৰু তেওঁ আমাৰ খোজকঢ়া পথ সঠিক কৰি দিব বুলি বিশ্বাস কৰি নিজকে তেওঁৰ বেদীত অৰ্পণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ। আমি আমাৰ বিৰুদ্ধে আগবঢ়োৱা সকলো যুক্তি পৰীক্ষা কৰিছিলোঁ, সত্য জানিবলৈ আৰু ভুলৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ এক আন্তৰিক ইচ্ছাৰে; কিন্তু আমি স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব যে আমাৰ বিৰোধীসকলৰ বিভিন্ন আৰু বহুমুখী স্থিতিয়ে কেৱল আমাক আমাৰ মততহে দৃঢ় কৰি তুলিছিল। আমি দেখিলোঁ যে আমি শুদ্ধ হওঁ বা ভুল হওঁ, আমাৰ বিৰোধীসকল শুদ্ধ হ'ব নোৱাৰে; আৰু তেওঁলোকৰ মাজত কোনো একমত নাছিল। প্ৰত্যেকৰে যুক্তিবোৰ ইমানেই দুৰ্বল আৰু শিশুসুলভ আছিল যে তেওঁলোকে নিজে কৰা কামবোৰ বাৰে বাৰে খণ্ডন কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল; আৰু তেওঁলোকৰ বিপৰীতমুখী আৰু পৰস্পৰবিৰোধী মতামতৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে প্ৰমাণ কৰিছিল যে তেওঁলোকে আমাৰ মতামতক যিয়েই নহওক কিয় গুৰুত্ব দিয়ক, তেওঁলোকৰ মাজত ইজনে সিজনৰ মতামতৰ প্ৰতি কোনো বিশ্বাস নাছিল। আৰু তদুপৰি, প্ৰভুৰ আসন্ন আগমনক অসত্য বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা সকলৰ মাজৰ এজন বা ততোধিক লোকে আমাৰ সমগ্ৰ স্থিতিৰ প্ৰতিটো মূল কথাত আমাক সমৰ্থন কৰিছিল। য'ত আমাৰ সমৰ্থনৰ বাবে শাস্ত্ৰৰ আক্ষৰিক অনুবাদ আছিল, তাৰ বিপৰীতে আমাৰ বিৰোধীসকলে শাস্ত্ৰক আক্ষৰিকভাৱে বুজিব নোৱাৰি বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ ব্যৰ্থ চেষ্টা চলাইছিল, যদিও পূৰণ হোৱা প্ৰতিটো ভাববাণী তাৰ অতি সৰু সৰু আক্ষৰিক বিৱৰণকে ধৰি পূৰণ হৈছে।
GSAM 156হতাশাৰ ব্যাখ্যা
GSAM 156.1"কিন্তু সেই সময়—১৮৪৩ চন, ইহুদী চন— পাৰ হৈ গ'ল, আৰু আমি ৰজাক তেওঁৰ সৌন্দৰ্যত নেদেখি হতাশ হ'লোঁ। আৰু আমাৰ বিৰোধিতা কৰা সকলোৱে সঁচাকৈয়ে ভাবিছিল যে আমাৰ বিশ্বাসৰ প্ৰতিটো বিশেষ বৈশিষ্ট্য মিছা বুলি প্ৰমাণিত হৈছে; আৰু সৎ মানুহ হিচাপে আমি আমাৰ সমগ্ৰ স্থিতি ত্যাগ কৰা উচিত। আৰু সেয়েহে তেওঁলোকে আচৰিত হৈছিল যেতিয়া তেওঁলোকে দেখিলে যে আমি এতিয়াও আমাৰ আশাৰ প্ৰতি লাগি আছোঁ, আৰু এতিয়াও আমাৰ ৰজাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছোঁ।
GSAM 156.2"কিন্তু আমি, আমাৰ এই হতাশাতো, হতাশ হোৱাৰ কোনো কাৰণ দেখা নাছিলোঁ। আমি দেখিছিলোঁ যে শাস্ত্ৰই ইংগিত দিছিল যে এক পলম হোৱা সময় থাকিবই লাগিব, আৰু যেতিয়ালৈকে দৰ্শন পলম হৈ থাকিব, আমি তাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব লাগিব। আমি এইটোও দেখিছিলোঁ যে বছৰটোৰ শেষত সেই সময়সীমা সম্পূৰ্ণৰূপে শেষ হ'ব নোৱাৰে, আনকি এই ধাৰণাটোৰ ওপৰতো যে আমাৰ কালগণনা সঠিক আছিল; আৰু সেইবোৰ কেৱল এই বৰ্তমান বছৰটোৰ কোনো এক সময়তহে পূৰণ হ'ব পাৰিছিল; তথাপিও আমি বিশ্বৰ আগত মুকলিকৈ আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে স্বীকাৰ কৰিছিলোঁ যে আমি যি নিৰ্দিষ্ট বিন্দুটোলৈ ইমান আত্মবিশ্বাসেৰে চাইছিলোঁ, সেইটোত আমি ভুল আছিলোঁ; কিন্তু আমি এনেদৰে ভুল হোৱাৰ সময়তো, আমি সেই বিষয়টোত ঈশ্বৰৰ হাত দেখিবলৈ পাইছোঁ। আমি দেখিবলৈ পাইছোঁ যে তেওঁ সেই ঘোষণাটোক জগতৰ বাবে এক সতৰ্কবাণী আৰু মণ্ডলীৰ বাবে এক পৰীক্ষা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে। ই তেওঁৰ লোকসকলক এক অপেক্ষাৰ মনোভাৱত স্থাপন কৰিছিল। ই তেওঁৰ নামৰ বাবে কষ্ট ভোগ কৰিবলৈ ইচ্ছুকসকলক আগুৱাই আনিছিল। ই প্ৰমাণ কৰিছিল যে প্ৰভুৰ আগমনৰ আহ্বান কাৰ বাবে মহা আনন্দৰ খবৰ আছিল, আৰু কাৰ বাবে ই কাণত এক অবাঞ্চিত শব্দ আছিল। ই সমগ্ৰ বিশ্বক দেখুৱাইছে যে কোনে প্ৰভুৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনক আদৰণি জনাব আৰু কোনে তেওঁক তেওঁৰ দ্বিতীয় আগমনত প্ৰত্যাখ্যান কৰিব, যেনেকৈ ইহুদীসকলে তেওঁৰ প্ৰথম আগমনত কৰিছিল। আৰু আমি ইয়াক ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্য পূৰণৰ এক পদক্ষেপ হিচাপে গণ্য কৰোঁ, এই 'তেওঁৰ প্ৰস্তুতিৰ দিনটোত', যাতে তেওঁ এনে এক জনতাক আগুৱাই আনিব পাৰে যিসকলে কেৱল প্ৰভুৰ ইচ্ছাই বিচাৰিব, যাতে তেওঁলোক তেওঁৰ আগমনৰ বাবে প্ৰস্তুত হ'ব পাৰে।"
GSAM 157১৮৪৪ চনৰ মাৰ্চৰ পিছৰ আন্দোলনৰ ইতিহাস
GSAM 157.1২১ মাৰ্চ, ১৮৪৪-ৰ পিছৰ আবিৰ্ভাৱ আন্দোলনৰ এক সংক্ষিপ্ত ইতিহাস তলত দিয়া হ'ল, যিটো Signs of the Times, ৩১ অক্টোবৰ, ১৮৪৪-ৰ পৰা লোৱা হৈছে:—
GSAM 157.2"১৮৪৩ চনটো পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছত,—যিটো ইহুদী বৰ্ষ আছিল,—অধিকাংশ এডভেন্টিষ্টসকলে এই বিশ্বাসত স্থিৰ হৈছিল যে আমি ইয়াৰ পিছত নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ওপৰত কোনো ধৰণৰ নিশ্চয়তাৰে নিৰ্ভৰ কৰিব নোৱাৰোঁ। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে আমি আমাৰ কালগণনাৰ সূচী অনুসৰি সেই স্থানত আছোঁ, য'ত সকলো ভাববাণীমূলক সময়সীমাৰ অন্ত পৰে, যাৰ সমাপ্তিত প্ৰভুৰ আগমন আশা কৰা হয়; আৰু যদিও আমাৰ কালগণনা আৰু ঈশ্বৰৰ সময়ৰ সামান্য পাৰ্থক্যৰ সমান সময়হে আমি অপেক্ষা কৰিব লাগিব, তথাপি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বিষয়ে আমি আৰু কোনো ইংগিত পাব নোৱাৰোঁ। তেওঁলোকে সকলোৱে নিজৰ নিজৰ চাকি লৈ দৰাক আদৰিবলৈ ওলাই গৈছিল; কিন্তু দৰা তেওঁৰ প্ৰত্যাশিত সময় (১৮৪৩) অতিক্ৰম কৰি পলম হৈছিল। এই দৰ্শনৰ পলম হোৱাৰ সময়ছোৱাত, সকলোৰে ইচ্ছা আছিল যে তেওঁলোকে ইয়াৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব, কাৰণ তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে ই পলম হ'ব নোৱাৰে আৰু যে ই যিকোনো মুহূৰ্ততে আহিব পাৰে। কিন্তু, অতি সোনকালেই এইটো স্পষ্ট হৈ পৰিল যে বহুতে ভৱিষ্যতৰ বাবে পৰিকল্পনা কৰিছিল, যিবোৰ তেওঁলোকে নকৰিলেহেঁতেন যদিহে তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিলেহেঁতেন যে প্ৰভু এই বছৰ আহিব; আৰু এইটোও স্পষ্ট হৈ পৰিল যে তেওঁলোকে প্ৰভুৰ আসন্ন আবিৰ্ভাৱৰ প্ৰকৃত উপলব্ধিক লৈ অৱহেলা কৰিছিল। অন্য কথাত ক'বলৈ গ'লে, তেওঁলোকে ভাবিছিল যে তেওঁ যিকোনো দিনাই আহিব পাৰে, বা অলপ সময়ৰ বাবে পলম হ'ব পাৰে, আৰু সেই সময়ছোৱাত তেওঁলোকে এক সতেজ জিৰণি ল'ব পাৰিব। বাৰু, আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তাই কোৱাৰ দৰেই হৈছিল, 'দৰা আহোতে পলম হোৱাত, সকলোৱে কলমটীয়াই টোপনি গ’ল।'
GSAM 157১৮৪৪ চনৰ শৰৎকালৰ প্ৰতি মনোযোগ আকৰ্ষণ
GSAM 157.3"১৮৪৩ চনৰ মে' মাহতেই, ভাতৃ মিলাৰে ইহুদী পবিত্ৰ বৰ্ষৰ সপ্তম মাহটোৰ প্ৰতি আমাৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছিল, যিটো দ্বিতীয় আগমনৰ ইংগিত দিয়া প্ৰতীকসমূহ পালন কৰাৰ সময়; আৰু যোৱা শৰৎকালত আমি সেই সময়খিনিৰ প্ৰতি যথেষ্ট আগ্ৰহেৰে চাইছিলোঁ। সেইটো পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছত, ভাতৃ এছ. এছ. স্নোৱে এই মত সম্পূৰ্ণৰূপে গ্ৰহণ কৰিছিল যে, প্ৰতীকসমূহৰ অনুসৰি, প্ৰভুৰ আগমন যেতিয়া হ'ব, সেয়া সপ্তম মাহৰ দশম দিনটোতে হ'ব লাগিব; কিন্তু তেওঁ বছৰটোৰ বিষয়ে নিশ্চিত নাছিল। পিছলৈ তেওঁ দেখিলে যে ভাববাণীৰ সময়সীমা আচলতে বৰ্তমান বছৰ, ১৮৪৪ চনলৈকে শেষ নহয়; তেওঁ তেতিয়া এই স্থিতি ল'লে যে এই বৰ্তমান বৰ্ষৰ সপ্তম মাহৰ দশম দিন, অৰ্থাৎ প্ৰায় ২২ অক্টোবৰত আমি মহিমাময় প্ৰভুৰ আগমনৰ সাক্ষী হ'ম। যোৱা বসন্ত আৰু গ্ৰীষ্মকালত তেওঁ নিউয়ৰ্ক, ফিলাডেলফিয়া আৰু অন্যান্য ঠাইত এই বিষয়ে প্ৰচাৰ কৰিছিল; আৰু যদিও বহুতে তেওঁৰ মত গ্ৰহণ কৰিছিল, তথাপি ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ কোনো বিশেষ প্ৰকাশ প্ৰায় জুলাই মাহলৈকে দেখা নগ'ল।
GSAM 158পথাৰত এৰি থোৱা শস্য
GSAM 158.1"ঋতুৰ আৰম্ভণিতে নিউ হেম্পশ্বায়াৰৰ উত্তৰ অংশৰ আমাৰ কিছুমান ভাই-ককাই এই বিশ্বাসত ইমানেই প্ৰভাৱিত হৈছিল যে প্ৰভু আন এটা শীতৰ আগতে আহিব, যে তেওঁলোকে নিজৰ পথাৰবোৰত খেতি-বাতি কৰা নাছিল। জুলাই মাহৰ মাজভাগৰ আশে-পাশে,—যিটো ইহুদী দিন-বৰ্ষৰ (সন্ধিয়া-পুৱা, এপ্ৰিলৰ ন-জোনৰ পৰা গণনা কৰি, যিটো এই ইহুদী বৰ্ষৰ আৰম্ভণি) মাজনিশাৰ সন্ধিয়া আছিল,—আন কিছুমান যিসকলে নিজৰ পথাৰত সিঁচা-পোতা কৰিছিল, তেওঁলোকে প্ৰভুৰ আসন্ন আবিৰ্ভাৱৰ অনুভূতিৰে ইমানেই অভিভূত হৈছিল যে তেওঁলোকে নিজৰ বিশ্বাসৰ সৈতে সংগতি ৰাখি শস্য চপাব নোৱাৰিলে। কিছুমান লোকে নিজৰ পথাৰত ঘাঁহ কাটিবলৈ গৈ সম্পূৰ্ণৰূপে আগবাঢ়িব নোৱাৰা অৱস্থা পাইছিল, আৰু তেওঁলোকৰ কৰ্তব্যবোধৰ সৈতে সংগতি ৰাখি, তেওঁলোকে নিজৰ শস্য পথাৰতে এৰি থৈছিল, যাতে তেওঁলোকে নিজৰ কাৰ্যৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ বিশ্বাস প্ৰকাশ কৰিব পাৰে, আৰু এইদৰে জগতক দোষী সাব্যস্ত কৰিব পাৰে। এইটো নিউ ইংলেণ্ডৰ উত্তৰাঞ্চলত দ্ৰুতগতিত বিয়পি পৰিছিল।
GSAM 158আগমনৰ পূৰ্বে বিচাৰ
GSAM 158.2"সেই একে সময়তে মেইনত থকা আমাৰ ভাইসকলে এই মতটো আকোঁৱালি লৈছিল যে বিচাৰটো প্ৰভুৰ আগমনৰ আগতে হ’ব লাগিব; যে ই শস্য চপোৱাৰ সময়ৰ সৈতে মিলিছিল, আৰু ই কেৱল জগতৰ শেষত নহয়, বৰঞ্চ শেষৰ ঠিক আগৰ এটা সময়ত সংঘটিত হ'ব। এই দৃষ্টিভংগীৰ সৈতে সংগতি ৰাখি তেওঁলোকে ভাবিছিল যে আমি বিচাৰৰ সময়ত আছোঁ, যে বিভাজনৰ ৰেখাডাল টানি থকা হৈছিল, আৰু ঈশ্বৰৰ দাসসকলৰ কপালত মোহৰ লগাই থকা হৈছিল, যাৰ পূৰ্ণতাৰ সংকেতে পৃথিৱীৰ চাৰিওফালৰ বতাহ ধৰি ৰখা চাৰিজন স্বৰ্গদূতক (প্ৰকাশিত বাক্য ৭:১) সেইবোৰ এৰি দিবলৈ সংকেত দিব।
GSAM 159মধ্যৰাতিৰ জাগৰণ
GSAM 159.1"জুলাই মাহৰ মাজভাগৰ পৰা এই সময়ৰ ঘোষণাৰ লগত পথভ্ৰষ্টসকলক পুনৰুদ্ধাৰ কৰাত ঈশ্বৰৰ আশীৰ্ব্বাদ লগ ধৰিবলৈ ধৰিলে, আৰু উল্লেখিত মতসমূহৰ যিকোনো এটা গ্ৰহণ কৰা সকলে তেওঁলোকৰ আচৰণত এক স্পষ্ট পৰিৱৰ্তন আৰু ভাববাণী অনুসৰি টোপনিৰ পৰা হঠাৎ সাৰ পোৱাৰ দৰে এক পৰিৱৰ্তন প্ৰদৰ্শন কৰিলে। 'মাজনিশা যেতিয়া; "চোৱা, সৌৱা দৰা! তেওঁক আগবঢ়াই আনিবলৈ ওলোৱাহঁক", এই বুলি চিঞৰিলে। তেতিয়া সেই আটাই কেইজনী কন্যাই উঠি, তেওঁলোকৰ জ্বলোৱা চাকি সাজু কৰি ললে।' জুলাই মাহৰ পৰা এই আন্দোলনবোৰ নিউ ইংলেণ্ডৰ বিভিন্ন অংশত, আৰু ইটোৰ পৰা সিটো পৃথকভাৱে চলিছিল; কিন্তু এই সকলোবোৰতে ঈশ্বৰৰ আশীৰ্ব্বাদ আছিল, যাৰ ফলত যিসকলৰ চাকি প্ৰায় নুমাই গৈছিল, তেনে বহু লোকক পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হ’ল আৰু তেওঁৰ সন্তসকলৰ পবিত্ৰকৰণ সাধিত হ'ল। এক্সেটাৰৰ শিবিৰ-সভাখনত এই সকলোবোৰ প্ৰভাৱ একত্ৰিত হৈ এটা মহান আন্দোলনত মিলি গ'ল, আৰু দেশৰ সকলো আগমন-দলৰ মাজত দ্ৰুতগতিত বিয়পি পৰিল।"