অধ্যায় ১ — পাতনি

GSAM 21.1যেতিয়া আমি খ্ৰীষ্টৰ দ্বিতীয় আগমনৰ কথা কওঁ, আমি এনে এক বিষয়ৰ স্পৰ্শ কৰোঁ যিটো আচলতে আদম-হৱাক এদন বাগিচাৰ পৰা বহিষ্কাৰৰ দিন ধৰি ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ বাবে আশাৰ উৎস হৈ আহিছে। সাপটোক কোৱা কথাখিনিৰ মাজত, যে নাৰীৰ কুলসন্ততিয়ে তাৰ মূৰত আঘাত কৰিব, এইটোৱেই আছিল এক নিশ্চয়তা যে অৱশেষত এজন পুনৰুদ্ধাৰক আহিব, যিজনে চয়তানৰ অধিকাৰ খৰ্ব কৰিব আৰু পৃথিৱীত ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰিব। ধাৰণাটো এনেকুৱা যে আদম আৰু হৱাই ভাবিছিল যে এই কাৰ্য অতি সোনকালেই সম্পন্ন হ'ব, আৰু তেওঁলোকৰ নিজৰ কোনো এজন সন্তানেই বিজয়ী হ'ব। তথাপি ঈশ্বৰৰ পৰিকল্পনাত, এই আপাত ধ্বংসৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলগীয়া ত্ৰাণকৰ্তাৰ প্ৰতিজ্ঞাই সেই সকলোকে সামৰি লৈছিল যিটো তেওঁৰ "নিজ অভিপ্ৰায় আৰু অনুগ্ৰহৰদৰেহে কৰিলে; যি অনুগ্ৰহ অনাদি কালৰ পূৰ্বে খ্ৰীষ্ট যীচুত আমাক দিয়া আছিল;" পূৰণৰ বাবে পৰৱৰ্তী সময়ত বিকশিত হৈছিল।¹

GSAM 21.2যদি আদম আৰু হৱাক পৃথিৱীৰ ধ্বংস আৰু পুনৰুদ্ধাৰৰ মাজৰ দীঘলীয়া যুগবোৰত পৃথিৱীখনক পূৰ কৰিবলগীয়া দুখ-কষ্টৰ এক দৃশ্য একেলগে দেখুওৱা হ'লহেঁতেন, তেন্তে তেওঁলোকৰ দুখ অসহনীয় হৈ পৰিলহেঁতেন। স্বৰ্গৰ ঈশ্বৰে তেওঁৰ কোমল কৰুণা আৰু দয়াৰে তেওঁলোকৰ পৰা এই দৃশ্যটো লুকুৱাই ৰাখিছিল, তেওঁলোকক ঈশ্বৰৰ সন্তান সকলৰ প্ৰতাপ মূলক মুক্তিলৈ সোনকালে উদ্ধাৰ পোৱাৰ এক মৰমৰ আশাৰে জীয়াই থাকিবলৈ দিছিল। উদ্ধাৰণ ওচৰ চাপি অহাৰ কথাটোৱে স্বাভাৱিকতে তেওঁলোকক সেই ঘটনাৰ বাবে সাজু হ'বলৈ অধিক গভীৰ একাগ্ৰতাৰে আগবাঢ়িবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।

GSAM 22.1আদমৰ দিনৰ পৰা সকলো প্ৰজন্মৰ ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ ক্ষেত্ৰতো একেই হৈ আহিছে। তেওঁলোক নিশ্চিত আছিল যে ভৱিষ্যতে কোনো এক মহান আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা ঘটিব—যীচুৱে অৱশেষত আহি তেওঁৰ ৰাজ্য স্থাপন কৰিব। তেওঁলোকেও আদম আৰু হৱাৰ দৰেই বিশ্বাস কৰিছিল যে ঘটনাটো অতি সোনকালেই ঘটিব, আৰু তেওঁলোকৰ সময় আৰু সেই ঘটনাৰ মাজত কি ঘটিব সেই বিষয়ে তেওঁলোক অজ্ঞ আছিল; নহ'লে, তেওঁলোকে পুৰস্কাৰৰ লক্ষ্যৰ দিশে আগবাঢ়ি যোৱাত হয়তো হতাশ হৈ পৰিলহেঁতেন।

GSAM 22.2এই চিন্তাটোক মহান আৱিষ্কাৰৰ পথত সংঘটিত হোৱা ঘটনাবোৰৰ দ্বাৰা উদাহৰণ দিব পাৰি। এইবোৰ আৰম্ভ কৰা লোকসকলে, যদিও ইয়াৰ বিষয়ে অৱগত নাছিল, আচলতে ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰি আছিল; তথাপি তেওঁলোক এনে ধাৰণাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত আছিল যিবোৰ তেওঁলোকক কাৰ্যত প্ৰেৰিত কৰা নিজৰ তত্ত্বৰ সৈতে সকলো দিশতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণ বুলি প্ৰমাণিত হোৱা নাছিল।

GSAM 22কলম্বাছৰ আৱিষ্কাৰৰ দূৰপ্ৰসাৰী প্ৰভাৱ

GSAM 22.3১৯০২ চনৰ² সংস্কৰণৰ ৮, ৯ পৃষ্ঠাত মন্টগোমাৰীয়ে তেওঁৰ American Historyত কৈছে যে, কলম্বাছক তেওঁৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিবলৈ আৰু পশ্চিমলৈ জাহাজ চলাই পূব ইণ্ডিয়াত উপনীত হোৱাৰ পৰিকল্পনা কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ প্ৰেৰণা যোগোৱা তত্ত্বটোৰ বিষয়ে—

GSAM 22.4"কলম্বাছে ভাবিছিল যে তেওঁ পৰ্তুগালৰ ৰজাৰ প্ৰকল্পটো উন্নত কৰিব পাৰিব। তেওঁ নিশ্চিত আছিল যে ডিয়াজে চিহ্নিত কৰা পথটোতকৈ ইণ্ডিয়ালৈ যোৱাৰ এটা চুটি আৰু উন্নত পথ আছে। জেনোৱা নাৱিকজনৰ [কলম্বাছৰ] পৰিকল্পনাটো যিমান মৌলিক আছিল, সিমানেই দুঃসাহসিকো আছিল। পূব দিশলৈ, বা দক্ষিণ আৰু পূব দিশলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে, তেওঁ পোনপটীয়াকৈ পশ্চিম দিশলৈ যোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। তেওঁৰ বিশ্বাস মতে, এনে এক অভিযানৰ বাবে তেওঁৰ তিনিটা ভাল আৰু দৃঢ় কাৰণ আছিল: প্ৰথমতে, তেওঁৰ দিনৰ শ্ৰেষ্ঠ ভূগোল গ্ৰন্থসমূহৰ সৈতে একমত হৈ, কলম্বাছেও বিশ্বাস কৰিছিল যে পৃথিৱীখন বেছিভাগ মানুহে ভবাৰ দৰে সমতল নহয়, বৰঞ্চ এটা গোলক। দ্বিতীয়তে, তেওঁ ধৰাটো আচলতকৈ বহু সৰু বুলি ভাবিছিল, আৰু ইয়াৰ বেছিভাগেই পানীৰ পৰিৱৰ্তে মাটি বুলি ধাৰণা কৰিছিল। তৃতীয়তে, আমেৰিকা মহাদেশ বা প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে তেওঁ একো নাজানিছিল বা অনুমানো কৰা নাছিল, সেয়েহে তেওঁ কল্পনা কৰিছিল যে এছিয়া বা ইণ্ডিয়াৰ উপকূলখন স্পেইন আৰু ইউৰোপৰ পশ্চিম উপকূলৰ ঠিক বিপৰীতে অৱস্থিত। চিপাংগো বা জাপানলৈকে পাৰ হৈ যাবলৈ সম্পূৰ্ণ দূৰত্বটো তেওঁৰ মতে সম্ভৱতঃ চাৰি হাজাৰ মাইলতকৈ বেছি নহ'ব।

GSAM 23.1"তেওঁৰ পৰিকল্পনা আছিল এইটো: তেওঁ ইউৰোপৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিব; তেওঁৰ জাহাজখনক জাপানৰ দিশে পশ্চিমলৈ লৈ যাব, আৰু পৃথিৱীৰ বক্ৰৰেখা অনুসৰণ কৰি যাব যেতিয়ালৈকে ই তেওঁক বিচৰা ঠাইখনত উপনীত নকৰায়। তেওঁৰ মতে এইটো এটা আপেলৰ চাৰিওফালে এটা মাখিৰ খোজ কঢ়াৰ দৰেই নিশ্চিত আৰু সহজ আছিল।

GSAM 23.2"যদি এই অভিযানত তেওঁ সফল হ'লহেঁতেন, তেন্তে তেওঁৰ এই বিৰাট সুবিধাটো হ'লহেঁতেন: পৰ্তুগীজসকলে কৰিবলগীয়া হোৱাৰ দৰে এটা ঘূৰণীয়া পথেৰে আৰু একপ্ৰকাৰৰ কাষৰ দুৱাৰেৰে ভাৰতীয় দ্বীপপুঞ্জত প্ৰৱেশ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে, তেওঁ পোনপটীয়াকৈ সন্মুখৰ দুৱাৰেৰে প্ৰৱেশ কৰিলেহেঁতেন।

GSAM 23.3"আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে এই মানুহজন, যিজনৰ তেওঁৰ দিনৰ যিকোনো ব্যক্তিৰ দৰেই ব্যৱহাৰিক গণিত, ভূগোল আৰু নৌ-চলাচলৰ জ্ঞান আছিল, তেওঁ প্ৰথম বিষয়টোত—অৰ্থাৎ পৃথিৱীৰ আকৃতিৰ ক্ষেত্ৰত—সঠিক আছিল, কিন্তু বাকী দুয়োটা বিষয়ত সম্পূৰ্ণৰূপে ভুল আছিল।

GSAM 23এটা সৌভাগ্যজনক ভুল

GSAM 23.4"তথাপি, আচৰিতভাৱে, তেওঁৰ ভুলবোৰ এটা দিশত তেওঁৰ বাবে সহায়ক হৈছিল। দূৰত্বৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ কৰা ভুলটো এক অতি সৌভাগ্যপূৰ্ণ ভুল আছিল। যদি কলম্বাছে গোলকৰ আকাৰ আৰু এনে এক যাত্ৰাৰ প্ৰকৃত দৈৰ্ঘ্য সঠিকভাৱে গণনা কৰিলেহেঁতেন, তেন্তে তেওঁ সম্ভৱতঃ যাত্ৰা নকৰিলহেঁতেন, কাৰণ তেওঁ লগে লগেই দেখিলেহেঁতেন যে পৰ্তুগীজসকলে প্ৰস্তাৱ কৰা পথটো বহু কম দূৰত্বৰ আৰু কম খৰচী আছিল। আকৌ, যদি তেওঁ কল্পনা কৰিব পাৰিলেহেঁতেন বা কোনো প্ৰকাৰে অনুমান কৰিব পাৰিলেহেঁতেন যে আমেৰিকা মহাদেশখন ঠিক তেওঁৰ যাত্ৰাপথত আছে, তেন্তে সেয়াই হয়তো তেওঁক এক আৱিষ্কাৰৰ যাত্ৰাত ওলাই যাবলৈ প্ৰেৰণা নিদিলেহেঁতেন, কাৰণ তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল এখন নতুন দেশ আৱিষ্কাৰ কৰা নহয়, বৰঞ্চ এখন পুৰণি দেশলৈ এক নতুন পথ বিচাৰি উলিওৱাহে আছিল।"

GSAM 23যুগ যুগৰ মহান আশা

GSAM 23.5সেয়েহে যুগ যুগ ধৰি ঈশ্বৰৰ লোকসকলে তেওঁলোকৰ সন্মুখলৈ খ্ৰীষ্টৰ আগমনৰ আশা ৰাখিছে, যি "আত্মাৰ লঙ্গৰ স্বৰূপ; সেয়ে নিশ্চিত আৰু দৃঢ়।"³ যদিও তেওঁলোক প্ৰায়ে দুখ-কষ্টৰ মাজত থাকে আৰু বেদনাৰে চিঞৰি উঠে, "হে প্ৰভু, মুক্তি কেতিয়া আহিব?" তথাপিও তেওঁলোকে আগবাঢ়ি গৈছে, আৰু পৌলৰ দৰে কৈছে আৰু এতিয়াও কয়, "আমাৰ প্ৰভু যীচুৰ আগমণৰ দিনা তেওঁৰ সাক্ষাতে আপোনালোকেই জানো আমাৰ আশা, আনন্দ আৰু গৌৰৱৰ মুকুট নহ’ব?"⁴

GSAM 24আশাৰ দ্বাৰা বলৱান পৌল

GSAM 24.1এই প্ৰসংগত এই আশাৰ বল যোগোৱাৰ শক্তিৰ কেইটামান উদাহৰণেই যথেষ্ট হ'ব। যেতিয়া পৌলক ফেলিক্সৰ সন্মুখত হাজিৰ কৰোৱা হৈছিল, আৰু নিজৰ হৈ কথা ক'বলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল, তেওঁ কৈছিল, "বিধান-শাস্ত্ৰত লিখাৰ দৰে সকলো কথা পালন কৰি, এখেত সকলে যি পথক বিধৰ্ম বোলে, সেই পথ অনুসাৰে মই ওপৰ-পুৰুষ সকলৰ ঈশ্বৰৰ আৰাধনা কৰোঁ আৰু ভাববাদী সকলৰ পুস্তকত যি যি লিখা আছে, সেই সকলোকে বিশ্বাস কৰোঁ৷ আৰু ধাৰ্মিক, অধার্মিক, এই দুবিধ লোকৰ পুনৰুত্থান হ’ব বুলি এখেত সকলে যি আশাৰে বাট চাই আছে, ঈশ্বৰত ময়ো সেই আশা কৰোঁ।"⁵

GSAM 24.2এগ্ৰিপাৰ সন্মুখত হাজিৰ কৰোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ দক্ষ আবেদনত পৌলে কৈছিল, "ঈশ্ৱৰে আমাৰ পূর্বপুৰুষ সকলৰ আগত যি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল, সেইবোৰ পূর্ণ হোৱাৰ বাবেহে মই এতিয়া সোধ-বিচাৰত পৰি, থিয় হৈ আছোঁ ৷ সেই প্ৰতিজ্ঞাৰ ফল পাবলৈ আমাৰ বাৰটা জাতিয়ে, ৰাতিয়ে-দিনে উৎসাহেৰে আৰাধনা কৰি, আশা কৰি আছে। সেই আশাৰ কাৰণে, হে মহাৰাজ, ইহুদী সকলে মোক অপবাদ দিছে ৷ ঈশ্ৱৰে যদি মৃত লোকক পুনৰুত্থিত কৰে তেনেহলে আপোনালোকে কিয় অবিশ্বাস বোধ কৰিছে?"⁶ যেতিয়া অৱশেষত তেওঁ চিজাৰৰ সন্মুখত হাজিৰ হ'বলৈ ৰোমলৈ গৈছিল, তেওঁ যিহূদীসকলক কৈছিল, "কিয়নো ইস্ৰায়েলৰ আশাৰ কাৰণেহে মই এই শিকলিৰ বান্ধনত আছোঁ৷"⁷

GSAM 24.3পৌলে তীতলৈ লিখা পত্ৰত সেই আশাৰ বিষয়ে মুকলিমূৰীয়াকৈ কৈছিল: "কিয়নো সকলো মানুহলৈ পৰিত্ৰাণ অনা ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহ প্ৰকাশিত হ’ল; আৰু আমি ভক্তি লঙ্ঘন আৰু সাংসাৰিক অভিলাষ অস্বীকাৰ কৰি, গম্ভীৰ, ধার্মিক আৰু সৎ ভাবেৰে এই বর্তমান সংসাৰত যেন জীৱন-যাপন কৰিব পাৰোঁ, তাৰ বাবে এই অনুগ্ৰহে আমাক এনে শিক্ষা দিছে। এতিয়া আমি যেন পৰমধন্য আশা সিদ্ধিৰ অৰ্থে মহান ঈশ্বৰ আৰু ত্ৰাণকর্তা যীচু খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতাপৰ আবির্ভাৱৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থাকো৷"⁸

GSAM 24আশাত আনন্দিত পিতৰ

GSAM 24.4পিতৰেও একেই আশাৰ বিষয়ে এইদৰে কৈছে: "ঈশ্ৱৰ আৰু আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ পিতৃ ধন্য; তেওঁৰ প্ৰচুৰ দয়া অনুসাৰে মৃত লোকৰ মাজৰ পৰা যীচু খ্ৰীষ্টৰ পুনৰুত্থানৰ দ্বাৰাই জীৱনময় আশাৰ কাৰণে আৰু অক্ষয়, নিৰ্ম্মল আৰু অজৰ উত্তৰাধিকাৰৰ কাৰণে আমাক নতুন জন্ম দিলে; সেই উত্তৰাধিকাৰ স্বৰ্গত আপোনালোকৰ কাৰণে সঞ্চিত আছে; ই চিৰস্থায়ী, কলঙ্কিত নহয়; শুদ্ধ৷ শেষৰ কালত প্ৰকাশিত হ’বলৈ যুগুত হোৱা পৰিত্রাণৰ কাৰণে, ঈশ্বৰৰ শক্তিত আপোনালোকো বিশ্বাসৰ দ্বাৰাই ৰক্ষিত হৈ আছে। যদিও এতিয়া বিভিন্ন দুখ-কষ্টই আপোনালোকক শোকৰ অনুভৱ আনি দিছে, তথাপি এই কথা ভাবি আপোনালোকে অানন্দ কৰক৷ অাপোনালোকৰ এই বিশ্বাস পৰীক্ষাসিদ্ধ হ’ব লাগে, কিয়নো আপোনালোকৰ বিশ্ৱাস সোণতকৈও মূল্যবান। বিশ্ৱাসৰ পৰীক্ষাত যদি আপোনালোকৰ বিশ্বাস অটল দেখা যায়, তেনেহলে যীচু খ্ৰীষ্টৰ পুনৰাগমনৰ সময়ত অাপোনালোকে কিমান গৌৰৱ, প্ৰশংসা, মৰ্যদা পাব৷"⁹

GSAM 25সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্য

GSAM 25.1ধৰ্মশাস্ত্ৰই জগত সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্য প্ৰকাশ কৰে; আৰু ভাববাণীৰ বাক্যৰ পৰা আমি তেওঁৰ ভৱিষ্যত সম্পৰ্কীয় পৰিকল্পনাৰ বিষয়েও জানিব পাৰোঁ: "কোনে পৃথিৱী সৃষ্টি কৰিলে আৰু গঠন কৰিলে কোনে তাক স্থাপন কৰিলে। তেওঁ অনৰ্থকৰূপে সৃষ্টি কৰা নাই, কিন্তু বাসস্থানৰ বাবেহে তাক নিৰ্মাণ কৰিলে, আকাশ মণ্ডল সৃষ্টি কৰা সেই সত্য ঈশ্বৰ যিহোৱাই এই কথা কৈছে"।¹⁰ তেওঁ ইয়াক সৃষ্টি কৰাৰ পিছত মানুহক দিলে। গীতমালাৰ ৰচকে কৈছে, "স্বৰ্গ হৈছে যিহোৱাৰেই স্বৰ্গ; কিন্তু পৃথিৱীখন হ’লে তেওঁ মনুষ্যক দিলে।"¹¹ কিন্তু যেতিয়া তেওঁ ইয়াক মানুহক দিলে, তেতিয়া মানুহ আছিল সৎ, যেনেকৈ জ্ঞানীজনে কৈছে, "কেৱল ইয়াকেহে মই জানিব পাতিলোঁ যে, ঈশ্বৰে মানুহক সৰল কৰি স্ৰজন কৰিছিল, কিন্তু মানুহ নানা যুক্তিৰ আলম লৈ অবাটে গ’ল।"¹²

GSAM 25.2আমি জাতিটোৰ সৈতে প্ৰভুৰ ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে পঢ়োঁ যে, "ঈশ্বৰে যেতিয়া ... মনুষ্যক বিভিন্ন জাতিত ভাগ কৰিলে, তেতিয়া ইস্ৰায়েল জাতিৰ লোকসংখ্যা অনুসাৰে তেওঁ জাতিবোৰৰ সীমা স্থিৰ কৰিলে,"¹³ অৰ্থাৎ, সেই সত্য ইস্ৰায়েলৰ সংখ্যা অনুসৰি যিসকল শেষত তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ ৰাজ্যৰ প্ৰজা হিচাপে পৃথিৱীত একত্ৰিত হ'ব। পৌলে এই বাক্যৰে ইয়াক প্ৰকাশ কৰিছে: "এজন মানুহৰ পৰা ঈশ্বৰে সমগ্র মানৱ জাতি সৃষ্টি কৰিলে যাতে তেওঁলোকে গোটেই পৃথিৱীতে বসবাস কৰিব পাৰে। ঈশ্বৰে, মানুহে বসবাস কৰি থাকিব পৰা ঠাইৰ সীমা আৰু নির্দ্ধাৰিত কাল ঠিক কৰিলে। সেয়ে, মানুহে ঈশ্বৰক বিচাৰিব লাগে আৰু বিচাৰি যেন শেষত তেওঁক লগ পায়। আচলতে, তেওঁ আমাৰ কাৰো পৰা দূৰৈত নাই। কিয়নো আমি তেওঁতে জীয়াই আছোঁ, চলা-ফুৰা কৰিছোঁ আৰু আছোঁ"।¹⁴ যেতিয়া পৃথিৱীৰ সম্পৰ্কীয় এই মূল উদ্দেশ্যটো পূৰণ হ'ব, "তোমাৰ লোক সকলোৱেই ধাৰ্মিক হ’ব"।¹⁵ সেই অৱস্থাত তেওঁলোকৰ বিষয়ে পুনৰ কোৱা হৈছে, "'মই অসুস্থ,' এই বুলি বাসিন্দা সকলে নক’ব, তাত থকা লোকসকলৰ অপৰাধ ক্ষমা কৰা হ’ব।"¹⁶ সেইটোৱেই হ'ব সেই সময় যেতিয়া "নম্ৰসকলে দেশ অধিকাৰ কৰিব; প্ৰচুৰ আশীর্বাদ পাই তেওঁলোক আনন্দিত হব।"¹⁷

GSAM 26খ্ৰীষ্টৰ দ্বিতীয় আগমন কোনো সাধুকথা নহয়

GSAM 26.1পিতৰৰ দ্বিতীয় পত্ৰত উল্লেখ আছে যে, "আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ পৰাক্ৰম আৰু তেওঁৰ আগমণ সম্বন্ধে আপোনালোকক জনাওঁতে আমি চতুৰতাৰে সজা কোনো গল্প-কথা কোৱা নাছিলো। আমি তেওঁৰ মহিমা নিজৰ চকুৰে দেখিছিলোঁ। কিয়নো, 'এওঁ মোৰ প্ৰিয় পুত্ৰ, এওঁতেই মই পৰম সন্তুষ্ট,' স্বর্গৰ গৌৰৱময় প্ৰতাপৰ দ্বাৰা তেওঁলৈ অহা এই বাণীৰ মাধ্যমেদি খ্রীষ্টই পিতৃ ঈশ্বৰৰ পৰা সন্মান আৰু গৌৰৱ পাইছিল। আমি যেতিয়া তেওঁৰ লগত সেই পবিত্ৰ পাহাৰত আছিলোঁ, তেতিয়া স্বৰ্গৰ পৰা কোৱা এই মাত নিজে শুনিছিলো। ভাববাদী সকলৰ এই বাক্য আমাৰ ওচৰত অধিকৰূপে নিশ্চিত হৈছে আৰু সেই বিষয়ত মনোযোগ দিয়া আপোনালোকৰ পক্ষে ভাল। সেই বাক্য এক অন্ধকাৰ ঠাইত জ্বলি থকা চাকিৰ নিচিনা। যেতিয়ালৈকে ৰাতিপুৱা নহয় আৰু আপোনালোকৰ হৃদয়ত প্রভাতী তৰাৰ উদয় নহয়, তেতিয়ালৈকে অন্ধকাৰৰ মাজতো সেয়ে পোহৰ দিব।"¹⁸

GSAM 26.2এই শাস্ত্ৰাংশত পাঁচনিজনে পৰ্বতৰ ওপৰত হোৱা এই ৰূপান্তৰক খ্ৰীষ্টৰ দ্বিতীয় আগমনৰ প্ৰমাণ হিচাপে উল্লেখ কৰিছে। এই দৃশ্যৰ আগতে আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তাই তেওঁৰ পাঁচনিসকলক কৈছিল, "তোমালোকৰ মাজত এনে কিছুমান লোক ইয়াত থিয় হৈ আছে, যি সকলে মানুহৰ পুত্ৰক নিজৰ ৰাজ্যলৈ অহা নেদেখা পর্যন্ত মৃত্যুভোগ নকৰে"¹⁹ —লূকে লিপিবদ্ধ কৰা অনুসৰি, "ইয়াতে থিয় হৈ থকা লোক সকলৰ মাজতে কিছুমান লোক আছে, যি সকলে ঈশ্ৱৰৰ ৰাজ্য নেদেখালৈ মৃত্যুৰ সোৱাদ নাপাব৷"²⁰

GSAM 26.3এই প্ৰতিজ্ঞাটো ৰূপান্তৰৰ মাজেতেই আক্ষৰিক অৰ্থত পূৰণ হৈছিল। পৰ্বতৰ ওপৰত এই "দৰ্শন"ত তেওঁলোকে যীচুক মহিমান্বিত অৱস্থাত দেখিছিল, যেনেকৈ তেওঁ তেওঁৰ ৰাজ্যত আহিলে দেখা যাব। তেওঁলোকে এলিয়াছ (এলিয়া)ক দেখিছিল, যাক মৃত্যুৰ সোৱাদ নোলোৱাকৈ স্বৰ্গলৈ লৈ যোৱা হৈছিল, যি সেইসকল লোকক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে যিসকলক প্ৰভুৰ আগমণৰ সময়ত "এক মুহুৰ্ততে ... চকুৰ পলকতে" নশ্বৰতাৰ পৰা অমৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হ'ব।²¹ তাত মোচিও আছিল, যিজনৰ মৃত্যু হৈছিল, যি সেইসকল লোকক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল যিসকলক প্ৰভুক লগ কৰিবলৈ মৃতকৰ পৰা পুনৰুত্থিত কৰা হ'ব। সেয়েহে এই "দৰ্শন"ত তেওঁলোকে খ্ৰীষ্টক তেওঁৰ ৰাজ্যত আহি থকা দেখা পাইছিল, যেনেকৈ তেওঁ তেওঁলোকক প্ৰতিজ্ঞা দিছিল।

GSAM 27ভাববাণী এক অধিক নিশ্চিত বাক্য

GSAM 27.1যদিও পাঁচনিসকলে ৰূপান্তৰৰ পৰ্ব্বতত এই মহিমাময় দৃশ্য দেখিছিল, আৰু ঈশ্বৰৰ অনুমোদনৰ মাত শুনিছিল, পাঁচনি পিতৰে দৃঢ়তাৰে কৈছে: "ভাববাদী সকলৰ এই বাক্য আমাৰ ওচৰত অধিকৰূপে নিশ্চিত হৈছে"। এই বক্তব্যৰ দ্বাৰা তেওঁ সেই স্মৰণীয় অনুষ্ঠানত তেওঁলোকে দেখা আৰু শুনা কথাবোৰক অৱমূল্যায়ন কৰা নাই। তেওঁলোকে তেতিয়া ঈশ্বৰৰ মাত এবাৰ শুনিছিল, কিন্তু ভাববাণীৰ মহান ৰেখাবোৰত, যি খ্ৰীষ্টৰ দ্বিতীয় আগমনলৈকে বিস্তৃত, আমি ঈশ্বৰৰ মাত বাৰে বাৰে শুনিবলৈ পাওঁ। প্ৰকৃততে, ইতিহাসত পূৰণ হোৱা বা লিপিবদ্ধ হোৱা প্ৰতিটো নিৰ্দিষ্ট ভাববাণীয়েই আমাৰ বাবে ঈশ্বৰৰ মাত। এই অৰ্থতেই ভাববাণীৰ বাক্য "অধিকৰূপে নিশ্চিত"। সংশোধিত সংস্কৰণত ইয়াক "নিশ্চিত কৰা" বুলি অনুবাদ কৰা হৈছে। পূৰণ হোৱা প্ৰতিটো নিৰ্দিষ্ট তথ্যৰ দ্বাৰাই ভাববাণী নিশ্চিত হয়। ভাববাণী কৰা প্ৰতিটো ঘটনা, যেতিয়া পূৰণ হয়, তেতিয়া ই এই কথাৰ নিশ্চয়তা দিয়ে যে ভাববাণী কৰা বাকী ঘটনাবোৰো নিশ্চিতভাৱে ঘটিব।

GSAM 27ভাববাণীৰ স্বৰূপ

GSAM 27.2ভাববাণীৰ স্বৰূপ সম্পৰ্কে বাইবেলৰ বিশিষ্ট পণ্ডিতসকলৰ নিম্নলিখিত মতামতসমূহ অতি বলিষ্ঠ:—

GSAM 27.3থমাছ নিউটনে এই দাবী কৰে যে "ভাববাণী হ'ল আগতীয়াকৈ কোৱা আৰু সংক্ষিপ্ত ইতিহাস; ইতিহাস হ'ল পূৰ্ণ হোৱা আৰু বিস্তৃত ভাববাণী। জগতত মিছা দৈৱবাণী আছিল; কিন্তু মানুহ আৰু চয়তানৰ সকলো বুদ্ধি আৰু দুষ্টতাই শাস্ত্ৰত লিপিবদ্ধ থকাৰ দৰে কোনো ভাববাণী সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে।"

GSAM 27.4চাৰ আইজাক নিউটনে সাক্ষ্য দিছে যে "ভাববাদীসকলৰ কথা শুনাটোৱেই হৈছে প্ৰকৃত মণ্ডলীৰ এক মৌলিক চৰিত্ৰ।"

GSAM 27.5ড° এ. কীথে কৈছে যে "ভাববাণী যিকোনো অলৌকিক ঘটনাৰ সমতুল্য, আৰু ই নিজেই এক অলৌকিক ঘটনা.... কেৱল সৰ্বশক্তিমানৰ কণ্ঠইহে সমাধিৰ পৰা মৃতকক মাতি আনিব পাৰে,—কেৱল সৰ্বজ্ঞৰ কণ্ঠইহে অন্ধকাৰ ভৱিষ্যতত লুকাই থকা সকলো কথা ক'ব পাৰে, যি মানুহৰ বাবে মৃতকৰ নিবাসৰ দৰেই অগম্য,—আৰু এই দুয়োটাই ঈশ্বৰৰ মাত।"

GSAM 28.1মথি হেনৰীয়ে কৈছিল যে "ঈশ্বৰৰ সময়ত, যিটোৱেই শ্ৰেষ্ঠ সময়, আৰু ঈশ্বৰৰ পথেৰে, যিটোৱেই শ্ৰেষ্ঠ পথ, ভাববাণী নিশ্চিতভাৱে পূৰণ হ'ব। খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতিটো বাক্য অতি বিশুদ্ধ, আৰু সেয়েহে অতি নিশ্চিত।"

GSAM 28ভাববাণীৰ উদ্দেশ্য

GSAM 28.2খ্ৰীষ্টই তেওঁৰ পাঁচনিসকলক কোৱা কথাৰ পৰা আমি প্ৰভুৱে ভাববাণী দিয়াৰ এটা উদ্দেশ্য শিকিব পাৰোঁ। যিহূদাৰ কাৰ্য্যকালত ঘটিবলগীয়া ঘটনাবোৰৰ বিষয়ে ভাববাণী কৰি তেওঁ কৈছিল, "এইদৰে যেতিয়া ঘটিব, তেতিয়া ময়েই যে সেই জন হয়, ইয়াক তোমালোকে যেন বিশ্বাস কৰা, এই কাৰণে ঘটাৰ আগেয়ে, মই এতিয়াৰ পৰা তোমালোকক কৈ আছোঁ।"²²

GSAM 28.3প্ৰভুৱে ভাববাদী যিচয়াৰ দ্বাৰা এইদৰেও কৈছে, "ময়েই ঈশ্বৰ, মোৰ তুল্য কোনো নাই। মই আৰম্ভণিৰে পৰা শেষৰ কথা ঘোষনা কৰিছোঁ, আৰু আগতিয়াকৈ সেইবোৰ এতিয়াও ঘটা নাই; মই কৈছো 'মোৰ পৰিকল্পনা সিদ্ধ কৰিম,আৰু মই যি দৰে ইচ্ছা কৰোঁ সেই দৰে কৰিম।'"²³

GSAM 28.4আকৌ, "মই বহু দিনৰ আগৰে পৰা কথাবোৰ ঘোষনা কৰিলোঁ; এনে কি, সেইবোৰ মোৰ মূখৰ পৰা ওলাল, আৰু মই সেইবোৰ জানিবলৈ দিলোঁ; অকস্মাৎ মই সেইবোৰ সিদ্ধ কৰিলোঁ, আৰু সেইবোৰ ঘটি উঠিল।.... মই ইতিপূৰ্বে তাক তোমাৰ আগত প্ৰকাশ কৰিলোঁ; সেইবোৰ ঘটাৰ পূর্বেই মই তোমাক জনালোঁঁ, যাতে তুমি নোকোৱা 'সেইবোৰ মোৰ মূৰ্ত্তিয়ে কৰিলে,' বা 'মোৰ কটা প্ৰতিমাই মোৰ সাঁচত ঢলা মূৰ্ত্তিয়ে সেইবোৰ আজ্ঞা কৰিলে।' তুমি এই কথাৰ বিষয়ে শুনিলা; তুমি এই সকলো সাক্ষ্য চোৱা; আৰু মই যি কৈছিলোঁ তাক জানো সত্য বুলি স্বীকাৰ নকৰিবা? এতিয়াৰে পৰা মই তোমাক নতুন বিষয়বোৰ, তুমি আগেয়ে নজনা গুপ্ত বিষয়বোৰ তোমাক দেখুৱাও। সেইবোৰ এতিয়া স্ৰজন কৰা হ’ল, আগৰ পৰা নাছিল, আজিৰ আগতে তুমি সেইবোৰৰ বিষয়ে শুনা নাছিল, এই বুলি তুমি নকবৰ নিমিত্তে, আজিৰ পূৰ্বতে সেইবোৰ শুনা নাছিল, সেয়ে তুমি ক’ব নোৱাৰা যে, 'হ’য় মই এই বিষয়ে জানো।'"²⁴

GSAM 28.5এই ভাষাৰ পৰাই ভাববাণীৰ ঐশ্বৰিক উৎপত্তিৰ প্ৰমাণ হিচাপে ভাববাণী পূৰণৰ শক্তি দেখা যায়, লগতে ই পৌত্তলিক দেৱতাসকলৰ সকলোতকৈ ওপৰত প্ৰভুৰ শক্তিৰ এক প্ৰদৰ্শন। এই শব্দবোৰৰ পৰা এইটোও দেখা যায় যে ভাববাণীয়ে সত্যৰ শাস্ত্ৰত এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰিছে। এই তথ্যসমূহ সঁচা হোৱাৰ বাবে, এইটো আচৰিতভাৱে আশ্চৰ্যজনক যে বহুতো লোকে পবিত্ৰ শাস্ত্ৰৰ ভাববাণীমূলক অংশসমূহৰ অধ্যয়নত কম বা কোনো মনোযোগ নিদিয়ে।

GSAM 29ভাববাণী ছীল কৰা হোৱা নাই

GSAM 29.1অজ্ঞসকলে কয় যে তেওঁলোক অশিক্ষিত, আৰু সেয়েহে ভাববাণীসমূহ বুজিব নোৱাৰে। আনহাতে, বহুতো শিক্ষিত লোকে, আৰু তেওঁলোকৰ মাজৰ কিছুমান পৰিচাৰকে কয়: "ভাববাণীসমূহ ছীল কৰা হৈছে, আৰু সেইবোৰ বুজিব নোৱাৰি। আমি সকলোৱে জানো যে প্ৰকাশিত বাক্যৰ পুস্তকখন এখন ছীল কৰা পুস্তক।"

GSAM 29.2প্ৰকাশিত বাক্যত, প্ৰিয় যোহনক পুস্তকখন ছীল নকৰিবলৈ এক বিশেষ আজ্ঞা দিয়া হৈছিল।²⁵ এই পুস্তকখনত সেইসকল লোকৰ ওপৰত আশীৰ্ব্বাদ ঘোষণা কৰা হৈছে যিসকলে এই ভাববাণীৰ বাক্য "শুনে আৰু ইয়াত লিখা কথাবোৰ পালন কৰে"।²⁶ ছীল কৰা কিতাপত থকা কথাবোৰ যদি বুজা নহয় আৰু বুজিবও নোৱাৰি, তেন্তে সেইবোৰ কেনেকৈ পালন কৰিব পৰা যাব? প্ৰভুৱে মোচিৰ দ্বাৰা কৈছিল, "কিছু গোপন বিষয় আছে, যি আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ অধিকাৰত আছে; কিন্তু যি প্রকাশিত হৈছে, সেই সকলোৱেই চিৰকালৰ কাৰণে আমাৰ আৰু আমাৰ সন্তান সকলৰ কাৰণে থাকিব যাতে এই নিয়মৰ সকলো আজ্ঞা আমি পালন কৰি চলিব পাৰোঁ।"²⁷

GSAM 29.3প্ৰভুৱে দানিয়েলৰ ভাববাণীসমূহ বুজিব পৰাকৈহে ৰচনা কৰিছিল, এই কথা তেওঁৰ শিষ্যসকলক সেইবোৰৰ বিষয়ে কোৱা কথাৰ পৰাই স্পষ্ট হয়। আমি পঢ়োঁ: "এই হেতুকে যি অৱহেলিত ধ্বংসকাৰী ঘিণলগীয়া বস্তুৰ কথা দানিয়েল ভাৱবাদীৰ দ্ৱাৰাই কোৱা হৈছিল, তাক তেতিয়া পবিত্ৰ ঠাইত থকা দেখিবা৷ এই বিষয়ে যি জনে পঢ়ে, তেওঁ বুজক৷"²⁸ এইটোৱে প্ৰায় এইদৰেই কয়, দানিয়েল ভাববাদীক বুজি লোৱা।

GSAM 29.4প্ৰভুৱে এই বাক্যবোৰৰ দ্বাৰা ভাববাণী বুজিব নোৱাৰি বুলি কৰা দাবীটোৰ ভ্ৰান্তি উন্মোচন কৰিছে: "সকলো দৰ্শন তোমালোকলৈ চাব মাৰি বন্ধ কৰা এখনি পুথিৰ বাক্যস্বৰূপ; 'ইয়াক পাঠ কৰা।' এই বুলি কৈ জ্ঞানী এজনক সেই পুথি খন দিলে তেওঁ কয়, 'মই নোৱাৰোঁ, কাৰণ এয়ে চাব মাৰি বন্ধ কৰা।' যদি 'ইয়াক পাঠ কৰা,' এই বুলি কৈ অজ্ঞান এজনক পুথিখন দিয়ে, তেওঁ কয়, 'মই পঢ়িব নাজানো।' যিহোৱাই ক’লে, 'এই লোকসকলে মোৰ ওচৰলৈ চাপি নিজৰ নিজৰ মুখেৰে আৰু ওঁঠেৰেহে মোক সন্মান কৰে, কিন্তু তেওঁলোকৰ অন্তৰ হ’লে মোৰ পৰা দূৰত আছে। তেওঁলোকৰ মোৰ প্রতি থকা সন্মানো মানুহৰ দ্বাৰাই শিকোৱা। এই হেতুকে, চোৱা, মই এই লোকসকলৰ মাজত অদ্ভুত ৰূপে, আৰু এটাৰ পাছত এটা আচৰিত কাৰ্য কৰি থাকিম, তেওঁলোকৰ জ্ঞানী লোকসকলৰ জ্ঞান নষ্ট হ’ব, আৰু তেওঁলোকৰ বুদ্ধিমন্ত লোকসকলৰ সুবুদ্ধি লুপ্ত থাকিব।'"²⁹ যদিহে ভাববাদীজনে ইয়াত উল্লেখ কৰা লোকসকলে ভাববাণীৰ নিশ্চিত বাক্য মানি চলিলেহেঁতেন, তেন্তে তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ বিধানৰ পৰা আঁতৰি যাবলগীয়া নহ'লহেঁতেন, আৰু তেওঁৰ আজ্ঞাসমূহৰ সলনি মানুহৰ আজ্ঞা গ্ৰহণ নকৰিলেহেঁতেন।

GSAM 30ভাববাণী ব্যক্তিগত ব্যাখ্যাৰ নহয়

GSAM 30.1এয়া এনে নহয় যে ভাববাণীত কোনো গভীৰ, লুকাই থকা, ৰহস্যময় অৰ্থ আছে যাৰ বাবে ইমানবোৰ লোকে ইয়াক বুজিবলৈ ব্যৰ্থ হয়। পাঁচনি পিতৰে ইয়াৰ বিষয়ে কৈছে, "সকলোৰে ওপৰত প্ৰথমে ইয়াকে জানি থওঁক যে, ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ কোনো ভাৱবাণী, ভাৱবাদীজনৰ নিজৰ যুক্তি-ব্যাখ্যাৰ পৰা নাহে; ভাৱবাণী কেতিয়াও মানুহৰ ইচ্ছাৰে নাহে, কিন্তু পবিত্ৰ আত্মাৰ পৰিচালনাত ভাৱবাদী সকলে ঈশ্বৰৰ পৰা পোৱা কথা কয়।"³⁰ এই ভাষাৰ পৰা স্পষ্টভাৱে বুজা যায় যে ভাববাণী বুজিবলৈ যিটো অত্যাৱশ্যকীয়, সেয়া হ'ল সেই আত্মাক গ্ৰহণ কৰা যিজনে ভাববাদীসকলৰ মাজেৰে কথা কৈছিল। সেই আত্মাৰ বিষয়ে, যাক বিচৰা সকলোকে প্ৰতিজ্ঞা কৰা হৈছে, লিখা আছে, "তেওঁ আটাই সত্যলৈ তোমালোকক পথ দেখুৱাই নিব"।³¹

GSAM 30ভাববাণীৰ পূৰ্তি

GSAM 30.2ভাববাণী অধ্যয়নত কিছুমান কথা সদায় মনত ৰখা উচিত: ঈশ্বৰ, যি নিৰ্ভুল, তেওঁই ভাববাণীৰ লেখক, আৰু যেতিয়া কোনো ভাববাণী পূৰণৰ সময় আহে, তেতিয়া ভাববাণী কৰা ঘটনাটোৱেই ঘটিব। পুনৰ, যিহেতু প্ৰভুৱে মানুহে কি কৰিব সেয়া আগতীয়াকৈ জানিব পাৰে, তেওঁ যেতিয়া কোনো ঘটনাৰ বাবে এটা সময় নিৰ্দিষ্ট কৰে, যেতিয়া সেই সময় আহে, ভাববাণীৰ এক সত্যিকৰ পূৰণ দেখা যায়। অন্য কথাত ক'বলৈ গ'লে, নিৰ্দিষ্ট সময়ত প্ৰকৃত ভাববাণীৰ এক মিছা পূৰণ অসম্ভৱ। এই নীতিৰ সৈতে সংগতি ৰাখি আমি ক'ব পাৰোঁ যে, যেতিয়া প্ৰভুৰ সময় আহে তেওঁৰ সত্যৰ বাৰ্তা বিশ্বৰ আগত প্ৰকাশ কৰাৰ, তেতিয়া বাৰ্তাটো প্ৰতিবাৰেই প্ৰকাশ পায়।

GSAM 30.3এসময়ত, যেতিয়া লেখকে ভাববাণীৰ পূৰ্ণতাৰ ওপৰত এক বক্তৃতা দিছিল, তেতিয়া উপস্থিত থকা এজন নাস্তিকে আগবাঢ়ি আহি কৈছিল, "মই আপোনালোক ভাববাণীৰ ব্যাখ্যাকাৰীসকলক অতি সৌভাগ্যৱান বুলি অভিনন্দন জনাব লাগিব। ইতিহাস অধ্যয়নত, আপোনালোকে ভাববাণীৰ সৈতে সঠিকভাৱে খাপ খোৱা কথাটো ইমান সহজতে বিচাৰি পায় যেন লাগে।" "হয়," আমাৰ উত্তৰ আছিল, "ই খাপ খায় কাৰণ ইয়াক খাপ খাবৰ বাবেই বনোৱা হৈছিল। যদি আপুনি এযোৰ হাতমোজা কিনিবলৈ হাতমোজাৰ দোকানলৈ যায়, তেন্তে আপুনি আপোনাৰ হাতত খাপ খোৱা হাতমোজা বিচাৰি নাপাবনে?" তেওঁ উত্তৰ দিলে, "অৱশ্যেই পাম, কাৰণ সেইবোৰ খাপ খাবৰ বাবেই বনোৱা হৈছে।" "তেন্তে," লেখকে ক'লে, "যিজন ঈশ্বৰে মানুহে কি কৰিব সেয়া সঠিকভাৱে জানিছিল, তেওঁ তেওঁলোকৰ বিষয়ে ভাববাণী কৰিছিল, আৰু যেতিয়া সেই মানুহবোৰ কাৰ্যক্ষেত্ৰলৈ আহে, আৰু তেওঁ ভাববাণী কৰা কথাবোৰেই কৰে, তেতিয়া এজন সত্যনিষ্ঠ ইতিহাসবিদে তেওঁলোকৰ কাৰ্যৰ বিৱৰণ লিপিবদ্ধ কৰে, যিবোৰ ভাববাণীৰ সৈতে তুলনা কৰিলে সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি যায়।"

GSAM 31অন্ধকাৰত প্ৰকাশিত এক পোহৰ: ভাববাণী

GSAM 31.1পাঁচনি পিতৰে কৈছে যে আমি অন্ধকাৰ ঠাইত জিলিকি থকা পোহৰৰ দৰে ভাববাণীলৈ মনোযোগ দিব লাগে। ভাববাণীৰ লেম্প অবিহনে ভৱিষ্যত সম্পূৰ্ণ অন্ধকাৰ হৈ পৰিব। পোহৰৰ উদ্দেশ্য হৈছে অন্ধকাৰ দূৰ কৰা—অন্ধকাৰ ঠাইত যাত্ৰা কৰোঁতে, পথ দেখুওৱা, আৰু পথটো স্পষ্টকৈ দেখুওৱা, যাতে যাত্ৰীজনে খোজে খোজে বাটটো দেখিবলৈ আৰু বাছি ল'ব পাৰে। গীতমালা ৰচয়িতাই কৈছে, "তোমাৰ বাক্য মোৰ ভৰিৰ কাৰণে প্ৰদীপ স্বৰূপ আৰু মোৰ পথৰ দীপ্তি স্বৰূপ।"³² জ্ঞানীজনে কৈছে, "ধাৰ্মিকলোকৰ পথ সূৰ্যদয়ৰ দীপ্তিৰ দৰে, সেয়ে উজ্জলতাৰ পৰা উজ্জলতালৈ গতি কৰে।"³³ এইদৰে দেখা যায় যে, আমি সময়ৰ সোঁতত আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে ঈশ্বৰৰ বাক্য, বিশেষকৈ ইয়াৰ ভাববাণীমূলক পূৰ্তিত, অধিকৰ পৰা অধিক মুকলি হৈ যাব, যাৰ ফলত বাইবেলৰ অধ্যয়নকাৰীৰ বাবে এইটো অধিক স্পষ্ট আৰু স্পষ্টতৰ হৈ পৰিব যে তেওঁ নিশ্চিতভাৱে চিৰন্তন পোহৰ আৰু অনন্ত দিনলৈ লৈ যোৱা পথত আছে।

GSAM 31এদনৰ পৰা শেষলৈকে তিনিটা প্ৰধান ঘটনা

GSAM 31.2এদনৰ পৰা শেষলৈকে প্ৰভুৰ লোকসকলৰ পথটো শাস্ত্ৰৰ পোহৰত বিবেচনা কৰিলে, তিনিটা ঘটনা বিশেষভাৱে প্ৰকট হৈ উঠে। প্ৰথমটো হৈছে খ্ৰীষ্টৰ প্ৰথম আগমন, অৱতাৰ, ইম্মানুৱেলৰ আগমন, মাংসত প্ৰকাশিত ঈশ্বৰ; দ্বিতীয়টো, অন্ধকাৰ যুগৰ পিছৰ মহান সংস্কাৰ—১২৬০ বছৰৰ অত্যাচাৰ, য'ত প্ৰভুৰ বাক্য সাধাৰণ লোকৰ পৰা প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰাই ৰখা হৈছিল—মণ্ডলীৰ মৰুভূমি অৱস্থাৰ পৰা ওলাই অহা, আৰু শাস্ত্ৰক এনে এক স্থানত স্থাপন কৰা য'ত সকলোৱে পঢ়িব আৰু তেওঁৰ ইচ্ছা জানিব পাৰে; তৃতীয়টো হ'ল আমাৰ প্ৰভুৰ দ্বিতীয় আগমন, যিয়ে জগতৰ আৰম্ভণিৰে পৰা তেওঁৰ সকলো পবিত্ৰ ভাববাদীৰ মুখেৰে কোৱা সকলো বিষয়ৰ পুনঃস্থাপনৰ সময়বোৰ আনিব; এইটো হ'ল "যুগৰ সংঘাত," অৰ্থাৎ পাপ আৰু ধাৰ্মিকতাৰ মাজৰ সংঘাতটো সামৰিবলৈ, আৰু সেই মহিমাৰ যুগটো আনিবলৈ, যাৰ দিশে সকলো যুগ আগবাঢ়ি আহিছে।

GSAM 32ভাববাণীত শেষলৈকে নিৰ্দেশক চিহ্ন আছে

GSAM 32.1ভাববাণীৰ নিশ্চিত বাক্যক আমাৰ পদক্ষেপক পথ দেখুওৱা এক পোহৰৰ দৰে গুৰুত্ব দিলে, যি আমাক অন্ধকাৰৰ মাজেৰে সঠিক পথ আৱিষ্কাৰ কৰায়, তেতিয়া আমি এইটোৱেই দেখিবলৈ পাম যে খ্ৰীষ্টৰ দ্বিতীয় আগমনলৈকে সময়ৰ সোঁতৰ সৈতে ভাববাণীৰ বাক্যত পথটো স্পষ্টভাৱে চিহ্নিত হৈ আছে। এনে পৰিস্থিতিত, যিসকলে ভাববাণীৰ পোহৰক ওচৰৰ পৰা অনুসৰণ কৰে, তেওঁলোকে কেৱল মহান দিনটো ওচৰ চাপি অহাৰ চিহ্ন আৰু সংকেতবোৰহে চিনি নাপাব, বৰঞ্চ প্ৰভুৰ কাৰ্য্যও চিনি পাব, যিটো তেওঁৰ অহাৰ সময়ত শান্তিত তেওঁক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ মানুহক প্ৰস্তুত কৰিবলৈ সত্যৰ বাৰ্তাৰে অবিৰতভাৱে আগবাঢ়ি যায়।

GSAM 32.2যদিও শাস্ত্ৰত ঘোষণা কৰা হৈছে যে প্ৰভুৰ দিনটো জনসাধাৰণৰ ওপৰত তেনেকৈয়ে আহিব, "ৰাতি যেনেকৈ চোৰ আহে",³⁴ তথাপিও ই প্ৰভুৰ পৰামৰ্শত থিয় হৈ থকা সকলৰ বিষয়ে কয়, "হে ভাই সকল, চোৰৰ আহিব পৰাকৈ সেইদিন আপোনালোকৰ ওচৰত উপস্থিত হবলৈ, এতিয়া আপোনালোক পুনৰ আন্ধাৰত থকা নাই; কিয়নো আপোনালোক সকলোৱেই পোহৰ আৰু দিনৰ সন্তান।"³⁵

GSAM 32প্ৰভুৰ নিৰ্দেশনাসমূহ মনত পেলোৱা

GSAM 32.3আগমন আন্দোলনত প্ৰভুৰ নিৰ্দেশনাবোৰক স্মৰণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এইটো মন কৰা উচিত যে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা সদায়েই এইটোৱেই আছিল যে তেওঁৰ লোকসকলে তেওঁলোকৰ হৈ তেওঁৰ ব্যৱস্থাপনা আৰু শক্তিৰ প্ৰকাশবোৰক স্মৰণ কৰিব। ঈশ্বৰৰ পৰা ইস্ৰায়েলৰ বিমুখ হোৱাৰ কাৰণসমূহ উল্লেখ কৰি, গীতমালা ৰচকে কৈছে, "তেওঁলোকৰ উদ্ধাৰকর্তা ঈশ্বৰক তেওঁলোকে পাহৰি গ’ল, যি জনাই মিচৰত অনেক মহৎ কাৰ্য কৰিছিল; হাম দেশত কৰা নানা আচৰিত কাৰ্যবোৰৰ বিষয়ে আৰু চূফ সাগৰৰ দাঁতিত কৰা পৰাক্রম কার্যবোৰৰ কথা তেওঁলোকে পাহৰি গ’ল।"³⁶ যদি ইস্ৰায়েলৰ বাবে তেওঁলোকৰ সৈতে প্ৰভুৰ পৰিচালনাক মনত পেলোৱাটো ভাল আছিল, তেন্তে আমাৰ বাবেও সেয়া ভাল নহয়নে? আবেগিক আনন্দত গীতমালা ৰচকে পুনৰ কৈছে, "হে মোৰ মন, যিহোৱাৰ ধন্যবাদ কৰা, তেওঁৰ উপকাৰবোৰ নাপাহৰিবা।"³⁷

GSAM 33.1সকলো যুগত প্ৰভুৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্য প্ৰদান কৰিছে, যিবোৰ তেওঁৰ অনুগ্ৰহেৰে পাপৰ দাসত্বৰ পৰা লোকসকলক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকক স্বৰ্গীয় কেনানত প্ৰৱেশৰ বাবে যোগ্য কৰি তুলিবলৈ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে; আৰু যিসকলে এই সত্যসমূহ ঘোষণা কৰিছে, তেওঁলোকৰ সৈতে প্ৰভুৰ আচৰণ বিবেচনা কৰাটো লাভজনক।

GSAM 33আটাইতকৈ সৰু উপায়ৰ পৰা মহান ফলাফল—ডি'অবিগনেৰ সাক্ষ্য

GSAM 33.2ডি'অবিগনেই তেওঁৰ History of the Reformationত কৈছে, "ঈশ্বৰে, যিজনে যুগ যুগ ধৰি তেওঁৰ কাৰ্য্যৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাই থাকে, তেওঁৰ সময় আহিলে সেয়া আটাইতকৈ দুৰ্বল আহিলাৰ দ্বাৰা সম্পূৰ্ণ কৰে। আটাইতকৈ সৰু উপায়ৰ দ্বাৰা মহান ফলাফল সাধন কৰা, এয়াই ঈশ্বৰৰ বিধান। এই বিধান, যি প্ৰকৃতিত সকলোতে প্ৰচলিত, ইতিহাসতো পোৱা যায়।"³⁸

GSAM 33.3যেতিয়া ঈশ্বৰে, প্ৰাচীন কালত, নিজৰ বাবে এক বিশেষ জাতি হিচাপে তেওঁলোকক প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ এক বিশেষ জনগোষ্ঠীক বাছি ল'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ কালদীয়াৰ উৰৰ পৌত্তলিকসকলৰ মাজত বাস কৰা এজন মানুহ—অব্ৰাহামক—মাতিছিল। তেওঁৰ পৰাই বহু বংশধৰৰ জন্ম হ'ল; কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকক এক জাতিৰ মৰ্যাদালৈ উন্নীত কৰা হ'ল, তেতিয়া স্বৰ্গৰ ঈশ্বৰে ক'লে: "আন সকলো জাতিতকৈ আপোনালোক লেখত অধিক বুলি যে যিহোৱাই আপোনালোকক স্নেহ কৰিলে বা মনোনীত কৰিলে, এনে নহয়; কিয়নো আন সকলো জাতিৰ তুলনাত আপোনালোক লেখত তাকৰহে আছিল।"³⁹

GSAM 33.4আকৌ, যেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ লোকসকলক মিচৰৰ দাসত্বৰ পৰা মুক্ত কৰিব খুজিছিল, তেওঁ তেওঁলোকৰ নেতা হিচাপে বাছি লৈছিল এনে এজন ব্যক্তিক, যাক তেওঁৰ শৈশৱত তিনি মাহৰ বাবে মাতৃগৃহত লুকুৱাই ৰখা হৈছিল, আৰু পিছত নল-খাগৰিৰে সজা আৰু পিচেৰে লেপি দিয়া এটা সাধাৰণ, খহটা পাচিৰ ভিতৰত ৰাখি নীল নদীৰ তত্ত্বত অৰ্পণ কৰা হৈছিল। কিন্তু সেই একেজন মোচিয়েই, যেতিয়া তেওঁ জ্ঞানত উপনীত হ'ল, তেওঁ "পাপৰ অলপদিনীয়া সুখভোগ"ত পোৱা উপভোগৰ সলনি ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ সৈতে দুখ-কষ্টৰ নম্ৰ পথটো বাছি লৈছিল।⁴⁰

GSAM 34গিদিয়োনৰ বিজয়

GSAM 34.1পিছলৈ, যেতিয়া প্ৰভুৱে মিদিয়নীয় আৰু আমালিকীয়া সকলৰ পৰা ইস্ৰায়েলক উদ্ধাৰ কৰিব বিচাৰিলে, যিসকল তেওঁলোকৰ দেশলৈ "ফৰিঙৰ জাকৰ দৰে" অসংখ্য হৈ আহিছিল আৰু পৃথিৱীৰ উৎপাদিত শস্য ধ্বংস কৰিছিল আৰু যিসকলৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে যে "তেওঁলোকে ইস্ৰায়েলীসকলে খাবৰ বাবে খোৱা-বস্তুৰ একো অৱশিষ্ট নাৰাখে; তেওঁলোকে মেৰ-ছাগ, পশুধন বা গাধ এইবোৰো লৈ যায়", তেতিয়া প্ৰভুৱে গিদিয়োনৰ ওচৰলৈ এজন দূত পঠিয়াইছিল। যোৱাচৰ এই পুত্ৰজন ইমানেই অসহায় হৈ পৰিছিল যে তেওঁ অলপ ঘেঁহু মাৰি তাৰ শত্ৰুসকলৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখিবলগীয়া হৈছিল। যেতিয়া স্বৰ্গদূতজনে তেওঁক জনালে যে তেওঁই ইস্ৰায়েলক উদ্ধাৰ কৰিব, গিদিয়োনে আচৰিত হৈ সুধিলে, "মই কেনেকৈ ইস্ৰায়েলক উদ্ধাৰ কৰিম? চাওক, মনচিৰ মাজত মোৰ পৰিয়াল দৰিদ্ৰ (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)। ইয়াৰ উপৰি মোৰ পিতৃ বংশত মইয়ে সবাতোকৈ গুৰুত্বহীন ব্যক্তি।"⁴¹ সেই একেজন নম্ৰ, দৰিদ্ৰ মানুহে তেওঁৰ তিনিশজন মানুহৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সাধাৰণ চাকি আৰু কলহ লৈ ওলাই গ'ল (এনে এক কাৰ্য যিটো সীমিত বিচাৰত মূৰ্খামি যেন লাগিব পাৰে), আৰু ঈশ্বৰক তেওঁলোকৰ শক্তি কৰি, তেওঁলোকে এক মহৎ বিজয় সাব্যস্ত কৰিলে। পৰিত্ৰাণৰ পূৰ্বে, গিদিয়োনে হয়তো ভাববাদী আমোচৰ দৰে এক শোক-গীত গাইছিল যেতিয়া তেওঁ সুধিছিল, "যাকোব নো কেনেকৈ জীয়াই থাকিব? তেওঁ যে অতি সৰু।"⁴²

GSAM 34দানা পাত্ৰত থকা শিশুটি

GSAM 34.2প্ৰভুৰ নিৰ্ধাৰিত সময়ত মানৱৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰ জন্ম হৈছিল, আৰু চৰীয়ালসকলে তেওঁক এটা দানা পাত্ৰত শুই থকা অৱস্থাত পাইছিল। তেওঁৰ পৃথিৱীয়া আত্মীয়সকলে জীৱনৰ সাধাৰণ যদিও সন্মানীয় কাম-কাজ কৰিছিল। তেওঁৰ পৃথিৱীয়া দৰিদ্ৰতাৰ বিষয়ে ত্ৰাণকৰ্তাই কৈছিল, "শিয়ালৰ গাত আৰু আকাশৰ চৰাইৰো বাহ আছে; কিন্তু মানুহৰ পুত্ৰৰ নিজৰ মূৰ থবলৈ ঠাই নাই।"⁴³ তেওঁ তেওঁৰ পাঁচনিসকলক "সেই নিম্ন শ্ৰেণীৰ মাজৰ পৰা বাছি লৈছিল, যিটো যদিও আটাইতকৈ নিম্ন নহয়, তথাপি মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ স্তৰত উপনীত নহয়। এইদৰে সকলোবোৰেই জগতৰ আগত এই কথা প্ৰকাশ কৰিবলৈ উদ্দেশ্য কৰা হৈছিল যে এই কাৰ্য মানুহৰ নহয়, বৰং ঈশ্বৰৰহে।"

GSAM 35আহ্বান পোৱা জ্ঞানী লোকৰ সংখ্যা কম

GSAM 35.1প্ৰাৰম্ভিক মণ্ডলীৰ দিনত পৌলে এই কাৰ্য্যৰ বিষয়ে কৈছিল: "ঈশ্বৰৰ যি মূর্খতা, সেয়া মানুহৰ জ্ঞানতকৈ অধিক জ্ঞানসম্পন্ন আৰু ঈশ্বৰৰ যি দুর্বলতা, সেয়া মানুহৰ শক্তিতকৈ অধিক শক্তিশালী। ভাই-ভনী সকল, ঈশ্বৰে যে আপোনালোকক আহ্বান কৰিছে, সেই বিষয়ে অলপ ভাৱি চাওক। মানুহৰ বিচাৰত আপোনালোক বহুতেই জ্ঞানী আছিল, এনে নহয়; ক্ষমতাসম্পন্ন ব্যক্তিও যে আছিল, এনে নহয় নাইবা অনেকে যে অভিজাত বংশত জন্মিছিল, তেনেও নহয়। কিন্তু ঈশ্বৰে জ্ঞানৱন্তক লাজ দিবলৈ জগতৰ মূর্খবোৰক মনোনীত কৰিলে আৰু বলৱন্তক লাজ দিবলৈ ঈশ্বৰে জগতৰ দুর্বলবোৰক মনোনীত কৰিলে। জগতত যি তুচ্ছ আৰু ঘৃণিত, যাৰ কোনো মূল্যই নাই, সেই সকলক ঈশ্বৰে মনোনীত কৰিলে যাতে জগতৰ মূল্যৱান সকলক তেওঁ মূল্যহীন কৰিব পাৰে। ঈশ্বৰে এই কাম কৰিলে যাতে কোনো মানুহে তেওঁৰ ওচৰত অহংকাৰ কৰিব নোৱাৰে।"⁴⁴

GSAM 35সংস্কাৰৰ নম্ৰ লোকসকল

GSAM 35.2ষোড়শ শতিকাৰ মহান সংস্কাৰকসকলৰ জীৱনত আমি একেই নীতিৰ উদাহৰণ দেখিবলৈ পাওঁ। ইতিহাসবিদজনে কয়: "সংস্কাৰক জুইংলি এজন এলপাইন ভেৰাপালকৰ পঁজা ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিছিল; সংস্কাৰ আন্দোলনৰ ধৰ্মতত্ত্ববিদ মেলানকথন এজন অস্ত্ৰকাৰীৰ দোকানৰ পৰা; আৰু লুথাৰ এজন দৰিদ্ৰ খনি শ্ৰমিকৰ পঁজা ঘৰৰ পৰা।" নিজৰ বিষয়ে লুথাৰে কৈছিল: "মোৰ পিতৃ-মাতৃ অতি দৰিদ্ৰ আছিল। মোৰ দেউতা এজন দৰিদ্ৰ কাঠকটীয়া আছিল (পিছলৈ তেওঁ এজন খনি শ্ৰমিক হৈছিল), আৰু মোৰ মায়ে প্ৰায়ে পিঠিত কাঠ কঢ়িয়াইছিল, যাতে তেওঁ নিজৰ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ উপায় উলিয়াব পাৰে। তেওঁলোকে আমাৰ বাবে আটাইতকৈ কঠিন শ্ৰম সহ্য কৰিছিল।"

GSAM 35.3পাঁচনি যাকোবে লোকসকলক প্ৰভুৰ সেৱাত আহ্বান কৰাৰ বিষয়ে কৈছে, "হে মোৰ প্ৰিয় ভাইসকল, শুনক, সংসাৰত যি সকল দৰিদ্ৰ, ঈশ্বৰে তেওঁলোকক বিশ্বাসত ধনৱন্ত আৰু তেওঁক প্ৰেম কৰা সকলৰ আগত প্ৰতিজ্ঞা কৰা ৰাজ্যৰ অধিকাৰী কৰিবলৈ আপোনালোকক মনোনীত কৰা নাই নে?"⁴⁵

GSAM 35আদি মেথ'ডিষ্টসকল

GSAM 35.4মেথডিজমৰ প্ৰাৰম্ভিক দিনবোৰলৈ, যেতিয়া বিনামূলীয়া অনুগ্ৰহৰ শিক্ষা নিষ্ঠাৰে প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল, পৰিৱৰ্তনকাৰীসকলৰ আগবাঢ়ি যোৱা শাৰীৰ ফালে চালে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে ইয়াৰ লগত ঈশ্বৰৰ শক্তি আছিল। যিহেতু ইয়াক খ্ৰীষ্টৰ কোমল প্ৰেমৰ সৈতে বিশ্বাসযোগ্যভাৱে লোকসকলৰ আগত উপস্থাপন কৰা হৈছিল, আৰু জীৱন্ত বিশ্বাসৰ দ্বাৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছিল, বিশ্বাসীসকলে কেৱল অতীতৰ পাপৰ ক্ষমা পোৱাই নহয়, বৰঞ্চ পবিত্ৰতাৰ এক শক্তিও লাভ কৰিছিল যিয়ে তেওঁলোকক পবিত্ৰ জীৱন যাপন কৰিবলৈ সক্ষম কৰিছিল। মেথডিজমৰ আৰম্ভণি আছিল এক বিনম্ৰ আৰম্ভণি, আৰু ই পৰিচাৰক আৰু সাধাৰণ বিশ্বাসীসকলৰ বিশ্বাস আৰু সৰল আস্থা অনুসৰি আশীৰ্ব্বাদপুষ্ট হৈছিল।

GSAM 36.1আগমন আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত ঘটনাবলী আৰু অভিজ্ঞতাবোৰ অনুসন্ধান কৰিলে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে, যিহেতু মানুহ এজন মাধ্যম হিচাপে জড়িত থকা প্ৰভুৰ প্ৰতিটো কাৰ্যৰ দৰেই, ইয়াৰ আৰম্ভণিও দৰিদ্ৰ আৰু অখ্যাত লোকসকলৰ মাজত হৈছিল; কিন্তু এই মহান কাৰ্যটো যি প্ৰমাণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ়ি উঠিছে, সেই প্ৰমাণসমূহ ভালদৰে পৰীক্ষা নকৰাকৈ কোনোৱে যাতে এই কাৰণতে ইয়াৰ বিৰুদ্ধে সিদ্ধান্ত নলয়, নহ'লে তেওঁলোক সেইসকল লোকৰ দৰে পৰিস্থিতিত পৰিব পাৰে যাৰ বিষয়ে প্ৰভুৱে সুধিছিল, "সৰু সৰু বিষয়ৰ দিন কোনে হেয়জ্ঞান কৰিব?"⁴⁶

GSAM 36লুথাৰলৈ একৰ উত্তৰ

GSAM 36.2যিসকল লোকে কোনো মতবাদী বিষয় সঠিক নে ভুল সেয়া তাক গ্ৰহণ কৰা লোকৰ সংখ্যা কম নে বেছি তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ আগ্ৰহী, তেওঁলোকৰ সুবিধাৰ্থে আমি লুথাৰ আৰু একৰ মাজৰ বিতৰ্কৰ একাংশ উদ্ধৃত কৰিছোঁ। যিহেতু লুথাৰে শাস্ত্ৰৰ ওপৰত নিজৰ স্থিতি লৈছিল, আৰু ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ ওপৰত মানুহৰ মতামতক স্থান দিয়াৰ অধিকাৰক লৈ প্ৰশ্ন কৰিবলৈ সাহস কৰিছিল, এক-এ এই ব্যংগাত্মক ভাষাত প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল: "মই সেই বিনম্ৰতা আৰু নম্ৰতাত আচৰিত হৈছোঁ, যাৰ সৈতে সেই সন্মানীয় ডক্টৰে অকলে ইমানবোৰ বিশিষ্ট পিতৃৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ লৈছে, আৰু সৰ্বোচ্চ পোপ, পৰিষদ, পণ্ডিত আৰু বিশ্ববিদ্যালয়সমূহতকৈ অধিক জানিবলৈ ভাও জুৰিছে! ... সন্দেহ নাই, যদি ঈশ্বৰে সেই সন্মানীয় পিতৃৰ আগমনলৈকে ইমানবোৰ সন্ত আৰু শ্বহীদৰ পৰা সত্য লুকুৱাই ৰাখিছিল, তেন্তে সেয়া আচৰিত হ'লহেঁতেন।"

GSAM 36.3এই প্ৰত্যুত্তৰটোক জুৰিখত জন ফেবাৰক দিয়া জুইংলিৰ প্ৰত্যুত্তৰটোৰে খণ্ডন কৰিব পাৰি, যেতিয়া ফেবাৰে "যি পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হৈছিল তাত তেওঁৰ আশ্চৰ্য প্ৰকাশ কৰিছিল, যেতিয়া বাৰ শতিকা ধৰি চলি অহা প্ৰাচীন ৰীতি-নীতিবোৰ পৰিত্যাগ কৰা হৈছিল, আৰু এইটো স্পষ্টভাৱে সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল যে খ্ৰীষ্টীয় জগত চৈধ্যশ বছৰ ধৰি ভুলত আছিল।" জুইংলিয়ে ততালিকে উত্তৰ দিছিল যে, "কোনো ভুল বিশ্বাস চৈধ্যশ বছৰ ধৰি চলি থকাৰ বাবেই সেই ভুল কম নহয়, আৰু ঈশ্বৰৰ উপাসনাত প্ৰথাৰ প্ৰাচীনত্বই একো নহয়, যদিহে তাৰ ভিত্তি বা প্ৰমাণ পবিত্ৰ শাস্ত্ৰত পোৱা নাযায়।"⁴⁷

GSAM 37প্ৰভুৰ বাক্য বনাম মানৱীয় জ্ঞান

GSAM 37.1প্ৰভুৰ বাক্যৰ দ্বাৰা "সত্য কি?" বুলি প্ৰশ্নটো নিষ্পত্তি কৰাৰ পৰিৱৰ্তে মানুহৰ মতামতৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাৰ বিপদটো হোচেয়া ভাববাদীয়ে এইদৰে স্পষ্টকৈ বৰ্ণনা কৰিছে, "তোমালোকে দুষ্টতাৰ ভূমি চহালা, অন্যায়ৰ শস্য চপালা, ছলনাৰ ফল ভোগ কৰিলা; তোমালোকে নিজৰ শক্তি আৰু অনেক সৈন্যবোৰৰ ওপৰত ভাৰসা কৰিছা।"⁴⁸ মানৱ হৃদয়ৰ প্ৰৱণতা সদায়েই মানুহৰ ওপৰত ভৰসা কৰাৰ; কিন্তু "যিহোৱাই যেতিয়া পৃথিৱী কঁপাব", সেই সময় ওচৰ চাপি অহাৰ লগে লগে, ভাববাদী যিচয়াই উৎসাহিত কৰে, "নাকেৰে নিশ্বাস লোৱা মানুহক বিশ্বাস কৰিবলৈ এৰা; কিহৰ বাবে তেওঁ গণ্য হ’ব পাৰে?"⁴⁹

GSAM 37.2এই দিশত আমাৰ বিপদৰ বিষয়ে শাস্ত্ৰত এনেদৰে সতৰ্ক কৰি দিয়াৰ পাছত, কোনেও যেন এই আগমন আন্দোলনক ইয়াৰ নম্ৰ আৰম্ভণিৰ বাবে, বা পৃথিৱীৰ চকুত মহান বুলি কোৱা লোকসকলে এই আন্দোলনক সমৰ্থন নকৰাৰ বাবে বিবেচনাৰ যোগ্য নহয় বুলি খৰখেদাকৈ দোষাৰোপ নকৰে। বৰঞ্চ সকলোৱে ইয়াৰ দাবীসমূহ সাৱধানেৰে পৰীক্ষা কৰা উচিত। সত্যৰ মূল্য অমূল্য, যাৰ তুলনাত মানুহৰ মতামতবোৰ মাথোঁ মূল্যহীন খেৰৰ দৰে।