অধ্যায় ১৪ — বন্ধ দুৱাৰ

GSAM 214.1"তেওঁলোকে কিনিবলৈ যাওঁতেই, দৰা আহিল আৰু সাজু হৈ থকা কেইগৰাকীয়ে তেওঁৰ লগত বিয়াৰ ভোজলৈ গ’ল আৰু দুৱাৰ বন্ধ কৰা হ’ল৷"¹

GSAM 214.2এই উপমাটোত বৰৰ আগমন খ্ৰীষ্টৰ পৃথিৱীলৈ আগমন নহয়, বৰঞ্চ বিবাহলৈ আগমন। বিবাহ হৈছে প্ৰভুৰ আগমনৰ পূৰ্বে সংঘটিত হোৱা এক ঘটনা। লূকে লিপিবদ্ধ কৰা শুভবাৰ্তাত ইয়াক এইদৰে ব্যক্ত কৰা হৈছে: "তোমালোকে কঁকাল বান্ধা আৰু তোমালোকৰ চাকি জ্বলি থাকক, আৰু বিয়াৰ পৰা আহি দুৱাৰত টুকুৰিয়ালেই দুৱাৰ মেলি দিবলৈ নিজ নিজ প্ৰভুলৈ বাট চাই থকা মানুহবোৰৰ নিচিনা তোমালোকো হোৱা৷"²

GSAM 214বিবাহ বুলি কোৱা এখন ৰাজ্য লাভ কৰা

GSAM 214.3বিবাহস্থলীলৈ দৰাৰ আগমন দানিয়েল ৭:১৩, ১৪-ত প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছে, য'ত খ্ৰীষ্টই তেওঁৰ ৰাজ্য গ্ৰহণ কৰিবলৈ পিতৃৰ ওচৰলৈ আহে। প্ৰাচীন কালত এজন ৰজাই তেওঁৰ সিংহাসন আৰু ৰাজ্য গ্ৰহণ কৰিবলৈ ৰাজধানী চহৰলৈ অহাটোকে বিবাহ বুলি কোৱা হৈছিল। এই ঘটনাটো—ৰাজধানী চহৰক কইনা হিচাপে গ্ৰহণ কৰা—এক প্ৰকৃত বিবাহৰ দৰেই আড়ম্বৰ আৰু জাকজমকেৰে উদযাপন কৰা হৈছিল। সেয়েহে যেতিয়া খ্ৰীষ্টই স্বৰ্গত থকা পিতৃৰ পৰা তেওঁৰ ৰাজ্য গ্ৰহণ কৰিব, তেতিয়া তেওঁক তেওঁৰ কইনা—নতুন যিৰূচালেমৰ (প্ৰকাশিত বাক্য ২১:৯) সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ বুলি কোৱা হয়; আৰু ইয়াক উপমাটোত "বিবাহ" বুলি কোৱা হৈছে।

GSAM 214.4২৩০০ দিনৰ অন্ত পৰাৰ পিছত, ১৮৪৪ চনৰ ২২ অক্টোবৰত, আগমনৰ লোকসকলে, যিসকলে তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতাৰ ঘটনাবোৰক পূবীয় বিবাহৰ সৈতে জড়িত তথ্যৰ লগত তুলনা কৰিছিল, তেওঁলোকে কৈছিল, "খ্ৰীষ্ট বিয়াত সোমাই গৈছে।" তেইশশ দিনৰ শেষত সংঘটিত হ'বলগীয়া ঘটনাটোৰ প্ৰকৃতি সম্পৰ্কে যেতিয়া তেওঁলোকে অধিক স্পষ্ট পোহৰ পালে, তেওঁলোকৰ বিশ্বাস খ্ৰীষ্টই আৰম্ভ কৰা কাৰ্যত তেওঁৰ সৈতে আগবাঢ়ি গ'ল; সেয়েহে বিশ্বাসৰ দ্বাৰা, তেওঁলোকে "তেওঁৰ লগত বিয়ালৈ সোমাই গ’ল"।

GSAM 215"মই উভতি আহিম"

GSAM 215.1১৮৪৫ চনত মিছ হাৰমনক দিয়া এক দৰ্শনত, য'ত খ্ৰীষ্টক স্বৰ্গীয় পবিত্ৰ স্থানৰ প্ৰথম কোঠাৰ পৰা দ্বিতীয় কোঠালৈ যোৱা দেখুওৱা হৈছিল, তাত এই বাক্যসমূহ পোৱা যায়: "'ইয়াত অপেক্ষা কৰা; মই মোৰ পিতৃৰ ওচৰলৈ ৰাজ্য গ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈ আছোঁ; তোমাৰ বস্ত্ৰবোৰ দাগমুক্ত ৰাখিবা, আৰু অলপ সময়ৰ পিছত মই বিবাহৰ পৰা উভতি আহি তোমালোকক মোৰ ওচৰলৈ লৈ যাম।' তেতিয়া যীচু থকা ঠাইলৈ স্বৰ্গদূতসকলে আগুৰি থকা এখন মেঘাচ্ছন্ন ৰথ আহিল, যাৰ চকা আছিল জ্বলি থকা অগ্নিৰ দৰে। তেওঁ ৰথখনত উঠিল, আৰু পিতৃয়ে বহি থকা পৰম পবিত্ৰ স্থানলৈ লৈ যোৱা হ'ল।"³

GSAM 215দুৱাৰ বন্ধ হোৱাৰ পিছত দয়া

GSAM 215.2এই উপমাৰ বন্ধ দুৱাৰখনে স্বৰ্গৰ মেঘত মানুহৰ পুত্ৰৰ প্ৰকৃত আগমনৰ আগতে ঘটা এটা ঘটনাৰ ইংগিত দিয়ে যেন লাগে; কাৰণ দুৱাৰখন বন্ধ হোৱাৰ পিছত, আন কুমাৰীসকলে আহি টুকুৰিয়ায়, আৰু তেওঁলোকক "সতৰ্ক হৈ থাকিবলৈ" কোৱা হয় কাৰণ তেওঁলোকে তেওঁৰ অহাৰ দিন বা সময় নাজানে। আকৌ, এই দুৱাৰখন জ্ঞানী কুমাৰীসকল দৰাৰ সৈতে বিয়ালৈ সোমাই যোৱাৰ পিছত বন্ধ কৰা হয়।

GSAM 215.3কুমাৰীসকলৰ এই উপমাটোত ব্যৱহৃত ভাষাৰ পৰা এনে লাগে যে বিবাহলৈ প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছতো আনকি "মূৰ্খ" কুমাৰীসকলৰ বাবেও কইনাৰ দৰাৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰিবলৈ এক গ্ৰহণযোগ্য প্ৰস্তুতি চলোৱাৰ সুযোগ থাকে। তেওঁলোকক "সতৰ্ক হৈ থাকিবলৈ" আদেশ দিয়া হৈছে। সতৰ্ক হৈ থকা আৰু অপেক্ষা কৰা হৈছে প্ৰভুৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰাৰ বাবে প্ৰকৃত প্ৰস্তুতিৰ সৈতে জড়িত বৈশিষ্ট্য। সেয়েহে, এনে লাগে যে এই উপমাটোৰ দুৱাৰখন বন্ধ হোৱাৰ সময়ত দয়া প্ৰত্যাহাৰ কৰা নহয়।

GSAM 215লূক ১৩:২৫-২৮-ৰ দুৱাৰখন নহয়

GSAM 215.4অতীতত, এই উপমাটোত উল্লেখ কৰা দুৱাৰখনক লূক ১৩:২৫-২৮-ত উল্লেখ কৰা দুৱাৰখনৰ সৈতে একাকাৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ভুল কৰা হৈছে, য'ত লিখা আছে, "ঘৰৰ গৰাকীয়ে উঠি দুৱাৰ বন্ধ কৰিব, তেতিয়া তোমালোকে বাহিৰত থিয় হৈ দুৱাৰত টুকুৰিয়াই ক’বা, প্ৰভু আমালৈ দুৱাৰ মেলি দিয়ক, তেওঁ উত্তৰ দি আপোনালোকক ক’ব, 'তোমালোক কোন ঠাইৰ মানুহ, সেই বিষয়ে মই নাজানো৷' ... হে দুৰাচাৰীবোৰ মোৰ ওচৰৰ পৰা দূৰ হ!' তেতিয়া ক্ৰন্দন আৰু দাঁত কৰচনি হ’ব! তাতে তোমালোকে অব্ৰাহাম, ইচহাক, যাকোব আৰু ভাববাদী সকলক ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত দেখা পাবা, কিন্তু তোমালোকক বাহিৰত পেলোৱা হ’ব৷" ওপৰৰ ভাষ্যৰ পৰা এইটো অতি স্পষ্ট যে যেতিয়া এই দুৱাৰখন বন্ধ কৰা হয়, তেতিয়া বাহিৰত ৰৈ যোৱাসকলৰ ভাগ্য নিৰ্ধাৰিত হয়। তেতিয়াই ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য আহিছে; কাৰণ তেওঁলোকে ৰাজ্যত পৰিত্ৰাণ পোৱাসকলক দেখিবলৈ পাব। ইয়াৰ বিপৰীতে, কুমাৰীৰ উপমাৰ কথাত প্ৰভু এতিয়াও তেওঁৰ ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰা নাই, বৰঞ্চ তেওঁৰ ৰাজ্য লাভ কৰিবলৈ তেওঁৰ পিতৃৰ ওচৰলৈ গৈছে।

GSAM 216প্ৰতীকী সেৱাৰ এক বন্ধ দুৱাৰ

GSAM 216.1যিসকলে বিশ্বাসৰ দ্বাৰা খ্ৰীষ্টৰ কাৰ্যত তেওঁক অনুসৰণ কৰিছিল, তেওঁলোকে দুই হাজাৰ তিনিশ দিনৰ সময়ছোৱাৰ অন্ত পৰাৰ পিছত—১৮৪৪ চনৰ ২২ অক্টোবৰত—এইটো দেখিলে যে যেতিয়া প্ৰতীকী সেৱাৰ সময়ত প্ৰায়শ্চিত্তৰ দিন আহিছিল, তেতিয়া মহা পুৰোহিতে বাহিৰৰ কোঠাৰ দুৱাৰখন বন্ধ কৰি পবিত্ৰতম স্থানৰ দুৱাৰখন খুলি দিছিল, যাতে তেওঁ তাত পবিত্ৰ স্থানত স্বীকাৰ কৰা পাপবোৰ মচি পেলোৱাৰ কাৰ্য সম্পন্ন কৰিব পাৰে; আৰু সেইদৰেই খ্ৰীষ্টই, আমাৰ মহা পুৰোহিতজনে, স্বৰ্গীয় মন্দিৰৰ বাহিৰৰ কক্ষৰ দুৱাৰখন বন্ধ কৰিছিল, আৰু সেই কক্ষটো খুলিছিল য'ত "তেওঁৰ বিধানৰ নিয়ম-চন্দুক" দেখা গৈছিল।⁴

GSAM 216কোনে ভুল কৰিছিল?

GSAM 216.2এই সময়ত এডভেন্টিষ্ট বিশ্বাসীসকলৰ মাজত এনে কিছুমান লোক আছিল যিসকলে খ্ৰীষ্টৰ পবিত্ৰ স্থান সেৱাৰ বিষয়ে তেতিয়াও স্পষ্ট জ্ঞান লাভ কৰা নাছিল, কাৰণ তেওঁলোকৰ মনোযোগ তেতিয়াও তৃতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হোৱা নাছিল। এইসকলে পবিত্ৰ স্থানৰ এই বাহিৰৰ দুৱাৰখনক লূক ১৩:২৫-২৮-ত উল্লেখ থকা বন্ধ দুৱাৰখনৰ সৈতে একাকাৰ কৰাত ভুল কৰিছিল। কিন্তু, এইসকল সপ্তম-দিনৰ এডভেন্টিষ্ট নাছিল। কিন্তু তেওঁলোক কোন আছিল, সেই মতবাদটোৰ উৎপত্তি কেনেকৈ হৈছিল, আৰু কি পৰিস্থিতিত এনে সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল, সেয়া আমি দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিম।

GSAM 217.1যিসকল লোকে আবিৰ্ভাৱৰ বাৰ্তাৰ প্ৰচাৰৰ অধীনত নামমাত্ৰ মণ্ডলীসমূহৰ পৰা নিজকে পৃথক কৰিছিল, আৰু লগতে যিসকলৰ পৰা তেওঁলোকে এইদৰে পৃথক হৈছিল, সেই সকলোকে প্ৰকাশিত বাক্যৰ সাতখন মণ্ডলীৰ পঞ্চম আৰু ষষ্ঠ মণ্ডলীক দিয়া সাক্ষ্যত সম্বোধন কৰা হৈছে। পঞ্চম, চাৰ্ডিছ মণ্ডলীক দিয়া উপদেশটো হ'ল, "এতেকে তুমি কি গ্ৰহণ কৰিলা আৰু শুনিলা, সেইবোৰ সোঁৱৰণ কৰা, পালন কৰা আৰু মন পালটোৱা। কাৰণ তুমি যদি জাগ্ৰত নোহোৱা, তেনেহলে মই চোৰৰ নিচিনাকৈ আহিম, আৰু কোন সময়ত মই তোমাৰ বিৰুদ্ধে আহিম, সেই বিষয়ে তুমি নাজানিবা।"⁵ এই ভাষাৰ পৰা এইটো স্পষ্ট যে এইদৰে সম্বোধন কৰা লোকসকলে প্ৰভুৰ আগমনৰ ঘোষণা শুনিছিল। তেওঁলোকে ইয়াক গ্ৰহণ কৰা বুলি দাবী কৰিছিল, কিন্তু এতিয়া তেওঁলোকে সেই একেটাকে ত্যাগ কৰিবলৈ ওলাইছিল।

GSAM 217ফিলাদেলফিয়াৰ মণ্ডলী

GSAM 217.2ফিলাদেলফিয়া মণ্ডলী, শুভবাৰ্তাৰ মণ্ডলীৰ ষষ্ঠ অৱস্থা, ইয়াৰ পিছত উল্লেখ কৰা হৈছে। এই মণ্ডলীয়ে প্ৰকাশিত বাক্য ১৪-ৰ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় বাৰ্তাৰ প্ৰচাৰৰ অধীনত উলিয়াই অনা লোকসকলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এই মণ্ডলীক প্ৰভুৱে কৈছে, "মই বেগাই গৈ আছোঁ; তোমাৰ কিৰীটি যেন কোনেও নলয়, এই কাৰণে তোমাৰ যি আছে, সেইখিনিকে ধৰি ৰাখা।"⁶ তেওঁলোকক নিম্নলিখিত বাক্যবোৰত আৰু অধিক সম্বোধন কৰা হৈছে: "যি জন পবিত্ৰ আৰু সত্য, তেওঁ এই কথা কয় যি জনে দায়ুদৰ চাবি ধাৰণ কৰি আছে, যি জনে মেলিলে কোনেও বন্ধ নকৰিব আৰু বন্ধ কৰিলে কোনেও নেমেলিব। তোমাৰ কৰ্ম মই জানো৷ চোৱা, যি দুৱাৰ কোনেও বন্ধ কৰিব নোৱাৰে, এনে এখন মেলা দুৱাৰ তোমাৰ সন্মুখত দিলোঁ৷ মই জানো যে, তোমাৰ অলপ শক্তি থকাতো মোৰ বাক্য পালন কৰি, মোৰ নাম অস্বীকাৰ নকৰিলা।"⁷

GSAM 217এই উপমাটোৰ বন্ধ দুৱাৰখন কি?

GSAM 217.3আগতে উদ্ধৃত কৰা শাস্ত্ৰাংশত খোলা আৰু বন্ধ দুৱাৰৰ দ্বাৰা কি বুজোৱা হৈছে? আমি ভাবোঁ যে এই প্ৰশ্নৰ এটা সন্তোষজনক উত্তৰ লগত দিয়া ব্যাখ্যাত পোৱা যাব: যেতিয়া এডভেন্টিষ্টসকলৰ মাজত এনে কিছুমান লোক আছিল যিসকলে উন্নত পোহৰ লাভ কৰিছিল, আৰু এইদৰে শিকাইছিল যে ত্ৰাণকৰ্তাই স্বৰ্গীয় পবিত্ৰ স্থানৰ প্ৰথম কোঠাৰ পৰা দ্বিতীয় কোঠালৈ তেওঁৰ সেৱা সলনি কৰিছিল, আৰু যিসকলে শুনিবলৈ বিচাৰিছিল তেওঁলোকৰ আগত মুকলি আৰু বন্ধ দুৱাৰৰ প্ৰশ্নটো সঠিকভাৱে উপস্থাপন কৰিছিল, তেতিয়া আন এটা শ্ৰেণীয়ে এই সত্যৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, আৰু এই মতত বিশ্বাস স্থাপন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যে মুকলি দুৱাৰখন বন্ধ, আৰু বন্ধ দুৱাৰখন মুকলি। এনে কৰাৰ ফলত তেওঁলোকে পৃথিৱীৰ ওপৰত থকা প্ৰভুৰ দাসসকলৰ পথত বাধা দিছিল, বা তেওঁলোকৰ কামত বাধা দিছিল। স্বৰ্গীয় পবিত্ৰ স্থানৰ দুৱাৰবোৰ খ্ৰীষ্টৰ শক্তিৰ দ্বাৰা খোলা-বন্ধ হয়—"যি জনে মেলিলে কোনেও বন্ধ নকৰিব"। ফিলাদেলফিয়া মণ্ডলীৰ প্ৰতি দিয়া ভাষণত, যিসকল লোকে দৃঢ় হৈ থাকে, বাক্য পালন কৰে, আৰু তেওঁৰ নাম অস্বীকাৰ নকৰে, তেওঁলোকে এনে এক বিজয় অৰ্জন কৰে যিয়ে এনে এখন দুৱাৰ মুকলি কৰে যিখন কোনো মানুহে বন্ধ কৰিব নোৱাৰে। এইটোৱে নিসন্দেহে লোকসকলৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ দুৱাৰখনক বুজায়, যিখন দুৱাৰ মানুহে, এনে লাগে যেন (আমি দেখিম), কাৰ্যকৰীভাৱে বন্ধ কৰি পেলাইছিল; কিন্তু তেওঁলোকৰ অটলতাৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে, প্ৰভুৱে বিশ্বাসীসকলৰ সন্মুখত এখন "মুকলি দুৱাৰ" স্থাপন কৰে যিখন কোনো মানুহে বন্ধ কৰিব নোৱাৰে।

GSAM 218বাণী প্ৰচাৰৰ এক দুৱাৰ

GSAM 218.1শাস্ত্ৰত এনে বহুতো উদাহৰণ আছে য'ত এই অৰ্থত দুৱাৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। কৰিন্থীয়াসকললৈ লিখোঁতে পৌলে কৈছে, "কাৰ্যসাধক এখন বহল দুৱাৰ মোৰ বাবে মুকলি হৈছে; আৰু তাত বিৰোধী বহুত আছে।"⁸ আকৌ, কৰিন্থীয়াসকললৈ লিখা তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্ৰত তেওঁ কৈছে, "খ্ৰীষ্টৰ শুভবাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিবৰ কাৰণে মই ত্রোৱা নগৰলৈ আহোতে, যদিও প্ৰভুৰ দ্বাৰাই মোলৈ এখন দুৱাৰ মুকলি কৰা হৈছিল, মোৰ ভাই তীতক তাতে লগ নোপোৱাত, মোৰ আত্মাত একো শান্তি নাপালোঁ"।⁹ তেওঁ কলচীয়াসকলকো এইদৰে অনুৰোধ কৰিছিল: "আপোনালোকে প্ৰাৰ্থনাত লাগি থাকক আৰু ধন্যবাদেৰে সচেতন থাকিব৷ আমাৰ কাৰণেও প্ৰাৰ্থনা কৰিব, যাতে খ্ৰীষ্টৰ যি নিগূঢ়-তত্বৰ কাৰণে অামি বন্ধ হৈ আছোঁ; সেই নিগূঢ়-তত্ব ক’বলৈ ঈশ্বৰে যেন আমাৰ বাবে বাক্যৰ দুৱাৰ মেলি দিয়ে৷"¹⁰

GSAM 218.2এই শাস্ত্ৰাংশবোৰৰ পৰা এনে লাগে যে সত্যৰ প্ৰচাৰৰ বাবে পোৱা সুযোগবোৰক মুকলি দুৱাৰ বুলি কোৱা হয়; আৰু ফিলাদেলফিয়া মণ্ডলীক কোৱা বাক্যবোৰৰ পৰা এনে লাগে যে যেতিয়া এই লোকসকলক বাহিৰলৈ আহ্বান কৰা হৈছিল, তেতিয়া মানুহে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে বাক্য প্ৰচাৰৰ দুৱাৰখন বন্ধ কৰিবলৈ তীব্ৰ প্ৰচেষ্টা চলাইছিল। যেতিয়া ফিলাদেলফিয়া মণ্ডলীয়ে তেওঁৰ "বাক্য" আৰু "নাম"ত দৃঢ় হৈ থাকি পৰীক্ষাৰ মাজেৰে পাৰ হৈছিল, তেতিয়া তেওঁলোকৰ প্ৰতি প্ৰভুৰ বাক্য আছিল যে তেওঁ তেওঁলোকৰ সন্মুখত এনে এখন খোলা দুৱাৰ স্থাপন কৰিব যিখন কোনো মানুহে বন্ধ কৰিব নোৱাৰিব।

GSAM 219২২ অক্টোবৰ, ১৮৪৪-ৰ পিছৰ পৰিস্থিতি

GSAM 219.1ভাববাণীৰ বাক্যত উল্লেখ কৰাৰ দৰে বিষয়টো আমাৰ সন্মুখত থকাৰ বাবে, আহক আমি ঘটনাৰ বিকাশৰ লগে লগে পৰিস্থিতিটোৰ এক পূৰ্বপ্ৰত্যাৱলোকন কৰোঁ। ইতিমধ্যে উপস্থাপন কৰাৰ দৰে, ১৮৪৪ চনৰ এপ্ৰিললৈকে, আগমনৰ বাৰ্তাৰ প্ৰচাৰৰ বাবে মণ্ডলীসমূহ মুকলি কৰা হৈছিল, আৰু শ্ৰমিকৰ বাবে কৰা আহ্বান জীৱিত প্ৰচাৰকসকলে যোগান ধৰিব পৰা সংখ্যাতকৈ অধিক আছিল। হতাশাৰ পিছত, ১৮৪৪ চনৰ বসন্তকালত, যিসকলে আন্তৰিকতাৰে এই শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা নাছিল, তেওঁলোকে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ ধৰিলে। যেতিয়া ১৮৪৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত, প্ৰকাশিত বাক্য ১৪-ৰ দ্বিতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তা আৰু "মাজনিশাৰ চিঞৰ" (মথি ২৫) প্ৰদান কৰা হ'ল, তেতিয়া প্ৰভুৰ সোনকালে আগমনৰ ওপৰত নিজৰ বিশ্বাস তেতিয়াও প্ৰকাশ কৰিবলৈ সাহস কৰাসকলৰ ওপৰত আটাইতকৈ তীব্ৰ নিৰ্যাতন আৰম্ভ হ'ল। এই বিৰোধীসকলে বিভিন্ন উপায়েৰে বিষয়টো দমন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, আৰু যিসকলে তেতিয়াও "তেওঁৰ সোধ-বিচাৰৰ সময় আহিল" বুলি ঘোষণা কৰি আছিল, তেওঁলোকৰ কামত সম্ভৱপৰ সকলো প্ৰকাৰে বাধা দিছিল। উইলিয়াম মিলাৰে এই বিৰোধিতা সম্পৰ্কে কৈছিল, "এইটোৱেই আটাইতকৈ অস্বাভাৱিক আৰু অবুজ।" ২৩০০ দিনৰ অন্তিমৰ ওচৰ চাপি অহাৰ লগে লগে বিৰোধিতা ইমানেই দৃঢ় হৈ পৰিছিল যে জৰ্জ ষ্টৰ্ছে এই বিষয়ে কৈছিল, "এই চিঞৰটোৱে তেওঁলোকক প্ৰভাৱিত কৰাৰ বাহিৰে আন কোনো ক্ষেত্ৰত নামমাত্ৰ মণ্ডলী আৰু সকলো দুষ্টৰ সৈতে আমাৰ সম্পৰ্ক শেষ হৈছে।"

GSAM 219.2এই সময়ছোৱাৰ অন্ত পৰাৰ পিছত, যেতিয়া দুষ্টসকলৰ বিৰোধিতা আৰু উপহাস দুগুণ আৰু তিনিগুণ তীব্ৰ হৈছিল, উইলিয়াম মিলাৰে পৰিস্থিতিটোৰ বিষয়ে কৈছিল, "আমি পাপীসকলক সতৰ্ক কৰা আৰু আচাৰসৰ্বস্ব মণ্ডলীক জাগ্ৰত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ আমাৰ কাম শেষ কৰিছোঁ। ঈশ্বৰে তেওঁৰ ব্যৱস্থাপনাত দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিছে।"¹¹

GSAM 219পাপীসকলৰ সাধাৰণ কঠিনতা

GSAM 219.3উপহাসকাৰী জগতৰ এই ধাৰাই কেৱল পাপীসকলক খ্ৰীষ্টৰ আগমনৰ শিক্ষা-বিৰোধী কৰাই নহয়, বৰঞ্চ নামমাত্ৰ মণ্ডলীসমূহৰ লোকসকলৰ সাক্ষ্য এইটো আছিল: "যেতিয়া আমি মনত পেলাওঁ যে প্ৰকৃত ধৰ্মান্তৰৰ ঘটনা কিমান 'বিৰল আৰু দুৰ্লভ', আৰু পাপীসকলৰ প্ৰায় অতুলনীয় অশালীনতা আৰু কঠোৰতা, তেতিয়া আমি প্ৰায় অজানিতেই চিঞৰি উঠোঁ, 'ঈশ্বৰে দয়া কৰিবলৈ পাহৰি গ'ল নেকি? নে কৰুণা-দ্বাৰ বন্ধ হৈ গ'ল?'"¹²

GSAM 220.1আন এজন কৰ্মীৰ পৰা আমি ভাববাণীৰ সময়ছোৱাৰ অন্তৰ পিছৰ পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে আৰু অধিক পঢ়িবলৈ পাওঁ: "তেতিয়া অবিশ্বাসীসকলৰ ওচৰলৈ যোৱাটো প্ৰায় অসম্ভৱ হৈ পৰিছিল, ১৮৪৪ চনৰ হতাশাই বহু লোকৰ মন ইমানেই বিভ্ৰান্ত কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকে এই বিষয়টোৰ কোনো ব্যাখ্যা শুনিবলৈ বিচৰা নাছিল।"¹³

GSAM 220অবিশ্বাসীসকলৰ ওচৰলৈ যাবলৈ সকলো দুৱাৰ বন্ধ

GSAM 220.2এনে এক অৱস্থাই, সেই সময়ৰ বাবে, খ্ৰীষ্টৰ শীঘ্ৰ আগমনৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ বিশ্বাস আৰু আশা দৃঢ়কৈ ধৰি ৰখা লোকসকলৰ বাহিৰে আন কাৰো বাবে প্ৰৱেশৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিয়া যেন লাগিছিল। যিহেতু বাক প্ৰকাশৰ দুৱাৰখন সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ যেন লাগিছিল, আৰু এডভেন্টিষ্টসকলে দেখিছিল যে তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতাৰ সৈতে খাপ খোৱা উপমাটোত এখন বন্ধ দুৱাৰ আছিল, সেয়ে তেওঁলোকে কেনেকৈ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ'ল যে পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই, সেয়া সহজেই বুজিব পাৰি: বা, কিছুমানে কোৱাৰ দৰে, "কৰুণাৰ দুৱাৰখন বন্ধ হৈ গৈছিল," বিশেষকৈ যদি তেওঁলোকে ভাবিছিল যে এই উপমাৰ বন্ধ দুৱাৰখন আৰু লূক ১৩-ৰ বন্ধ দুৱাৰখন একেই আছিল। যদি মানুহে সম্পূৰ্ণৰূপে শুনিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে, আৰু এইদৰে হৃদয় কঠিন কৰি তোলে, তেন্তে তেওঁলোক কেনেকৈ ধৰ্মান্তৰিত হ'ব পাৰে?

GSAM 220ভুৱা বন্ধ দুৱাৰৰ শিক্ষা প্ৰথমে কোনে দিছিল?

GSAM 220.3এতিয়া প্ৰশ্নটো উঠিছে, "পাপীৰ বাবে কোনো কৰুণা নাই" এই মতবাদৰ শিক্ষা কোনে আৰম্ভ কৰিছিল? কোনে ইয়াক বিশ্বাস কৰিছিল? আৰু কোনে ইয়াক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল? প্ৰথম প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ হিচাপে, আমি ১৮৪৫ চনৰ বসন্তকালত জে. ভি. হাইমছে মেইন ৰাজ্যলৈ কৰা এক ভ্ৰমণৰ প্ৰতিবেদনৰ প্ৰতি মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিম। তেওঁ কয়:—

GSAM 220.4"ভাতৃ জোচেফ টাৰ্ণাৰ আৰু আনসকলে এই স্থিতি লৈছিল যে আমি মহা বিশ্ৰামত আছোঁ—যে ছয় হাজাৰ বছৰ শেষ হৈছে—ফলস্বৰূপে কোনো এডভেন্টিষ্টে আৰু কোনো শাৰীৰিক শ্ৰম কৰিব নালাগে। তেওঁলোকৰ মতে, এনে কৰিলে নিশ্চিতভাৱে তেওঁলোকৰ চূড়ান্ত ধ্বংসৰ কাৰণ হ'ব।

GSAM 220.5"জাগতিক শাৰীৰিক শ্ৰমৰ ক্ষেত্ৰত এনে নিষ্ক্ৰিয় অৱস্থাত অপেক্ষা কৰি থকাৰ সময়তে, ভাতৃ টাৰ্ণাৰৰ মনত এক নতুন পোহৰ, যিটো ভবা হৈছিল, জিলিকি উঠিল, সেয়া হ'ল—কইনাৰ দৰা আহিছিল—যোৱা ইহুদী বছৰৰ সপ্তম মাহৰ দশম দিনা তেওঁ আহিছিল—সেই সময়তে বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল—সেই সময়ত সকলো কুমাৰীয়ে, কোনোবা নহয় কোনোবা অৰ্থত, তেওঁৰ লগত বিয়ালৈ সোমাই গ’ল আৰু দুৱাৰ বন্ধ কৰা হ’ল!—এইবোৰৰ কোনো এটাও হেৰাব নোৱাৰি, আৰু বাহিৰত থকা কোনো এটাও ৰক্ষা পাব নোৱাৰে। এইদৰে এই মহা গোলকৰ সকলো আধ্যাত্মিক কাৰ্য শেষ হ'ল।"¹⁴

GSAM 221মিছা তত্ত্বটোৰ প্ৰবল বিৰোধী কোন আছিল?

GSAM 221.1পাদুৰী টাৰ্ণাৰে মেইনৰ পেৰিছত তেওঁৰ "আৰু দয়া নাই" মতবাদটো শিকাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু কিছু সময়ৰ বাবে সেই অঞ্চলটোত তেওঁৰ যথেষ্ট অনুগামী হৈছিল। যিহেতু এডভেন্টিষ্টসকলৰ বাহিৰৰ লোকসকলৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ দুৱাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ আছিল, তেওঁলোকে ধৰ্মবিশ্বাস স্বীকাৰ কৰক বা নকৰক, সেয়েহে বহুতে স্বাভাৱিকতে বিষয়টোৰ ওপৰত টাৰ্ণাৰৰ মতটো গ্ৰহণ কৰিছিল।

GSAM 221.2যাতে এডভেন্টিষ্ট শব্দটোৰ ভুল ধাৰণা নহয়, তাৰ বাবে আমি ইয়াৰ পিছত এই লোকসকলক প্ৰথম-দিনৰ এডভেন্টিষ্ট বুলি ক'ম; আৰু এই শ্ৰেণীৰ বহুতেই শ্ৰীযুত টাৰ্ণাৰৰ মতামত গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকে তেতিয়ালৈকে বিশ্ৰামবাৰৰ সত্য দেখা বা শুনা নাছিল, আৰু তেওঁলোকে তৃতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাও শুনা নাছিল। এইসকলৰ বিষয়েই শ্ৰীমতী হোৱাইটে তেওঁৰ এখন প্ৰকাশনত এনেদৰে কৈছে:—

GSAM 221.3"১৮৪৪ চনত প্ৰত্যাশাৰ সময় পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছতো, এডভেন্টিষ্টসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে ত্ৰাণকৰ্তাৰ আগমন অতি সন্নিকট; তেওঁলোকে ধৰিছিল যে তেওঁলোকে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সন্ধিক্ষণত উপনীত হৈছে, আৰু ঈশ্বৰৰ আগত মানুহৰ মধ্যস্থতাকাৰী হিচাপে খ্ৰীষ্টৰ কাৰ্য সমাপ্ত হৈছে। আসন্ন বিচাৰৰ সতৰ্কবাণী দিয়াৰ পিছত, তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিছিল যে জগতৰ বাবে তেওঁলোকৰ কাম শেষ হৈছে, আৰু তেওঁলোকে পাপীসকলৰ পৰিত্ৰাণৰ বাবে থকা মনৰ বোজা হেৰুৱাইছিল, আনহাতে অবিশ্বাসীসকলৰ দুঃসাহসিক, ঈশ্বৰনিন্দামূলক উপহাস তেওঁলোকৰ বাবে আন এক প্ৰমাণ যেন লাগিছিল যে ঈশ্বৰৰ আত্মাই তেওঁৰ দয়া প্ৰত্যাখ্যান কৰাসকলৰ পৰা আঁতৰি গৈছে। এই সকলোবোৰে তেওঁলোকক এই বিশ্বাসত দৃঢ় কৰি তুলিছিল যে পৰীক্ষাৰ সময় শেষ হৈছে, বা, তেওঁলোকে কোৱাৰ দৰে, 'কৃপা-দ্বাৰ বন্ধ হৈ গৈছে।' ওপৰত উল্লেখ কৰাৰ দৰে, এডভেন্টিষ্টসকল কিছু সময়ৰ বাবে এই বিশ্বাসত একত্ৰিত আছিল যে কৃপা-দ্বাৰ বন্ধ হৈ গৈছে।"¹⁵

GSAM 222.1এই উদ্ধৃতিটোত শ্ৰীমতী হোৱাইটে প্ৰথম-দিনৰ এডভেন্টিষ্টসকলে গ্ৰহণ কৰা স্থিতিটোৰ কথা কৈছে। তেওঁ যে এইটো বিশ্বাস কৰিছিল সেই কথাও ইংগিত দিয়া নাই। ওপৰত দেখুওৱাৰ দৰে, এই মতবাদটো প্ৰথমে মেইনৰ পেৰিছত জোচেফ টাৰ্ণাৰে শিকাইছিল। শ্ৰীমতী হোৱাইটে (তেতিয়া মিছ হাৰমন) ১৮৪৫ চনৰ বসন্তৰ আৰম্ভণিতে ওপৰত উল্লেখ কৰা ঠাইখনত জোচেফ টাৰ্ণাৰক লগ পাইছিল, আৰু তেওঁৰ "এডভেন্টিষ্টসকলৰ বাবে আৰু কোনো শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম নাই, আৰু পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই" বুলি ঘোষণা কৰা মতবাদ শুনিছিল, আৰু তেওঁক স্পষ্টকৈ কৈছিল যে তেওঁ "এটা মিছা মতবাদ শিকাইছে; যে পাপীসকলৰ বাবে, আৰু যিসকলে সচেতনভাৱে সত্যক প্ৰত্যাখ্যান কৰা নাই, তেওঁলোকৰ বাবেও এতিয়াও কৰুণা আছে।"

GSAM 222"দয়া-বিহীন" তত্ত্বৰ বিৰোধিতা

GSAM 222.2১৮৪৪ আৰু ১৮৪৫ চনত মেইনৰ পেৰিছত বাস কৰা জে. এন. এণ্ড্ৰিউজে, যি তাত থকা লোকসকলৰ লগতে পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই বুলি শিকোৱা জোচেফ টাৰ্ণাৰৰ কাৰ্যকলাপৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণৰূপে অৱগত আছিল, তেওঁ সেই সময়ত মিছ হাৰমনৰ এই বিষয়টোৰ ওপৰত থকা স্থিতিৰ বিষয়ে কৈছে, "দৰ্শনসমূহে তেওঁলোকক এই মতটো গ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে, ই সেইসকলক শুধৰাইছিল যিসকলে তেতিয়াও এই মতত অটল আছিল।"¹⁶

GSAM 222.3১৮৪৫ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত মিছ হাৰমনে মেইনৰ পেৰিছলৈ দ্বিতীয়বাৰ ভ্ৰমণ কৰিছিল। এই ভ্ৰমণৰ বিষয়ে মই তেতিয়া পেৰিছত বাস কৰা শ্ৰীমতী ট্ৰুছডেইলৰ পৰা উদ্ধৃতি দিম। তেওঁ কৈছে:—

GSAM 222.4"১৮৪৫ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত মেইনৰ পেৰিছত মিছ হাৰমনৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত, মই তেওঁক মোৰ এগৰাকী মৰমৰ বান্ধৱীৰ বিষয়ে সবিশেষ জনাইছিলোঁ, যাৰ দেউতাকে তেওঁক আমাৰ সভা-সমিতিত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত কৰিছিল, ফলস্বৰূপে তেওঁ পোহৰক প্ৰত্যাখ্যান কৰা নাছিল। তেওঁ হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিছিল, 'ঈশ্বৰে মোক কেতিয়াও দেখুওৱা নাই যে তেনে লোকৰ বাবে কোনো পৰিত্ৰাণ নাই। কেৱল সেইসকল লোকহে যিসকলৰ আগত সত্যৰ পোহৰ উপস্থাপন কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকে জনা-বুজি তাক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।'"¹⁷

GSAM 222.5তেওঁ ১৮৪৬ চনত মিছ হাৰমনে পেৰিছলৈ কৰা তৃতীয়টো ভ্ৰমণৰ বিষয়েও এইদৰে কৈছে:—

GSAM 222মিছা তত্ত্বৰ আন এক খণ্ডন

GSAM 222.6"উল্লেখযোগ্য আন এক ঘটনা আছিল ১৮৪৬ চনত মেইনৰ পেৰিছত দিয়া এক দৰ্শন। মিছ হাৰমনক দেখুওৱা হৈছিল যে যেতিয়া চয়তানে সৎ হৃদয়ৰ লোকসকলক তেওঁলোকৰ সম্পূৰ্ণ কৰ্তব্য কৰাত বাধা দিব নোৱাৰে, তেতিয়া সি তেওঁলোকক কৰ্তব্যৰ সীমা অতিক্ৰম কৰাবলৈ নিজৰ কৌশল প্ৰয়োগ কৰে। এগৰাকী ভাল ভনীয়ে মণ্ডলীসমূহক কৈ আছিল যে ঈশ্বৰে তেওঁলোকক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছে কাৰণ তেওঁলোকে নিজকে বচাবলৈ স্বৰ্গৰ পৰা পঠিওৱা বাৰ্তাটো প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। ভগ্নী হাৰমনক দেখুওৱা হৈছিল যে তেওঁৰ বাৰ্তাত কোনো সত্য নাছিল, কাৰণ মণ্ডলীসমূহত এনে বহু লোক আছিল যিসকলে এতিয়াও সত্য গ্ৰহণ কৰিব; যে ভাল স্বৰ্গদূতসকলে সেই মণ্ডলীসমূহত আত্মাৰ বাবে এতিয়াও কাম কৰিবলৈ যাব, আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তেনে কৰিব, তেওঁলোকে [স্বৰ্গদূতসকলে] এই ভগ্নীজনীক তেওঁৰ বাৰ্তাৰ সৈতে [অৰ্থাৎ তেওঁৰ 'দয়া-বিহীন' বাৰ্তা] দুৱাৰৰ বাহিৰত এৰি থৈ যাব।"¹⁸

GSAM 223কোনো বিৰোধাভাস নাই

GSAM 223.1যিহেতু এনে কিছুমান লোক আছে যিসকলে এইটো প্ৰমাণ কৰিবলৈ অতিশয় উৎসাহী যে শ্ৰীমতী হোৱাইটে এবাৰ "পাপীৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই" বুলি মতবাদ শিকাইছিল, কিন্তু এতিয়া তেওঁ তাৰ বিপৰীতটো শিকায়, সেয়েহে মই ১৮৪৫ চনৰ পৰা তেওঁৰ কামৰ সৈতে পৰিচিত লোকসকলৰ পৰা পাপীসকলৰ ধৰ্মান্তৰৰ বাবে তেওঁৰ পৰিশ্ৰম সম্পৰ্কে সাক্ষ্য-পত্ৰসমূহ উপস্থাপন কৰিম। তলত নিউয়ৰ্ক ৰাজ্যৰ মেডিচন কাউণ্টিৰ ব্ৰুকফিল্ডৰ আইৰা এবিৰ এক বিবৃতি দিয়া হ'ল:—

GSAM 223.2"১৮৪৬ চনৰ পৰা ১৮৫০ চনৰ ভিতৰত, ভাই আৰু ভনী হোৱাইট আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল, আৰু তেওঁলোক শিশুসকলৰ বাবে আৰু যিসকলে সত্যক অস্বীকাৰ কৰা নাছিল, তেওঁলোকৰ বাবে অতি উৎসাহী আছিল। তেওঁলোকে মন-পালটন নোহোৱা আত্মাসমূহৰ বাবে পৰিশ্ৰম কৰিছিল, আৰু মোৰ কেতিয়াও মনত নপৰে যে মই ভনী হোৱাইটক কওঁতে শুনিছোঁ যে পশ্চাদপসৰণকাৰীসকল আৰু যিসকলে সত্যক অস্বীকাৰ কৰা নাছিল, তেওঁলোকৰ কোনো আশা নাই।"¹⁹

GSAM 223প্ৰথম-দিনৰ এডভেন্টিষ্ট সাক্ষ্য

GSAM 223.3নিউ ইংলেণ্ডৰ প্ৰথম-দিনৰ এডভেন্টিষ্টসকলে চৰম বন্ধ দুৱাৰ মতবাদৰ বিষয়ে কি জানে, সেই বিষয়ে তলৰ চিঠিখন সাক্ষ্য হওক:—

GSAM 223.4"১৮৯১ চনৰ ৫ আগষ্টৰ পৰা ৯ আগষ্টলৈ, মই প্ৰায় ৩০,০০০ বাসিন্দাৰ চহৰ ব্ৰুকষ্টনত পাদুৰী মাইলছ গ্ৰাণ্টৰ সৈতে এক তৰ্কসভা অনুষ্ঠিত কৰিছিলোঁ। তৰ্কসভাখন এখন ডাঙৰ তম্বুত অনুষ্ঠিত হৈছিল, আৰু ইয়াৰ সভাপতিত্ব কৰিছিল চহৰ পৰিষদৰ প্ৰাক্তন সভাপতি শ্ৰীযুত জন বাৰ্বাৰে। এই চহৰখন বষ্টনৰ পৰা প্ৰায় বিশ মাইল দূৰত অৱস্থিত। বিতৰ্কটো বিশ্ৰামবাৰৰ প্ৰশ্নক লৈ আছিল, কিন্তু শ্ৰীযুত গ্ৰাণ্টে এই কামত ভগ্নী হোৱাইটৰ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়টোক বিতৰ্কলৈ টানি আনিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁ অভিযোগ কৰিছিল যে 'বহু আগতে, ১৮৪৪ চনত তেওঁক দেখুওৱা হৈছিল যে পৰীক্ষাৰ সময়সীমা পাৰ হৈ গৈছে, আৰু পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই।'"

GSAM 224.1"উত্তৰত মই তেওঁক ক'লোঁ যে, আমি তেওঁলোকৰ পৰা পৃথক হোৱাৰ আগতে, প্ৰথম-দিনৰ এডভেন্টিষ্টসকলে, তেওঁলোকৰ প্ৰায় সকলোৱে, এক সময়ত সেই স্থিতি লৈছিল। আৰু শ্ৰীমতী হোৱাইটে সেই স্থিতিক সমৰ্থন কৰাৰ পৰিৱৰ্তে, তেওঁক দেখুওৱা প্ৰথম কথাবোৰৰ ভিতৰত এটা আছিল যে সেই স্থিতিটো 'মিছা' আছিল, আৰু পাপীসকলৰ বাবে এতিয়াও কৰুণা আছে। মই ক'লোঁ, 'এইটো সঁচা, আৰু পাদুৰী গ্ৰাণ্টেও জানে যে এইটো সঁচা।' মই এই কথা কোৱাৰ লগে লগে মোৰ সন্মুখত থকা বহুতো প্ৰথম-দিনৰ এডভেন্টিষ্ট লোকে [সেই শ্ৰেণীটোৱে ডাঙৰ তম্বুটোৰ এক বৃহৎ অংশ গঠন কৰিছিল] মূৰ জোকাৰি সেই কথাষাৰত দৃঢ় আৰু ইতিবাচকভাৱে সন্মতি প্ৰকাশ কৰিলে। এইটো ক'লেই যথেষ্ট হ'ব যে সেই তৰ্কত পাদুৰী গ্ৰাণ্টে সেই বিষয়টোৰ পুনৰ উল্লেখ নকৰিলে।" স্বাক্ষৰ "জিঅ' ই. ফাইফিল্ড, চাউথ লংকেষ্টাৰ, মেছ., ৬ ডিচেম্বৰ, ১৮৯৫।"

GSAM 224মিছেস হোৱাইট পাপীসকলৰ পৰিত্ৰাণৰ বাবে সদায় চেষ্টাশীল

GSAM 224.3১৮৪৪ চনৰ পৰা বৰ্তমান সময়লৈকে শ্ৰীমতী হোৱাইটে পাপীসকলৰ মন পৰিৱৰ্তনৰ বাবে যে কাম কৰি আহিছে, সেয়া এই তথ্যসমূহে আৰু অধিক প্ৰমাণ কৰে: তেওঁ আৰু পাদুৰী হোৱাইটে ১৮৪৮ চনৰ ২০ এপ্ৰিলৰ পৰা কানেকটিকাটৰ ৰকি হিলত থকা আলবাৰ্ট বেলডেনৰ ঘৰত এখন সভা অনুষ্ঠিত কৰিছিল। এই সভাত জগতৰ কিছুমান লোকৰ বাবে প্ৰচেষ্টা চলোৱা হৈছিল। পাদুৰী হোৱাইট আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে তেনে আত্মাসমূহৰ প্ৰতি বিশেষ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল। এই বিষয়ত আমি এই শ্ৰেণীৰ এজন ব্যক্তিৰ সাক্ষ্য দিম, যিজনে পাদুৰী হোৱাইটৰ হাতত বাপ্তিস্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। জন ৱাই. উইলকক্সে, ২২ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯১ তাৰিখে কেনচিংটন, কানেকটিকাটৰ পৰা লিখিছে:—

GSAM 224.4"মোক সেই সময়ত সত্যৰ পথলৈ অনা হৈছিল, যেতিয়া কানেকটিকাটৰ ৰকি হিলত থকা ভাতৃ এ. বেলডেনৰ ঘৰৰ আধৰুৱা কোঠাত সভা অনুষ্ঠিত হৈছিল। ভাতৃ আৰু ভগ্নী হোৱাইটৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলতেই মই বৰ্তমান সত্যৰ পোহৰ লাভ কৰিছিলোঁ। তাৰ কিছুদিন পিছতেই ভাই হোৱাইটৰ দ্বাৰা মোৰ বাপ্তিস্ম হৈছিল। তেওঁলোকৰ পৰা উৎসাহ আৰু শক্তি নোপোৱা হ'লে মই যে প্ৰভুৰ দ্বাৰা গ্ৰহণযোগ্য বুলি ভাবিব বা অনুভৱ কৰিবলৈ কেতিয়াবা সাহস কৰিলোহেঁতেন, সেয়া নাজানো। তেওঁলোকে মোৰ বাবে গভীৰভাৱে আগ্ৰহী আছিল, আৰু মোক সহায় কৰিবলৈ পৰিশ্ৰম কৰিছিল।"

GSAM 225.1পাদুৰী হোৱাইটে মেইনৰ টপশামৰ ষ্টকব্ৰিজ হাউলেণ্ডলৈ লিখা এখন পত্ৰত সেই সভাখনৰ বিষয়ে কৈছিল, "ভাতৃ বেটছে আজ্ঞাসমূহক অতি স্পষ্ট ৰূপত উপস্থাপন কৰিছিল, আৰু অতি শক্তিশালী সাক্ষ্যৰ দ্বাৰা সেইবোৰৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত জোৰ দিছিল। এই বাক্যই ইতিমধ্যে সত্যত থকাসকলক স্থিৰ কৰাত আৰু যিসকলে সম্পূৰ্ণৰূপে সিদ্ধান্ত লোৱা নাছিল তেওঁলোকক জাগ্ৰত কৰাত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।"

GSAM 225অছৱেগো, এন.ৱাই.-ত পাপীসকলৰ বাবে পৰিশ্ৰম।

GSAM 225.2১৮৪৯ চনত পাদুৰী জেমছ হোৱাইট আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে অছৱেগো, এন.ৱাই.ত পৰিশ্ৰম কৰিছিল। সেই সভাসমূহত হিৰাম পেচ আৰু মিছ বেনছন, যিসকল বিবাহৰ বাবে বাগদানবদ্ধ আছিল, তেওঁলোকে ঈশ্বৰ আৰু বৰ্তমানৰ সত্যত ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল।

GSAM 225.3১৮৫০ চনৰ মাৰ্চ মাহত অছৱেগোত পুনৰ সভা অনুষ্ঠিত হৈছিল। এপ্ৰিল মাহৰ Present Truthত, পাদুৰী হোৱাইটে সেই সভা সমূহৰ বিষয়ে কৈছিল:

GSAM 225.3"এই চহৰখনত অৱশিষ্টসকলৰ সন্তানসকলৰ মাজত এতিয়া এক অতি আকৰ্ষণীয় কাৰ্য চলি আছে। যোৱা দুটা বিশ্ৰামবাৰৰ আমাৰ সভাসমূহৰ মূল বিষয় আছিল তেওঁলোকৰ পৰিত্ৰাণ, আৰু ঈশ্বৰে আমাক আশ্চৰ্যজনকভাৱে আশীৰ্ব্বাদ দিছে। সত্যই আমাৰ লগতে আমাৰ সন্তানসকলৰ ওপৰতো ভাল প্ৰভাৱ পেলাইছে। যোৱা প্ৰথম দিনটোৰ পিছৰ সন্ধিয়া, তেওঁলোকৰ বিশেষ লাভৰ বাবে আমি এখন সভা অনুষ্ঠিত কৰিছিলোঁ, আৰু প্ৰভুৰ আত্মা আমাৰ মাজত ঢালি দিয়া হৈছিল। শিশুসকলে সকলোৱে প্ৰভুৰ ওচৰত মূৰ নমাইছিল, আৰু তেওঁলোকে আজ্ঞাসমূহ, বিশেষকৈ পঞ্চমটো, পালন কৰাৰ গুৰুত্ব আৰু যীচু খ্ৰীষ্টৰ যোগেদি পৰিত্ৰাণ বিচৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰা যেন লাগিছিল। মই জীৱনত দেখা সভাসমূহৰ ভিতৰত এইখন অন্যতম আকৰ্ষণীয় সভা আছিল।"

GSAM 225.4১৮৪৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহৰ Present Truthত পাদুৰী হোৱাইটে ধৰ্মান্তৰিত আৰু বাপ্তিস্ম লোৱা কেইবাজনো লোকৰ এক বিৱৰণ প্ৰকাশ কৰিছিল; আৰু ১৮৫০ চনত এই পত্ৰিকাখনৰ শেষৰ সংখ্যাটোত ৱেইটছফিল্ড, ভিটি.-ত অনুষ্ঠিত এখন সভাৰ বিৱৰণ আৰু হিমেন চাৰ্চিলৰ উপস্থিতিৰ কথা উল্লেখ আছে, যিজন তেতিয়াহে জগতৰ পৰা ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল। প্ৰবন্ধটোত তেওঁক "ভাতৃ" বুলি কোৱা হৈছে। যদি পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাছিল, তেন্তে সেয়া কেনেকৈ সম্ভৱ হ'লহেঁতেন?

GSAM 226একৈশজন সাক্ষীৰ সাক্ষ্য

GSAM 226.1এই সম্পৰ্কত আমি ১৮৮৮ চনত একৈশজন ব্যক্তিৰ দ্বাৰা স্বাক্ষৰিত এক সাক্ষ্যপত্ৰ আগবঢ়াইছোঁ, যাৰ প্ৰত্যেকেই ১৮৪৪ চনত আগমন আন্দোলনত অংশ লৈছিল আৰু তৃতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাৰ উত্থানৰ বিষয়ে অৱগত আছিল। সকলোৱে ১৮৫১ চনৰ আগতেই এই বাৰ্তাৰ সৈতে জড়িত আছিল, যাৰ ভিতৰত বেছিভাগেই বাৰ্তাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই প্ৰায় সপ্তম-দিনৰ এডভেন্টিষ্টসকলৰ সৈতে জড়িত আছিল:—

GSAM 226.2"আমি, নিম্নস্বাক্ষৰকাৰীসকলে, ১৮৪৪ চনত নিৰ্ধাৰিত সময় পাৰ হৈ যোৱাৰ সময়ত আগমন আন্দোলনৰ সৈতে ভালদৰে পৰিচিত আছিলোঁ, আৰু ১৮৫০ চনৰ ভিতৰতে তৃতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাৰ সত্যতাক আকোঁৱালি লৈছিলোঁ, এই দ্বাৰা আমি আনন্দেৰে তলত দিয়া বিবৃতিটোত আমাৰ নাম স্বাক্ষৰ কৰিছোঁ, যিটো তৃতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাৰ বিশ্বাসীসকলে বাৰ্তাটোৰ আৰম্ভণিৰ পৰা উক্ত অন্তিম তাৰিখলৈকে আৰু তাৰ পিছতো পালন কৰা বন্ধ দুৱাৰ মতবাদ সম্পৰ্কে।

GSAM 226.3"তেওঁলোকে প্ৰকাশিত বাক্য ৩:৭, ৮ আৰু অন্যান্য শাস্ত্ৰৰ সৈতে সংগতি ৰাখি বিশ্বাস কৰিছিল যে দানিয়েল ৮:১৪-ৰ ২৩০০ দিনৰ শেষত, খ্ৰীষ্টই স্বৰ্গীয় পবিত্ৰ স্থানৰ প্ৰথম কোঠাত তেওঁৰ কাৰ্য সমাপ্ত কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ সেৱাকাৰ্য অতি পবিত্ৰ স্থানলৈ সলনি কৰিছিল, আৰু বিচাৰৰ কাৰ্যত প্ৰৱেশ কৰিছিল, এই ক্ষেত্ৰত পৰিত্ৰাণৰ পৰিকল্পনাৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক সলনি কৰিছিল। ইয়াত এখন দুৱাৰ খোলা হৈছিল আৰু এখন দুৱাৰ বন্ধ কৰা হৈছিল।

GSAM 226.4"তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে যিসকলৰ প্ৰথম স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাৰ ওপৰত স্পষ্ট পোহৰ আছিল, আৰু যিসকলে ইয়াৰ বিৰুদ্ধে ঘূৰি গৈছিল, তীব্ৰভাৱে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, তেওঁলোক ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা প্ৰত্যাখ্যাত হৈছিল। কিন্তু তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰা নাছিল যে যিসকলৰ ওচৰত পোহৰ নাছিল বা যিসকল ১৮৪৪ চনৰ আগতে দায়িত্ববোধৰ বয়সত উপনীত হোৱা নাছিল, যদি তেওঁলোকে সৎ হৃদয়েৰে ঈশ্বৰক বিচাৰে, তেন্তে তেওঁলোকক প্ৰত্যাখ্যান কৰা হ'ব।

GSAM 226.5"যদিও তেওঁলোকে উইলিয়াম মিলাৰ আৰু সময় পাৰ হোৱাৰ ঠিক পিছতে অধিকাংশ এডভেন্টিষ্টৰ সৈতে বিশ্বাস কৰিছিল যে পৃথিৱীৰ বাবে তেওঁলোকৰ কাম শেষ হৈছে, আৰু প্ৰভু অতি সোনকালে আহিব, তথাপিও পবিত্ৰ স্থানৰ ওপৰত পোহৰ আৰু তৃতীয় বাৰ্তাই তেওঁলোকৰ হতাশাক ব্যাখ্যা কৰাৰ পিছত, তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰা নাছিল যে পোহৰক অস্বীকাৰ কৰাসকলৰ বাহিৰে আন কাৰো বাবে দয়া শেষ হৈ গৈছে।"

GSAM 227.1স্বাক্ষৰিত, "জে. বি. ছুইট, চাউথ ছাগিনাও, মিচ.; ছেমুৱেল মাৰ্টিন, ৱেষ্ট ৰিংজ, এন. এইচ.; আইৰা এবি, নৰ্থ ব্ৰুকফিল্ড, এন.ৱাই.; শ্ৰীমতী আৰ. বি. এবি, নৰ্থ ব্ৰুকফিল্ড, এন.ৱাই.; শ্ৰীমতী ডায়েনা এবি, নৰ্থ ব্ৰুকফিল্ড, এন.ৱাই.; শ্ৰীমতী এল. বি. এবি, নৰ্থ ব্ৰুকফিল্ড, এন.ৱাই.; হিমেন এছ. গাৰ্নি, মেম্ফিছ, মিচ.; এন ই. গাৰ্নি, মেম্ফিছ, মিচ.; উইলিয়াম গিফৰ্ড, মেম্ফিছ, মিচ.; শ্ৰীমতী মেৰী এছ. চেজ, বেটল ক্ৰিক, মিচ.; এছ. এম. হাউলেণ্ড, বেটল ক্ৰিক, মিচ.; শ্ৰীমতী এফ. এইচ. লান্ট, বেটল ক্ৰিক, মিচ.; শ্ৰীমতী মেলোৰা এ. এছলী, বেটল ক্ৰিক, মিচ.; শ্ৰীমতী কেৰ'লিন এ. ডজ, বেটল ক্ৰিক, মিচ.; শ্ৰীমতী ছাৰা বি. হুইপল, বেটল ক্ৰিক, মিচ.; শ্ৰীমতী উৰিয়া স্মিথ, বেটল ক্ৰিক, মিচ.; শ্ৰীমতী পলিণা আৰ. হেলিগাছ, মলিন, কান.; আৰ. জি. লকউড, ছেইণ্ট হেলেনা, কেল.; শ্ৰীমতী আৰ. জি. লকউড, ছেইণ্ট হেলেনা, কেল.; ৰুবেণ লাভলেণ্ড, নৰ্থ হাইড পাৰ্ক, ভিটি.; শ্ৰীমতী বেলিন্দা লাভলেণ্ড, নৰ্থ হাইড পাৰ্ক, ভিটি।"

GSAM 227এক দৰ্শনৰ ভুল ব্যাখ্যা

GSAM 227.2২৪ মাৰ্চ, ১৮৪৯ চনত মেইনৰ টপশামত শ্ৰীমতী হোৱাইটক দিয়া এক দৰ্শনক এনেদৰে ব্যাখ্যা কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰা হৈছে যেন ই এই ভুল মতবাদটো—পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই—শিকাইছে। এই দৃশ্যটো ঠিক তেতিয়াই আগবঢ়োৱা হৈছিল যেতিয়া "ৰচেষ্টাৰ নকিন্স" (স্পিৰিচুৱেলিজম) প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল। মিছেস হোৱাইটে দেখিছিল যে ৰহস্যময় চিহ্ন আৰু আশ্চৰ্য আৰু ভণ্ড সংস্কাৰসমূহ বাঢ়ি যাব আৰু বিয়পি পৰিব। এই সংস্কাৰবোৰ ভুলৰ পৰা সত্যলৈ হোৱা সংস্কাৰ নাছিল (তেওঁ কোৱা নাছিল যে তেনে সংস্কাৰ কেতিয়াও নহ'ব, কিন্তু তেওঁক দেখুওৱা ধৰণৰ সংস্কাৰ, য'ত মানৱীয় প্ৰভাৱ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, সেইবোৰ তেনেকুৱাই আছিল), বৰঞ্চ বেয়াৰ পৰা অধিক বেয়ালৈহে আছিল; কাৰণ যিসকলে হৃদয়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ কথা কৈছিল, তেওঁলোকে কেৱল নিজৰ ওপৰত এক ধৰ্মীয় সাজ-পোছাকহে পিন্ধিছিল যিয়ে এক দুষ্ট হৃদয়ৰ অধৰ্মক ঢাকি ৰাখিছিল। কিছুমানে সঁচাকৈয়ে ধৰ্মান্তৰিত হোৱা যেন লাগিছিল, যাৰ ফলত তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ লোকসকলক প্ৰতাৰণা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল; কিন্তু যদি তেওঁলোকৰ হৃদয়বোৰ দেখা গ'লহেঁতেন, তেন্তে সেইবোৰ আগৰ দৰেই ক'লা যেন লাগিলহেঁতেন।

GSAM 227.3তেতিয়া তেওঁ ক'লে: "মোৰ লগত থকা স্বৰ্গদূতজনে মোক পাপীসকলৰ বাবে আগৰ দৰে আত্মাৰ যন্ত্ৰণা চাবলৈ ক'লে। মই চালোঁ, কিন্তু দেখা নাপালোঁ; কাৰণ তেওঁলোকৰ পৰিত্ৰাণৰ সময় পাৰ হৈ গ'ল।"²⁰

GSAM 228.1এই দাবী কৰা হৈছে যে এই দৰ্শনে শিক্ষা দিছিল যে পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই, কিন্তু আমি সোধোঁ, সেয়া কেনেকৈ হ'ব পাৰে, যেতিয়া তেওঁ ১৮৪৫ চনৰ বসন্তকালত জোচেফ টাৰ্ণাৰে প্ৰথমবাৰ এই মতবাদটো শিকোৱাৰ পৰাই ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, আৰু গোটেই সময়ছোৱাত পাপীসকলৰ ধৰ্মান্তৰ আৰু পৰিত্ৰাণৰ বাবে আন্তৰিকভাৱে পৰিশ্ৰম কৰিছিল?

GSAM 228.2১৮৫৪ চনত প্ৰকাশিত Supplement to Experience and Viewsত শ্ৰীমতী হোৱাইটে কৈছে, "উল্লেখ কৰা 'মিছা সংস্কাৰসমূহ' এতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে দেখা পোৱা নাযায়। এই দৃশ্যটো বিশেষকৈ সেইসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত যিসকলে আগমনবাদৰ শিক্ষাৰ পোহৰ শুনিও তাক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছে। তেওঁলোকক প্ৰবল ভ্ৰমৰ হাতত গত কৰা হৈছে। এনে লোকৰ আগৰ দৰে 'পাপীৰ বাবে আত্মাৰ যন্ত্ৰণা' নহ'ব।"²¹

GSAM 228.3বিৰোধীসকলে দাবী কৰে যে শ্ৰীমতী হোৱাইটে এই দৰ্শনত কি দেখিছিল সেই বিষয়ে তেওঁ নিজে জনাতকৈ তেওঁলোকে বেছিকৈ জানে। আহক, তেওঁলোকৰ ভাষ্য অনুসৰি ইয়াক এক মুহূৰ্তৰ বাবে পৰীক্ষা কৰোঁ; অৰ্থাৎ, তেওঁ ধৰ্মজাগৰণৰ প্ৰচাৰকসকলৰ পৰিৱৰ্তে পাপীসকলৰ অৱস্থা চাইছিল। সেয়েহে তেওঁ পাপীসকলক "পাপীৰ বাবে আত্মাৰ যন্ত্ৰণা" বিচাৰিবলৈ চাইছিল, কিন্তু সেয়া দেখা নাপালে। কেৱল পাপীক চাইয়েই কোনে পাপীৰ বাবে আত্মাৰ যন্ত্ৰণা বিচাৰি পাইছে? কিন্তু, আমি সুধিব খোজোঁ, ওপৰৰ সাক্ষ্যত উল্লেখ কৰা সেই লোকসকলৰ বিষয়ে কি ক'ব, যিসকলে কেৱল মানৱীয় প্ৰভাৱ আৰু মেছমেৰিছমেৰে ধৰ্মান্তৰিত কৰিছিল, আৰু ইয়াক ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ কাৰ্য বুলি কৈছিল? এই বিৰোধীসকল, যিসকলে শ্ৰীমতী হোৱাইটে চৰম "বন্ধ দুৱাৰ" তত্ত্ব শিকাইছিল বুলি দেখুৱাবলৈ ইমান আগ্ৰহী আছিল, তেওঁলোকে এই ধৰ্মজাগৰণৰ প্ৰচাৰকসকল যে পবিত্ৰ লোক আছিল আৰু তেওঁলোকে প্ৰকৃত ধৰ্মান্তৰিত লোক লাভ কৰিছিল, এই কথা স্বীকাৰ কৰিবলৈ সাজুনে?

GSAM 228.4প্ৰতিটো অকপট মনৰ বাবে এইটো স্পষ্ট যে এই প্ৰসংগত সম্বোধন কৰা লোকসকল আছিল সেইসকল, যিসকলে এই আত্মিক যন্ত্ৰণাৰ কথা দাবী কৰিছিল, কিন্তু তেওঁলোকে পোহৰ আৰু সত্যক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল, আৰু ধৰ্মান্তৰিত লোক লাভ কৰিবলৈ মেছমেৰিছম ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এনে লোকৰ পাপীসকলৰ বাবে প্ৰকৃত আত্মিক যন্ত্ৰণা থাকিব নোৱাৰে, যেতিয়া তেওঁলোক নিজেই ধ্বংসৰ অধীন আছিল; কাৰণ "তেওঁলোকৰ [তেওঁলোকৰ নিজৰ] পৰিত্ৰাণৰ সময় পাৰ হৈ গৈছে।"

GSAM 229.1১৮৪৯ চনৰ ২৪ মাৰ্চৰ শ্ৰীমতী হোৱাইটৰ দৰ্শনৰ পৰা কিছুমান লোকে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ'বলৈ চেষ্টা কৰিছে যে ইয়াৰ দ্বাৰা পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই বুলি শিকোৱা হৈছিল; কিন্তু আমি ইতিমধ্যে দেখুৱাইছোঁ যে ১৮৪৫ চনত, মেইনৰ পেৰিছত, তেওঁ শিকাইছিল যে যিসকলে জ্ঞাতসাৰে আৰু বুজি পাই পোহৰ আৰু সত্যক প্ৰত্যাখ্যান কৰা নাছিল, তেওঁলোকৰ বাবে কৰুণা আছিল। ১৮৪৬ চনত একে ঠাইতে দিয়া এক দৰ্শনত দেখুওৱা হৈছিল যে প্ৰভুৰ "এনে লোক গীৰ্জাসমূহত আছিল যিসকলে সত্যক প্ৰত্যাখ্যান কৰা নাছিল।" যিসকল ব্যক্তিয়ে বেলেগ ধৰণে ভাবিছিল, তেওঁলোকক এক তিৰস্কাৰ দিয়া হৈছিল, য'ত কোৱা হৈছিল যে ঈশ্বৰৰ স্বৰ্গদূতসকলে এতিয়াও তেনে লোকসকলৰ বাবে কাম কৰিব, আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে কাম কৰিব, তেতিয়া যিসকলে তেওঁলোকক নিন্দা কৰিছিল, তেওঁলোক বাহিৰত থাকি যাব।

GSAM 229.2পুনৰ, ১৮৪৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহত, পাদুৰী হোৱাইট আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে কানেকটিকাটৰ ৰকি হিলত পাপীসকলৰ ধৰ্মান্তৰৰ বাবে পৰিশ্ৰম কৰি আছিল। এই সকলোবোৰে এইটো প্ৰমাণ কৰে যে ২৪ মাৰ্চ, ১৮৪৯ চনৰ দৰ্শনটো ১৮৪৬ চনত মেইনৰ পেৰিছত দিয়া দৰ্শনটোৰ সৈতে, আৰু ১৮৪৮ চনৰ এপ্ৰিলত ঈশ্বৰৰ এই সেৱকসকলে অৱলম্বন কৰা পথৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ।

GSAM 229ধৰ্মজাগৰণৰ এজন ভণ্ড প্ৰচাৰকৰ পৰাজয়

GSAM 229.3এই দৰ্শনটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮৪৯ চনত কানেকটিকাটত প্ৰকাশিত হৈছিল। এজন পৰিচাৰকে তাত ধৰ্মান্তৰিত লোক লাভ কৰিবলৈ অতিশয় উৎসাহেৰে কাম কৰি আছিল, আনকি তেওঁ বেলেগ বেলেগ ভাষাৰে কথা কোৱাৰ আত্মিক দান থকা বুলিও দাবী কৰিছিল। তেওঁ ৰকি হিলৰ বিশ্ৰামবাৰ-পালনকাৰীসকলৰ সৰু দলটোৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁলোকৰ এজনক তেওঁ "প্ৰভুৰ এজন মৰমৰ সাধু" বুলি অভিহিত কৰিছিল। তেওঁৰ উপস্থিতিত শ্ৰীমতী হোৱাইটে এটা দৰ্শন লাভ কৰিছিল য'ত তেওঁৰ কামৰ প্ৰতাৰণামূলক স্বভাৱ আৰু তেওঁৰ "মৰমৰ সাধু"গৰাকীয়ে সপ্তম আজ্ঞাৰ সৈতে সংগতিহীন এক পথ অৱলম্বন কৰিছিল বুলি দেখুওৱা হৈছিল। এই মহিলা "সাধু"গৰাকীয়ে অভিযোগটো অস্বীকাৰ কৰিছিল, আৰু পৰিচাৰকজনে তেওঁক কোৱা "প্ৰভুৰ দুখীয়া সাধু"গৰাকীৰ বাবে সহানুভূতি লাভ কৰিবলৈ এক শক্তিশালী যুক্তি আগবঢ়াইছিল। তাৰ পিছৰ ৰাতি, এই যুৱতীগৰাকী কলেৰা মৰ্বাছত আক্ৰান্ত হ'ল, আৰু তেওঁ ভাবিছিল যে তেওঁৰ মৃত্যু হ'বলৈ গৈ আছে। তেওঁ শ্ৰীমতী হোৱাইটক মাতি পঠালে, আৰু স্বীকাৰ কৰিলে যে তেওঁৰ বিষয়ে যি দেখুওৱা হৈছিল সেয়া সঁচা আছিল; তেওঁ শ্ৰীমতী হোৱাইটে কোৱা কথাবোৰৰ বাবেই দোষী আছিল। এইদৰে এই ভণ্ড কৰ্মচাৰীজনে সেই দলটোক প্ৰতাৰণা কৰাত বিফল হ'ল, আৰু তেওঁৰ কামৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ উন্মোচিত হ'ল, যাৰ ফলত সেই ঠাইত তেওঁৰ প্ৰচেষ্টা হঠাতে বন্ধ হৈ গ'ল।

GSAM 230অছৱেগো, এন.ৱাই.-ৰ ধৰ্মজাগৰণৰ আন এজন ভণ্ড প্ৰচাৰক

GSAM 230.1ওপৰৰ সাক্ষ্যত উল্লেখ কৰা নীতিটোৰ এক অতিৰিক্ত উদাহৰণ হিচাপে, আৰু ১৮৪৯-৫০ চনত পাদুৰী হোৱাইট আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে পাপীসকলৰ মন পৰিৱৰ্তনৰ বাবে কেনেদৰে এতিয়াও পৰিশ্ৰম কৰিছিল সেয়া দেখুৱাবলৈ, আমি নিম্নলিখিত তথ্যসমূহ দিছোঁ, যিবোৰ মোক নিউয়ৰ্ক ৰাজ্যৰ অছৱেগোৰ মণ্ডলীৰ প্ৰাৰম্ভিক সদস্যসকলৰ মাজৰ এলিয়াছ গুডউইন আৰু আনসকলে কৈছিল:—

GSAM 230.2তেতিয়া (১৮৪৯) সেই ঠাইত হিৰাম পেচ নামৰ এজন ডেকা মানুহ বাস কৰিছিল। এগৰাকী যুৱতীৰ সৈতে তেওঁৰ বাগদান হৈছিল আৰু তাৰ কিছু দিনৰ পিছতে তেওঁৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোক অনা-খ্ৰীষ্টান আছিল, কিন্তু তেওঁলোকে পাদুৰী হোৱাইট আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে অনুষ্ঠিত কৰা সভা-সমিতিত উপস্থিত আছিল আৰু খ্ৰীষ্টান হ'বলৈ প্ৰায় পতিয়ন গৈছিল। এই সময়ত অছৱেগোৰ এখন মণ্ডলীত এক ধৰ্মজাগৰণ আৰম্ভ হৈছিল, যিটো পৰিচাৰকৰ দ্বাৰা নহয়, বৰঞ্চ এজন বিশিষ্ট সাধাৰণ সদস্য, যি জিলাৰ পুঁজিৰ কোষাধ্যক্ষ আছিল, তেওঁৰ দ্বাৰা আৰম্ভ হৈছিল। এই মানুহজন অতি উৎসাহী যেন লাগিছিল, আৰু তেওঁ পাপীসকলৰ বাবে এক গভীৰ উদ্বেগৰ কথা কৈছিল। তেওঁ অবিশ্বাসীসকলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰি হাত মোহাৰিছিল, তেওঁলোকৰ ধ্বংস হোৱা অৱস্থাৰ বাবে তেওঁ গভীৰভাৱে পীড়িত যেন লাগিছিল।

GSAM 230.3শ্ৰীযুত পেচ আৰু তেওঁৰ বাগদত্তা এই ধৰ্মজাগৰণ সভাসমূহলৈ গৈছিল, আৰু কি সিদ্ধান্ত ল'ব সেই বিষয়ে তেওঁলোক দ্বিধাগ্ৰস্ত আছিল। এদিন তেওঁলোক উপস্থিত আছিল যেতিয়া শ্ৰীমতী হোৱাইটে এটা দৰ্শন পাইছিল, য'ত তেওঁক হোচেয়া ৫:৬, ৭ পদৰ ফালে আঙুলিয়াই দেখুওৱা হৈছিল, য'ত লিখা আছে, "নিজৰ মেৰ-ছাগ আৰু গৰুৰ জাকবোৰক লৈ তেওঁলোকে যিহোৱাক বিচাৰি যাব, কিন্তু তেওঁলোকে তেওঁক নাপাব; কাৰণ তেওঁলোকৰ ওচৰৰ পৰা যিহোৱাই নিজক আঁতৰাই নিলে। তেওঁলোকে যিহোৱাৰ সৈতে বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলে, তেওঁলোকে জাৰজ সন্তানবোৰক জন্ম দিলে। এতিয়া এক মাহে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ অংশৰ সৈতে গ্ৰাস কৰিব।" তেওঁক দেখুওৱা হৈছিল যে এই ধৰ্মজাগৰণ পৰিচালনা কৰাসকল ঈশ্বৰৰ সৈতে শুদ্ধ নাছিল, আৰু তেওঁলোকৰ পাপীসকলৰ বাবে প্ৰকৃত আত্মিক দুখ নাছিল।

GSAM 231বিফলতাৰ এক ভাববাণী

GSAM 231.1তাৰ পিছত তেওঁ শ্ৰীযুত পেচক ক'লে, "মোক আপোনাক ক'বলৈ কোৱা হৈছে যে এই ক্ষেত্ৰত শাস্ত্ৰৰ বাণী আক্ষৰিক অৰ্থত পূৰণ হ'ব। এমাহ অপেক্ষা কৰক, আৰু এই ধৰ্মজাগৰণত জড়িত লোকসকলৰ চৰিত্ৰ, আৰু যিসকলে পাপীসকলৰ বাবে এনে এক গভীৰ উদ্বেগৰ কথা দাবী কৰে, তেওঁলোকৰ বিষয়ে আপুনি নিজেই জানিব পাৰিব।" শ্ৰীযুত পেচে ক'লে, "মই অপেক্ষা কৰিম।"

GSAM 231.2এই দৰ্শন দিয়াৰ চৈধ্য দিনৰ ভিতৰতে, পাপীসকলৰ বাবে আত্মাৰ এনে দুখৰ দাবী কৰা উক্ত কোষাধ্যক্ষজনৰ ভাওনা কৰা যন্ত্ৰণাত পেটৰ এডাল ৰক্তনলী ফাটি যায়, আৰু তেজ ওলাই গৈ তেওঁক বিছনাত শুৱাই দিবলগীয়া হয়। কোষাধ্যক্ষৰ কাৰ্যালয়ৰ বিষয়সমূহ জিলাখনৰ শ্বেৰীফে চম্ভালিবলগীয়া হ'ল, যিজনে এজন কন্ষ্টেবলৰ সৈতে কোষাধ্যক্ষৰ হিচাপৰ কিতাপত উল্লেখ থকা ধনৰ পৰিমাণটো চালে, আৰু তাৰ পিছত ব্যৱসায়টোৰ দায়িত্ব লোৱাৰ বাবে প্ৰস্তুতি হিচাপে টকাখিনি গণনা কৰিবলৈ ল'লে, তেতিয়াই দেখা গ'ল যে টকাৰ পৰিমাণত ঠিক $১,০০০ ডলাৰৰ ঘাটি আছিল।

GSAM 231.3শ্বেৰিফ আৰু কন্ষ্টেবলৰ বাবে এইটো অবিশ্বাস্য যেন লাগিছিল যে ধৰ্মজাগৰণৰ বাবে ইমান উৎসাহী এজন মানুহে টকাখিনি লোৱাৰ দৰে অপৰাধ কৰিব পাৰে। তেওঁলোকে ভাবিছিল যে তেওঁ হয়তো টকাখিনি খৰচ কৰি দিছে, আৰু কিতাপত সঠিক প্ৰৱিষ্টি কৰিবলৈ পাহৰি গৈছে; বা সম্ভৱতঃ তেওঁ টকাখিনি বেংকত জমা কৰিছিল, আৰু সেয়া ছেফৰ একাউণ্টত দেখা নগৈছে। যি কি নহওক, তেওঁলোকে তেওঁৰ পৰা এক সন্তোষজনক ব্যাখ্যা বিচাৰিব লাগিব, কিন্তু সেয়া সাৱধানে কৰিব লাগিব; কাৰণ যদি তেওঁৰ হাতত টকাখিনি আছিল, তেন্তে তেওঁ নিসন্দেহে সেয়া লুকুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিব। সেয়েহে এইটো ঠিক কৰা হ'ল যে তেওঁলোকৰ এজনে আগতীয়াকৈ গৈ ঘৰৰ পিছফালৰ পঁজাটোত নিজকে লুকুৱাই ৰাখিব, যাতে কোনো অঘটন ঘটিলে পিছৰ দুৱাৰখনত নজৰ ৰাখিব পাৰে, আৰু সেই সময়ত শ্বেৰীফে সন্মুখৰ দুৱাৰেৰে সোমাই যাব। যেতিয়া শ্বেৰিফজনে ঘৰখনৰ ওচৰ চাপি সন্মুখৰ দুৱাৰেদি সোমাই গ'ল, তেওঁ পিছফালৰ দুৱাৰেদি ওলাই অহা এগৰাকী মহিলাৰ সাজ-পোছাক দেখা পালে। পঁজাটোত থকা মানুহজনে দেখিলে যে মহিলাগৰাকী খৰধৰকৈ এটা বৰফৰ দ'মৰ ওচৰলৈ গৈছে, বৰফত এটা গাঁত খান্দিছে, আৰু তাত কিবা এটা থৈ বৰফেৰে ঢাকি ঘৰলৈ উভতি আহিছে।

GSAM 232.1শ্বেৰিফজনে কোষাধ্যক্ষজনৰ বিচনাৰ কাষলৈ আহিল, আৰু তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ খবৰ লোৱাৰ পিছত, কাৰ্যালয়ৰ জটিলতাবোৰৰ বিষয়ে ইংগিত দিলে, আৰু ক'লে যে তেওঁ হয়তো এই অসুবিধাটোৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিব পাৰিব। মানুহজন, অতি উত্তেজিত হৈ, আকাশৰ ফালে হাত দাঙি, ঈশ্বৰক সাক্ষী কৰি ক'লে যে তেওঁ টকা-পইচাৰ বিষয়ে একো নাজানে। ঠিক সেই সময়তে পত্নীয়ে সোমাই আহিল, আৰু কি হৈছে, আৰু তেওঁৰ স্বামী কিয় ইমান উত্তেজিত হৈছে সেয়া জানিব বিচাৰিলে। লোকজনে উত্তৰ দিলে, "তেওঁলোকে ভাবে যে টকাখিনি আমাৰ ওচৰত আছে।" তেতিয়া মহিলাগৰাকীয়েও একেদৰে হাত দুখন ওপৰলৈ তুলি, ঈশ্বৰক সাক্ষী কৰি ক'লে যে তেওঁলোকৰ ওচৰত টকাখিনি নাই, আৰু তদুপৰি সেই বিষয়ে তেওঁলোকে একো নাজানে। তেওঁ এই বাক্যটো শেষ কৰাৰ লগে লগে, মহিলাগৰাকী ঘৰৰ ভিতৰলৈ যোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ লুকাই থকা ঠাইৰ পৰা বৰফৰ দ'মটোলৈ খৰখেদাকৈ অহা কন্ষ্টেবলজনে এই বুলি হস্তক্ষেপ কৰিলে, "মেডাম, এইটো কি? মই আপোনাক ঘৰৰ পৰা ওলাই আহি এইটো বৰফৰ দ'মত থোৱা দেখিছিলোঁ, আৰু এইয়া আছে, সেই হেৰুওৱা টকাৰ মোনাটো, যাৰ ওপৰত $১,০০০ বুলি চিহ্নিত কৰা আছে।"

GSAM 232.2স্বাভাৱিকভাৱেই, সেই ধৰ্মজাগৰণটো হঠাৎ ভাঙি গ'ল। শ্ৰীযুত পেচ আৰু তেওঁৰ বাগদত্তাই, ধৰ্মজাগৰণটো পৰিচালনা কৰা ব্যক্তিজনৰ চৰিত্ৰৰ বিষয়ে জানিব পাৰি, সত্যৰ পক্ষ ল'লে আৰু সপ্তম-দিনৰ এডভেন্টিষ্টসকলৰ সৈতে একত্ৰিত হ'ল, যাৰ মণ্ডলীখনত তেওঁলোক মৃত্যুৰ দিনলৈকে যোগ্য সদস্য হৈ থাকিল।

GSAM 232.3এই দৰ্শনটো, যেনেকৈ স্পষ্টকৈ দেখা গৈছে, অবিশ্বাসীসকলৰ স্বাৰ্থত আৰু বিশেষ লাভালাভৰ বাবে দিয়া হৈছিল, আৰু ই পাপীসকলৰ ধৰ্মান্তৰৰ ফল দিছিল, আনহাতে ইয়াৰ তৎকালীন প্ৰভাৱ আছিল সেইসকলৰ ওপৰত যিসকল নিজেই পাপী আছিল আৰু তেওঁলোকৰ ভণ্ডামিৰ বাবে প্ৰভুৱে তেওঁলোকক ত্যাগ কৰিছিল। তেওঁলোকে "যিহোৱাৰ সৈতে বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলে;" পাপীসকলৰ বাবে আত্মাৰ গভীৰ যন্ত্ৰণাৰ কথা দাবী কৰি, তেওঁলোকে কেৱল "জাৰজ সন্তানবোৰক"হে জন্ম দিছিল।

GSAM 232কেমডেন, এন.ৱাই.-ৰ এজন ভণ্ড কৰ্মী

GSAM 232.4১৮৪৯-৫০ চনৰ শীতকালত পাদুৰী আৰু শ্ৰীমতী হোৱাইটে ভ্ৰমণ কৰা অন্যান্য ঠাইসমূহৰ ভিতৰত এখন আছিল নিউয়ৰ্কৰ কেমডেন চহৰ, যি অছৱেগোৰ পৰা প্ৰায় চল্লিশ মাইল দূৰত, য'ত তেওঁলোক তেতিয়াও বাস কৰি আছিল। এই সভাখনৰ বিষয়ে শ্ৰীমতী হোৱাইটে কৈছে:

GSAM 232.4"যোৱাৰ আগতে, মোক তাত সত্য স্বীকাৰ কৰা সৰু দলটো দেখুওৱা হৈছিল, আৰু তেওঁলোকৰ মাজত মই এগৰাকী মহিলা দেখিছিলোঁ যিয়ে নিজকে অতি ধৰ্মপৰায়ণা বুলি দাবী কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ এগৰাকী ভণ্ড আছিল, আৰু ঈশ্বৰৰ লোকসকলক প্ৰতাৰণা কৰি আছিল।"²²

GSAM 233.1১৮৮৪ চনৰ জানুৱাৰী মাহত, নিউয়ৰ্ক ৰাজ্যত সেৱা কৰি থাকোঁতে, মই ওপৰত উল্লেখ কৰা সন্মিলনৰ সময়ত কেমডেনৰ বাসিন্দা আৰু যাৰ লগত পাদুৰী হোৱাইট আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে সভাখনৰ সময়ত আছিল, সেইজন শ্ৰীযুত প্ৰেষ্টনৰ পৰা নিম্নলিখিত বিৱৰণসমূহ জানিব পাৰিছিলোঁ:—

GSAM 233.2"এই মহিলাই পবিত্ৰকৰণৰ বিষয়ত চৰম মতবাদ শিকাইছিল, কৈছিল যে এনে এক সিদ্ধ অৱস্থা আছে য'ত এজন ব্যক্তি ঈশ্বৰৰ বিধানৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে ঊৰ্ধ্বত থাকিব; আৰু তেওঁ দাবী কৰিছিল যে তেওঁ সেই সিদ্ধ অৱস্থাত উপনীত হৈছে। এই পবিত্ৰতাৰ মতবাদেৰে তেওঁ কেমডেনত থকা আমাৰ কিছুমান লোকৰ মনত উদ্বেগৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ভগ্নী হোৱাইটক দেখুওৱা হৈছিল যে এই মহিলাৰ সকলো ভেকোভাওনাৰ পবিত্ৰতাৰ মাজতো তেওঁৰ হৃদয় পাপেৰে ক'লা আছিল, আৰু জীৱনত তেওঁ দুষ্ট আছিল।

GSAM 233.3"এই ঠাইত থাকোঁতে, ভগ্নী হোৱাইটক আন এটা দৰ্শন দিয়া হৈছিল, সেই মহিলাগৰাকীৰ উপস্থিতিত, যিগৰাকীয়ে অবিশ্বাসীসকলৰ বাবে আত্মাৰ এক বৃহৎ বোজা বহন কৰা যেন লাগিছিল; কিন্তু ভগ্নী হোৱাইটে তেওঁক কৈছিল যে এয়া পাপীসকলৰ বাবে আত্মাৰ প্ৰকৃত যন্ত্ৰণা নাছিল, কাৰণ তেওঁৰ নিজৰ জীৱনশৈলী এনেকুৱা আছিল যে তেওঁ নিজেই ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত শুদ্ধ নাছিল। 'গতিকে,' শ্ৰীযুত প্ৰেষ্টনে ক'লে, 'যাক কেমডেন দৰ্শন বুলি কোৱা হয়, সেয়া নিৰ্দিষ্টভাৱে আৰু বিশেষকৈ সেই মহিলাগৰাকীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য আছিল, সাধাৰণভাৱে পাপীসকলৰ অৱস্থাৰ বাবে নহয়, আৰু সেই সময়ত আমিও সেয়াই বুজিছিলোঁ।'"

GSAM 233.4শ্ৰীমতী হোৱাইটে তেওঁৰ দৰ্শনৰ বিষয়ে কোৱাৰ পিছত, মহিলাগৰাকী উঠি থিয় হ'ল, আৰু ক'লে, "ঈশ্বৰে মোৰ হৃদয় জানে, আৰু যদি আপুনি সেয়া চাব পাৰিলেহেঁতেন, তেন্তে দেখিলেহেঁতেন যে ই বিশুদ্ধ আৰু পৰিষ্কাৰ।" এইদৰে সভাখন শেষ হ'ল। কিন্তু, কিছু সময়ৰ পিছতে মহিলাগৰাকী গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ হৈ পৰিল, আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময় আহি পৰিছে বুলি ভাবিলে। তেওঁ ক'লে, "মই ভগ্নী হোৱাইটক চাবই লাগিব; মই তেওঁৰ ওচৰত এটা স্বীকাৰোক্তি কৰিবলগীয়া আছে। মই তেওঁক কৈছিলোঁ যে মই এগৰাকী ভাল মহিলা, যে মই পবিত্ৰ। সেয়া সঁচা নহয়। মই এগৰাকী দুষ্ট মহিলা। মই যিজন মানুহৰ লগত আছোঁ তেওঁ মোৰ স্বামী নহয়। মই ইংলেণ্ডত এজন ভাল স্বামী আৰু এজন সৰু সন্তানক এৰি এই মানুহজনৰ লগত পলাই আহিছিলোঁ। আমাৰ কেতিয়াও বিয়া হোৱা নাছিল। মই নিজকে এগৰাকী চিকিৎসক বুলি পৰিচয় দি আহিছোঁ, আৰু এনে ঔষধ বিক্ৰী কৰিছোঁ যাৰ বাবে মই আদালতত শপত খাইছিলোঁ যে ইয়াৰ প্ৰতি বটলত মোৰ ১ ডলাৰ খৰচ হৈছিল, কিন্তু আচলতে ইয়াৰ খৰচ প্ৰতি বটলত মাত্ৰ বাৰ চেণ্টহে হৈছিল। মই এয়াও শপত খাইছিলোঁ যে এজন দুখীয়া মানুহক আমি বিক্ৰী কৰা গৰুটোৰ মূল্য ৩০ ডলাৰ পৰিছিল, কিন্তু আচলতে ইয়াৰ মূল্য ২০ ডলাৰহে পৰিছিল।"²³

GSAM 234.1এনেকুৱা ভণ্ড ভাওধৰাসকলৰ বাবেহে শ্ৰীমতী হোৱাইটৰ "পাপীসকলৰ বাবে আত্মাৰ যন্ত্ৰণা" সম্পৰ্কীয় বাক্যসমূহ প্ৰযোজ্য হয়, সাধাৰণ পাপীসকলৰ বাবে নহয়। ওপৰত উপস্থাপন কৰা তথ্যসমূহ বিবেচনা কৰি, য'ত দেখুওৱা হৈছে যে ১৮৪৫ চনৰ বসন্তকালত প্ৰচাৰ আৰম্ভ হোৱাৰ পৰাই পাপীসকলৰ বাবে "আৰু দয়া নাই" বুলি কোৱা মতবাদটোক সম্পূৰ্ণৰূপে গৰিহণা দিয়া হৈছিল; আৰু যে শ্ৰীমতী হোৱাইটে সেই তাৰিখৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এতিয়ালৈকে পাপীসকলৰ ধৰ্মান্তৰৰ বাবে অক্লান্তভাৱে পৰিশ্ৰম কৰিছে, তেনেহ'লে কোনে বিশ্বাস কৰিব পাৰে যে ১৮৫১ চনত, যেতিয়া তেওঁৰ Experience and Views শীৰ্ষক গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ পাইছিল, তেওঁ এই কথা শিকাব বিচাৰিছিল যে পাপীসকলৰ বাবে "আৰু কোনো পৰিত্ৰাণ নাই"?

GSAM 234এক কৰুণাহীন ব্যক্তি

GSAM 234.2আনকি ১৮৪৮ চনৰ দৰে পলম সময়লৈকে, ইয়াত-তাত এনে কিছুমান ব্যক্তি আছিল যিসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে পাপীসকলৰ বাবে আৰু কোনো কৰুণা নাই। অৱশ্যে, এইসকল সপ্তম-দিনৰ এডভেন্টিষ্ট নাছিল। এই শ্ৰেণীৰ এজন ব্যক্তি, যাৰ নাম ছুইট আছিল, তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ ৰচেষ্টাৰ চহৰত বাস কৰিছিল। মই ৰাজহুৱাভাৱে ধৰ্মীয় বিশ্বাস স্বীকাৰ কৰাৰ ঠিক পিছতে আৰু প্ৰথম-দিনৰ এডভেন্টিষ্টসকলৰ মাজত বাপ্তিস্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতে, মই নিউয়ৰ্কৰ কেনাণ্ডাইগুৱাত পাদুৰী জে. চি. বাইৱাটাৰ আৰু জিঅ' ডব্লিউ. বাৰ্নহামৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এখন তম্বু সভাত উপস্থিত আছিলোঁ। এই মানুহজন, ছুইট, উপস্থিত আছিল আৰু মোৰ ধৰ্মীয় অভিজ্ঞতাৰ প্ৰকৃত স্বৰূপক লৈ গভীৰ সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছিল, কাৰণ তেওঁ "এতিয়া পাপীসকলৰ মন পৰিৱৰ্তন হোৱাটো সম্ভৱ নহয় বুলি ভাবিছিল।"