অধ্যায় ৭ — বাৰ্তাৰ দ্ৰুত প্ৰসাৰ
GSAM 126.1"তেতিয়া আন এজন বলৱান দূতক মই স্বৰ্গৰ পৰা নমা দেখিলোঁ। তেওঁ মেঘেৰে আবৃত আৰু তেওঁৰ মুৰত ৰামধনু আছিল৷ তেওঁৰ মুখ সূৰ্য্যৰ নিচিনা, তেওঁৰ ভৰি অগ্নিস্তম্ভৰ নিচিনা। তেওঁৰ হাতত এখন সৰু মুকলি পুথি আছিল (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ) আৰু তেওঁ সোঁ ভৰি সমুদ্ৰত, বাওঁ ভৰি মাটিত আছিল৷ আৰু সিংহৰ গোজঁৰনিৰ দৰে বৰ মাতেৰে ৰিঙিয়ালে; তেওঁ ৰিঙিয়াওঁতে, মেঘ-গৰ্জ্জন সাতোটাই মাত লগালে৷... পাছত সমুদ্ৰ আৰু মাটিৰ ওপৰত থিয় হৈ আকাশলৈ নিজৰ সোঁ হাত দঙা এজন দূতক দেখিলোঁ, আকাশমণ্ডল আৰু তাত যি যি আছে, পৃথিৱী আৰু তাত যি যি আছে, সাগৰ আৰু তাতো যি যি আছে, সেই সকলোৰে সৃষ্টিকৰ্ত্তা চিৰকাল জীয়াই থকা যি জনা, সেই জীৱন্ত জনাৰ নাম লৈ তেওঁ শপত খালে যে, 'সময় আৰু নাথাকিব (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)৷ কিন্তু সপ্তম দূতে যিটো সময়ত তূৰী বজাবলৈ উদ্যত হ’ব, সেই ধ্বনিৰ সময়ত, ঈশ্বৰৰ নিগূঢ়-তত্ত্ব, তেওঁৰ দাস যি ভাববাদী সকল, তেওঁলোকক ঘোষণা কৰিবলৈ দিয়া শুভ সংবাদ অনুসাৰে সিদ্ধ হ’ব'।"1
GSAM 126এজন স্বৰ্গদূত মানৱ বাৰ্তাবাহকৰ প্ৰতীক
GSAM 126.2ইতিমধ্যে দেখুওৱাৰ দৰে, শুভবাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰাৰ কাৰ্য মানুহৰ হাতত অৰ্পণ কৰা হৈছে, আৰু প্ৰভুৱে "জগতৰ শেষলৈকে" সেই মাধ্যমটোৰ ওপৰত তেওঁৰ আশীৰ্ব্বাদৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে।2 সেয়েহে এই বাৰ্তা বহন কৰা স্বৰ্গদূতজন সময় সম্পৰ্কীয় এক বাৰ্তাৰ প্ৰতীক হ'ব লাগিব, যিটো পৃথিৱীৰ বাসিন্দাসকলক প্ৰচাৰ কৰা হ'ব। বাৰ্তাটো এখন "মুকলি" কিতাপৰ পৰা ঘোষণা কৰা হয়, যিয়ে স্পষ্টভাৱে ইংগিত দিয়ে যে ই এসময়ত বন্ধ আছিল। এই বাৰ্তাবাহকসকল ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা সন্মানিত; কাৰণ ঈশ্বৰৰ নিয়মৰ চিহ্নস্বৰূপ "ৰামধনু" তেওঁলোকৰ ওপৰত আছে, আৰু তেওঁলোক ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ জ্যোতিৰে আবৃত হৈ থিয় দিছে, আৰু সকলো বস্তুৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ কৰ্তৃত্বৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বাৰ্তাটো ঘোষণা কৰে। ইয়াত যি ঘোষণা কৰা হৈছে সেয়া এক সময়ৰ বাৰ্তা, যিটো এসময়ত "মোহৰ লগোৱা" আছিল, কিন্তু এতিয়া এখন "মুকলি" কিতাপৰ পৰা ঘোষণা কৰা হৈছে।
GSAM 127.1আগৰ অধ্যায়সমূহত এইটো প্ৰমাণ কৰা হৈছে যে প্ৰভুৱে সেই সময়টো নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল যেতিয়া মহা ভাববাণীৰ সময়—তেইশশ দিন—যিটো অনুসন্ধানমূলক বিচাৰৰ দিশে লৈ যায়, তাৰ অন্তৰ সম্বন্ধে পোহৰ দিয়া হ'ব; যে জ্ঞান বৃদ্ধি হ'ব বুলি কৰা ভাববাণীটো তেওঁ সেই পোহৰ প্ৰকাশ কৰা বহু লোকক জগাই তোলাৰ দ্বাৰা সঠিকভাৱে পূৰণ কৰিছিল; আৰু তেওঁ সেই সময়টোও নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল যেতিয়া "ডিমৰু গছৰ পৰা এটা দৃষ্টান্ত" শিকিব লাগিছিল, সেই সময়ত আৰু সেই ঠাইত তেওঁৰ শিক্ষকসকলক জগাই তুলি সেই দৃষ্টান্তটো বিশ্বৰ আগত ঘোষণা কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল। ঠিক সেইদৰেই তেওঁ সেই সময়টো নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল যেতিয়া সময়ৰ বাৰ্তাটো ইয়াৰ উচ্চ ৰৱত প্ৰচাৰিত হ'ব লাগিছিল, আৰু ঠিক সেইদৰেই সেয়া পূৰণ হৈছিল।
GSAM 127প্ৰথম বাৰ্তাৰ উচ্চ ৰৱ
GSAM 127.2এই ঘোষণাটোৰ উচ্চ ৰৱ কেতিয়া দিয়া হ'বলগীয়া আছিল সেয়া এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন। ইয়াক ইয়াত ষষ্ঠ আৰু সপ্তম শিঙাৰ ধ্বনিৰ মাজত ৰখা হৈছে, যিটো কেৱল শাস্ত্ৰৰ লিপিত ইয়াৰ অৱস্থানৰ দ্বাৰাই নহয়, বৰঞ্চ বাৰ্তাটোৰ দ্বাৰা নিজেই দেখা যায়, য'ত কোৱা হৈছে: "সপ্তম দূতে যিটো সময়ত তূৰী বজাবলৈ উদ্যত হ’ব, সেই ধ্বনিৰ সময়ত, ঈশ্বৰৰ নিগূঢ়-তত্ত্ব, তেওঁৰ দাস যি ভাববাদী সকল, তেওঁলোকক ঘোষণা কৰিবলৈ দিয়া শুভ সংবাদ অনুসাৰে সিদ্ধ হ’ব"। এইটো এটা নিৰ্ণায়ক প্ৰমাণ যে এই বাৰ্তাত ঘোষণা কৰা সময়খিনি সপ্তম শিঙা বজালৈকে বিস্তৃত।
GSAM 127উচ্চ ৰৱৰ সময়
GSAM 127.3যেতিয়া সপ্তম স্বৰ্গদূতে শিঙা বজাব, আমি পঢ়োঁ যে "স্বৰ্গত থকা ঈশ্বৰৰ মন্দিৰৰ দুৱাৰ যেতিয়া মুকলি কৰা হ’ল; তেতিয়া তেওঁৰ বিধানৰ নিয়ম-চন্দুক দেখা গ’ল৷"3 পৃথিৱীৰ পবিত্ৰ স্থানৰ সেৱাত, সিন্দুকটো থকা কোঠাটো—সৰ্বপবিত্ৰ স্থান—বছৰত মাত্ৰ এবাৰহে খোলা হৈছিল; সেয়া আছিল প্ৰায়শ্চিত্তৰ দিনা, আৰু পাপ মচি পেলোৱাৰ উদ্দেশ্যে—অৰ্থাৎ পবিত্ৰ স্থানৰ পৰিষ্কাৰকৰণ। ভাববাদীসকলে কোৱা সেই সময়, যেতিয়া খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰা সম্পূৰ্ণ কৰা এই পৰিষ্কাৰৰ কাৰ্যটো সংঘটিত হ'ব, সেয়া হৈছে দুই হাজাৰ তিনিশ দিনৰ শেষত।4 এইটোও কোৱা হৈছে যে যেতিয়া সপ্তম স্বৰ্গদূতে শিঙা বজাব, স্বৰ্গত মাতবোৰে ক'ব যে মৃতসকলৰ বিচাৰৰ সময় আহি পৰিছে।5
GSAM 128.1প্ৰকাশিত বাক্য ১০-ৰ এই ভাববাণীমূলক চিহ্নটোৱে সেই সময়ক উপস্থাপন কৰে যেতিয়া এই বাৰ্তাটো "বৰ মাতেৰে" প্ৰচাৰ হ'ব, আৰু অৱশেষত, "সিংহৰ গোজঁৰনিৰ দৰে"। এই ভাববাণী অনুসৰি, যি সময়ত বাৰ্তাটোক ইয়াৰ "উচ্চ ৰৱ"লৈ বৃদ্ধি কৰিব লাগিছিল, সেই সময়ছোৱা ষষ্ঠ শিঙাৰ অন্তৰ পৰা আৰম্ভ হৈ পবিত্ৰ স্থানৰ শুদ্ধিকৰণৰ দিশে আগবঢ়োৱা সেই ভাববাণীমূলক সময়ছোৱাৰ শেষলৈকে, অন্য কথাত, দুই হাজাৰ তিনিশ দিনৰ শেষলৈকে বিস্তৃত আছিল। প্ৰথম চাৰিটা শিঙাৰ পূৰ্ণতা ঘটিছিল গথ, ভান্দাল, হুণ আদিৰ যুদ্ধত, যিয়ে পশ্চিম ৰোমক দহটা ভাগ বা ৰাজ্যত বিভক্ত কৰিছিল।
GSAM 128পঞ্চম শিঙা
GSAM 128.2পঞ্চম শিঙাই ভুল-ভ্ৰান্তিৰ মেঘৰ সৈতে মোহামেডান ধৰ্মৰ উত্থানক উপস্থাপন কৰে, কিন্তু বিশেষকৈ "পাঁচ মাহ"ৰ সময়ছোৱা, বা যেতিয়া "সিহঁতৰ ওপৰত ৰজা আছিল", তেতিয়াৰ পৰা এশ পঞ্চাশ আক্ষৰিক বছৰক বুজায়। ২৭ জুলাই, ১২৯৯ চনত, অটোমান সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অথমানে নিকোমেডিয়াৰ ভূখণ্ড আক্ৰমণ কৰে। সেই সময়ৰ পৰা অটোমানসকলে ২৭ জুলাই, ১৪৪৯ চনলৈকে, অৰ্থাৎ পঞ্চম শিঙাৰ ধ্বনিৰ এশ পঞ্চাশ বছৰ ধৰি ৰোমৰ পূব সাম্ৰাজ্যক হাৰাশাস্তি আৰু "যাতনা" দিছিল। সেই সময়ত তুৰ্কসকলে তেওঁলোকৰ সৈন্যবাহিনীৰে কনষ্টান্টিনোপল চহৰৰ বিৰুদ্ধে আহিছিল, তেওঁলোকে যুদ্ধত বাৰুদ ব্যৱহাৰ কৰিছিল; আৰু এটা গধুৰ কামানৰ পৰা, যিটো টানি নিবলৈ ইতিহাসবিদ গিবনে কোৱা মতে ষাঠিটা ষাঁড় গৰুৰ প্ৰয়োজন হৈছিল, তেওঁলোকে কনষ্টান্টিনোপলৰ দেৱালৰ ওপৰত ডাঙৰ ডাঙৰ শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিছিল।
GSAM 128ষষ্ঠ শিঙাৰ অন্ত
GSAM 128.3এই সময়তে ইতিহাসবিদসকলে শেষ গ্ৰীক সম্ৰাট বুলি গণ্য কৰা জন পালেঅ'লগাছৰ মৃত্যু হয়। কনষ্টেণ্টাইন ডেক'জেছ সিংহাসনৰ বৈধ উত্তৰাধিকাৰী আছিল, কিন্তু কোৱা হয় যে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত লিপ্ত থকা তুৰ্ক চুলতান আমুৰাথৰ প্ৰতি থকা ভয়ে তেওঁক সিংহাসনত আৰোহণ কৰিবলৈ আমুৰাথৰ পৰা অনুমতি বিচাৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল। এনে কাৰ্য্য প্ৰায় তুৰ্কসকলৰ হাতত সিংহাসন হস্তান্তৰ কৰাৰ দৰেই আছিল। প্ৰকৃততে, অতি সোনকালেই অটোমানসকলে কনষ্টান্টিনোপল চহৰ আৰু ৰোমৰ পূব সাম্ৰাজ্যৰ অধিকাৰ লাভ কৰিছিল। এইদৰে তেওঁলোকে (ৰাজনৈতিকভাৱে) সেই সাম্ৰাজ্যটোক "হত্যা" কৰিছিল, যাক তেওঁলোকে ইয়াৰ আগতে "যন্ত্ৰণা" দিছিল। তেওঁলোকে ইয়াক "এটা ঘণ্টা, আৰু এটা দিন, আৰু এটা মাহ, আৰু এটা বছৰৰ" বাবে "হত্যা" কৰিবলগীয়া আছিল।
GSAM 129.1এইটোক ভাববাণীমূলক সময় হিচাপে ল'লে, য'ত এদিন মানে এবছৰ, তেন্তে ই কিমান সময় হ'ব? সমস্যাটো সহজ: এবছৰ, ৩৬০ দিন, বা বছৰ; এমাহ, ৩০ দিন, বা বছৰ; আৰু এদিন, এবছৰ,—মুঠ, ৩৯১ দিন, বা আক্ষৰিক অৰ্থত ৩৯১ বছৰ। এঘণ্টা যিহেতু এদিনৰ চৌবিশ ভাগৰ এক ভাগ, প্ৰতীকীভাৱে ই আধা মাহ বা পোন্ধৰ দিন হ'ব। সেয়েহে, পূবৰ ৰোমান অঞ্চলত মুছলমানসকলৰ স্বতন্ত্ৰ শাসনৰ সম্পূৰ্ণ সময়সীমা হ'ব ৩৯১ বছৰ আৰু ১৫ দিন। এই সময়ছোৱাক ২৭ জুলাই, ১৪৪৯-ৰ সৈতে যোগ কৰিলে, ষষ্ঠ ট্ৰাম্পেটৰ অধীনত উল্লেখ কৰা অনুসৰি তুৰস্কৰ স্বাধীনতাৰ সময়ছোৱাৰ সমাপ্তিৰ বাবে আমি ১৮৪০ চনৰ ১১ আগষ্টলৈ আহোঁ।
GSAM 129ড° জোচায়া লিচে অটোমান সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ ভাববাণী কৰিছিল
GSAM 129.2১৮৩৮ চনত, ফিলাডেলফিয়া, পি.এ.-ৰ ড° জোচায়া লিচে উইলিয়াম মিলাৰে প্ৰতিপাদিত সত্য গ্ৰহণ কৰি, বাৰ্তাটোক অধিক প্ৰচাৰ দিয়াৰ কামত একত্ৰিত হ'ল। তেওঁ মুদ্ৰিত ৰূপে প্ৰচাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত বাক্যৰ সাতটা শিঙাৰ বিষয়ত প্ৰবন্ধ প্ৰস্তুত কৰিছিল। তেওঁ দৃঢ়ভাৱে এই স্থিতি লৈছিল যে ষষ্ঠ শিঙাৰ ধ্বনি বন্ধ হ'ব আৰু ১৮৪০ চনৰ ১১ আগষ্টত অটোমান শক্তিৰ পতন হ'ব, আৰু ইয়েই বিশ্বক প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাব যে প্ৰতীকী ভাববাণীত এটা দিন মানে হ'ল আক্ষৰিক সময়ৰ এবছৰ।
GSAM 129.3তেওঁৰ লগত এই কথাত বিশ্বাস কৰা কিছুমান ভাই-কুটুম্বই, তেওঁ কোৱাৰ দৰে "যদি এইটো নহয়" বুলি ফলৰ বাবে ভয়েৰে কঁপিছিল। অৱশ্যে, ই তেওঁক হতাশাবোধ কৰাব পৰা নাছিল, বৰঞ্চ তেওঁ তুৰস্কৰ প্ৰশ্নৰ ওপৰত নিজৰ মতামতৰ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ নিজৰ সকলো শক্তিৰে আগবাঢ়ি গৈছিল। জনসাধাৰণৰ আলোচনীসমূহে এই বিষয়ত তেওঁ আগবঢ়োৱা দাবীটো বিয়পাই দিছিল। অবিশ্বাসী ক্লাবসমূহে তেওঁলোকৰ সভাত এই প্ৰশ্নটোৰ আলোচনা কৰিছিল, আৰু কৈছিল, "এয়াই এজন ব্যক্তি যিয়ে এক দুঃসাহসিক পদক্ষেপ লৈছে, আৰু যদি এই কথাটো তেওঁ কোৱাৰ দৰেই সঁচা হয়, তেন্তে ই নিসন্দেহে তেওঁৰ এই দাবী প্ৰতিষ্ঠা কৰিব যে ভাববাণীৰ এক দিন মানে এক বছৰ, আৰু দুই হাজাৰ তিনিশ দিন মানে দুই হাজাৰ তিনিশ বছৰ, আৰু সেইবোৰ ১৮৪৪ চনত শেষ হ'ব।"
GSAM 130.1ড° লিচৰ বক্তৃতাৰ প্ৰকাশনে এক সাধাৰণ আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিছিল, আৰু এনেদৰে বহু হাজাৰ লোকক ইজিপ্তৰ পাশা মেহমেত আলি আৰু তুৰস্কৰ চুলতানৰ মাজত উদ্ভৱ হোৱা অসুবিধাসমূহৰ সমাপ্তিৰ বাবে অপেক্ষা কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছিল। শ শ লোকে কৈছিল, "যদি এই ঘটনাটো চিকিৎসকজনে দাবী কৰাৰ দৰেই শেষ হয়, তেন্তে ই প্ৰতীকী সময় ব্যাখ্যাৰ 'বছৰ-দিন' নীতিটো প্ৰতিষ্ঠা কৰিব, আৰু আমি এডভেন্টিষ্ট হ'ম।"
GSAM 130ইজিপ্তৰ পাশাৰ সৈতে যুদ্ধৰত তুৰস্কৰ চুলতান
GSAM 130.2১৮৪০ চনৰ কেইবাবছৰ আগৰে পৰাই চুলতান মিস্ৰৰ পাশা মেহমেত আলিৰ সৈতে এক যুদ্ধত জড়িত হৈ আছিল। ১৮৩৮ চনত চুলতান আৰু তেওঁৰ মিস্ৰীয় অধীনস্থৰ মাজৰ সমস্যাটো বিদেশী ৰাষ্ট্ৰদূতসকলৰ প্ৰভাৱেৰে সাময়িকভাৱে নিয়ন্ত্ৰিত হৈছিল। কিন্তু ১৮৩৯ চনত পুনৰ শত্ৰুতা আৰম্ভ হয়, আৰু চুলতান আৰু মেহমেতৰ সেনাৰ মাজত হোৱা এক সাধাৰণ যুদ্ধত চুলতানৰ সেনা সম্পূৰ্ণৰূপে বিনাশ আৰু ধ্বংস হোৱালৈকে, আৰু তেওঁৰ নৌবহৰ মেহমেতে দখল কৰি ইজিপ্তলৈ লৈ যোৱালৈকে ই অব্যাহত থাকে। চুলতানক ইমানেই সম্পূৰ্ণৰূপে দুৰ্বল কৰি পেলোৱা হৈছিল যে, যেতিয়া আগষ্টত যুদ্ধ পুনৰ আৰম্ভ হ'ল, তেওঁৰ হাতত এসময়ৰ শক্তিশালী তুৰস্ক নৌবহৰৰ দুখজনক অৱশেষ হিচাপে কেৱল দুখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ জাহাজ আৰু তিনিখন ফ্ৰিগেটহে আছিল। এই নৌবহৰটো মেহমেতে চুলতানক ঘূৰাই দিবলৈ একেবাৰে অস্বীকাৰ কৰিছিল, আৰু ঘোষণা কৰিছিল যে যদি শক্তিপ্ৰভাৱশালী ৰাষ্ট্ৰসমূহে ইয়াক তেওঁৰ পৰা কাঢ়ি নিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেন্তে তেওঁ ইয়াক জ্বলাই দিব। এনে পৰিস্থিতিত, ১৮৪০ চনত ইংলেণ্ড, ৰাছিয়া, অষ্ট্ৰিয়া আৰু প্ৰুছিয়াই হস্তক্ষেপ কৰি এই বিবাদৰ সমাধানৰ সিদ্ধান্ত ল'লে; কাৰণ এইটো স্পষ্ট আছিল যে, যদি তেওঁক এৰি দিয়া হয়, তেন্তে মেহমেতে অতি সোনকালেই চুলতানৰ সিংহাসনৰ অধিপতি হৈ উঠিব।
GSAM 131মৈত্ৰীশক্তিৰ হস্তক্ষেপ
GSAM 131.1"চুলতানে মিত্ৰশক্তিৰ এই হস্তক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিলে, আৰু এইদৰে বিষয়টো স্বেচ্ছাই তেওঁলোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলে। লণ্ডনত এই শক্তিবোৰৰ এখন সন্মিলন অনুষ্ঠিত হৈছিল, য'ত অটোমানৰ পূৰ্ণক্ষমতাপ্ৰাপ্ত প্ৰতিনিধি হিচাপে শ্বেখ এফেন্দি বেই লিকগিছ উপস্থিত আছিল। ইজিপ্তৰ পাশাক দাখিল কৰিবলৈ এখন আল্টিমেটাম প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, যাৰ দ্বাৰা চুলতানে তেওঁক ইজিপ্তৰ বংশানুক্ৰমিক শাসন আৰু আজীৱনৰ বাবে ছুইজ উপসাগৰৰ পৰা টিবেৰিয়াছ হ্ৰদলৈকে বিস্তৃত ছিৰিয়াৰ সেই অংশ আৰু এক্ৰ প্ৰদেশ প্ৰদান কৰিব লাগিছিল; আৰু বিনিময়ত তেওঁ চুলতানৰ ৰাজ্যৰ তেতিয়া তেওঁৰ দখলত থকা আন সকলো অংশ খালী কৰিব লাগিছিল আৰু অটোমান নৌবহৰ ঘূৰাই দিব লাগিছিল। যদি তেওঁ চুলতানৰ এই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে, তেন্তে চাৰিওখন মহাশক্তিয়ে বিষয়টো নিজৰ হাতত ল'ব আৰু তেওঁক বশ কৰিবলৈ তেওঁলোকে উচিত বুলি ভবা অন্য যিকোনো উপায় ব্যৱহাৰ কৰিব।
GSAM 131.2"এইটো স্পষ্ট আছিল যে এই আল্টিমেটামখন মেহমেত আলিৰ হাতত পৰাৰ লগে লগেই বিষয়টো চিৰদিনৰ বাবে পূৰ্বৱৰ্তীজনৰ [চুলতানৰ] নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰলৈ যাব, আৰু সেই মুহূৰ্তৰ পৰাই তেওঁৰ বিষয়-বস্তুৰ নিষ্পত্তি বিদেশী শক্তিৰ হাতত থাকিব।
GSAM 131ভাববাণীৰ পূৰ্ণতা—তুৰ্কী স্বাধীনতাৰ অন্ত
GSAM 131.3"চুলতানে পাশাক আল্টিমেটামটো জনাবলৈ ৰিফাত বেকক চৰকাৰী বাষ্পীয় জাহাজত আলেকজেণ্ড্ৰিয়ালৈ পঠিয়াইছিল। ১৮৪০ চনৰ ১১ আগষ্টত ই তেওঁৰ হাতত অৰ্পণ কৰা হৈছিল, আৰু তেওঁ ইয়াক গ্ৰহণ কৰিছিল! সেই একেদিনাই চুলতানে চাৰি শক্তিৰ ৰাষ্ট্ৰদূতসকললৈ এখন টোকা প্ৰেৰণ কৰিছিল, য'ত তেওঁ জানিব বিচাৰিছিল যে যদি পাশাই চূড়ান্ত জাননীৰ চৰ্তসমূহ মানি ল'বলৈ অস্বীকাৰ কৰে তেন্তে কি পৰিকল্পনা গ্ৰহণ কৰা হ'ব; যাৰ উত্তৰত তেওঁলোকে কৈছিল যে ইয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে, আৰু তেওঁৰ উদ্ভৱ হ'ব পৰা কোনো সম্ভাৱ্য পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে চিন্তা কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই। সেইদিনা অটোমান শক্তিৰ অস্তিত্বৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত ৩৯১ বছৰ ১৫ দিনৰ সময়সীমা শেষ হ'ল; আৰু চুলতানৰ স্বাধীনতা ক'ত?—নোহোৱা হ'ল!"6
GSAM 132.1সেই দিনৰ পৰা আজিলৈকে চুলতানক মহাশক্তিৰাজ্যসমূহৰ নিৰ্দেশনা অনুসৰি চলিবলগীয়া হৈছে, আৰু তেওঁৰ ৰাজ্যৰ খণ্ড-বিখণ্ডকৰণ চাই থাকিবলগীয়া হৈছে, যিদৰে ইয়াৰ এটুকুৰা-এটুকুৰাকৈ তেওঁলোকে নিজৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে লৈ গৈছে।
GSAM 132ভাববাণীৰ প্ৰতি জনসাধাৰণৰ আগ্ৰহ বৃদ্ধি
GSAM 132.2ভাববাণীৰ এই উল্লেখনীয় পূৰণে জনসাধাৰণৰ মনত এক বিৰাট প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ই পূৰ্ণ হোৱা আৰু পূৰণ হৈ থকা ভাববাণীৰ বিষয়ত শুনিবলৈ লোকসকলৰ আগ্ৰহ বৃদ্ধি কৰিছিল। ড° লিচে কৈছিল যে ১৮৪০ চনৰ ১১ আগষ্টৰ কেইমাহমানৰ ভিতৰত তেওঁ এহেজাৰতকৈও অধিক প্ৰখ্যাত অবিশ্বাসীসকলৰ পৰা চিঠি লাভ কৰিছিল, যাৰ কিছুমান অবিশ্বাসী ক্লাবৰ নেতা আছিল, আৰু সেই চিঠিবোৰত তেওঁলোকে উল্লেখ কৰিছিল যে তেওঁলোকে বাইবেলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ এৰি দিছে আৰু ইয়াক মানুহৰ বাবে ঈশ্বৰৰ প্ৰকাশ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে। ইহঁতৰ কিছুমান সম্পূৰ্ণৰূপে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল, আৰু তেওঁলোকৰ বহুতেই মহান দ্বিতীয় আগমন আন্দোলনত দক্ষ বক্তা হৈছিল। কিছুমানে ড° লিচক এইদৰে জনাইছিল: "আমি কৈছিলোঁ যে ভাববাণীৰ ব্যাখ্যাকাৰীসকলে তেওঁলোকৰ ভাববাণী পূৰণৰ দাবীসমূহ প্ৰমাণ কৰিবলৈ ইতিহাসৰ পুৰণি পাতৰ পৰা উদ্ধৃতি দিয়ে; কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত আমাৰ চকুৰ আগতে জীৱন্ত সত্যবোৰ আছে।"
GSAM 132.3ষষ্ঠ শিঙাৰ ঠিক শেষৰ ফালে কেনেকৈ আগমনৰ বাৰ্তাটো "উচ্চ স্বৰে" যাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, সেয়া বুজাবলৈ মই এই বাৰ্তাৰ এজন অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে মোক কোৱা এটা ঘটনা উল্লেখ কৰিম।
GSAM 132.4১৮৪০ চনত, নিউয়ৰ্কৰ ৰচেষ্টাৰৰ বৃহৎ পৰিসৰত তম্বু আৰু পাল নিৰ্মাণ কৰা এজন ব্যক্তি ই. চি. উইলিয়ামছে এই বাৰ্তাটো গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু পাদুৰী মিলাৰ আৰু হাইমছক ৰচেষ্টাৰলৈ আহি সেই চহৰখনৰ হাজাৰ হাজাৰ লোকৰ আগত ভাষণ দিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। তেওঁলোকে উত্তৰ দিছিল যে লোকসকলক বহুৱাব পৰাকৈ এটা পৰ্যাপ্ত আকাৰৰ হল ল'বলৈ তেওঁলোকৰ ওচৰত প্ৰয়োজনীয় ধন নাছিল। তেওঁ উত্তৰ দিছিল, "মোৰ ওচৰত এটা ঘূৰণীয়া তম্বু আছে যাৰ ব্যাস ১২০ ফুট। মই ইয়াক বিনামূলীয়াকৈ লগাম, বহাৰ ব্যৱস্থা কৰিম আৰু চোৱা-চিতা কৰিম। আহক আৰু বাৰ্তাটো প্ৰচাৰ কৰক।" "তেওঁলোক আহিল," তেওঁ মোক কৈছিল, "আৰু যিসকল শুনিবলৈ আহিছিল তেওঁলোকক তম্বুটোৱে আধাখিনিও ধৰিব পৰা নাছিল, সেয়েহে মই তাত এটা চল্লিশ ফুটৰ সংযোগ দি তম্বুটোৰ আকাৰ ১৬০ x ১২০ ফুট কৰিলোঁ। এই তম্বুটো প্ৰতিদিনে মানুহেৰে ভৰি আছিল, আৰু বাহিৰত শ শ লোক গোট খাইছিল, সকলোৱে বাক্যটো শুনিবলৈ আগ্ৰহী আছিল।"
GSAM 133শ শ লোকে বাৰ্তা ঘোষণা কৰিছে
GSAM 133.1বৰ্ধিত আগ্ৰহ পূৰণ কৰিবলৈ, গ্ৰীষ্মকালত ডাঙৰ তম্বু ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু গছ-গছনিৰ তলত সভা অনুষ্ঠিত হৈছিল। শীতকালত কিছুমান সৰ্ববৃহৎ গীৰ্জাঘৰ আৰু ৰাজহুৱা প্ৰেক্ষাগৃহ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, আৰু সকলোবোৰ আগ্ৰহী শ্ৰোতাইৰে সম্পূৰ্ণৰূপে ভৰি পৰিছিল। পাদুৰী মিলাৰে ১৮৪০ চনৰ আগৰ দৰে এতিয়া বাৰ্তাটো প্ৰচাৰ কৰাত "প্ৰায় অকলশৰে" থিয় দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে, প্ৰায় তিনিশ লোকে তেওঁৰ লগত একত্ৰিত হৈ তেইশশ দিনীয়া সময়সীমাৰ অন্ত পৰাৰ কথা ৰাজহুৱাভাৱে ঘোষণা কৰিছিল আৰু "এতিয়া আৰু সময় নাথাকিব," আৰু "তেওঁৰ সোধ-বিচাৰৰ সময় আহিল" বুলি চিঞৰিছিল। এইদৰে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে, যেতিয়া বাৰ্তাটোক বিশ্বজোৰাভাৱে আগুৱাই নিয়াৰ বাবে প্ৰভুৰ সময় আহিছিল, তেতিয়া তেওঁৰ বাক্য পূৰ্ণ হ'ল, আৰু লাখ লাখ লোক সেই আহ্বান শুনিবলৈ এক আকাংক্ষাৰে অনুপ্ৰাণিত হ'ল।
GSAM 133.2আমেৰিকাৰ আন্দোলনৰ যিটো সত্য আছিল, সেয়াই আন দেশবোৰৰ ক্ষেত্ৰতো সত্য আছিল। ১৮৪০ চনৰ পৰা, কেইজনমান ব্যক্তিয়ে তেওঁলোকৰ প্ৰকাশনসমূহ বিলাই দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে, ডজন ডজন লোকে যেন আগবাঢ়ি আহি সেই আহ্বান ঘোষণা কৰিবলৈ ল'লে। ইংলেণ্ডত কেৱল চাৰ্চ অৱ ইংলেণ্ডৰ সাতশজন পৰিচাৰকে এই বাৰ্তাটো প্ৰচাৰ কৰি আছিল, একে কামত নিয়োজিত আন বহুতো লোকৰ কথা বাদেই দিলোঁ। পৃথিৱীৰ বিশটাতকৈও অধিক বিভিন্ন আগশাৰীৰ ৰাষ্ট্ৰত সেই একেই বাৰ্তা একেই উদ্দীপনাৰে বিয়পি পৰিছিল, যি দেখি এজন দৰ্শকে কৈছিল, "এই লোকসকল সঁচাকৈয়ে অতি গভীৰভাৱে সংকল্পবদ্ধ।"