অধ্যায় ১০ — মাজনিশাৰ চিঞৰ
GSAM 160.1"মাজনিশা যেতিয়া; 'চোৱা, সৌৱা দৰা! তেওঁক আগবঢ়াই আনিবলৈ ওলোৱাহঁক', এই বুলি চিঞৰিলে। তেতিয়া সেই আটাই কেইজনী কন্যাই উঠি, তেওঁলোকৰ জ্বলোৱা চাকি সাজু কৰি ললে।"1
GSAM 160.2আমি ইতিমধ্যে "দহগৰাকী কুমাৰী"ৰ এই উপমাটোত দেখুওৱা পলম হোৱা সময়ৰ বিষয়ে কৈছোঁ, আৰু এতিয়া ওপৰৰ পাঠটোত উল্লেখ কৰা ইয়াৰ সেই অংশটোত বিশেষ মনোযোগ দিম, যাক এডভেন্টিষ্ট লোকসকলে "মাজনিশাৰ চিঞৰ" বুলি অভিহিত কৰিছে। এই বিষয়ৰ এজন বিশিষ্ট লেখকে, Midnight Cry নামৰ এখন আলোচনীত, ১৮৪৪ চনৰ ৩ অক্টোবৰত কৈছিল:—
GSAM 160.3"কিন্তু আমি এই অপেক্ষাৰ ৰাতিত কেনেকৈ সোমাই পৰিলোঁ? কাৰণ আমি দৰ্শনটো [২৩০০ দিনৰ দৰ্শন] খ্ৰী. পূ. ৪৫৭ চনৰ শৰৎকালৰ পৰিৱৰ্তে বসন্তকালত আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। আমি নিৰ্ধাৰিত বন্দৰত উপস্থিত হোৱাৰ পৰা ছমাহ আৰু কেইদিনমানৰ বাবে পিছ পৰি গৈছিলোঁ। ই আমাক ছমাহৰ বাবে অপেক্ষাৰ ৰাতিত পেলাই দিলে।"
GSAM 160.4আন এজন লেখক, এছ. এছ. স্নোৱে, ২২ আগষ্ট, ১৮৪৪ তাৰিখৰ Cryত, তেইশশ দিনৰ বিষয়ে কৈছিল:—
GSAM 160.5"যিৰূচালেম পুনৰুদ্ধাৰ আৰু নিৰ্মাণ কৰাৰ আদেশ প্ৰকাশ হোৱাৰ সময়ৰ পৰা সেই দিনবোৰ আৰম্ভ হৈছিল। এই আদেশ প্ৰথমে কিৰোছে জাৰি কৰিছিল, ডেৰিয়াছে ইয়াক নবীকৰণ কৰিছিল, আৰু আৰ্টাক্সাৰ্ক্স লংগিমানাছে তেওঁৰ শাসনকালৰ সপ্তম বৰ্ষত ইয়াক সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৫৭ চনৰ শৰৎকালত ইয়াক প্ৰকাশ কৰা হৈছিল আৰু ই কাৰ্যকৰী হৈছিল, যেতিয়া ইজ্ৰা, প্ৰভুৰ অনুগ্ৰহত যিৰূচালেম পাই, ইহুদী সামূহিক ৰাজ্যখন পুনৰুদ্ধাৰ কৰিছিল, ন্যায়াধীশ আৰু বিচাৰকসকলক নিযুক্তি দিছিল, আৰু প্ৰাচীৰখনৰ নিৰ্মাণ আৰম্ভ কৰিছিল।"2
GSAM 160.6যিহেতু দৰ্শনৰ সময় আছিল দুই হাজাৰ তিনিশ সম্পূৰ্ণ বছৰ, সেয়েহে দুই হাজাৰ তিনিশ বছৰ পূৰাবলৈ ৪৫৭ চনৰ সম্পূৰ্ণ সময় আৰু ১৮৪৩ চনৰ সম্পূৰ্ণ সময়ৰ প্ৰয়োজন হ'ব, আৰু যদি ৪৫৭ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ সপ্তম মাহলৈকে আদেশটো প্ৰকাশিত হোৱা নাছিল, তেন্তে এইদৰে শিকোৱা হৈছিল যে এই সময়ছোৱা ১৮৪৪ চনৰ সপ্তম মাহলৈকে শেষ নহ'ব। যিহেতু সপ্তম মাহৰ দশম দিনটোৰ পালনটোৱেই সেই সময়ছোৱাৰ আৰম্ভণিৰ চিহ্ন হিচাপে দেখা গৈছিল, সেয়েহে এইটোও নিশ্চিতভাৱে দেখুওৱা হৈছিল যে (যিহূদী সময় অনুসৰি) ১৮৪৪ চনৰ ২২ অক্টোবৰ, সপ্তম মাহৰ দশম দিনটোতে দুই হাজাৰ তিনিশ দিনৰ অন্ত পৰিব আৰু পবিত্ৰ স্থান পৰিশোধন কৰাৰ সময় আহি পাব। ১৮৪৩ চনত সময়সীমাৰ অন্ত পৰাৰ বাবে ব্যৱহৃত সকলো প্ৰমাণ ১৮৪৪ চনৰ গণনাৰ ক্ষেত্ৰতো সমানেই প্ৰযোজ্য আছিল, আৰু ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ হতাশাৰ কাৰণৰ এনে এক সমাধান আৱিষ্কাৰ কৰা বুলি আশ্বস্ত হৈছিল, যিটো নিশ্চিত যেন লাগিছিল। সেই সময়ত এডভেন্টিষ্টসকলে "সঁচা মাজনিশাৰ চিঞৰ" (যিটো তেতিয়া এনেদৰে অভিহিত আছিল) বুলি ঘোষণা কৰা ধৰণটো, সেই সময়ত এই কামত অগ্ৰণী ভূমিকা লোৱাসকলৰ লেখাৰ পৰা উদ্ধৃতি দিয়াতকৈ ভালদৰে বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰি।
GSAM 161"তেওঁক আগবঢ়াই আনিবলৈ ওলোৱাহঁক"
GSAM 161.1৩ অক্টোবৰ, ১৮৪৪ তাৰিখৰ Cryত জৰ্জ ষ্টৰ্ছৰ দ্বাৰা লিখিত এটা প্ৰবন্ধ আছিল, যাৰ শিৰোনাম আছিল, "Go Ye Out to Meet Him", য'ত তেওঁ কৈছিল:—
GSAM 161.2"মই এনে অনুভূতিৰে মোৰ কলম তুলি লৈছোঁ যিটো মই আগতে কেতিয়াও অনুভৱ কৰা নাছিলোঁ। মোৰ মনত কোনো সন্দেহ নাই যে, সপ্তম মাহৰ দশম দিনা স্বৰ্গৰ মেঘৰ মাজত আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ প্ৰকাশ হ'ব। আমি সেই ঘটনাৰ পৰা মাত্ৰ কেইটামান দিনৰ দূৰত্বত আছোঁ—যিটো অপ্ৰস্তুতসকলৰ বাবে এক ভয়ংকৰ মুহূৰ্ত, কিন্তু প্ৰস্তুতসকলৰ বাবে মহিমাময়।
GSAM 161.3"'চোৱা, সৌৱা দৰা' আহিছে এই বছৰ; 'তেওঁক আগবঢ়াই আনিবলৈ ওলোৱাহঁক'। নামমাত্ৰৰ মণ্ডলী আৰু সকলো দুষ্ট লোকৰ সৈতে আমাৰ সম্পৰ্ক শেষ, কেৱল এই চিঞৰটোৱে তেওঁলোকক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰিলেহে কথাটো বেলেগ। এতিয়া আমাৰ কাম হ'ল যিসকল কুমাৰীয়ে 'চাকি লৈ, দৰাক আগবঢ়াবলৈ' ওলাই গৈছিল তেওঁলোকক জগাই তোলা। এতিয়া আমি ক'ত আছোঁ? 'যদিও পলম হয়, তাৰ বাবে অপেক্ষা কৰা।' যোৱা মাৰ্চ বা এপ্ৰিলৰ পৰা এইটোৱেই আমাৰ উত্তৰ নহয়নে?—হয়। দৰা পলম কৰি থকাৰ সময়ত কি হ'ল?—সকলো কন্যাই টোপনি গ'ল আৰু শুই পৰিল, নহয়নে? খ্ৰীষ্টৰ বাক্য বিফল হোৱা নাই; আৰু 'ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ বচন অলৰ, এই বচন কেতিয়াও ভংগ নহয়।' আমি যে সাৰে আছিলোঁ বুলি ভাওনা কৰি কোনো লাভ নাই; আমি খ্ৰীষ্টৰ আগমনৰ সত্যতাত নহয়, বৰঞ্চ সময়খিনিক লৈহে টোপনি গৈছিলোঁ। আমি পলম হোৱা সময়ত সোমাই পৰিলোঁ; ই 'কিমান সময়' পলম কৰিব সেয়া আমি নাজানিছিলোঁ, আৰু সেই কথাত আমি টোপনি গৈছিলোঁ। আমাৰ কিছুমানে টোপনিত কৈছোঁ, 'আন এটা সময় নিৰ্ধাৰণ নকৰিবা!' সেয়েহে আমি শুই পৰিলোঁ। এতিয়া আমাক জগাই তোলাটোৱেই সমস্যা। হে প্ৰভু, সহায় কৰা, কাৰণ মানুহৰ সহায় নিষ্ফল। হে প্ৰভু, তুমি নিজেই কথা কোৱা। যেন 'পিতৃয়ে' এতিয়া সময়টো 'জনায়'।
GSAM 162বাৰ্তাৰ মাজনিশা
GSAM 162.1"পলম হোৱা সময় কিমান দিনৰ?—আধা বছৰ। আপুনি কেনেকৈ জানে?—কাৰণ আমাৰ প্ৰভুৱে কৈছে, 'মধ্যৰাতি', যেতিয়া দৰা পলম হৈছিল। দৰ্শনটো 'তেইশশ সন্ধ্যা-পুৱা', বা দিনৰ বাবে আছিল। এটা 'সন্ধ্যা', বা ৰাতি, সেই ভাববাণীমূলক দিনবোৰৰ এটাৰ আধা, আৰু সেয়েহে, ছয় মাহ। সেয়াই পলম হোৱা সময়ৰ সম্পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্য। সময়ৰ বৰ্তমানৰ এই প্ৰবল আহ্বানটো জুলাই মাহৰ মাজভাগৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল, আৰু ই অতি দ্ৰুততা আৰু শক্তিসহ বিয়পি পৰিছে, আৰু ইয়াৰ লগত আত্মাৰ এক প্ৰকাশ আছে, যিটো মই '১৮৪৩' বুলি আহ্বানৰ সময়ত কেতিয়াও দেখা নাছিলোঁ। এতিয়া ই আক্ষৰিক অৰ্থত, 'তেওঁক আগবঢ়াই আনিবলৈ ওলোৱাহঁক'। এনেকুৱা সৰ্বস্ব ত্যাগ দেখা গৈছে যাৰ কথা মই কেতিয়াও সপোনতো ভবা নাছিলোঁ। যেতিয়া এই আহ্বান হৃদয় স্পৰ্শ কৰে, তেতিয়া কৃষকসকলে তেওঁলোকৰ শস্যৰ সৈতে খেতিপথাৰ এৰি দিয়ে। চকুলোৰে সৈতে এক প্ৰবল আহ্বান আৰু সকলোকে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি উৎসৰ্গা কৰা দেখা যায়, যিটো মই আগতে কেতিয়াও দেখা নাই। এই সত্যৰ প্ৰতি এনে এক আস্থা আছে যিটো আগৰ আহ্বানত একে পৰ্যায়ত কেতিয়াও অনুভৱ কৰা হোৱা নাছিল, আৰু ইয়াত এনে এক চকুলোৰে সৈতে গৌৰৱ আছে যিটো কেৱল অনুভৱ কৰাসকলেহে বুজিব পাৰে, আন কাৰো বাবে ই বোধগম্য নহয়।
GSAM 162.2"এই বৰ্তমান সত্যৰ ওপৰত, মই, অনুগ্ৰহৰ দ্বাৰা, সৰ্বস্ব বাজি লগাবলৈ সাহস কৰোঁ, আৰু অনুভৱ কৰোঁ যে ইয়াৰ বিষয়ে সন্দেহ কৰাটো ঈশ্বৰক অপমান কৰাৰ দৰে হ'ব আৰু নিজৰ ওপৰত 'দ্ৰুত ধ্বংস' মাতি অনাৰ দৰে হ'ব। মই সন্তুষ্ট যে এতিয়া 'যি কোনোৱে নিজৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিবলৈ বিচাৰে,' য'ত এই আহ্বানটো উচিতভাৱে কৰা হৈছে, 'যদি ই নাহে' বুলি সন্দেহ কৰি, বা এই সত্যৰ ওপৰত আগবাঢ়ি যাবলৈ ভয় কৰি, 'তেওঁ তাক হেৰুৱাব'। ইয়াৰ বাবে সেই একেই বিশ্বাসৰ প্ৰয়োজন, যিয়ে অব্ৰাহামক ইজাকক বলি দিবলৈ, নোহক জাহাজখন সাজিবলৈ, লোটক চদোম এৰিবলৈ, ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলক মিচৰৰ পৰা প্ৰস্থানৰ বাবে গোটেই ৰাতি অপেক্ষা কৰি থিয় দিবলৈ, বা দানিয়েলক সিংহৰ গাঁতলৈ যাবলৈ, বা তিনিজন হিব্ৰু লোকক অগ্নিময় ভাটিত সোমাবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল। আমি ভাবিছিলোঁ যে আমি এনে এক বিশ্বাসৰ পৰীক্ষাৰ অবিহনেই ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰিম, কিন্তু মই নিশ্চিত যে আমি তেনেকৈ প্ৰৱেশ নকৰিম। এই শেষৰ সত্যই এনে এক পৰীক্ষা আনে, আৰু যিসকলে মূৰ্খ, বলিয়া, বা অন্য যিকোনো নাম শুনিবলৈ সাহস কৰে, তেওঁলোকৰ বাহিৰে আন কোনেও ইয়াত নামিবলৈ সাহস নকৰিব, যিবোৰ নাম প্ৰলয়-পূৰ্বৰ চদোমবাসী, এক উদাসীন মণ্ডলী, বা শুই থকা কন্যাসকলে তেওঁলোকৰ ওপৰত জাপি দিবলৈ আগ্ৰহী। মই পুনৰবাৰ চিঞৰিব খোজোঁ, 'প্ৰাণ বচাবলৈ হ’লে পলোৱা!' 'পাছলৈ ঘূৰি নাচাবা'; 'লোটৰ তিৰোতাক সোঁৱৰা।'"
GSAM 163ষ্টৰ্ছৰ ফ্লেট ৰক
GSAM 163.1১০ অক্টোবৰ, ১৮৪৪ চনৰ Midnight Cryত জৰ্জ ষ্টৰ্ছৰ কলমৰ পৰা "সমাপ্তি" শীৰ্ষক এটা প্ৰবন্ধত নিম্নলিখিত কথাখিনি প্ৰকাশ পাইছিল, যাক এডভেন্টিষ্টসকলে "ষ্টৰ্ছৰ ফ্লেট ৰক" বুলি অভিহিত কৰিছিল:—
GSAM 163.2"সেই দিনৰ বাবে আমি কেনেকৈ সাজু হ'ম?—ঈশ্বৰৰ সত্যত বিশ্বাস কৰক, আৰু ঈশ্বৰক মহিমা দিয়া এক দৃঢ় বিশ্বাসৰ দ্বাৰা তাৰ ওপৰত আগবাঢ়ি যাওক। আমাৰ মনৰ অৱস্থা তেনেকুৱাই হ'ব লাগিব যেনেকুৱা হ'লহেঁতেন যদি আমি জানিলোহেঁতেন যে আমি সেই দিনতে মৰিম, ঈশ্বৰৰ প্ৰতি একেই সম্পূৰ্ণ সমৰ্পণ আৰু জগতৰ প্ৰতি মৃতপ্ৰায় অৱস্থা।
GSAM 163.3"মই কি ক'ব বিচাৰিছোঁ, তাক ইয়াতকৈ ভালকৈ বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰোঁ যদি মই সাগৰৰ মাজত থকা এখন ডাঙৰ সমতল শিলৰ কথা কওঁ। এজন মহিমান্বিত আৰু শক্তিশালী ৰাজকুমাৰে এটা প্ৰতিজ্ঞা কৰিছে যে তেওঁ এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত এখন চমৎকাৰী বাষ্পীয় জাহাজ পঠিয়াব, যিখনে তেওঁ তাত পোৱা সকলো লোকক, যিসকলে তেওঁৰ কথা সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাস কৰাৰ প্ৰমাণ দেখুৱাইছে, এখন মহিমান্বিত দেশলৈ লৈ যাব। বহুতে শিলখনলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। কিছুমান লোকে, শিলচটত নিৰাপদে উঠাৰ পিছত, ৰছীডাল কাটি দিয়ে, আৰু তেওঁলোকে যি নাৱেৰে আহিছিল সেয়া তেওঁলোকৰ পৰা ভাহি যায়, আৰু তেওঁলোকে তাক আৰু নেদেখে, বৰঞ্চ বাষ্পীয় জাহাজখনৰ আগমনলৈ চাই থাকে। তেওঁলোকৰ প্ৰতিজ্ঞাৰ সত্যতাত কোনো সন্দেহ নাই, আৰু তেওঁলোকে তাৰ ওপৰত সৰ্বস্ব বাজি লগায়। আন কিছুমান যিসকল তাত আহে, তেওঁলোকে ভাবে যে শিলচটত থকাটোৱেই যথেষ্ট। কিন্তু তেওঁলোকে 'বিবেচকী' হ'ব বিচাৰে আৰু বেছি বিপদৰ সন্মুখীন হ'ব নিবিচাৰে।
GSAM 164.1"'তোমাৰ বিশ্বাস অনুসৰি তোমাক কৰা হওক' কথাষাৰ ষ্টীমাৰখন অহাৰ সময়ৰ আগতেই ঘোষণা কৰা হৈছিল। দিনটো আহি পালেহি। হয়তো সাৱধানসকলে ষ্টীমাৰখন অহা দেখিলে তেওঁলোকৰ নাওবোৰ খুলি দি উটি যাবলৈ দিব খোজে। ষ্টীমাৰখন দৃশ্যমান হয়; কিন্তু এতিয়া তেওঁলোকক দেখা নোপোৱাকৈ নাওবোৰ এৰি দিয়াটো অতি দেৰি হৈ গৈছে; আৰু তদুপৰি, সেই একেই সাৱধানতাই এতিয়া তেওঁলোকক ক'ব যে তেওঁলোকে ওচৰ চাপি অহা জাহাজখনক লৈ ভুল নহয় বুলি নিশ্চিত নোহোৱালৈকে নাওবোৰ উটি যাবলৈ নিদিয়ে। এতিয়া ই ইমানেই ওচৰ চাপি আহিল যে তেওঁলোকক দেখা নোপোৱাকৈ নাওবোৰ খুলি দিয়াটো অসম্ভৱ হৈ পৰিল।
GSAM 164.2"বাষ্পীয় জাহাজখন শিলটোৰ ওচৰ পায়হি। 'বাষ্পীয় জাহাজখন আহিব বুলি দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ওপৰত আপোনালোকৰ যে অটল বিশ্বাস আছিল, তাৰ প্ৰমাণ কি?'—'আমাৰ নাওবোৰ খুলি দিয়া হৈছে, আৰু সেইবোৰ আমাৰ পৰা আঁতৰি ভাহি গৈছে, যাৰ বাবে আমি কোনো কাৰণতে পাৰত উঠিব নোৱাৰিলোহেঁতেন, আৰু যদি বাষ্পীয় জাহাজখন নাহিলহেঁতেন তেন্তে আমি মৰি গ'লোহেঁতেন, কাৰণ এইখন এখন শিল য'ত আন কোনো জাহাজ কেতিয়াও নাযায়।' 'এতিয়া যথেষ্ট,' বাষ্পীয় জাহাজখনৰ কমাণ্ডাৰে চিঞৰি উঠিল; 'জাহাজলৈ আহক; এনে বিশ্বাস নিৰাশ নহ'ব।'
GSAM 164.3"যিসকলে নিজৰ নাওখিনি শিলত বান্ধি ৰাখিছিল, তেওঁলোকে এতিয়া জুম পাতি জাহাজখনত উঠিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। কমাণ্ডাৰে সুধিলে, 'ওফালে শিলত বান্ধি থোৱা সেই নাওবোৰ কিহৰ বাবে, বা মই দৃষ্টিগোচৰ হোৱাৰ পিছতহে যাৰ ৰছী কাটি দিয়া হৈছে?' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'আমি সাৱধান হ'ব বিচাৰিছিলোঁ, যাতে যদি ষ্টীমাৰখন নাহে, তেন্তে আমাৰ ওচৰত ঘূৰি পাৰলৈ যাবলৈ কিবা এটা থাকে।' 'তেন্তে তোমালোকে মাংসৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰিছিলা,' কমাণ্ডাৰজনে চিঞৰি উঠে, 'তোমালোকে সেয়াই কৰিছিলা, আৰু মোৰ কথাৰ ওপৰত সন্দেহ কৰিছিলা? তোমাৰ বিশ্বাস অনুসৰি তোমাৰ হওক। প্ৰমাণ তোমাৰ বিৰুদ্ধে। তোমালোকে উভতি আহিবলৈ ব্যৱস্থা কৰিছিলা, আৰু এতিয়া তোমালোকে তোমালোকৰ অবিশ্বাসৰ ফল ভোগ কৰিব লাগিব।' এইদৰে 'অবিশ্বাসৰ কাৰণেই তেওঁলোক সোমাব নোৱাৰিলে'। হে, হতাশাৰ কি ভয়ংকৰ অৱস্থা!
GSAM 164.4"এতিয়াই তোমাৰ ৰছী কাটি দিয়া, ভাইসকল; তোমাৰ নাওবোৰ দৃষ্টিৰ আঁৰত ভাহি যাবলৈ দিয়া; হয়, 'মানুহৰ পুত্ৰৰ চিন প্ৰকাশিত হ’ব'—সেই সময়ৰ আগতেই খৰধৰ কৰা। তেতিয়া বৰ পলম হৈ যাব। এতিয়াই সাহস কৰা, আৰু সকলো বাজি লগোৱা। হে, মোৰ অন্তৰ তোমাৰ বাবে ব্যথিত; পলম নকৰিবা; নাওখন ঠেলি দিয়া, নহ'লে তুমি ধ্বংস হ'বা; কাৰণ 'যি কোনোৱে নিজৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিবলৈ বিচাৰে, তেওঁ তাক হেৰুৱাব,' আমাৰ প্ৰভু আৰু ন্যায়াধীশ যীচু খ্ৰীষ্টই এইদৰে কৈছে। তেন্তে, খৰধৰ কৰা, মই পুনৰবাৰ তোমালোকক অনুৰোধ কৰিছোঁ, হে খৰধৰ কৰা! তুমি যিবোৰ নাৱেৰে 'যদি ই নাহে' বুলি মাটিলৈ সাৰিবলৈ হিচাপ কৰিছা, সেই সকলো নাও এৰি দিয়া। সেই 'যদি'টোৱে আপোনাক ধ্বংস কৰিব। এয়াই এতিয়া শেষ পৰীক্ষা আৰু প্ৰলোভন। আমাৰ প্ৰভুৱে চয়তানৰ শেষ প্ৰলোভনৰ সৈতে যেনেকৈ কৰিছিল, তেনেকৈ কৰক—তেওঁ কৈছিল, 'গুচি যা চয়তান'। তেতিয়া চয়তানে তেওঁক এৰি গ'ল, আৰু 'স্বৰ্গৰ দূত সকল আহি যীচুৰ শুশ্রূষা কৰিলে।' আপুনিও যেতিয়া এই বিজয় লাভ কৰিব, তেতিয়া আপোনাৰ সৈতেও তেনেকুৱাই হ'ব।"
GSAM 165মাজনিশাৰ চিঞৰৰ দ্ৰুত কাৰ্য
GSAM 165.1"মাজনিশাৰ চিঞৰ"ৰ বাৰ্তাৰ দ্ৰুততা, শক্তি আৰু প্ৰভাৱৰ বিষয়ে, আমি আগতে উদ্ধৃত কৰা Midnight Cry নামৰ কাকতখনৰ সম্পাদক এন. চাউথাৰ্ডৰ কথাৰ পৰা এক সঠিক ধাৰণা লাভ কৰোঁ। ৩১ অক্টোবৰ, ১৮৪৪ তাৰিখৰ সংখ্যাটোত তেওঁ কৈছে:—
GSAM 165.2"প্ৰথমতে নিৰ্দিষ্ট সময়টোক সাধাৰণতে বিৰোধিতা কৰা হৈছিল; কিন্তু ইয়াৰ ঘোষণাৰ সৈতে এক অপ্ৰতিৰোধ্য শক্তি জড়িত থকা যেন লাগিছিল, যিয়ে ইয়াৰ সন্মুখত সকলোকে নতশিৰ কৰিছিল। ই এক ঘূৰ্ণিবতাহৰ গতিৰে দেশজুৰি বিয়পি পৰিছিল, আৰু ই প্ৰায় একে সময়তে বিভিন্ন আৰু দূৰ-দূৰণি ঠাইৰ হৃদয়ত উপনীত হৈছিল, আৰু এনে এক ধৰণেৰে যাক কেৱল এই ধাৰণাৰেহে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি যে ঈশ্বৰ ইয়াৰ মাজত আছিল। ই সকলোতে উচ্চ স্বৰ্গৰ সন্মুখত হৃদয়ৰ গভীৰতম অনুসন্ধান আৰু আত্মাৰ নম্ৰতা আনিছিল। ইয়াৰ ফলত এই জগতৰ বস্তুবোৰৰ প্ৰতি অনুৰাগৰ অৱসান ঘটিল, বিবাদ-বিৰোধ আৰু শত্ৰুতাৰ নিৰাময় হ'ল, অন্যায়ৰ স্বীকাৰ কৰা হ'ল, ঈশ্বৰৰ আগত আত্মসমৰ্পণ কৰা হ'ল, আৰু ক্ষমা আৰু গ্ৰহণযোগ্যতাৰ বাবে তেওঁৰ ওচৰত অনুতাপিত, ভগ্নহৃদয়ৰ আবেদন জনোৱা হ'ল। ই আত্মাৰ নম্ৰতা আৰু প্ৰণাম আনিছিল, যিটো আমি ইয়াৰ আগতে কেতিয়াও দেখা নাছিলোঁ। যোৱেলৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰে আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, যেতিয়া ঈশ্বৰৰ মহা দিৱস ওচৰ চাপি আহিব, তেতিয়া ই সাজ-পোছাকৰ নহয়, হৃদয়ৰ বিদাৰণ ঘটাইছিল, আৰু উপবাস, কান্দোন আৰু শোকৰ সৈতে প্ৰভুৰ ফালে ঘূৰাইছিল। জখৰিয়াৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰে কোৱাৰ দৰে, তেওঁৰ সন্তানসকলৰ ওপৰত অনুগ্ৰহ আৰু অনুৰোধৰ আত্মা ঢালি দিয়া হ'ল; তেওঁলোকে সেইজনক চালে যাৰ গা তেওঁলোকে বিন্ধাইছিল, আৰু দেশত এক মহা শোকৰ সৃষ্টি হ'ল, প্ৰতিটো পৰিয়াল পৃথকভাৱে, আৰু তেওঁলোকৰ পত্নীসকল পৃথকভাৱে; আৰু যিসকলে প্ৰভুৰ বাবে অপেক্ষা কৰিছিল, তেওঁলোকে তেওঁৰ আগত নিজৰ আত্মাক দুখিত কৰিছিল।"
GSAM 166অলৌকিক শক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত লোকসকল
GSAM 166.1পুনৰ, এই আলোড়নকাৰী ঘোষণা সম্পৰ্কে তেওঁ কয়:—
GSAM 166.2"আমাৰ বাবে এনে লাগিছিল যে ই মানৱীয় কাৰ্যৰ পৰা ইমানেই স্বতন্ত্ৰ আছিল যে আমি ইয়াক 'মাজনিশাৰ চিঞৰ'ৰ পূৰণ বুলিহে গণ্য কৰিব পাৰিছিলোঁ, যিটো দৰাৰ পলম হোৱা, আৰু কুমাৰীসকলৰ টোপনি আৰু গভীৰ নিদ্ৰাৰ পিছত আহিছিল, যেতিয়া তেওঁলোক সকলোৱে উঠি নিজৰ চাকি সজাব লাগিছিল। আৰু শেষৰ কামটো সম্পন্ন হোৱা যেন লাগে; কাৰণ ইয়াৰ আগতে কেতিয়াও এনেকুৱা সময় হোৱা নাছিল যেতিয়া এডভেন্টিষ্টসকলৰ বিভিন্ন দল প্ৰভুৰ আগমনৰ বাবে ইমান ভালদৰে প্ৰস্তুত আছিল।"
GSAM 166পাৰ্থিৱ সম্পত্তিৰ ব্যৱস্থা
GSAM 166.3আগমনবাদৰ মতবাদৰ উদ্দীপক ঘোষণা অনুসৰি, বহুতে তেওঁলোকৰ সাংসাৰিক সম্পত্তি ত্যাগ কৰিছিল, তেওঁলোকৰ সম্পদ ব্যৱহাৰ কৰিছিল ৰাজহুৱা বক্তাসকলক তেওঁলোকৰ কামত সহায় কৰিবলৈ, বা ছপা কৰা পত্ৰ-পত্ৰিকা আৰু পুস্তিকা বিলাবলৈ, বা দুখীয়াৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিবলৈ, এইদৰে তেওঁলোকে বিশ্বৰ আগত তেওঁলোকৰ আন্তৰিকতা আৰু গভীৰ আকাংক্ষাৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰমাণ দাঙি ধৰিছিল; আনহাতে যিসকলে তেওঁলোকৰ পাৰ্থিৱ সম্পত্তিত লাগি আছিল, আৰু কামটোৰ বাবে কোনো বিশেষ ত্যাগ কৰা নাছিল, তেওঁলোকক জগতীয় লোকসকলে চিনাকি পাইছিল যে তেওঁলোকে যি প্ৰচাৰ কৰিছিল সেয়া সঁচাকৈ বিশ্বাস কৰা নাছিল। উদাহৰণস্বৰূপে মই এই প্ৰশ্নৰ দুয়োটা দিশৰ এটাকৈ, মুঠ দুটা ঘটনা দিম।
GSAM 166আলুৰ পথাৰ
GSAM 166.4প্ৰথমটো হ'ল নিউ ইপ্সউইচ, এন. এইচ.-ত বাস কৰা হেষ্টিংছ নামৰ এজন বিশ্বাসীৰ কথা, যাৰ এখন ডাঙৰ ক্ষেত্ৰত উৎকৃষ্ট আলু আছিল যাক তেওঁ খান্দি উলিওৱা নাছিল। তেওঁৰ চুবুৰীয়াসকল সেইবোৰক লৈ চিন্তিত হৈছিল, আৰু তেওঁ অনুমতি দিলে বিনামূলীয়াকৈ সেইবোৰ খান্দি তেওঁৰ বাবে ভঁৰালত থ'বলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল, "কাৰণ," তেওঁলোকে কৈছিল, "আপোনাক সেইবোৰ হয়তো লাগিব পাৰে।" "নহয়!" শ্ৰীযুত হেষ্টিংছে ক'লে, "মই সেই আলুৰ পথাৰখনক প্ৰভুৰ সোনকালে আগমনৰ ওপৰত মোৰ বিশ্বাসৰ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ দিম।"
GSAM 167.1সেই শৰৎকালত, Claremont (N.H.) Eagle, New York True Sun, আৰু বিভিন্ন অন্য ৰাজহুৱা আলোচনীৰ পৰা জানিব পৰা মতে, "আলুৰ পচন"ৰ বাবে আলুৰ ফচল প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে নষ্ট হৈছিল। Sun-ত প্ৰকাশিত অনুসৰি, "এই মূল্যবান ভক্ষণযোগ্য শস্যবিধৰ সম্পূৰ্ণ ফচল পচনৰ ফলত ধ্বংস হোৱা বুলি জানিবলৈ পাই কিমান বেদনা হয়। ফিলাডেলফিয়াৰ এখন কাকতৰ এজন পত্ৰলেখকে কৈছে যে সেই ৰাজ্যখনত আলুৰ ফচল ধ্বংস হৈছে। একমাত্ৰ মেইনৰ পৰাহে ইয়াৰ বিষয়ে কম অভিযোগ শুনা গৈছে, কিন্তু আনকি তাতো ফচলবিধ এই ৰোগৰ পৰা ৰক্ষা পৰা নাই।"
GSAM 167.2যিহেতু শৰৎকালটো মৃদু আছিল, আৰু শ্ৰীযুত হেষ্টিংছৰ আলু নৱেম্বৰ মাহলৈকে মাটিত থৈ দিয়া হৈছিল, সেয়ে তাৰে এটাও পচি যোৱা নাছিল। ফলস্বৰূপে তেওঁৰ নিজৰ আৰু তেওঁৰ সেই দুৰ্ভগীয়া চুবুৰীয়াসকলৰ বাবেও প্ৰচুৰ যোগান আছিল, যিসকলে যোৱা অক্টোবৰত তেওঁৰ মংগলৰ বাবে ইমান চিন্তিত আছিল, আৰু যিসকলে বসন্তকালত তেওঁৰ পৰাই আলুৰ গুটি কিনিবলৈ বাধ্য হৈছিল, আৰু সেইবোৰৰ বাবে ভাল দাম দিবলৈও সুখী হৈছিল। যিটো তেওঁলোকে শ্ৰীযুত হেষ্টিংছৰ বাবে এক ডাঙৰ দুৰ্যোগ বুলি ভাবিছিল, ঈশ্বৰে তাক এক পাৰ্থিৱ আশীৰ্ব্বাদলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিলে, আৰু সেয়া কেৱল তেওঁৰ বাবেই নহয়, তেওঁৰ চুবুৰীয়াসকলৰ বাবেও।
GSAM 167তেওঁৰ বিশ্বাস অস্বীকাৰ
GSAM 167.3দ্বিতীয়টো ঘটনা মোৰ নিজৰ বাসস্থানতে ঘটিছিল। এয়া আছিল এজন মণ্ডলীৰ সদস্যৰ ঘটনা, যিজনে ১৮৪৪ চনৰ শৰৎকালত প্ৰভুৰ আগমনৰ বিষয়ে অনুষ্ঠিত সভাত বহুতো কথা কৈছিল। তেওঁ আছিল এজন যথেষ্ট সম্পত্তিৰ অধিকাৰী ব্যক্তি, আৰু অন্যান্য বস্তুৰ লগতে, তেওঁৰ ওচৰত বসন্তৰ বজাৰৰ বাবে ৰাখি থ'বলৈ সঠিক বয়সৰ বহুতো গাহৰি আছিল। মোৰ এজন খুৰাকে, যি ধৰ্মীয় ভাওনা নকৰা আৰু পশুধনৰ ক্ৰয়-বিক্ৰয়ৰ ব্যৱসায় কৰিছিল, তেওঁ এই এডভেন্টিষ্ট বুলি দাবী কৰা মানুহজনৰ ওচৰলৈ তেওঁৰ গাহৰিকেইটা কিনিবলৈ গৈছিল, কিন্তু তেওঁৰ পৰা গম পালে যে তেওঁ সেইবোৰ বিক্ৰী কৰিব নিবিচাৰে, কাৰণ তেওঁ সেইবোৰ "শকত কৰিবলৈ পোহা গাহৰি" হিচাপে অহা বসন্তকাললৈকে ৰাখিব খুজিছে। খুৰাকে মোৰ ককাদেউতাৰ ওচৰলৈ আহি ক'লে, যি এজন এডভেন্টিষ্ট বিশ্বাসী আছিল, "সেই মানুহজনে নিজৰ কথা বিশ্বাস নকৰে।" "কিয়?" ককাদেউতাই সুধিলে। "কাৰণ," খুৰাই ক'লে, "তেওঁ কৈছে যে প্ৰভু আহি আছে, আৰু এই শৰৎ কালতে পৃথিৱীৰ অন্ত পৰিব, কিন্তু তেওঁ তেওঁৰ গাহৰিবোৰ অহা বসন্তলৈকে ৰাখিব বিচাৰে। তেওঁ মোৰ লগত কথা পাতিব নালাগে; তেওঁ এইবোৰৰ এটাও কথা বিশ্বাস নকৰে।"
GSAM 168অতি পলমকৈ আগবঢ়োৱা ধন
GSAM 168.1এনেকুৱা লোকো আছিল যিসকলে নিজৰ সম্পদ হাতত ৰাখিছিল, যদিও কাৰ্য্যৰ প্ৰসাৰৰ বাবে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা উচিত বুলি বোধ কৰি তেওঁলোকে গোটেই সময়খিনি অন্তৰ্দ্বন্দ্বত ভুগিছিল; এইদৰে ইয়াক বিনিয়োগ কৰিবলৈ বৰ পলম হৈ গ’ল। তেনে লোকসকল বাৰ্তাটো ছপা কৰাত নিয়োজিত লোকসকলৰ ওচৰলৈ আহি চকুলো টুকি তেওঁলোকক টকাখিনি গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল, কিন্তু উত্তৰ আছিল, "আপোনালোক বহু পলম কৰিলে! আমি শেষ হোৱাৰ আগতে সম্ভৱপৰ সকলো প্ৰচাৰ সামগ্ৰীৰ বাবে পৰিশোধ কৰিছোঁ। আমি দিনে-ৰাতি চলাবলৈ কেইবাটাও পাৱাৰ প্ৰেছ ভাড়া কৰিছোঁ; আমাক আৰু টকা নালাগে।" এজন প্ৰত্যক্ষদৰ্শীয়ে মোক কৈছিল যে তেওঁ দেখিছিল কেনেকৈ মানুহে Voice of Truthৰ প্ৰকাশকৰ সন্মুখত ডেস্কত হাজাৰ হাজাৰ ডলাৰ থৈ, গভীৰ মৰ্মবেদনাৰে সেই টকা ল'বলৈ আৰু ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। উত্তৰত কোৱা হৈছিল, "আপুনি বহু দেৰি কৰিছে! এতিয়া আমাক আপোনাৰ টকা নালাগে! আমি ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ!" তাৰ পিছত তেওঁলোকে সুধিলে, "এই ধন দুখীয়াক দিব নোৱাৰি নেকি?" উত্তৰটো একেই আছিল, "আমি যিসকলৰ ওচৰলৈ যাব পাৰিছোঁ, তেওঁলোকৰ তৎকালীন প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ ব্যৱস্থা কৰিছোঁ।" মনৰ দুখেৰে লোককেইজনে তেওঁলোকৰ ধনখিনি লৈ গ'ল, এইবুলি ঘোষণা কৰি যে তেওঁলোকৰ অবিশ্বাস আৰু লোভৰ বাবে ঈশ্বৰৰ ক্ৰোধ তেওঁলোকৰ ওপৰত পৰিছে, যি তেওঁলোকক ঈশ্বৰৰ কাৰ্যৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সময়ত ধনখিনি ৰখাইছিল, যিটো অন্যথা আনন্দেৰে ব্যৱহাৰ কৰা হ'লহেঁতেন।
GSAM 168অভিভাৱক নিযুক্ত
GSAM 168.2যিসকলে তেওঁলোকৰ শস্য কটা নোহোৱাকৈ আৰু দোকানবোৰ জনশূন্য কৰি মুদ্ৰিত পাত বিলাবলৈ বা ঘৰে ঘৰে গৈ মানুহৰ সৈতে কথা পাতিবলৈ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ ওলাই গৈছিল, তেওঁলোকৰ চৰিত্ৰ আৰু নীতি-আদৰ্শ সমালোচনাৰ ঊৰ্ধ্বত আছিল। মানুহে এই কথাত সন্দেহ কৰা নাছিল যে তেনে পুৰুষ-মহিলাই তেওঁলোকে কোৱা প্ৰতিটো কথাই বিশ্বাস কৰিছিল, আৰু লগতে, তেওঁলোকৰ লগত এনে এক শক্তি আছিল যে সৎ হৃদয়ৰ লোকে তেওঁলোকৰ কথা খণ্ডন কৰিব বা প্ৰতিৰোধ কৰিব পৰা নাছিল। এই উপায়েৰে হাজাৰ হাজাৰ লোক সত্যত বিশ্বাস কৰিবলৈ লৈছিল, আৰু ঈশ্বৰৰ কৰুণা বিচাৰি পাইছিল।
GSAM 169.1কিন্তু উপহাসকাৰী পাপী আৰু জগতাসক্ত নামমাত্ৰ বিশ্বাসীসকলে এই সিদ্ধান্ত ল'লে যে এই আগমন সম্পৰ্কীয় প্ৰকাশনসমূহ বিলোৱাৰ কামটো বন্ধ কৰিব লাগিব। তেওঁলোকে ক'লে যে যিসকল লোকে এখন নগৰ বা এখন সম্পূৰ্ণ জিলা লৈ এই আগমনৰ শিক্ষা লৈ ঘৰে ঘৰে গৈছিল, আৰু নিজৰ ব্যৱসায়-পৰিয়াল অৱহেলা কৰিছিল, তেওঁলোক নিশ্চয় উন্মাদ, আৰু সেয়েহে তেওঁলোকৰ ওপৰত অভিভাৱক নিযুক্তি দিব লাগিব। বিশ্বাসীসকলে প্ৰদৰ্শন কৰা অস্থিৰ মনৰ কথিত প্ৰমাণবোৰ (যিহেতু তেওঁলোকে নিজৰ ব্যৱসায় এৰি থৈ যোৱাৰ বাবে পৰিয়ালবোৰ যে কষ্টত আছিল তাৰ কোনো সাক্ষ্য নাছিল, তেওঁলোকৰ কাম আছিল কেৱল নিজৰ সহ-মানৱৰ পৰিত্ৰাণৰ বাবে কৰা এক সাধাৰণ শ্ৰম) মানসিক বিকাৰৰ বাবে অপৰ্যাপ্ত প্ৰমাণ আছিল; ফলস্বৰূপে, খুব কম সংখ্যক লোককে তত্ত্বাৱধায়কৰ অধীনত ৰখা হৈছিল। বৰ্তমানৰ বিৰোধীসকলে এই বিষয়টোত যি সহজভাৱে কথা কয়, সেইটো শুনিলে এনে লাগে যেন ইয়াৰ বহুতো উদাহৰণ আছে; তথাপি এডভেন্টিষ্ট পৰিচাৰক হিচাপে মোৰ ছাপ্পন্ন বছৰতকৈও অধিক সময়ৰ সেৱাকাৰ্যত, মই কেৱল দুটা "মিলাৰাইট"ৰ ঘটনাৰ সন্মুখীন হৈছোঁ যাক অভিভাৱকৰ অধীনত ৰখা হৈছিল। এইবোৰৰ বিষয়ে এক চমু বিৱৰণ দিয়াটো অনুপযুক্ত নহ'ব।
GSAM 169তেওঁৰ নিজৰ অভিভাৱক
GSAM 169.2প্ৰথমটো ঘটনা নিউয়ৰ্ক ৰাজ্যত সংঘটিত হৈছিল, য'ত মই বাস কৰিছিলোঁ তাৰ পৰা ত্ৰিশ মাইলতকৈও কম দূৰত্বত। এজন ব্যক্তিয়ে আবিৰ্ভাৱৰ মতবাদ গ্ৰহণ কৰিছিল, যাৰ সম্পত্তিৰ মূল্য আছিল প্ৰায় $১০০,০০০। তেওঁ এই পৰিমাণৰ প্ৰায় আধা অংশ তেওঁৰ পত্নী আৰু সন্তানক দিছিল, যিসকল তেওঁৰ সৈতে বিশ্বাসত নাছিল। বাকীখিনি তেওঁ নিজৰ ইচ্ছামতে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অধিকাৰ বুলি ভাবিছিল; আৰু যেতিয়া ইয়াৰ কিছু অংশ আগমনৰ কাৰ্যসূচীলৈ গ'ল, তেওঁৰ সন্তানসকলে আপত্তি তোলে আৰু এজন বিচাৰকৰ সৈতে আলোচনা কৰি তেওঁলোকৰ পিতৃৰ ওপৰত এজন অভিভাৱক নিযুক্তিৰ বাবে অনুৰোধ জনায়। বিচাৰকে তেওঁলোকক সম্পত্তি পৰিচালনাত এজন অভিভাৱকৰ কৰ্তব্য আৰু ক্ষমতাৰ বিষয়ে বুজাই দিয়াৰ পিছত, তেওঁ তেওঁলোকক ক'লে যে তেওঁলোকে কাক নিযুক্তি দিব বিচাৰে তাৰ নাম প্ৰস্তাৱ কৰিবলৈ। কিছু সময় একেলগে আলোচনা কৰাৰ পিছত, তেওঁলোকে সিদ্ধান্ত ল'লে যে এনে কোনো মানুহ তেওঁলোকে নাজানে যাৰ ওপৰত তেওঁলোকে সম্পত্তিৰ দায়িত্ব দিবলৈ সাহস কৰিব, আৰু তেওঁলোকে বিচাৰকক জনালে যে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ দেউতাককে তেওঁৰ নিজৰ অভিভাৱক হিচাপে বাছি লৈছে। বিচাৰকে লোকজনৰ ফালে ঘূৰি ক'লে, "শ্ৰীযুত _____, আপোনাৰ সন্তানসকলে আপোনাক নিজৰ সম্পত্তি পৰিচালনা কৰিবলৈ উপযুক্ত ব্যক্তি হিচাপে বাছি লৈছে। আদালতলৈ অনাৰ আগৰ দৰেই এতিয়াও আপোনাৰ সকলো কাম-কাজ একেই আছে।"3
GSAM 170এক হাস্যকৰ পৰিস্থিতি
GSAM 170.1আনটো গোচৰ আছিল টপশাম, মেইনৰ ষ্টকব্ৰিজ হাউলেণ্ডৰ। তেওঁ সেই অঞ্চলটোৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ কাৰিকৰ আছিল, মিল আৰু দলং নিৰ্মাণৰ এজন পাকৈত কাৰিকৰ। এই "মাজনিশাৰ চিঞৰ" আন্দোলনত শ্ৰীযুত হাউলেণ্ডে কেইবাটাও টাউনশ্বিপৰ মাজেৰে ঘোঁৰাত উঠি গৈছিল, ঘৰে ঘৰে প্ৰচাৰ পত্ৰিকা আৰু পুস্তিকা বিতৰণ কৰিছিল, যিটোৱে তেওঁৰ বিৰোধী আৰু উপহাসকাৰীসকলক অত্যন্ত বিৰক্ত কৰিছিল, যিসকলে অভিযোগ কৰিছিল যে এই পুস্তিকা বিতৰণৰ বাবে তেওঁ নিজৰ ব্যৱসায় অৱহেলা কৰিছিল। সেয়েহে তেওঁলোকে লগে লগে এজন অভিভাৱক নিযুক্তি দিলে, যিয়ে আশা কৰাতকৈ অধিক কাম পালে, কাৰণ শ্ৰীযুত হাউলেণ্ডে তেওঁলৈ সকলো কৰ সংগ্ৰাহক আৰু প্ৰকৃততে পৰিশোধ কৰিবলগীয়া হিচাপ লৈ অহা প্ৰত্যেককে পঠিয়াইছিল; "কাৰণ," তেওঁ কৈছিল, "মোক কোনো কাম কৰিবলৈ যোগ্য বুলি গণ্য কৰা নহয়।" তাৰ কিছুদিন পিছতে কাউণ্টিয়ে কেনেবেক নদীৰ ওপৰত এখন দলং নিৰ্মাণ কৰিব বিচাৰিছিল,—এনে এখন দলং যি বসন্তৰ বানত খৰস্ৰোতা পানী আৰু ভাহি অহা বৰফৰ সোঁত সহ্য কৰিব পাৰে। কাউণ্টি কমিছনাৰ আৰু চহৰখনৰ নিৰ্বাচিত সদস্যসকলে সিদ্ধান্ত ল'লে যে ষ্টকব্ৰিজ হাউলেণ্ডেই এই কামটোৰ বাবে উপযুক্ত ব্যক্তি। যেতিয়া তেওঁলোকে দলংখন নিৰ্মাণৰ বাবে তেওঁৰ ওচৰলৈ বিৱৰণ আৰু এক চুক্তিপত্ৰ লৈ আহিল, তেওঁ বিদ্ৰূপ কৰি ক'লে, "মহোদয়সকল, আপোনালোকে মোৰ অভিভাৱকৰ ওচৰলৈ যাব লাগিব। আপোনালোকে জানে যে মোৰ নিজৰ ব্যৱসায় চোৱাচিতা কৰিবলৈও মোক যোগ্য বুলি গণ্য কৰা নহয়, আৰু তেনে অৱস্থাত আপোনালোকে মোৰ ওচৰলৈ এখন দলং সাজিবলৈ আহিছে!" পৰিস্থিতিটো বুদ্ধিমান লোকৰ বাবে অলপ বেছি হাস্যকৰ আছিল, আৰু তৎক্ষণাৎ সেই অভিভাৱকত্বৰ অন্ত পৰিল। এইখিনি ক'লেই যথেষ্ট হ'ব যে পিছলৈ তেওঁৰ অত্যাচাৰীসকলে তেওঁলোকে লোৱা সেই অন্যায় আৰু অযাচিত ব্যৱহাৰৰ বাবে অতি বিনম্ৰভাৱে ক্ষমা খোজাৰে নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰিছিল।